HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

DION CHRYSOSTOME, Au peuple d'Alexandrie (discours 32; traduction anglaise)

Liste des contextes (ordre alphabétique)


γ  =  78 formes différentes pour 259 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Discours, par.
[32, 20]   ῥητέα δ´ ὅμως· Ζεὺς ἐμέ  γ´   ἠνώγει δεῦρ´ ἐλθέμεν οὐκ ἐθέλοντα·
[32, 55]   ποθέν τινος νάπης, οὐδὲ  γάλα   καὶ μέλι δύνασθε εὐχερῶς οὕτως
[32, 20]   ὅμοιον ὑπ´ ἀνέμου ῥιπίζεται. καὶ  γαληνὸς   εντηχω παν πνεῦμα βραχὺ κορύσσεται.
[32, 25]   τις εὐγνώμων καὶ πρᾷος καὶ  γαληνὸς   ὄντως, οἷος γεύσασθαι παρρησίας καὶ
[32, 55]   Νύμφαις καὶ Σατύροις. ἱλαροί τε  γὰρ   ἀεὶ καὶ φιλογέλωτες καὶ φιλορχησταί·
[32, 5]   δὲ κακὸν πολέεσσι φέρουσιν. ~τοῦτο  γὰρ   ἀεὶ ὁρᾶτε καὶ περὶ τοιαῦτά
[32, 90]   δὲ αἰσχίω δημοσίᾳ φαινόμενα. καὶ  γὰρ   αἱ λοιπαὶ νόσοι μέχρι μὲν
[32, 35]   ὑπὸ τὸν ἥλιον. τε  γὰρ   Αἴγυπτος {ὑμῶν} τηλικοῦτον ἔθνος, σῶμα
[32, 20]   ᾠδῆς καὶ κιθάρας. τοῦτο μὲν  γὰρ   ἀλεξιφάρμακόν ἐστι πρὸς τὸν δῆμον
[32, 55]   ὑπὸ τῶν ᾀσμάτων· τοὺς μὲν  γὰρ   ἄλλους ἀνθρώπους μέθη πρὸς
[32, 1]   τὸ καλῶς ἀκοῦσαι. νῦν μὲν  γὰρ   ἁμαρτάνετε τὸ Ἀθηναίων ποτὲ ἁμάρτημα.
[32, 5]   καὶ ἀπάτας τῆς πόλεως· μαινοίμην  γὰρ   ἄν· ἀλλ´ ἀξιῶν ὑμᾶς, ὥσπερ
[32, 70]   δι´ ἀγερωχίαν, οὐκ ἐπιβουλεύοντες. ὑμεῖς  γὰρ   ἂν ἀποσταίητέ τινος; πολεμήσαιτε δ´
[32, 45]   καὶ σεμνὸν τὸ αἴσχιστον. ἑλοίμην  γὰρ   ἂν ἔγωγε λῃστεύων ἀποθανεῖν
[32, 1]   μᾶλλον δὲ οὐδὲ τούτου· τί  γάρ,   ἂν κοινῇ πάντες ἀποτυγχάνωσι τοῦ
[32, 90]   οὕτως ἑάλωκε καὶ περιηγκωνίσθαι. οὐ  γὰρ   ἂν μὲν τὸ σῶμά τινος
[32, 95]   αὐτοὺς σώφρονας καὶ βεβαίους. οὕτως  γὰρ   ἂν οὔτ´ ἐπὶ τοῖς γεγονόσι
[32, 40]   πράττουσαν ἐν τούτοις ἑαυτῆς; οἱ  γὰρ   ἄνθρωποι θύοντες μέν εἰσι μέτριοι
[32, 90]   πόλεως καὶ ἐπονείδιστος ἅλωσις. ~καὶ  γὰρ   ἀνθρώπους ἑαλωκέναι φαμὲν οὐχ ὑπὸ
[32, 15]   ἀφ´ ἡμῶν οὗτοι ἵστανται. διὰ  γὰρ   ἀνθρώπων ἄνοιαν καὶ τρυφὴν καὶ
[32, 35]   δίκαιοι; οὐχὶ τἀναντία τούτων; ἔστι  γὰρ   ἀνθρώπων ἔπαινος εὐταξία, πρᾳότης, ὁμόνοια,
[32, 1]   τὸ Ἀθηναίων ποτὲ ἁμάρτημα. τοῦ  γὰρ   Ἀπόλλωνος εἰπόντος, εἰ θέλουσιν ἄνδρας
[32, 65]   ἔφην, εὐλαβῶς ἔχοντες. οἱ μὲν  γὰρ   ἄρχειν ἦσαν ἱκανοί, καὶ τῶν
[32, 1]   ὡς εἰπεῖν, οὐδέποτε ἀπορεῖτε· καὶ  γὰρ   αὐτοὶ γελοῖοί ἐστε καὶ ἡδεῖς
[32, 1]   ἔφην ἀπορεῖν ὑμᾶς σπουδῆς. οὔτε  γὰρ   αὐτοὶ σπουδαῖοί ἐστε οὔτε οἱ
[32, 95]   ζῆλον τὸν ἐπ´ Ἀλεξάνδρῳ· καὶ  γὰρ   αὐτὸς ἔλεγε Διὸς υἱὸς εἶναι.
[32, 50]   καὶ πάσης τιμῆς τυγχάνουσιν. αἰδούμενοι  γὰρ   αὑτοὺς πρῶτοι καὶ μηδὲν ἀνόητον
[32, 5]   τοὺς καλουμένους φιλοσόφους. οἱ μὲν  γὰρ   αὐτῶν ὅλως εἰς πλῆθος οὐκ
[32, 60]   λωβησάμενοι τὴν ἀρχαίαν μουσικήν— τίς  γὰρ   αὐτῶν ᾠδὴν τέλειον γενναῖον
[32, 75]   μηδὲ ἐκπίπτητε τῆς τάξεως. μὴ  γὰρ   δαιμόνια πάντ´ τὰ τοιαῦτα
[32, 100]   ἔχοντες μετὰ τοῦ ὀνόματος. ἀλλὰ  γὰρ   δέδοικα μὴ κἀμοὶ συμβέβηκεν
[32, 25]   αὑτῶν σωφρονούντων καὶ προσεχόντων. θεῖον  γὰρ   δὴ καὶ σεμνὸν ἀληθῶς καὶ
[32, 30]   τοὺς οὕτω διακειμένους ἐπαινέσειεν; οὐ  γὰρ   διὰ τοῦτο καὶ τοῖς ἄρχουσιν
[32, 50]   λαμπρόν, κακοδαίμονες; ὑπὲρ μὲν  γὰρ   δικαιοσύνης καὶ ἀρετῆς καὶ πατρῴων
[32, 40]   ἀλλ´ ἐν ἅπασιν ἀνθρώποις. ~ὁρῶ  γὰρ   ἔγωγε οὐ μόνον Ἕλληνας παρ´
[32, 40]   Σκύθην φασὶν εἰπεῖν· ἐδόκει μὲν  γὰρ   εἶναι τῶν σοφῶν· ἧκε δὲ
[32, 5]   οὐ πολλάκις ἀκηκόατε· οὐ βούλομαι  γὰρ   εἰπεῖν, ἀνήκοοί ἐστε. καὶ τοῦτο
[32, 35]   πάντα μᾶλλον ὑμᾶς. ποῦ  γὰρ   εἶπον ὥς ἐστε φρόνιμοι καὶ
[32, 30]   παραβάλλειν τὸν πολὺν ἄρτον· οὕτω  γὰρ   εἰρῆσθαι πολὺ βέλτιον· καὶ θέαν
[32, 55]   καὶ μεθέστηκεν εἰς τοὐναντίον. οὐ  γὰρ   ἐκ Μουσῶν, ἀλλ´ ἐκ Κορυβάντων
[32, 45]   τοιοῦτος μυίας θάνατος. καὶ  γὰρ   ἐκείναις ὅ, τι ἂν γευσαμέναις
[32, 35]   ποιηταῖς παραβάλλων ἐμαυτόν. δεινοὶ  γὰρ   ἐκεῖνοι καὶ μεγάλοι σοφισταὶ καὶ
[32, 60]   {αὐτοῦ} ὁμοῦ καὶ νεμόμενα· καὶ  γὰρ   ἐκεῖνον ἔν τε τοῖς ὄρεσι
[32, 40]   ἡμέραν, τὸ γυμνάσιον λέγων· ἐπειδὰν  γὰρ   ἐλθόντες ἀποδύσωνται, χρίονται φαρμάκῳ. τοῦτο
[32, 35]   οἰκουμένης γίγνεσθαι παρ´ ὑμῖν. κεῖται  γὰρ   ἐν συνδέσμῳ τινὶ τῆς ὅλης
[32, 80]   τοῖς πᾶσιν αἴτιος γενόμενος.  γὰρ   ἐν τοιούτοις θρασὺς καὶ προπετὴς
[32, 25]   ἔστι περὶ ὑμῶν αὐτῶν. καὶ  γὰρ   ἕν τι τῶν χρησίμων ἐστὶ
[32, 55]   ἔστιν ἄλλους ἰδεῖν. παρὰ μὲν  γὰρ   ἐνίοις τῶν βαρβάρων μέθην φασὶ
[32, 65]   ὑμᾶς σαφῶς αὐτὸ εἰπεῖν. ἔλεγε  γὰρ   ἐξ ἐκείνων γένος τι φῦναι
[32, 45]   τὴν ὑμετέραν ἀβελτερίαν. διὰ τί  γὰρ   ἔξω παραπλησίως ἀκούονται τοῖς ἄλλοις
[32, 1]   καὶ ἀκούσαντες νοῆσαι. χοροῦ μὲν  γὰρ   ἔπαινος τὸ ἅμα εἰπεῖν, μᾶλλον
[32, 70]   τὸν βίον ταύτης ἀταξίας. οὐ  γὰρ   ἔστι τοὺς οὕτως ἐπτοημένους περὶ
[32, 35]   ὁρᾶτε ἡλίκον ἐστίν. ὅπως μὲν  γὰρ   ἑστιᾶσθε καθ´ ἑαυτοὺς κοιμᾶσθε
[32, 1]   δὲ τοῖς αὑτῶν κάκιον. δήμου  γάρ   ἐστιν ἀκοὴ τὸ θέατρον· εἰς
[32, 45]   διὰ τοιαύτην αἰτίαν. τὸ μὲν  γάρ   ἐστιν ἀνδρὸς πονηροῦ θάνατος, τὸ
[32, 60]   πῶς ἂν διέκεισθε; τούτων μὲν  γάρ   ἐστιν οὐδεὶς Ἀμφίων οὐδὲ Ὀρφεύς·
[32, 20]   εἰσῆλθον, δικαίως ἀπολογεῖσθαι· αἰτιάσονται  γάρ,   εὖ ἴστε, καὶ φήσουσι δοξοκόπον
[32, 65]   ἕτερον τοιοῦτόν τινα λόγον. τὰ  γὰρ   ζῷα ἐν τῇ συνουσίᾳ τῇ
[32, 10]   ἂν δεῖξαι τῶν χρησίμων. πολλάκις  γὰρ   ἤδη καὶ ὕπαρ ὤνησε καὶ
[32, 90]   οὐ βούλομαι γὰρ ὀνομάσαι. ὅπερ  γὰρ   ἤδη πολλάκις εἶπον, αἰσχίω τὰ
[32, 45]   μᾶλλον δὲ δόξαν κενήν. οὐ  γὰρ   ἡδόμενοι τοσοῦτον ὅσον οἰόμενοι καὶ
[32, 100]   τῆς τέχνης· δέ, οὐ  γὰρ   ἦν οἱ σύνεσις μουσικῆς, ἐκέλευε
[32, 15]   ἰατροὺς οὐχ ἑκόντες ἰσχυροτέρους. διττὴ  γὰρ   θεραπεία κακίας καὶ πρόνοια, καθάπερ
[32, 60]   μέγα οὐδὲ θαυμαστὸν ἔχουσιν; εἰ  γὰρ   Ἰσμηνίας ηὔλει παρ´ ὑμῖν
[32, 45]   γίγνεσθαι ἐν ταῖς πόλεσι· χρὴ  γὰρ   ἴσως καὶ ἀναγκαῖόν ἐστι διὰ
[32, 70]   τελευταῖα συμβάντα περὶ ὑμᾶς, ὅτε  {γὰρ}   καθ´ αὑτοὺς ἦτε. οὐχ
[32, 50]   πρᾶγμά ἐστι φύσει τοιοῦτον. οὐ  γὰρ   καὶ ἐν ἄλλαις πόλεσιν ᾄδουσι
[32, 60]   τῆς Ἀμουσίας αὐτῆς γεγόνασι· διαθρύψαντες  γὰρ〉   καὶ κατάξαντες τὸ σεμνὸν τοῦ
[32, 1]   συνέντες τοῦ θεοῦ. τοῦτο μὲν  γὰρ   κόραις μᾶλλον ἔπρεπε καὶ παισὶ
[32, 85]   μηδὲ θυρωρεῖν ἄξιον. τῷ παντὶ  γὰρ   κρεῖττον ἐρημίαν καθορᾶν καὶ δεκαπέντε
[32, 95]   οἰκοδομημάτων προσάγειν αὐτὸν δύναται· πάντα  γὰρ   κρείττω καὶ πολυτελέστερα ἔχει τῶν
[32, 35]   μέντοι περὶ φαύλων. {τὰ μὲν  γὰρ   λεγόμενα αὐτὰ οὐ μεγάλα, περὶ
[32, 60]   καὶ τὰ πρόβατα. τοὺς μὲν  γὰρ   λέοντας καὶ τὰ τοιαῦτα διὰ
[32, 65]   τότε ἐν τοῖς Ἕλλησιν. ὅτι  γὰρ   λίαν ἡδὺς ἐδόκει καὶ περιττὸς
[32, 70]   οἵας καὶ ὅσας ἀφίετε; εἰ  γὰρ   μὴ τοὺς ἵππους ἑωρᾶτε ἁμιλλωμένους
[32, 30]   συνήθη θεωρῆτε, οἷοί ἐστε. ἐμοὶ  γὰρ   νῦν μὲν ἀξιοθέατοι δοκεῖτε εἶναι
[32, 10]   ὑπὸ δαιμονίου τινὸς γνώμης. ὧν  γὰρ   οἱ θεοὶ προνοοῦσιν, ἐκείνοις παρασκευάζουσι
[32, 40]   κινεῖν αὐτοῖς τὴν μανίαν. εὐθὺς  γὰρ   οἱ μὲν τρέχουσιν, οἱ δὲ
[32, 90]   ἐθαυμάσθησαν καὶ δόξαν ἔσχον. πόσους  γὰρ   οἴεσθε Ἀθηναίων Μεγαρέων
[32, 95]   καὶ διοικούντων ὑμᾶς προτιμήσῃ. μὴ  γὰρ   οἴεσθε ὑμᾶς μὲν πυνθάνεσθαι περὶ
[32, 30]   κεἰ μὴ πείθεσθε, λόγων. τοῦτο  γὰρ   οἶμαι καὶ ἀναγκαιότατον ἦν, παρασκευάσαι
[32, 30]   καὶ ἀθρόος γένηται; χρὴ μὲν  γὰρ   οἶμαι καὶ τὸν ἄλλον χρόνον
[32, 75]   ἂν οὕτως χαλεπῶς διέκεισθε. ~αὐτὸν  γὰρ   οἶμαι τὸν Ἰξίονα λῆρον ἀποφαίνετε
[32, 75]   τῆς τοιαύτης ἐπιθυμίας ἀπόλησθε. ποῖος  γὰρ   Ὅμηρος τίς ἀνθρώπων δύναται
[32, 85]   ὄχλος ναυτική τ´ ἀταξία. ἔστι  γὰρ   ὅμοιον ὥσπερ εἰ οἰκίαν μέν
[32, 90]   μᾶλλον ἑτέροις τισίν· οὐ βούλομαι  γὰρ   ὀνομάσαι. ὅπερ γὰρ ἤδη πολλάκις
[32, 5]   τοιοῦτος ἕτερος; ἐκεῖνο μὲν  γάρ,   ὅπερ εἶπον, ἀεὶ ὑμῖν πάρεστι,
[32, 65]   ῥήτορας οὐδὲ γνῶναι ῥᾴδιον. ὡς  γὰρ   ὁρῶσι τὴν σπουδὴν ὑμῶν τὴν
[32, 95]   οὐδὲ προπυλαίοις· εἰς〉 ταῦτα μὲν  γὰρ   οὐ δύνασθε ὑμεῖς ἀναλίσκειν οὐδ´
[32, 15]   ἀκούσῃ φρονίμων, ἐκεῖθεν ἐπιπεμφθῆναι. ~καθόλου  γὰρ   οὐδὲν εὔδαιμον οὐδ´ ὠφέλιμον,
[32, 10]   γοήτων καὶ σοφιστῶν. ἐγὼ μὲν  γὰρ   οὐκ ἀπ´ ἐμαυτοῦ μοι δοκῶ
[32, 75]   δύναται τὰ συμβαίνοντα εἰπεῖν; οὐ  γὰρ   οὕτως ἐκεῖνός φησι τὰ ἅρματα
[32, 70]   ἐν τοῖς θεάτροις θορύβων. οὐ  γὰρ   οὕτως πενία ταχὺ πέφυκε
[32, 95]   ἐνθάδε ἀφίξεως παράσχοιτε πόθον. οὐ  γὰρ   οὕτως τὸ κάλλος τῶν οἰκοδομημάτων
[32, 55]   δῶρα καὶ προσηνῆ. τὸν μὲν  γὰρ   Παιήονα καὶ Ἀλεξίκακον προσαγορεύουσιν, ὡς
[32, 90]   πρᾶγμα, τότε λοιμὸς καλεῖται. καθόλου  γὰρ   πάντα ἁμαρτήματα εὕροι τις ἂν
[32, 45]   ταῦθ´ ὑμῶν ἀπολώλασιν; ἀδοξοῦσι μὲν  γὰρ   πάντες. αἱ δὲ Σειρῆνες ἄλλο
[32, 45]   σχήματος πρέποντος ἀνθρώποις ἐλευθέροις. οὐ  γὰρ   παρὰ τοῦτο οὔτε τῶν ἵππων
[32, 75]   Ἵππου καὶ κόρης ἄβατον.  γὰρ   πατὴρ συγκαθεῖρξε τὴν παῖδα τῷ
[32, 75]   σπουδή; τίς ἀγών; οὐ  γὰρ   Πέλοψ ἐστὶν διώκων, οὐδ´
[32, 85]   νενημένην ἐκ παντοδαπῶν λυμάτων. οὐδὲ  γὰρ   πόλιν εἴποι τις ἂν〉 ὀρθῶς
[32, 90]   μέγα καὶ δημοσίᾳ γίγνεται. ποία  γὰρ   πόλις ἐστὶ τῶν μὴ σφόδρα
[32, 35]   Ἕλληνες καὶ βάρβαροι ἴσασιν.  γὰρ   πόλις ὑμῶν τῷ μεγέθει καὶ
[32, 50]   μὴ συμφέρει; νὴ Δία, τὸ  γὰρ   πρᾶγμά ἐστι φύσει τοιοῦτον. οὐ
[32, 40]   σχεδὸν ἄριστοι δοκοῦσιν ἱππεῖς· τὸ  γὰρ   πρᾶγμα ὑπὲρ ἀρχῆς καὶ ἐλευθερίας
[32, 15]   ἐν ταῖς ἐξουσίαις. κολάζειν μὲν  γὰρ   προσήκει φειδόμενον, διδάσκειν δὲ μὴ
[32, 85]   θάνατος καὶ μοῖρα κραταιή. αἲ  γάρ   πως ὑμᾶς γε καὶ αὐτοὺς
[32, 20]   ὄντως καὶ δι´ ὑμᾶς. οὐ  γὰρ   ῥᾴδιον ἐνεγκεῖν τοσοῦδε πλήθους θόρυβον
[32, 65]   καὶ τοὺς κάμνοντας ἰάσονται. περὶ  γὰρ   τῆς τέχνης καὶ νῦν ἡμῖν
[32, 15]   μὴ πικρὸν εἶναι. τὸ μὲν  γὰρ   τῆς τιμωρίας σκληρὸν ἀπόλλυσι, τὸ
[32, 100]   τῶν σφόδρα ἀρχαίων μουσικῷ. ἐκείνῳ  γὰρ   τὸ δαιμόνιόν ποτε προειπεῖν καθ´
[32, 85]   οὐδὲ στρατόπεδον πάντα ὄχλον. οὐδὲ  γὰρ   τὸ τοῦ Ξέρξου στράτευμα λαμπρὸν
[32, 30]   μικρόν, μίαν ὥραν σωφρονῆσαι. καὶ  γὰρ   τοῖς νοσοῦσι μεγάλη ῥοπὴ πρὸς
[32, 30]   τοσοῦτον χρόνον κάθησθε σωφρονοῦντες. καὶ  γὰρ   τοῖς νοσοῦσι μεγάλη ῥοπὴ πρὸς
[32, 90]   αἰσχρὸν γίγνεται καὶ καταγέλαστον. αὐτὸ  γὰρ   τοῦτο Εὐριπίδης τὸν Ἡρακλέα φησὶ
[32, 45]   ὑμῖν ἐπιεικῶς αὐτὰ ὁρᾶν. μὴ  γὰρ   τοῦτό με〉 οἴεσθε λέγειν ὡς
[32, 85]   δὲ ὑπὸ πλειόνων ἑαλώκατε. μὴ  γὰρ   τοῦτο μόνον ἡγεῖσθε ἅλωσιν εἶναι
[32, 70]   τῶν μειζόνων ὀρθῶς βουλεύεσθαι.  γὰρ   τῶν τρόπων κουφότης καὶ τὸ
[32, 60]   Ἀμφίων οὐδὲ Ὀρφεύς· μὲν  γὰρ   υἱὸς ἦν Μούσης, οἱ δὲ
[32, 30]   ἄλλων οὐδενὸς αὐτοῖς μέλει. οὐ  γὰρ   ὑμεῖς μέν, ἄν τις ἀσχημονῇ
[32, 45]   ἄν τις ἔχοι λέγειν; καὶ  γὰρ   ὑμεῖς ὅταν συνέλθητε, πυκτεύετε, βοᾶτε,
[32, 50]   ἐσθίοντας, βαδίζοντας, παίζοντας, θεωροῦντας·  γὰρ   φύσις ἀναγκάζει πολλῶν ὁμοίων δεῖσθαι·
[32, 15]   τῶν τὸ〉 ὕστερον ἐπισταμένων. οὔτε  γὰρ   χρήματα αὐτοῖς οὔτε δύναμις περιγίγνεται
[32, 55]   ὑμῖν δὲ τοὐναντίον ἐστίν.  γὰρ   ᾠδὴ μέθην ἐμποιεῖ καὶ παράνοιαν.
[32, 95]   μηδὲν μήτε δείξειε μηδέποτε· δῆλον  γὰρ   ὡς ἐσχάτην τινὰ αὐτῶν πενίαν
[32, 25]   ποίας μερίδος θῶμεν; ἐγὼ μὲν  γὰρ   ὡς τῆς βελτίονος οὖσιν ὑμῖν
[32, 10]   τοῦτο δ´ ἤδη δεινόν. ὅμοιον  γὰρ   ὥσπερ εἴ τις ἰατρὸς ἐπὶ
[32, 95]   μᾶλλον ὡς ἀνιάτων ἀπεγνωκέναι; παραπλήσιον  γάρ,   ὥσπερ εἴ τις τῶν ἐμπόρων
[32, 90]   ἑταιρῶν} ἀλλὰ καὶ ἑταίρας καὶ  γαστρὸς   καὶ ἄλλης τινὸς φαύλης ἐπιθυμίας.
[32, 65]   ἐκ τοιούτου σπέρματος· ἐπεὶ τούς  γε   ἄλλους Μακεδόνας ἀνδρείους καὶ πολεμικοὺς
[32, 30]   καὶ θέαν ἵππων· ὡς τῶν  γε   ἄλλων οὐδενὸς αὐτοῖς μέλει. οὐ
[32, 35]   ἐστιν ἐγκώμιον, οὐ πόλεως· οὐδέ  γε,   ἂν ὕδωρ ἐπαινῇ τις, ἀνθρώπων
[32, 10]   γνώμης καὶ πειθοῦς. καὶ πρῶτόν  γε   ἁπάντων, ἵνα, ὅθενπερ ἐχρῆν, ἐγγύθεν
[32, 1]   ~ΠΡΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΣ. ~Ἆρά  γε   βούλοισθ´ ἄν, ἄνδρες, σπουδάσαι
[32, 5]   πάντως εὑρήσομεν ἁμαρτάνοντας· ἀλλὰ τοῦτό  γε   ἐκεῖνοι καὶ πάνυ καλῶς ἐποίουν,
[32, 5]   τούτου φορὰ γέγονε· νόθον μέντοι  γε   καὶ ἀγεννὲς ἀνθρώπων οὐθέν, ὡς
[32, 85]   κραταιή. αἲ γάρ πως ὑμᾶς  γε   καὶ αὐτοὺς ἐνθάδε πάντας ὁπλήεντας
[32, 60]   οὐκέτι δύνασθε εἰρήνην ἄγειν. ~ἆρά  γε   μὴ Λακεδαιμονίους μιμεῖσθε; φασὶ γοῦν
[32, 60]   καὶ καταλύουσιν. καὶ μὴν  γε   Ὀρφεὺς τὰ θηρία ἡμέρου καὶ
[32, 80]   παρ´ ὑμῖν (πλὴν ὅτι μάχεσθαί  γε   οὐδεὶς ἱκανός ἐστιν οὐδὲ ἀριστεύειν
[32, 55]   τῶν ποιητῶν μυθολογήματα· ὡς ἐκεῖνοί  γε   παρεισάγουσι Βάκχας τινὰς μαινομένας ὑπὸ
[32, 80]   καὶ ἀθέσφατον οἶνον, κλαγγῇ ταί  γε   πέτονται ἀπὸ σταδίοιο κελεύθου. οἱ
[32, 30]   κἂν οἴκοι μὴ σωφρονῶσιν, ἔξω  γε   προϊέναι κοσμίως, αἱ δὲ μάλιστα
[32, 30]   μικρὸν ἡσυχάσασιν. καὶ μὴν περί  γε   τῶν ἄλλων τὸ μὲν πάντα
[32, 30]   {ὥστε, εἰ μηδὲν ἄλλο, τοῦτό  γε   ὑμῖν λόγος παρέσχηκεν οὐ
[32, 85]   ὀρθῶς τὴν ἐκ τοιούτων, οὐδέ  γε   χορὸν τοὺς ὁποίους δήποτε συνελθόντας,
[32, 60]   δὲ ἐκ τῆς Ἀμουσίας αὐτῆς  γεγόνασι·   διαθρύψαντες γὰρ〉 καὶ κατάξαντες τὸ
[32, 60]   δὲ Κυνικοὶ παρὰ μόνοις ὑμῖν  γεγόνασιν.   μὲν οὖν Ἀμφίων πρὸς
[32, 5]   τινὸς πράγματος καὶ τούτου φορὰ  γέγονε·   νόθον μέντοι γε καὶ ἀγεννὲς
[32, 65]   δ´ βίος σχεδὸν ἅπας  γεγονέναι   κῶμος εἷς, οὐχ ἡδὺς οὐδὲ
[32, 75]   τὸ λοιπόν φασιν ἀπ´ ἐκείνου  γεγονέναι   τὸν τόπον ἀσφαλῆ. πολὺ δὴ
[32, 95]   γὰρ ἂν οὔτ´ ἐπὶ τοῖς  γεγονόσι   μετανοήσειε καὶ πλείονα ὑμᾶς ἀγαθὰ
[32, 25]   βασιλεῖς, θεοὶ ἐπὶ σωτηρίᾳ κοινῇ  γεγονότες,   κηδεμόνες ὄντως καὶ προστάται χρηστοὶ
[32, 75]   μὲν δεύτερος ἀπὸ Διὸς  γεγονώς,   δὲ Ἑρμοῦ παῖς, οὐδὲ
[32, 95]   γελωτοποιόν· ἀλλ´ ὅτι οἱ εἴσαιτο  γελοίιον   Ἀργείοισιν ἔμμεναι. ἀλλ´ οὐ τὸ
[32, 1]   οὐδέποτε ἀπορεῖτε· καὶ γὰρ αὐτοὶ  γελοῖοί   ἐστε καὶ ἡδεῖς καὶ διακόνους
[32, 85]   ὅπως μὴ μόνοι δοκῆτε εἶναι  γελοῖοι.   καὶ μὴν αἰσχρόν ἐστιν, ἄνδρες
[32, 95]   Ἀργείοισιν ἔμμεναι. ἀλλ´ οὐ τὸ  γελοῖον   ἀγαθόν ἐστιν οὐδὲ τίμιον, ἀλλὰ
[32, 90]   τὸν δὲ Ἡρακλέα τοιοῦτον ὁρῶσι  γελοῖον   δοκεῖ, παραφερόμενον, καὶ καθάπερ εἰώθασιν,
[32, 70]   καὶ μὴν ἐκεῖνο μέμνησθε τὸ  γελοῖον   ὡς βέλτιστος ὑμῖν Κόνων
[32, 80]   ἵππων καὶ τῶν ἡνιόχων, καὶ  γελοίως   ἐλαύνετε καὶ ἡνιοχεῖτε καὶ διώκετε
[32, 55]   τινῶν· ἔπειτα χαίρουσι καὶ ἀνίστανται  γελῶντες   καὶ πάντα ποιοῦσιν ὅσα ἄνθρωποι
[32, 50]   βοῆς καὶ ἀταξίας ὀργιζόμενοι καὶ  γελῶντες,   πλεονεκτοῦντες ἀλλήλους, οὐ παρακαλοῦντες, τελευτῶντες
[32, 30]   καὶ παρ´ ὑμῖν σκώμματα, πληγαί,  γέλως.   τίς ἂν οὖν τοὺς οὕτω
[32, 95]   ἀκηκόατε τὴν σαρδόνιον καλουμένην,  γέλωτα   μὲν ποιεῖ, χαλεπὸν δὲ τοῦτον
[32, 20]   τὸν ὑμέτερον θροῦν οὐδὲ τὸν  γέλωτα   οὐδὲ τὴν ὀργὴν οὐδὲ τοὺς〉
[32, 95]   καὶ ἀγνοίᾳ χαρᾶς ἄνθρωποι διώκουσι  γέλωτα.   τὴν γοῦν βοτάνην ἀκηκόατε τὴν
[32, 90]   καὶ Δᾶον οὐ σφόδρα κινοῦσι  γέλωτα,   τὸν δὲ Ἡρακλέα τοιοῦτον ὁρῶσι
[32, 50]   καλοῦντας ἄνθρωπον ἄθλιον; πόσον τινὰ  γέλωτα   τοὺς θεοὺς ὑμῶν καταγελᾶν οἴεσθε,
[32, 25]   πρᾷον καὶ καθεστηκὸς καὶ μήτε  γέλωτι   σφοδρῷ καὶ ἀκολάστῳ βρασσόμενον μήτε
[32, 95]   ἐν τοῖς πᾶσιν Ἕλλησιν ἀφικέσθαι  γελωτοποιόν·   ἀλλ´ ὅτι οἱ εἴσαιτο γελοίιον
[32, 85]   τοὺς ἀνθρώπους διαβεβλῆσθαι, μίμους καὶ  γελωτοποιοὺς   μᾶλλον, οὐκ ἄνδρας ἐρρωμένους, {ὡς
[32, 1]   παιδιᾶς μὲν καὶ ἡδονῆς καὶ  γέλωτος,   ὡς εἰπεῖν, οὐδέποτε ἀπορεῖτε· καὶ
[32, 80]   ἔμμεναι οὔτε σελήνην. οἵηπερ φύλλων  γενεή,   τοίη δὲ καὶ ἀνδρῶν, ἀνδρῶν
[32, 100]   καὶ τοῦτο πολέμου λέγουσιν αἴτιον  γενέσθαι.  
[32, 65]   ἄλλους Μακεδόνας ἀνδρείους καὶ πολεμικοὺς  γενέσθαι   καὶ τὸ ἦθος βεβαίους. ἔλεγε
[32, 90]   τινὸς φαύλης ἐπιθυμίας. αἰχμάλωτος οὖν  γενέσθαι   καλῶς ἂν λέγοιτο καὶ ἀνὴρ
[32, 1]   ἄνδρας ἀγαθοὺς ἐν τῇ πόλει  γενέσθαι,   τὸ κάλλιστον ἐμβάλλειν τοῖς ὠσὶ
[32, 50]   παρ´ ἐκείνων λαβόντες· οἵαν ποτὲ  γενέσθαι   φασὶ Κενταύρων συνουσίαν. καὶ τί
[32, 90]   προσηγορίας τυγχάνουσιν· ὅταν δὲ κοινὸν  γένηται   τὸ πρᾶγμα, τότε λοιμὸς καλεῖται.
[32, 20]   βραχὺ κορύσσεται. κἄν τις αἰτία  γένηται,   τὸν πολίτην κατέπιεν. τάχ´ ἂν〉
[32, 30]   εἰς ταὐτὸ προέλθῃ καὶ ἀθρόος  γένηται;   χρὴ μὲν γὰρ οἶμαι καὶ
[32, 45]   πειρώμενος, καὶ τάχα τι καὶ  γενναῖον   ἐδύνατο πρᾶξαι μὴ τοιούτου τυχὼν
[32, 25]   διαλέγεσθαι τούτῳ πρέπειν, καθάπερ ἵππον  γενναῖον   ἐξ ἡνίας εὐτελοῦς πρᾴως ἄγοντα,
[32, 60]   γὰρ αὐτῶν ᾠδὴν τέλειον  γενναῖον   ῥυθμὸν οἷός τε εἰπεῖν; ἀλλὰ
[32, 25]   πλείων δῆμος καὶ πόλεως  γενναιοτέρας.   ἐκείνων μὲν οὖν εἰσι βασιλεῖς,
[32, 10]   εὐτυχοῦς πόλεως, ἐν τοσαύτῃ σπάνει  γενναίων   καὶ ἐλευθέρων ἀνδρῶν, ἀφθονίᾳ δὲ
[32, 70]   μίαν ἡμέραν; οὐκ ἐν τῇ  γενομένῃ   ταραχῇ μέχρι σκωμμάτων ἐθρασύνοντο οἱ
[32, 95]   ἕξουσιν. Θεόφιλόν φασι παρ´ ὑμῖν  γενόμενον   ἄνδρα σοφὸν σιωπᾶν πρὸς ὑμᾶς
[32, 80]   τῆς ναυαγίας τοῖς πᾶσιν αἴτιος  γενόμενος.   γὰρ ἐν τοιούτοις θρασὺς
[32, 1]   ὅτι τοσοῦτοι ὄντες λόγων χρησίμων  γενομένων   ἅπαντες ἐσιωπήσατε, καὶ πρὸς τούτῳ
[32, 65]   κυνῶν δὲ ἐνίους, οἷα δὴ  γένος   ἀναιδὲς καὶ περίεργον ἐπιθέσθαι τῇ
[32, 60]   δὲ ὀρνίθων μουσικὸν δήπου τὸ  γένος   αὐτὸ καὶ φιλῳδόν. ζῶντος μὲν
[32, 65]   εἰπεῖν. ἔλεγε γὰρ ἐξ ἐκείνων  γένος   τι φῦναι Μακεδόνων, καὶ τοῦτο
[32, 65]   εἶναι δὲ τοῦτο αὐτὸ τὸ  γένος   τῶν κιθαρῳδῶν· διὸ μὴ δύνασθαι
[32, 65]   διαφθαρῶσιν αἱ ἀκοαὶ μηδὲ τρυφερώτεραι  γένωνται   τοῦ δέοντος· ὑμεῖς δὲ οὕτως
[32, 80]   εὐχετόωντο ἕκαστοι. ἠΰτε περ κλαγγὴ  γεράνων   πέλει ἠὲ κολοιῶν, αἵτ´ ἐπεὶ
[32, 5]   κωμῳδίαις λέγεσθαι· δῆμος πυκνίτης, δύσκολον  γερόντιον,   ὑπόκωφον, καὶ τί δ´ ἔστ´
[32, 50]   δικαιοσύνης καὶ ἀρετῆς καὶ πατρῴων  γερῶν   καὶ νόμων καὶ χρηστοῦ βασιλέως,
[32, 45]   γὰρ ἐκείναις ὅ, τι ἂν  γευσαμέναις   γλυκὺ φανῇ, πρὸς τούτῳ διαφθείρονται.
[32, 95]   μέλιτος ὄντος, τοῦ μὲν μηδέποτε  γεύσασθαι,   μηδ´ ἂν ἐκχέηται, τῆς δὲ
[32, 25]   πρᾷος καὶ γαληνὸς ὄντως, οἷος  γεύσασθαι   παρρησίας καὶ μὴ πάντα ἐθέλειν
[32, 35]   ἐγὼ δὲ ἐπῄνεσα ὕδωρ καὶ  γῆν   καὶ λιμένας καὶ τόπους καὶ
[32, 25]   ὠφελήσειεν περὶ οὐρανοῦ καὶ  γῆς   εἰ λέγοιμι. φημὶ δὴ δῆμον
[32, 35]   ἐν συνδέσμῳ τινὶ τῆς ὅλης  γῆς   καὶ τῶν πλεῖστον ἀπῳκισμένων ἐθνῶν,
[32, 40]   τί οὖν οἴεσθε τούτους ἐπὶ  γῆς   πέρατα ἐλθόντας λέγειν; οὐχ ὡς
[32, 45]   οὐ χρὴ καὶ τὰ τοιαῦτα  γίγνεσθαι   ἐν ταῖς πόλεσι· χρὴ γὰρ
[32, 75]   ἐκεῖνός φησι τὰ ἅρματα ταπεινὰ  γίγνεσθαι   μεταξὺ καὶ σφόδρα ὑψηλὰ κατὰ
[32, 35]   ἀλλὰ σχεδὸν ἁπάσης τῆς οἰκουμένης  γίγνεσθαι   παρ´ ὑμῖν. κεῖται γὰρ ἐν
[32, 55]   ἐνίοις τῶν βαρβάρων μέθην φασὶ  γίγνεσθαι   πραεῖαν δι´ ἀτμοῦ θυμιαμάτων τινῶν·
[32, 90]   ἄνδρας ἀγαθοὺς ὑπὲρ τῶν πατρίδων  γίγνεσθαι;   τί οὖν μόνοι Λακεδαιμόνιοι τοῦτ´
[32, 90]   πάλιν ἡνιοχῶν χωρὶς ἵππων αἰσχρὸν  γίγνεται   καὶ καταγέλαστον. αὐτὸ γὰρ τοῦτο
[32, 55]   δυνάμεως, ὥσπερ αὐτῷ συγκεραννύμενον ἐμμελὲς  γίγνεται   καὶ μέτριον. ταῦτα δὴ πάντα
[32, 50]   καὶ τρέχουσι καὶ πάνθ´ ὅσα  γίγνεται   {καὶ} παρ´ ὑμῖν καὶ παρ´
[32, 90]   ἐπίσημον καὶ μέγα καὶ δημοσίᾳ  γίγνεται.   ποία γὰρ πόλις ἐστὶ τῶν
[32, 35]   τι ἂν ἀσχημονῆτε οὐ κρύφα  γίγνεται   τοῦτο οὐδ´ ἐν ὀλίγοις, ἀλλ´
[32, 50]   ἐν αὐτῇ τῇ θέᾳ τὰ  γιγνόμενα   οὐκ αἰσχρὰ καὶ μεστὰ πάσης
[32, 85]   ἴσως τελευταία καὶ πρὸς ὀλίγον  γιγνομένη   καὶ μᾶλλον ἐλεεῖσθαι τοὺς παθόντας
[32, 45]   τῆς ἁρμονίας τῆς κατὰ φύσιν  γιγνόμενοι   καὶ σφόδρα ἀμούσως ἔχοντες οὐ
[32, 35]   μεγέθει στόλου καὶ τῶν πανταχοῦ  γιγνομένων   ἀφθονίᾳ καὶ διαθέσει, καὶ τὴν
[32, 5]   εὐδαιμονοῦσι καὶ κρείττους καὶ σωφρονέστεροι  γίγνονται   καὶ βέλτιον οἰκεῖν δύνανται τὰς
[32, 1]   τυχόντες εἰκότως {ἄν} ἄνδρες ἀγαθοὶ  γίγνονται   καὶ σωτῆρες τῶν πόλεων. ἐκεῖνοι
[32, 15]   {δι´} ἀπειρίαν πλείους οἱ θάπτοντες  γίγνονται.   ~καὶ τούτων ἐν ἀρχῇ μὲν
[32, 45]   ἐκείναις ὅ, τι ἂν γευσαμέναις  γλυκὺ   φανῇ, πρὸς τούτῳ διαφθείρονται. ~τί
[32, 30]   οὐδ´ εἴ μοι δέκα μὲν  γλῶσσαι,   δέκα δὲ στόματ´ εἶεν, φωνὴ
[32, 15]   δικῶν καὶ βοὴ τραχεῖα καὶ  γλῶτται   βλαβεραὶ καὶ ἀκόλαστοι, κατήγοροι, συκοφαντήματα,
[32, 65]   τις παρίοι δικαστήριον, οὐκ ἂν  γνοίη   ῥᾳδίως πότερον ἔνδον πίνουσιν
[32, 15]   καὶ λελυμένῳ πάντων ἐν ἀγνώμονι  γνώμῃ   καὶ πονηρίᾳ. συμβαίνει δὲ τοὺς
[32, 95]   τυγχάνουσιν ὄντες, καὶ τοιαύτην ἔχειν  γνώμην   εὐθὺς πρὸς αὐτούς, οἵας ἂν
[32, 15]   οὐδ´ ὠφέλιμον, μὴ κατὰ  γνώμην   καὶ δύναμιν τῶν θεῶν ἀφικνεῖται
[32, 95]   μηδὲν ἐθέλειν διαλέγεσθαι. καίτοι τίνα  γνώμην   νομίζετε αὐτὸν ἔχειν; πότερον ὡς
[32, 10]   τῶν ἀναγκαιοτάτων, ἂν ὑπομένητε, μετὰ  γνώμης   καὶ πειθοῦς. καὶ πρῶτόν γε
[32, 10]   τοῦτο, ἀλλ´ ὑπὸ δαιμονίου τινὸς  γνώμης.   ὧν γὰρ οἱ θεοὶ προνοοῦσιν,
[32, 65]   μᾶλλον δὲ τοὺς ῥήτορας οὐδὲ  γνῶναι   ῥᾴδιον. ὡς γὰρ ὁρῶσι τὴν
[32, 65]   οἴκημα πλησίον ᾖ, οὐκ ἔσται  γνῶναι   τὴν διατριβήν. δοκεῖ δέ μοι,
[32, 35]   ἐκεῖνοι καὶ μεγάλοι σοφισταὶ καὶ  γόητες·   τὰ δ´ ἡμέτερα φαῦλα καὶ
[32, 10]   ἀνδρῶν, ἀφθονίᾳ δὲ κολάκων καὶ  γοήτων   καὶ σοφιστῶν. ἐγὼ μὲν γὰρ
[32, 15]   μὲν σῷζον καὶ τρέφον καὶ  γόνιμον   ὄντως ἄνωθέν ποθεν ἐκ δαιμονίου
[32, 60]   γε μὴ Λακεδαιμονίους μιμεῖσθε; φασὶ  γοῦν   αὐτοὺς τὸ ἀρχαῖον πρὸς αὐλὸν
[32, 95]   χαρᾶς ἄνθρωποι διώκουσι γέλωτα. τὴν  γοῦν   βοτάνην ἀκηκόατε τὴν σαρδόνιον καλουμένην,
[32, 20]   πρός τι τῶν χαλεπῶν. ἐγὼ  γοῦν,   εἰ ἦν ᾠδικός, οὐκ ἂν
[32, 95]   πόλεως, ἀλλὰ Θερσίτου τινός· αὐτὸν  γοῦν   ἐκεῖνον εἴρηκεν Ὅμηρος ἐν τοῖς
[32, 45]   κουφότητα καὶ πόλεως ἀσθένειαν. φασὶ  γοῦν   ἤδη τινὰς τῶν ἀπολωλότων διὰ
[32, 30]   ὑμῖν μέγα λόγος, τοῦτο  γοῦν   ὅτι τοσοῦτον χρόνον κάθησθε σωφρονοῦντες.
[32, 55]   ἐργαζομένων δι´ ᾠδῆς λανθανούσης μετὰ  γόων,   ὥσπερ οἱ ἰατροὶ τὰ φλεγμαίνοντα
[32, 15]   βλαβεραὶ καὶ ἀκόλαστοι, κατήγοροι, συκοφαντήματα,  γραφαί,   ῥητόρων ὄχλος, καθάπερ οἶμαι δι´
[32, 20]   τὰς παλαίστρας ἐνοχλοῦσι καὶ τὰ  γυμνάσια   χειρονομοῦντες καὶ παλαίοντες, εἰς δ´
[32, 40]   μαίνονται καθ´ ἡμέραν, τὸ  γυμνάσιον   λέγων· ἐπειδὰν γὰρ ἐλθόντες ἀποδύσωνται,
[32, 65]   δέ μοι, καὶ ἐν τῷ  γυμνασίῳ   πορϊόντες ἤδη γυμνάσονται πρὸς μέλος
[32, 65]   ἐν τῷ γυμνασίῳ πορϊόντες ἤδη  γυμνάσονται   πρὸς μέλος καὶ τοὺς κάμνοντας
[32, 85]   καὶ τὰ ὄντα ῥιπτοῦντες καὶ  γυμνοὶ   βαδίζοντες ἀπὸ τῆς θέας ἐνίοτε,
[32, 70]   ἐφειστήκει κἀκεῖνος οὐδένα εἴα ἅπτεσθαι,  γυμνοὺς   ἅπαντας ὁρῶν καὶ ἑτοίμους ἀπόλλυσθαι.
[32, 40]   μόνον, ἀλλὰ καὶ παῖδες καὶ  γύναια.   ἐπειδὰν δὲ παύσηται τὸ δεινὸν
[32, 85]   ἀποσφάττωσι τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὰς  γυναῖκας   ἀπάγωσιν καὶ τὰς οἰκίας κατακάωσιν·
[32, 30]   τῆς πόλεως· ὥσπερ αἱ κακαὶ  γυναῖκες,   δέον αὐτάς, κἂν οἴκοι μὴ
[32, 75]   παῖς, οὐδὲ περὶ βασιλείας οὐδὲ  γυναικὸς   οὐδὲ θανάτου πρόκειται κρίσις, ἀλλ´
[32, 90]   αἱρεθεῖσα ὑπὸ μέθης ᾠδῆς  γυναικῶν   ἁρμάτων ἄγηται καὶ φέρηται
[32, 60]   οἷός τε εἰπεῖν; ἀλλὰ ᾄσματα  γυναικῶν   καὶ κρούματα ὀρχηστῶν καὶ παροινίας
[32, 90]   καὶ οἰνόφλυγες καὶ πόρνοι καὶ  γυναιμανεῖς   ἐν πάσαις εἰσὶ ταῖς πόλεσιν·




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Bibliotheca Classica Selecta (BCS)

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 25/10/2007