HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

DION CHRYSOSTOME, Au peuple d'Alexandrie (discours 32; traduction anglaise)

Liste des contextes (ordre alphabétique)


ο  =  188 formes différentes pour 722 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Discours, par.
[32, 75]   θανάτου πρόκειται κρίσις, ἀλλ´ ἔστιν     ἀγὼν ἀνδραπόδων ὑπὲρ τοῦ τυχόντος
[32, 75]   κυκᾶσθε; τίς σπουδή; τίς     ἀγών; οὐ γὰρ Πέλοψ ἐστὶν
[32, 95]   τοῦ Διὸς οὐχ ὁρᾶτε ὅσην     αὐτοκράτωρ ὑμῶν πεποίηται τῆς πόλεως
[32, 70]   ἐκεῖνο μέμνησθε τὸ γελοῖον ὡς     βέλτιστος ὑμῖν Κόνων ἐχρήσατο προελθών,
[32, 15]   καὶ τρυφὴν καὶ φιλοτιμίαν δυσχερὴς     βίος καὶ μεστὸς ἀπάτης, πονηρίας,
[32, 65]   ἡμῖν διαλέγονται ᾄδοντες. κινδυνεύει δ´     βίος σχεδὸν ἅπας γεγονέναι κῶμος
[32, 80]   ναυαγίας τοῖς πᾶσιν αἴτιος γενόμενος.     γὰρ ἐν τοιούτοις θρασὺς καὶ
[32, 75]   καλούμενος Ἵππου καὶ κόρης ἄβατον.     γὰρ πατὴρ συγκαθεῖρξε τὴν παῖδα
[32, 100]   μουσικῆς, ἐκέλευε παύσασθαι αὐτὸν ἀτιμάσας.     δὲ ἀναμνησθεὶς ἐκείνου τοῦ ὀνείρατος,
[32, 75]   μὲν δεύτερος ἀπὸ Διὸς γεγονώς,     δὲ Ἑρμοῦ παῖς, οὐδὲ περὶ
[32, 100]   προθυμίᾳ καὶ τἀκριβέστερα τῆς τέχνης·     δέ, οὐ γὰρ ἦν οἱ
[32, 100]   τὸ εἰς ὄνου ὦτα ᾄδειν.     δὲ τύραννος ἀκούσας τῶν ἑρμηνέων
[32, 10]   θεῷ, καὶ τοῦτο ἀψευδὲς πέφηνεν.     δὲ ὑμέτερος θεὸς οἶμαι, τελειότερος
[32, 95]   ἴσως οὐχ Ἡρακλεῖ προσέοικεν ὑμῶν     δῆμος, ἀλλὰ Κενταύρῳ τινὶ
[32, 25]   ὅσῳπερ ἂν αὐτὸς πλείων     δῆμος καὶ πόλεως γενναιοτέρας. ἐκείνων
[32, 75]   ἀγών; οὐ γὰρ Πέλοψ ἐστὶν     διώκων, οὐδ´ Οἰνόμαος οὐδὲ Μυρτίλος,
[32, 60]   οὐκ ἀπὸ κύκνων οὐδὲ ἀηδόνων     ζῆλος αὐτῶν ὠνόμασται παρ´ ὑμῖν
[32, 50]   τὸ δαιμόνιον; ἀλλ´ ἔστιν εὐγνώμων     θεός, ὡς θεός, οἶμαι, καὶ
[32, 45]   οὐ φροντίζετε. κἂν μὲν ὑμῖν     κιθαρῳδὸς ἐκμελῶς ᾄδῃ καὶ παρὰ
[32, 30]   μηδὲν ἄλλο, τοῦτό γε ὑμῖν     λόγος παρέσχηκεν οὐ μικρόν, μίαν
[32, 30]   μηδὲν ἄλλο παρέσχηκεν ὑμῖν μέγα     λόγος, τοῦτο γοῦν ὅτι τοσοῦτον
[32, 70]   {γὰρ} καθ´ αὑτοὺς ἦτε. οὐχ     μὲν βασιλεὺς ὑμῶν περὶ αὔλησιν
[32, 60]   ἐστιν οὐδεὶς Ἀμφίων οὐδὲ Ὀρφεύς·     μὲν γὰρ υἱὸς ἦν Μούσης,
[32, 75]   διώκων, οὐδ´ Οἰνόμαος οὐδὲ Μυρτίλος,     μὲν δεύτερος ἀπὸ Διὸς γεγονώς,
[32, 60]   Κυνικοὶ παρὰ μόνοις ὑμῖν γεγόνασιν.     μὲν οὖν Ἀμφίων πρὸς τὸ
[32, 25]   αὐτοῖς. ὁμοίως δὲ καὶ δῆμος     μέν τις εὐγνώμων καὶ πρᾷος
[32, 45]   Σειρῆνες ἄλλο τι ἐποίουν, ὡς     μῦθός φησιν, οὐκ ἀπώλλυον τοὺς
[32, 45]   μηδεὶς ῥᾳδίως παρέβαλλε· κἀκεῖ δ´     νοῦν ἔχων ἐσώθη καὶ μεθ´
[32, 55]   οὐκ αὐτόματος ὑμῖν ἀναβλύει διψήσασιν     οἶνος ἐκ πέτρας ποθέν τινος
[32, 60]   παρ´ ὑμῖν Τιμόθεος ᾖδεν     παλαιὸς Ἀρίων, ὑφ´ οὗ
[32, 80]   τῶν Εὐμήλου. οὗτος μέντοι ἐστὶν     περὶ τὴν Ἀθηνᾶν αὖθις ἀσεβήσας
[32, 85]   καὶ ἔνδοξος ἦν· ἀλλ´ ὅμως     τῆς Ἰθάκης πολίτης ἐπόρθησεν αὐτήν,
[32, 85]   τῆς Ἰθάκης πολίτης ἐπόρθησεν αὐτήν,  {ὁ}   τῆς μικρᾶς καὶ ἀδόξου σφόδρα
[32, 45]   ὀλέθρους ἀκλεῶς ἀπολλύμενος. ἔστι δὲ     τοιοῦτος μυίας θάνατος. καὶ γὰρ
[32, 75]   καιρόν, οὐδὲ ἂν αὐτὸς ὑμῖν     τοῦ Πέλοπος διαλέγηται πρόγονος; τίνα
[32, 100]   ὡς οὐδενὸς ὄντος. ἐπεὶ δὲ     τύραννος τῶν Σύρων ἧκεν εἰς
[32, 95]   περὶ ὑμῶν μὴ πολυπραγμονεῖν, ὁποῖος     τῶν Ἀλεξανδρέων δῆμος. οὐκοῦν ἂν
[32, 65]   μέλους. ταῦτα μὲν ἐκεῖνος ἔπαιζεν     Φρύξ. ἐγὼ δ´ ὑμῖν βούλομαι
[32, 60]   ἀνατρέπουσι καὶ καταλύουσιν. καὶ μὴν     γε Ὀρφεὺς τὰ θηρία ἡμέρου
[32, 35]   πόλεως, δεῖξαι βουλόμενος ὑμῖν ὡς  ὅ,   τι ἂν ἀσχημονῆτε οὐ κρύφα
[32, 40]   οὐδὲ αἰσχύνονται λέγειν ποιεῖν  ὅ,   τι ἂν αὐτοῖς ἐπέλθῃ. τὸ
[32, 45]   μυίας θάνατος. καὶ γὰρ ἐκείναις  ὅ,   τι ἂν γευσαμέναις γλυκὺ φανῇ,
[32, 1]   δέοντα ἐννοεῖτε καὶ ταχὺ φθέγγεσθε  ὅ,   τι ἂν ἐννοήσητε· ἐγὼ δὲ
[32, 30]   χρόνον σωφρονεῖν ὑμᾶς· ἀλλ´ ὅμως  ὅ,   τι ἂν πράττῃ τις καθ´
[32, 70]   πολλοί, τινὲς δὲ ὀλίγοι βάλλοντες  ὅ,   τι ἔτυχον ἅπαξ δίς,
[32, 100]   γὰρ δέδοικα μὴ κἀμοὶ συμβέβηκεν     φασιν Αἰγυπτίων τινὶ τῶν σφόδρα
[32, 1]   δὲ σιγῶντας, ὀρθῶς δὲ διανοουμένους,     καὶ νῦν ποιήσατε, ἵνα κτήσησθε
[32, 50]   καθ´ ἕκαστον; ἀλλὰ τὸ βαδίζειν,     κοινόν ἐστι καὶ ἁπλοῦν δήπουθεν,
[32, 15]   γὰρ οὐδὲν εὔδαιμον οὐδ´ ὠφέλιμον,     μὴ κατὰ γνώμην καὶ δύναμιν
[32, 45]   πρᾶξαι μὴ τοιούτου τυχὼν δαίμονος·  ὁδὶ   δὲ κραυγῇ μόνον καὶ ἀνοίᾳ
[32, 30]   αἱ δὲ μάλιστα ἐν ταῖς  ὁδοῖς   {πλεῖστα} ἁμαρτάνουσιν. τί οὖν; τάχα
[32, 60]   πολλὰ διατρίβειν· ἀποθανόντος δὲ ἐρημωθέντα  ὀδύρεσθαι   καὶ χαλεπῶς φέρειν· ὥστε τὴν
[32, 20]   πρὸς ὑμᾶς, ὡς ἐκεῖνος ἐν  Ὀδυσσείᾳ   πεποίηται Καλυψοῖ ἀπολογούμενος ὑπὲρ τῆς
[32, 10]   καὶ πρῶτόν γε ἁπάντων, ἵνα,  ὅθενπερ   ἐχρῆν, ἐγγύθεν ἄρξωμαι, τοῦτο πείσθητε
[32, 40]   ἄξιον πράττουσαν ἐν τούτοις ἑαυτῆς;  οἱ   γὰρ ἄνθρωποι θύοντες μέν εἰσι
[32, 5]   βελτίους ἂν ποιῆσαι τοὺς πολλούς·  οἱ   δ´ ἐν τοῖς καλουμένοις ἀκροατηρίοις
[32, 70]   τῶν παριόντων, κατέκειντο εὐθὺς ᾄδοντες,  οἱ   δ´ ἐπὶ τοὺς ὅρμους ᾔεσαν
[32, 5]   δέον ἐκκόπτειν τὴν ἀγερωχίαν αὐτῶν  οἱ   δ´ ἔτι αὔξουσιν. ~τῶν δὲ
[32, 85]   καθήμενοι ἄλλοθεν ἄλλος. ὣς ἔφαθ´·  οἱ   δ´ εὔχοντο Διὶ Κρονίωνι ἄνακτι.
[32, 65]   χαλεπός, ἅμα ὀρχουμένων, τερετιζόντων, μιαιφονούντων.  οἱ   δ´ οὖν Λακεδαιμόνιοι πλεῖστον ὅσον
[32, 80]   κάθηντο, χλωροὶ ὑπαὶ δείους πεφοβημένοι,  οἱ   δ´ ὑπὸ νίκης ἀλλήλοισί τε
[32, 80]   γε πέτονται ἀπὸ σταδίοιο κελεύθου.  οἱ   δ´ ὥστε ψαρῶν νέφος ἔρχεται
[32, 50]   συνόντας, οὐ θρασυνόμενοι πρὸς αὐτούς·  οἱ   δὲ ἀπηνῶς καὶ ἀκολάστως, μετὰ
[32, 15]   ἐξαισίων δεινῶν ἐπικειμένων αὐτοῖς ἀπετράπησαν.  οἱ   δὲ διὰ παντὸς ἄπειροι τοῦ
[32, 60]   μὲν γὰρ υἱὸς ἦν Μούσης,  οἱ   δὲ ἐκ τῆς Ἀμουσίας αὐτῆς
[32, 40]   εὐθὺς γὰρ οἱ μὲν τρέχουσιν,  οἱ   δὲ καταβάλλουσιν ἀλλήλους, οἱ δὲ
[32, 50]   πάντα ὁμοίως ἐπτοημένοι τὰ τυχόντα,  οἱ   δὲ κοσμίως καὶ μετ´ εἰρήνης
[32, 40]   ἀνατείναντες μάχονται πρὸς οὐδένα ἀνθρώπων,  οἱ   δὲ παίονται. ταῦτα δὲ ποιήσαντες,
[32, 25]   πρᾴως ἄγοντα, οὐδὲν δεόμενον ψαλίων.  οἱ   δὲ πλείους {καὶ οἱ} θρασεῖς
[32, 10]   ἐπιδεικτικοὺς λόγους καὶ τοὺς ἀμαθεῖς,  οἱ   δὲ ποιήματα συνθέντες ᾄδουσιν, ὡς
[32, 15]   πρὸς τέλος ὑγιὲς καὶ εὔδαιμον·  οἱ   δὲ σπανίως καὶ διὰ χρόνου
[32, 80]   πάντῃ δ´ εἰλυφόων ἄνεμος φέρει,  οἱ   δέ τε θάμνοι πρόρριζοι πίπτουσιν
[32, 15]   τοῦ πάνυ πονήρως αὐτὰ ἔχειν.  οἱ   δὲ τοιοῦτοι παρ´ ἑτέρους ἴασιν
[32, 25]   κατὰ ἀνάγκην, κόσμῳ πόλεων ἡδόμενοι.  οἱ   δὲ τοὐναντίον σκληροὶ καὶ ἄγριοι
[32, 1]   ἐμβάλλειν τοῖς ὠσὶ τῶν παίδων,  οἱ   δὲ τρήσαντες τὸ ἕτερον χρυσίον
[32, 40]   τρέχουσιν, οἱ δὲ καταβάλλουσιν ἀλλήλους,  οἱ   δὲ τὼ χεῖρε ἀνατείναντες μάχονται
[32, 45]   δὲ καὶ τῶν βελτιόνων εἰσὶν  οἱ   δεόμενοι διατριβῆς τινος καὶ παραμυθίας
[32, 95]   Ἕλλησιν ἀφικέσθαι γελωτοποιόν· ἀλλ´ ὅτι  οἱ   εἴσαιτο γελοίιον Ἀργείοισιν ἔμμεναι. ἀλλ´
[32, 15]   ἰατρῶν {δι´} ἀπειρίαν πλείους  οἱ   θάπτοντες γίγνονται. ~καὶ τούτων ἐν
[32, 15]   ἓν ἴαμα καὶ φάρμακον ἐποίησαν  οἱ   θεοὶ παιδείαν καὶ λόγον,
[32, 10]   δαιμονίου τινὸς γνώμης. ὧν γὰρ  οἱ   θεοὶ προνοοῦσιν, ἐκείνοις παρασκευάζουσι καὶ
[32, 25]   ψαλίων. οἱ δὲ πλείους {καὶ  οἱ}   θρασεῖς καὶ ὑπερήφανοι, δυσάρεστοι πρὸς
[32, 55]   ᾠδῆς λανθανούσης μετὰ γόων, ὥσπερ  οἱ   ἰατροὶ τὰ φλεγμαίνοντα τῶν ἑλκῶν
[32, 70]   ἔτυχον ἅπαξ δίς, ὥσπερ  οἱ   καταχέοντες τῶν παριόντων, κατέκειντο εὐθὺς
[32, 80]   ἀνθρώποισι φόνον φέρει ἠλιθίοισιν· ὣς  οἱ   κεκλήγοντες ἐπ´ ἀλλήλοισιν ἔπιπτον. ὡς
[32, 65]   ταῦτα, ὡς ἔφην, εὐλαβῶς ἔχοντες.  οἱ   μὲν γὰρ ἄρχειν ἦσαν ἱκανοί,
[32, 5]   μᾶλλον παρὰ τοὺς καλουμένους φιλοσόφους.  οἱ   μὲν γὰρ αὐτῶν ὅλως εἰς
[32, 50]   ὁμοίως καὶ περὶ τὰς θέας  οἱ   μέν εἰσιν ἄπληστοι καὶ λίχνοι
[32, 10]   εἰς ὑμᾶς παρϊόντων ὡς πεπαιδευμένων  οἱ   μὲν ἐπιδεικτικοὺς λόγους καὶ τοὺς
[32, 85]   ἵππου τινὸς φθαρῆναι λέγεται· πλὴν  οἱ   μὲν ἴσως ὑφ´ ἑνός, ὑμεῖς
[32, 80]   πίπτουσιν ἐπειγόμενοι πυρὸς ὁρμῇ· ὣς  οἱ   μὲν μάρναντο πυρὸς δέμας· οὐδέ
[32, 50]   ταῦτα πάντα· αὐτίκα ἑστιώμενοι πρῶτον  οἱ   μὲν οὔτε ἀμαθῶς οὔτε ἀπρεπῶς
[32, 40]   αὐτοῖς τὴν μανίαν. εὐθὺς γὰρ  οἱ   μὲν τρέχουσιν, οἱ δὲ καταβάλλουσιν
[32, 15]   ἀνίατον ἐξαιροῦσι. βελτίους δέ εἰσιν  οἱ   μὴ ῥᾳδίως αὐτὸ πράττοντες. τὴν
[32, 35]   σχεδὸν δὲ καὶ τῶν ἄλλων  οἱ   πλείους ἐπὶ τοῖς τοιούτοις χαίρουσι,
[32, 70]   γενομένῃ ταραχῇ μέχρι σκωμμάτων ἐθρασύνοντο  οἱ   πολλοί, τινὲς δὲ ὀλίγοι βάλλοντες
[32, 70]   τί οὖν; ἐβιάσαντο μετὰ ταῦτα  οἱ   προπετεῖς καὶ ἀκόλαστοι καὶ ἐπίτηδες
[32, 100]   δέ, οὐ γὰρ ἦν  οἱ   σύνεσις μουσικῆς, ἐκέλευε παύσασθαι αὐτὸν
[32, 1]   παιδεία καὶ λόγος, ὧν  οἱ   τυχόντες εἰκότως {ἄν} ἄνδρες ἀγαθοὶ
[32, 1]   γὰρ αὐτοὶ σπουδαῖοί ἐστε οὔτε  οἱ   ὑμέτεροι συνήθεις καὶ πολλάκις εἰς
[32, 10]   θορυβήσητε καὶ παραπέμψητε αὐτούς, ὥσπερ  οἱ   χειμῶνος ἀποτολμῶντες εἰς τὴν θάλατταν
[32, 1]   ἄριστοι, ἵππων τ´ ὠκυπόδων ἐπιβήτορες,  οἵ   τε τάχιστα ἤγειραν μέγα νεῖκος
[32, 40]   καὶ Πέρσας καὶ Ἰνδῶν τινας,  οἳ   συνθεῶνται καὶ πάρεισιν ἑκάστοτε ὑμῖν·
[32, 20]   ὁμοίους τοῖς ἀγεννέσι τῶν ἀθλητῶν,  οἳ   τὰς παλαίστρας ἐνοχλοῦσι καὶ τὰ
[32, 15]   ἄρχουσι καὶ νόμοις καὶ δικασταῖς,  οἳ   τὸ περιττὸν δὴ καὶ ἀνίατον
[32, 65]   ἐπιχειρεῖν· τῶν κυνῶν δὲ ἐνίους,  οἷα   δὴ γένος ἀναιδὲς καὶ περίεργον
[32, 25]   τυράννοις ὅμοιοι καὶ πολὺ χείρους·  οἷα   δὴ τῆς κακίας αὐτῶν οὔσης
[32, 100]   δὲ τύραννος ἀκούσας τῶν ἑρμηνέων  οἷα   ἔλεγεν ἔδει καὶ ἐμαστίγου τὸν
[32, 85]   τὰ μὲν ἄλλ´ ἀκούειν θαυμαστὰ  οἷα,   περὶ δὲ ὑμῶν αὐτῶν μηδὲν
[32, 25]   τε καὶ δεινὸν εἶναι θηρίον,  οἷα   ποιηταὶ καὶ δημιουργοὶ πλάττουσι Κενταύρους
[32, 95]   ἀκούσωσιν ὅτι φρόνιμος, ἀλλ´ οὐχ  οἷα   τὰ νῦν λεγόμενα, ὡς ἐπτοημένος,
[32, 60]   τύπον, τὰς μέντοι ψυχὰς διαμένειν,  οἷαι   πρότερον ἦσαν. ~χαλεπὸν οὖν ἤδη
[32, 50]   δόντες παρ´ ἐκείνων λαβόντες·  οἵαν   ποτὲ γενέσθαι φασὶ Κενταύρων συνουσίαν.
[32, 95]   ἔχειν γνώμην εὐθὺς πρὸς αὐτούς,  οἵας   ἂν μετάσχητε τῆς φήμης, ἐκείνους
[32, 70]   μεταβολὰς καὶ χρωμάτων καὶ βλασφημίας  οἵας   καὶ ὅσας ἀφίετε; εἰ γὰρ
[32, 95]   δεῖνος ᾀσμάτων, Θεοφίλου δὲ οὐκ  οἶδα   εἴ ποτε ἠκούσατε· ὥσπερ ἔφη
[32, 40]   φαρμάκων αὐτοῖς ἐκεῖ κατορωρυγμένων, οὐδὲν  οἴδασι   τῶν προτέρων οὐδὲ αἰσχύνονται λέγειν
[32, 90]   καὶ δόξαν ἔσχον. πόσους γὰρ  οἴεσθε   Ἀθηναίων Μεγαρέων Κορινθίων
[32, 10]   καὶ δι´ ὀνειράτων. μὴ οὖν  οἴεσθε   κοιμωμένων μόνον ἐπιμελεῖσθαι τὸν θεόν,
[32, 45]   ὁρᾶν. μὴ γὰρ τοῦτό με〉  οἴεσθε   λέγειν ὡς οὐ χρὴ καὶ
[32, 50]   γέλωτα τοὺς θεοὺς ὑμῶν καταγελᾶν  οἴεσθε,   ὅταν πάλιν ἐκείνους προσκυνοῦντες ταὐτὰ
[32, 70]   τῆς ἴσης εὐχερείας. μὴ οὖν  οἴεσθε   περὶ μικρῶν εἶναι τὸν λόγον,
[32, 40]   τοσούτων δὲ βαρβάρων. τί οὖν  οἴεσθε   τούτους ἐπὶ γῆς πέρατα ἐλθόντας
[32, 95]   διοικούντων ὑμᾶς προτιμήσῃ. μὴ γὰρ  οἴεσθε   ὑμᾶς μὲν πυνθάνεσθαι περὶ τῶν
[32, 80]   ἠέλιον σόον ἔμμεναι οὔτε σελήνην.  οἵηπερ   φύλλων γενεή, τοίη δὲ καὶ
[32, 5]   καὶ σωφρονέστεροι γίγνονται καὶ βέλτιον  οἰκεῖν   δύνανται τὰς πόλεις, οὐ πολλάκις
[32, 65]   δικάζονται· κἂν σοφιστοῦ δὲ  οἴκημα   πλησίον ᾖ, οὐκ ἔσται γνῶναι
[32, 65]   ὕστερον μετὰ Ἀλεξάνδρου διαβὰν ἐνθάδε  οἰκῆσαι.   καὶ διὰ τοῦτο δὴ τὸν
[32, 35]   κοιμᾶσθε διοικεῖτε τὴν  οἰκίαν   ἕκαστος οὐ πάνυ δῆλός ἐστιν·
[32, 85]   ἔστι γὰρ ὅμοιον ὥσπερ εἰ  οἰκίαν   μέν τις ἴδοι πάνυ καλήν,
[32, 85]   τὰς γυναῖκας ἀπάγωσιν καὶ τὰς  οἰκίας   κατακάωσιν· αὕτη μὲν ἴσως τελευταία
[32, 95]   γὰρ οὕτως τὸ κάλλος τῶν  οἰκοδομημάτων   προσάγειν αὐτὸν δύναται· πάντα γὰρ
[32, 30]   κακαὶ γυναῖκες, δέον αὐτάς, κἂν  οἴκοι   μὴ σωφρονῶσιν, ἔξω γε προϊέναι
[32, 35]   ἰσθμῶν, ἀλλὰ σχεδὸν ἁπάσης τῆς  οἰκουμένης   γίγνεσθαι παρ´ ὑμῖν. κεῖται γὰρ
[32, 45]   δὲ σχεδὸν ἐν μέσῳ τῆς  οἰκουμένης   ἐν τῇ πολυανθρωποτάτῃ πασῶν πόλει
[32, 35]   καὶ μακαρίους ἑαυτοὺς κρίνουσιν, ἂν  οἰκῶσι   καθ´ Ὅμηρον νῆσον δενδρήεσσαν
[32, 15]   συκοφαντήματα, γραφαί, ῥητόρων ὄχλος, καθάπερ  οἶμαι   δι´ ἔνδειαν ἰατρῶν {δι´}
[32, 60]   καὶ μηκέτ´ ἀπαλλάττεσθαι· τὰ μὲν  οἶμαι   διὰ τὸ εὔηθες καὶ τὴν
[32, 50]   χείλεσι τὰς ψυχὰς ἔχοντας, καθάπερ  οἶμαι   διὰ τῶν ὤτων τὴν εὐδαιμονίαν
[32, 30]   θάλατταν ἰλυώδη καὶ ῥυπαράν, ἀτεχνῶς  οἶμαι   καθ´ Ὅμηρον ὁρᾶται ἀφρός τε
[32, 100]   τόπος ἐν τῇ πόλει, καθάπερ  οἶμαι   καὶ ἄλλοι τόποι μάτην προσαγορεύονται,
[32, 30]   μὴ πείθεσθε, λόγων. τοῦτο γὰρ  οἶμαι   καὶ ἀναγκαιότατον ἦν, παρασκευάσαι πρῶτον
[32, 65]   τῶν προεστηκότων ἐτύχετε, χαλεπῶς ἂν  οἶμαι   καὶ ἐσῴζεσθε. ~τεκμήριον δὲ τὰ
[32, 30]   ἀθρόος γένηται; χρὴ μὲν γὰρ  οἶμαι   καὶ τὸν ἄλλον χρόνον σωφρονεῖν
[32, 15]   μηδ´ ἂν βιάζηταί τις, ὥσπερ  οἶμαι   καὶ τῶν ἑλκῶν τὰ δυσχερῆ
[32, 50]   εὐγνώμων θεός, ὡς θεός,  οἶμαι,   καὶ φέρει πρᾴως τὴν τῶν
[32, 50]   καὶ μηδὲν ἀνόητον ποιοῦντες εἰκότως  οἶμαι   παρά τε τῶν ἄλλων καὶ
[32, 40]   δὲ εἰς τὴν Ἑλλάδα θεασόμενος  οἶμαι   τά τε ἔθη καὶ τοὺς
[32, 10]   πέφηνεν. δὲ ὑμέτερος θεὸς  οἶμαι,   τελειότερος ὤν, δι´ ἀνδρῶν ὑμᾶς
[32, 95]   ἀναλίσκειν οὐδ´ ἂν ὑπερβάλοισθέ ποτε  οἶμαι   τὴν ἐκείνου μεγαλοψυχίαν· ἀλλ´ εὐταξίᾳ,
[32, 55]   καὶ ᾠδῆς ἐν πένθεσιν, ἰωμένων  οἶμαι   τὸ σκληρὸν καὶ ἄτεγκτον τοῦ
[32, 75]   οὕτως χαλεπῶς διέκεισθε. ~αὐτὸν γὰρ  οἶμαι   τὸν Ἰξίονα λῆρον ἀποφαίνετε τὸν
[32, 60]   προσιέναι αὐτῷ, πολύ τι πλῆθος  οἶμαι   {τῶν} πάντων θηρίων. πλεῖστα δὲ
[32, 80]   εἴπεσκεν ἰδὼν ἐς πλησίον ἄλλον·  οἰνοβαρές,   κυνὸς ὄμματ´ ἔχων, κραδίην δ´
[32, 75]   Πέλοψ ἐστὶν διώκων, οὐδ´  Οἰνόμαος   οὐδὲ Μυρτίλος, μὲν δεύτερος
[32, 80]   ζῦθόν τ´ ἔπιον καὶ ἀθέσφατον  οἶνον,   κλαγγῇ ταί γε πέτονται ἀπὸ
[32, 55]   αὐτόματος ὑμῖν ἀναβλύει διψήσασιν  οἶνος   ἐκ πέτρας ποθέν τινος
[32, 55]   ᾠδὴ μέθην ἐμποιεῖ καὶ παράνοιαν.  οἴνου   μὲν οὖν τοιαύτη φύσις, τὸ
[32, 90]   εὕροι τις ἂν πανταχοῦ, καὶ  οἰνόφλυγες   καὶ πόρνοι καὶ γυναιμανεῖς ἐν
[32, 55]   καὶ τὸ σφαλερὸν τῆς ἐν  οἴνῳ   τέρψεως παραμυθουμένη μετὰ ξυγγενοῦς δυνάμεως,
[32, 30]   καὶ ὅταν τὰ συνήθη θεωρῆτε,  οἷοί   ἐστε. ἐμοὶ γὰρ νῦν μὲν
[32, 45]   οὐ γὰρ ἡδόμενοι τοσοῦτον ὅσον  οἰόμενοι   καὶ βουλόμενοι προΐενται σφᾶς αὐτούς.
[32, 50]   πράττοντας τοῖς ἀνοήτοις τοὺς σώφρονας,  οἷον   ἐσθίοντας, βαδίζοντας, παίζοντας, θεωροῦντας·
[32, 35]   μεγάλα, περὶ μεγίστων δὲ ὡς  οἷόν   τε. καὶ νῦν εἶπον τὰ
[32, 35]   τε ἀλλήλοις καὶ καθ´ ὅσον  οἷόν   τε ὁμοφύλους ποιοῦσα. ἴσως οὖν
[32, 5]   οὐδὲν ἐργάζονται, κακὸν δ´ ὡς  οἷόν   τε τὸ μέγιστον, καταγελᾶν ἐθίζοντες
[32, 25]   καὶ πρᾷος καὶ γαληνὸς ὄντως,  οἷος   γεύσασθαι παρρησίας καὶ μὴ πάντα
[32, 85]   πόδας αἰόλος ἵππος· οὐχ ὁράᾳς  οἷος   κἀγὼ καλός τε μέγας τε;
[32, 60]   ᾠδὴν τέλειον γενναῖον ῥυθμὸν  οἷός   τε εἰπεῖν; ἀλλὰ ᾄσματα γυναικῶν
[32, 85]   παθόντας καταγελᾶσθαι παρασκευάζουσα· παρ´  οἷς   δ´ ἂν πάντων ἀμέλεια
[32, 50]   τινὰς ἂν ὑμεῖς ἡγοῖσθε ἀνθρώπους,  οἷς   ἐλευθερία μὴ συμφέρει; νὴ Δία,
[32, 10]   ἥκιστα ὑμᾶς ἀπιστεῖν χρή, παρ´  οἷς   μάλιστα μὲν τιμᾶται τὸ δαιμόνιον,
[32, 30]   πλῆθος τί ἂν εἴποι τις,  οἷς   μόνον δεῖ παραβάλλειν τὸν πολὺν
[32, 20]   τοὺς〉 συριγμοὺς οὐδὲ τὰ σκώμματα,  οἷς   πάντας ἐκπλήττετε καὶ πανταχοῦ πάντων
[32, 75]   ἑκάστου νίκης ἱεμένων, κέκλοντο δὲ  οἷσιν   ἕκαστος ἵπποις. ~ἐνταῦθα τοὺς μὲν
[32, 50]   ἔρως ἐστὶ τοῦ πράγματος οὐδὲ  οἶστρος.   {ἴστε Ῥοδίους ἐγγὺς οὕτως ὑμῶν
[32, 15]   σωτῆρές εἰσι καὶ φύλακες τῶν  οἵων   τε σώζεσθαι, πρὶν ἐλθεῖν εἰς
[32, 70]   αὐτὸ τὸ πέρας καὶ τὸν  ὄλεθρον   αὐξηθεῖσα ἤγαγεν. καὶ ταῦτα μὲν
[32, 45]   καὶ λήρους καὶ κυνισμοὺς καὶ  ὀλέθρους   ἀκλεῶς ἀπολλύμενος. ἔστι δὲ
[32, 95]   χαλεπὸν δὲ τοῦτον καὶ ἐπ´  ὀλέθρῳ.   ~μὴ οὖν σφόδρα οὕτως περιέχεσθε
[32, 35]   γὰρ ἐν συνδέσμῳ τινὶ τῆς  ὅλης   γῆς καὶ τῶν πλεῖστον ἀπῳκισμένων
[32, 90]   καὶ φέρηται καὶ πᾶσα δι´  ὅλης   θορυβῆται περὶ τοῦτο καὶ ἐκφρονῇ·
[32, 40]   καὶ στενωποῖς μένει καὶ δι´  ὅλης   τῆς πόλεως ἐπὶ συχνὰς ἡμέρας·
[32, 85]   ὑμῖν ἀπὸ πολλῶν καὶ φαύλων  ὀλίγα,   ὅπως μὴ μόνοι δοκῆτε εἶναι
[32, 70]   ἐθρασύνοντο οἱ πολλοί, τινὲς δὲ  ὀλίγοι   βάλλοντες ὅ, τι ἔτυχον ἅπαξ
[32, 10]   μύρον αὐτοῖς εἰσφέροι. τινὲς δὲ  ὀλίγοι   παρρησίαν ἀγηόχασι πρὸς ὑμᾶς, καὶ
[32, 35]   κρύφα γίγνεται τοῦτο οὐδ´ ἐν  ὀλίγοις,   ἀλλ´ ἐν ἅπασιν ἀνθρώποις. ~ὁρῶ
[32, 85]   μὲν ἴσως τελευταία καὶ πρὸς  ὀλίγον   γιγνομένη καὶ μᾶλλον ἐλεεῖσθαι τοὺς
[32, 70]   πέφυκε συμβαίνειν διὰ τὰς κατ´  ὀλίγον   ζημίας, ὡς κακία πρόεισιν
[32, 5]   ἐν τῇ πόλει πλῆθος οὐκ  ὀλίγον,   καὶ καθάπερ ἄλλου τινὸς πράγματος
[32, 10]   σπουδῆς βούλεται ὠφελεῖν, οὐ δι´  ὀλίγων   ῥημάτων, ἀλλ´ ἰσχυρᾷ καὶ πλήρει
[32, 15]   σωφρονοῦντι λόγῳ τὰς ἀκοὰς ὑπέχοντες  ὁλοκλήρως   ἄθλιοι μηδεμίαν σκέπην μηδὲ προβολὴν
[32, 30]   μοι ἦτορ ἐνείη· εἰ μὴ  Ὀλυμπιάδες   Μοῦσαι, Διὸς αἰγιόχοιο θυγατέρες, μνησαίαθ´
[32, 75]   τίνα ἐξιλάσασθαι δεῖ δαιμόνων; ἔστιν  Ὀλυμπίασι   κατὰ μέσον τὸν ἱππόδρομον Ταραξίππου
[32, 5]   φιλοσόφους. οἱ μὲν γὰρ αὐτῶν  ὅλως   εἰς πλῆθος οὐκ ἴασιν οὐδὲ
[32, 60]   εἶναι, καὶ τὰ μὲν οὐδ´  ὅλως   πελάζειν, τὰ δ´ εὐθὺς ἀποχωρεῖν,
[32, 35]   ἑαυτοὺς κρίνουσιν, ἂν οἰκῶσι καθ´  Ὅμηρον   νῆσον δενδρήεσσαν βαθεῖαν {ἤ}
[32, 30]   καὶ ῥυπαράν, ἀτεχνῶς οἶμαι καθ´  Ὅμηρον   ὁρᾶται ἀφρός τε καὶ ἄχνη
[32, 95]   τινός· αὐτὸν γοῦν ἐκεῖνον εἴρηκεν  Ὅμηρος   ἐν τοῖς πᾶσιν Ἕλλησιν ἀφικέσθαι
[32, 75]   τοιαύτης ἐπιθυμίας ἀπόλησθε. ποῖος γὰρ  Ὅμηρος   τίς ἀνθρώπων δύναται τὰ
[32, 20]   καὶ βασιλέων; καὶ ταῦτα ἀκούων  Ὁμήρου   τε καὶ τῶν ἄλλων ποιητῶν
[32, 80]   ἐς πλησίον ἄλλον· οἰνοβαρές, κυνὸς  ὄμματ´   ἔχων, κραδίην δ´ ἐλάφοιο, τί
[32, 90]   σκοπεῖτε δὲ μὴ ὑμεῖς οὐχ  ὁμοίας   μεταλάβητε δόξης τοῖς Ἀθηναίοις καὶ
[32, 25]   δυσάρεστοι πρὸς ἅπαντα, ἁψίκοροι, τυράννοις  ὅμοιοι   καὶ πολὺ χείρους· οἷα δὴ
[32, 40]   δύνασθε κατέχειν αὑτοὺς, ἀλλ´ ἐστὲ  ὅμοιοι   χωλοῖς ὑπὲρ δρόμου ἐρίζουσιν. τοιγαροῦν
[32, 10]   ὠφελείας, τοῦτο δ´ ἤδη δεινόν.  ὅμοιον   γὰρ ὥσπερ εἴ τις ἰατρὸς
[32, 40]   ὅμως οὐδὲν τοιοῦτον {οὐδ´ αὖ  ὅμοιον}   πεπόνθασιν· ὑμεῖς δὲ οὐδεπώποτε αὐτοὶ
[32, 20]   ἄστατον κακόν, καὶ θαλάσσῃ πάνθ´  ὅμοιον   ὑπ´ ἀνέμου ῥιπίζεται. καὶ γαληνὸς
[32, 85]   ναυτική τ´ ἀταξία. ἔστι γὰρ  ὅμοιον   ὥσπερ εἰ οἰκίαν μέν τις
[32, 80]   τοιοῦτον παράδειγμα κακίας καὶ ἀνοίας  ὅμοιος   ἐκ τῶν τοιούτων ἀνθρώπων τοῖς
[32, 20]   βουλομένους, ἀνωφελεῖς δ´ ὁρωμένους καὶ  ὁμοίους   τοῖς ἀγεννέσι τῶν ἀθλητῶν, οἳ
[32, 50]   γὰρ φύσις ἀναγκάζει πολλῶν  ὁμοίων   δεῖσθαι· διαφέρουσι μέντοι περὶ ταῦτα
[32, 25]   καὶ ἀπάτη κρατεῖ παρ´ αὐτοῖς.  ὁμοίως   δὲ καὶ δῆμος μέν
[32, 50]   καὶ λίχνοι καὶ περὶ πάντα  ὁμοίως   ἐπτοημένοι τὰ τυχόντα, οἱ δὲ
[32, 10]   τοῖς ἀνθρώποις ἐπ´ ἀγαθῷ πάνθ´  ὁμοίως   ἐστὶ δαιμόνια, κἂν πλέων τις
[32, 50]   τινα ἔωσε, μάχεται πρὸς ἕτερον.  ὁμοίως   καὶ περὶ τὰς θέας οἱ
[32, 70]   τῶν ἁμαρτημάτων, ἀλλ´ ἐπὶ πᾶν  ὁμοίως   πρόεισι καὶ παντὸς ἅπτεται μετὰ
[32, 35]   γὰρ ἀνθρώπων ἔπαινος εὐταξία, πρᾳότης,  ὁμόνοια,   κόσμος πολιτείας, τὸ προσέχειν τοῖς
[32, 25]   δὲ τοιούτῳ τέρατι ξυμπλέκεσθαι καὶ  ὁμόσε   ἰέναι μαινομένου τινὸς ἀληθῶς ἔργον
[32, 60]   συνέπεσθαι αὐτῷ πανταχόθεν ἀκούοντα {αὐτοῦ}  ὁμοῦ   καὶ νεμόμενα· καὶ γὰρ ἐκεῖνον
[32, 35]   καὶ καθ´ ὅσον οἷόν τε  ὁμοφύλους   ποιοῦσα. ἴσως οὖν χαίρετε ἀκούοντες,
[32, 15]   ἑτερήμεροι, ἄλλοτε δ´ αὖτε τεθνᾶσιν·  ὅμως   δὲ ἤδη ποτὲ ἐξαισίων δεινῶν
[32, 20]   ληρεῖν με φαίητε, ῥητέα δ´  ὅμως·   Ζεὺς ἐμέ γ´ ἠνώγει δεῦρ´
[32, 85]   τε καὶ ἔνδοξος ἦν· ἀλλ´  ὅμως   τῆς Ἰθάκης πολίτης ἐπόρθησεν
[32, 30]   ἄλλον χρόνον σωφρονεῖν ὑμᾶς· ἀλλ´  ὅμως   ὅ, τι ἂν πράττῃ τις
[32, 40]   ἀρχῆς καὶ ἐλευθερίας ἐπιτηδεύουσιν· ἀλλ´  ὅμως   οὐδὲν τοιοῦτον {οὐδ´ αὖ ὅμοιον}
[32, 25]   νουθετοῦσι καὶ διδάσκουσι χάριν εἰδώς·  ὃν   ἐγὼ τίθημι τῆς θείας καὶ
[32, 60]   ἀκούσας, Αἰσώπου συγγενοῦς, δεῦρο ἐπιδημήσαντος,  ὃν   εἰς Ὀρφέα καὶ ὑμᾶς ἔλεγεν.
[32, 35]   ἐστιν ἐκείνων· ἀρετῆς δὲ οὐδὲ  ὄναρ   αὐτοῖς μέλει. ἐγὼ δὲ τούτων
[32, 45]   τοῦτο δ´ ἐστὶ θαυμαστὸν ἐπ´  ὀνείδει   καὶ καταγέλωτι τῆς πόλεως, εἰ
[32, 5]   οὔτε ἄλλος οὐδείς, ὃς ὑμῖν  ὀνειδιεῖ   μετ´ εὐνοίας καὶ φανερὰ ποιήσει
[32, 90]   μόνον παρείληφε {κἀκείνων ἐστὶ} τὸ  ὄνειδος,   ὅτι πάντες αὐτὸ πάσχουσιν· ὥσπερ
[32, 100]   δὲ ἀναμνησθεὶς ἐκείνου τοῦ  ὀνείρατος,   Τοῦτ´ ἦν ἄρα, ἔφη, τὸ
[32, 100]   οὐ προσεῖχεν οὐδὲ ἐφρόντιζε τοῦ  ὀνείρατος,   ὡς οὐδενὸς ὄντος. ἐπεὶ δὲ
[32, 10]   διά τε χρησμῶν καὶ δι´  ὀνειράτων.   μὴ οὖν οἴεσθε κοιμωμένων μόνον
[32, 55]   ἕωθεν, ἀποπαύοντες τῆς διὰ τῶν  ὀνειράτων   ταραχῆς. καὶ θεοῖς μετὰ μέλους
[32, 90]   μόνοι Λακεδαιμόνιοι τοῦτ´ ἔσχον τὸ  ὄνομα   καὶ τῆς δόξης ἀπολαύουσιν ἔτι
[32, 90]   ἑτέροις τισίν· οὐ βούλομαι γὰρ  ὀνομάσαι.   ὅπερ γὰρ ἤδη πολλάκις εἶπον,
[32, 70]   Σιμάριστοι καὶ τοιαῦθ´ ἕτερα ἑταιρειῶν  ὀνόματα·   ὥστε φυγεῖν αὐτὸν ἠναγκάσατε καὶ
[32, 100]   πρᾶγμα μὴ ἔχοντες μετὰ τοῦ  ὀνόματος.   ἀλλὰ γὰρ δέδοικα μὴ κἀμοὶ
[32, 100]   ἦν ἄρα, ἔφη, τὸ εἰς  ὄνου   ὦτα ᾄδειν. δὲ τύραννος
[32, 100]   προειπεῖν καθ´ ὕπνον ὡς εἰς  ὄνου   ὦτα ᾄσεται. καὶ δὴ τὸν
[32, 85]   αὐτοὺς πολλάκις λοιδοροῦντες καὶ τὰ  ὄντα   ῥιπτοῦντες καὶ γυμνοὶ βαδίζοντες ἀπὸ
[32, 60]   ᾠδῆς· οὗτοι δὲ ὑμᾶς, ἀνθρώπους  ὄντας,   ἀγρίους πεποιήκασι καὶ ἀπαιδεύτους. ἔχω
[32, 40]   ὑπὲρ δρόμου ἐρίζουσιν. τοιγαροῦν δειλοὶ  ὄντες   καὶ ἀστράτευτοι πολλὰς ἤδη νενικήκατε
[32, 95]   τῶν καταπλεόντων, ὁποῖοί τινες τυγχάνουσιν  ὄντες,   καὶ τοιαύτην ἔχειν γνώμην εὐθὺς
[32, 1]   τε καὶ σεμνότερον, ὅτι τοσοῦτοι  ὄντες   λόγων χρησίμων γενομένων ἅπαντες ἐσιωπήσατε,
[32, 100]   ἐφρόντιζε τοῦ ὀνείρατος, ὡς οὐδενὸς  ὄντος.   ἐπεὶ δὲ τύραννος τῶν
[32, 75]   τοῖς Ἠλείοις ὡς δαιμονίου τινὸς  ὄντος   ἱδρύσασθαι βωμόν. καὶ τὸ λοιπόν
[32, 95]   Ἀττικῇ κανθάρους, τοῦ καθαρωτάτου μέλιτος  ὄντος,   τοῦ μὲν μηδέποτε γεύσασθαι, μηδ´
[32, 15]   σῷζον καὶ τρέφον καὶ γόνιμον  ὄντως   ἄνωθέν ποθεν ἐκ δαιμονίου τινὸς
[32, 20]   ὑφορώμενοι. τὸ μέντοι πρᾶγμα δυσχερὲς  ὄντως   καὶ δι´ ὑμᾶς. οὐ γὰρ
[32, 25]   ἐπὶ σωτηρίᾳ κοινῇ γεγονότες, κηδεμόνες  ὄντως   καὶ προστάται χρηστοὶ καὶ δίκαιοι,
[32, 25]   εὐγνώμων καὶ πρᾷος καὶ γαληνὸς  ὄντως,   οἷος γεύσασθαι παρρησίας καὶ μὴ
[32, 90]   τισίν· οὐ βούλομαι γὰρ ὀνομάσαι.  ὅπερ   γὰρ ἤδη πολλάκις εἶπον, αἰσχίω
[32, 5]   τοιοῦτος ἕτερος; ἐκεῖνο μὲν γάρ,  ὅπερ   εἶπον, ἀεὶ ὑμῖν πάρεστι, καὶ
[32, 20]   ἀπορῶ τοῦ φαρμάκου· θεὸς δ´,  ὅπερ   ἔφην, θαρρῆσαί μοι παρέσχεν, ὅς
[32, 80]   ἐλάφοιο, τί πτώσσεις; τί δ´  ὀπιπτεύεις   κατὰ ἅρμ´ ἐν ἀγῶνι; εἰ
[32, 85]   γε καὶ αὐτοὺς ἐνθάδε πάντας  ὁπλήεντας   ἔθηκε θεὰ λευκώλενος Ἥρη, ὡς
[32, 65]   οὐδένας ἄλλους, κἂν ἀκούσωσι κιθάρας  ὁποιασοῦν,   ἐξεστάναι καὶ φρίττειν κατὰ μνήμην
[32, 95]   μὲν πυνθάνεσθαι περὶ τῶν καταπλεόντων,  ὁποῖοί   τινες τυγχάνουσιν ὄντες, καὶ τοιαύτην
[32, 95]   δὲ περὶ ὑμῶν μὴ πολυπραγμονεῖν,  ὁποῖος   τῶν Ἀλεξανδρέων δῆμος. οὐκοῦν
[32, 85]   τοιούτων, οὐδέ γε χορὸν τοὺς  ὁποίους   δήποτε συνελθόντας, οὐδὲ στρατόπεδον πάντα
[32, 95]   κρείττω καὶ πολυτελέστερα ἔχει τῶν  ὅπου   δήποτε· ἀλλ´ ὅταν ἀκούσῃ τοὺς
[32, 45]   καθ´ αὑτὰς ἐπὶ σκοπέλου τινός,  ὅπου   μηδεὶς ῥᾳδίως παρέβαλλε· κἀκεῖ δ´
[32, 45]   παραιτουμένους τὸν θάνατον, ἀλλὰ προσλιπαροῦντας,  ὅπως   ἀκούσωσιν ἐπὶ πλέον. τοῦτο δ´
[32, 70]   τί δὴ καὶ τούτων ἐπεμνήσθην;  ὅπως   εἰδῆτε τὰ φυόμενα ἐκ τῆς
[32, 95]   ἡνιόχων καὶ κιθαρῳδῶν, οὐκ ἄδηλον  ὅπως   ἕξουσιν. Θεόφιλόν φασι παρ´ ὑμῖν
[32, 35]   λέγειν ἠρξάμην, ὁρᾶτε ἡλίκον ἐστίν.  ὅπως   μὲν γὰρ ἑστιᾶσθε καθ´ ἑαυτοὺς
[32, 35]   ἕκαστος οὐ πάνυ δῆλός ἐστιν·  ὅπως   μέντοι θεωρεῖτε καὶ ποῖοί τινες
[32, 85]   ἀπὸ πολλῶν καὶ φαύλων ὀλίγα,  ὅπως   μὴ μόνοι δοκῆτε εἶναι γελοῖοι.
[32, 75]   ἵππων, ἀλλ´ ὑπὲρ ὑμῶν αὐτῶν,  ὅπως   μὴ ταράττησθε μηδὲ ἐκπίπτητε τῆς
[32, 20]   ἐμαυτὸν ὄχλῳ καὶ θορύβῳ παρέβαλον·  ὅπως   οὖν ἔχω λέγειν ὅτι οὐ
[32, 85]   προσέφη πόδας αἰόλος ἵππος· οὐχ  ὁράᾳς   οἷος κἀγὼ καλός τε μέγας
[32, 80]   τέλει φησὶν Αἴαντα τὸν Λοκρὸν  ὁρᾶν   ἀπρεπέστερον καὶ λοιδορεῖσθαι Ἰδομενεῖ περὶ
[32, 45]   οὐκ ἦν ὑμῖν ἐπιεικῶς αὐτὰ  ὁρᾶν.   μὴ γὰρ τοῦτό με〉 οἴεσθε
[32, 40]   μὲν τρεῖς τέτταρας ἡνιόχους,  ὁρᾶσθε   δὲ ὑπὸ τοσούτων μὲν Ἑλλήνων,
[32, 30]   ῥυπαράν, ἀτεχνῶς οἶμαι καθ´ Ὅμηρον  ὁρᾶται   ἀφρός τε καὶ ἄχνη καὶ
[32, 30]   βασιλεὺς ὅταν προέλθῃ, τότε σαφέστατα  ὁρᾶται   καὶ δεῖ μηδὲν ἀγεννὲς μηδὲ
[32, 35]   τοῦτο περὶ οὗ λέγειν ἠρξάμην,  ὁρᾶτε   ἡλίκον ἐστίν. ὅπως μὲν γὰρ
[32, 5]   πολέεσσι φέρουσιν. ~τοῦτο γὰρ ἀεὶ  ὁρᾶτε   καὶ περὶ τοιαῦτά ἐστε, ἀφ´
[32, 40]   ἐθνῶν οὐκ ἐπισταμένων ὑμᾶς, καὶ  ὁρᾶτε   μὲν τρεῖς τέτταρας ἡνιόχους,
[32, 95]   ἀμαθεῖ. πρὸς τοῦ Διὸς οὐχ  ὁρᾶτε   ὅσην αὐτοκράτωρ ὑμῶν πεποίηται
[32, 25]   δὲ συμβαλεῖν· τούτων μὲν  ὀργὴ   πρὸς πάντα ἕτοιμος, ὥσπερ θηρίων
[32, 5]   πολιτῶν, εἴ τινα ἤθελον πρὸς  ὀργὴν   ἀπολέσαι τῶν ταῦτα λεγόντων, κύριοι
[32, 20]   οὐδὲ τὸν γέλωτα οὐδὲ τὴν  ὀργὴν   οὐδὲ τοὺς〉 συριγμοὺς οὐδὲ τὰ
[32, 50]   ἀκολάστως, μετὰ βοῆς καὶ ἀταξίας  ὀργιζόμενοι   καὶ γελῶντες, πλεονεκτοῦντες ἀλλήλους, οὐ
[32, 60]   γὰρ ἐκεῖνον ἔν τε τοῖς  ὄρεσι   καὶ περὶ τὰς νάπας τὰ
[32, 35]   ἤπειρον {εὔβοτον, εὔμηλον, πρὸς  ὄρεσι   σκιεροῖς πηγαῖς διαυγέσιν· ὧν
[32, 70]   σωφρονεῖν καὶ περὶ τῶν μειζόνων  ὀρθῶς   βουλεύεσθαι. γὰρ τῶν τρόπων
[32, 1]   μὲν φθεγγομένους, ἐγκρατῶς δὲ σιγῶντας,  ὀρθῶς   δὲ διανοουμένους, καὶ νῦν
[32, 1]   ἐοικότων χρυσῷ. διὰ τοῦτο οὖν  ὀρθῶς   ἔφην ἀπορεῖν ὑμᾶς σπουδῆς. οὔτε
[32, 35]   κόσμος πολιτείας, τὸ προσέχειν τοῖς  ὀρθῶς   λέγουσι, τὸ μὴ πάντοτε ζητεῖν
[32, 85]   γὰρ πόλιν εἴποι τις ἂν〉  ὀρθῶς   τὴν ἐκ τοιούτων, οὐδέ γε
[32, 80]   θάμνοι πρόρριζοι πίπτουσιν ἐπειγόμενοι πυρὸς  ὁρμῇ·   ὣς οἱ μὲν μάρναντο πυρὸς
[32, 70]   ᾄδοντες, οἱ δ´ ἐπὶ τοὺς  ὅρμους   ᾔεσαν ὥσπερ ἐν ἑορτῇ πιούμενοι.
[32, 60]   ἐν αὐτοῖς εἶναι τούς τε  ὄρνιθας   καὶ τὰ πρόβατα. τοὺς μὲν
[32, 60]   καὶ τὴν φιλανθρωπίαν, τῶν δὲ  ὀρνίθων   μουσικὸν δήπου τὸ γένος αὐτὸ
[32, 60]   συγγενοῦς, δεῦρο ἐπιδημήσαντος, ὃν εἰς  Ὀρφέα   καὶ ὑμᾶς ἔλεγεν. ἔστι δὲ
[32, 60]   τε Θρᾴκην καὶ Μακεδονίαν τὸν  Ὀρφέα   μελῳδεῖν, καθάπερ εἴρηται, κἀκεῖ τὰ
[32, 65]   τῇ συνουσίᾳ τῇ πρὸς τὸν  Ὀρφέα   τὰ μὲν ἄλλα ἥδεσθαι μόνον
[32, 60]   γάρ ἐστιν οὐδεὶς Ἀμφίων οὐδὲ  Ὀρφεύς·   μὲν γὰρ υἱὸς ἦν
[32, 60]   καταλύουσιν. καὶ μὴν γε  Ὀρφεὺς   τὰ θηρία ἡμέρου καὶ μουσικὰ
[32, 65]   μικρὸν μέν τι διασῴζειν τῆς  Ὀρφέως   διδασκαλίας, τὸ πολὺ δ´ αὐτοῖς
[32, 65]   καὶ φρίττειν κατὰ μνήμην τὴν  Ὀρφέως.   εἶναι δὲ τῷ τρόπῳ κοῦφον
[32, 60]   καὶ φιλῳδόν. ζῶντος μὲν οὖν  Ὀρφέως   συνέπεσθαι αὐτῷ πανταχόθεν ἀκούοντα {αὐτοῦ}
[32, 45]   ὅταν συνέλθητε, πυκτεύετε, βοᾶτε, ῥιπτεῖτε,  ὀρχεῖσθε,   ποίῳ χρισάμενοι φαρμάκῳ; δῆλον ὅτι
[32, 20]   οὐ μόνον κρουμάτων ἔμπειροι καὶ  ὀρχημάτων,   ἀλλὰ καὶ λόγων φρονίμων, ἵνα
[32, 55]   μέθη πρὸς ᾠδὴν τρέπει καὶ  ὄρχησιν·   παρ´ ὑμῖν δὲ τοὐναντίον ἐστίν.
[32, 1]   εἰς ὑμᾶς εἰσιόντες, μῖμοί τ´  ὀρχησταί   τε χοροιτυπίῃσιν ἄριστοι, ἵππων τ´
[32, 60]   ἀλλὰ ᾄσματα γυναικῶν καὶ κρούματα  ὀρχηστῶν   καὶ παροινίας τερετισμάτων ὥσπερ κακοὶ
[32, 55]   ἀλλ´ ἐκπεπληγμένοι κάθησθε, ἀναπηδᾶτε τῶν  ὀρχηστῶν   μᾶλλον, συντείνεσθε ὑπὸ τῶν ᾀσμάτων·
[32, 70]   ἐκεῖνος μὲν αὐλῶν, ὑμεῖς δὲ  ὀρχούμενοι   τὴν πόλιν ἀπωλέσατε. καὶ νῦν
[32, 65]   ἀλλ´ ἄγριος καὶ χαλεπός, ἅμα  ὀρχουμένων,   τερετιζόντων, μιαιφονούντων. οἱ δ´ οὖν
[32, 40]   ὀλίγοις, ἀλλ´ ἐν ἅπασιν ἀνθρώποις.  ~ὁρῶ   γὰρ ἔγωγε οὐ μόνον Ἕλληνας
[32, 1]   δὲ ὑμῖν τὴν πᾶσαν ἔνδειαν  ὁρῶ   οὖσαν. καίτοι τινὲς ἐπαινοῦσιν ὑμᾶς
[32, 20]   μὲν εἶναι βουλομένους, ἀνωφελεῖς δ´  ὁρωμένους   καὶ ὁμοίους τοῖς ἀγεννέσι τῶν
[32, 70]   οὐδένα εἴα ἅπτεσθαι, γυμνοὺς ἅπαντας  ὁρῶν   καὶ ἑτοίμους ἀπόλλυσθαι. τί οὖν;
[32, 40]   αὑτοῖς ἤδη ἔχοντες βαδίζουσι κάτω  ὁρῶντες,   αἰσχυνόμενοι τοῖς πεπραγμένοις. ~ἐκεῖνος μὲν
[32, 30]   μειζόνων ἐν τῷ μέσῳ πάντων  ὁρώντων,   καταφρονήσετε αὐτοῦ καὶ νομιεῖτε οὐδενὸς
[32, 90]   κρειττόνων ἐπιτηδευμάτων ἀφεμένη καὶ μήτε  ὁρῶσα   μηδὲν μήτε ἀκούουσα τῶν φερόντων
[32, 90]   γέλωτα, τὸν δὲ Ἡρακλέα τοιοῦτον  ὁρῶσι   γελοῖον δοκεῖ, παραφερόμενον, καὶ καθάπερ
[32, 40]   ἐσπουδακότες περὶ τὴν θέαν οὐχ  ὁρῶσι   καὶ ἀκούειν ἐθέλοντες οὐκ ἀκούουσι,
[32, 65]   οὐδὲ γνῶναι ῥᾴδιον. ὡς γὰρ  ὁρῶσι   τὴν σπουδὴν ὑμῶν τὴν περὶ
[32, 20]   ὅπερ ἔφην, θαρρῆσαί μοι παρέσχεν,  ὅς   τε καὶ ἄλκιμον ἄνδρα φοβεῖ
[32, 80]   κεκλήγοντες, ὅτε προΐδωσιν ἰόντα ἵππον,  ὃς   ἀνθρώποισι φόνον φέρει ἠλιθίοισιν· ὣς
[32, 30]   καὶ βασιλεῦσι, καὶ οὐδείς ἐστιν  ὃς   οὐκ ἂν εἰσελθὼν καταπλαγείη τε
[32, 90]   λέγοιτ´ ἂν καὶ κατὰ κράτος  ὃς   οὕτως ἑάλωκε καὶ περιηγκωνίσθαι. οὐ
[32, 5]   οὔτε ποιητὴς οὔτε ἄλλος οὐδείς,  ὃς   ὑμῖν ὀνειδιεῖ μετ´ εὐνοίας καὶ
[32, 55]   ἀνίστανται γελῶντες καὶ πάντα ποιοῦσιν  ὅσα   ἄνθρωποι πεπωκότες, οὐ μέντοι κακὸν
[32, 50]   αὐλοῦσι καὶ τρέχουσι καὶ πάνθ´  ὅσα   γίγνεται {καὶ} παρ´ ὑμῖν καὶ
[32, 70]   χρωμάτων καὶ βλασφημίας οἵας καὶ  ὅσας   ἀφίετε; εἰ γὰρ μὴ τοὺς
[32, 30]   Μοῦσαι, Διὸς αἰγιόχοιο θυγατέρες, μνησαίαθ´  ὅση   κακότης παρὰ πᾶσιν, οὐχ ὑμῖν
[32, 75]   ἑτέραν παρθένον ποταμοῦ τινος ἐρασθεῖσαν  ὁσημέραι   φοιτᾶν ἐπὶ τὸ ῥεῦμα, καὶ
[32, 95]   πρὸς τοῦ Διὸς οὐχ ὁρᾶτε  ὅσην   αὐτοκράτωρ ὑμῶν πεποίηται τῆς
[32, 35]   μεγέθει καὶ τῷ τόπῳ πλεῖστον  ὅσον   διαφέρει καὶ περιφανῶς ἀποδέδεικται δευτέρα
[32, 45]   κενήν. οὐ γὰρ ἡδόμενοι τοσοῦτον  ὅσον   οἰόμενοι καὶ βουλόμενοι προΐενται σφᾶς
[32, 35]   δεικνύουσά τε ἀλλήλοις καὶ καθ´  ὅσον   οἷόν τε ὁμοφύλους ποιοῦσα. ἴσως
[32, 65]   οἱ δ´ οὖν Λακεδαιμόνιοι πλεῖστον  ὅσον   ὑμῶν διέφερον, περὶ ταῦτα, ὡς
[32, 20]   φήσουσι δοξοκόπον εἶναι καὶ μαινόμενον,  ὅστις   ἐμαυτὸν ὄχλῳ καὶ θορύβῳ παρέβαλον·
[32, 25]   μείζονι δυνάστῃ καὶ ἄρχοντι πλεόνων,  ὅσῳπερ   ἂν αὐτὸς πλείων
[32, 90]   {πολλοὺς δῆλον ὅτι} καὶ ταῦθ´  ὅτ´   ἀναγκαῖον ἦν αὐτοῖς ἄνδρας ἀγαθοὺς
[32, 95]   ἔχει τῶν ὅπου δήποτε· ἀλλ´  ὅταν   ἀκούσῃ τοὺς ὑποδεξομένους αὐτὸν εὐνοίας
[32, 40]   καθ´ αὑτοὺς καὶ τἄλλα πράττοντες·  ὅταν   δὲ εἰς τὸ θέατρον εἰσέλθωσιν
[32, 90]   οὐδὲν τοῦτο χαλεπὸν οὐδὲ ὑπερβάλλον·  ὅταν   δὲ ἐπικρατῇ τὸ πάθος καὶ
[32, 90]   μεγάλης οὐδὲ φοβερᾶς προσηγορίας τυγχάνουσιν·  ὅταν   δὲ κοινὸν γένηται τὸ πρᾶγμα,
[32, 30]   αἰσχρὸν ποιεῖν· παραπλησίως καὶ δῆμος,  ὅταν   εἰς ταὐτὸ προέλθῃ καὶ ἀθρόος
[32, 70]   τὰ περὶ τὸ θέατρον. ἀλλ´  ὅταν   εἰς τὸ στάδιον ἔλθητε, τίς
[32, 90]   τὰ αἰσχρὰ καὶ καταγέλαστα μᾶλλον,  ὅταν   περὶ τὰς πόλεις. ὥσπερ
[32, 50]   τοὺς θεοὺς ὑμῶν καταγελᾶν οἴεσθε,  ὅταν   πάλιν ἐκείνους προσκυνοῦντες ταὐτὰ προσφέρησθε
[32, 5]   τὰ τῆς πόλεως ἀρρωστήματα. τοιγαροῦν  ὅταν   ποτὲ φαίνηται τὸ πρᾶγμα, προθύμως
[32, 30]   ὅτι ὥσπερ ἡγεμὼν καὶ βασιλεὺς  ὅταν   προέλθῃ, τότε σαφέστατα ὁρᾶται καὶ
[32, 45]   ἔχοι λέγειν; καὶ γὰρ ὑμεῖς  ὅταν   συνέλθητε, πυκτεύετε, βοᾶτε, ῥιπτεῖτε, ὀρχεῖσθε,
[32, 30]   αὑτοὺς ἐν τῷ παρόντι καὶ  ὅταν   τὰ συνήθη θεωρῆτε, οἷοί ἐστε.
[32, 70]   περὶ μικρῶν εἶναι τὸν λόγον,  ὅταν   τις ὑμῖν διαλέγηται περὶ τῶν
[32, 30]   ἐν δὲ ταῖς ἄλλαις σπουδαῖς,  ὅταν   ὑμῖν ἐμπέσῃ τὸ τῆς ἀταξίας
[32, 70]   τὰ τελευταῖα συμβάντα περὶ ὑμᾶς,  ὅτε   {γὰρ} καθ´ αὑτοὺς ἦτε. οὐχ
[32, 80]   ἔρχεται ἠὲ κολοιῶν οὖλον κεκλήγοντες,  ὅτε   προΐδωσιν ἰόντα ἵππον, ὃς ἀνθρώποισι
[32, 65]   θαυμαζομένῳ τότε ἐν τοῖς Ἕλλησιν.  ὅτι   γὰρ λίαν ἡδὺς ἐδόκει καὶ
[32, 20]   πρὸς τοὺς αἰτιωμένους καὶ καταγιγνώσκοντας,  ὅτι   δεῦρο εἰσῆλθον, δικαίως ἀπολογεῖσθαι·
[32, 90]   καὶ ζῆν φιλοπόνως {πολλοὺς δῆλον  ὅτι}   καὶ ταῦθ´ ὅτ´ ἀναγκαῖον ἦν
[32, 85]   εἰ καὶ ψυχρότερόν ἐστιν εἰπεῖν  ὅτι   κἀκείνην ὑπὸ ἵππου τινὸς φθαρῆναι
[32, 90]   δόξης ἀπολαύουσιν ἔτι καὶ νῦν;  ὅτι   κοινῇ ἐκτήσαντο τὴν φιλοτιμίαν. τοὺς
[32, 80]   ἀνθρώπων τοῖς παρ´ ὑμῖν (πλὴν  ὅτι   μάχεσθαί γε οὐδεὶς ἱκανός ἐστιν
[32, 95]   πᾶσιν Ἕλλησιν ἀφικέσθαι γελωτοποιόν· ἀλλ´  ὅτι   οἱ εἴσαιτο γελοίιον Ἀργείοισιν ἔμμεναι.
[32, 1]   ἐσιωπήσατε, καὶ πρὸς τούτῳ ἐδείξατε  ὅτι   οὐ μόνον ἐστὲ ἱκανοὶ νοήσαντες
[32, 20]   παρέβαλον· ὅπως οὖν ἔχω λέγειν  ὅτι   οὐ πᾶν πλῆθος ἀσελγές ἐστιν
[32, 75]   ταῦτα, τί ἐρεῖτε; δῆλον  ὅτι   οὐδ´ ἀκούσεσθε παρ´ ἐκεῖνον τὸν
[32, 95]   θέλοι μάτην ἐνοχλεῖσθαι, σαφῶς εἰδὼς  ὅτι   οὔτ´ ἂν ὠνήσαιτο τῶν ἀνθρώπων
[32, 10]   ἐνθάδε ἐν Μέμφει πλησίον ὑμῶν,  ὅτι   παῖδες ἀπαγγέλλουσι παίζοντες τὸ δοκοῦν
[32, 90]   παρείληφε {κἀκείνων ἐστὶ} τὸ ὄνειδος,  ὅτι   πάντες αὐτὸ πάσχουσιν· ὥσπερ καὶ
[32, 85]   τῶν Τρώων πόλις εὐδαίμων,  ὅτι   πονηρῶν καὶ ἀκολάστων ὑπῆρξε πολιτῶν.
[32, 10]   ἐγγύθεν ἄρξωμαι, τοῦτο πείσθητε βεβαίως,  ὅτι   τὰ συμβαίνοντα τοῖς ἀνθρώποις ἐπ´
[32, 5]   ἐκεῖνοι καὶ πάνυ καλῶς ἐποίουν,  ὅτι   τοῖς ποιηταῖς ἐπέτρεπον μὴ μόνον
[32, 1]   ὡς σοφούς τε καὶ δεινούς,  ὅτι   τοσαῦται μυριάδες ἀνθρώπων ἅμα καὶ
[32, 1]   ἕτερον μείζω τε καὶ σεμνότερον,  ὅτι   τοσοῦτοι ὄντες λόγων χρησίμων γενομένων
[32, 30]   μέγα λόγος, τοῦτο γοῦν  ὅτι   τοσοῦτον χρόνον κάθησθε σωφρονοῦντες. καὶ
[32, 45]   ὀρχεῖσθε, ποίῳ χρισάμενοι φαρμάκῳ; δῆλον  ὅτι   τῷ τῆς ἀνοίας· ὡς οὐκ
[32, 95]   Ἀλεξανδρέων δῆμος. οὐκοῦν ἂν ἀκούσωσιν  ὅτι   φρόνιμος, ἀλλ´ οὐχ οἷα τὰ
[32, 30]   σπουδαῖοι τοιαῦτα πράττοντες. οὐκ ἴστε  ὅτι   ὥσπερ ἡγεμὼν καὶ βασιλεὺς ὅταν
[32, 5]   τὰς πόλεις, οὐ πολλάκις ἀκηκόατε·  οὐ   βούλομαι γὰρ εἰπεῖν, ἀνήκοοί ἐστε.
[32, 90]   Λακεδαιμονίοις, ἀλλὰ μᾶλλον ἑτέροις τισίν·  οὐ   βούλομαι γὰρ ὀνομάσαι. ὅπερ γὰρ
[32, 90]   ὃς οὕτως ἑάλωκε καὶ περιηγκωνίσθαι.  οὐ   γὰρ ἂν μὲν τὸ σῶμά
[32, 30]   οὖν τοὺς οὕτω διακειμένους ἐπαινέσειεν;  οὐ   γὰρ διὰ τοῦτο καὶ τοῖς
[32, 55]   νῦν καὶ μεθέστηκεν εἰς τοὐναντίον.  οὐ   γὰρ ἐκ Μουσῶν, ἀλλ´ ἐκ
[32, 70]   περὶ τὸν βίον ταύτης ἀταξίας.  οὐ   γὰρ ἔστι τοὺς οὕτως ἐπτοημένους
[32, 45]   μικράν, μᾶλλον δὲ δόξαν κενήν.  οὐ   γὰρ ἡδόμενοι τοσοῦτον ὅσον οἰόμενοι
[32, 100]   τἀκριβέστερα τῆς τέχνης· δέ,  οὐ   γὰρ ἦν οἱ σύνεσις μουσικῆς,
[32, 50]   γὰρ πρᾶγμά ἐστι φύσει τοιοῦτον.  οὐ   γὰρ καὶ ἐν ἄλλαις πόλεσιν
[32, 75]   ἀνθρώπων δύναται τὰ συμβαίνοντα εἰπεῖν;  οὐ   γὰρ οὕτως ἐκεῖνός φησι τὰ
[32, 70]   τῶν ἐν τοῖς θεάτροις θορύβων.  οὐ   γὰρ οὕτως πενία ταχὺ
[32, 95]   τῆς ἐνθάδε ἀφίξεως παράσχοιτε πόθον.  οὐ   γὰρ οὕτως τὸ κάλλος τῶν
[32, 45]   καὶ σχήματος πρέποντος ἀνθρώποις ἐλευθέροις.  οὐ   γὰρ παρὰ τοῦτο οὔτε τῶν
[32, 75]   σπουδή; τίς ἀγών;  οὐ   γὰρ Πέλοψ ἐστὶν διώκων,
[32, 20]   δυσχερὲς ὄντως καὶ δι´ ὑμᾶς.  οὐ   γὰρ ῥᾴδιον ἐνεγκεῖν τοσοῦδε πλήθους
[32, 30]   γε ἄλλων οὐδενὸς αὐτοῖς μέλει.  οὐ   γὰρ ὑμεῖς μέν, ἄν τις
[32, 5]   εἶπον, ἀεὶ ὑμῖν πάρεστι, καὶ  οὐ   δέος μήποτε ἐπιλίπῃ· τῶν δὲ
[32, 95]   ἱλαροὶ καὶ σκῶψαι πάντων δεινότατοι.  οὐ   δήμου τὸ ἐπιτήδευμα· πόθεν; οὐδὲ
[32, 45]   πόλει τοιαῦτα ἐργάζονται, μὰ Δί´  οὐ   δι´ αὑτῶν τινα ἡδονὴν
[32, 10]   καὶ μετὰ σπουδῆς βούλεται ὠφελεῖν,  οὐ   δι´ ὀλίγων ῥημάτων, ἀλλ´ ἰσχυρᾷ
[32, 5]   ἀνήκοοί ἐστε. καὶ τοῦτο ἴσως  οὐ   δι´ ὑμᾶς· δηλώσετε δέ, ἂν
[32, 45]   γιγνόμενοι καὶ σφόδρα ἀμούσως ἔχοντες  οὐ   διαφέρεσθε. καίτοι πόσοι διὰ ταῦθ´
[32, 40]   αὐτοὶ θιγόντες οὐδ´ ἐπιβάντες ἵππων  οὐ   δύνασθε κατέχειν αὑτοὺς, ἀλλ´ ἐστὲ
[32, 95]   προπυλαίοις· εἰς〉 ταῦτα μὲν γὰρ  οὐ   δύνασθε ὑμεῖς ἀναλίσκειν οὐδ´ ἂν
[32, 30]   τῆς κακίας καὶ τῶν ἁμαρτημάτων  οὐ   δυνατόν· οὐδ´ εἴ μοι δέκα
[32, 50]   παροινίας, ἄρχοντες, φιλοφρονούμενοι τοὺς συνόντας,  οὐ   θρασυνόμενοι πρὸς αὐτούς· οἱ δὲ
[32, 10]   τὴν αὑτοῦ δύναμιν καὶ μόνον  οὐ   καθ´ ἑκάστην ἡμέραν διά τε
[32, 80]   καὶ ἡγεῖσθε καὶ πίπτετε. τοιγαροῦν  οὐ   κακῶς τις παρεποίησε τῶν σαπρῶν
[32, 30]   ἂν πράττῃ τις καθ´ αὑτόν,  οὐ   κοινόν ἐστι τοῦτο οὐδὲ τῆς
[32, 95]   πατρίδα κρείττω ποιεῖν, μὰ Δί´  οὐ   κρήναις οὐδὲ προπυλαίοις· εἰς〉 ταῦτα
[32, 35]   ὡς ὅ, τι ἂν ἀσχημονῆτε  οὐ   κρύφα γίγνεται τοῦτο οὐδ´ ἐν
[32, 35]   {τὰ μὲν γὰρ λεγόμενα αὐτὰ  οὐ   μεγάλα, περὶ μεγίστων δὲ ὡς
[32, 90]   μὲν τῶν καθ´ ἕνα εἰσὶν  οὐ   μεγάλης οὐδὲ φοβερᾶς προσηγορίας τυγχάνουσιν·
[32, 55]   πάντα ποιοῦσιν ὅσα ἄνθρωποι πεπωκότες,  οὐ   μέντοι κακὸν οὐδὲν ἀλλήλους ἐργάζονται·
[32, 35]   καὶ πεζὰ ἐν τοῖς λόγοις,  οὐ   μέντοι περὶ φαύλων. {τὰ μὲν
[32, 25]   δὴ τῆς κακίας αὐτῶν οὔσης  οὐ   μιᾶς οὐδὲ ἁπλῆς, ἀλλὰ συμπεφορημένης
[32, 30]   γε ὑμῖν λόγος παρέσχηκεν  οὐ   μικρόν, μίαν ὥραν σωφρονῆσαι. καὶ
[32, 40]   ἅπασιν ἀνθρώποις. ~ὁρῶ γὰρ ἔγωγε  οὐ   μόνον Ἕλληνας παρ´ ὑμῖν οὐδ´
[32, 1]   καὶ πρὸς τούτῳ ἐδείξατε ὅτι  οὐ   μόνον ἐστὲ ἱκανοὶ νοήσαντες εἰπεῖν,
[32, 20]   τέλους πᾶσι θαυμαστοὶ δόξετε, καὶ  οὐ   μόνον κρουμάτων ἔμπειροι καὶ ὀρχημάτων,
[32, 5]   ἤκουον ἑορτάζοντες καὶ δημοκρατούμενοι, καὶ  οὐ   μόνον τῶν σφετέρων πολιτῶν, εἴ
[32, 45]   οὖν τοῦτο δείκνυσι; μὰ Δί´  οὐ   μουσικῆς ἰσχὺν οὐδ´ ὑπερβολὴν τέχνης,
[32, 35]   χαλεπὸν ἦν· ὥστε τὰς ἐμπορίας  οὐ   νήσων οὐδὲ λιμένων οὐδὲ πορθμῶν
[32, 55]   ἐμποιοῦντα ταῖς ψυχαῖς καὶ σώμασιν,  οὐ   νόσον οὐδὲ μανίαν· τὰς δὲ
[32, 20]   ὅπως οὖν ἔχω λέγειν ὅτι  οὐ   πᾶν πλῆθος ἀσελγές ἐστιν οὐδὲ
[32, 5]   Ἀθηναίους, ὧν μικρῷ πρότερον ἐμνήσθην,  οὐ   πάντως εὑρήσομεν ἁμαρτάνοντας· ἀλλὰ τοῦτό
[32, 35]   διοικεῖτε τὴν οἰκίαν ἕκαστος  οὐ   πάνυ δῆλός ἐστιν· ὅπως μέντοι
[32, 50]   ὀργιζόμενοι καὶ γελῶντες, πλεονεκτοῦντες ἀλλήλους,  οὐ   παρακαλοῦντες, τελευτῶντες ἀπίασι κακόν τι
[32, 50]   εὐσχημόνως ἅμα καὶ προσηνῶς, εὐωχίας,  οὐ   παροινίας, ἄρχοντες, φιλοφρονούμενοι τοὺς συνόντας,
[32, 35]   λιμένος καὶ ἀγορᾶς ἐστιν ἐγκώμιον,  οὐ   πόλεως· οὐδέ γε, ἂν ὕδωρ
[32, 5]   βέλτιον οἰκεῖν δύνανται τὰς πόλεις,  οὐ   πολλάκις ἀκηκόατε· οὐ βούλομαι γὰρ
[32, 100]   δὴ τὸν μὲν ἄλλον χρόνον  οὐ   προσεῖχεν οὐδὲ ἐφρόντιζε τοῦ ὀνείρατος,
[32, 1]   ἐπειδὴ παίζοντες ἀεὶ διατελεῖτε καὶ  οὐ   προσέχοντες καὶ παιδιᾶς μὲν καὶ
[32, 70]   καὶ συγχέαι πάντα ἐπιβουλεύσαντες, καὶ  οὐ   πρότερον ὑμᾶς ἀνῆκαν ἕως ἐγεύσασθε
[32, 10]   ἀταξίαν πλήθους ἐνεγκεῖν καὶ θόρυβον,  οὐ   ῥᾴδιον, ἀλλὰ καὶ πάνυ εὐτυχοῦς
[32, 1]   τρήσαντες τὸ ἕτερον χρυσίον ἐνέβαλον,  οὐ   συνέντες τοῦ θεοῦ. τοῦτο μὲν
[32, 90]   μὲν εἰσάγοντες μεθύοντα καὶ Δᾶον  οὐ   σφόδρα κινοῦσι γέλωτα, τὸν δὲ
[32, 10]   ἕνεκεν καὶ δόξης τῆς ἑαυτῶν,  οὐ   τῆς ὑμετέρας ὠφελείας, τοῦτο δ´
[32, 95]   εἴσαιτο γελοίιον Ἀργείοισιν ἔμμεναι. ἀλλ´  οὐ   τὸ γελοῖον ἀγαθόν ἐστιν οὐδὲ
[32, 45]   ~ἐκεῖνος μὲν παίζων καὶ καταγελῶν  οὐ   φαύλου πράγματος, ὡς ἐγὼ δοκῶ,
[32, 50]   καὶ ἀποθνῄσκειν ἀγαθῆς ἐστι καὶ  οὐ   φιλοζῴου ψυχῆς· ὑπὲρ δὲ τῆς
[32, 45]   καὶ τῆς ἀξίας τῆς ἑαυτῶν  οὐ   φροντίζετε. κἂν μὲν ὑμῖν
[32, 60]   αἰσχρὰν ταύτην καὶ ἄμετρον φιλοτιμίαν;  οὐ   φυλάξεσθε τοὺς ἄλλους σκώπτοντες καὶ
[32, 45]   τοῦτό με〉 οἴεσθε λέγειν ὡς  οὐ   χρὴ καὶ τὰ τοιαῦτα γίγνεσθαι
[32, 95]   συνειδὼς ὑμῖν τὴν ἐσχάτην ἀπορίαν,  οὐ   χρημάτων, ἀλλὰ νοῦ καὶ συνέσεως.
[32, 35]   <