HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

DION CHRYSOSTOME, Au peuple d'Alexandrie (discours 32; traduction anglaise)

Liste des contextes (ordre alphabétique)


α  =  519 formes différentes pour 959 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Discours, par.
[32, 40]   ὡς ἂν δύνωνται τοῖς αὑτῶν,     καὶ μικρὸν ἔμπροσθεν εἶπον, τὰ
[32, 70]   καὶ ἀκρατῶς ἔχοντας ἐν τούτοις     πράττουσι καθ´ ἡμέραν, τἄλλα σωφρονεῖν
[32, 75]   οὕτω καλούμενος Ἵππου καὶ κόρης  ἄβατον.   γὰρ πατὴρ συγκαθεῖρξε τὴν
[32, 45]   δύναμιν, ἀλλὰ διὰ τὴν ὑμετέραν  ἀβελτερίαν.   διὰ τί γὰρ ἔξω παραπλησίως
[32, 95]   γεγονόσι μετανοήσειε καὶ πλείονα ὑμᾶς  ἀγαθὰ   ἐργάσεται. καὶ ἴσως ἂν αὐτῷ
[32, 50]   εἰ δέοι, πονεῖν καὶ ἀποθνῄσκειν  ἀγαθῆς   ἐστι καὶ οὐ φιλοζῴου ψυχῆς·
[32, 1]   οἱ τυχόντες εἰκότως {ἄν} ἄνδρες  ἀγαθοὶ   γίγνονται καὶ σωτῆρες τῶν πόλεων.
[32, 95]   ἔμμεναι. ἀλλ´ οὐ τὸ γελοῖον  ἀγαθόν   ἐστιν οὐδὲ τίμιον, ἀλλὰ τὸ
[32, 5]   τὰς ἀγοραίους ταύτας ἀποκρίσεις. τοιγαροῦν  ἀγαθὸν   μὲν οὐδὲν ἐργάζονται, κακὸν δ´
[32, 35]   τις, τοὺς ἀνθρώπους εἶναί φησιν  ἀγαθούς,   ἀλλὰ τὴν χώραν· οὐδ´ ἂν
[32, 10]   προνοοῦσιν, ἐκείνοις παρασκευάζουσι καὶ συμβούλους  ἀγαθοὺς   αὐτομάτους καὶ λόγους ἐπιτηδείους καὶ
[32, 1]   Ἀπόλλωνος εἰπόντος, εἰ θέλουσιν ἄνδρας  ἀγαθοὺς   ἐν τῇ πόλει γενέσθαι, τὸ
[32, 25]   τρυφᾶν, ἐπιεικής, μεγαλόφρων, αἰδούμενος τοὺς  ἀγαθοὺς   καὶ ἄνδρας καὶ λόγους, τοῖς
[32, 90]   ὅτ´ ἀναγκαῖον ἦν αὐτοῖς ἄνδρας  ἀγαθοὺς   ὑπὲρ τῶν πατρίδων γίγνεσθαι; τί
[32, 10]   τὰ συμβαίνοντα τοῖς ἀνθρώποις ἐπ´  ἀγαθῷ   πάνθ´ ὁμοίως ἐστὶ δαιμόνια, κἂν
[32, 15]   πρὸς ἡμᾶς, ἀλλὰ πανταχῇ πάντων  ἀγαθῶν   αὐτοὶ κρατοῦσι καὶ διανέμουσι δαψιλῶς
[32, 25]   χρηστοὶ καὶ δίκαιοι, τῶν μὲν  ἀγαθῶν   ἑκούσιοι ταμίαι, τῶν δὲ χαλεπῶν
[32, 75]   δὲ αὐτὸ τοῦτο τὸ ζῷον  ἀγαπηθῆναι   τὸ καὶ παρ´ ὑμῖν εὐδοκιμοῦν·
[32, 20]   πεποίηται Καλυψοῖ ἀπολογούμενος ὑπὲρ τῆς  ἀγγελίας,   ἣν ἀηδῆ οὖσαν ἐκόμιζε, τάχ´
[32, 80]   ἅρμ´ ἐν ἀγῶνι; εἰ δ´  ἄγε   νυν πείρησαι, ἵνα κναφθεὶς ἀποτίνῃς.
[32, 5]   δεῖ καὶ τότε νομίζειν ἑορτὴν  ἄγειν,   ἀλλὰ μὴ βαρύνεσθαι, κἂν ἄρα,
[32, 55]   σάλπιγγος ἀκηκοότες, οὐκέτι δύνασθε εἰρήνην  ἄγειν.   ~ἆρά γε μὴ Λακεδαιμονίους μιμεῖσθε;
[32, 5]   καὶ στενωποῖς καὶ πυλῶσιν ἱερῶν  ἀγείρουσι   καὶ ἀπατῶσι παιδάρια καὶ ναύτας
[32, 5]   γέγονε· νόθον μέντοι γε καὶ  ἀγεννὲς   ἀνθρώπων οὐθέν, ὡς εἰπεῖν, ἐπισταμένων,
[32, 30]   σαφέστατα ὁρᾶται καὶ δεῖ μηδὲν  ἀγεννὲς   μηδὲ αἰσχρὸν ποιεῖν· παραπλησίως καὶ
[32, 20]   δ´ ὁρωμένους καὶ ὁμοίους τοῖς  ἀγεννέσι   τῶν ἀθλητῶν, οἳ τὰς παλαίστρας
[32, 85]   τῶν καλῶν, ἑνὸς δὲ πράγματος  ἀγεννοῦς   ἔρως, καὶ πρὸς μόνον τοῦτο
[32, 50]   δὲ τῆς ψαλτρίας ἀπάγχεσθαι, καθάρματος  ἀγεννοῦς   καὶ ζῆν οὐκ ἀξίου, πόσης
[32, 65]   τοῦ δέοντος· ὑμεῖς δὲ οὕτως  ἀγεννῶς   δεδούλωσθε ὑπὸ τῆς τοιαύτης ἡδονῆς.
[32, 5]   καταφρονεῖν, καὶ δέον ἐκκόπτειν τὴν  ἀγερωχίαν   αὐτῶν οἱ δ´ ἔτι αὔξουσιν.
[32, 70]   πρότερον· καὶ τοῦτο εἴργασθε δι´  ἀγερωχίαν,   οὐκ ἐπιβουλεύοντες. ὑμεῖς γὰρ ἂν
[32, 80]   καὶ ἀνδρῶν, ἀνδρῶν κουφονόων, φιλαοιδοτάτων,  ἀγερώχων.   ἠχὴ δ´ ἀμφοτέρων ἵκετ´ αἰθέρα
[32, 65]   δὴ τὸν τῶν Ἀλεξανδρέων δῆμον  ἄγεσθαι   μὲν ὑπὸ ᾠδῆς, ὡς οὐδένας
[32, 10]   εἰσφέροι. τινὲς δὲ ὀλίγοι παρρησίαν  ἀγηόχασι   πρὸς ὑμᾶς, καὶ ταύτην ἐνδεῶς,
[32, 90]   ᾠδῆς γυναικῶν ἁρμάτων  ἄγηται   καὶ φέρηται καὶ πᾶσα δι´
[32, 75]   τόν τε ἀφρὸν ἐντίθεσθαι ταῖς  ἀγκάλαις   καὶ τὸ ὕδωρ ὑποδέχεσθαι τοῖς
[32, 55]   τὸ λέοντας φέρειν ἐν ταῖς  ἀγκάλαις·   τὰ δὲ ἄλλα καὶ πάνυ
[32, 80]   ἀλωάς, ὡς δ´ ἀναμαιμάει βαθέ´  ἄγκεα   θεσπιδαὲς πῦρ, πάντῃ δ´ εἰλυφόων
[32, 95]   τὸ χαίρειν· ἀπορίᾳ δὲ καὶ  ἀγνοίᾳ   χαρᾶς ἄνθρωποι διώκουσι γέλωτα. τὴν
[32, 15]   σαθρῷ καὶ λελυμένῳ πάντων ἐν  ἀγνώμονι   γνώμῃ καὶ πονηρίᾳ. συμβαίνει δὲ
[32, 25]   γενναῖον ἐξ ἡνίας εὐτελοῦς πρᾴως  ἄγοντα,   οὐδὲν δεόμενον ψαλίων. οἱ δὲ
[32, 35]   τῶν πλεῖστον ἀπῳκισμένων ἐθνῶν, ὥσπερ  ἀγορὰ   μιᾶς πόλεως εἰς ταὐτὸ ξυνάγουσα
[32, 5]   πολλὴν σπερμολογίαν συνείροντες καὶ τὰς  ἀγοραίους   ταύτας ἀποκρίσεις. τοιγαροῦν ἀγαθὸν μὲν
[32, 35]   νεῶν πανηγύρεως καὶ λιμένος καὶ  ἀγορᾶς   ἐστιν ἐγκώμιον, οὐ πόλεως· οὐδέ
[32, 20]   μὲν οὕτω λέγοντος· κινήθη δ´  ἀγορή,   ὡς κύματα μακρὰ θαλάσσης πόντου
[32, 25]   οἱ δὲ τοὐναντίον σκληροὶ καὶ  ἄγριοι   τύραννοι, χαλεποὶ μὲν ἀκοῦσαι, χαλεποὶ
[32, 65]   οὐχ ἡδὺς οὐδὲ πρᾷος, ἀλλ´  ἄγριος   καὶ χαλεπός, ἅμα ὀρχουμένων, τερετιζόντων,
[32, 60]   διὰ τὴν ἀλκὴν καὶ τὴν  ἀγριότητα   δυσπιστότερα εἶναι, καὶ τὰ μὲν
[32, 60]   οὗτοι δὲ ὑμᾶς, ἀνθρώπους ὄντας,  ἀγρίους   πεποιήκασι καὶ ἀπαιδεύτους. ἔχω δὲ
[32, 55]   δὴ μεταστρέφειν ψυχὰς ἀπηνῶς καὶ  ἀγρίως   διακειμένας. διὰ τοῦτο καὶ τῶν
[32, 20]   ἁλμυρὸν ὕδωρ ἄσπετον; οὐδέ τις  ἄγχι   βροτῶν πόλις. ἐκεῖνος μὲν θεὸς
[32, 75]   πρόκειται κρίσις, ἀλλ´ ἔστιν  ἀγὼν   ἀνδραπόδων ὑπὲρ τοῦ τυχόντος ἀργυρίου,
[32, 75]   τίς σπουδή; τίς  ἀγών;   οὐ γὰρ Πέλοψ ἐστὶν
[32, 80]   δ´ ὀπιπτεύεις κατὰ ἅρμ´ ἐν  ἀγῶνι;   εἰ δ´ ἄγε νυν πείρησαι,
[32, 70]   ἐκεῖ κραυγὰς καὶ θόρυβον καὶ  ἀγωνίαν   καὶ σχημάτων μεταβολὰς καὶ χρωμάτων
[32, 80]   ~ἐνταῦθα τοὺς μὲν ἡνιόχους πεποίηκεν  ἀγωνιστὰς   καὶ φιλοτιμουμένους, τοὺς δὲ θεατὰς
[32, 50]   ἐν ἐλευθερίᾳ καὶ μετὰ πάσης  ἀδείας·   ἀλλὰ παρ´ ἐκείνοις οὐδὲ τὸ
[32, 20]   οὐδαμόθεν ἐν τριβωνίῳ φαύλῳ μήτε  ᾄδειν   ἡδὺς μήτε μεῖζον ἑτέρου φθεγγόμενος,
[32, 100]   ἔφη, τὸ εἰς ὄνου ὦτα  ᾄδειν.   δὲ τύραννος ἀκούσας τῶν
[32, 45]   μὲν ὑμῖν κιθαρῳδὸς ἐκμελῶς  ᾄδῃ   καὶ παρὰ τὸν τόνον, συνίετε·
[32, 95]   ἐραστὴς ἡνιόχων καὶ κιθαρῳδῶν, οὐκ  ἄδηλον   ὅπως ἕξουσιν. Θεόφιλόν φασι παρ´
[32, 45]   δὲ ἀνδραπόδου δυστυχοῦς. κἀκεῖνος μὲν  ἀδικηθεὶς   ἴσως ἐπὶ τοῦτο ἦλθεν, ὑπὲρ
[32, 100]   παυσαίμην τὰς Χάριτας Μούσαις ἀναμιγνύς,  ἁδίσταν   συζυγίαν· ἵνα μὴ τὸ Μουσεῖον
[32, 10]   ἄνδρα δὲ λαβεῖν καθαρῶς καὶ  ἀδόλως   παρρησιαζόμενον, καὶ μήτε δόξης χάριν
[32, 65]   τέχνης καὶ νῦν ἡμῖν διαλέγονται  ᾄδοντες.   κινδυνεύει δ´ βίος σχεδὸν
[32, 70]   καταχέοντες τῶν παριόντων, κατέκειντο εὐθὺς  ᾄδοντες,   οἱ δ´ ἐπὶ τοὺς ὅρμους
[32, 60]   Ἀρίων, ὑφ´ οὗ λέγουσιν  ᾄδοντος   ἐν τῷ πελάγει τοὺς δελφῖνας
[32, 45]   οὐδὲ χεῖρον ᾄσεταί τις τῶν  ᾀδόντων,   ἂν εὐσχημονῆτε ὑμεῖς. νυνὶ δὲ
[32, 85]   αὐτήν, {ὁ} τῆς μικρᾶς καὶ  ἀδόξου   σφόδρα οὖσαν εὐρύχωρον. φοβοῦμαι δὴ
[32, 45]   πόσοι διὰ ταῦθ´ ὑμῶν ἀπολώλασιν;  ἀδοξοῦσι   μὲν γὰρ πάντες. αἱ δὲ
[32, 50]   γὰρ καὶ ἐν ἄλλαις πόλεσιν  ᾄδουσι   καὶ νὴ Δία αὐλοῦσι καὶ
[32, 65]   καὶ τὴν ἐπιθυμίαν, πάντες δὴ  ᾄδουσι   καὶ ῥήτορες καὶ σοφισταί, καὶ
[32, 10]   ἀμαθεῖς, οἱ δὲ ποιήματα συνθέντες  ᾄδουσιν,   ὡς πάνυ φιλῳδῶν ὑμῶν κατεγνωκότες.
[32, 1]   σμικρὸν καὶ προσέχειν; ἐπειδὴ παίζοντες  ἀεὶ   διατελεῖτε καὶ οὐ προσέχοντες καὶ
[32, 35]   ὥσπερ ὑπὸ τῶν ἄλλων τῶν  ἀεὶ   θωπευόντων ὑμᾶς· ἐγὼ δὲ ἐπῄνεσα
[32, 55]   καὶ Σατύροις. ἱλαροί τε γὰρ  ἀεὶ   καὶ φιλογέλωτες καὶ φιλορχησταί· πλὴν
[32, 1]   σπανίως ποτὲ εἰσέρχεται· κρουμάτων δὲ  ἀεὶ   μεστόν ἐστι καὶ θορύβου καὶ
[32, 5]   κακὸν πολέεσσι φέρουσιν. ~τοῦτο γὰρ  ἀεὶ   ὁρᾶτε καὶ περὶ τοιαῦτά ἐστε,
[32, 65]   ἔτη, τοὺς δὲ βαρβάρους ἐνίκων  ἀεὶ   πάντας· ὑμεῖς δὲ οὐδὲ ἄρχεσθαι
[32, 20]   πάντας ἐκπλήττετε καὶ πανταχοῦ πάντων  ἀεὶ   περίεστε καὶ ἰδιωτῶν καὶ βασιλέων;
[32, 20]   καὶ τῶν ἄλλων ποιητῶν ὑμνούντων  ἀεὶ   τὸν ὄχλον ὡς χαλεπόν τε
[32, 75]   μὲν ἡττωμένων, νῦν δὲ νικώντων,  ἀεὶ   τῶν αὐτῶν· εἰ λέγοι ταῦτα,
[32, 5]   ἐκεῖνο μὲν γάρ, ὅπερ εἶπον,  ἀεὶ   ὑμῖν πάρεστι, καὶ οὐ δέος
[32, 45]   ἀκούονται τοῖς ἄλλοις καὶ πολλάκις  ἀηδεῖς   ἔδοξαν; μὴ τὰ ὦτα ἐπαλήλιπται
[32, 5]   ἐξὸν αὐτοῖς, εἰ ἐβούλοντο, μηδὲν  ἀηδὲς   ἀκούειν. ὑμῖν δὲ οὔτε χορός
[32, 20]   ἀπολογούμενος ὑπὲρ τῆς ἀγγελίας, ἣν  ἀηδῆ   οὖσαν ἐκόμιζε, τάχ´ ἂν〉 ληρεῖν
[32, 60]   τοιγαροῦν οὐκ ἀπὸ κύκνων οὐδὲ  ἀηδόνων   ζῆλος αὐτῶν ὠνόμασται παρ´
[32, 80]   οὖν ζῦθόν τ´ ἔπιον καὶ  ἀθέσφατον   οἶνον, κλαγγῇ ταί γε πέτονται
[32, 90]   οὐχ ὁμοίας μεταλάβητε δόξης τοῖς  Ἀθηναίοις   καὶ Λακεδαιμονίοις, ἀλλὰ μᾶλλον ἑτέροις
[32, 5]   ὑπόκωφον, καὶ τί δ´ ἔστ´  Ἀθηναίοισι   πρᾶγμ´ ἀπώμοτον; καὶ ταῦτα ἤκουον
[32, 90]   ἐκτήσαντο τὴν φιλοτιμίαν. τοὺς δὲ  Ἀθηναίους   τὰ περὶ τοὺς λόγους μᾶλλον
[32, 5]   δέξασθαι παρρησίαν· ἐπεὶ καὶ τοὺς  Ἀθηναίους,   ὧν μικρῷ πρότερον ἐμνήσθην, οὐ
[32, 90]   δόξαν ἔσχον. πόσους γὰρ οἴεσθε  Ἀθηναίων   Μεγαρέων Κορινθίων τὰ
[32, 1]   νῦν μὲν γὰρ ἁμαρτάνετε τὸ  Ἀθηναίων   ποτὲ ἁμάρτημα. τοῦ γὰρ Ἀπόλλωνος
[32, 80]   μέντοι ἐστὶν περὶ τὴν  Ἀθηνᾶν   αὖθις ἀσεβήσας ἁλισκομένης τῆς Τροίας,
[32, 75]   τὸ ὕδωρ ὑποδέχεσθαι τοῖς κόλποις.  Ἀθήνησι   δὲ αὐτὸ τοῦτο τὸ ζῷον
[32, 20]   καὶ ὁμοίους τοῖς ἀγεννέσι τῶν  ἀθλητῶν,   οἳ τὰς παλαίστρας ἐνοχλοῦσι καὶ
[32, 15]   λόγῳ τὰς ἀκοὰς ὑπέχοντες ὁλοκλήρως  ἄθλιοι   μηδεμίαν σκέπην μηδὲ προβολὴν ἔχοντες
[32, 50]   σωτῆρα καὶ θεὸν καλοῦντας ἄνθρωπον  ἄθλιον;   πόσον τινὰ γέλωτα τοὺς θεοὺς
[32, 85]   εὐπόρους πλῆθος ἀνήριθμον ἀνθρώπων  ἀθλίων   καὶ μαινομένων, ὥσπερ τινὰ κόπρον
[32, 10]   δὲ ἀμελεῖν καὶ κοινῇ καὶ  ἀθρόοις   μηδὲν ἂν δεῖξαι τῶν χρησίμων.
[32, 30]   ὅταν εἰς ταὐτὸ προέλθῃ καὶ  ἀθρόος   γένηται; χρὴ μὲν γὰρ οἶμαι
[32, 85]   κἀμοὶ θάνατος καὶ μοῖρα κραταιή.  αἲ   γάρ πως ὑμᾶς γε καὶ
[32, 65]   ὦτα, ὡς ἂν μὴ διαφθαρῶσιν  αἱ   ἀκοαὶ μηδὲ τρυφερώτεραι γένωνται τοῦ
[32, 30]   σωφρονῶσιν, ἔξω γε προϊέναι κοσμίως,  αἱ   δὲ μάλιστα ἐν ταῖς ὁδοῖς
[32, 45]   ἀπολώλασιν; ἀδοξοῦσι μὲν γὰρ πάντες.  αἱ   δὲ Σειρῆνες ἄλλο τι ἐποίουν,
[32, 30]   τὴν δόξαν τῆς πόλεως· ὥσπερ  αἱ   κακαὶ γυναῖκες, δέον αὐτάς, κἂν
[32, 90]   αἰσχίω δημοσίᾳ φαινόμενα. καὶ γὰρ  αἱ   λοιπαὶ νόσοι μέχρι μὲν τῶν
[32, 80]   δ´ ἐπὶ τῷ τέλει φησὶν  Αἴαντα   τὸν Λοκρὸν ὁρᾶν ἀπρεπέστερον καὶ
[32, 30]   εἰ μὴ Ὀλυμπιάδες Μοῦσαι, Διὸς  αἰγιόχοιο   θυγατέρες, μνησαίαθ´ ὅση κακότης παρὰ
[32, 100]   εἰς Μέμφιν, ἐκπληττομένων αὐτὸν τῶν  Αἰγυπτίων   ἐκάλεσεν. ἐπεδείκνυτο οὖν πάσῃ προθυμίᾳ
[32, 100]   μὴ κἀμοὶ συμβέβηκεν φασιν  Αἰγυπτίων   τινὶ τῶν σφόδρα ἀρχαίων μουσικῷ.
[32, 35]   τὸν ἥλιον. τε γὰρ  Αἴγυπτος   {ὑμῶν} τηλικοῦτον ἔθνος, σῶμα τῆς
[32, 55]   τὰς δὲ παρθένους, ὡς ἂν  αἰδουμένας   τε καὶ σώφρονας. τε
[32, 50]   εὐδοκιμοῦσι καὶ πάσης τιμῆς τυγχάνουσιν.  αἰδούμενοι   γὰρ αὑτοὺς πρῶτοι καὶ μηδὲν
[32, 25]   πάντα ἐθέλειν τρυφᾶν, ἐπιεικής, μεγαλόφρων,  αἰδούμενος   τοὺς ἀγαθοὺς καὶ ἄνδρας καὶ
[32, 50]   τῶν ἄλλων καὶ τῶν ἡγουμένων  αἰδοῦς   τυγχάνουσιν· ἐπεὶ καὶ τῶν ἄλλων
[32, 80]   ἀγερώχων. ἠχὴ δ´ ἀμφοτέρων ἵκετ´  αἰθέρα   καὶ Διὸς αὐλάς. ὧδε δέ
[32, 40]   Κιλικίας, οὐδὲ τοὺς ὑπὲρ ἐκείνους  Αἰθίοπας   οὐδὲ Ἄραβας ἀλλὰ καὶ Βακτρίους
[32, 35]   ἐπαίρεσθε, ὥσπερ αὐτοὶ ῥέοντες ἀπὸ  Αἰθιοπίας.   σχεδὸν δὲ καὶ τῶν ἄλλων
[32, 75]   χθονὶ πίλνατο πουλυβοτείρῃ, ἄλλοτε δ´  ἀΐξασκε   μετήορα, τοὶ δ´ ἐλατῆρες ἕστασαν
[32, 80]   χθονὶ πίλνατο πουλυβοτείρῃ, ἄλλοτε δ´  ἀΐξασκε   μετήορα· τοὶ δὲ θεαταὶ θώκοις
[32, 85]   ἄρ´ ὑπὸ ζυγόφιν προσέφη πόδας  αἰόλος   ἵππος· οὐχ ὁράᾳς οἷος κἀγὼ
[32, 90]   τῶν φερόντων εἰς σωτηρίαν, ἀλλ´  αἱρεθεῖσα   ὑπὸ μέθης ᾠδῆς γυναικῶν
[32, 80]   ἱκανός ἐστιν οὐδὲ ἀριστεύειν οὐδὲ  αἱρεῖν   πόλεις, ὡς ἐκεῖνος) ὑμῶν δὲ
[32, 45]   πάντων ἀνανδρότατον καὶ σεμνὸν τὸ  αἴσχιστον.   ἑλοίμην γὰρ ἂν ἔγωγε λῃστεύων
[32, 90]   τὰ τοιαῦτα, τῷ παντὶ δὲ  αἰσχίω   δημοσίᾳ φαινόμενα. καὶ γὰρ αἱ
[32, 90]   ὅπερ γὰρ ἤδη πολλάκις εἶπον,  αἰσχίω   τὰ αἰσχρὰ καὶ καταγέλαστα μᾶλλον,
[32, 90]   ἤδη πολλάκις εἶπον, αἰσχίω τὰ  αἰσχρὰ   καὶ καταγέλαστα μᾶλλον, ὅταν
[32, 50]   τῇ θέᾳ τὰ γιγνόμενα οὐκ  αἰσχρὰ   καὶ μεστὰ πάσης ὕβρεως, τὸ〉
[32, 85]   τῆς θέας ἐνίοτε, τοῦτ´ ἔστιν  αἰσχρὰ   πόλεως καὶ ἐπονείδιστος ἅλωσις. ~καὶ
[32, 60]   λόγῳ προσέχοντα; οὐκ ἀποθήσεσθε τὴν  αἰσχρὰν   ταύτην καὶ ἄμετρον φιλοτιμίαν; οὐ
[32, 90]   καὶ πάλιν ἡνιοχῶν χωρὶς ἵππων  αἰσχρὸν   γίγνεται καὶ καταγέλαστον. αὐτὸ γὰρ
[32, 85]   δοκῆτε εἶναι γελοῖοι. καὶ μὴν  αἰσχρόν   ἐστιν, ἄνδρες Ἀλεξανδρεῖς, τοὺς πυνθανομένους
[32, 30]   καὶ δεῖ μηδὲν ἀγεννὲς μηδὲ  αἰσχρὸν   ποιεῖν· παραπλησίως καὶ δῆμος, ὅταν
[32, 50]   καὶ ζῆν οὐκ ἀξίου, πόσης  αἰσχύνης;   καὶ τούτους μὲν ἐάσωμεν, ἀλλ´
[32, 40]   ἤδη ἔχοντες βαδίζουσι κάτω ὁρῶντες,  αἰσχυνόμενοι   τοῖς πεπραγμένοις. ~ἐκεῖνος μὲν παίζων
[32, 40]   οὐδὲν οἴδασι τῶν προτέρων οὐδὲ  αἰσχύνονται   λέγειν ποιεῖν ὅ, τι
[32, 60]   εἰπεῖν λόγον ἀνθρώπου Φρυγὸς ἀκούσας,  Αἰσώπου   συγγενοῦς, δεῦρο ἐπιδημήσαντος, ὃν εἰς
[32, 80]   κλαγγὴ γεράνων πέλει ἠὲ κολοιῶν,  αἵτ´   ἐπεὶ οὖν ζῦθόν τ´ ἔπιον
[32, 60]   τὸν υἱὸν εὔνοιαν καὶ φιλίαν  αἰτησαμένην   παρὰ Διὸς τὰ σώματα αὐτῶν
[32, 20]   πνεῦμα βραχὺ κορύσσεται. κἄν τις  αἰτία   γένηται, τὸν πολίτην κατέπιεν. τάχ´
[32, 90]   ἐποίησε θαυμάζεσθαι διὰ τὴν αὐτὴν  αἰτίαν.   σκοπεῖτε δὲ μὴ ὑμεῖς οὐχ
[32, 45]   λῃστεύων ἀποθανεῖν διὰ τοιαύτην  αἰτίαν.   τὸ μὲν γάρ ἐστιν ἀνδρὸς
[32, 20]   δεῦρο εἰσῆλθον, δικαίως ἀπολογεῖσθαι·  αἰτιάσονται   γάρ, εὖ ἴστε, καὶ φήσουσι
[32, 100]   ἄνδρα, καὶ τοῦτο πολέμου λέγουσιν  αἴτιον   γενέσθαι.
[32, 80]   καὶ τῆς ναυαγίας τοῖς πᾶσιν  αἴτιος   γενόμενος. γὰρ ἐν τοιούτοις
[32, 20]   φρονίμων, ἵνα κἀμοὶ πρὸς τοὺς  αἰτιωμένους   καὶ καταγιγνώσκοντας, ὅτι δεῦρο εἰσῆλθον,
[32, 90]   τὰ δυσχερῆ δεῖ ταῦτα νομίζειν  αἰχμαλωσίαν   καὶ δουλείαν καὶ ἀπαγωγήν, τῆς
[32, 90]   καὶ ἄλλης τινὸς φαύλης ἐπιθυμίας.  αἰχμάλωτος   οὖν γενέσθαι καλῶς ἂν λέγοιτο
[32, 15]   ἀπὸ τῶν παθῶν, ἀλλ´ ἐν  ἀκαλύπτῳ   καὶ ταλαιπώρῳ βίῳ χειμαζόμενοι, καθάπερ
[32, 95]   ὑμεῖς τοῦ δεῖνος μὲν πολλάκις  ἀκηκόατε   καὶ διαμέμνησθε τῶν σκωμμάτων αὐτοῦ
[32, 5]   δύνανται τὰς πόλεις, οὐ πολλάκις  ἀκηκόατε·   οὐ βούλομαι γὰρ εἰπεῖν, ἀνήκοοί
[32, 95]   διώκουσι γέλωτα. τὴν γοῦν βοτάνην  ἀκηκόατε   τὴν σαρδόνιον καλουμένην, γέλωτα
[32, 55]   μόνον ἀκούσητε χορδῆς, ὥσπερ σάλπιγγος  ἀκηκοότες,   οὐκέτι δύνασθε εἰρήνην ἄγειν. ~ἆρά
[32, 45]   λήρους καὶ κυνισμοὺς καὶ ὀλέθρους  ἀκλεῶς   ἀπολλύμενος. ἔστι δὲ τοιοῦτος
[32, 40]   δεινὸν καὶ διαλυθῶσι, τὸ μὲν  ἀκμαιότερον   ἔσβεσται τῆς ταραχῆς· ἔτι δὲ
[32, 65]   ὡς ἂν μὴ διαφθαρῶσιν αἱ  ἀκοαὶ   μηδὲ τρυφερώτεραι γένωνται τοῦ δέοντος·
[32, 10]   ἐνδεῶς, οὐδ´ ὡς ἐμπλῆσαι τὰς  ἀκοὰς   ὑμῶν οὐδ´ ὥστε διατελέσαι λέγοντες,
[32, 15]   καὶ μηδέποτε σωφρονοῦντι λόγῳ τὰς  ἀκοὰς   ὑπέχοντες ὁλοκλήρως ἄθλιοι μηδεμίαν σκέπην
[32, 25]   συνεχεῖ καὶ ἀτάκτῳ τεταραγμένον, ἀλλ´  ἀκοὴ   μία τοσοῦδε πλήθους. ~ἴδετε δὲ
[32, 1]   αὑτῶν κάκιον. δήμου γάρ ἐστιν  ἀκοὴ   τὸ θέατρον· εἰς τοῦτο δὲ
[32, 70]   μετὰ ταῦτα οἱ προπετεῖς καὶ  ἀκόλαστοι   καὶ ἐπίτηδες ἀνατρέψαι καὶ συγχέαι
[32, 15]   τραχεῖα καὶ γλῶτται βλαβεραὶ καὶ  ἀκόλαστοι,   κατήγοροι, συκοφαντήματα, γραφαί, ῥητόρων ὄχλος,
[32, 85]   ἔφη τις ἐπὶ τοῖς τοιούτοις·  ἀκόλαστος   ὄχλος ναυτική τ´ ἀταξία. ἔστι
[32, 25]   καὶ μήτε γέλωτι σφοδρῷ καὶ  ἀκολάστῳ   βρασσόμενον μήτε θορύβῳ συνεχεῖ καὶ
[32, 85]   πόλις εὐδαίμων, ὅτι πονηρῶν καὶ  ἀκολάστων   ὑπῆρξε πολιτῶν. καίτοι μεγάλη τε
[32, 50]   αὐτούς· οἱ δὲ ἀπηνῶς καὶ  ἀκολάστως,   μετὰ βοῆς καὶ ἀταξίας ὀργιζόμενοι
[32, 40]   τὴν θέαν οὐχ ὁρῶσι καὶ  ἀκούειν   ἐθέλοντες οὐκ ἀκούουσι, σαφῶς ἐξεστηκότες
[32, 85]   τῆς πόλεως τὰ μὲν ἄλλ´  ἀκούειν   θαυμαστὰ οἷα, περὶ δὲ ὑμῶν
[32, 30]   φύσεως καὶ περὶ τοῦ δεῖν  ἀκούειν,   κεἰ μὴ πείθεσθε, λόγων. τοῦτο
[32, 15]   τοῦ λόγου καὶ μὴ ἐθέλειν  ἀκούειν,   μηδ´ ἂν βιάζηταί τις, ὥσπερ
[32, 5]   αὐτοῖς, εἰ ἐβούλοντο, μηδὲν ἀηδὲς  ἀκούειν.   ὑμῖν δὲ οὔτε χορός ἐστι
[32, 30]   ἦν, παρασκευάσαι πρῶτον ὑμᾶς ὑπομένοντας  ἀκούειν.   ὥστ´, εἰ μηδὲν ἄλλο παρέσχηκεν
[32, 40]   τύχῃ, κιθαρῳδοῦ, καὶ τούτου συνήθους,  ἀκούεσθε   δὲ ὑπὸ μυρίων ἐθνῶν οὐκ
[32, 40]   ἑκάστοτε ὑμῖν· ὥστε ὑμεῖς μὲν  ἀκούετε   ἑνός, ἂν οὕτω τύχῃ, κιθαρῳδοῦ,
[32, 60]   οὖν Ὀρφέως συνέπεσθαι αὐτῷ πανταχόθεν  ἀκούοντα   {αὐτοῦ} ὁμοῦ καὶ νεμόμενα· καὶ
[32, 45]   διὰ τί γὰρ ἔξω παραπλησίως  ἀκούονται   τοῖς ἄλλοις καὶ πολλάκις ἀηδεῖς
[32, 35]   ὁμοφύλους ποιοῦσα. ἴσως οὖν χαίρετε  ἀκούοντες,   καὶ νομίζετε ἐπαινεῖσθαι ταῦτα ἐμοῦ
[32, 90]   καὶ μήτε ὁρῶσα μηδὲν μήτε  ἀκούουσα   τῶν φερόντων εἰς σωτηρίαν, ἀλλ´
[32, 40]   ὁρῶσι καὶ ἀκούειν ἐθέλοντες οὐκ  ἀκούουσι,   σαφῶς ἐξεστηκότες καὶ παρανοοῦντες, οὐκ
[32, 60]   μακρότερος. σκοπεῖτε οὖν, εἰ βούλεσθε  ἀκοῦσαι,   καὶ μὴ δυσχεράνητε. ἔφη τοίνυν
[32, 5]   οὕτω καὶ λόγου χρηστοῦ ποτε  ἀκοῦσαι   καὶ τὴν ἐπὶ τῷ συμφέροντι
[32, 1]   μέλους; δήμου δὲ τὸ καλῶς  ἀκοῦσαι.   νῦν μὲν γὰρ ἁμαρτάνετε τὸ
[32, 25]   καὶ ἄγριοι τύραννοι, χαλεποὶ μὲν  ἀκοῦσαι,   χαλεποὶ δὲ συμβαλεῖν· τούτων
[32, 35]   τὴν Ἰνδικήν, ἧς πρότερον τοὔνομα  ἀκοῦσαι   χαλεπὸν ἦν· ὥστε τὰς ἐμπορίας
[32, 20]   ὑμᾶς ὠφελεῖν. μείναντες δὲ καὶ  ἀκούσαντες   διὰ τέλους πᾶσι θαυμαστοὶ δόξετε,
[32, 1]   ἱκανοὶ νοήσαντες εἰπεῖν, ἀλλὰ καὶ  ἀκούσαντες   νοῆσαι. χοροῦ μὲν γὰρ ἔπαινος
[32, 60]   ἄλλον εἰπεῖν λόγον ἀνθρώπου Φρυγὸς  ἀκούσας,   Αἰσώπου συγγενοῦς, δεῦρο ἐπιδημήσαντος, ὃν
[32, 100]   ὦτα ᾄδειν. δὲ τύραννος  ἀκούσας   τῶν ἑρμηνέων οἷα ἔλεγεν ἔδει
[32, 75]   ἐρεῖτε; δῆλον ὅτι οὐδ´  ἀκούσεσθε   παρ´ ἐκεῖνον τὸν καιρόν, οὐδὲ
[32, 95]   τῶν ὅπου δήποτε· ἀλλ´ ὅταν  ἀκούσῃ   τοὺς ὑποδεξομένους αὐτὸν εὐνοίας καὶ
[32, 10]   παρὰ θεοῦ, κἂν λόγων τις  ἀκούσῃ   φρονίμων, ἐκεῖθεν ἐπιπεμφθῆναι. ~καθόλου γὰρ
[32, 55]   αὑτοῖς. νυνὶ δὲ ἂν μόνον  ἀκούσητε   χορδῆς, ὥσπερ σάλπιγγος ἀκηκοότες, οὐκέτι
[32, 65]   ᾠδῆς, ὡς οὐδένας ἄλλους, κἂν  ἀκούσωσι   κιθάρας ὁποιασοῦν, ἐξεστάναι καὶ φρίττειν
[32, 45]   τὸν θάνατον, ἀλλὰ προσλιπαροῦντας, ὅπως  ἀκούσωσιν   ἐπὶ πλέον. τοῦτο δ´ ἐστὶ
[32, 95]   τῶν Ἀλεξανδρέων δῆμος. οὐκοῦν ἂν  ἀκούσωσιν   ὅτι φρόνιμος, ἀλλ´ οὐχ οἷα
[32, 20]   ἰδιωτῶν καὶ βασιλέων; καὶ ταῦτα  ἀκούων   Ὁμήρου τε καὶ τῶν ἄλλων
[32, 70]   καὶ μηδενὸς ἄξια, φαύλως καὶ  ἀκρατῶς   ἔχοντας ἐν τούτοις πράττουσι
[32, 40]   καὶ τῶν ἐπιτηδείων περιουσίᾳ, πάντα  ἀκριβῶς   διεξιόντας ὡς ἂν δύνωνται τοῖς
[32, 5]   καλουμένοις ἀκροατηρίοις φωνασκοῦσιν, ἐνσπόνδους λαβόντες  ἀκροατὰς   καὶ χειροήθεις ἑαυτοῖς. τῶν δὲ
[32, 60]   {τοὺς νόμους} ἰδιώτας καὶ λίχνους  ἀκροατὰς   κινοῦσιν. τοιγαροῦν οὐκ ἀπὸ κύκνων
[32, 5]   οἱ δ´ ἐν τοῖς καλουμένοις  ἀκροατηρίοις   φωνασκοῦσιν, ἐνσπόνδους λαβόντες ἀκροατὰς καὶ
[32, 45]   ἰσχὺν οὐδ´ ὑπερβολὴν τέχνης, ἀλλ´  ἀκροατῶν   κουφότητα καὶ πόλεως ἀσθένειαν. φασὶ
[32, 55]   μέλι δύνασθε εὐχερῶς οὕτως ἔχειν  ἄκροισι   δακτύλοισι διαμῶντες χθόνα’ ἀλλ´ οὐδὲ
[32, 0]   ~ΠΡΟΣ  ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΣ.   ~Ἆρά γε βούλοισθ´ ἄν,
[32, 85]   καὶ μὴν αἰσχρόν ἐστιν, ἄνδρες  Ἀλεξανδρεῖς,   τοὺς πυνθανομένους περὶ τῆς πόλεως
[32, 65]   διὰ τοῦτο δὴ τὸν τῶν  Ἀλεξανδρέων   δῆμον ἄγεσθαι μὲν ὑπὸ ᾠδῆς,
[32, 25]   Βελλεροφόντου. τὸν οὖν τῶν  Ἀλεξανδρέων   δῆμον τὸν ἄπειρον, ὥς φασι,
[32, 95]   μὴ πολυπραγμονεῖν, ὁποῖος τῶν  Ἀλεξανδρέων   δῆμος. οὐκοῦν ἂν ἀκούσωσιν ὅτι
[32, 30]   τινα εἰρηκέναι φασί· τὸ δὲ  Ἀλεξανδρέων   πλῆθος τί ἂν εἴποι τις,
[32, 65]   καὶ τοῦτο αὖθις ὕστερον μετὰ  Ἀλεξάνδρου   διαβὰν ἐνθάδε οἰκῆσαι. καὶ διὰ
[32, 95]   ὑμεῖς κατὰ ζῆλον τὸν ἐπ´  Ἀλεξάνδρῳ·   καὶ γὰρ αὐτὸς ἔλεγε Διὸς
[32, 55]   τὸν μὲν γὰρ Παιήονα καὶ  Ἀλεξίκακον   προσαγορεύουσιν, ὡς ἀποτρ έποντα τῶν
[32, 20]   καὶ κιθάρας. τοῦτο μὲν γὰρ  ἀλεξιφάρμακόν   ἐστι πρὸς τὸν δῆμον ὑμῶν,
[32, 40]   σκοπεῖτε δὲ μὴ περὶ ὑμῶν  ἀληθέστερον   οὗτοι λέγωσιν περὶ τῶν
[32, 25]   καὶ ὁμόσε ἰέναι μαινομένου τινὸς  ἀληθῶς   ἔργον σφόδρα ἀνδρείου καὶ
[32, 25]   θεῖον γὰρ δὴ καὶ σεμνὸν  ἀληθῶς   καὶ μεγαλοπρεπὲς δήμου πρόσωπον πρᾷον
[32, 80]   περὶ τὴν Ἀθηνᾶν αὖθις ἀσεβήσας  ἁλισκομένης   τῆς Τροίας, καὶ αὐτός τε
[32, 60]   καὶ τὰ τοιαῦτα διὰ τὴν  ἀλκὴν   καὶ τὴν ἀγριότητα δυσπιστότερα εἶναι,
[32, 20]   μοι παρέσχεν, ὅς τε καὶ  ἄλκιμον   ἄνδρα φοβεῖ καὶ ἀφείλετο νίκης
[32, 65]   εἷς, οὐχ ἡδὺς οὐδὲ πρᾷος,  ἀλλ´   ἄγριος καὶ χαλεπός, ἅμα ὀρχουμένων,
[32, 90]   ἀκούουσα τῶν φερόντων εἰς σωτηρίαν,  ἀλλ´   αἱρεθεῖσα ὑπὸ μέθης ᾠδῆς
[32, 25]   θορύβῳ συνεχεῖ καὶ ἀτάκτῳ τεταραγμένον,  ἀλλ´   ἀκοὴ μία τοσοῦδε πλήθους. ~ἴδετε
[32, 45]   μουσικῆς ἰσχὺν οὐδ´ ὑπερβολὴν τέχνης,  ἀλλ´   ἀκροατῶν κουφότητα καὶ πόλεως ἀσθένειαν.
[32, 5]   τῆς πόλεως· μαινοίμην γὰρ ἄν·  ἀλλ´   ἀξιῶν ὑμᾶς, ὥσπερ τούτοις ἑτοίμως
[32, 15]   οὔτε δύναμις περιγίγνεται διὰ τούτου,  ἀλλ´   ἀπέχθεια μᾶλλον καὶ λοιδορία καὶ
[32, 65]   μὰ Δί´ οὐκ ἐτίμησαν αὐτόν,  ἀλλ´   ἀφείλοντο τὴν κιθάραν καὶ τὰς
[32, 55]   τοὐναντίον. οὐ γὰρ ἐκ Μουσῶν,  ἀλλ´   ἐκ Κορυβάντων τινῶν κατέχεσθε, καὶ
[32, 45]   ἀπώλλυον τοὺς σφόδρα ἡσθέντας αὐταῖς;  ἀλλ´   ἐκεῖναι μὲν ἐν ἐρήμῳ ἦσαν
[32, 55]   εἰρήνης μετέχουσιν. ~ἀλλ´ οὐχ ὑμεῖς,  ἀλλ´   ἐκπεπληγμένοι κάθησθε, ἀναπηδᾶτε τῶν ὀρχηστῶν
[32, 15]   προβολὴν ἔχοντες ἀπὸ τῶν παθῶν,  ἀλλ´   ἐν ἀκαλύπτῳ καὶ ταλαιπώρῳ βίῳ
[32, 35]   γίγνεται τοῦτο οὐδ´ ἐν ὀλίγοις,  ἀλλ´   ἐν ἅπασιν ἀνθρώποις. ~ὁρῶ γὰρ
[32, 50]   αἰσχύνης; καὶ τούτους μὲν ἐάσωμεν,  ἀλλ´   ἐν αὐτῇ τῇ θέᾳ τὰ
[32, 10]   χάριν μήτ´ ἐπ´ ἀργυρίῳ προσποιούμενον,  ἀλλ´   ἐπὶ εὐνοίᾳ καὶ κηδεμονίᾳ τῶν
[32, 70]   οὐδὲν ἄνοια τῶν ἁμαρτημάτων,  ἀλλ´   ἐπὶ πᾶν ὁμοίως πρόεισι καὶ
[32, 85]   κἀγὼ καλός τε μέγας τε;  ἀλλ´   ἔπι τοι κἀμοὶ θάνατος καὶ
[32, 95]   ἐκχέηται, τῆς δὲ ἑτέρας τροφῆς.  ἀλλ´   ἐστὲ ἱλαροὶ καὶ σκῶψαι πάντων
[32, 40]   ἵππων οὐ δύνασθε κατέχειν αὑτοὺς,  ἀλλ´   ἐστὲ ὅμοιοι χωλοῖς ὑπὲρ δρόμου
[32, 50]   αὐτῶν ἀναγκάζησθε τιμᾶν τὸ δαιμόνιον;  ἀλλ´   ἔστιν εὐγνώμων θεός, ὡς
[32, 75]   γυναικὸς οὐδὲ θανάτου πρόκειται κρίσις,  ἀλλ´   ἔστιν ἀγὼν ἀνδραπόδων ὑπὲρ
[32, 50]   οὔτε ἀμαθῶς οὔτε ἀπρεπῶς διάγουσιν,  ἀλλ´   εὐσχημόνως ἅμα καὶ προσηνῶς, εὐωχίας,
[32, 95]   ποτε οἶμαι τὴν ἐκείνου μεγαλοψυχίαν·  ἀλλ´   εὐταξίᾳ, κόσμῳ, τῷ δεικνύειν ὑμᾶς
[32, 10]   ὠφελεῖν, οὐ δι´ ὀλίγων ῥημάτων,  ἀλλ´   ἰσχυρᾷ καὶ πλήρει κληδόνι καὶ
[32, 85]   μεγάλη τε καὶ ἔνδοξος ἦν·  ἀλλ´   ὅμως τῆς Ἰθάκης πολίτης
[32, 30]   τὸν ἄλλον χρόνον σωφρονεῖν ὑμᾶς·  ἀλλ´   ὅμως ὅ, τι ἂν πράττῃ
[32, 40]   ὑπὲρ ἀρχῆς καὶ ἐλευθερίας ἐπιτηδεύουσιν·  ἀλλ´   ὅμως οὐδὲν τοιοῦτον {οὐδ´ αὖ
[32, 95]   πολυτελέστερα ἔχει τῶν ὅπου δήποτε·  ἀλλ´   ὅταν ἀκούσῃ τοὺς ὑποδεξομένους αὐτὸν
[32, 70]   δὴ τὰ περὶ τὸ θέατρον.  ἀλλ´   ὅταν εἰς τὸ στάδιον ἔλθητε,
[32, 95]   τοῖς πᾶσιν Ἕλλησιν ἀφικέσθαι γελωτοποιόν·  ἀλλ´   ὅτι οἱ εἴσαιτο γελοίιον Ἀργείοισιν
[32, 95]   οἱ εἴσαιτο γελοίιον Ἀργείοισιν ἔμμεναι.  ἀλλ´   οὐ τὸ γελοῖον ἀγαθόν ἐστιν
[32, 60]   φαίνεσθαι τὴν αὐτὴν ἔχοντες νόσον;  ἀλλ´   οὐδ´ ἐκεῖνον ὤνησεν λίαν
[32, 50]   ὑμῖν καὶ παρ´ ἑτέροις τισίν;  ἀλλ´   οὐδαμοῦ τοιοῦτος ἔρως ἐστὶ τοῦ
[32, 55]   ἔχειν ἄκροισι δακτύλοισι διαμῶντες χθόνα’  ἀλλ´   οὐδὲ τὸ ὕδωρ ὑμῖν ἀφικνεῖται
[32, 90]   ἐν πάσαις εἰσὶ ταῖς πόλεσιν·  ἀλλ´   οὐδὲν τοῦτο χαλεπὸν οὐδὲ ὑπερβάλλον·
[32, 95]   οὐκοῦν ἂν ἀκούσωσιν ὅτι φρόνιμος,  ἀλλ´   οὐχ οἷα τὰ νῦν λεγόμενα,
[32, 55]   κοσμίως καὶ μετ´ εἰρήνης μετέχουσιν.  ~ἀλλ´   οὐχ ὑμεῖς, ἀλλ´ ἐκπεπληγμένοι κάθησθε,
[32, 75]   Δί´ οὐχ ὑπὲρ τῶν ἵππων,  ἀλλ´   ὑπὲρ ὑμῶν αὐτῶν, ὅπως μὴ
[32, 10]   ἐμαυτοῦ μοι δοκῶ προελέσθαι τοῦτο,  ἀλλ´   ὑπὸ δαιμονίου τινὸς γνώμης. ὧν
[32, 60]   αὐτῶν ὠνόμασται παρ´ ὑμῖν αὐτοῖς,  ἀλλ´,   ὡς ἔοικε, κνυζηθμοῖς καὶ ὑλαγμοῖς
[32, 85]   περὶ τῆς πόλεως τὰ μὲν  ἄλλ´   ἀκούειν θαυμαστὰ οἷα, περὶ δὲ
[32, 60]   γενναῖον ῥυθμὸν οἷός τε εἰπεῖν;  ἀλλὰ   ᾄσματα γυναικῶν καὶ κρούματα ὀρχηστῶν
[32, 100]   μὴ ἔχοντες μετὰ τοῦ ὀνόματος.  ἀλλὰ   γὰρ δέδοικα μὴ κἀμοὶ συμβέβηκεν
[32, 45]   αὑτῶν τινα ἡδονὴν δύναμιν,  ἀλλὰ   διὰ τὴν ὑμετέραν ἀβελτερίαν. διὰ
[32, 10]   ὑμῶν οὐδ´ ὥστε διατελέσαι λέγοντες,  ἀλλὰ   ἓν δύο ῥήματα εἰπόντες,
[32, 35]   ἰχθύων, τὴν πόλιν ἐπαινεῖ· πόθεν;  ἀλλὰ   θάλατταν λίμνην ποταμόν.
[32, 95]   τὸ ἐπιτήδευμα· πόθεν; οὐδὲ πόλεως,  ἀλλὰ   Θερσίτου τινός· αὐτὸν γοῦν ἐκεῖνον
[32, 1]   μόνον ἐστὲ ἱκανοὶ νοήσαντες εἰπεῖν,  ἀλλὰ   καὶ ἀκούσαντες νοῆσαι. χοροῦ μὲν
[32, 40]   ὑπὲρ ἐκείνους Αἰθίοπας οὐδὲ Ἄραβας  ἀλλὰ   καὶ Βακτρίους καὶ Σκύθας καὶ
[32, 90]   ὑπὸ λῃστῶν μόνον, {ἢ ἑταιρῶν}  ἀλλὰ   καὶ ἑταίρας καὶ γαστρὸς καὶ
[32, 5]   μόνον τοὺς κατ´ ἄνδρα ἐλέγχειν,  ἀλλὰ   καὶ κοινῇ τὴν πόλιν, εἴ
[32, 20]   μόνον κρουμάτων ἔμπειροι καὶ ὀρχημάτων,  ἀλλὰ   καὶ λόγων φρονίμων, ἵνα κἀμοὶ
[32, 40]   καὶ παρανοοῦντες, οὐκ ἄνδρες μόνον,  ἀλλὰ   καὶ παῖδες καὶ γύναια. ἐπειδὰν
[32, 10]   ἐνεγκεῖν καὶ θόρυβον, οὐ ῥᾴδιον,  ἀλλὰ   καὶ πάνυ εὐτυχοῦς πόλεως, ἐν
[32, 55]   μᾶζαν ἔχετε ἐν ἐξουσίᾳ δήπουθεν,  ἀλλὰ   καὶ ταύτην ἐκ τῆς τῶν
[32, 5]   τῶν ταῦτα λεγόντων, κύριοι καθεστηκότες,  ἀλλὰ   καὶ τῶν ἄλλων Ἑλλήνων ἄρχοντες,
[32, 50]   ἐν τῇ πόλει δοκεῖ μέτριον,  ἀλλὰ   καὶ τῶν ξένων ἐπιπλήττουσι τοῖς
[32, 90]   καθ´ ἡμέραν τις πυρέττει πάντως·  ἀλλὰ   Καυνίους μόνον παρείληφε {κἀκείνων ἐστὶ}
[32, 95]   Ἡρακλεῖ προσέοικεν ὑμῶν δῆμος,  ἀλλὰ   Κενταύρῳ τινὶ Κύκλωπι πεπωκότι
[32, 25]   ἔστιν εἰς αὐτὰ λόγοις ἐπιεικέσιν,  ἀλλὰ   κολακεία καὶ ἀπάτη κρατεῖ παρ´
[32, 90]   δόξης τοῖς Ἀθηναίοις καὶ Λακεδαιμονίοις,  ἀλλὰ   μᾶλλον ἑτέροις τισίν· οὐ βούλομαι
[32, 100]   καὶ ἀμαθεῖς ποιεῖτε τὰς Χάριτας,  ἀλλὰ   μᾶλλον Εὐριπίδην μιμεῖσθε οὕτω λέγοντα·
[32, 5]   δηλώσετε δέ, ἂν ἀνάσχησθε τήμερον·  ἀλλὰ   μᾶλλον παρὰ τοὺς καλουμένους φιλοσόφους.
[32, 5]   καὶ τότε νομίζειν ἑορτὴν ἄγειν,  ἀλλὰ   μὴ βαρύνεσθαι, κἂν ἄρα, δυσωπεῖσθαι
[32, 65]   παντάπασιν ἐκβῆναι τὴν αὑτῶν φύσιν,  ἀλλὰ   μικρὸν μέν τι διασῴζειν τῆς
[32, 95]   τὴν ἐσχάτην ἀπορίαν, οὐ χρημάτων,  ἀλλὰ   νοῦ καὶ συνέσεως. τοιγαροῦν τέθνηκε
[32, 15]   τῶν θεῶν ἀφικνεῖται πρὸς ἡμᾶς,  ἀλλὰ   πανταχῇ πάντων ἀγαθῶν αὐτοὶ κρατοῦσι
[32, 50]   ἐλευθερίᾳ καὶ μετὰ πάσης ἀδείας·  ἀλλὰ   παρ´ ἐκείνοις οὐδὲ τὸ δραμεῖν
[32, 55]   φύσις, τὸ μὴ δύνασθαι σωφρονεῖν,  ἀλλὰ   πολλὰ δυσχερῆ πράττειν ἀναγκάζεσθαι τοὺς
[32, 80]   οὐδεὶς ἐν τῇ θέᾳ καθέστηκεν,  ἀλλὰ   πολὺ μᾶλλον πέτεσθε τῶν ἵππων
[32, 45]   νεανιεύσασθαι, μὴ παραιτουμένους τὸν θάνατον,  ἀλλὰ   προσλιπαροῦντας, ὅπως ἀκούσωσιν ἐπὶ πλέον.
[32, 20]   πλῆθος μηδὲ τολμῶντας ὑμῖν διαλέγεσθαι,  ἀλλὰ   σεμνοὺς μὲν εἶναι βουλομένους, ἀνωφελεῖς
[32, 25]   οὔσης οὐ μιᾶς οὐδὲ ἁπλῆς,  ἀλλὰ   συμπεφορημένης ἐκ μυρίων· ὥστε πάνυ
[32, 35]   οὐδὲ πορθμῶν τινων καὶ ἰσθμῶν,  ἀλλὰ   σχεδὸν ἁπάσης τῆς οἰκουμένης γίγνεσθαι
[32, 35]   τοὺς ἀνθρώπους εἶναί φησιν ἀγαθούς,  ἀλλὰ   τὴν χώραν· οὐδ´ ἂν περὶ
[32, 50]   δεῖ τἄλλα ἐπεξιέναι καθ´ ἕκαστον;  ἀλλὰ   τὸ βαδίζειν, κοινόν ἐστι
[32, 95]   γελοῖον ἀγαθόν ἐστιν οὐδὲ τίμιον,  ἀλλὰ   τὸ χαίρειν· ἀπορίᾳ δὲ καὶ
[32, 5]   ἐμνήσθην, οὐ πάντως εὑρήσομεν ἁμαρτάνοντας·  ἀλλὰ   τοῦτό γε ἐκεῖνοι καὶ πάνυ
[32, 35]   τις, ἀνθρώπων ἔπαινος οὗτός ἐστιν,  ἀλλὰ   φρεάτων· οὐδ´ ἂν περὶ εὐκρασίας
[32, 5]   ἀνθρώπων οὐθέν, ὡς εἰπεῖν, ἐπισταμένων,  ἀλλὰ   χρείων τροφῆς· οὗτοι δὲ ἔν
[32, 65]   πρὸς τὸν Ὀρφέα τὰ μὲν  ἄλλα   ἥδεσθαι μόνον καὶ ἐκπεπλῆχθαι, μιμεῖσθαι
[32, 40]   ὡς πόλιν εἴδομεν τὰ μὲν  ἄλλα   θαυμαστὴν καὶ τῶν ἀνθρωπίνων θεαμάτων
[32, 55]   ἐν ταῖς ἀγκάλαις· τὰ δὲ  ἄλλα   καὶ πάνυ μοι δοκεῖτε ἐοικέναι
[32, 50]   τοιοῦτον. οὐ γὰρ καὶ ἐν  ἄλλαις   πόλεσιν ᾄδουσι καὶ νὴ Δία
[32, 30]   μικρὸν ἡσυχάσασιν. ἐν δὲ ταῖς  ἄλλαις   σπουδαῖς, ὅταν ὑμῖν ἐμπέσῃ τὸ
[32, 15]   ἐθέλουσι δέχεσθαι· τὰ κακὰ δὲ  ἀλλαχόθεν,   ὡς ἐξ ἑτέρας τινὸς πηγῆς
[32, 35]   ξυνάγουσα πάντας καὶ δεικνύουσά τε  ἀλλήλοις   καὶ καθ´ ὅσον οἷόν τε
[32, 80]   πεφοβημένοι, οἱ δ´ ὑπὸ νίκης  ἀλλήλοισί   τε κεκλόμενοι καὶ πᾶσι θεοῖσι
[32, 80]   ἠλιθίοισιν· ὣς οἱ κεκλήγοντες ἐπ´  ἀλλήλοισιν   ἔπιπτον. ὡς δ´ ἄνεμος ἄχνας
[32, 70]   πρὸς ἐκεῖνον μὲν ἀπεχθῶς, πρὸς  ἀλλήλους   δὲ στασιαστικῶς διέκεισθε, χωρὶς ἕκαστοι
[32, 55]   πεπωκότες, οὐ μέντοι κακὸν οὐδὲν  ἀλλήλους   ἐργάζονται· τῶν δὲ Ἑλλήνων ὑμεῖς
[32, 85]   πηδῶντες καὶ μαινόμενοι καὶ παίοντες  ἀλλήλους   καὶ ἀπόρρητα λέγοντες καὶ τοὺς
[32, 40]   μὲν τρέχουσιν, οἱ δὲ καταβάλλουσιν  ἀλλήλους,   οἱ δὲ τὼ χεῖρε ἀνατείναντες
[32, 50]   ἀταξίας ὀργιζόμενοι καὶ γελῶντες, πλεονεκτοῦντες  ἀλλήλους,   οὐ παρακαλοῦντες, τελευτῶντες ἀπίασι κακόν
[32, 50]   πράττετε. ἐπεὶ πῶς ἂν ἀπείχεσθε  ἀλλήλων;   καίτοι ποίους τινὰς ἂν ὑμεῖς
[32, 95]   ὑπ´ ἀνέμων τινῶν τύχης  ἄλλης   κρατούμενος καὶ διατρίβων ἐκεῖ χρόνον
[32, 90]   καὶ ἑταίρας καὶ γαστρὸς καὶ  ἄλλης   τινὸς φαύλης ἐπιθυμίας. αἰχμάλωτος οὖν
[32, 30]   περὶ τούτου μόνου λέγεις ἡμῖν,  ἄλλο   δ´ οὐθέν; δέδοικα ἅμα τὸ
[32, 1]   καὶ ταῦτα θεοῦ προστάξαντος, οὐκ  ἄλλο   ἥρμοζεν παιδεία καὶ λόγος,
[32, 30]   ὑπομένοντας ἀκούειν. ὥστ´, εἰ μηδὲν  ἄλλο   παρέσχηκεν ὑμῖν μέγα λόγος,
[32, 45]   γὰρ πάντες. αἱ δὲ Σειρῆνες  ἄλλο   τι ἐποίουν, ὡς μῦθός
[32, 30]   καὶ τιμήσειεν· {ὥστε, εἰ μηδὲν  ἄλλο,   τοῦτό γε ὑμῖν λόγος
[32, 85]   ὡς μή μοι τρύζητε καθήμενοι  ἄλλοθεν   ἄλλος. ὣς ἔφαθ´· οἱ δ´
[32, 100]   τῇ πόλει, καθάπερ οἶμαι καὶ  ἄλλοι   τόποι μάτην προσαγορεύονται, τὸ πρᾶγμα
[32, 45]   πόλεως, εἰ παρὰ μὲν τοῖς  ἄλλοις   ἀριστεῖς καὶ τυραννοκτόνοι μνημονεύονται, σωτηρίας
[32, 45]   γὰρ ἔξω παραπλησίως ἀκούονται τοῖς  ἄλλοις   καὶ πολλάκις ἀηδεῖς ἔδοξαν; μὴ
[32, 60]   καὶ ἀπαιδεύτους. ἔχω δὲ καὶ  ἄλλον   εἰπεῖν λόγον ἀνθρώπου Φρυγὸς ἀκούσας,
[32, 80]   τις εἴπεσκεν ἰδὼν ἐς πλησίον  ἄλλον·   οἰνοβαρές, κυνὸς ὄμματ´ ἔχων, κραδίην
[32, 100]   ᾄσεται. καὶ δὴ τὸν μὲν  ἄλλον   χρόνον οὐ προσεῖχεν οὐδὲ ἐφρόντιζε
[32, 30]   μὲν γὰρ οἶμαι καὶ τὸν  ἄλλον   χρόνον σωφρονεῖν ὑμᾶς· ἀλλ´ ὅμως
[32, 5]   ἐστι τοιοῦτος οὔτε ποιητὴς οὔτε  ἄλλος   οὐδείς, ὃς ὑμῖν ὀνειδιεῖ μετ´
[32, 25]   παρέσχηκα ἐμαυτόν· ἴσως δὲ καὶ  ἄλλος   προαιρήσεται τῶν ἐμοῦ κρειττόνων. καὶ
[32, 85]   μή μοι τρύζητε καθήμενοι ἄλλοθεν  ἄλλος.   ὣς ἔφαθ´· οἱ δ´ εὔχοντο
[32, 75]   ἄλλοτε μὲν χθονὶ πίλνατο πουλυβοτείρῃ,  ἄλλοτε   δ´ ἀΐξασκε μετήορα, τοὶ δ´
[32, 80]   ἄλλοτε μὲν χθονὶ πίλνατο πουλυβοτείρῃ,  ἄλλοτε   δ´ ἀΐξασκε μετήορα· τοὶ δὲ
[32, 15]   περιτυχόντες ἄλλοτε μὲν ζώους´ ἑτερήμεροι,  ἄλλοτε   δ´ αὖτε τεθνᾶσιν· ὅμως δὲ
[32, 15]   καὶ διὰ χρόνου ποτὲ περιτυχόντες  ἄλλοτε   μὲν ζώους´ ἑτερήμεροι, ἄλλοτε δ´
[32, 75]   χαρίσωμαί τι μικρόν· ἅρματα δ´  ἄλλοτε   μὲν χθονὶ πίλνατο πουλυβοτείρῃ, ἄλλοτε
[32, 80]   σαπρῶν τούτων ποιητῶν· ἅρματα δ´  ἄλλοτε   μὲν χθονὶ πίλνατο πουλυβοτείρῃ, ἄλλοτε
[32, 5]   πλῆθος οὐκ ὀλίγον, καὶ καθάπερ  ἄλλου   τινὸς πράγματος καὶ τούτου φορὰ
[32, 55]   τῶν ᾀσμάτων· τοὺς μὲν γὰρ  ἄλλους   ἀνθρώπους μέθη πρὸς ᾠδὴν
[32, 35]   τῆς φύσεως {καὶ} παρὰ τοὺς  ἄλλους   ἅπαντας λόγου μεῖζον, τό τε
[32, 55]   τῷ πότῳ προϊόντας, οὐκ ἔστιν  ἄλλους   ἰδεῖν. παρὰ μὲν γὰρ ἐνίοις
[32, 65]   μὲν ὑπὸ ᾠδῆς, ὡς οὐδένας  ἄλλους,   κἂν ἀκούσωσι κιθάρας ὁποιασοῦν, ἐξεστάναι
[32, 65]   τοιούτου σπέρματος· ἐπεὶ τούς γε  ἄλλους   Μακεδόνας ἀνδρείους καὶ πολεμικοὺς γενέσθαι
[32, 60]   ἄμετρον φιλοτιμίαν; οὐ φυλάξεσθε τοὺς  ἄλλους   σκώπτοντες καὶ ταῦτα ἐν ἀνθρώποις,
[32, 5]   κύριοι καθεστηκότες, ἀλλὰ καὶ τῶν  ἄλλων   Ἑλλήνων ἄρχοντες, καὶ ἐξὸν αὐτοῖς,
[32, 10]   ἐπὶ εὐνοίᾳ καὶ κηδεμονίᾳ τῶν  ἄλλων   ἕτοιμον, εἰ δέοι, καὶ καταγελᾶσθαι,
[32, 50]   αἰδοῦς τυγχάνουσιν· ἐπεὶ καὶ τῶν  ἄλλων   εὑρήσομεν τὰ πλεῖστα ταὐτὰ πράττοντας
[32, 50]   εἰκότως οἶμαι παρά τε τῶν  ἄλλων   καὶ τῶν ἡγουμένων αἰδοῦς τυγχάνουσιν·
[32, 15]   μεστὸς ἀπάτης, πονηρίας, λύπης, μυρίων  ἄλλων   κακῶν. τούτων δὲ ἓν ἴαμα
[32, 15]   κακίας καὶ πρόνοια, καθάπερ τῶν  ἄλλων   νόσων· μὲν ἐοικυῖα διαίτῃ
[32, 35]   Αἰθιοπίας. σχεδὸν δὲ καὶ τῶν  ἄλλων   οἱ πλείους ἐπὶ τοῖς τοιούτοις
[32, 30]   θέαν ἵππων· ὡς τῶν γε  ἄλλων   οὐδενὸς αὐτοῖς μέλει. οὐ γὰρ
[32, 20]   ἀκούων Ὁμήρου τε καὶ τῶν  ἄλλων   ποιητῶν ὑμνούντων ἀεὶ τὸν ὄχλον
[32, 30]   καὶ μὴν περί γε τῶν  ἄλλων   τὸ μὲν πάντα ἐπεξελθεῖν, καὶ
[32, 35]   ἐμοῦ λέγοντος, ὥσπερ ὑπὸ τῶν  ἄλλων   τῶν ἀεὶ θωπευόντων ὑμᾶς· ἐγὼ
[32, 100]   ἵνα μὴ τὸ Μουσεῖον ὑμῖν  ἄλλως   εἶναι δοκῇ τόπος ἐν τῇ
[32, 20]   δ´ ἂν ἑκὼν τοσσόνδε διαδράμοι  ἁλμυρὸν   ὕδωρ ἄσπετον; οὐδέ τις ἄγχι
[32, 70]   τῶν τρόπων κουφότης καὶ τὸ  ἀλόγιστον   οὐκ ἐᾷ μένειν ἐπὶ τοῖς
[32, 80]   ἄνεμος ἄχνας φορέει ἱερὰς κατ´  ἀλωάς,   ὡς δ´ ἀναμαιμάει βαθέ´ ἄγκεα
[32, 85]   μὴ γὰρ τοῦτο μόνον ἡγεῖσθε  ἅλωσιν   εἶναι πόλεως, ἄν τινες τὸ
[32, 85]   ἔστιν αἰσχρὰ πόλεως καὶ ἐπονείδιστος  ἅλωσις.   ~καὶ γὰρ ἀνθρώπους ἑαλωκέναι φαμὲν
[32, 1]   χοροῦ μὲν γὰρ ἔπαινος τὸ  ἅμα   εἰπεῖν, μᾶλλον δὲ οὐδὲ τούτου·
[32, 50]   οὔτε ἀπρεπῶς διάγουσιν, ἀλλ´ εὐσχημόνως  ἅμα   καὶ προσηνῶς, εὐωχίας, οὐ παροινίας,
[32, 1]   δεινούς, ὅτι τοσαῦται μυριάδες ἀνθρώπων  ἅμα   καὶ τὰ δέοντα ἐννοεῖτε καὶ
[32, 65]   πρᾷος, ἀλλ´ ἄγριος καὶ χαλεπός,  ἅμα   ὀρχουμένων, τερετιζόντων, μιαιφονούντων. οἱ δ´
[32, 30]   ἡμῖν, ἄλλο δ´ οὐθέν; δέδοικα  ἅμα   τὸ περὶ πάντων ἐπεξελθεῖν. {καίτοι
[32, 95]   καὶ μεγάλῳ, τὴν δὲ διάνοιαν  ἀμαθεῖ.   πρὸς τοῦ Διὸς οὐχ ὁρᾶτε
[32, 10]   μὲν ἐπιδεικτικοὺς λόγους καὶ τοὺς  ἀμαθεῖς,   οἱ δὲ ποιήματα συνθέντες ᾄδουσιν,
[32, 100]   μηδὲ ἀμούσους καὶ φορτικὰς καὶ  ἀμαθεῖς   ποιεῖτε τὰς Χάριτας, ἀλλὰ μᾶλλον
[32, 5]   οὐκ ἔστι κτήσασθαι, ἔριν δὲ  ἀμαθῆ   καὶ φιλοτιμίαν ἄμετρον καὶ κενὴν
[32, 50]   ἑστιώμενοι πρῶτον οἱ μὲν οὔτε  ἀμαθῶς   οὔτε ἀπρεπῶς διάγουσιν, ἀλλ´ εὐσχημόνως
[32, 1]   καλῶς ἀκοῦσαι. νῦν μὲν γὰρ  ἁμαρτάνετε   τὸ Ἀθηναίων ποτὲ ἁμάρτημα. τοῦ
[32, 30]   τάχα ἐρεῖ τις, τοῦτο μόνον  ἁμαρτάνομεν,   τὸ φαύλως θεωρεῖν; καὶ περὶ
[32, 5]   πρότερον ἐμνήσθην, οὐ πάντως εὑρήσομεν  ἁμαρτάνοντας·   ἀλλὰ τοῦτό γε ἐκεῖνοι καὶ
[32, 30]   μάλιστα ἐν ταῖς ὁδοῖς {πλεῖστα}  ἁμαρτάνουσιν.   τί οὖν; τάχα ἐρεῖ τις,
[32, 1]   γὰρ ἁμαρτάνετε τὸ Ἀθηναίων ποτὲ  ἁμάρτημα.   τοῦ γὰρ Ἀπόλλωνος εἰπόντος, εἰ
[32, 90]   λοιμὸς καλεῖται. καθόλου γὰρ πάντα  ἁμαρτήματα   εὕροι τις ἂν πανταχοῦ, καὶ
[32, 70]   μέτρον οὐδὲν ἄνοια τῶν  ἁμαρτημάτων,   ἀλλ´ ἐπὶ πᾶν ὁμοίως πρόεισι
[32, 70]   ἐκ τῶν κατὰ μέρος τούτων  ἁμαρτημάτων   καὶ τελευταῖον ἐπ´ αὐτὸ τὸ
[32, 30]   καταγνῶναι τῆς κακίας καὶ τῶν  ἁμαρτημάτων   οὐ δυνατόν· οὐδ´ εἴ μοι
[32, 50]   ὧν καὶ θεωρεῖτε καὶ τἄλλα  ἄμεινον   πράττετε. ἐπεὶ πῶς ἂν ἀπείχεσθε
[32, 85]   οἷς δ´ ἂν πάντων  ἀμέλεια   τῶν καλῶν, ἑνὸς δὲ πράγματος
[32, 10]   μηνύοντα τὸ συμφέρον, ἐγρηγορότων δὲ  ἀμελεῖν   καὶ κοινῇ καὶ ἀθρόοις μηδὲν
[32, 10]   σωτηρίας αὐτῶν καὶ τῆς θεραπείας  ἀμελήσειε,   στεφάνους δὲ καὶ ἑταίρας καὶ
[32, 5]   ἔριν δὲ ἀμαθῆ καὶ φιλοτιμίαν  ἄμετρον   καὶ κενὴν λύπην καὶ χαρὰν
[32, 60]   ἀποθήσεσθε τὴν αἰσχρὰν ταύτην καὶ  ἄμετρον   φιλοτιμίαν; οὐ φυλάξεσθε τοὺς ἄλλους
[32, 55]   ἀναγκάζεσθαι τοὺς σκαιῶς αὐτῷ καὶ  ἀμέτρως   χρωμένους· ὑπὸ δὲ ᾠδῆς σφαλλομένους
[32, 70]   γὰρ μὴ τοὺς ἵππους ἑωρᾶτε  ἁμιλλωμένους   καὶ τούτους συνήθεις, αὐτοὶ δ´
[32, 60]   Μούσης, οἱ δὲ ἐκ τῆς  Ἀμουσίας   αὐτῆς γεγόνασι· διαθρύψαντες γὰρ〉 καὶ
[32, 100]   σφόδρα οὕτως περιέχεσθε τούτου, μηδὲ  ἀμούσους   καὶ φορτικὰς καὶ ἀμαθεῖς ποιεῖτε
[32, 45]   κατὰ φύσιν γιγνόμενοι καὶ σφόδρα  ἀμούσως   ἔχοντες οὐ διαφέρεσθε. καίτοι πόσοι
[32, 45]   τοῦτο ἦλθεν, ὑπὲρ τοὺς νόμους  ἀμύνασθαι   πειρώμενος, καὶ τάχα τι καὶ
[32, 60]   τούτων μὲν γάρ ἐστιν οὐδεὶς  Ἀμφίων   οὐδὲ Ὀρφεύς· μὲν γὰρ
[32, 60]   ὑμῖν γεγόνασιν. μὲν οὖν  Ἀμφίων   πρὸς τὸ μέλος, ὥς φασιν,
[32, 80]   κουφονόων, φιλαοιδοτάτων, ἀγερώχων. ἠχὴ δ´  ἀμφοτέρων   ἵκετ´ αἰθέρα καὶ Διὸς αὐλάς.
[32, 5]   ἀπάτας τῆς πόλεως· μαινοίμην γὰρ  ἄν·   ἀλλ´ ἀξιῶν ὑμᾶς, ὥσπερ τούτοις
[32, 1]   λόγος, ὧν οἱ τυχόντες εἰκότως  {ἄν}   ἄνδρες ἀγαθοὶ γίγνονται καὶ σωτῆρες
[32, 85]   μόνον ἡγεῖσθε ἅλωσιν εἶναι πόλεως,  ἄν   τινες τὸ τεῖχος καταβαλόντες ἀποσφάττωσι
[32, 30]   μέλει. οὐ γὰρ ὑμεῖς μέν,  ἄν   τις ἀσχημονῇ τῶν μειζόνων ἐν
[32, 45]   ἔλεγεν. περὶ δὲ ὑμῶν τί  ἄν   τις ἔχοι λέγειν; καὶ γὰρ
[32, 1]   ~ΠΡΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΣ. ~Ἆρά γε βούλοισθ´  ἄν,   ἄνδρες, σπουδάσαι χρόνον σμικρὸν
[32, 55]   μανίαν· τὰς δὲ παρθένους, ὡς  ἂν   αἰδουμένας τε καὶ σώφρονας.
[32, 95]   τῶν Ἀλεξανδρέων δῆμος. οὐκοῦν  ἂν   ἀκούσωσιν ὅτι φρόνιμος, ἀλλ´ οὐχ
[32, 5]   οὐ δι´ ὑμᾶς· δηλώσετε δέ,  ἂν   ἀνάσχησθε τήμερον· ἀλλὰ μᾶλλον παρὰ
[32, 50]   τἄλλα ἄμεινον πράττετε. ἐπεὶ πῶς  ἂν   ἀπείχεσθε ἀλλήλων; καίτοι ποίους τινὰς
[32, 70]   ἀγερωχίαν, οὐκ ἐπιβουλεύοντες. ὑμεῖς γὰρ  ἂν   ἀποσταίητέ τινος; πολεμήσαιτε δ´ ἂν
[32, 35]   βουλόμενος ὑμῖν ὡς ὅ, τι  ἂν   ἀσχημονῆτε οὐ κρύφα γίγνεται τοῦτο
[32, 40]   λέγειν ποιεῖν ὅ, τι  ἂν   αὐτοῖς ἐπέλθῃ. τὸ δὲ πάντων
[32, 25]   δυνάστῃ καὶ ἄρχοντι πλεόνων, ὅσῳπερ  ἂν   αὐτὸς πλείων δῆμος
[32, 75]   παρ´ ἐκεῖνον τὸν καιρόν, οὐδὲ  ἂν   αὐτὸς ὑμῖν τοῦ Πέλοπος
[32, 95]   ὑμᾶς ἀγαθὰ ἐργάσεται. καὶ ἴσως  ἂν   αὐτῷ καὶ τῆς ἐνθάδε ἀφίξεως
[32, 15]   καὶ μὴ ἐθέλειν ἀκούειν, μηδ´  ἂν   βιάζηταί τις, ὥσπερ οἶμαι καὶ
[32, 45]   καὶ γὰρ ἐκείναις ὅ, τι  ἂν   γευσαμέναις γλυκὺ φανῇ, πρὸς τούτῳ
[32, 65]   εἴ τις παρίοι δικαστήριον, οὐκ  ἂν   γνοίη ῥᾳδίως πότερον ἔνδον πίνουσιν
[32, 10]   καὶ κοινῇ καὶ ἀθρόοις μηδὲν  ἂν   δεῖξαι τῶν χρησίμων. πολλάκις γὰρ
[32, 20]   γοῦν, εἰ ἦν ᾠδικός, οὐκ  ἂν   δεῦρο εἰσῆλθον δίχα μέλους τινὸς
[32, 60]   τινὰ ἀναλαβεῖν καὶ σῶσαι, πῶς  ἂν   διέκεισθε; τούτων μὲν γάρ ἐστιν
[32, 40]   περιουσίᾳ, πάντα ἀκριβῶς διεξιόντας ὡς  ἂν   δύνωνται τοῖς αὑτῶν, καὶ
[32, 35]   λίμνην ποταμόν. ὑμεῖς δέ,  ἂν   ἐγκωμιάζῃ τις τὸν Νεῖλον, ἐπαίρεσθε,
[32, 45]   σεμνὸν τὸ αἴσχιστον. ἑλοίμην γὰρ  ἂν   ἔγωγε λῃστεύων ἀποθανεῖν διὰ
[32, 70]   εἰς τὸ στάδιον ἔλθητε, τίς  ἂν   εἰπεῖν δύναιτο τὰς ἐκεῖ κραυγὰς
[32, 30]   τὸ δὲ Ἀλεξανδρέων πλῆθος τί  ἂν   εἴποι τις, οἷς μόνον δεῖ
[32, 30]   καὶ οὐδείς ἐστιν ὃς οὐκ  ἂν   εἰσελθὼν καταπλαγείη τε ὑμᾶς καὶ
[32, 95]   τοῦ μὲν μηδέποτε γεύσασθαι, μηδ´  ἂν   ἐκχέηται, τῆς δὲ ἑτέρας τροφῆς.
[32, 20]   ἐλθέμεν οὐκ ἐθέλοντα· τίς δ´  ἂν   ἑκὼν τοσσόνδε διαδράμοι ἁλμυρὸν ὕδωρ
[32, 1]   καὶ ταχὺ φθέγγεσθε ὅ, τι  ἂν   ἐννοήσητε· ἐγὼ δὲ μᾶλλον ἂν
[32, 45]   χεῖρον ᾄσεταί τις τῶν ᾀδόντων,  ἂν   εὐσχημονῆτε ὑμεῖς. νυνὶ δὲ τὸ
[32, 25]   ἐμοῦ κρειττόνων. καὶ μὴν οὐδὲν  ἂν〉   ἔχοιτε θέαμα κάλλιον καὶ παραδοξότερον
[32, 85]   καταγελᾶσθαι παρασκευάζουσα· παρ´ οἷς δ´  ἂν   πάντων ἀμέλεια τῶν καλῶν,
[32, 95]   πενίαν κατεγνωκὼς ἀπειρίαν οὐκ  ἂν   θέλοι μάτην ἐνοχλεῖσθαι, σαφῶς εἰδὼς
[32, 95]   τῶν ἀνθρώπων τούτων οὐθεὶς οὔτ´  ἂν   ἴσως προσέλθοι. καὶ Θεόφιλος τοίνυν
[32, 90]   καὶ νὴ Δία ἑαλωκέναι λέγοιτ´  ἂν   καὶ κατὰ κράτος ὃς οὕτως
[32, 1]   δὲ οὐδὲ τούτου· τί γάρ,  ἂν   κοινῇ πάντες ἀποτυγχάνωσι τοῦ μέλους;
[32, 90]   ἐπιθυμίας. αἰχμάλωτος οὖν γενέσθαι καλῶς  ἂν   λέγοιτο καὶ ἀνὴρ καὶ πόλις,
[32, 20]   ἣν ἀηδῆ οὖσαν ἐκόμιζε, τάχ´  ἂν〉   ληρεῖν με φαίητε, ῥητέα δ´
[32, 90]   ἑάλωκε καὶ περιηγκωνίσθαι. οὐ γὰρ  ἂν   μὲν τὸ σῶμά τινος κρατῆται
[32, 95]   γνώμην εὐθὺς πρὸς αὐτούς, οἵας  ἂν   μετάσχητε τῆς φήμης, ἐκείνους δὲ
[32, 65]   καὶ ἐφύλαττον τὰ ὦτα, ὡς  ἂν   μὴ διαφθαρῶσιν αἱ ἀκοαὶ μηδὲ
[32, 55]   προσέχειν μᾶλλον αὑτοῖς. νυνὶ δὲ  ἂν   μόνον ἀκούσητε χορδῆς, ὥσπερ σάλπιγγος
[32, 35]   χαίρουσι, καὶ μακαρίους ἑαυτοὺς κρίνουσιν,  ἂν   οἰκῶσι καθ´ Ὅμηρον νῆσον δενδρήεσσαν
[32, 65]   μὴ τῶν προεστηκότων ἐτύχετε, χαλεπῶς  ἂν   οἶμαι καὶ ἐσῴζεσθε. ~τεκμήριον δὲ
[32, 85]   οὐδὲ γὰρ πόλιν εἴποι τις  ἂν〉   ὀρθῶς τὴν ἐκ τοιούτων, οὐδέ
[32, 20]   γένηται, τὸν πολίτην κατέπιεν. τάχ´  ἂν〉