HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

DION CHRYSOSTOME, Au peuple d'Alexandrie (discours 32; traduction anglaise)

Liste des contextes (ordre alphabétique)


ε  =  480 formes différentes pour 930 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Discours, par.
[32, 70]   κουφότης καὶ τὸ ἀλόγιστον οὐκ  ἐᾷ   μένειν ἐπὶ τοῖς ἐλάττοσιν οὐδ´
[32, 15]   ἑλκῶν τὰ δυσχερῆ λίαν οὐκ  ἐᾷ   προσάψασθαι, καὶ τοῦτο αὐτὸ σημεῖόν
[32, 85]   ἑνός, ὑμεῖς δὲ ὑπὸ πλειόνων  ἑαλώκατε.   μὴ γὰρ τοῦτο μόνον ἡγεῖσθε
[32, 90]   καὶ κατὰ κράτος ὃς οὕτως  ἑάλωκε   καὶ περιηγκωνίσθαι. οὐ γὰρ ἂν
[32, 90]   καὶ ἐκφρονῇ· καὶ νὴ Δία  ἑαλωκέναι   λέγοιτ´ ἂν καὶ κατὰ κράτος
[32, 90]   ἐπονείδιστος ἅλωσις. ~καὶ γὰρ ἀνθρώπους  ἑαλωκέναι   φαμὲν οὐχ ὑπὸ λῃστῶν μόνον,
[32, 50]   πόσης αἰσχύνης; καὶ τούτους μὲν  ἐάσωμεν,   ἀλλ´ ἐν αὐτῇ τῇ θέᾳ
[32, 40]   μηδὲν ἄξιον πράττουσαν ἐν τούτοις  ἑαυτῆς;   οἱ γὰρ ἄνθρωποι θύοντες μέν
[32, 5]   ἐνσπόνδους λαβόντες ἀκροατὰς καὶ χειροήθεις  ἑαυτοῖς.   τῶν δὲ Κυνικῶν λεγομένων ἔστι
[32, 35]   ὅπως μὲν γὰρ ἑστιᾶσθε καθ´  ἑαυτοὺς   κοιμᾶσθε διοικεῖτε τὴν
[32, 35]   τοῖς τοιούτοις χαίρουσι, καὶ μακαρίους  ἑαυτοὺς   κρίνουσιν, ἂν οἰκῶσι καθ´ Ὅμηρον
[32, 50]   τοῦ τρόπου καὶ τὸ προσέχειν  ἑαυτῷ,   τοῦ δὲ ταραχήν καὶ〉 ἀναίδειαν·
[32, 10]   κέρδους ἕνεκεν καὶ δόξης τῆς  ἑαυτῶν,   οὐ τῆς ὑμετέρας ὠφελείας, τοῦτο
[32, 45]   προσήκοντος καὶ τῆς ἀξίας τῆς  ἑαυτῶν   οὐ φροντίζετε. κἂν μὲν ὑμῖν
[32, 70]   καὶ ἑτοίμους ἀπόλλυσθαι. τί οὖν;  ἐβιάσαντο   μετὰ ταῦτα οἱ προπετεῖς καὶ
[32, 5]   ἄρχοντες, καὶ ἐξὸν αὐτοῖς, εἰ  ἐβούλοντο,   μηδὲν ἀηδὲς ἀκούειν. ὑμῖν δὲ
[32, 10]   γε ἁπάντων, ἵνα, ὅθενπερ ἐχρῆν,  ἐγγύθεν   ἄρξωμαι, τοῦτο πείσθητε βεβαίως, ὅτι
[32, 50]   πράγματος οὐδὲ οἶστρος. {ἴστε Ῥοδίους  ἐγγὺς   οὕτως ὑμῶν ζῶντας ἐν ἐλευθερίᾳ
[32, 70]   οὐ πρότερον ὑμᾶς ἀνῆκαν ἕως  ἐγεύσασθε   πολέμου καὶ τὸ δεινὸν ἄχρι
[32, 45]   διὰ〉 δυστυχῆ φθόγγον καὶ κακὴν  ἔγκλισιν   καὶ τὰς ἐκμελεῖς καμπὰς καὶ
[32, 1]   ὑμᾶς ἐπῄνουν βραδὺ μὲν φθεγγομένους,  ἐγκρατῶς   δὲ σιγῶντας, ὀρθῶς δὲ διανοουμένους,
[32, 35]   ποταμόν. ὑμεῖς δέ, ἂν  ἐγκωμιάζῃ   τις τὸν Νεῖλον, ἐπαίρεσθε, ὥσπερ
[32, 35]   καὶ λιμένος καὶ ἀγορᾶς ἐστιν  ἐγκώμιον,   οὐ πόλεως· οὐδέ γε, ἂν
[32, 10]   ἰδίαν ἑκάστῳ μηνύοντα τὸ συμφέρον,  ἐγρηγορότων   δὲ ἀμελεῖν καὶ κοινῇ καὶ
[32, 20]   ὠφελεῖν πρός τι τῶν χαλεπῶν.  ἐγὼ   γοῦν, εἰ ἦν ᾠδικός, οὐκ
[32, 65]   μὲν ἐκεῖνος ἔπαιζεν Φρύξ.  ἐγὼ   δ´ ὑμῖν βούλομαι Λακεδαιμονίων ἔργον
[32, 20]   πόλεων {καὶ τῶν} ἀνθρώπων ἐρημίαν·  ἐγὼ   δὲ ἄνθρωπος οὐδεὶς οὐδαμόθεν ἐν
[32, 35]   ἄλλων τῶν ἀεὶ θωπευόντων ὑμᾶς·  ἐγὼ   δὲ ἐπῄνεσα ὕδωρ καὶ γῆν
[32, 30]   δὲ ἔργον εἶναι τοῦ διδάσκοντος.  ἐγὼ   δὲ καὶ νῦν μὲν ἡγοῦμαι
[32, 1]   φθέγγεσθε ὅ, τι ἂν ἐννοήσητε·  ἐγὼ   δὲ μᾶλλον ἂν ὑμᾶς ἐπῄνουν
[32, 35]   δὲ οὐδὲ ὄναρ αὐτοῖς μέλει.  ἐγὼ   δὲ τούτων ἐμνήσθην οὔτε ὑμᾶς
[32, 45]   καταγελῶν οὐ φαύλου πράγματος, ὡς  ἐγὼ   δοκῶ, ταῦτα ἔλεγεν. περὶ δὲ
[32, 10]   κολάκων καὶ γοήτων καὶ σοφιστῶν.  ἐγὼ   μὲν γὰρ οὐκ ἀπ´ ἐμαυτοῦ
[32, 25]   φασι, τῆς ποίας μερίδος θῶμεν;  ἐγὼ   μὲν γὰρ ὡς τῆς βελτίονος
[32, 25]   καὶ διδάσκουσι χάριν εἰδώς· ὃν  ἐγὼ   τίθημι τῆς θείας καὶ βασιλικῆς
[32, 45]   τὸ αἴσχιστον. ἑλοίμην γὰρ ἂν  ἔγωγε   λῃστεύων ἀποθανεῖν διὰ τοιαύτην
[32, 40]   ἐν ἅπασιν ἀνθρώποις. ~ὁρῶ γὰρ  ἔγωγε   οὐ μόνον Ἕλληνας παρ´ ὑμῖν
[32, 75]   τόπον ἀσφαλῆ. πολὺ δὴ μᾶλλον  ἔγωγε   ὑμῖν συμβουλεύω τὸν θεὸν τοῦτον
[32, 100]   ἀκούσας τῶν ἑρμηνέων οἷα ἔλεγεν  ἔδει   καὶ ἐμαστίγου τὸν ἄνδρα, καὶ
[32, 15]   καὶ προπηλακισμός· ὧν ἴσως οὐκ  ἔδει   φροντίζειν· τοιγαροῦν διὰ τὴν ἐκείνων
[32, 1]   ἅπαντες ἐσιωπήσατε, καὶ πρὸς τούτῳ  ἐδείξατε   ὅτι οὐ μόνον ἐστὲ ἱκανοὶ
[32, 20]   μεῖζον ἑτέρου φθεγγόμενος, οὐκ ἄρα  ἔδεισα   τὸν ὑμέτερον θροῦν οὐδὲ τὸν
[32, 65]   Ἕλλησιν. ὅτι γὰρ λίαν ἡδὺς  ἐδόκει   καὶ περιττὸς εἶναι, μὰ Δί´
[32, 40]   Ἀνάχαρσιν τὸν Σκύθην φασὶν εἰπεῖν·  ἐδόκει   μὲν γὰρ εἶναι τῶν σοφῶν·
[32, 45]   τοῖς ἄλλοις καὶ πολλάκις ἀηδεῖς  ἔδοξαν;   μὴ τὰ ὦτα ἐπαλήλιπται τῶν
[32, 55]   ἧττον δὲ καὶ περὶ συνουσίας  ἔδοξε   πρέπειν μουσικῆς δύναμις, ἁρμονίαν
[32, 75]   καὶ πλεῖστα διαφθείρεσθαι τῶν ἁρμάτων.  ἔδοξεν   οὖν τοῖς Ἠλείοις ὡς δαιμονίου
[32, 45]   καὶ τάχα τι καὶ γενναῖον  ἐδύνατο   πρᾶξαι μὴ τοιούτου τυχὼν δαίμονος·
[32, 90]   καὶ ἀπὸ τῶν βελτιόνων τινὲς  ἐθαυμάσθησαν   καὶ δόξαν ἔσχον. πόσους γὰρ
[32, 15]   ἀπὸ τοῦ λόγου καὶ μὴ  ἐθέλειν   ἀκούειν, μηδ´ ἂν βιάζηταί τις,
[32, 95]   σιωπᾶν πρὸς ὑμᾶς καὶ μηδὲν  ἐθέλειν   διαλέγεσθαι. καίτοι τίνα γνώμην νομίζετε
[32, 25]   γεύσασθαι παρρησίας καὶ μὴ πάντα  ἐθέλειν   τρυφᾶν, ἐπιεικής, μεγαλόφρων, αἰδούμενος τοὺς
[32, 20]   γ´ ἠνώγει δεῦρ´ ἐλθέμεν οὐκ  ἐθέλοντα·   τίς δ´ ἂν ἑκὼν τοσσόνδε
[32, 40]   θέαν οὐχ ὁρῶσι καὶ ἀκούειν  ἐθέλοντες   οὐκ ἀκούουσι, σαφῶς ἐξεστηκότες καὶ
[32, 15]   κρατοῦσι καὶ διανέμουσι δαψιλῶς τοῖς  ἐθέλουσι   δέχεσθαι· τὰ κακὰ δὲ ἀλλαχόθεν,
[32, 20]   εἰς δ´ τὸ στάδιον οὐκ  ἐθέλουσιν   ἰέναι, τὸν ἥλιον καὶ τὰς
[32, 40]   Ἑλλάδα θεασόμενος οἶμαι τά τε  ἔθη   καὶ τοὺς ἀνθρώπους· ἔλεγεν οὖν
[32, 55]   ἑλκῶν ὑγραίνοντες καὶ μαλακοποιοῦντες ἀνώδυνα  ἔθηκαν.   οὐχ ἧττον δὲ καὶ περὶ
[32, 85]   καὶ αὐτοὺς ἐνθάδε πάντας ὁπλήεντας  ἔθηκε   θεὰ λευκώλενος Ἥρη, ὡς μή
[32, 5]   φιλοσόφων, ὥσπερ ἂν παῖδάς τις  ἐθίζοι   διδασκάλων καταφρονεῖν, καὶ δέον ἐκκόπτειν
[32, 5]   οἷόν τε τὸ μέγιστον, καταγελᾶν  ἐθίζοντες   τοὺς ἀνοήτους τῶν φιλοσόφων, ὥσπερ
[32, 10]   τις ἐμπείρου τύχῃ κυβερνήτου κἂν  ἔθνος   πόλις χρηστῶν ἡγεμόνων, κἂν
[32, 35]   τε γὰρ Αἴγυπτος {ὑμῶν} τηλικοῦτον  ἔθνος,   σῶμα τῆς πόλεώς ἐστι, μᾶλλον
[32, 40]   συνήθους, ἀκούεσθε δὲ ὑπὸ μυρίων  ἐθνῶν   οὐκ ἐπισταμένων ὑμᾶς, καὶ ὁρᾶτε
[32, 35]   γῆς καὶ τῶν πλεῖστον ἀπῳκισμένων  ἐθνῶν,   ὥσπερ ἀγορὰ μιᾶς πόλεως εἰς
[32, 70]   τῇ γενομένῃ ταραχῇ μέχρι σκωμμάτων  ἐθρασύνοντο   οἱ πολλοί, τινὲς δὲ ὀλίγοι
[32, 60]   ἀτοπώτερος καὶ μακρότερος. σκοπεῖτε οὖν,  εἰ   βούλεσθε ἀκοῦσαι, καὶ μὴ δυσχεράνητε.
[32, 25]   πεπαιδευμένους φεύγειν. ~σαφέστερον δ´ ὑμῖν,  εἰ   βούλεσθε, διελεύσομαι περὶ δήμου φύσεως,
[32, 60]   οὐδὲν μέγα οὐδὲ θαυμαστὸν ἔχουσιν;  εἰ   γὰρ Ἰσμηνίας ηὔλει παρ´ ὑμῖν
[32, 70]   βλασφημίας οἵας καὶ ὅσας ἀφίετε;  εἰ   γὰρ μὴ τοὺς ἵππους ἑωρᾶτε
[32, 80]   ὀπιπτεύεις κατὰ ἅρμ´ ἐν ἀγῶνι;  εἰ   δ´ ἄγε νυν πείρησαι, ἵνα
[32, 70]   ἀπαλλάττεσθαι καθ´ αὑτοὺς καὶ παραχωρεῖν·  εἰ   δ´ ὑμεῖς, ἔφη, τέτταρα
[32, 10]   καὶ ῥήτορες, οὐδὲν ἴσως δεινόν·  εἰ   δ´ ὡς φιλόσοφοι ταῦτα πράττουσι
[32, 10]   καὶ κηδεμονίᾳ τῶν ἄλλων ἕτοιμον,  εἰ   δέοι, καὶ καταγελᾶσθαι, καὶ ἀταξίαν
[32, 50]   καὶ νόμων καὶ χρηστοῦ βασιλέως,  εἰ   δέοι, πονεῖν καὶ ἀποθνῄσκειν ἀγαθῆς
[32, 5]   Ἑλλήνων ἄρχοντες, καὶ ἐξὸν αὐτοῖς,  εἰ   ἐβούλοντο, μηδὲν ἀηδὲς ἀκούειν. ὑμῖν
[32, 20]   τι τῶν χαλεπῶν. ἐγὼ γοῦν,  εἰ   ἦν ᾠδικός, οὐκ ἂν δεῦρο
[32, 1]   ἁμάρτημα. τοῦ γὰρ Ἀπόλλωνος εἰπόντος,  εἰ   θέλουσιν ἄνδρας ἀγαθοὺς ἐν τῇ
[32, 60]   σκώπτοντες καὶ ταῦτα ἐν ἀνθρώποις,  εἰ   θεμιτὸν εἰπεῖν, οὐδὲν μέγα οὐδὲ
[32, 85]   καὶ ὑμεῖς ἀπόλησθε {ἐκείνοις} παραπλησίως,  εἰ   καὶ ψυχρότερόν ἐστιν εἰπεῖν ὅτι
[32, 75]   δὲ νικώντων, ἀεὶ τῶν αὐτῶν·  εἰ   λέγοι ταῦτα, τί ἐρεῖτε;
[32, 25]   περὶ οὐρανοῦ καὶ γῆς  εἰ   λέγοιμι. φημὶ δὴ δῆμον ἐοικέναι
[32, 70]   τινὰ τόπον βραχὺν προηγόρευεν ὡς  εἰ   μὲν αὐτὸς ἐκεῖ προέλθοι, νενικηκὼς
[32, 10]   φιλῳδῶν ὑμῶν κατεγνωκότες. οὗτοι δ´  εἰ   μέν εἰσι ποιηταὶ καὶ ῥήτορες,
[32, 75]   τοιαύτην τινὰ ἀσέβειαν. φέρε οὖν,  εἰ   μεταξὺ θεῶν τις ὑμῖν ἐπιστὰς
[32, 30]   χάλκεον δέ μοι ἦτορ ἐνείη·  εἰ   μὴ Ὀλυμπιάδες Μοῦσαι, Διὸς αἰγιόχοιο
[32, 85]   Ξέρξου στράτευμα λαμπρὸν ἦν, πλὴν  εἰ   μή τι διορύττειν διασκάπτειν
[32, 65]   οὐδὲ ἄρχεσθαι καλῶς ἐπίστασθε. τοιγαροῦν  εἰ   μὴ τῶν προεστηκότων ἐτύχετε, χαλεπῶς
[32, 30]   πρῶτον ὑμᾶς ὑπομένοντας ἀκούειν. ὥστ´,  εἰ   μηδὲν ἄλλο παρέσχηκεν ὑμῖν μέγα
[32, 30]   τε ὑμᾶς καὶ τιμήσειεν· {ὥστε,  εἰ   μηδὲν ἄλλο, τοῦτό γε ὑμῖν
[32, 85]   ἀταξία. ἔστι γὰρ ὅμοιον ὥσπερ  εἰ   οἰκίαν μέν τις ἴδοι πάνυ
[32, 20]   δ´ αὐτὸς ἐποτρύνει καὶ ἀνώγει.  εἰ   οὖν τὰ τοῦ Ἑρμοῦ ἔπη
[32, 45]   ὀνείδει καὶ καταγέλωτι τῆς πόλεως,  εἰ   παρὰ μὲν τοῖς ἄλλοις ἀριστεῖς
[32, 30]   τῶν ἁμαρτημάτων οὐ δυνατόν· οὐδ´  εἴ   μοι δέκα μὲν γλῶσσαι, δέκα
[32, 95]   ᾀσμάτων, Θεοφίλου δὲ οὐκ οἶδα  εἴ   ποτε ἠκούσατε· ὥσπερ ἔφη τις
[32, 5]   ἀλλὰ καὶ κοινῇ τὴν πόλιν,  εἴ   τι μὴ καλῶς ἔπραττον· ὥστε
[32, 5]   οὐ μόνον τῶν σφετέρων πολιτῶν,  εἴ   τινα ἤθελον πρὸς ὀργὴν ἀπολέσαι
[32, 10]   ἤδη δεινόν. ὅμοιον γὰρ ὥσπερ  εἴ   τις ἰατρὸς ἐπὶ κάμνοντας ἀνθρώπους
[32, 65]   πάντα περαίνεται δι´ ᾠδῆς· ὥστ´,  εἴ   τις παρίοι δικαστήριον, οὐκ ἂν
[32, 95]   ἀνιάτων ἀπεγνωκέναι; παραπλήσιον γάρ, ὥσπερ  εἴ   τις τῶν ἐμπόρων πολλὰ καὶ
[32, 70]   τὸ στράτευμα ἐφειστήκει κἀκεῖνος οὐδένα  εἴα   ἅπτεσθαι, γυμνοὺς ἅπαντας ὁρῶν καὶ
[32, 65]   ἀπιόντας καθ´ αὑτοὺς καὶ τὰ  εἴδη   μεταβαλόντας εἰς ἀνθρώπους διαφυλάττειν τὴν
[32, 70]   δὴ καὶ τούτων ἐπεμνήσθην; ὅπως  εἰδῆτε   τὰ φυόμενα ἐκ τῆς περὶ
[32, 40]   ἐλθόντας λέγειν; οὐχ ὡς πόλιν  εἴδομεν   τὰ μὲν ἄλλα θαυμαστὴν καὶ
[32, 25]   παντοδαπῶν φύσεων {εἰς} μίαν μορφὴν  εἰδώλου   ξυντιθέντες. τῷ δὲ τοιούτῳ τέρατι
[32, 25]   τοῖς νουθετοῦσι καὶ διδάσκουσι χάριν  εἰδώς·   ὃν ἐγὼ τίθημι τῆς θείας
[32, 95]   ἂν θέλοι μάτην ἐνοχλεῖσθαι, σαφῶς  εἰδὼς   ὅτι οὔτ´ ἂν ὠνήσαιτο τῶν
[32, 30]   μὲν γλῶσσαι, δέκα δὲ στόματ´  εἶεν,   φωνὴ δ´ ἄρρηκτος, χάλκεον δέ
[32, 70]   μὲν αὐτὸς ἐκεῖ προέλθοι, νενικηκὼς  εἴη   καὶ δέοι ὑμᾶς ἀπαλλάττεσθαι καθ´
[32, 60]   ὡς ἔοικε, κνυζηθμοῖς καὶ ὑλαγμοῖς  εἰκάζετε.   καίτοι φιλοσόφους μὲν ᾔδειν οὕτως
[32, 50]   καὶ τῶν ξένων ἐπιπλήττουσι τοῖς  εἰκῇ   βαδίζουσι. τοιγαροῦν εἰκότως εὐδοκιμοῦσι καὶ
[32, 1]   καὶ λόγος, ὧν οἱ τυχόντες  εἰκότως   {ἄν} ἄνδρες ἀγαθοὶ γίγνονται καὶ
[32, 50]   ἐπιπλήττουσι τοῖς εἰκῇ βαδίζουσι. τοιγαροῦν  εἰκότως   εὐδοκιμοῦσι καὶ πάσης τιμῆς τυγχάνουσιν.
[32, 50]   πρῶτοι καὶ μηδὲν ἀνόητον ποιοῦντες  εἰκότως   οἶμαι παρά τε τῶν ἄλλων
[32, 80]   ἄγκεα θεσπιδαὲς πῦρ, πάντῃ δ´  εἰλυφόων   ἄνεμος φέρει, οἱ δέ τε
[32, 20]   ὑμῖν διαλέγεσθαι, ἀλλὰ σεμνοὺς μὲν  εἶναι   βουλομένους, ἀνωφελεῖς δ´ ὁρωμένους καὶ
[32, 85]   ὀλίγα, ὅπως μὴ μόνοι δοκῆτε  εἶναι   γελοῖοι. καὶ μὴν αἰσχρόν ἐστιν,
[32, 65]   εἰς ἀνθρώπους διαφυλάττειν τὴν ἐπιμέλειαν.  εἶναι   δὲ τοῦτο αὐτὸ τὸ γένος
[32, 65]   φρίττειν κατὰ μνήμην τὴν Ὀρφέως.  εἶναι   δὲ τῷ τρόπῳ κοῦφον καὶ
[32, 100]   μὴ τὸ Μουσεῖον ὑμῖν ἄλλως  εἶναι   δοκῇ τόπος ἐν τῇ πόλει,
[32, 80]   θρασὺς καὶ προπετὴς οὐδὲ τἄλλα  εἶναι   δύναται σώφρων, ὥσπερ καὶ εἶπον
[32, 25]   πάνυ ποικίλον τε καὶ δεινὸν  εἶναι   θηρίον, οἷα ποιηταὶ καὶ δημιουργοὶ
[32, 30]   γὰρ νῦν μὲν ἀξιοθέατοι δοκεῖτε  εἶναι   καὶ ἰδιώταις καὶ βασιλεῦσι, καὶ
[32, 20]   εὖ ἴστε, καὶ φήσουσι δοξοκόπον  εἶναι   καὶ μαινόμενον, ὅστις ἐμαυτὸν ὄχλῳ
[32, 60]   ἀλκὴν καὶ τὴν ἀγριότητα δυσπιστότερα  εἶναι,   καὶ τὰ μὲν οὐδ´ ὅλως
[32, 65]   λίαν ἡδὺς ἐδόκει καὶ περιττὸς  εἶναι,   μὰ Δί´ οὐκ ἐτίμησαν αὐτόν,
[32, 95]   γὰρ αὐτὸς ἔλεγε Διὸς υἱὸς  εἶναι.   μᾶλλον δ´ ἴσως οὐχ Ἡρακλεῖ
[32, 85]   γὰρ τοῦτο μόνον ἡγεῖσθε ἅλωσιν  εἶναι   πόλεως, ἄν τινες τὸ τεῖχος
[32, 15]   πέφυκε. κινδυνεύει μέντοι πολλή τις  εἶναι   σπάνις ὑμῖν τῶν τὸ〉 ὕστερον
[32, 15]   φιλοσόφου δὲ κακοῦ μὴ πικρὸν  εἶναι.   τὸ μὲν γὰρ τῆς τιμωρίας
[32, 70]   μὴ οὖν οἴεσθε περὶ μικρῶν  εἶναι   τὸν λόγον, ὅταν τις ὑμῖν
[32, 30]   μάλιστα ἐπιτιμῶ· τοῦτο δὲ ἔργον  εἶναι   τοῦ διδάσκοντος. ἐγὼ δὲ καὶ
[32, 60]   θηρίων. πλεῖστα δὲ ἐν αὐτοῖς  εἶναι   τούς τε ὄρνιθας καὶ τὰ
[32, 40]   φασὶν εἰπεῖν· ἐδόκει μὲν γὰρ  εἶναι   τῶν σοφῶν· ἧκε δὲ εἰς
[32, 15]   τὴν δὲ ἑτέραν ἐπιμέλειαν ἔργον  εἶναί   φημι τῶν δυναμένων διὰ πειθοῦς
[32, 35]   εὐκρασίας λέγῃ τις, τοὺς ἀνθρώπους  εἶναί   φησιν ἀγαθούς, ἀλλὰ τὴν χώραν·
[32, 60]   γενναῖον ῥυθμὸν οἷός τε  εἰπεῖν;   ἀλλὰ ᾄσματα γυναικῶν καὶ κρούματα
[32, 1]   οὐ μόνον ἐστὲ ἱκανοὶ νοήσαντες  εἰπεῖν,   ἀλλὰ καὶ ἀκούσαντες νοῆσαι. χοροῦ
[32, 5]   πολλάκις ἀκηκόατε· οὐ βούλομαι γὰρ  εἰπεῖν,   ἀνήκοοί ἐστε. καὶ τοῦτο ἴσως
[32, 70]   τὸ στάδιον ἔλθητε, τίς ἂν  εἰπεῖν   δύναιτο τὰς ἐκεῖ κραυγὰς καὶ
[32, 40]   Ἑλλήνων Ἀνάχαρσιν τὸν Σκύθην φασὶν  εἰπεῖν·   ἐδόκει μὲν γὰρ εἶναι τῶν
[32, 65]   δέδοικα πρὸς〉 ὑμᾶς σαφῶς αὐτὸ  εἰπεῖν.   ἔλεγε γὰρ ἐξ ἐκείνων γένος
[32, 5]   καὶ ἀγεννὲς ἀνθρώπων οὐθέν, ὡς  εἰπεῖν,   ἐπισταμένων, ἀλλὰ χρείων τροφῆς· οὗτοι
[32, 60]   ἀπαιδεύτους. ἔχω δὲ καὶ ἄλλον  εἰπεῖν   λόγον ἀνθρώπου Φρυγὸς ἀκούσας, Αἰσώπου
[32, 1]   μὲν γὰρ ἔπαινος τὸ ἅμα  εἰπεῖν,   μᾶλλον δὲ οὐδὲ τούτου· τί
[32, 85]   παραπλησίως, εἰ καὶ ψυχρότερόν ἐστιν  εἰπεῖν   ὅτι κἀκείνην ὑπὸ ἵππου τινὸς
[32, 75]   τίς ἀνθρώπων δύναται τὰ συμβαίνοντα  εἰπεῖν;   οὐ γὰρ οὕτως ἐκεῖνός φησι
[32, 60]   ταῦτα ἐν ἀνθρώποις, εἰ θεμιτὸν  εἰπεῖν,   οὐδὲν μέγα οὐδὲ θαυμαστὸν ἔχουσιν;
[32, 1]   καὶ ἡδονῆς καὶ γέλωτος, ὡς  εἰπεῖν,   οὐδέποτε ἀπορεῖτε· καὶ γὰρ αὐτοὶ
[32, 65]   δ´ ὑμῖν βούλομαι Λακεδαιμονίων ἔργον  εἰπεῖν,   ὡς ἐκεῖνοι προσηνέχθησαν ἀνδρὶ κιθαρῳδῷ
[32, 80]   Διὸς αὐλάς. ὧδε δέ τις  εἴπεσκεν   ἰδὼν ἐς πλησίον ἄλλον· οἰνοβαρές,
[32, 75]   μεταξὺ θεῶν τις ὑμῖν ἐπιστὰς  εἴποι   διατεινάμενος, δαιμόνιοι, μαίνεσθε καὶ οὐκέτι
[32, 85]   παντοδαπῶν λυμάτων. οὐδὲ γὰρ πόλιν  εἴποι   τις ἂν〉 ὀρθῶς τὴν ἐκ
[32, 30]   δὲ Ἀλεξανδρέων πλῆθος τί ἂν  εἴποι   τις, οἷς μόνον δεῖ παραβάλλειν
[32, 5]   ἕτερος; ἐκεῖνο μὲν γάρ, ὅπερ  εἶπον,   ἀεὶ ὑμῖν πάρεστι, καὶ οὐ
[32, 90]   ὀνομάσαι. ὅπερ γὰρ ἤδη πολλάκις  εἶπον,   αἰσχίω τὰ αἰσχρὰ καὶ καταγέλαστα
[32, 80]   εἶναι δύναται σώφρων, ὥσπερ καὶ  εἶπον   ἤδη. τοῦτο μὲν οὖν τοιοῦτον
[32, 35]   ὡς οἷόν τε. καὶ νῦν  εἶπον   τὰ περὶ τῆς πόλεως, δεῖξαι
[32, 40]   αὑτῶν, καὶ μικρὸν ἔμπροσθεν  εἶπον,   τὰ τοῦ Νείλου καὶ τῆς
[32, 35]   μᾶλλον ὑμᾶς. ποῦ γὰρ  εἶπον   ὥς ἐστε φρόνιμοι καὶ σώφρονες
[32, 10]   ἀλλὰ ἓν δύο ῥήματα  εἰπόντες,   καὶ λοιδορήσαντες μᾶλλον διδάξαντες
[32, 1]   ποτὲ ἁμάρτημα. τοῦ γὰρ Ἀπόλλωνος  εἰπόντος,   εἰ θέλουσιν ἄνδρας ἀγαθοὺς ἐν
[32, 70]   ᾠήθησαν πρότερον· καὶ τοῦτο  εἴργασθε   δι´ ἀγερωχίαν, οὐκ ἐπιβουλεύοντες. ὑμεῖς
[32, 15]   ἐλθεῖν εἰς τέλος τὴν πονηρίαν  εἴργοντες   καὶ κατέχοντες. δεῖ μὲν οὖν
[32, 30]   λέγων οὐδὲν ὑμῖν συμβεβούλευκα οὐδὲ  εἴρηκα   σαφῶς, ἐφ´ μάλιστα ἐπιτιμῶ·
[32, 95]   Θερσίτου τινός· αὐτὸν γοῦν ἐκεῖνον  εἴρηκεν   Ὅμηρος ἐν τοῖς πᾶσιν Ἕλλησιν
[32, 30]   μὲν ἡγοῦμαι πολλὰ καὶ χρήσιμα  εἰρηκέναι   τοῖς προσέχουσι καὶ περὶ θεοῦ
[32, 30]   εὐτελέστεροι φαίνεσθε; καὶ πρότερόν τινα  εἰρηκέναι   φασί· τὸ δὲ Ἀλεξανδρέων πλῆθος
[32, 55]   ὥσπερ σάλπιγγος ἀκηκοότες, οὐκέτι δύνασθε  εἰρήνην   ἄγειν. ~ἆρά γε μὴ Λακεδαιμονίους
[32, 50]   οἱ δὲ κοσμίως καὶ μετ´  εἰρήνης   μετέχουσιν. ~ἀλλ´ οὐχ ὑμεῖς, ἀλλ´
[32, 10]   καὶ λόγους ἐπιτηδείους καὶ ξυμφέροντας  εἰρῆσθαι.   καὶ τοῦτο ἥκιστα ὑμᾶς ἀπιστεῖν
[32, 30]   τὸν πολὺν ἄρτον· οὕτω γὰρ  εἰρῆσθαι   πολὺ βέλτιον· καὶ θέαν ἵππων·
[32, 60]   Μακεδονίαν τὸν Ὀρφέα μελῳδεῖν, καθάπερ  εἴρηται,   κἀκεῖ τὰ ζῷα προσιέναι αὐτῷ,
[32, 90]   δὲ ψυχῆς ἠνδραποδισμένης καὶ ἀπολωλυίας  εἰρωνεύεσθαι   καὶ ὑποτιμᾶσθαι. καίτοι δεινὰ μέν
[32, 65]   αὑτοὺς καὶ τὰ εἴδη μεταβαλόντας  εἰς   ἀνθρώπους διαφυλάττειν τὴν ἐπιμέλειαν. εἶναι
[32, 60]   Διὸς τὰ σώματα αὐτῶν μεταβαλεῖν  εἰς   ἀνθρώπων τύπον, τὰς μέντοι ψυχὰς
[32, 25]   ἐμπέφρακται, καὶ πάροδος οὐκ ἔστιν  εἰς   αὐτὰ λόγοις ἐπιεικέσιν, ἀλλὰ κολακεία
[32, 20]   τὰ γυμνάσια χειρονομοῦντες καὶ παλαίοντες,  εἰς   δ´ τὸ στάδιον οὐκ ἐθέλουσιν
[32, 100]   τύραννος τῶν Σύρων ἧκεν  εἰς   Μέμφιν, ἐκπληττομένων αὐτὸν τῶν Αἰγυπτίων
[32, 25]   καὶ Χιμαίρας, ἐκ παντοδαπῶν φύσεων  {εἰς}   μίαν μορφὴν εἰδώλου ξυντιθέντες. τῷ
[32, 100]   Τοῦτ´ ἦν ἄρα, ἔφη, τὸ  εἰς   ὄνου ὦτα ᾄδειν. δὲ
[32, 100]   ποτε προειπεῖν καθ´ ὕπνον ὡς  εἰς   ὄνου ὦτα ᾄσεται. καὶ δὴ
[32, 60]   Αἰσώπου συγγενοῦς, δεῦρο ἐπιδημήσαντος, ὃν  εἰς   Ὀρφέα καὶ ὑμᾶς ἔλεγεν. ἔστι
[32, 5]   οἱ μὲν γὰρ αὐτῶν ὅλως  εἰς   πλῆθος οὐκ ἴασιν οὐδὲ θέλουσι
[32, 95]   πολλὰ καὶ τίμια ἔχων καταπλεύσειεν  εἰς   πόλιν, ἔπειθ´ ὑπ´ ἀνέμων τινῶν
[32, 90]   μηδὲν μήτε ἀκούουσα τῶν φερόντων  εἰς   σωτηρίαν, ἀλλ´ αἱρεθεῖσα ὑπὸ μέθης
[32, 95]   Δί´ οὐ κρήναις οὐδὲ προπυλαίοις·  εἰς〉   ταῦτα μὲν γὰρ οὐ δύνασθε
[32, 35]   ἐθνῶν, ὥσπερ ἀγορὰ μιᾶς πόλεως  εἰς   ταὐτὸ ξυνάγουσα πάντας καὶ δεικνύουσά
[32, 30]   ποιεῖν· παραπλησίως καὶ δῆμος, ὅταν  εἰς   ταὐτὸ προέλθῃ καὶ ἀθρόος γένηται;
[32, 15]   οἵων τε σώζεσθαι, πρὶν ἐλθεῖν  εἰς   τέλος τὴν πονηρίαν εἴργοντες καὶ
[32, 40]   εἶναι τῶν σοφῶν· ἧκε δὲ  εἰς   τὴν Ἑλλάδα θεασόμενος οἶμαι τά
[32, 10]   αὐτούς, ὥσπερ οἱ χειμῶνος ἀποτολμῶντες  εἰς   τὴν θάλατταν βραχύν τινα καὶ
[32, 40]   καὶ τἄλλα πράττοντες· ὅταν δὲ  εἰς   τὸ θέατρον εἰσέλθωσιν τὸ
[32, 20]   μὲν ᾐτιασάμην τοὺς μὴ παριόντας  εἰς   τὸ πλῆθος μηδὲ τολμῶντας ὑμῖν
[32, 70]   περὶ τὸ θέατρον. ἀλλ´ ὅταν  εἰς   τὸ στάδιον ἔλθητε, τίς ἂν
[32, 55]   πάντα ἀνέστραπται νῦν καὶ μεθέστηκεν  εἰς   τοὐναντίον. οὐ γὰρ ἐκ Μουσῶν,
[32, 1]   γάρ ἐστιν ἀκοὴ τὸ θέατρον·  εἰς   τοῦτο δὲ καλὸν μὲν
[32, 1]   οἱ ὑμέτεροι συνήθεις καὶ πολλάκις  εἰς   ὑμᾶς εἰσιόντες, μῖμοί τ´ ὀρχησταί
[32, 10]   δ´ ἔτι αὔξουσιν. ~τῶν δὲ  εἰς   ὑμᾶς παρϊόντων ὡς πεπαιδευμένων οἱ
[32, 70]   νῦν οὕτως ἐπιεικεῖς ἔχοντες ἡγεμόνας  εἰς   ὑποψίαν αὐτοὺς καθ´ ὑμῶν αὐτῶν
[32, 65]   βίος σχεδὸν ἅπας γεγονέναι κῶμος  εἷς,   οὐχ ἡδὺς οὐδὲ πρᾷος, ἀλλ´
[32, 90]   κωμῳδίαις καὶ διασκευαῖς Καρίωνα μὲν  εἰσάγοντες   μεθύοντα καὶ Δᾶον οὐ σφόδρα
[32, 95]   ἀφικέσθαι γελωτοποιόν· ἀλλ´ ὅτι οἱ  εἴσαιτο   γελοίιον Ἀργείοισιν ἔμμεναι. ἀλλ´ οὐ
[32, 90]   ἔχων ἔχειν ἔφασκε, δίφρου δ´  εἰσέβαινεν   ἄντυγας, κἄθεινε κέντρον δῆθεν ὡς
[32, 5]   ἐξειπεῖν, πηνίκα παύσεται; καὶ πότε  εἴσεισι   θαυματοποιὸς λῆρος τοιοῦτος
[32, 30]   οὐδείς ἐστιν ὃς οὐκ ἂν  εἰσελθὼν   καταπλαγείη τε ὑμᾶς καὶ τιμήσειεν·
[32, 40]   ὅταν δὲ εἰς τὸ θέατρον  εἰσέλθωσιν   τὸ στάδιον, ὥσπερ φαρμάκων
[32, 1]   οὐδὲν ὑμῖν σπανίως ποτὲ  εἰσέρχεται·   κρουμάτων δὲ ἀεὶ μεστόν ἐστι
[32, 20]   ἦν ᾠδικός, οὐκ ἂν δεῦρο  εἰσῆλθον   δίχα μέλους τινὸς ᾄσματος.
[32, 20]   αἰτιωμένους καὶ καταγιγνώσκοντας, ὅτι δεῦρο  εἰσῆλθον,   δικαίως ἀπολογεῖσθαι· αἰτιάσονται γάρ,
[32, 25]   πόλεως γενναιοτέρας. ἐκείνων μὲν οὖν  εἰσι   βασιλεῖς, θεοὶ ἐπὶ σωτηρίᾳ κοινῇ
[32, 15]   καὶ μαλάττειν. οὗτοι δὲ σωτῆρές  εἰσι   καὶ φύλακες τῶν οἵων τε
[32, 40]   οἱ γὰρ ἄνθρωποι θύοντες μέν  εἰσι   μέτριοι καὶ βαδίζοντες καθ´ αὑτοὺς
[32, 10]   κατεγνωκότες. οὗτοι δ´ εἰ μέν  εἰσι   ποιηταὶ καὶ ῥήτορες, οὐδὲν ἴσως
[32, 90]   πόρνοι καὶ γυναιμανεῖς ἐν πάσαις  εἰσὶ   ταῖς πόλεσιν· ἀλλ´ οὐδὲν τοῦτο
[32, 50]   περὶ τὰς θέας οἱ μέν  εἰσιν   ἄπληστοι καὶ λίχνοι καὶ περὶ
[32, 45]   ἴσως δὲ καὶ τῶν βελτιόνων  εἰσὶν   οἱ δεόμενοι διατριβῆς τινος καὶ
[32, 15]   καὶ ἀνίατον ἐξαιροῦσι. βελτίους δέ  εἰσιν   οἱ μὴ ῥᾳδίως αὐτὸ πράττοντες.
[32, 90]   μέχρι μὲν τῶν καθ´ ἕνα  εἰσὶν   οὐ μεγάλης οὐδὲ φοβερᾶς προσηγορίας
[32, 1]   συνήθεις καὶ πολλάκις εἰς ὑμᾶς  εἰσιόντες,   μῖμοί τ´ ὀρχησταί τε χοροιτυπίῃσιν
[32, 10]   τις ἰατρὸς ἐπὶ κάμνοντας ἀνθρώπους  εἰσιὼν   τῆς μὲν σωτηρίας αὐτῶν καὶ
[32, 10]   καὶ ἑταίρας καὶ μύρον αὐτοῖς  εἰσφέροι.   τινὲς δὲ ὀλίγοι παρρησίαν ἀγηόχασι
[32, 90]   γελοῖον δοκεῖ, παραφερόμενον, καὶ καθάπερ  εἰώθασιν,   ἐν κροκωτῷ, παραπλησίως καὶ δῆμος
[32, 15]   καὶ γόνιμον ὄντως ἄνωθέν ποθεν  ἐκ   δαιμονίου τινὸς πηγῆς κάτεισι, τοὺς
[32, 55]   οὐ γὰρ ἐκ Μουσῶν, ἀλλ´  ἐκ   Κορυβάντων τινῶν κατέχεσθε, καὶ πιστὰ
[32, 55]   μεθέστηκεν εἰς τοὐναντίον. οὐ γὰρ  ἐκ   Μουσῶν, ἀλλ´ ἐκ Κορυβάντων τινῶν
[32, 25]   μιᾶς οὐδὲ ἁπλῆς, ἀλλὰ συμπεφορημένης  ἐκ   μυρίων· ὥστε πάνυ ποικίλον τε
[32, 20]   τε ὤρορ´ ἐπαΐξας πατρὸς Διὸς  ἐκ   νεφελάων· ἑτέρου δὲ πάλιν αὖ,
[32, 85]   κόπρον βαθεῖαν ἐν ταὐτῷ νενημένην  ἐκ   παντοδαπῶν λυμάτων. οὐδὲ γὰρ πόλιν
[32, 25]   τε καὶ Σφίγγας καὶ Χιμαίρας,  ἐκ   παντοδαπῶν φύσεων {εἰς} μίαν μορφὴν
[32, 55]   ὑμῖν ἀναβλύει διψήσασιν οἶνος  ἐκ   πέτρας ποθέν τινος νάπης,
[32, 60]   υἱὸς ἦν Μούσης, οἱ δὲ  ἐκ   τῆς Ἀμουσίας αὐτῆς γεγόνασι· διαθρύψαντες
[32, 70]   ἐπεμνήσθην; ὅπως εἰδῆτε τὰ φυόμενα  ἐκ   τῆς περὶ τὸν βίον ταύτης
[32, 65]   τὰς χορδὰς ἐξέτεμον, ἀπιέναι προειπόντες  ἐκ   τῆς πόλεως. ἐκεῖνοι μὲν οὖν
[32, 55]   ἐξουσίᾳ δήπουθεν, ἀλλὰ καὶ ταύτην  ἐκ   τῆς τῶν κρειττόνων χειρὸς λαμβάνετε·
[32, 65]   τρόπῳ κοῦφον καὶ ἀνόητον, ὡς  ἐκ   τοιούτου σπέρματος· ἐπεὶ τούς γε
[32, 85]   εἴποι τις ἂν〉 ὀρθῶς τὴν  ἐκ   τοιούτων, οὐδέ γε χορὸν τοὺς
[32, 45]   μὲν τῶν ἡνιόχων τινὰ ἐκπεσεῖν  ἐκ   τοῦ δίφρου δεινὸν ἡγεῖσθε καὶ
[32, 45]   πασῶν μεγίστην· αὐτοὶ δὲ ἐκπίπτοντες  ἐκ   τοῦ κόσμου τοῦ προσήκοντος καὶ
[32, 90]   τὸν Ἡρακλέα φησὶ παθεῖν μαινόμενον·  ἐκ   τοῦδε βαίνων ἅρματ´ οὐκ ἔχων
[32, 70]   ζημίας, ὡς κακία πρόεισιν  ἐκ   τῶν κατὰ μέρος τούτων ἁμαρτημάτων
[32, 80]   παράδειγμα κακίας καὶ ἀνοίας ὅμοιος  ἐκ   τῶν τοιούτων ἀνθρώπων τοῖς παρ´
[32, 100]   Μέμφιν, ἐκπληττομένων αὐτὸν τῶν Αἰγυπτίων  ἐκάλεσεν.   ἐπεδείκνυτο οὖν πάσῃ προθυμίᾳ καὶ
[32, 40]   ἔλεγεν οὖν ὡς ἔστιν ἐν  ἑκάστῃ   πόλει τῶν Ἑλλήνων ἀποδεδειγμένον χωρίον,
[32, 10]   δύναμιν καὶ μόνον οὐ καθ´  ἑκάστην   ἡμέραν διά τε χρησμῶν καὶ
[32, 80]   θεοῖσι χεῖρας ἀνίσχοντες μεγάλ´ εὐχετόωντο  ἕκαστοι.   ἠΰτε περ κλαγγὴ γεράνων πέλει
[32, 70]   ἀλλήλους δὲ στασιαστικῶς διέκεισθε, χωρὶς  ἕκαστοι   καὶ καθ´ αὑτοὺς διαφθείροντες τὰ
[32, 50]   τί δεῖ τἄλλα ἐπεξιέναι καθ´  ἕκαστον;   ἀλλὰ τὸ βαδίζειν, κοινόν
[32, 75]   νίκης ἱεμένων, κέκλοντο δὲ οἷσιν  ἕκαστος   ἵπποις. ~ἐνταῦθα τοὺς μὲν ἡνιόχους
[32, 95]   πίστεως ἀξίους καὶ τῶν πεμπομένων  ἕκαστος   καὶ διοικούντων ὑμᾶς προτιμήσῃ. μὴ
[32, 35]   κοιμᾶσθε διοικεῖτε τὴν οἰκίαν  ἕκαστος   οὐ πάνυ δῆλός ἐστιν· ὅπως
[32, 40]   τινας, οἳ συνθεῶνται καὶ πάρεισιν  ἑκάστοτε   ὑμῖν· ὥστε ὑμεῖς μὲν ἀκούετε
[32, 75]   ἐν δίφροισι, πάτασσε δὲ θυμὸς  ἑκάστου   νίκης ἱεμένων, κέκλοντο δὲ οἷσιν
[32, 10]   τὸν θεόν, {καὶ} κατ´ ἰδίαν  ἑκάστῳ   μηνύοντα τὸ συμφέρον, ἐγρηγορότων δὲ
[32, 90]   δεινὰ μέν που καὶ ἐφ´  ἑκάστων   τὰ τοιαῦτα, τῷ παντὶ δὲ
[32, 15]   καὶ κατέχοντες. δεῖ μὲν οὖν  ἑκατέρων   ταῖς πόλεσι, πολὺ δὲ ἐπιεικεστέρων
[32, 65]   κιθαρῳδῶν· διὸ μὴ δύνασθαι παντάπασιν  ἐκβῆναι   τὴν αὑτῶν φύσιν, ἀλλὰ μικρὸν
[32, 35]   θάλατταν τὴν καθ´ ἡμᾶς ἅπασαν  ἐκδέχεσθε,   κάλλει τε λιμένων καὶ μεγέθει
[32, 40]   τὸ στάδιον, ὥσπερ φαρμάκων αὐτοῖς  ἐκεῖ   κατορωρυγμένων, οὐδὲν οἴδασι τῶν προτέρων
[32, 70]   τίς ἂν εἰπεῖν δύναιτο τὰς  ἐκεῖ   κραυγὰς καὶ θόρυβον καὶ ἀγωνίαν
[32, 70]   προηγόρευεν ὡς εἰ μὲν αὐτὸς  ἐκεῖ   προέλθοι, νενικηκὼς εἴη καὶ δέοι
[32, 45]   μὴ τὰ ὦτα ἐπαλήλιπται τῶν  ἐκεῖ;   τί οὖν τοῦτο δείκνυσι; μὰ
[32, 95]   τύχης ἄλλης κρατούμενος καὶ διατρίβων  ἐκεῖ   χρόνον συχνὸν μήτε προθείη τῶν
[32, 10]   κἂν λόγων τις ἀκούσῃ φρονίμων,  ἐκεῖθεν   ἐπιπεμφθῆναι. ~καθόλου γὰρ οὐδὲν εὔδαιμον
[32, 45]   τοὺς σφόδρα ἡσθέντας αὐταῖς; ἀλλ´  ἐκεῖναι   μὲν ἐν ἐρήμῳ ἦσαν πελάγει
[32, 45]   τοιοῦτος μυίας θάνατος. καὶ γὰρ  ἐκείναις   ὅ, τι ἂν γευσαμέναις γλυκὺ
[32, 70]   ἐν ἑορτῇ πιούμενοι. καὶ μὴν  ἐκεῖνο   μέμνησθε τὸ γελοῖον ὡς
[32, 5]   λῆρος τοιοῦτος ἕτερος;  ἐκεῖνο   μὲν γάρ, ὅπερ εἶπον, ἀεὶ
[32, 55]   τὰ τῶν ποιητῶν μυθολογήματα· ὡς  ἐκεῖνοί   γε παρεισάγουσι Βάκχας τινὰς μαινομένας
[32, 35]   ποιηταῖς παραβάλλων ἐμαυτόν. δεινοὶ γὰρ  ἐκεῖνοι   καὶ μεγάλοι σοφισταὶ καὶ γόητες·
[32, 5]   εὑρήσομεν ἁμαρτάνοντας· ἀλλὰ τοῦτό γε  ἐκεῖνοι   καὶ πάνυ καλῶς ἐποίουν, ὅτι
[32, 1]   γίγνονται καὶ σωτῆρες τῶν πόλεων.  ἐκεῖνοι   μὲν οὖν κακῶς ἐχρήσαντο τοῖς
[32, 65]   ἀπιέναι προειπόντες ἐκ τῆς πόλεως.  ἐκεῖνοι   μὲν οὖν τὸ πρᾶγμα οὕτως
[32, 65]   βούλομαι Λακεδαιμονίων ἔργον εἰπεῖν, ὡς  ἐκεῖνοι   προσηνέχθησαν ἀνδρὶ κιθαρῳδῷ θαυμαζομένῳ τότε
[32, 50]   μετὰ πάσης ἀδείας· ἀλλὰ παρ´  ἐκείνοις   οὐδὲ τὸ δραμεῖν ἐν τῇ
[32, 85]   δὴ μὴ καὶ ὑμεῖς ἀπόλησθε  {ἐκείνοις}   παραπλησίως, εἰ καὶ ψυχρότερόν ἐστιν
[32, 10]   ὧν γὰρ οἱ θεοὶ προνοοῦσιν,  ἐκείνοις   παρασκευάζουσι καὶ συμβούλους ἀγαθοὺς αὐτομάτους
[32, 95]   ἀλλὰ Θερσίτου τινός· αὐτὸν γοῦν  ἐκεῖνον   εἴρηκεν Ὅμηρος ἐν τοῖς πᾶσιν
[32, 60]   ὁμοῦ καὶ νεμόμενα· καὶ γὰρ  ἐκεῖνον   ἔν τε τοῖς ὄρεσι καὶ
[32, 70]   τούτῳ προσεῖχεν, ὑμεῖς δὲ πρὸς  ἐκεῖνον   μὲν ἀπεχθῶς, πρὸς ἀλλήλους δὲ
[32, 75]   δῆλον ὅτι οὐδ´ ἀκούσεσθε παρ´  ἐκεῖνον   τὸν καιρόν, οὐδὲ ἂν αὐτὸς
[32, 60]   αὐτὴν ἔχοντες νόσον; ἀλλ´ οὐδ´  ἐκεῖνον   ὤνησεν λίαν ἐμπειρία περὶ
[32, 20]   κἀγὼ λέγοιμι πρὸς ὑμᾶς, ὡς  ἐκεῖνος   ἐν Ὀδυσσείᾳ πεποίηται Καλυψοῖ ἀπολογούμενος
[32, 65]   κύνειον τοῦ μέλους. ταῦτα μὲν  ἐκεῖνος   ἔπαιζεν Φρύξ. ἐγὼ δ´
[32, 70]   καὶ διὰ Ῥωμαίων; καὶ τέλος  ἐκεῖνος   μὲν αὐλῶν, ὑμεῖς δὲ ὀρχούμενοι
[32, 20]   οὐδέ τις ἄγχι βροτῶν πόλις.  ἐκεῖνος   μὲν θεὸς ὢν καὶ πετόμενος
[32, 45]   κάτω ὁρῶντες, αἰσχυνόμενοι τοῖς πεπραγμένοις.  ~ἐκεῖνος   μὲν παίζων καὶ καταγελῶν οὐ
[32, 60]   καὶ μὴ δυσχεράνητε. ἔφη τοίνυν  ἐκεῖνος   περί τε Θρᾴκην καὶ Μακεδονίαν
[32, 80]   ἀριστεύειν οὐδὲ αἱρεῖν πόλεις, ὡς  ἐκεῖνος)   ὑμῶν δὲ οὐδεὶς ἐν τῇ
[32, 75]   συμβαίνοντα εἰπεῖν; οὐ γὰρ οὕτως  ἐκεῖνός   φησι τὰ ἅρματα ταπεινὰ γίγνεσθαι
[32, 75]   καὶ τὸ λοιπόν φασιν ἀπ´  ἐκείνου   γεγονέναι τὸν τόπον ἀσφαλῆ. πολὺ
[32, 95]   ἂν ὑπερβάλοισθέ ποτε οἶμαι τὴν  ἐκείνου   μεγαλοψυχίαν· ἀλλ´ εὐταξίᾳ, κόσμῳ, τῷ
[32, 100]   αὐτὸν ἀτιμάσας. δὲ ἀναμνησθεὶς  ἐκείνου   τοῦ ὀνείρατος, Τοῦτ´ ἦν ἄρα,
[32, 40]   Λιβύης, Κιλικίας, οὐδὲ τοὺς ὑπὲρ  ἐκείνους   Αἰθίοπας οὐδὲ Ἄραβας ἀλλὰ καὶ
[32, 95]   οἵας ἂν μετάσχητε τῆς φήμης,  ἐκείνους   δὲ περὶ ὑμῶν μὴ πολυπραγμονεῖν,
[32, 50]   ὑμῶν καταγελᾶν οἴεσθε, ὅταν πάλιν  ἐκείνους   προσκυνοῦντες ταὐτὰ προσφέρησθε καὶ διὰ
[32, 100]   τινὶ τῶν σφόδρα ἀρχαίων μουσικῷ.  ἐκείνῳ   γὰρ τὸ δαιμόνιόν ποτε προειπεῖν
[32, 1]   νῦν ποιήσατε, ἵνα κτήσησθε πρὸς  ἐκείνῳ   τῷ ἐπαίνῳ καινὸν ἕτερον μείζω
[32, 15]   ἔδει φροντίζειν· τοιγαροῦν διὰ τὴν  ἐκείνων   ἀναχώρησιν καὶ σιωπὴν ἐρίδων ὑμῖν
[32, 35]   διαυγέσιν· ὧν οὐδὲν ἴδιόν ἐστιν  ἐκείνων·   ἀρετῆς δὲ οὐδὲ ὄναρ αὐτοῖς
[32, 65]   αὐτὸ εἰπεῖν. ἔλεγε γὰρ ἐξ  ἐκείνων   γένος τι φῦναι Μακεδόνων, καὶ
[32, 55]   αὐτὸ πάσχετε, μᾶλλον δὲ ληρεῖτε  ἐκείνων   {κάκιον} καὶ παραφέρεσθε καὶ μᾶλλον
[32, 50]   τοῖς συμπόταις δόντες παρ´  ἐκείνων   λαβόντες· οἵαν ποτὲ γενέσθαι φασὶ
[32, 25]   δῆμος καὶ πόλεως γενναιοτέρας.  ἐκείνων   μὲν οὖν εἰσι βασιλεῖς, θεοὶ
[32, 100]   γὰρ ἦν οἱ σύνεσις μουσικῆς,  ἐκέλευε   παύσασθαι αὐτὸν ἀτιμάσας. δὲ
[32, 5]   ἐθίζοι διδασκάλων καταφρονεῖν, καὶ δέον  ἐκκόπτειν   τὴν ἀγερωχίαν αὐτῶν οἱ δ´
[32, 45]   καὶ κακὴν ἔγκλισιν καὶ τὰς  ἐκμελεῖς   καμπὰς καὶ λήρους καὶ κυνισμοὺς
[32, 45]   κἂν μὲν ὑμῖν κιθαρῳδὸς  ἐκμελῶς   ᾄδῃ καὶ παρὰ τὸν τόνον,
[32, 20]   τῆς ἀγγελίας, ἣν ἀηδῆ οὖσαν  ἐκόμιζε,   τάχ´ ἂν〉 ληρεῖν με φαίητε,
[32, 15]   παρ´ ἑτέρους ἴασιν ἰατροὺς οὐχ  ἑκόντες   ἰσχυροτέρους. διττὴ γὰρ θεραπεία κακίας
[32, 25]   καὶ δίκαιοι, τῶν μὲν ἀγαθῶν  ἑκούσιοι   ταμίαι, τῶν δὲ χαλεπῶν σπανίως
[32, 55]   μετέχουσιν. ~ἀλλ´ οὐχ ὑμεῖς, ἀλλ´  ἐκπεπληγμένοι   κάθησθε, ἀναπηδᾶτε τῶν ὀρχηστῶν μᾶλλον,
[32, 65]   μὲν ἄλλα ἥδεσθαι μόνον καὶ  ἐκπεπλῆχθαι,   μιμεῖσθαι δὲ μηδὲν ἐπιχειρεῖν· τῶν
[32, 45]   τὸ μὲν τῶν ἡνιόχων τινὰ  ἐκπεσεῖν   ἐκ τοῦ δίφρου δεινὸν ἡγεῖσθε
[32, 60]   τὴν ναῦν, καὶ μετὰ ταῦτα  ἐκπεσόντα   αὐτὸν κατὰ τύχην τινὰ ἀναλαβεῖν
[32, 75]   αὐτῶν, ὅπως μὴ ταράττησθε μηδὲ  ἐκπίπτητε   τῆς τάξεως. μὴ γὰρ δαιμόνια
[32, 45]   συμφορὰν πασῶν μεγίστην· αὐτοὶ δὲ  ἐκπίπτοντες   ἐκ τοῦ κόσμου τοῦ προσήκοντος
[32, 20]   οὐδὲ τὰ σκώμματα, οἷς πάντας  ἐκπλήττετε   καὶ πανταχοῦ πάντων ἀεὶ περίεστε
[32, 100]   τῶν Σύρων ἧκεν εἰς Μέμφιν,  ἐκπληττομένων   αὐτὸν τῶν Αἰγυπτίων ἐκάλεσεν. ἐπεδείκνυτο
[32, 90]   ἔτι καὶ νῦν; ὅτι κοινῇ  ἐκτήσαντο   τὴν φιλοτιμίαν. τοὺς δὲ Ἀθηναίους
[32, 90]   ὅλης θορυβῆται περὶ τοῦτο καὶ  ἐκφρονῇ·   καὶ νὴ Δία ἑαλωκέναι λέγοιτ´
[32, 95]   μὲν μηδέποτε γεύσασθαι, μηδ´ ἂν  ἐκχέηται,   τῆς δὲ ἑτέρας τροφῆς. ἀλλ´
[32, 30]   καὶ ἄχνη καὶ φυκίων πλῆθος  ἐκχεομένων·   ὡσαύτως δὴ καὶ παρ´ ὑμῖν
[32, 20]   οὐκ ἐθέλοντα· τίς δ´ ἂν  ἑκὼν   τοσσόνδε διαδράμοι ἁλμυρὸν ὕδωρ ἄσπετον;
[32, 75]   δ´ ἀΐξασκε μετήορα, τοὶ δ´  ἐλατῆρες   ἕστασαν ἐν δίφροισι, πάτασσε δὲ
[32, 70]   οὐκ ἐᾷ μένειν ἐπὶ τοῖς  ἐλάττοσιν   οὐδ´ ἔχει μέτρον οὐδὲν
[32, 80]   καὶ τῶν ἡνιόχων, καὶ γελοίως  ἐλαύνετε   καὶ ἡνιοχεῖτε καὶ διώκετε καὶ
[32, 80]   κυνὸς ὄμματ´ ἔχων, κραδίην δ´  ἐλάφοιο,   τί πτώσσεις; τί δ´ ὀπιπτεύεις
[32, 65]   πρὸς〉 ὑμᾶς σαφῶς αὐτὸ εἰπεῖν.  ἔλεγε   γὰρ ἐξ ἐκείνων γένος τι
[32, 65]   γενέσθαι καὶ τὸ ἦθος βεβαίους.  ἔλεγε   δὲ καὶ περὶ τῶν κιθαρῳδῶν
[32, 95]   ἐπ´ Ἀλεξάνδρῳ· καὶ γὰρ αὐτὸς  ἔλεγε   Διὸς υἱὸς εἶναι. μᾶλλον δ´
[32, 70]   νικᾶτε, κἀγὼ βαδιοῦμαι· ταῦτα δὲ  ἔλεγε,   φειδόμενος ὑμῶν καὶ καταγελῶν καὶ
[32, 100]   τύραννος ἀκούσας τῶν ἑρμηνέων οἷα  ἔλεγεν   ἔδει καὶ ἐμαστίγου τὸν ἄνδρα,
[32, 60]   ὃν εἰς Ὀρφέα καὶ ὑμᾶς  ἔλεγεν.   ἔστι δὲ τῶν ὑμετέρων σκωμμάτων
[32, 40]   τε ἔθη καὶ τοὺς ἀνθρώπους·  ἔλεγεν   οὖν ὡς ἔστιν ἐν ἑκάστῃ
[32, 45]   πράγματος, ὡς ἐγὼ δοκῶ, ταῦτα  ἔλεγεν.   περὶ δὲ ὑμῶν τί ἄν
[32, 5]   μὴ μόνον τοὺς κατ´ ἄνδρα  ἐλέγχειν,   ἀλλὰ καὶ κοινῇ τὴν πόλιν,
[32, 85]   πρὸς ὀλίγον γιγνομένη καὶ μᾶλλον  ἐλεεῖσθαι   τοὺς παθόντας καταγελᾶσθαι παρασκευάζουσα·
[32, 50]   ἐγγὺς οὕτως ὑμῶν ζῶντας ἐν  ἐλευθερίᾳ   καὶ μετὰ πάσης ἀδείας· ἀλλὰ
[32, 50]   ἂν ὑμεῖς ἡγοῖσθε ἀνθρώπους, οἷς  ἐλευθερία   μὴ συμφέρει; νὴ Δία, τὸ
[32, 40]   γὰρ πρᾶγμα ὑπὲρ ἀρχῆς καὶ  ἐλευθερίας   ἐπιτηδεύουσιν· ἀλλ´ ὅμως οὐδὲν τοιοῦτον
[32, 45]   κόσμου καὶ σχήματος πρέποντος ἀνθρώποις  ἐλευθέροις.   οὐ γὰρ παρὰ τοῦτο οὔτε
[32, 10]   ἐν τοσαύτῃ σπάνει γενναίων καὶ  ἐλευθέρων   ἀνδρῶν, ἀφθονίᾳ δὲ κολάκων καὶ
[32, 15]   τῶν οἵων τε σώζεσθαι, πρὶν  ἐλθεῖν   εἰς τέλος τὴν πονηρίαν εἴργοντες
[32, 20]   Ζεὺς ἐμέ γ´ ἠνώγει δεῦρ´  ἐλθέμεν   οὐκ ἐθέλοντα· τίς δ´ ἂν
[32, 70]   ἀλλ´ ὅταν εἰς τὸ στάδιον  ἔλθητε,   τίς ἂν εἰπεῖν δύναιτο τὰς
[32, 40]   οἴεσθε τούτους ἐπὶ γῆς πέρατα  ἐλθόντας   λέγειν; οὐχ ὡς πόλιν εἴδομεν
[32, 40]   τὸ γυμνάσιον λέγων· ἐπειδὰν γὰρ  ἐλθόντες   ἀποδύσωνται, χρίονται φαρμάκῳ. τοῦτο δὲ
[32, 15]   τις, ὥσπερ οἶμαι καὶ τῶν  ἑλκῶν   τὰ δυσχερῆ λίαν οὐκ ἐᾷ
[32, 55]   οἱ ἰατροὶ τὰ φλεγμαίνοντα τῶν  ἑλκῶν   ὑγραίνοντες καὶ μαλακοποιοῦντες ἀνώδυνα ἔθηκαν.
[32, 40]   σοφῶν· ἧκε δὲ εἰς τὴν  Ἑλλάδα   θεασόμενος οἶμαι τά τε ἔθη
[32, 40]   ~ὁρῶ γὰρ ἔγωγε οὐ μόνον  Ἕλληνας   παρ´ ὑμῖν οὐδ´ Ἰταλοὺς οὐδὲ
[32, 35]   ποῖοί τινες ἐνθάδε ἐστὲ ἅπαντες  Ἕλληνες   καὶ βάρβαροι ἴσασιν. γὰρ
[32, 40]   οὗτοι λέγωσιν περὶ τῶν  Ἑλλήνων   Ἀνάχαρσιν τὸν Σκύθην φασὶν εἰπεῖν·
[32, 40]   ἔστιν ἐν ἑκάστῃ πόλει τῶν  Ἑλλήνων   ἀποδεδειγμένον χωρίον, ἐν μαίνονται
[32, 5]   καθεστηκότες, ἀλλὰ καὶ τῶν ἄλλων  Ἑλλήνων   ἄρχοντες, καὶ ἐξὸν αὐτοῖς, εἰ
[32, 1]   καὶ παισὶ Λυδῶν Φρυγῶν·  Ἑλλήνων   δὲ παισί, καὶ ταῦτα θεοῦ
[32, 65]   ἦσαν ἱκανοί, καὶ τῶν μὲν  Ἑλλήνων   προέστησαν πολλὰ ἔτη, τοὺς δὲ
[32, 40]   ὁρᾶσθε δὲ ὑπὸ τοσούτων μὲν  Ἑλλήνων,   τοσούτων δὲ βαρβάρων. τί οὖν
[32, 55]   οὐδὲν ἀλλήλους ἐργάζονται· τῶν δὲ  Ἑλλήνων   ὑμεῖς μόνοι δι´ ὤτων καὶ
[32, 95]   εἴρηκεν Ὅμηρος ἐν τοῖς πᾶσιν  Ἕλλησιν   ἀφικέσθαι γελωτοποιόν· ἀλλ´ ὅτι οἱ
[32, 65]   κιθαρῳδῷ θαυμαζομένῳ τότε ἐν τοῖς  Ἕλλησιν.   ὅτι γὰρ λίαν ἡδὺς ἐδόκει
[32, 45]   ἀνανδρότατον καὶ σεμνὸν τὸ αἴσχιστον.  ἑλοίμην   γὰρ ἂν ἔγωγε λῃστεύων ἀποθανεῖν
[32, 100]   ἑρμηνέων οἷα ἔλεγεν ἔδει καὶ  ἐμαστίγου   τὸν ἄνδρα, καὶ τοῦτο πολέμου
[32, 35]   αὐτὰ ῥήτορσιν ποιηταῖς παραβάλλων  ἐμαυτόν.   δεινοὶ γὰρ ἐκεῖνοι καὶ μεγάλοι
[32, 25]   τῆς βελτίονος οὖσιν ὑμῖν παρέσχηκα  ἐμαυτόν·   ἴσως δὲ καὶ ἄλλος προαιρήσεται
[32, 20]   δοξοκόπον εἶναι καὶ μαινόμενον, ὅστις  ἐμαυτὸν   ὄχλῳ καὶ θορύβῳ παρέβαλον· ὅπως
[32, 10]   ἐγὼ μὲν γὰρ οὐκ ἀπ´  ἐμαυτοῦ   μοι δοκῶ προελέσθαι τοῦτο, ἀλλ´
[32, 1]   τῇ πόλει γενέσθαι, τὸ κάλλιστον  ἐμβάλλειν   τοῖς ὠσὶ τῶν παίδων, οἱ
[32, 20]   φαίητε, ῥητέα δ´ ὅμως· Ζεὺς  ἐμέ   γ´ ἠνώγει δεῦρ´ ἐλθέμεν οὐκ
[32, 20]   τάχ´ ἂν〉 οὖν καὶ ὑμεῖς  ἐμὲ   τῷ θορύβῳ καταπίοιτε καὶ τῇ
[32, 55]   ξυγγενοῦς δυνάμεως, ὥσπερ αὐτῷ συγκεραννύμενον  ἐμμελὲς   γίγνεται καὶ μέτριον. ταῦτα δὴ
[32, 95]   ὅτι οἱ εἴσαιτο γελοίιον Ἀργείοισιν  ἔμμεναι.   ἀλλ´ οὐ τὸ γελοῖον ἀγαθόν
[32, 80]   φαίης οὔτε ποτ´ ἠέλιον σόον  ἔμμεναι   οὔτε σελήνην. οἵηπερ φύλλων γενεή,
[32, 65]   διδασκαλίας, τὸ πολὺ δ´ αὐτοῖς  ἐμμένειν   κύνειον τοῦ μέλους. ταῦτα μὲν
[32, 5]   τοὺς Ἀθηναίους, ὧν μικρῷ πρότερον  ἐμνήσθην,   οὐ πάντως εὑρήσομεν ἁμαρτάνοντας· ἀλλὰ
[32, 35]   αὐτοῖς μέλει. ἐγὼ δὲ τούτων  ἐμνήσθην   οὔτε ὑμᾶς ἐπαίρων οὔτε τοῖς
[32, 30]   τὰ συνήθη θεωρῆτε, οἷοί ἐστε.  ἐμοὶ   γὰρ νῦν μὲν ἀξιοθέατοι δοκεῖτε
[32, 25]   δὲ καὶ ἄλλος προαιρήσεται τῶν  ἐμοῦ   κρειττόνων. καὶ μὴν οὐδὲν ἂν〉
[32, 35]   ἀκούοντες, καὶ νομίζετε ἐπαινεῖσθαι ταῦτα  ἐμοῦ   λέγοντος, ὥσπερ ὑπὸ τῶν ἄλλων
[32, 60]   οὐδ´ ἐκεῖνον ὤνησεν λίαν  ἐμπειρία   περὶ τοῦτο καὶ σπουδή. καὶ
[32, 20]   δόξετε, καὶ οὐ μόνον κρουμάτων  ἔμπειροι   καὶ ὀρχημάτων, ἀλλὰ καὶ λόγων
[32, 10]   ἐστὶ δαιμόνια, κἂν πλέων τις  ἐμπείρου   τύχῃ κυβερνήτου κἂν ἔθνος
[32, 30]   ταῖς ἄλλαις σπουδαῖς, ὅταν ὑμῖν  ἐμπέσῃ   τὸ τῆς ἀταξίας πνεῦμα, ὥσπερ
[32, 25]   θηρίων ἀνημέρων, τὰ δὲ ὦτα  ἐμπέφρακται,   καὶ πάροδος οὐκ ἔστιν εἰς
[32, 10]   καὶ ταύτην ἐνδεῶς, οὐδ´ ὡς  ἐμπλῆσαι   τὰς ἀκοὰς ὑμῶν οὐδ´ ὥστε
[32, 55]   ἐστίν. γὰρ ᾠδὴ μέθην  ἐμποιεῖ   καὶ παράνοιαν. οἴνου μὲν οὖν
[32, 55]   έποντα τῶν κακῶν καὶ ὑγίειαν  ἐμποιοῦντα   ταῖς ψυχαῖς καὶ σώμασιν, οὐ
[32, 35]   ἀκοῦσαι χαλεπὸν ἦν· ὥστε τὰς  ἐμπορίας   οὐ νήσων οὐδὲ λιμένων οὐδὲ
[32, 95]   γάρ, ὥσπερ εἴ τις τῶν  ἐμπόρων   πολλὰ καὶ τίμια ἔχων καταπλεύσειεν
[32, 40]   πόλεως ἐπὶ συχνὰς ἡμέρας· καθάπερ  ἐμπρησμοῦ   μεγάλου λήξαντος ἰδεῖν ἔστι μέχρι
[32, 40]   τοῖς αὑτῶν, καὶ μικρὸν  ἔμπροσθεν   εἶπον, τὰ τοῦ Νείλου καὶ
[32, 50]   καὶ ἁπλοῦν δήπουθεν, τοῦ μὲν  ἐμφαίνει   τὴν ἡσυχίαν τοῦ τρόπου καὶ
[32, 80]   ἀπαμειβόμενος προσέειπε· τέττα, σιωπῇ ἧσο,  ἐμῷ   δ´ ἐπιπείθεο μύθῳ· ἠπεδανὸς δέ
[32, 15]   σκάφει σαθρῷ καὶ λελυμένῳ πάντων  ἐν   ἀγνώμονι γνώμῃ καὶ πονηρίᾳ. συμβαίνει
[32, 80]   τί δ´ ὀπιπτεύεις κατὰ ἅρμ´  ἐν   ἀγῶνι; εἰ δ´ ἄγε νυν
[32, 15]   ἔχοντες ἀπὸ τῶν παθῶν, ἀλλ´  ἐν   ἀκαλύπτῳ καὶ ταλαιπώρῳ βίῳ χειμαζόμενοι,
[32, 50]   φύσει τοιοῦτον. οὐ γὰρ καὶ  ἐν   ἄλλαις πόλεσιν ᾄδουσι καὶ νὴ
[32, 60]   τοὺς ἄλλους σκώπτοντες καὶ ταῦτα  ἐν   ἀνθρώποις, εἰ θεμιτὸν εἰπεῖν, οὐδὲν
[32, 35]   τοῦτο οὐδ´ ἐν ὀλίγοις, ἀλλ´  ἐν   ἅπασιν ἀνθρώποις. ~ὁρῶ γὰρ ἔγωγε
[32, 20]   οἱ θάπτοντες γίγνονται. ~καὶ τούτων  ἐν   ἀρχῇ μὲν ᾐτιασάμην τοὺς μὴ
[32, 50]   καὶ τούτους μὲν ἐάσωμεν, ἀλλ´  ἐν   αὐτῇ τῇ θέᾳ τὰ γιγνόμενα
[32, 60]   {τῶν} πάντων θηρίων. πλεῖστα δὲ  ἐν   αὐτοῖς εἶναι τούς τε ὄρνιθας
[32, 30]   ῥοπὴ πρὸς σωτηρίαν μικρὸν ἡσυχάσασιν.  ἐν   δὲ ταῖς ἄλλαις σπουδαῖς, ὅταν
[32, 75]   μετήορα, τοὶ δ´ ἐλατῆρες ἕστασαν  ἐν   δίφροισι, πάτασσε δὲ θυμὸς ἑκάστου
[32, 40]   ἀνθρώπους· ἔλεγεν οὖν ὡς ἔστιν  ἐν   ἑκάστῃ πόλει τῶν Ἑλλήνων ἀποδεδειγμένον
[32, 50]   Ῥοδίους ἐγγὺς οὕτως ὑμῶν ζῶντας  ἐν   ἐλευθερίᾳ καὶ μετὰ πάσης ἀδείας·
[32, 55]   αὐτόματον οὐδὲ τὴν μᾶζαν ἔχετε  ἐν   ἐξουσίᾳ δήπουθεν, ἀλλὰ καὶ ταύτην
[32, 70]   ἐπὶ τοὺς ὅρμους ᾔεσαν ὥσπερ  ἐν   ἑορτῇ πιούμενοι. καὶ μὴν ἐκεῖνο
[32, 45]   ἡσθέντας αὐταῖς; ἀλλ´ ἐκεῖναι μὲν  ἐν   ἐρήμῳ ἦσαν πελάγει καὶ μακρὰν
[32, 90]   μὴ σφόδρα ἐρήμων καὶ μικρῶν,  ἐν   μὴ καθ´ ἡμέραν τις
[32, 30]   μὲν πάντα ἐπεξελθεῖν, καὶ ταῦτα  ἐν   ἡμέρᾳ μιᾷ, καὶ τελέως ὑμᾶς
[32, 10]   πόλις χρηστῶν ἡγεμόνων, κἂν ἰατρὸς  ἐν   καιρῷ παραγένηται τῷ κάμνοντι, καὶ
[32, 75]   δεόμενα ἀποτροπῆς. φασὶν ἀρχαίαν βασιλίδα  ἐν   Κρήτῃ τῶν Ἡλιαδῶν ἐρασθῆναι ταύρου,
[32, 90]   δοκεῖ, παραφερόμενον, καὶ καθάπερ εἰώθασιν,  ἐν   κροκωτῷ, παραπλησίως καὶ δῆμος οὕτως
[32, 10]   τὰς τοῦ Ἄπιδος φήμας ἐνθάδε  ἐν   Μέμφει πλησίον ὑμῶν, ὅτι παῖδες
[32, 45]   ἡσυχίας ἤκουσεν. αὗται δὲ σχεδὸν  ἐν   μέσῳ τῆς οἰκουμένης ἐν τῇ
[32, 20]   λέγοιμι πρὸς ὑμᾶς, ὡς ἐκεῖνος  ἐν   Ὀδυσσείᾳ πεποίηται Καλυψοῖ ἀπολογούμενος ὑπὲρ
[32, 55]   ἐπεισάγουσα καὶ τὸ σφαλερὸν τῆς  ἐν   οἴνῳ τέρψεως παραμυθουμένη μετὰ ξυγγενοῦς
[32, 35]   οὐ κρύφα γίγνεται τοῦτο οὐδ´  ἐν   ὀλίγοις, ἀλλ´ ἐν ἅπασιν ἀνθρώποις.
[32, 90]   οἰνόφλυγες καὶ πόρνοι καὶ γυναιμανεῖς  ἐν   πάσαις εἰσὶ ταῖς πόλεσιν· ἀλλ´
[32, 55]   τρόπος αὐλοῦ τε καὶ ᾠδῆς  ἐν   πένθεσιν, ἰωμένων οἶμαι τὸ σκληρὸν
[32, 35]   γίγνεσθαι παρ´ ὑμῖν. κεῖται γὰρ  ἐν   συνδέσμῳ τινὶ τῆς ὅλης γῆς
[32, 80]   μετήορα· τοὶ δὲ θεαταὶ θώκοις  ἐν   σφετέροις οὔθ´ ἕστασαν οὔτε κάθηντο,
[32, 55]   ἐνδεῖ καὶ τὸ λέοντας φέρειν  ἐν   ταῖς ἀγκάλαις· τὰ δὲ ἄλλα
[32, 15]   πόλεσι, πολὺ δὲ ἐπιεικεστέρων τῶν  ἐν   ταῖς ἐξουσίαις. κολάζειν μὲν γὰρ
[32, 90]   περὶ τὰς πόλεις. ὥσπερ  ἐν   ταῖς κωμῳδίαις καὶ διασκευαῖς Καρίωνα
[32, 5]   σὺν πολλοῖς ἑτέροις καὶ τοιαῦτα  ἐν   ταῖς κωμῳδίαις λέγεσθαι· δῆμος πυκνίτης,
[32, 30]   προϊέναι κοσμίως, αἱ δὲ μάλιστα  ἐν   ταῖς ὁδοῖς {πλεῖστα} ἁμαρτάνουσιν. τί
[32, 45]   χρὴ καὶ τὰ τοιαῦτα γίγνεσθαι  ἐν   ταῖς πόλεσι· χρὴ γὰρ ἴσως
[32, 70]   δ´ ὑπὸ μαστίγων ἠλαύνεσθε τῶν  ἐν   ταῖς τραγῳδίαις, οὐκ ἂν οὕτως
[32, 85]   μαινομένων, ὥσπερ τινὰ κόπρον βαθεῖαν  ἐν   ταὐτῷ νενημένην ἐκ παντοδαπῶν λυμάτων.
[32, 95]   ἠκούσατε· ὥσπερ ἔφη τις τοὺς  ἐν   τῇ Ἀττικῇ κανθάρους, τοῦ καθαρωτάτου
[32, 70]   ἂν ὑμεῖς μίαν ἡμέραν; οὐκ  ἐν   τῇ γενομένῃ ταραχῇ μέχρι σκωμμάτων
[32, 80]   ὡς ἐκεῖνος) ὑμῶν δὲ οὐδεὶς  ἐν   τῇ θέᾳ καθέστηκεν, ἀλλὰ πολὺ
[32, 1]   εἰπόντος, εἰ θέλουσιν ἄνδρας ἀγαθοὺς  ἐν   τῇ πόλει γενέσθαι, τὸ κάλλιστον
[32, 50]   παρ´ ἐκείνοις οὐδὲ τὸ δραμεῖν  ἐν   τῇ πόλει δοκεῖ μέτριον, ἀλλὰ
[32, 100]   ὑμῖν ἄλλως εἶναι δοκῇ τόπος  ἐν   τῇ πόλει, καθάπερ οἶμαι καὶ
[32, 5]   δὲ Κυνικῶν λεγομένων ἔστι μὲν  ἐν   τῇ πόλει πλῆθος οὐκ ὀλίγον,
[32, 75]   ὑμῖν εὐδοκιμοῦν· καὶ νῦν ἐστιν  ἐν   τῇ πόλει τόπος οὕτω καλούμενος
[32, 45]   σχεδὸν ἐν μέσῳ τῆς οἰκουμένης  ἐν   τῇ πολυανθρωποτάτῃ πασῶν πόλει τοιαῦτα
[32, 65]   τινα λόγον. τὰ γὰρ ζῷα  ἐν   τῇ συνουσίᾳ τῇ πρὸς τὸν
[32, 80]   πᾶσιν αἴτιος γενόμενος. γὰρ  ἐν   τοιούτοις θρασὺς καὶ προπετὴς οὐδὲ
[32, 65]   προσηνέχθησαν ἀνδρὶ κιθαρῳδῷ θαυμαζομένῳ τότε  ἐν   τοῖς Ἕλλησιν. ὅτι γὰρ λίαν
[32, 70]   τις ὑμῖν διαλέγηται περὶ τῶν  ἐν   τοῖς θεάτροις θορύβων. οὐ γὰρ
[32, 5]   ποιῆσαι τοὺς πολλούς· οἱ δ´  ἐν   τοῖς καλουμένοις ἀκροατηρίοις φωνασκοῦσιν, ἐνσπόνδους
[32, 35]