HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

DION CHRYSOSTOME, Au peuple d'Alexandrie (discours 32; traduction anglaise)

Liste des contextes (ordre alphabétique)


μ  =  168 formes différentes pour 501 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Discours, par.
[32, 45]   πολυανθρωποτάτῃ πασῶν πόλει τοιαῦτα ἐργάζονται,  μὰ   Δί´ οὐ δι´ αὑτῶν τινα
[32, 95]   καὶ τὴν πατρίδα κρείττω ποιεῖν,  μὰ   Δί´ οὐ κρήναις οὐδὲ προπυλαίοις·
[32, 45]   ἐκεῖ; τί οὖν τοῦτο δείκνυσι;  μὰ   Δί´ οὐ μουσικῆς ἰσχὺν οὐδ´
[32, 65]   ἡδὺς ἐδόκει καὶ περιττὸς εἶναι,  μὰ   Δί´ οὐκ ἐτίμησαν αὐτόν, ἀλλ´
[32, 75]   καὶ βωμὸν ἱδρύσασθαι τὸν αὐτόν,  μὰ   Δί´ οὐχ ὑπὲρ τῶν ἵππων,
[32, 60]   τερετισμάτων ὥσπερ κακοὶ καὶ περίεργοι  μάγειροι   συντρίψαντες {τοὺς νόμους} ἰδιώτας καὶ
[32, 55]   ἀφικνεῖται δεῦρο αὐτόματον οὐδὲ τὴν  μᾶζαν   ἔχετε ἐν ἐξουσίᾳ δήπουθεν, ἀλλὰ
[32, 75]   ὑμῖν ἐπιστὰς εἴποι διατεινάμενος, δαιμόνιοι,  μαίνεσθε   καὶ οὐκέτι κεύθετε θυμῷ βρωτὺν
[32, 5]   ψυχαγωγίας καὶ ἀπάτας τῆς πόλεως·  μαινοίμην   γὰρ ἄν· ἀλλ´ ἀξιῶν ὑμᾶς,
[32, 55]   ἐκεῖνοί γε παρεισάγουσι Βάκχας τινὰς  μαινομένας   ὑπὸ μέλους καὶ Σατύρους· οὐκοῦν
[32, 40]   μέγιστον τὴν ἐπιφάνειαν τοῦ θεοῦ·  μαινομένην   δὲ ὑπὸ ᾠδῆς καὶ δρόμων
[32, 85]   περὶ τοῦτο διατρίβωσι πηδῶντες καὶ  μαινόμενοι   καὶ παίοντες ἀλλήλους καὶ ἀπόρρητα
[32, 90]   Εὐριπίδης τὸν Ἡρακλέα φησὶ παθεῖν  μαινόμενον·   ἐκ τοῦδε βαίνων ἅρματ´ οὐκ
[32, 20]   καὶ φήσουσι δοξοκόπον εἶναι καὶ  μαινόμενον,   ὅστις ἐμαυτὸν ὄχλῳ καὶ θορύβῳ
[32, 25]   τέρατι ξυμπλέκεσθαι καὶ ὁμόσε ἰέναι  μαινομένου   τινὸς ἀληθῶς ἔργον σφόδρα
[32, 85]   πλῆθος ἀνήριθμον ἀνθρώπων ἀθλίων καὶ  μαινομένων,   ὥσπερ τινὰ κόπρον βαθεῖαν ἐν
[32, 40]   Ἑλλήνων ἀποδεδειγμένον χωρίον, ἐν  μαίνονται   καθ´ ἡμέραν, τὸ γυμνάσιον λέγων·
[32, 35]   ἐπὶ τοῖς τοιούτοις χαίρουσι, καὶ  μακαρίους   ἑαυτοὺς κρίνουσιν, ἂν οἰκῶσι καθ´
[32, 65]   σπέρματος· ἐπεὶ τούς γε ἄλλους  Μακεδόνας   ἀνδρείους καὶ πολεμικοὺς γενέσθαι καὶ
[32, 60]   ἐκεῖνος περί τε Θρᾴκην καὶ  Μακεδονίαν   τὸν Ὀρφέα μελῳδεῖν, καθάπερ εἴρηται,
[32, 65]   ἐξ ἐκείνων γένος τι φῦναι  Μακεδόνων,   καὶ τοῦτο αὖθις ὕστερον μετὰ
[32, 20]   κινήθη δ´ ἀγορή, ὡς κύματα  μακρὰ   θαλάσσης πόντου Ἰκαρίοιο, τὰ μέν
[32, 45]   ἐν ἐρήμῳ ἦσαν πελάγει καὶ  μακρὰν   ἀπῳκισμέναι καθ´ αὑτὰς ἐπὶ σκοπέλου
[32, 60]   τῶν ὑμετέρων σκωμμάτων ἀτοπώτερος καὶ  μακρότερος.   σκοπεῖτε οὖν, εἰ βούλεσθε ἀκοῦσαι,
[32, 55]   φλεγμαίνοντα τῶν ἑλκῶν ὑγραίνοντες καὶ  μαλακοποιοῦντες   ἀνώδυνα ἔθηκαν. οὐχ ἧττον δὲ
[32, 15]   καὶ λόγου ψυχὰς πραΰνειν καὶ  μαλάττειν.   οὗτοι δὲ σωτῆρές εἰσι καὶ
[32, 25]   λέγοιμι. φημὶ δὴ δῆμον ἐοικέναι  μάλιστα   ἀνδρὶ δυνάστῃ καὶ σφόδρα ἰσχυρῷ,
[32, 10]   μάλιστα μὲν τιμᾶται τὸ δαιμόνιον,  μάλιστα   δὲ αὐτὸ δείκνυσι τὴν αὑτοῦ
[32, 55]   εὑρῆσθαι δοκεῖ τῶν παθῶν καὶ  μάλιστα   δὴ μεταστρέφειν ψυχὰς ἀπηνῶς καὶ
[32, 30]   γε προϊέναι κοσμίως, αἱ δὲ  μάλιστα   ἐν ταῖς ὁδοῖς {πλεῖστα} ἁμαρτάνουσιν.
[32, 30]   τὸ δημόσιον ἦθος. ὑμεῖς δὲ  μάλιστα   ἐνταῦθα ἀφυλάκτως ἔχετε καὶ προήσεσθε
[32, 30]   οὐδὲ εἴρηκα σαφῶς, ἐφ´  μάλιστα   ἐπιτιμῶ· τοῦτο δὲ ἔργον εἶναι
[32, 10]   ὑμᾶς ἀπιστεῖν χρή, παρ´ οἷς  μάλιστα   μὲν τιμᾶται τὸ δαιμόνιον, μάλιστα
[32, 75]   ἱππόδρομον Ταραξίππου Ποσειδῶνος βωμός, ἔνθα  μάλιστα   συνέβαινε τοὺς ἵππους πτοεῖσθαι καὶ
[32, 70]   ὑμῖν Κόνων ἐχρήσατο προελθών, οὗ  μάλιστα   τὸ πλῆθος ὑμῶν συνειστήκει, καὶ
[32, 1]   τι ἂν ἐννοήσητε· ἐγὼ δὲ  μᾶλλον   ἂν ὑμᾶς ἐπῄνουν βραδὺ μὲν
[32, 25]   τι τῶν χρησίμων ἐστὶ καὶ  μᾶλλον   ἂν ὑμᾶς ὠφελήσειεν περὶ
[32, 15]   δὲ καύσει καὶ τομῇ, προσήκουσα  μᾶλλον   ἄρχουσι καὶ νόμοις καὶ δικασταῖς,
[32, 55]   ὑμᾶς παύσασθαι βακχειῶν καὶ προσέχειν  μᾶλλον   αὑτοῖς. νυνὶ δὲ ἂν μόνον
[32, 95]   αὐτὸς ἔλεγε Διὸς υἱὸς εἶναι.  μᾶλλον   δ´ ἴσως οὐχ Ἡρακλεῖ προσέοικεν
[32, 45]   πάσχουσι καὶ δι´ ἡδονὴν μικράν,  μᾶλλον   δὲ δόξαν κενήν. οὐ γὰρ
[32, 55]   ὤτων καὶ φωνῆς αὐτὸ πάσχετε,  μᾶλλον   δὲ ληρεῖτε ἐκείνων {κάκιον} καὶ
[32, 1]   γὰρ ἔπαινος τὸ ἅμα εἰπεῖν,  μᾶλλον   δὲ οὐδὲ τούτου· τί γάρ,
[32, 35]   ἔθνος, σῶμα τῆς πόλεώς ἐστι,  μᾶλλον   δὲ προσθήκη, τοῦ τε ποταμοῦ
[32, 65]   ῥητόρων ἅπτεσθαι καὶ φιλοσόφων ἐνίων·  μᾶλλον   δὲ τοὺς ῥήτορας οὐδὲ γνῶναι
[32, 75]   τὸν τόπον ἀσφαλῆ. πολὺ δὴ  μᾶλλον   ἔγωγε ὑμῖν συμβουλεύω τὸν θεὸν
[32, 85]   καὶ πρὸς ὀλίγον γιγνομένη καὶ  μᾶλλον   ἐλεεῖσθαι τοὺς παθόντας καταγελᾶσθαι
[32, 55]   ἐκείνων {κάκιον} καὶ παραφέρεσθε καὶ  μᾶλλον   ἐοίκατε κραιπαλῶσιν. καίτοι τὰ τῶν
[32, 90]   Ἀθηναίους τὰ περὶ τοὺς λόγους  μᾶλλον   ἐπιτηδεύοντας καὶ ποίησιν καὶ χοροὺς
[32, 1]   θεοῦ. τοῦτο μὲν γὰρ κόραις  μᾶλλον   ἔπρεπε καὶ παισὶ Λυδῶν
[32, 90]   τοῖς Ἀθηναίοις καὶ Λακεδαιμονίοις, ἀλλὰ  μᾶλλον   ἑτέροις τισίν· οὐ βούλομαι γὰρ
[32, 100]   ἀμαθεῖς ποιεῖτε τὰς Χάριτας, ἀλλὰ  μᾶλλον   Εὐριπίδην μιμεῖσθε οὕτω λέγοντα· μὴ
[32, 10]   δύο ῥήματα εἰπόντες, καὶ λοιδορήσαντες  μᾶλλον   διδάξαντες ὑμᾶς, κατὰ σπουδὴν
[32, 35]   λιμένας καὶ τόπους καὶ πάντα  μᾶλλον   ὑμᾶς. ποῦ γὰρ εἶπον
[32, 15]   περιγίγνεται διὰ τούτου, ἀλλ´ ἀπέχθεια  μᾶλλον   καὶ λοιδορία καὶ προπηλακισμός· ὧν
[32, 90]   αἰσχίω τὰ αἰσχρὰ καὶ καταγέλαστα  μᾶλλον,   ὅταν περὶ τὰς πόλεις.
[32, 85]   ἀνθρώπους διαβεβλῆσθαι, μίμους καὶ γελωτοποιοὺς  μᾶλλον,   οὐκ ἄνδρας ἐρρωμένους, {ὡς τῶν
[32, 5]   δέ, ἂν ἀνάσχησθε τήμερον· ἀλλὰ  μᾶλλον   παρὰ τοὺς καλουμένους φιλοσόφους. οἱ
[32, 80]   τῇ θέᾳ καθέστηκεν, ἀλλὰ πολὺ  μᾶλλον   πέτεσθε τῶν ἵππων καὶ τῶν
[32, 55]   ἐκπεπληγμένοι κάθησθε, ἀναπηδᾶτε τῶν ὀρχηστῶν  μᾶλλον,   συντείνεσθε ὑπὸ τῶν ᾀσμάτων· τοὺς
[32, 60]   δὲ πτηνὰ καὶ τὰ πρόβατα  μᾶλλόν   τε προσιέναι καὶ μηκέτ´ ἀπαλλάττεσθαι·
[32, 95]   καὶ μὴ δεομένους θεραπείας;  μᾶλλον   ὡς ἀνιάτων ἀπεγνωκέναι; παραπλήσιον γάρ,
[32, 40]   δὲ ἔφη κινεῖν αὐτοῖς τὴν  μανίαν.   εὐθὺς γὰρ οἱ μὲν τρέχουσιν,
[32, 55]   καὶ σώμασιν, οὐ νόσον οὐδὲ  μανίαν·   τὰς δὲ παρθένους, ὡς ἂν
[32, 80]   πυρὸς ὁρμῇ· ὣς οἱ μὲν  μάρναντο   πυρὸς δέμας· οὐδέ κε φαίης
[32, 70]   τούτους συνήθεις, αὐτοὶ δ´ ὑπὸ  μαστίγων   ἠλαύνεσθε τῶν ἐν ταῖς τραγῳδίαις,
[32, 95]   ἀπειρίαν οὐκ ἂν θέλοι  μάτην   ἐνοχλεῖσθαι, σαφῶς εἰδὼς ὅτι οὔτ´
[32, 100]   καθάπερ οἶμαι καὶ ἄλλοι τόποι  μάτην   προσαγορεύονται, τὸ πρᾶγμα μὴ ἔχοντες
[32, 80]   τοῖς παρ´ ὑμῖν (πλὴν ὅτι  μάχεσθαί   γε οὐδεὶς ἱκανός ἐστιν οὐδὲ
[32, 50]   βαδίζων {ἢ} πεσών τινα ἔωσε,  μάχεται   πρὸς ἕτερον. ὁμοίως καὶ περὶ
[32, 40]   οἱ δὲ τὼ χεῖρε ἀνατείναντες  μάχονται   πρὸς οὐδένα ἀνθρώπων, οἱ δὲ
[32, 45]   αὐτὰ ὁρᾶν. μὴ γὰρ τοῦτό  με〉   οἴεσθε λέγειν ὡς οὐ χρὴ
[32, 20]   οὖσαν ἐκόμιζε, τάχ´ ἂν〉 ληρεῖν  με   φαίητε, ῥητέα δ´ ὅμως· Ζεὺς
[32, 90]   βλέπηται κοινόν, τότε ἐπίσημον καὶ  μέγα   καὶ δημοσίᾳ γίγνεται. ποία γὰρ
[32, 1]   ἐπιβήτορες, οἵ τε τάχιστα ἤγειραν  μέγα   νεῖκος ἀπαιδεύτοισι θεαταῖς, νηπιάχοις, ξυνὸν
[32, 30]   εἰ μηδὲν ἄλλο παρέσχηκεν ὑμῖν  μέγα   λόγος, τοῦτο γοῦν ὅτι
[32, 60]   ἀνθρώποις, εἰ θεμιτὸν εἰπεῖν, οὐδὲν  μέγα   οὐδὲ θαυμαστὸν ἔχουσιν; εἰ γὰρ
[32, 75]   καὶ συγγενομένην χαλεπόν τι καὶ  μέγα   τεκεῖν τέρας. δέδοικα δὴ κἀγὼ
[32, 80]   καὶ πᾶσι θεοῖσι χεῖρας ἀνίσχοντες  μεγάλ´   εὐχετόωντο ἕκαστοι. ἠΰτε περ κλαγγὴ
[32, 95]   Θεόφιλος τοίνυν πολλὰ ἔχων καὶ  μεγάλα   ἔνδον ὤνια παρ´ αὑτῷ ταῦτα,
[32, 35]   μὲν γὰρ λεγόμενα αὐτὰ οὐ  μεγάλα,   περὶ μεγίστων δὲ ὡς οἷόν
[32, 30]   σωφρονοῦντες. καὶ γὰρ τοῖς νοσοῦσι  μεγάλη   ῥοπὴ πρὸς σωτηρίαν μικρὸν ἡσυχάσασιν.
[32, 30]   σωφρονῆσαι. καὶ γὰρ τοῖς νοσοῦσι  μεγάλη   ῥοπὴ πρὸς σωτηρίαν μικρὸν ἡσυχάσασιν.
[32, 85]   καὶ ἀκολάστων ὑπῆρξε πολιτῶν. καίτοι  μεγάλη   τε καὶ ἔνδοξος ἦν· ἀλλ´
[32, 25]   ἀνδρὶ δυνάστῃ καὶ σφόδρα ἰσχυρῷ,  μεγάλην   τινὰ ἐξουσίαν καὶ ῥώμην ἔχοντι,
[32, 90]   τῶν καθ´ ἕνα εἰσὶν οὐ  μεγάλης   οὐδὲ φοβερᾶς προσηγορίας τυγχάνουσιν· ὅταν
[32, 35]   ἐμαυτόν. δεινοὶ γὰρ ἐκεῖνοι καὶ  μεγάλοι   σοφισταὶ καὶ γόητες· τὰ δ´
[32, 25]   δὴ καὶ σεμνὸν ἀληθῶς καὶ  μεγαλοπρεπὲς   δήμου πρόσωπον πρᾷον καὶ καθεστηκὸς
[32, 40]   ἐπὶ συχνὰς ἡμέρας· καθάπερ ἐμπρησμοῦ  μεγάλου   λήξαντος ἰδεῖν ἔστι μέχρι πολλοῦ
[32, 25]   μὴ πάντα ἐθέλειν τρυφᾶν, ἐπιεικής,  μεγαλόφρων,   αἰδούμενος τοὺς ἀγαθοὺς καὶ ἄνδρας
[32, 95]   ὑπερβάλοισθέ ποτε οἶμαι τὴν ἐκείνου  μεγαλοψυχίαν·   ἀλλ´ εὐταξίᾳ, κόσμῳ, τῷ δεικνύειν
[32, 95]   τὸ μὲν σῶμα ἰσχυρῷ καὶ  μεγάλῳ,   τὴν δὲ διάνοιαν ἀμαθεῖ. πρὸς
[32, 90]   πόσους γὰρ οἴεσθε Ἀθηναίων  Μεγαρέων   Κορινθίων τὰ σώματα ἀσκεῖν
[32, 90]   κροκωτῷ, παραπλησίως καὶ δῆμος οὕτως  μέγας   μινυρίζων διὰ βίου καὶ πάλιν
[32, 85]   ὁράᾳς οἷος κἀγὼ καλός τε  μέγας   τε; ἀλλ´ ἔπι τοι κἀμοὶ
[32, 35]   γὰρ πόλις ὑμῶν τῷ  μεγέθει   καὶ τῷ τόπῳ πλεῖστον ὅσον
[32, 35]   ἐκδέχεσθε, κάλλει τε λιμένων καὶ  μεγέθει   στόλου καὶ τῶν πανταχοῦ γιγνομένων
[32, 45]   δεινὸν ἡγεῖσθε καὶ συμφορὰν πασῶν  μεγίστην·   αὐτοὶ δὲ ἐκπίπτοντες ἐκ τοῦ
[32, 5]   δ´ ὡς οἷόν τε τὸ  μέγιστον,   καταγελᾶν ἐθίζοντες τοὺς ἀνοήτους τῶν
[32, 40]   καὶ τῆς θαλάττης καὶ τὸ  μέγιστον   τὴν ἐπιφάνειαν τοῦ θεοῦ· μαινομένην
[32, 35]   λεγόμενα αὐτὰ οὐ μεγάλα, περὶ  μεγίστων   δὲ ὡς οἷόν τε. καὶ
[32, 10]   ἤδη καὶ ὕπαρ ὤνησε καὶ  μεθ´   ἡμέραν ἐναργῶς προεῖπεν. ἴστε δήπου
[32, 45]   νοῦν ἔχων ἐσώθη καὶ  μεθ´   ἡσυχίας ἤκουσεν. αὗται δὲ σχεδὸν
[32, 50]   δέδωκε τοὺς φρονιμωτέρους τῆς πόλεως,  μεθ´   ὧν καὶ θεωρεῖτε καὶ τἄλλα
[32, 55]   δὴ πάντα ἀνέστραπται νῦν καὶ  μεθέστηκεν   εἰς τοὐναντίον. οὐ γὰρ ἐκ
[32, 55]   μὲν γὰρ ἄλλους ἀνθρώπους  μέθη   πρὸς ᾠδὴν τρέπει καὶ ὄρχησιν·
[32, 55]   τοὐναντίον ἐστίν. γὰρ ᾠδὴ  μέθην   ἐμποιεῖ καὶ παράνοιαν. οἴνου μὲν
[32, 55]   μὲν γὰρ ἐνίοις τῶν βαρβάρων  μέθην   φασὶ γίγνεσθαι πραεῖαν δι´ ἀτμοῦ
[32, 90]   εἰς σωτηρίαν, ἀλλ´ αἱρεθεῖσα ὑπὸ  μέθης   ᾠδῆς γυναικῶν ἁρμάτων
[32, 90]   καὶ διασκευαῖς Καρίωνα μὲν εἰσάγοντες  μεθύοντα   καὶ Δᾶον οὐ σφόδρα κινοῦσι
[32, 20]   φαύλῳ μήτε ᾄδειν ἡδὺς μήτε  μεῖζον   ἑτέρου φθεγγόμενος, οὐκ ἄρα ἔδεισα
[32, 35]   παρὰ τοὺς ἄλλους ἅπαντας λόγου  μεῖζον,   τό τε θαυμαστὸν αὐτοῦ καὶ
[32, 25]   καὶ ῥώμην ἔχοντι, καὶ τοσούτῳ  μείζονι   δυνάστῃ καὶ ἄρχοντι πλεόνων, ὅσῳπερ
[32, 75]   πάντ´ τὰ τοιαῦτα καὶ  μείζονος   δεόμενα ἀποτροπῆς. φασὶν ἀρχαίαν βασιλίδα
[32, 30]   μέν, ἄν τις ἀσχημονῇ τῶν  μειζόνων   ἐν τῷ μέσῳ πάντων ὁρώντων,
[32, 70]   τἄλλα σωφρονεῖν καὶ περὶ τῶν  μειζόνων   ὀρθῶς βουλεύεσθαι. γὰρ τῶν
[32, 1]   ἐκείνῳ τῷ ἐπαίνῳ καινὸν ἕτερον  μείζω   τε καὶ σεμνότερον, ὅτι τοσοῦτοι
[32, 20]   τῇ ταραχῇ, βουλόμενον ὑμᾶς ὠφελεῖν.  μείναντες   δὲ καὶ ἀκούσαντες διὰ τέλους
[32, 35]   ἀρετῆς δὲ οὐδὲ ὄναρ αὐτοῖς  μέλει.   ἐγὼ δὲ τούτων ἐμνήσθην οὔτε
[32, 30]   τῶν γε ἄλλων οὐδενὸς αὐτοῖς  μέλει.   οὐ γὰρ ὑμεῖς μέν, ἄν
[32, 60]   εὐθὺς ἀποχωρεῖν, οὐχ ἡδόμενα τῷ  μέλει.   τὰ δὲ πτηνὰ καὶ τὰ
[32, 65]   περίεργον ἐπιθέσθαι τῇ μουσικῇ, καὶ  μελετᾶν   τότ´ εὐθὺς ἀπιόντας καθ´ αὑτοὺς
[32, 55]   νάπης, οὐδὲ γάλα καὶ  μέλι   δύνασθε εὐχερῶς οὕτως ἔχειν ἄκροισι
[32, 95]   τῇ Ἀττικῇ κανθάρους, τοῦ καθαρωτάτου  μέλιτος   ὄντος, τοῦ μὲν μηδέποτε γεύσασθαι,
[32, 65]   γυμνασίῳ πορϊόντες ἤδη γυμνάσονται πρὸς  μέλος   καὶ τοὺς κάμνοντας ἰάσονται. περὶ
[32, 60]   μὲν οὖν Ἀμφίων πρὸς τὸ  μέλος,   ὥς φασιν, ἤγειρε καὶ ἐπύργου
[32, 1]   ἂν κοινῇ πάντες ἀποτυγχάνωσι τοῦ  μέλους;   δήμου δὲ τὸ καλῶς ἀκοῦσαι.
[32, 55]   ὀνειράτων ταραχῆς. καὶ θεοῖς μετὰ  μέλους   θύομεν, ἵνα εὔτακτοι καὶ καθεστηκότες
[32, 60]   καὶ κατάξαντες τὸ σεμνὸν τοῦ  μέλους   καὶ πάντα τρόπον λωβησάμενοι τὴν
[32, 55]   παρεισάγουσι Βάκχας τινὰς μαινομένας ὑπὸ  μέλους   καὶ Σατύρους· οὐκοῦν ὑμῖν τὰ
[32, 65]   δ´ αὐτοῖς ἐμμένειν κύνειον τοῦ  μέλους.   ταῦτα μὲν ἐκεῖνος ἔπαιζεν
[32, 20]   οὐκ ἂν δεῦρο εἰσῆλθον δίχα  μέλους   τινὸς ᾄσματος. νῦν δὲ
[32, 60]   Θρᾴκην καὶ Μακεδονίαν τὸν Ὀρφέα  μελῳδεῖν,   καθάπερ εἴρηται, κἀκεῖ τὰ ζῷα
[32, 70]   ἑορτῇ πιούμενοι. καὶ μὴν ἐκεῖνο  μέμνησθε   τὸ γελοῖον ὡς βέλτιστος
[32, 10]   τοῦ Ἄπιδος φήμας ἐνθάδε ἐν  Μέμφει   πλησίον ὑμῶν, ὅτι παῖδες ἀπαγγέλλουσι
[32, 100]   τύραννος τῶν Σύρων ἧκεν εἰς  Μέμφιν,   ἐκπληττομένων αὐτὸν τῶν Αἰγυπτίων ἐκάλεσεν.
[32, 25]   προστάται χρηστοὶ καὶ δίκαιοι, τῶν  μὲν   ἀγαθῶν ἑκούσιοι ταμίαι, τῶν δὲ
[32, 45]   τὸ δὲ ἀνδραπόδου δυστυχοῦς. κἀκεῖνος  μὲν   ἀδικηθεὶς ἴσως ἐπὶ τοῦτο ἦλθεν,
[32, 40]   τὸ δεινὸν καὶ διαλυθῶσι, τὸ  μὲν   ἀκμαιότερον ἔσβεσται τῆς ταραχῆς· ἔτι
[32, 40]   πάρεισιν ἑκάστοτε ὑμῖν· ὥστε ὑμεῖς  μὲν   ἀκούετε ἑνός, ἂν οὕτω τύχῃ,
[32, 25]   σκληροὶ καὶ ἄγριοι τύραννοι, χαλεποὶ  μὲν   ἀκοῦσαι, χαλεποὶ δὲ συμβαλεῖν· τούτων
[32, 85]   πυνθανομένους περὶ τῆς πόλεως τὰ  μὲν   ἄλλ´ ἀκούειν θαυμαστὰ οἷα, περὶ
[32, 65]   τῇ πρὸς τὸν Ὀρφέα τὰ  μὲν   ἄλλα ἥδεσθαι μόνον καὶ ἐκπεπλῆχθαι,
[32, 40]   οὐχ ὡς πόλιν εἴδομεν τὰ  μὲν   ἄλλα θαυμαστὴν καὶ τῶν ἀνθρωπίνων
[32, 100]   ὦτα ᾄσεται. καὶ δὴ τὸν  μὲν   ἄλλον χρόνον οὐ προσεῖχεν οὐδὲ
[32, 30]   αὐτοῖς μέλει. οὐ γὰρ ὑμεῖς  μέν,   ἄν τις ἀσχημονῇ τῶν μειζόνων
[32, 30]   οἷοί ἐστε. ἐμοὶ γὰρ νῦν  μὲν   ἀξιοθέατοι δοκεῖτε εἶναι καὶ ἰδιώταις
[32, 70]   προσεῖχεν, ὑμεῖς δὲ πρὸς ἐκεῖνον  μὲν   ἀπεχθῶς, πρὸς ἀλλήλους δὲ στασιαστικῶς
[32, 20]   ᾄσματος. νῦν δὲ τούτου  μὲν   ἀπορῶ τοῦ φαρμάκου· θεὸς δ´,
[32, 70]   διὰ Ῥωμαίων; καὶ τέλος ἐκεῖνος  μὲν   αὐλῶν, ὑμεῖς δὲ ὀρχούμενοι τὴν
[32, 70]   τόπον βραχὺν προηγόρευεν ὡς εἰ  μὲν   αὐτὸς ἐκεῖ προέλθοι, νενικηκὼς εἴη
[32, 70]   καθ´ αὑτοὺς ἦτε. οὐχ  μὲν   βασιλεὺς ὑμῶν περὶ αὔλησιν ἠσχολεῖτο
[32, 20]   χωρὶς ᾠδῆς καὶ κιθάρας. τοῦτο  μὲν   γὰρ ἀλεξιφάρμακόν ἐστι πρὸς τὸν
[32, 55]   συντείνεσθε ὑπὸ τῶν ᾀσμάτων· τοὺς  μὲν   γὰρ ἄλλους ἀνθρώπους μέθη
[32, 1]   δὲ τὸ καλῶς ἀκοῦσαι. νῦν  μὲν   γὰρ ἁμαρτάνετε τὸ Ἀθηναίων ποτὲ
[32, 65]   ὡς ἔφην, εὐλαβῶς ἔχοντες. οἱ  μὲν   γὰρ ἄρχειν ἦσαν ἱκανοί, καὶ
[32, 5]   παρὰ τοὺς καλουμένους φιλοσόφους. οἱ  μὲν   γὰρ αὐτῶν ὅλως εἰς πλῆθος
[32, 50]   τοῦτο λαμπρόν, κακοδαίμονες; ὑπὲρ  μὲν   γὰρ δικαιοσύνης καὶ ἀρετῆς καὶ
[32, 40]   τὸν Σκύθην φασὶν εἰπεῖν· ἐδόκει  μὲν   γὰρ εἶναι τῶν σοφῶν· ἧκε
[32, 55]   οὐκ ἔστιν ἄλλους ἰδεῖν. παρὰ  μὲν   γὰρ ἐνίοις τῶν βαρβάρων μέθην
[32, 1]   ἀλλὰ καὶ ἀκούσαντες νοῆσαι. χοροῦ  μὲν   γὰρ ἔπαινος τὸ ἅμα εἰπεῖν,
[32, 35]   ἠρξάμην, ὁρᾶτε ἡλίκον ἐστίν. ὅπως  μὲν   γὰρ ἑστιᾶσθε καθ´ ἑαυτοὺς
[32, 45]   διὰ τοιαύτην αἰτίαν. τὸ  μὲν   γάρ ἐστιν ἀνδρὸς πονηροῦ θάνατος,
[32, 60]   σῶσαι, πῶς ἂν διέκεισθε; τούτων  μὲν   γάρ ἐστιν οὐδεὶς Ἀμφίων οὐδὲ
[32, 1]   οὐ συνέντες τοῦ θεοῦ. τοῦτο  μὲν   γὰρ κόραις μᾶλλον ἔπρεπε καὶ
[32, 35]   οὐ μέντοι περὶ φαύλων. {τὰ  μὲν   γὰρ λεγόμενα αὐτὰ οὐ μεγάλα,
[32, 60]   ὄρνιθας καὶ τὰ πρόβατα. τοὺς  μὲν   γὰρ λέοντας καὶ τὰ τοιαῦτα
[32, 30]   προέλθῃ καὶ ἀθρόος γένηται; χρὴ  μὲν   γὰρ οἶμαι καὶ τὸν ἄλλον
[32, 5]   λῆρος τοιοῦτος ἕτερος; ἐκεῖνο  μὲν   γάρ, ὅπερ εἶπον, ἀεὶ ὑμῖν
[32, 95]   κρήναις οὐδὲ προπυλαίοις· εἰς〉 ταῦτα  μὲν   γὰρ οὐ δύνασθε ὑμεῖς ἀναλίσκειν
[32, 10]   καὶ γοήτων καὶ σοφιστῶν. ἐγὼ  μὲν   γὰρ οὐκ ἀπ´ ἐμαυτοῦ μοι
[32, 55]   ἤπια δῶρα καὶ προσηνῆ. τὸν  μὲν   γὰρ Παιήονα καὶ Ἀλεξίκακον προσαγορεύουσιν,
[32, 45]   διὰ ταῦθ´ ὑμῶν ἀπολώλασιν; ἀδοξοῦσι  μὲν   γὰρ πάντες. αἱ δὲ Σειρῆνες
[32, 15]   τῶν ἐν ταῖς ἐξουσίαις. κολάζειν  μὲν   γὰρ προσήκει φειδόμενον, διδάσκειν δὲ
[32, 15]   κακοῦ μὴ πικρὸν εἶναι. τὸ  μὲν   γὰρ τῆς τιμωρίας σκληρὸν ἀπόλλυσι,
[32, 60]   οὐδεὶς Ἀμφίων οὐδὲ Ὀρφεύς·  μὲν   γὰρ υἱὸς ἦν Μούσης, οἱ
[32, 25]   τῆς ποίας μερίδος θῶμεν; ἐγὼ  μὲν   γὰρ ὡς τῆς βελτίονος οὖσιν
[32, 30]   δυνατόν· οὐδ´ εἴ μοι δέκα  μὲν   γλῶσσαι, δέκα δὲ στόματ´ εἶεν,
[32, 75]   οὐδ´ Οἰνόμαος οὐδὲ Μυρτίλος,  μὲν   δεύτερος ἀπὸ Διὸς γεγονώς,
[32, 70]   ὄλεθρον αὐξηθεῖσα ἤγαγεν. καὶ ταῦτα  μὲν   δὴ τὰ περὶ τὸ θέατρον.
[32, 50]   ἀξίου, πόσης αἰσχύνης; καὶ τούτους  μὲν   ἐάσωμεν, ἀλλ´ ἐν αὐτῇ τῇ
[32, 20]   τολμῶντας ὑμῖν διαλέγεσθαι, ἀλλὰ σεμνοὺς  μὲν   εἶναι βουλομένους, ἀνωφελεῖς δ´ ὁρωμένους
[32, 90]   ταῖς κωμῳδίαις καὶ διασκευαῖς Καρίωνα  μὲν   εἰσάγοντες μεθύοντα καὶ Δᾶον οὐ
[32, 40]   ἑαυτῆς; οἱ γὰρ ἄνθρωποι θύοντες  μέν   εἰσι μέτριοι καὶ βαδίζοντες καθ´
[32, 10]   ὑμῶν κατεγνωκότες. οὗτοι δ´ εἰ  μέν   εἰσι ποιηταὶ καὶ ῥήτορες, οὐδὲν
[32, 50]   καὶ περὶ τὰς θέας οἱ  μέν   εἰσιν ἄπληστοι καὶ λίχνοι καὶ
[32, 65]   ἐμμένειν κύνειον τοῦ μέλους. ταῦτα  μὲν   ἐκεῖνος ἔπαιζεν Φρύξ. ἐγὼ
[32, 65]   ἄρχειν ἦσαν ἱκανοί, καὶ τῶν  μὲν   Ἑλλήνων προέστησαν πολλὰ ἔτη, τοὺς
[32, 40]   ἡνιόχους, ὁρᾶσθε δὲ ὑπὸ τοσούτων  μὲν   Ἑλλήνων, τοσούτων δὲ βαρβάρων. τί
[32, 50]   ἐστι καὶ ἁπλοῦν δήπουθεν, τοῦ  μὲν   ἐμφαίνει τὴν ἡσυχίαν τοῦ τρόπου
[32, 45]   σφόδρα ἡσθέντας αὐταῖς; ἀλλ´ ἐκεῖναι  μὲν   ἐν ἐρήμῳ ἦσαν πελάγει καὶ
[32, 5]   τῶν δὲ Κυνικῶν λεγομένων ἔστι  μὲν   ἐν τῇ πόλει πλῆθος οὐκ
[32, 15]   καθάπερ τῶν ἄλλων νόσων·  μὲν   ἐοικυῖα διαίτῃ καὶ φαρμάκοις,
[32, 10]   ὑμᾶς παρϊόντων ὡς πεπαιδευμένων οἱ  μὲν   ἐπιδεικτικοὺς λόγους καὶ τοὺς ἀμαθεῖς,
[32, 15]   δὲ μὴ φειδόμενον· καὶ χρηστοῦ  μέν   ἐστιν ἡγεμόνος συγγνώμη, φιλοσόφου δὲ
[32, 15]   διὰ χρόνου ποτὲ περιτυχόντες ἄλλοτε  μὲν   ζώους´ ἑτερήμεροι, ἄλλοτε δ´ αὖτε
[32, 1]   θέατρον· εἰς τοῦτο δὲ καλὸν  μὲν   τίμιον οὐδὲν ὑμῖν
[32, 5]   τοιαῦτά ἐστε, ἀφ´ ὧν νοῦν  μὲν   φρόνησιν δικαίαν διάθεσιν
[32, 30]   διδάσκοντος. ἐγὼ δὲ καὶ νῦν  μὲν   ἡγοῦμαι πολλὰ καὶ χρήσιμα εἰρηκέναι
[32, 60]   καὶ ὑλαγμοῖς εἰκάζετε. καίτοι φιλοσόφους  μὲν   ᾔδειν οὕτως καλουμένους, κιθαρῳδοὶ δὲ
[32, 80]   οἷσιν ἕκαστος ἵπποις. ~ἐνταῦθα τοὺς  μὲν   ἡνιόχους πεποίηκεν ἀγωνιστὰς καὶ φιλοτιμουμένους,
[32, 20]   γίγνονται. ~καὶ τούτων ἐν ἀρχῇ  μὲν   ᾐτιασάμην τοὺς μὴ παριόντας εἰς
[32, 75]   ὑπὲρ τοῦ τυχόντος ἀργυρίου, νῦν  μὲν   ἡττωμένων, νῦν δὲ νικώντων, ἀεὶ
[32, 20]   τις ἄγχι βροτῶν πόλις. ἐκεῖνος  μὲν   θεὸς ὢν καὶ πετόμενος δυσχεραίνει
[32, 40]   τῶν Βακτρίων, ὡς αὐτοὶ  μὲν   ἴσασιν ἱππεύειν καὶ σχεδὸν ἄριστοι
[32, 85]   καὶ τὰς οἰκίας κατακάωσιν· αὕτη  μὲν   ἴσως τελευταία καὶ πρὸς ὀλίγον
[32, 85]   τινὸς φθαρῆναι λέγεται· πλὴν οἱ  μὲν   ἴσως ὑφ´ ἑνός, ὑμεῖς δὲ
[32, 1]   καὶ οὐ προσέχοντες καὶ παιδιᾶς  μὲν   καὶ ἡδονῆς καὶ γέλωτος, ὡς
[32, 80]   ἐπειγόμενοι πυρὸς ὁρμῇ· ὣς οἱ  μὲν   μάρναντο πυρὸς δέμας· οὐδέ κε
[32, 95]   τοῦ καθαρωτάτου μέλιτος ὄντος, τοῦ  μὲν   μηδέποτε γεύσασθαι, μηδ´ ἂν ἐκχέηται,
[32, 60]   προσιέναι καὶ μηκέτ´ ἀπαλλάττεσθαι· τὰ  μὲν   οἶμαι διὰ τὸ εὔηθες καὶ
[32, 25]   χαλεποὶ δὲ συμβαλεῖν· τούτων  μὲν   ὀργὴ πρὸς πάντα ἕτοιμος, ὥσπερ
[32, 60]   ἀγριότητα δυσπιστότερα εἶναι, καὶ τὰ  μὲν   οὐδ´ ὅλως πελάζειν, τὰ δ´
[32, 5]   ἀγοραίους ταύτας ἀποκρίσεις. τοιγαροῦν ἀγαθὸν  μὲν   οὐδὲν ἐργάζονται, κακὸν δ´ ὡς
[32, 60]   παρὰ μόνοις ὑμῖν γεγόνασιν.  μὲν   οὖν Ἀμφίων πρὸς τὸ μέλος,
[32, 25]   δῆμος καὶ πόλεως γενναιοτέρας. ἐκείνων  μὲν   οὖν εἰσι βασιλεῖς, θεοὶ ἐπὶ
[32, 15]   πονηρίαν εἴργοντες καὶ κατέχοντες. δεῖ  μὲν   οὖν ἑκατέρων ταῖς πόλεσι, πολὺ
[32, 1]   καὶ σωτῆρες τῶν πόλεων. ἐκεῖνοι  μὲν   οὖν κακῶς ἐχρήσαντο τοῖς ὠσὶ
[32, 60]   γένος αὐτὸ καὶ φιλῳδόν. ζῶντος  μὲν   οὖν Ὀρφέως συνέπεσθαι αὐτῷ πανταχόθεν
[32, 65]   προειπόντες ἐκ τῆς πόλεως. ἐκεῖνοι  μὲν   οὖν τὸ πρᾶγμα οὕτως ὑφεωρῶντο,
[32, 55]   μέθην ἐμποιεῖ καὶ παράνοιαν. οἴνου  μὲν   οὖν τοιαύτη φύσις, τὸ μὴ
[32, 80]   ὥσπερ καὶ εἶπον ἤδη. τοῦτο  μὲν   οὖν τοιοῦτον παράδειγμα κακίας καὶ
[32, 50]   πάντα· αὐτίκα ἑστιώμενοι πρῶτον οἱ  μὲν   οὔτε ἀμαθῶς οὔτε ἀπρεπῶς διάγουσιν,
[32, 20]   καὶ πρὸς ὕβριν ἕτοιμον, τοῦ  μὲν   οὕτω λέγοντος· κινήθη δ´ ἀγορή,
[32, 45]   ὁρῶντες, αἰσχυνόμενοι τοῖς πεπραγμένοις. ~ἐκεῖνος  μὲν   παίζων καὶ καταγελῶν οὐ φαύλου
[32, 30]   περί γε τῶν ἄλλων τὸ  μὲν   πάντα ἐπεξελθεῖν, καὶ ταῦτα ἐν
[32, 95]   τὴν σαρδόνιον καλουμένην, γέλωτα  μὲν   ποιεῖ, χαλεπὸν δὲ τοῦτον καὶ
[32, 95]   αὐτήν, καὶ ὑμεῖς τοῦ δεῖνος  μὲν   πολλάκις ἀκηκόατε καὶ διαμέμνησθε τῶν
[32, 90]   εἰρωνεύεσθαι καὶ ὑποτιμᾶσθαι. καίτοι δεινὰ  μέν   που καὶ ἐφ´ ἑκάστων τὰ
[32, 95]   προτιμήσῃ. μὴ γὰρ οἴεσθε ὑμᾶς  μὲν   πυνθάνεσθαι περὶ τῶν καταπλεόντων, ὁποῖοί
[32, 15]   ἐπὶ τοῦδε τοῦ ὕδατος τὸ  μὲν   σῷζον καὶ τρέφον καὶ γόνιμον
[32, 95]   Κύκλωπι πεπωκότι καὶ ἐρῶντι, τὸ  μὲν   σῶμα ἰσχυρῷ καὶ μεγάλῳ, τὴν
[32, 10]   ἐπὶ κάμνοντας ἀνθρώπους εἰσιὼν τῆς  μὲν   σωτηρίας αὐτῶν καὶ τῆς θεραπείας
[32, 20]   μακρὰ θαλάσσης πόντου Ἰκαρίοιο, τὰ  μέν   τ´ Εὖρός τε Νότος τε
[32, 65]   τὴν αὑτῶν φύσιν, ἀλλὰ μικρὸν  μέν   τι διασῴζειν τῆς Ὀρφέως διδασκαλίας,
[32, 10]   ἀπιστεῖν χρή, παρ´ οἷς μάλιστα  μὲν   τιμᾶται τὸ δαιμόνιον, μάλιστα δὲ
[32, 25]   ὁμοίως δὲ καὶ δῆμος  μέν   τις εὐγνώμων καὶ πρᾷος καὶ
[32, 85]   γὰρ ὅμοιον ὥσπερ εἰ οἰκίαν  μέν   τις ἴδοι πάνυ καλήν, τὸν
[32, 15]   καὶ λόγον, διὰ βίου  μέν   τις χρώμενος καὶ συνεχῶς ἦλθέ
[32, 90]   καὶ περιηγκωνίσθαι. οὐ γὰρ ἂν  μὲν   τὸ σῶμά τινος κρατῆται καὶ
[32, 45]   καταγέλωτι τῆς πόλεως, εἰ παρὰ  μὲν   τοῖς ἄλλοις ἀριστεῖς καὶ τυραννοκτόνοι
[32, 40]   οὐκ ἐπισταμένων ὑμᾶς, καὶ ὁρᾶτε  μὲν   τρεῖς τέτταρας ἡνιόχους, ὁρᾶσθε
[32, 40]   τὴν μανίαν. εὐθὺς γὰρ οἱ  μὲν   τρέχουσιν, οἱ δὲ καταβάλλουσιν ἀλλήλους,
[32, 45]   εὐσχημονῆτε ὑμεῖς. νυνὶ δὲ τὸ  μὲν   τῶν ἡνιόχων τινὰ ἐκπεσεῖν ἐκ
[32, 90]   γὰρ αἱ λοιπαὶ νόσοι μέχρι  μὲν   τῶν καθ´ ἕνα εἰσὶν οὐ
[32, 85]   εὔχοντο Διὶ Κρονίωνι ἄνακτι. ταῦτα  μὲν   ὑμῖν ἀπὸ πολλῶν καὶ φαύλων
[32, 45]   τῆς ἑαυτῶν οὐ φροντίζετε. κἂν  μὲν   ὑμῖν κιθαρῳδὸς ἐκμελῶς ᾄδῃ
[32, 65]   τὸν τῶν Ἀλεξανδρέων δῆμον ἄγεσθαι  μὲν   ὑπὸ ᾠδῆς, ὡς οὐδένας ἄλλους,
[32, 1]   μᾶλλον ἂν ὑμᾶς ἐπῄνουν βραδὺ  μὲν   φθεγγομένους, ἐγκρατῶς δὲ σιγῶντας, ὀρθῶς
[32, 80]   τούτων ποιητῶν· ἅρματα δ´ ἄλλοτε  μὲν   χθονὶ πίλνατο πουλυβοτείρῃ, ἄλλοτε δ´
[32, 75]   τι μικρόν· ἅρματα δ´ ἄλλοτε  μὲν   χθονὶ πίλνατο πουλυβοτείρῃ, ἄλλοτε δ´
[32, 40]   ἔν τε συνόδοις καὶ στενωποῖς  μένει   καὶ δι´ ὅλης τῆς πόλεως
[32, 70]   καὶ τὸ ἀλόγιστον οὐκ ἐᾷ  μένειν   ἐπὶ τοῖς ἐλάττοσιν οὐδ´ ἔχει
[32, 5]   καὶ τούτου φορὰ γέγονε· νόθον  μέντοι   γε καὶ ἀγεννὲς ἀνθρώπων οὐθέν,
[32, 80]   τῶν ἵππων τῶν Εὐμήλου. οὗτος  μέντοι   ἐστὶν περὶ τὴν Ἀθηνᾶν
[32, 35]   οὐ πάνυ δῆλός ἐστιν· ὅπως  μέντοι   θεωρεῖτε καὶ ποῖοί τινες ἐνθάδε
[32, 55]   ποιοῦσιν ὅσα ἄνθρωποι πεπωκότες, οὐ  μέντοι   κακὸν οὐδὲν ἀλλήλους ἐργάζονται· τῶν
[32, 50]   ἀναγκάζει πολλῶν ὁμοίων δεῖσθαι· διαφέρουσι  μέντοι   περὶ ταῦτα πάντα· αὐτίκα ἑστιώμενοι
[32, 35]   πεζὰ ἐν τοῖς λόγοις, οὐ  μέντοι   περὶ φαύλων. {τὰ μὲν γὰρ
[32, 15]   λόγου πικρὸν σῴζειν πέφυκε. κινδυνεύει  μέντοι   πολλή τις εἶναι σπάνις ὑμῖν
[32, 20]   καὶ τὰς πληγὰς ὑφορώμενοι. τὸ  μέντοι   πρᾶγμα δυσχερὲς ὄντως καὶ δι´
[32, 60]   μεταβαλεῖν εἰς ἀνθρώπων τύπον, τὰς  μέντοι   ψυχὰς διαμένειν, οἷαι πρότερον ἦσαν.
[32, 40]   πολλοῦ τήν τε λιγνὺν καὶ  μέρη   τινὰ φλεγόμενα. καίτοι τάχα ἐρεῖ
[32, 25]   ἄπειρον, ὥς φασι, τῆς ποίας  μερίδος   θῶμεν; ἐγὼ μὲν γὰρ ὡς
[32, 70]   κακία πρόεισιν ἐκ τῶν κατὰ  μέρος   τούτων ἁμαρτημάτων καὶ τελευταῖον ἐπ´
[32, 75]   δεῖ δαιμόνων; ἔστιν Ὀλυμπίασι κατὰ  μέσον   τὸν ἱππόδρομον Ταραξίππου Ποσειδῶνος βωμός,
[32, 50]   τὰ γιγνόμενα οὐκ αἰσχρὰ καὶ  μεστὰ   πάσης ὕβρεως, τὸ〉 ἀνατετάσθαι καὶ
[32, 1]   ποτὲ εἰσέρχεται· κρουμάτων δὲ ἀεὶ  μεστόν   ἐστι καὶ θορύβου καὶ βωμολοχίας
[32, 15]   φιλοτιμίαν δυσχερὴς βίος καὶ  μεστὸς   ἀπάτης, πονηρίας, λύπης, μυρίων ἄλλων
[32, 30]   ἀσχημονῇ τῶν μειζόνων ἐν τῷ  μέσῳ   πάντων ὁρώντων, καταφρονήσετε αὐτοῦ καὶ
[32, 45]   ἤκουσεν. αὗται δὲ σχεδὸν ἐν  μέσῳ   τῆς οἰκουμένης ἐν τῇ πολυανθρωποτάτῃ
[32, 50]   τυχόντα, οἱ δὲ κοσμίως καὶ  μετ´   εἰρήνης μετέχουσιν. ~ἀλλ´ οὐχ ὑμεῖς,
[32, 5]   ἄλλος οὐδείς, ὃς ὑμῖν ὀνειδιεῖ  μετ´   εὐνοίας καὶ φανερὰ ποιήσει τὰ
[32, 65]   Μακεδόνων, καὶ τοῦτο αὖθις ὕστερον  μετὰ   Ἀλεξάνδρου διαβὰν ἐνθάδε οἰκῆσαι. καὶ
[32, 50]   οἱ δὲ ἀπηνῶς καὶ ἀκολάστως,  μετὰ   βοῆς καὶ ἀταξίας ὀργιζόμενοι καὶ
[32, 10]   περὶ τῶν ἀναγκαιοτάτων, ἂν ὑπομένητε,  μετὰ   γνώμης καὶ πειθοῦς. καὶ πρῶτόν
[32, 55]   λύπην ἐργαζομένων δι´ ᾠδῆς λανθανούσης  μετὰ   γόων, ὥσπερ οἱ ἰατροὶ τὰ
[32, 45]   ἐν τῷ βίῳ· δεῖ δὲ  μετὰ   κόσμου καὶ σχήματος πρέποντος ἀνθρώποις
[32, 55]   τῶν ὀνειράτων ταραχῆς. καὶ θεοῖς  μετὰ   μέλους θύομεν, ἵνα εὔτακτοι καὶ
[32, 55]   τῆς ἐν οἴνῳ τέρψεως παραμυθουμένη  μετὰ   ξυγγενοῦς δυνάμεως, ὥσπερ αὐτῷ συγκεραννύμενον
[32, 50]   ὑμῶν ζῶντας ἐν ἐλευθερίᾳ καὶ  μετὰ   πάσης ἀδείας· ἀλλὰ παρ´ ἐκείνοις
[32, 10]   ὤν, δι´ ἀνδρῶν ὑμᾶς καὶ  μετὰ   σπουδῆς βούλεται ὠφελεῖν, οὐ δι´
[32, 60]   ἀφικέσθαι πρὸς τὴν ναῦν, καὶ  μετὰ   ταῦτα ἐκπεσόντα αὐτὸν κατὰ τύχην
[32, 70]   ὥστε φυγεῖν αὐτὸν ἠναγκάσατε καὶ  μετὰ   ταῦτα κατιέναι πολέμῳ καὶ διὰ
[32, 70]   ἑτοίμους ἀπόλλυσθαι. τί οὖν; ἐβιάσαντο  μετὰ   ταῦτα οἱ προπετεῖς καὶ ἀκόλαστοι
[32, 70]   ὁμοίως πρόεισι καὶ παντὸς ἅπτεται  μετὰ   τῆς ἴσης εὐχερείας. μὴ οὖν
[32, 100]   προσαγορεύονται, τὸ πρᾶγμα μὴ ἔχοντες  μετὰ   τοῦ ὀνόματος. ἀλλὰ γὰρ δέδοικα
[32, 60]   παρὰ Διὸς τὰ σώματα αὐτῶν  μεταβαλεῖν   εἰς ἀνθρώπων τύπον, τὰς μέντοι
[32, 65]   καθ´ αὑτοὺς καὶ τὰ εἴδη  μεταβαλόντας   εἰς ἀνθρώπους διαφυλάττειν τὴν ἐπιμέλειαν.
[32, 70]   θόρυβον καὶ ἀγωνίαν καὶ σχημάτων  μεταβολὰς   καὶ χρωμάτων καὶ βλασφημίας οἵας
[32, 25]   ταμίαι, τῶν δὲ χαλεπῶν σπανίως  μεταδιδόντες   καὶ κατὰ ἀνάγκην, κόσμῳ πόλεων
[32, 90]   δὲ μὴ ὑμεῖς οὐχ ὁμοίας  μεταλάβητε   δόξης τοῖς Ἀθηναίοις καὶ Λακεδαιμονίοις,
[32, 95]   ἂν οὔτ´ ἐπὶ τοῖς γεγονόσι  μετανοήσειε   καὶ πλείονα ὑμᾶς ἀγαθὰ ἐργάσεται.
[32, 75]   τινὰ ἀσέβειαν. φέρε οὖν, εἰ  μεταξὺ   θεῶν τις ὑμῖν ἐπιστὰς εἴποι
[32, 10]   κατὰ σπουδὴν ἀπίασιν, εὐλαβούμενοι μὴ  μεταξὺ   θορυβήσητε καὶ παραπέμψητε αὐτούς, ὥσπερ
[32, 75]   φησι τὰ ἅρματα ταπεινὰ γίγνεσθαι  μεταξὺ   καὶ σφόδρα ὑψηλὰ κατὰ τὸν
[32, 20]   καὶ τὸ πέλαγος καὶ τὴν  μεταξὺ   τῶν πόλεων {καὶ τῶν} ἀνθρώπων
[32, 55]   τῶν παθῶν καὶ μάλιστα δὴ  μεταστρέφειν   ψυχὰς ἀπηνῶς καὶ ἀγρίως διακειμένας.
[32, 95]   εὐθὺς πρὸς αὐτούς, οἵας ἂν  μετάσχητε   τῆς φήμης, ἐκείνους δὲ περὶ
[32, 50]   δὲ κοσμίως καὶ μετ´ εἰρήνης  μετέχουσιν.   ~ἀλλ´ οὐχ ὑμεῖς, ἀλλ´ ἐκπεπληγμένοι
[32, 75]   πίλνατο πουλυβοτείρῃ, ἄλλοτε δ´ ἀΐξασκε  μετήορα,   τοὶ δ´ ἐλατῆρες ἕστασαν ἐν
[32, 80]   πίλνατο πουλυβοτείρῃ, ἄλλοτε δ´ ἀΐξασκε  μετήορα·   τοὶ δὲ θεαταὶ θώκοις ἐν
[32, 40]   γὰρ ἄνθρωποι θύοντες μέν εἰσι  μέτριοι   καὶ βαδίζοντες καθ´ αὑτοὺς καὶ
[32, 50]   δραμεῖν ἐν τῇ πόλει δοκεῖ  μέτριον,   ἀλλὰ καὶ τῶν ξένων ἐπιπλήττουσι
[32, 55]   αὐτῷ συγκεραννύμενον ἐμμελὲς γίγνεται καὶ  μέτριον.   ταῦτα δὴ πάντα ἀνέστραπται νῦν
[32, 70]   ἐπὶ τοῖς ἐλάττοσιν οὐδ´ ἔχει  μέτρον   οὐδὲν ἄνοια τῶν ἁμαρτημάτων,
[32, 90]   καὶ γὰρ αἱ λοιπαὶ νόσοι  μέχρι   μὲν τῶν καθ´ ἕνα εἰσὶν
[32, 40]   ἐμπρησμοῦ μεγάλου λήξαντος ἰδεῖν ἔστι  μέχρι   πολλοῦ τήν τε λιγνὺν καὶ
[32, 70]   οὐκ ἐν τῇ γενομένῃ ταραχῇ  μέχρι   σκωμμάτων ἐθρασύνοντο οἱ πολλοί, τινὲς
[32, 5]   τότε νομίζειν ἑορτὴν ἄγειν, ἀλλὰ  μὴ   βαρύνεσθαι, κἂν ἄρα, δυσωπεῖσθαι ἐξειπεῖν,
[32, 75]   ταράττησθε μηδὲ ἐκπίπτητε τῆς τάξεως.  μὴ   γὰρ δαιμόνια πάντ´ τὰ
[32, 95]   ἕκαστος καὶ διοικούντων ὑμᾶς προτιμήσῃ.  μὴ   γὰρ οἴεσθε ὑμᾶς μὲν πυνθάνεσθαι
[32, 45]   ἦν ὑμῖν ἐπιεικῶς αὐτὰ ὁρᾶν.  μὴ   γὰρ τοῦτό με〉 οἴεσθε λέγειν
[32, 85]   ὑμεῖς δὲ ὑπὸ πλειόνων ἑαλώκατε.  μὴ   γὰρ τοῦτο μόνον ἡγεῖσθε ἅλωσιν
[32, 95]   πότερον ὡς σοφοὺς ὑμᾶς καὶ  μὴ   δεομένους θεραπείας; μᾶλλον ὡς
[32, 65]   ἐφύλαττον τὰ ὦτα, ὡς ἂν  μὴ   διαφθαρῶσιν αἱ ἀκοαὶ μηδὲ τρυφερώτεραι
[32, 65]   τὸ γένος τῶν κιθαρῳδῶν· διὸ  μὴ   δύνασθαι παντάπασιν ἐκβῆναι τὴν αὑτῶν
[32, 55]   μὲν οὖν τοιαύτη φύσις, τὸ  μὴ   δύνασθαι σωφρονεῖν, ἀλλὰ πολλὰ δυσχερῆ
[32, 60]   οὖν, εἰ βούλεσθε ἀκοῦσαι, καὶ  μὴ   δυσχεράνητε. ἔφη τοίνυν ἐκεῖνος περί
[32, 15]   φεύγειν ἀπὸ τοῦ λόγου καὶ  μὴ   ἐθέλειν ἀκούειν, μηδ´ ἂν βιάζηταί
[32, 100]   τόποι μάτην προσαγορεύονται, τὸ πρᾶγμα  μὴ   ἔχοντες μετὰ τοῦ ὀνόματος. ἀλλὰ
[32, 90]   ἐρήμων καὶ μικρῶν, ἐν  μὴ   καθ´ ἡμέραν τις πυρέττει πάντως·
[32, 85]   σφόδρα οὖσαν εὐρύχωρον. φοβοῦμαι δὴ  μὴ   καὶ ὑμεῖς ἀπόλησθε {ἐκείνοις} παραπλησίως,
[32, 75]   διαφθαρῆναι τὴν κόρην. σκοπεῖτε δὲ  μὴ   καὶ ὑμεῖς ὑπὸ τῆς τοιαύτης
[32, 5]   κοινῇ τὴν πόλιν, εἴ τι  μὴ   καλῶς ἔπραττον· ὥστε σὺν πολλοῖς
[32, 100]   τοῦ ὀνόματος. ἀλλὰ γὰρ δέδοικα  μὴ   κἀμοὶ συμβέβηκεν φασιν Αἰγυπτίων
[32, 15]   οὐδὲν εὔδαιμον οὐδ´ ὠφέλιμον,  μὴ   κατὰ γνώμην καὶ δύναμιν τῶν
[32, 60]   δύνασθε εἰρήνην ἄγειν. ~ἆρά γε  μὴ   Λακεδαιμονίους μιμεῖσθε; φασὶ γοῦν αὐτοὺς
[32, 10]   ὑμᾶς, κατὰ σπουδὴν ἀπίασιν, εὐλαβούμενοι  μὴ   μεταξὺ θορυβήσητε καὶ παραπέμψητε αὐτούς,
[32, 85]   ἔθηκε θεὰ λευκώλενος Ἥρη, ὡς  μή   μοι τρύζητε καθήμενοι ἄλλοθεν ἄλλος.
[32, 85]   πολλῶν καὶ φαύλων ὀλίγα, ὅπως  μὴ   μόνοι δοκῆτε εἶναι γελοῖοι. καὶ
[32, 5]   ἐποίουν, ὅτι τοῖς ποιηταῖς ἐπέτρεπον  μὴ   μόνον τοὺς κατ´ ἄνδρα ἐλέγχειν,
[32, 30]   δέ μοι ἦτορ ἐνείη· εἰ  μὴ   Ὀλυμπιάδες Μοῦσαι, Διὸς αἰγιόχοιο θυγατέρες,
[32, 95]   κέντρον δῆθεν ὡς ἔχων χερί.  ~μὴ   οὖν καὶ ὑμεῖς κατὰ ζῆλον
[32, 10]   τε χρησμῶν καὶ δι´ ὀνειράτων.  μὴ   οὖν οἴεσθε κοιμωμένων μόνον ἐπιμελεῖσθαι
[32, 70]   ἅπτεται μετὰ τῆς ἴσης εὐχερείας.  μὴ   οὖν οἴεσθε περὶ μικρῶν εἶναι
[32, 100]   δὲ τοῦτον καὶ ἐπ´ ὀλέθρῳ.  ~μὴ   οὖν σφόδρα οὕτως περιέχεσθε τούτου,
[32, 25]   ὄντως, οἷος γεύσασθαι παρρησίας καὶ  μὴ   πάντα ἐθέλειν τρυφᾶν, ἐπιεικής, μεγαλόφρων,
[32, 35]   προσέχειν τοῖς ὀρθῶς λέγουσι, τὸ  μὴ   πάντοτε ζητεῖν ἡδονάς. ἀναγωγαὶ δὲ
[32, 45]   διὰ τὴν τοιαύτην πρόφασιν νεανιεύσασθαι,  μὴ   παραιτουμένους τὸν θάνατον, ἀλλὰ προσλιπαροῦντας,
[32, 20]   ἐν ἀρχῇ μὲν ᾐτιασάμην τοὺς  μὴ   παριόντας εἰς τὸ πλῆθος μηδὲ
[32, 100]   μᾶλλον Εὐριπίδην μιμεῖσθε οὕτω λέγοντα·  μὴ   παυσαίμην τὰς Χάριτας Μούσαις ἀναμιγνύς,
[32, 30]   περὶ τοῦ δεῖν ἀκούειν, κεἰ  μὴ   πείθεσθε, λόγων. τοῦτο γὰρ οἶμαι
[32, 40]   ἤδη νενικήκατε ἱππομαχίας. σκοπεῖτε δὲ  μὴ   περὶ ὑμῶν ἀληθέστερον οὗτοι λέγωσιν
[32, 15]   ἡγεμόνος συγγνώμη, φιλοσόφου δὲ κακοῦ  μὴ   πικρὸν εἶναι. τὸ μὲν γὰρ
[32, 95]   φήμης, ἐκείνους δὲ περὶ ὑμῶν  μὴ   πολυπραγμονεῖν, ὁποῖος τῶν Ἀλεξανδρέων
[32, 15]   ἐξαιροῦσι. βελτίους δέ εἰσιν οἱ  μὴ   ῥᾳδίως αὐτὸ πράττοντες. τὴν δὲ
[32, 50]   ὑμεῖς ἡγοῖσθε ἀνθρώπους, οἷς ἐλευθερία  μὴ   συμφέρει; νὴ Δία, τὸ γὰρ
[32, 90]   ποία γὰρ πόλις ἐστὶ τῶν  μὴ   σφόδρα ἐρήμων καὶ μικρῶν, ἐν
[32, 30]   γυναῖκες, δέον αὐτάς, κἂν οἴκοι  μὴ   σωφρονῶσιν, ἔξω γε προϊέναι κοσμίως,
[32, 45]   ἄλλοις καὶ πολλάκις ἀηδεῖς ἔδοξαν;  μὴ   τὰ ὦτα ἐπαλήλιπται τῶν ἐκεῖ;
[32, 75]   ἀλλ´ ὑπὲρ ὑμῶν αὐτῶν, ὅπως  μὴ   ταράττησθε μηδὲ ἐκπίπτητε τῆς τάξεως.
[32, 85]   στράτευμα λαμπρὸν ἦν, πλὴν εἰ  μή   τι διορύττειν διασκάπτειν
[32, 75]   ἱππικὸν τοῦτον ἔρωτα τῆς πόλεως,  μή   τι δυσχερὲς ὑμῖν καὶ ξένον
[32, 100]   Μούσαις ἀναμιγνύς, ἁδίσταν συζυγίαν· ἵνα  μὴ   τὸ Μουσεῖον ὑμῖν ἄλλως εἶναι
[32, 45]   τι καὶ γενναῖον ἐδύνατο πρᾶξαι  μὴ   τοιούτου τυχὼν δαίμονος· ὁδὶ δὲ
[32, 70]   καὶ ὅσας ἀφίετε; εἰ γὰρ  μὴ   τοὺς ἵππους ἑωρᾶτε ἁμιλλωμένους καὶ
[32, 65]   ἄρχεσθαι καλῶς ἐπίστασθε. τοιγαροῦν εἰ  μὴ   τῶν προεστηκότων ἐτύχετε, χαλεπῶς ἂν
[32, 90]   τὴν αὐτὴν αἰτίαν. σκοπεῖτε δὲ  μὴ   ὑμεῖς οὐχ ὁμοίας μεταλάβητε δόξης
[32, 15]   γὰρ προσήκει φειδόμενον, διδάσκειν δὲ  μὴ   φειδόμενον· καὶ χρηστοῦ μέν ἐστιν
[32, 15]   λόγου καὶ μὴ ἐθέλειν ἀκούειν,  μηδ´   ἂν βιάζηταί τις, ὥσπερ οἶμαι
[32, 95]   ὄντος, τοῦ μὲν μηδέποτε γεύσασθαι,  μηδ´   ἂν ἐκχέηται, τῆς δὲ ἑτέρας
[32, 85]   ὑμῶν αὐτῶν μηδὲν σεμνὸν λέγεσθαι  μηδ´   ἄξιον ζήλου, τοὐναντίον δὲ ὡς
[32, 30]   ὁρᾶται καὶ δεῖ μηδὲν ἀγεννὲς  μηδὲ   αἰσχρὸν ποιεῖν· παραπλησίως καὶ δῆμος,
[32, 100]   οὖν σφόδρα οὕτως περιέχεσθε τούτου,  μηδὲ   ἀμούσους καὶ φορτικὰς καὶ ἀμαθεῖς
[32, 75]   ὑμῶν αὐτῶν, ὅπως μὴ ταράττησθε  μηδὲ   ἐκπίπτητε τῆς τάξεως. μὴ γὰρ
[32, 85]   τὸν δὲ δεσπότην αὐτὸν ἀνδράποδον  μηδὲ   θυρωρεῖν ἄξιον. τῷ παντὶ γὰρ
[32, 15]   ὑπέχοντες ὁλοκλήρως ἄθλιοι μηδεμίαν σκέπην  μηδὲ   προβολὴν ἔχοντες ἀπὸ τῶν παθῶν,
[32, 20]   μὴ παριόντας εἰς τὸ πλῆθος  μηδὲ   τολμῶντας ὑμῖν διαλέγεσθαι, ἀλλὰ σεμνοὺς
[32, 65]   ἂν μὴ διαφθαρῶσιν αἱ ἀκοαὶ  μηδὲ   τρυφερώτεραι γένωνται τοῦ δέοντος· ὑμεῖς
[32, 45]   αὑτὰς ἐπὶ σκοπέλου τινός, ὅπου  μηδεὶς   ῥᾳδίως παρέβαλλε· κἀκεῖ δ´
[32, 15]   τὰς ἀκοὰς ὑπέχοντες ὁλοκλήρως ἄθλιοι  μηδεμίαν   σκέπην μηδὲ προβολὴν ἔχοντες ἀπὸ
[32, 30]   τότε σαφέστατα ὁρᾶται καὶ δεῖ  μηδὲν   ἀγεννὲς μηδὲ αἰσχρὸν ποιεῖν· παραπλησίως
[32, 5]   καὶ ἐξὸν αὐτοῖς, εἰ ἐβούλοντο,  μηδὲν   ἀηδὲς ἀκούειν. ὑμῖν δὲ οὔτε
[32, 30]   ὑμᾶς ὑπομένοντας ἀκούειν. ὥστ´, εἰ  μηδὲν   ἄλλο παρέσχηκεν ὑμῖν μέγα
[32, 30]   ὑμᾶς καὶ τιμήσειεν· {ὥστε, εἰ  μηδὲν   ἄλλο, τοῦτό γε ὑμῖν
[32, 10]   ἀμελεῖν καὶ κοινῇ καὶ ἀθρόοις  μηδὲν   ἂν δεῖξαι τῶν χρησίμων. πολλάκις
[32, 50]   αἰδούμενοι γὰρ αὑτοὺς πρῶτοι καὶ  μηδὲν   ἀνόητον ποιοῦντες εἰκότως οἶμαι παρά
[32, 40]   ᾠδῆς καὶ δρόμων ἱππικῶν καὶ  μηδὲν   ἄξιον πράττουσαν ἐν τούτοις ἑαυτῆς;
[32, 95]   σοφὸν σιωπᾶν πρὸς ὑμᾶς καὶ  μηδὲν   ἐθέλειν διαλέγεσθαι. καίτοι τίνα γνώμην
[32, 65]   μόνον καὶ ἐκπεπλῆχθαι, μιμεῖσθαι δὲ  μηδὲν   ἐπιχειρεῖν· τῶν κυνῶν δὲ ἐνίους,
[32, 90]   ἐπιτηδευμάτων ἀφεμένη καὶ μήτε ὁρῶσα  μηδὲν   μήτε ἀκούουσα τῶν φερόντων εἰς
[32, 95]   συχνὸν μήτε προθείη τῶν ὠνίων  μηδὲν   μήτε δείξειε μηδέποτε· δῆλον γὰρ
[32, 85]   οἷα, περὶ δὲ ὑμῶν αὐτῶν  μηδὲν   σεμνὸν λέγεσθαι μηδ´ ἄξιον ζήλου,
[32, 70]   ἐπτοημένους περὶ τὰ μικρὰ καὶ  μηδενὸς   ἄξια, φαύλως καὶ ἀκρατῶς ἔχοντας
[32, 95]   καθαρωτάτου μέλιτος ὄντος, τοῦ μὲν  μηδέποτε   γεύσασθαι, μηδ´ ἂν ἐκχέηται, τῆς
[32, 95]   τῶν ὠνίων μηδὲν μήτε δείξειε  μηδέποτε·   δῆλον γὰρ ὡς ἐσχάτην τινὰ
[32, 15]   ἄπειροι τοῦ φαρμάκου τούτου καὶ  μηδέποτε   σωφρονοῦντι λόγῳ τὰς ἀκοὰς ὑπέχοντες
[32, 60]   πρόβατα μᾶλλόν τε προσιέναι καὶ  μηκέτ´   ἀπαλλάττεσθαι· τὰ μὲν οἶμαι διὰ
[32, 85]   μόνοι δοκῆτε εἶναι γελοῖοι. καὶ  μὴν   αἰσχρόν ἐστιν, ἄνδρες Ἀλεξανδρεῖς, τοὺς
[32, 70]   ὥσπερ ἐν ἑορτῇ πιούμενοι. καὶ  μὴν   ἐκεῖνο μέμνησθε τὸ γελοῖον ὡς
[32, 60]   δὲ ἀνατρέπουσι καὶ καταλύουσιν. καὶ  μὴν   γε Ὀρφεὺς τὰ θηρία
[32, 25]   προαιρήσεται τῶν ἐμοῦ κρειττόνων. καὶ  μὴν   οὐδὲν ἂν〉 ἔχοιτε θέαμα κάλλιον
[32, 30]   πρὸς σωτηρίαν μικρὸν ἡσυχάσασιν. καὶ  μὴν   περί γε τῶν ἄλλων τὸ
[32, 10]   θεόν, {καὶ} κατ´ ἰδίαν ἑκάστῳ  μηνύοντα   τὸ συμφέρον, ἐγρηγορότων δὲ ἀμελεῖν
[32, 5]   ὑμῖν πάρεστι, καὶ οὐ δέος  μήποτε   ἐπιλίπῃ· τῶν δὲ τοιούτων λόγων,
[32, 10]   παρρησιαζόμενον, καὶ μήτε δόξης χάριν  μήτ´   ἐπ´ ἀργυρίῳ προσποιούμενον, ἀλλ´ ἐπὶ
[32, 20]   οὐδεὶς οὐδαμόθεν ἐν τριβωνίῳ φαύλῳ  μήτε   ᾄδειν ἡδὺς μήτε μεῖζον ἑτέρου
[32, 90]   ἀφεμένη καὶ μήτε ὁρῶσα μηδὲν  μήτε   ἀκούουσα τῶν φερόντων εἰς σωτηρίαν,
[32, 25]   πρόσωπον πρᾷον καὶ καθεστηκὸς καὶ  μήτε   γέλωτι σφοδρῷ καὶ ἀκολάστῳ βρασσόμενον
[32, 95]   μήτε προθείη τῶν ὠνίων μηδὲν  μήτε   δείξειε μηδέποτε· δῆλον γὰρ ὡς
[32, 10]   καθαρῶς καὶ ἀδόλως παρρησιαζόμενον, καὶ  μήτε   δόξης χάριν μήτ´ ἐπ´ ἀργυρίῳ
[32, 25]   γέλωτι σφοδρῷ καὶ ἀκολάστῳ βρασσόμενον  μήτε   θορύβῳ συνεχεῖ καὶ ἀτάκτῳ τεταραγμένον,
[32, 20]   τριβωνίῳ φαύλῳ μήτε ᾄδειν ἡδὺς  μήτε   μεῖζον ἑτέρου φθεγγόμενος, οὐκ ἄρα
[32, 90]   τῶν κρειττόνων ἐπιτηδευμάτων ἀφεμένη καὶ  μήτε   ὁρῶσα μηδὲν μήτε ἀκούουσα τῶν
[32, 95]   καὶ διατρίβων ἐκεῖ χρόνον συχνὸν  μήτε   προθείη τῶν ὠνίων μηδὲν μήτε
[32, 60]   καὶ χαλεπῶς φέρειν· ὥστε τὴν  μητέρα   αὐτοῦ Καλλιόπην διὰ τὴν πρὸς
[32, 30]   ἐπεξελθεῖν, καὶ ταῦτα ἐν ἡμέρᾳ  μιᾷ,   καὶ τελέως ὑμᾶς ἀναγκάσαι καταγνῶναι
[32, 25]   καὶ ἀτάκτῳ τεταραγμένον, ἀλλ´ ἀκοὴ  μία   τοσοῦδε πλήθους. ~ἴδετε δὲ αὑτοὺς
[32, 65]   καὶ χαλεπός, ἅμα ὀρχουμένων, τερετιζόντων,  μιαιφονούντων.   οἱ δ´ οὖν Λακεδαιμόνιοι πλεῖστον
[32, 70]   τινος; πολεμήσαιτε δ´ ἂν ὑμεῖς  μίαν   ἡμέραν; οὐκ ἐν τῇ γενομένῃ
[32, 25]   Χιμαίρας, ἐκ παντοδαπῶν φύσεων {εἰς}  μίαν   μορφὴν εἰδώλου ξυντιθέντες. τῷ δὲ
[32, 30]   λόγος παρέσχηκεν οὐ μικρόν,  μίαν   ὥραν σωφρονῆσαι. καὶ γὰρ τοῖς
[32, 25]   τῆς κακίας αὐτῶν οὔσης οὐ  μιᾶς   οὐδὲ ἁπλῆς, ἀλλὰ συμπεφορημένης ἐκ
[32, 35]   πλεῖστον ἀπῳκισμένων ἐθνῶν, ὥσπερ ἀγορὰ  μιᾶς   πόλεως εἰς ταὐτὸ ξυνάγουσα πάντας
[32, 95]   ὡς ἐπτοημένος, ὡς εὐχερής, τὰ  μικρὰ   θαυμάζων, ἥττων τοῦ τυχόντος {πραγμάτων}
[32, 70]   τοὺς οὕτως ἐπτοημένους περὶ τὰ  μικρὰ   καὶ μηδενὸς ἄξια, φαύλως καὶ
[32, 45]   τοῦτο πάσχουσι καὶ δι´ ἡδονὴν  μικράν,   μᾶλλον δὲ δόξαν κενήν. οὐ
[32, 85]   πολίτης ἐπόρθησεν αὐτήν, {ὁ} τῆς  μικρᾶς   καὶ ἀδόξου σφόδρα οὖσαν εὐρύχωρον.
[32, 75]   ἵν´ ὑμῖν καὶ χαρίσωμαί τι  μικρόν·   ἅρματα δ´ ἄλλοτε μὲν χθονὶ
[32, 40]   δύνωνται τοῖς αὑτῶν, καὶ  μικρὸν   ἔμπροσθεν εἶπον, τὰ τοῦ Νείλου
[32, 30]   νοσοῦσι μεγάλη ῥοπὴ πρὸς σωτηρίαν  μικρὸν   ἡσυχάσασιν. ἐν δὲ ταῖς ἄλλαις
[32, 30]   νοσοῦσι μεγάλη ῥοπὴ πρὸς σωτηρίαν  μικρὸν   ἡσυχάσασιν. καὶ μὴν περί γε
[32, 65]   ἐκβῆναι τὴν αὑτῶν φύσιν, ἀλλὰ  μικρὸν   μέν τι διασῴζειν τῆς Ὀρφέως
[32, 30]   ὑμῖν λόγος παρέσχηκεν οὐ  μικρόν,   μίαν ὥραν σωφρονῆσαι. καὶ γὰρ
[32, 5]   ἐπεὶ καὶ τοὺς Ἀθηναίους, ὧν  μικρῷ   πρότερον ἐμνήσθην, οὐ πάντως εὑρήσομεν
[32, 70]   εὐχερείας. μὴ οὖν οἴεσθε περὶ  μικρῶν   εἶναι τὸν λόγον, ὅταν τις
[32, 90]   τῶν μὴ σφόδρα ἐρήμων καὶ  μικρῶν,   ἐν μὴ καθ´ ἡμέραν
[32, 65]   ἄλλα ἥδεσθαι μόνον καὶ ἐκπεπλῆχθαι,  μιμεῖσθαι   δὲ μηδὲν ἐπιχειρεῖν· τῶν κυνῶν
[32, 60]   καὶ σπουδή. καὶ πόσῳ κρεῖττον  μιμεῖσθαι   τὸν νῦν ἄρχοντα παιδείᾳ καὶ
[32, 100]   τὰς Χάριτας, ἀλλὰ μᾶλλον Εὐριπίδην  μιμεῖσθε   οὕτω λέγοντα· μὴ παυσαίμην τὰς
[32, 60]   ἄγειν. ~ἆρά γε μὴ Λακεδαιμονίους  μιμεῖσθε;   φασὶ γοῦν αὐτοὺς τὸ ἀρχαῖον
[32, 1]   καὶ πολλάκις εἰς ὑμᾶς εἰσιόντες,  μῖμοί   τ´ ὀρχησταί τε χοροιτυπίῃσιν ἄριστοι,
[32, 85]   ὡς φαύλους τοὺς ἀνθρώπους διαβεβλῆσθαι,  μίμους   καὶ γελωτοποιοὺς μᾶλλον, οὐκ ἄνδρας
[32, 90]   παραπλησίως καὶ δῆμος οὕτως μέγας  μινυρίζων   διὰ βίου καὶ πάλιν ἡνιοχῶν
[32, 65]   ὁποιασοῦν, ἐξεστάναι καὶ φρίττειν κατὰ  μνήμην   τὴν Ὀρφέως. εἶναι δὲ τῷ
[32, 45]   τοῖς ἄλλοις ἀριστεῖς καὶ τυραννοκτόνοι  μνημονεύονται,   σωτηρίας ἕνεκεν τῶν πατρίδων ἐπιδιδόντες
[32, 30]   Ὀλυμπιάδες Μοῦσαι, Διὸς αἰγιόχοιο θυγατέρες,  μνησαίαθ´   ὅση κακότης παρὰ πᾶσιν, οὐχ
[32, 30]   ἁμαρτημάτων οὐ δυνατόν· οὐδ´ εἴ  μοι   δέκα μὲν γλῶσσαι, δέκα δὲ
[32, 65]   ἡδονῆς. δι´ ὑμᾶς δὲ ἤδη  μοι   δοκεῖ τὸ πρᾶγμα καὶ τῶν
[32, 55]   τὰ δὲ ἄλλα καὶ πάνυ  μοι   δοκεῖτε ἐοικέναι Νύμφαις καὶ Σατύροις.
[32, 10]   μὲν γὰρ οὐκ ἀπ´ ἐμαυτοῦ  μοι   δοκῶ προελέσθαι τοῦτο, ἀλλ´ ὑπὸ
[32, 30]   φωνὴ δ´ ἄρρηκτος, χάλκεον δέ  μοι   ἦτορ ἐνείη· εἰ μὴ Ὀλυμπιάδες
[32, 65]   γνῶναι τὴν διατριβήν. δοκεῖ δέ  μοι,   καὶ ἐν τῷ γυμνασίῳ πορϊόντες
[32, 20]   θεὸς δ´, ὅπερ ἔφην, θαρρῆσαί  μοι   παρέσχεν, ὅς τε