HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

DION CHRYSOSTOME, Au peuple d'Alexandrie (discours 32; traduction anglaise)

Liste des contextes (ordre alphabétique)


π  =  418 formes différentes pour 758 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Discours, par.
[32, 90]   τοῦτο Εὐριπίδης τὸν Ἡρακλέα φησὶ  παθεῖν   μαινόμενον· ἐκ τοῦδε βαίνων ἅρματ´
[32, 85]   γιγνομένη καὶ μᾶλλον ἐλεεῖσθαι τοὺς  παθόντας   καταγελᾶσθαι παρασκευάζουσα· παρ´ οἷς
[32, 90]   ὑπερβάλλον· ὅταν δὲ ἐπικρατῇ τὸ  πάθος   καὶ βλέπηται κοινόν, τότε ἐπίσημον
[32, 55]   τὸ σκληρὸν καὶ ἄτεγκτον τοῦ  πάθους,   θηλυτέραν δὲ τὴν λύπην ἐργαζομένων
[32, 15]   μηδὲ προβολὴν ἔχοντες ἀπὸ τῶν  παθῶν,   ἀλλ´ ἐν ἀκαλύπτῳ καὶ ταλαιπώρῳ
[32, 55]   τοῖς ἀνθρώποις εὑρῆσθαι δοκεῖ τῶν  παθῶν   καὶ μάλιστα δὴ μεταστρέφειν ψυχὰς
[32, 75]   γὰρ πατὴρ συγκαθεῖρξε τὴν  παῖδα   τῷ ἵππῳ, καί φασιν οὕτω
[32, 50]   ἄνοιαν. τοιγαροῦν ὡς παισὶν ὑμῖν  παιδαγωγοὺς   δέδωκε τοὺς φρονιμωτέρους τῆς πόλεως,
[32, 5]   πυλῶσιν ἱερῶν ἀγείρουσι καὶ ἀπατῶσι  παιδάρια   καὶ ναύτας καὶ τοιοῦτον ὄχλον,
[32, 5]   ἀνοήτους τῶν φιλοσόφων, ὥσπερ ἂν  παῖδάς   τις ἐθίζοι διδασκάλων καταφρονεῖν, καὶ
[32, 1]   προστάξαντος, οὐκ ἄλλο ἥρμοζεν  παιδεία   καὶ λόγος, ὧν οἱ τυχόντες
[32, 60]   κρεῖττον μιμεῖσθαι τὸν νῦν ἄρχοντα  παιδείᾳ   καὶ λόγῳ προσέχοντα; οὐκ ἀποθήσεσθε
[32, 15]   καὶ φάρμακον ἐποίησαν οἱ θεοὶ  παιδείαν   καὶ λόγον, διὰ βίου
[32, 10]   ἐν Μέμφει πλησίον ὑμῶν, ὅτι  παῖδες   ἀπαγγέλλουσι παίζοντες τὸ δοκοῦν τῷ
[32, 40]   οὐκ ἄνδρες μόνον, ἀλλὰ καὶ  παῖδες   καὶ γύναια. ἐπειδὰν δὲ παύσηται
[32, 1]   διατελεῖτε καὶ οὐ προσέχοντες καὶ  παιδιᾶς   μὲν καὶ ἡδονῆς καὶ γέλωτος,
[32, 1]   κάλλιστον ἐμβάλλειν τοῖς ὠσὶ τῶν  παίδων,   οἱ δὲ τρήσαντες τὸ ἕτερον
[32, 1]   κακῶς ἐχρήσαντο τοῖς ὠσὶ τῶν  παίδων,   ὑμεῖς δὲ τοῖς αὑτῶν κάκιον.
[32, 50]   τοὺς σώφρονας, οἷον ἐσθίοντας, βαδίζοντας,  παίζοντας,   θεωροῦντας· γὰρ φύσις ἀναγκάζει
[32, 1]   χρόνον σμικρὸν καὶ προσέχειν; ἐπειδὴ  παίζοντες   ἀεὶ διατελεῖτε καὶ οὐ προσέχοντες
[32, 10]   πλησίον ὑμῶν, ὅτι παῖδες ἀπαγγέλλουσι  παίζοντες   τὸ δοκοῦν τῷ θεῷ, καὶ
[32, 45]   αἰσχυνόμενοι τοῖς πεπραγμένοις. ~ἐκεῖνος μὲν  παίζων   καὶ καταγελῶν οὐ φαύλου πράγματος,
[32, 55]   καὶ προσηνῆ. τὸν μὲν γὰρ  Παιήονα   καὶ Ἀλεξίκακον προσαγορεύουσιν, ὡς ἀποτρ
[32, 40]   πρὸς οὐδένα ἀνθρώπων, οἱ δὲ  παίονται.   ταῦτα δὲ ποιήσαντες, ἀποξυσάμενοι τὸ
[32, 85]   διατρίβωσι πηδῶντες καὶ μαινόμενοι καὶ  παίοντες   ἀλλήλους καὶ ἀπόρρητα λέγοντες καὶ
[32, 75]   Διὸς γεγονώς, δὲ Ἑρμοῦ  παῖς,   οὐδὲ περὶ βασιλείας οὐδὲ γυναικὸς
[32, 1]   Λυδῶν Φρυγῶν· Ἑλλήνων δὲ  παισί,   καὶ ταῦτα θεοῦ προστάξαντος, οὐκ
[32, 1]   γὰρ κόραις μᾶλλον ἔπρεπε καὶ  παισὶ   Λυδῶν Φρυγῶν· Ἑλλήνων δὲ
[32, 70]   ὑμῶν καὶ καταγελῶν καὶ καθάπερ  παισὶ   προσπαίζων. ἐπεὶ τὸ στράτευμα ἐφειστήκει
[32, 50]   τῶν πολλῶν ἄνοιαν. τοιγαροῦν ὡς  παισὶν   ὑμῖν παιδαγωγοὺς δέδωκε τοὺς φρονιμωτέρους
[32, 20]   καὶ τὰ γυμνάσια χειρονομοῦντες καὶ  παλαίοντες,   εἰς δ´ τὸ στάδιον οὐκ
[32, 60]   ὑμῖν Τιμόθεος ᾖδεν  παλαιὸς   Ἀρίων, ὑφ´ οὗ λέγουσιν
[32, 20]   ἀγεννέσι τῶν ἀθλητῶν, οἳ τὰς  παλαίστρας   ἐνοχλοῦσι καὶ τὰ γυμνάσια χειρονομοῦντες
[32, 20]   Διὸς ἐκ νεφελάων· ἑτέρου δὲ  πάλιν   αὖ, δῆμος ἄστατον κακόν, καὶ
[32, 75]   καὶ ξένον ἐνέγκῃ τῷ χρόνῳ.  {πάλιν   δὲ ἑτέραν παρθένον ποταμοῦ τινος
[32, 50]   θεοὺς ὑμῶν καταγελᾶν οἴεσθε, ὅταν  πάλιν   ἐκείνους προσκυνοῦντες ταὐτὰ προσφέρησθε καὶ
[32, 90]   μέγας μινυρίζων διὰ βίου καὶ  πάλιν   ἡνιοχῶν χωρὶς ἵππων αἰσχρὸν γίγνεται
[32, 70]   ἄνοια τῶν ἁμαρτημάτων, ἀλλ´ ἐπὶ  πᾶν   ὁμοίως πρόεισι καὶ παντὸς ἅπτεται
[32, 20]   οὖν ἔχω λέγειν ὅτι οὐ  πᾶν   πλῆθος ἀσελγές ἐστιν οὐδὲ ἀνήκοον,
[32, 20]   ἀνέμου ῥιπίζεται. καὶ γαληνὸς εντηχω  παν   πνεῦμα βραχὺ κορύσσεται. κἄν τις
[32, 35]   ὑπερβολὴ καὶ ὠνίων καὶ νεῶν  πανηγύρεως   καὶ λιμένος καὶ ἀγορᾶς ἐστιν
[32, 20]   δῆμος ἄστατον κακόν, καὶ θαλάσσῃ  πάνθ´   ὅμοιον ὑπ´ ἀνέμου ῥιπίζεται. καὶ
[32, 10]   συμβαίνοντα τοῖς ἀνθρώποις ἐπ´ ἀγαθῷ  πάνθ´   ὁμοίως ἐστὶ δαιμόνια, κἂν πλέων
[32, 50]   Δία αὐλοῦσι καὶ τρέχουσι καὶ  πάνθ´   ὅσα γίγνεται {καὶ} παρ´ ὑμῖν
[32, 75]   τῆς τάξεως. μὴ γὰρ δαιμόνια  πάντ´   τὰ τοιαῦτα καὶ μείζονος
[32, 40]   πολιτῶν καὶ τῶν ἐπιτηδείων περιουσίᾳ,  πάντα   ἀκριβῶς διεξιόντας ὡς ἂν δύνωνται
[32, 90]   τότε λοιμὸς καλεῖται. καθόλου γὰρ  πάντα   ἁμαρτήματα εὕροι τις ἂν πανταχοῦ,
[32, 55]   γίγνεται καὶ μέτριον. ταῦτα δὴ  πάντα   ἀνέστραπται νῦν καὶ μεθέστηκεν εἰς
[32, 50]   δεῖσθαι· διαφέρουσι μέντοι περὶ ταῦτα  πάντα·   αὐτίκα ἑστιώμενοι πρῶτον οἱ μὲν
[32, 95]   τῶν οἰκοδομημάτων προσάγειν αὐτὸν δύναται·  πάντα   γὰρ κρείττω καὶ πολυτελέστερα ἔχει
[32, 25]   οἷος γεύσασθαι παρρησίας καὶ μὴ  πάντα   ἐθέλειν τρυφᾶν, ἐπιεικής, μεγαλόφρων, αἰδούμενος
[32, 30]   γε τῶν ἄλλων τὸ μὲν  πάντα   ἐπεξελθεῖν, καὶ ταῦτα ἐν ἡμέρᾳ
[32, 70]   καὶ ἐπίτηδες ἀνατρέψαι καὶ συγχέαι  πάντα   ἐπιβουλεύσαντες, καὶ οὐ πρότερον ὑμᾶς
[32, 25]   τούτων μὲν ὀργὴ πρὸς  πάντα   ἕτοιμος, ὥσπερ θηρίων ἀνημέρων, τὰ
[32, 35]   καὶ λιμένας καὶ τόπους καὶ  πάντα   μᾶλλον ὑμᾶς. ποῦ γὰρ
[32, 50]   ἄπληστοι καὶ λίχνοι καὶ περὶ  πάντα   ὁμοίως ἐπτοημένοι τὰ τυχόντα, οἱ
[32, 85]   ὁποίους δήποτε συνελθόντας, οὐδὲ στρατόπεδον  πάντα   ὄχλον. οὐδὲ γὰρ τὸ τοῦ
[32, 65]   καὶ ῥήτορες καὶ σοφισταί, καὶ  πάντα   περαίνεται δι´ ᾠδῆς· ὥστ´, εἴ
[32, 55]   χαίρουσι καὶ ἀνίστανται γελῶντες καὶ  πάντα   ποιοῦσιν ὅσα ἄνθρωποι πεπωκότες, οὐ
[32, 60]   τὸ σεμνὸν τοῦ μέλους καὶ  πάντα   τρόπον λωβησάμενοι τὴν ἀρχαίαν μουσικήν—
[32, 65]   τῶν κιθαρῳδῶν· διὸ μὴ δύνασθαι  παντάπασιν   ἐκβῆναι τὴν αὑτῶν φύσιν, ἀλλὰ
[32, 20]   συριγμοὺς οὐδὲ τὰ σκώμματα, οἷς  πάντας   ἐκπλήττετε καὶ πανταχοῦ πάντων ἀεὶ
[32, 35]   μιᾶς πόλεως εἰς ταὐτὸ ξυνάγουσα  πάντας   καὶ δεικνύουσά τε ἀλλήλοις καὶ
[32, 85]   ὑμᾶς γε καὶ αὐτοὺς ἐνθάδε  πάντας   ὁπλήεντας ἔθηκε θεὰ λευκώλενος Ἥρη,
[32, 65]   τοὺς δὲ βαρβάρους ἐνίκων ἀεὶ  πάντας·   ὑμεῖς δὲ οὐδὲ ἄρχεσθαι καλῶς
[32, 15]   θεῶν ἀφικνεῖται πρὸς ἡμᾶς, ἀλλὰ  πανταχῇ   πάντων ἀγαθῶν αὐτοὶ κρατοῦσι καὶ
[32, 60]   μὲν οὖν Ὀρφέως συνέπεσθαι αὐτῷ  πανταχόθεν   ἀκούοντα {αὐτοῦ} ὁμοῦ καὶ νεμόμενα·
[32, 35]   καὶ μεγέθει στόλου καὶ τῶν  πανταχοῦ   γιγνομένων ἀφθονίᾳ καὶ διαθέσει, καὶ
[32, 90]   πάντα ἁμαρτήματα εὕροι τις ἂν  πανταχοῦ,   καὶ οἰνόφλυγες καὶ πόρνοι καὶ
[32, 20]   σκώμματα, οἷς πάντας ἐκπλήττετε καὶ  πανταχοῦ   πάντων ἀεὶ περίεστε καὶ ἰδιωτῶν
[32, 45]   τὸν τόνον, συνίετε· αὐτοὶ δὲ  παντελῶς   ἔξω τῆς ἁρμονίας τῆς κατὰ
[32, 45]   ὑμῶν ἀπολώλασιν; ἀδοξοῦσι μὲν γὰρ  πάντες.   αἱ δὲ Σειρῆνες ἄλλο τι
[32, 1]   τούτου· τί γάρ, ἂν κοινῇ  πάντες   ἀποτυγχάνωσι τοῦ μέλους; δήμου δὲ
[32, 90]   {κἀκείνων ἐστὶ} τὸ ὄνειδος, ὅτι  πάντες   αὐτὸ πάσχουσιν· ὥσπερ καὶ ἀπὸ
[32, 65]   περὶ τοῦτο καὶ τὴν ἐπιθυμίαν,  πάντες   δὴ ᾄδουσι καὶ ῥήτορες καὶ
[32, 80]   ἀναμαιμάει βαθέ´ ἄγκεα θεσπιδαὲς πῦρ,  πάντῃ   δ´ εἰλυφόων ἄνεμος φέρει, οἱ
[32, 85]   ἀνδράποδον μηδὲ θυρωρεῖν ἄξιον. τῷ  παντὶ   γὰρ κρεῖττον ἐρημίαν καθορᾶν καὶ
[32, 90]   ἐφ´ ἑκάστων τὰ τοιαῦτα, τῷ  παντὶ   δὲ αἰσχίω δημοσίᾳ φαινόμενα. καὶ
[32, 85]   βαθεῖαν ἐν ταὐτῷ νενημένην ἐκ  παντοδαπῶν   λυμάτων. οὐδὲ γὰρ πόλιν εἴποι
[32, 25]   καὶ Σφίγγας καὶ Χιμαίρας, ἐκ  παντοδαπῶν   φύσεων {εἰς} μίαν μορφὴν εἰδώλου
[32, 15]   αὐτοῖς ἀπετράπησαν. οἱ δὲ διὰ  παντὸς   ἄπειροι τοῦ φαρμάκου τούτου καὶ
[32, 70]   ἐπὶ πᾶν ὁμοίως πρόεισι καὶ  παντὸς   ἅπτεται μετὰ τῆς ἴσης εὐχερείας.
[32, 20]   ἐστιν οὐδὲ ἀνήκοον, οὐδὲ ἀπὸ  παντὸς   δεῖ τοὺς πεπαιδευμένους φεύγειν. ~σαφέστερον
[32, 35]   τοῖς ὀρθῶς λέγουσι, τὸ μὴ  πάντοτε   ζητεῖν ἡδονάς. ἀναγωγαὶ δὲ καὶ
[32, 15]   ἀφικνεῖται πρὸς ἡμᾶς, ἀλλὰ πανταχῇ  πάντων   ἀγαθῶν αὐτοὶ κρατοῦσι καὶ διανέμουσι
[32, 20]   οἷς πάντας ἐκπλήττετε καὶ πανταχοῦ  πάντων   ἀεὶ περίεστε καὶ ἰδιωτῶν καὶ
[32, 85]   παρ´ οἷς δ´ ἂν  πάντων   ἀμέλεια τῶν καλῶν, ἑνὸς δὲ
[32, 45]   ταλαιπώρων, ὥστε ἀνδρεῖον ἡγοῦνται τὸ  πάντων   ἀνανδρότατον καὶ σεμνὸν τὸ αἴσχιστον.
[32, 95]   ἀλλ´ ἐστὲ ἱλαροὶ καὶ σκῶψαι  πάντων   δεινότατοι. οὐ δήμου τὸ ἐπιτήδευμα·
[32, 15]   καθάπερ σκάφει σαθρῷ καὶ λελυμένῳ  πάντων   ἐν ἀγνώμονι γνώμῃ καὶ πονηρίᾳ.
[32, 30]   οὐθέν; δέδοικα ἅμα τὸ περὶ  πάντων   ἐπεξελθεῖν. {καίτοι τάχα φήσει τις
[32, 60]   πολύ τι πλῆθος οἶμαι {τῶν}  πάντων   θηρίων. πλεῖστα δὲ ἐν αὐτοῖς
[32, 40]   θαυμαστὴν καὶ τῶν ἀνθρωπίνων θεαμάτων  πάντων   κρεῖττον θέαμα, κόσμῳ τε ἱερῶν
[32, 30]   τῶν μειζόνων ἐν τῷ μέσῳ  πάντων   ὁρώντων, καταφρονήσετε αὐτοῦ καὶ νομιεῖτε
[32, 40]   ἂν αὐτοῖς ἐπέλθῃ. τὸ δὲ  πάντων   χαλεπώτατον, ἐσπουδακότες περὶ τὴν θέαν
[32, 90]   μὴ καθ´ ἡμέραν τις πυρέττει  πάντως·   ἀλλὰ Καυνίους μόνον παρείληφε {κἀκείνων
[32, 5]   ὧν μικρῷ πρότερον ἐμνήσθην, οὐ  πάντως   εὑρήσομεν ἁμαρτάνοντας· ἀλλὰ τοῦτό γε
[32, 35]   διοικεῖτε τὴν οἰκίαν ἕκαστος οὐ  πάνυ   δῆλός ἐστιν· ὅπως μέντοι θεωρεῖτε
[32, 10]   θόρυβον, οὐ ῥᾴδιον, ἀλλὰ καὶ  πάνυ   εὐτυχοῦς πόλεως, ἐν τοσαύτῃ σπάνει
[32, 85]   εἰ οἰκίαν μέν τις ἴδοι  πάνυ   καλήν, τὸν δὲ δεσπότην αὐτὸν
[32, 5]   ἀλλὰ τοῦτό γε ἐκεῖνοι καὶ  πάνυ   καλῶς ἐποίουν, ὅτι τοῖς ποιηταῖς
[32, 55]   ἀγκάλαις· τὰ δὲ ἄλλα καὶ  πάνυ   μοι δοκεῖτε ἐοικέναι Νύμφαις καὶ
[32, 25]   ἀλλὰ συμπεφορημένης ἐκ μυρίων· ὥστε  πάνυ   ποικίλον τε καὶ δεινὸν εἶναι
[32, 15]   τοῦτο αὐτὸ σημεῖόν ἐστι τοῦ  πάνυ   πονήρως αὐτὰ ἔχειν. οἱ δὲ
[32, 10]   δὲ ποιήματα συνθέντες ᾄδουσιν, ὡς  πάνυ   φιλῳδῶν ὑμῶν κατεγνωκότες. οὗτοι δ´
[32, 25]   ἀλλὰ κολακεία καὶ ἀπάτη κρατεῖ  παρ´   αὐτοῖς. ὁμοίως δὲ καὶ δῆμος
[32, 95]   ἔχων καὶ μεγάλα ἔνδον ὤνια  παρ´   αὑτῷ ταῦτα, συνειδὼς ὑμῖν τὴν
[32, 50]   καὶ μετὰ πάσης ἀδείας· ἀλλὰ  παρ´   ἐκείνοις οὐδὲ τὸ δραμεῖν ἐν
[32, 75]   δῆλον ὅτι οὐδ´ ἀκούσεσθε  παρ´   ἐκεῖνον τὸν καιρόν, οὐδὲ ἂν
[32, 50]   τι τοῖς συμπόταις δόντες  παρ´   ἐκείνων λαβόντες· οἵαν ποτὲ γενέσθαι
[32, 50]   γίγνεται {καὶ} παρ´ ὑμῖν καὶ  παρ´   ἑτέροις τισίν; ἀλλ´ οὐδαμοῦ τοιοῦτος
[32, 15]   αὐτὰ ἔχειν. οἱ δὲ τοιοῦτοι  παρ´   ἑτέρους ἴασιν ἰατροὺς οὐχ ἑκόντες
[32, 15]   πηγῆς ἔρχεται {τῶν} πλησίον οὔσης  παρ´   ἡμῖν, ὥσπερ ἐπὶ τοῦδε τοῦ
[32, 85]   τοὺς παθόντας καταγελᾶσθαι παρασκευάζουσα·  παρ´   οἷς δ´ ἂν πάντων
[32, 10]   τοῦτο ἥκιστα ὑμᾶς ἀπιστεῖν χρή,  παρ´   οἷς μάλιστα μὲν τιμᾶται τὸ
[32, 60]   ἀηδόνων ζῆλος αὐτῶν ὠνόμασται  παρ´   ὑμῖν αὐτοῖς, ἀλλ´, ὡς ἔοικε,
[32, 95]   ἄδηλον ὅπως ἕξουσιν. Θεόφιλόν φασι  παρ´   ὑμῖν γενόμενον ἄνδρα σοφὸν σιωπᾶν
[32, 55]   πρὸς ᾠδὴν τρέπει καὶ ὄρχησιν·  παρ´   ὑμῖν δὲ τοὐναντίον ἐστίν.
[32, 65]   καὶ περὶ τῶν κιθαρῳδῶν τῶν  παρ´   ὑμῖν ἕτερον τοιοῦτόν τινα λόγον.
[32, 75]   τὸ ζῷον ἀγαπηθῆναι τὸ καὶ  παρ´   ὑμῖν εὐδοκιμοῦν· καὶ νῦν ἐστιν
[32, 60]   ἔχουσιν; εἰ γὰρ Ἰσμηνίας ηὔλει  παρ´   ὑμῖν Τιμόθεος ᾖδεν
[32, 50]   καὶ πάνθ´ ὅσα γίγνεται {καὶ}  παρ´   ὑμῖν καὶ παρ´ ἑτέροις τισίν;
[32, 35]   σχεδὸν ἁπάσης τῆς οἰκουμένης γίγνεσθαι  παρ´   ὑμῖν. κεῖται γὰρ ἐν συνδέσμῳ
[32, 40]   γὰρ ἔγωγε οὐ μόνον Ἕλληνας  παρ´   ὑμῖν οὐδ´ Ἰταλοὺς οὐδὲ ἀπὸ
[32, 80]   ἐκ τῶν τοιούτων ἀνθρώπων τοῖς  παρ´   ὑμῖν (πλὴν ὅτι μάχεσθαί γε
[32, 30]   πλῆθος ἐκχεομένων· ὡσαύτως δὴ καὶ  παρ´   ὑμῖν σκώμματα, πληγαί, γέλως. τίς
[32, 45]   ἕνεκεν τῶν πατρίδων ἐπιδιδόντες αὑτούς·  παρὰ   δὲ ὑμῖν ὑπὲρ χορδῆς τοῦτο
[32, 60]   υἱὸν εὔνοιαν καὶ φιλίαν αἰτησαμένην  παρὰ   Διὸς τὰ σώματα αὐτῶν μεταβαλεῖν
[32, 10]   τοῦτον ἡγεῖσθαι χρὴ βοηθὸν ἥκειν  παρὰ   θεοῦ, κἂν λόγων τις ἀκούσῃ
[32, 55]   προϊόντας, οὐκ ἔστιν ἄλλους ἰδεῖν.  παρὰ   μὲν γὰρ ἐνίοις τῶν βαρβάρων
[32, 45]   καὶ καταγέλωτι τῆς πόλεως, εἰ  παρὰ   μὲν τοῖς ἄλλοις ἀριστεῖς καὶ
[32, 60]   οὕτως καλουμένους, κιθαρῳδοὶ δὲ Κυνικοὶ  παρὰ   μόνοις ὑμῖν γεγόνασιν. μὲν
[32, 30]   αἰγιόχοιο θυγατέρες, μνησαίαθ´ ὅση κακότης  παρὰ   πᾶσιν, οὐχ ὑμῖν μόνοις. ~αὐτὸ
[32, 50]   μηδὲν ἀνόητον ποιοῦντες εἰκότως οἶμαι  παρά   τε τῶν ἄλλων καὶ τῶν
[32, 75]   ἀποφαίνετε τὸν ἐν τῷ τροχῷ  παρὰ   τοῖς ποιηταῖς ἐνδεδεμένον {καὶ κολαζόμενον
[32, 45]   κιθαρῳδὸς ἐκμελῶς ᾄδῃ καὶ  παρὰ   τὸν τόνον, συνίετε· αὐτοὶ δὲ
[32, 35]   τὸ ἴδιον τῆς φύσεως {καὶ}  παρὰ   τοὺς ἄλλους ἅπαντας λόγου μεῖζον,
[32, 5]   ἂν ἀνάσχησθε τήμερον· ἀλλὰ μᾶλλον  παρὰ   τοὺς καλουμένους φιλοσόφους. οἱ μὲν
[32, 45]   πρέποντος ἀνθρώποις ἐλευθέροις. οὐ γὰρ  παρὰ   τοῦτο οὔτε τῶν ἵππων οὐδεὶς
[32, 30]   εἴποι τις, οἷς μόνον δεῖ  παραβάλλειν   τὸν πολὺν ἄρτον· οὕτω γὰρ
[32, 35]   ὑμνοῦσιν αὐτὰ ῥήτορσιν ποιηταῖς  παραβάλλων   ἐμαυτόν. δεινοὶ γὰρ ἐκεῖνοι καὶ
[32, 10]   ἡγεμόνων, κἂν ἰατρὸς ἐν καιρῷ  παραγένηται   τῷ κάμνοντι, καὶ τοῦτον ἡγεῖσθαι
[32, 80]   ἤδη. τοῦτο μὲν οὖν τοιοῦτον  παράδειγμα   κακίας καὶ ἀνοίας ὅμοιος ἐκ
[32, 25]   ἂν〉 ἔχοιτε θέαμα κάλλιον καὶ  παραδοξότερον   αὑτῶν σωφρονούντων καὶ προσεχόντων. θεῖον
[32, 45]   τὴν τοιαύτην πρόφασιν νεανιεύσασθαι, μὴ  παραιτουμένους   τὸν θάνατον, ἀλλὰ προσλιπαροῦντας, ὅπως
[32, 50]   καὶ γελῶντες, πλεονεκτοῦντες ἀλλήλους, οὐ  παρακαλοῦντες,   τελευτῶντες ἀπίασι κακόν τι τοῖς
[32, 45]   οἱ δεόμενοι διατριβῆς τινος καὶ  παραμυθίας   ἐν τῷ βίῳ· δεῖ δὲ
[32, 55]   σφαλερὸν τῆς ἐν οἴνῳ τέρψεως  παραμυθουμένη   μετὰ ξυγγενοῦς δυνάμεως, ὥσπερ αὐτῷ
[32, 55]   γὰρ ᾠδὴ μέθην ἐμποιεῖ καὶ  παράνοιαν.   οἴνου μὲν οὖν τοιαύτη φύσις,
[32, 40]   οὐκ ἀκούουσι, σαφῶς ἐξεστηκότες καὶ  παρανοοῦντες,   οὐκ ἄνδρες μόνον, ἀλλὰ καὶ
[32, 10]   εὐλαβούμενοι μὴ μεταξὺ θορυβήσητε καὶ  παραπέμψητε   αὐτούς, ὥσπερ οἱ χειμῶνος ἀποτολμῶντες
[32, 95]   μᾶλλον ὡς ἀνιάτων ἀπεγνωκέναι;  παραπλήσιον   γάρ, ὥσπερ εἴ τις τῶν
[32, 45]   ἀβελτερίαν. διὰ τί γὰρ ἔξω  παραπλησίως   ἀκούονται τοῖς ἄλλοις καὶ πολλάκις
[32, 85]   μὴ καὶ ὑμεῖς ἀπόλησθε {ἐκείνοις}  παραπλησίως,   εἰ καὶ ψυχρότερόν ἐστιν εἰπεῖν
[32, 30]   μηδὲν ἀγεννὲς μηδὲ αἰσχρὸν ποιεῖν·  παραπλησίως   καὶ δῆμος, ὅταν εἰς ταὐτὸ
[32, 90]   καὶ καθάπερ εἰώθασιν, ἐν κροκωτῷ,  παραπλησίως   καὶ δῆμος οὕτως μέγας μινυρίζων
[32, 85]   ἐλεεῖσθαι τοὺς παθόντας καταγελᾶσθαι  παρασκευάζουσα·   παρ´ οἷς δ´ ἂν
[32, 10]   γὰρ οἱ θεοὶ προνοοῦσιν, ἐκείνοις  παρασκευάζουσι   καὶ συμβούλους ἀγαθοὺς αὐτομάτους καὶ
[32, 30]   γὰρ οἶμαι καὶ ἀναγκαιότατον ἦν,  παρασκευάσαι   πρῶτον ὑμᾶς ὑπομένοντας ἀκούειν. ὥστ´,
[32, 95]   αὐτῷ καὶ τῆς ἐνθάδε ἀφίξεως  παράσχοιτε   πόθον. οὐ γὰρ οὕτως τὸ
[32, 55]   δὲ ληρεῖτε ἐκείνων {κάκιον} καὶ  παραφέρεσθε   καὶ μᾶλλον ἐοίκατε κραιπαλῶσιν. καίτοι
[32, 90]   Ἡρακλέα τοιοῦτον ὁρῶσι γελοῖον δοκεῖ,  παραφερόμενον,   καὶ καθάπερ εἰώθασιν, ἐν κροκωτῷ,
[32, 70]   ὑμᾶς ἀπαλλάττεσθαι καθ´ αὑτοὺς καὶ  παραχωρεῖν·   εἰ δ´ ὑμεῖς, ἔφη, τέτταρα
[32, 45]   σκοπέλου τινός, ὅπου μηδεὶς ῥᾳδίως  παρέβαλλε·   κἀκεῖ δ´ νοῦν ἔχων
[32, 60]   τοῖς βασιλεῦσι τοὺς δήμους κἀγὼ  παρέβαλον,   Νέρωνι φαίνεσθαι τὴν αὐτὴν ἔχοντες
[32, 20]   ὅστις ἐμαυτὸν ὄχλῳ καὶ θορύβῳ  παρέβαλον·   ὅπως οὖν ἔχω λέγειν ὅτι
[32, 90]   πυρέττει πάντως· ἀλλὰ Καυνίους μόνον  παρείληφε   {κἀκείνων ἐστὶ} τὸ ὄνειδος, ὅτι
[32, 55]   ποιητῶν μυθολογήματα· ὡς ἐκεῖνοί γε  παρεισάγουσι   Βάκχας τινὰς μαινομένας ὑπὸ μέλους
[32, 40]   Ἰνδῶν τινας, οἳ συνθεῶνται καὶ  πάρεισιν   ἑκάστοτε ὑμῖν· ὥστε ὑμεῖς μὲν
[32, 80]   πίπτετε. τοιγαροῦν οὐ κακῶς τις  παρεποίησε   τῶν σαπρῶν τούτων ποιητῶν· ἅρματα
[32, 5]   γάρ, ὅπερ εἶπον, ἀεὶ ὑμῖν  πάρεστι,   καὶ οὐ δέος μήποτε ἐπιλίπῃ·
[32, 20]   δ´, ὅπερ ἔφην, θαρρῆσαί μοι  παρέσχεν,   ὅς τε καὶ ἄλκιμον ἄνδρα
[32, 25]   ὡς τῆς βελτίονος οὖσιν ὑμῖν  παρέσχηκα   ἐμαυτόν· ἴσως δὲ καὶ ἄλλος
[32, 30]   τοῦτό γε ὑμῖν λόγος  παρέσχηκεν   οὐ μικρόν, μίαν ὥραν σωφρονῆσαι.
[32, 30]   ἀκούειν. ὥστ´, εἰ μηδὲν ἄλλο  παρέσχηκεν   ὑμῖν μέγα λόγος, τοῦτο
[32, 5]   τούτοις ἑτοίμως καὶ συνεχῶς αὑτοὺς  παρέχετε,   οὕτω καὶ λόγου χρηστοῦ ποτε
[32, 75]   τῷ χρόνῳ. {πάλιν δὲ ἑτέραν  παρθένον   ποταμοῦ τινος ἐρασθεῖσαν ὁσημέραι φοιτᾶν
[32, 55]   νόσον οὐδὲ μανίαν· τὰς δὲ  παρθένους,   ὡς ἂν αἰδουμένας τε καὶ
[32, 65]   δι´ ᾠδῆς· ὥστ´, εἴ τις  παρίοι   δικαστήριον, οὐκ ἂν γνοίη ῥᾳδίως
[32, 20]   ἀρχῇ μὲν ᾐτιασάμην τοὺς μὴ  παριόντας   εἰς τὸ πλῆθος μηδὲ τολμῶντας
[32, 70]   δίς, ὥσπερ οἱ καταχέοντες τῶν  παριόντων,   κατέκειντο εὐθὺς ᾄδοντες, οἱ δ´
[32, 10]   αὔξουσιν. ~τῶν δὲ εἰς ὑμᾶς  παρϊόντων   ὡς πεπαιδευμένων οἱ μὲν ἐπιδεικτικοὺς
[32, 25]   τὰ δὲ ὦτα ἐμπέφρακται, καὶ  πάροδος   οὐκ ἔστιν εἰς αὐτὰ λόγοις
[32, 50]   ἅμα καὶ προσηνῶς, εὐωχίας, οὐ  παροινίας,   ἄρχοντες, φιλοφρονούμενοι τοὺς συνόντας, οὐ
[32, 60]   γυναικῶν καὶ κρούματα ὀρχηστῶν καὶ  παροινίας   τερετισμάτων ὥσπερ κακοὶ καὶ περίεργοι
[32, 55]   καὶ πολὺ κάκιον ἔχοντας τῶν  παροινούντων   εὐθὺς ἀπὸ τῆς ἀρχῆς, οὐχ
[32, 30]   ~ἴδετε δὲ αὑτοὺς ἐν τῷ  παρόντι   καὶ ὅταν τὰ συνήθη θεωρῆτε,
[32, 10]   δὲ λαβεῖν καθαρῶς καὶ ἀδόλως  παρρησιαζόμενον,   καὶ μήτε δόξης χάριν μήτ´
[32, 10]   αὐτοῖς εἰσφέροι. τινὲς δὲ ὀλίγοι  παρρησίαν   ἀγηόχασι πρὸς ὑμᾶς, καὶ ταύτην
[32, 5]   τὴν ἐπὶ τῷ συμφέροντι δέξασθαι  παρρησίαν·   ἐπεὶ καὶ τοὺς Ἀθηναίους, ὧν
[32, 25]   καὶ γαληνὸς ὄντως, οἷος γεύσασθαι  παρρησίας   καὶ μὴ πάντα ἐθέλειν τρυφᾶν,
[32, 90]   ἁρμάτων ἄγηται καὶ φέρηται καὶ  πᾶσα   δι´ ὅλης θορυβῆται περὶ τοῦτο
[32, 90]   καὶ πόρνοι καὶ γυναιμανεῖς ἐν  πάσαις   εἰσὶ ταῖς πόλεσιν· ἀλλ´ οὐδὲν
[32, 1]   ἔχετε· σπουδῆς δὲ ὑμῖν τὴν  πᾶσαν   ἔνδειαν ὁρῶ οὖσαν. καίτοι τινὲς
[32, 100]   τῶν Αἰγυπτίων ἐκάλεσεν. ἐπεδείκνυτο οὖν  πάσῃ   προθυμίᾳ καὶ τἀκριβέστερα τῆς τέχνης·
[32, 50]   ζῶντας ἐν ἐλευθερίᾳ καὶ μετὰ  πάσης   ἀδείας· ἀλλὰ παρ´ ἐκείνοις οὐδὲ
[32, 50]   βαδίζουσι. τοιγαροῦν εἰκότως εὐδοκιμοῦσι καὶ  πάσης   τιμῆς τυγχάνουσιν. αἰδούμενοι γὰρ αὑτοὺς
[32, 50]   γιγνόμενα οὐκ αἰσχρὰ καὶ μεστὰ  πάσης   ὕβρεως, τὸ〉 ἀνατετάσθαι καὶ ἀποβλέπειν,
[32, 20]   δὲ καὶ ἀκούσαντες διὰ τέλους  πᾶσι   θαυμαστοὶ δόξετε, καὶ οὐ μόνον
[32, 80]   νίκης ἀλλήλοισί τε κεκλόμενοι καὶ  πᾶσι   θεοῖσι χεῖρας ἀνίσχοντες μεγάλ´ εὐχετόωντο
[32, 80]   χειμῶνος καὶ τῆς ναυαγίας τοῖς  πᾶσιν   αἴτιος γενόμενος. γὰρ ἐν
[32, 95]   ἐκεῖνον εἴρηκεν Ὅμηρος ἐν τοῖς  πᾶσιν   Ἕλλησιν ἀφικέσθαι γελωτοποιόν· ἀλλ´ ὅτι
[32, 30]   θυγατέρες, μνησαίαθ´ ὅση κακότης παρὰ  πᾶσιν,   οὐχ ὑμῖν μόνοις. ~αὐτὸ δὲ
[32, 55]   δι´ ὤτων καὶ φωνῆς αὐτὸ  πάσχετε,   μᾶλλον δὲ ληρεῖτε ἐκείνων {κάκιον}
[32, 75]   τὰς ὑμετέρας ψυχὰς ἰδεῖν ἔστι  πασχούσας.   φησὶ δ´ οὕτως, ἵν´ ὑμῖν
[32, 45]   δὲ ὑμῖν ὑπὲρ χορδῆς τοῦτο  πάσχουσι   καὶ δι´ ἡδονὴν μικράν, μᾶλλον
[32, 90]   τὸ ὄνειδος, ὅτι πάντες αὐτὸ  πάσχουσιν·   ὥσπερ καὶ ἀπὸ τῶν βελτιόνων
[32, 45]   δίφρου δεινὸν ἡγεῖσθε καὶ συμφορὰν  πασῶν   μεγίστην· αὐτοὶ δὲ ἐκπίπτοντες ἐκ
[32, 45]   τῆς οἰκουμένης ἐν τῇ πολυανθρωποτάτῃ  πασῶν   πόλει τοιαῦτα ἐργάζονται, μὰ Δί´
[32, 75]   δ´ ἐλατῆρες ἕστασαν ἐν δίφροισι,  πάτασσε   δὲ θυμὸς ἑκάστου νίκης ἱεμένων,
[32, 75]   καὶ κόρης ἄβατον. γὰρ  πατὴρ   συγκαθεῖρξε τὴν παῖδα τῷ ἵππῳ,
[32, 95]   καὶ ὑμᾶς ἀντιφιλοτιμεῖσθαι καὶ τὴν  πατρίδα   κρείττω ποιεῖν, μὰ Δί´ οὐ
[32, 90]   αὐτοῖς ἄνδρας ἀγαθοὺς ὑπὲρ τῶν  πατρίδων   γίγνεσθαι; τί οὖν μόνοι Λακεδαιμόνιοι
[32, 45]   τυραννοκτόνοι μνημονεύονται, σωτηρίας ἕνεκεν τῶν  πατρίδων   ἐπιδιδόντες αὑτούς· παρὰ δὲ ὑμῖν
[32, 20]   τε Νότος τε ὤρορ´ ἐπαΐξας  πατρὸς   Διὸς ἐκ νεφελάων· ἑτέρου δὲ
[32, 50]   γὰρ δικαιοσύνης καὶ ἀρετῆς καὶ  πατρῴων   γερῶν καὶ νόμων καὶ χρηστοῦ
[32, 100]   Εὐριπίδην μιμεῖσθε οὕτω λέγοντα· μὴ  παυσαίμην   τὰς Χάριτας Μούσαις ἀναμιγνύς, ἁδίσταν
[32, 100]   ἦν οἱ σύνεσις μουσικῆς, ἐκέλευε  παύσασθαι   αὐτὸν ἀτιμάσας. δὲ ἀναμνησθεὶς
[32, 55]   ὥστε ἴσως καιρὸς ἦν ὑμᾶς  παύσασθαι   βακχειῶν καὶ προσέχειν μᾶλλον αὑτοῖς.
[32, 5]   κἂν ἄρα, δυσωπεῖσθαι ἐξειπεῖν, πηνίκα  παύσεται;   καὶ πότε εἴσεισι θαυματοποιὸς
[32, 40]   παῖδες καὶ γύναια. ἐπειδὰν δὲ  παύσηται   τὸ δεινὸν καὶ διαλυθῶσι, τὸ
[32, 35]   τὰ δ´ ἡμέτερα φαῦλα καὶ  πεζὰ   ἐν τοῖς λόγοις, οὐ μέντοι
[32, 30]   τοῦ δεῖν ἀκούειν, κεἰ μὴ  πείθεσθε,   λόγων. τοῦτο γὰρ οἶμαι καὶ
[32, 15]   εἶναί φημι τῶν δυναμένων διὰ  πειθοῦς   καὶ λόγου ψυχὰς πραΰνειν καὶ
[32, 10]   ἂν ὑπομένητε, μετὰ γνώμης καὶ  πειθοῦς.   καὶ πρῶτόν γε ἁπάντων, ἵνα,
[32, 70]   πολέμου καὶ τὸ δεινὸν ἄχρι  πείρας   προῆλθεν. τί δὴ καὶ τούτων
[32, 80]   ἀγῶνι; εἰ δ´ ἄγε νυν  πείρησαι,   ἵνα κναφθεὶς ἀποτίνῃς. τὸν δ´
[32, 45]   ἦλθεν, ὑπὲρ τοὺς νόμους ἀμύνασθαι  πειρώμενος,   καὶ τάχα τι καὶ γενναῖον
[32, 10]   ὅθενπερ ἐχρῆν, ἐγγύθεν ἄρξωμαι, τοῦτο  πείσθητε   βεβαίως, ὅτι τὰ συμβαίνοντα τοῖς
[32, 45]   ἐκεῖναι μὲν ἐν ἐρήμῳ ἦσαν  πελάγει   καὶ μακρὰν ἀπῳκισμέναι καθ´ αὑτὰς
[32, 60]   οὗ λέγουσιν ᾄδοντος ἐν τῷ  πελάγει   τοὺς δελφῖνας ἀφικέσθαι πρὸς τὴν
[32, 20]   δυσχεραίνει τὰ κύματα καὶ τὸ  πέλαγος   καὶ τὴν μεταξὺ τῶν πόλεων
[32, 60]   καὶ τὰ μὲν οὐδ´ ὅλως  πελάζειν,   τὰ δ´ εὐθὺς ἀποχωρεῖν, οὐχ
[32, 80]   ἕκαστοι. ἠΰτε περ κλαγγὴ γεράνων  πέλει   ἠὲ κολοιῶν, αἵτ´ ἐπεὶ οὖν
[32, 75]   ἂν αὐτὸς ὑμῖν τοῦ  Πέλοπος   διαλέγηται πρόγονος; τίνα οὖν εὕρῃ
[32, 75]   τίς ἀγών; οὐ γὰρ  Πέλοψ   ἐστὶν διώκων, οὐδ´ Οἰνόμαος
[32, 95]   καὶ πίστεως ἀξίους καὶ τῶν  πεμπομένων   ἕκαστος καὶ διοικούντων ὑμᾶς προτιμήσῃ.
[32, 55]   αὐλοῦ τε καὶ ᾠδῆς ἐν  πένθεσιν,   ἰωμένων οἶμαι τὸ σκληρὸν καὶ
[32, 70]   θορύβων. οὐ γὰρ οὕτως  πενία   ταχὺ πέφυκε συμβαίνειν διὰ τὰς
[32, 95]   γὰρ ὡς ἐσχάτην τινὰ αὐτῶν  πενίαν   κατεγνωκὼς ἀπειρίαν οὐκ ἂν
[32, 70]   δ´ ὑμεῖς, ἔφη, τέτταρα  πέντε   βήματα νικᾶτε, κἀγὼ βαδιοῦμαι· ταῦτα
[32, 20]   οὐδὲ ἀπὸ παντὸς δεῖ τοὺς  πεπαιδευμένους   φεύγειν. ~σαφέστερον δ´ ὑμῖν, εἰ
[32, 10]   δὲ εἰς ὑμᾶς παρϊόντων ὡς  πεπαιδευμένων   οἱ μὲν ἐπιδεικτικοὺς λόγους καὶ
[32, 60]   δὲ ὑμᾶς, ἀνθρώπους ὄντας, ἀγρίους  πεποιήκασι   καὶ ἀπαιδεύτους. ἔχω δὲ καὶ
[32, 80]   ἵπποις. ~ἐνταῦθα τοὺς μὲν ἡνιόχους  πεποίηκεν   ἀγωνιστὰς καὶ φιλοτιμουμένους, τοὺς δὲ
[32, 20]   ὑμᾶς, ὡς ἐκεῖνος ἐν Ὀδυσσείᾳ  πεποίηται   Καλυψοῖ ἀπολογούμενος ὑπὲρ τῆς ἀγγελίας,
[32, 95]   ὁρᾶτε ὅσην αὐτοκράτωρ ὑμῶν  πεποίηται   τῆς πόλεως ἐπιμέλειαν; οὐκοῦν χρὴ
[32, 40]   οὐδὲν τοιοῦτον {οὐδ´ αὖ ὅμοιον}  πεπόνθασιν·   ὑμεῖς δὲ οὐδεπώποτε αὐτοὶ θιγόντες
[32, 40]   βαδίζουσι κάτω ὁρῶντες, αἰσχυνόμενοι τοῖς  πεπραγμένοις.   ~ἐκεῖνος μὲν παίζων καὶ καταγελῶν
[32, 55]   καὶ πάντα ποιοῦσιν ὅσα ἄνθρωποι  πεπωκότες,   οὐ μέντοι κακὸν οὐδὲν ἀλλήλους
[32, 95]   ἀλλὰ Κενταύρῳ τινὶ Κύκλωπι  πεπωκότι   καὶ ἐρῶντι, τὸ μὲν σῶμα
[32, 80]   ἀνίσχοντες μεγάλ´ εὐχετόωντο ἕκαστοι. ἠΰτε  περ   κλαγγὴ γεράνων πέλει ἠὲ κολοιῶν,
[32, 65]   ῥήτορες καὶ σοφισταί, καὶ πάντα  περαίνεται   δι´ ᾠδῆς· ὥστ´, εἴ τις
[32, 70]   καὶ τελευταῖον ἐπ´ αὐτὸ τὸ  πέρας   καὶ τὸν ὄλεθρον αὐξηθεῖσα ἤγαγεν.
[32, 40]   οὖν οἴεσθε τούτους ἐπὶ γῆς  πέρατα   ἐλθόντας λέγειν; οὐχ ὡς πόλιν
[32, 70]   οὐχ μὲν βασιλεὺς ὑμῶν  περὶ   αὔλησιν ἠσχολεῖτο καὶ μόνῳ τούτῳ
[32, 75]   δὲ Ἑρμοῦ παῖς, οὐδὲ  περὶ   βασιλείας οὐδὲ γυναικὸς οὐδὲ θανάτου
[32, 65]   μέλος καὶ τοὺς κάμνοντας ἰάσονται.  περὶ   γὰρ τῆς τέχνης καὶ νῦν
[32, 30]   σωτηρίαν μικρὸν ἡσυχάσασιν. καὶ μὴν  περί   γε τῶν ἄλλων τὸ μὲν
[32, 85]   μὲν ἄλλ´ ἀκούειν θαυμαστὰ οἷα,  περὶ   δὲ ὑμῶν αὐτῶν μηδὲν σεμνὸν
[32, 45]   ὡς ἐγὼ δοκῶ, ταῦτα ἔλεγεν.  περὶ   δὲ ὑμῶν τί ἄν τις
[32, 30]   προσέχουσι καὶ περὶ θεοῦ καὶ  περὶ   δήμου φύσεως καὶ περὶ τοῦ
[32, 25]   δ´ ὑμῖν, εἰ βούλεσθε, διελεύσομαι  περὶ   δήμου φύσεως, τοῦτ´ ἔστι περὶ
[32, 35]   ἐστιν, ἀλλὰ φρεάτων· οὐδ´ ἂν  περὶ   εὐκρασίας λέγῃ τις, τοὺς ἀνθρώπους
[32, 30]   χρήσιμα εἰρηκέναι τοῖς προσέχουσι καὶ  περὶ   θεοῦ καὶ περὶ δήμου φύσεως
[32, 35]   ἀλλὰ τὴν χώραν· οὐδ´ ἂν  περὶ   ἰχθύων, τὴν πόλιν ἐπαινεῖ· πόθεν;
[32, 35]   γὰρ λεγόμενα αὐτὰ οὐ μεγάλα,  περὶ   μεγίστων δὲ ὡς οἷόν τε.
[32, 70]   ἴσης εὐχερείας. μὴ οὖν οἴεσθε  περὶ   μικρῶν εἶναι τὸν λόγον, ὅταν
[32, 35]   ὑμῖν μόνοις. ~αὐτὸ δὲ τοῦτο  περὶ   οὗ λέγειν ἠρξάμην, ὁρᾶτε ἡλίκον
[32, 25]   μᾶλλον ἂν ὑμᾶς ὠφελήσειεν  περὶ   οὐρανοῦ καὶ γῆς εἰ λέγοιμι.
[32, 50]   εἰσιν ἄπληστοι καὶ λίχνοι καὶ  περὶ   πάντα ὁμοίως ἐπτοημένοι τὰ τυχόντα,
[32, 30]   δ´ οὐθέν; δέδοικα ἅμα τὸ  περὶ   πάντων ἐπεξελθεῖν. {καίτοι τάχα φήσει
[32, 55]   ἔθηκαν. οὐχ ἧττον δὲ καὶ  περὶ   συνουσίας ἔδοξε πρέπειν μουσικῆς
[32, 70]   γὰρ ἔστι τοὺς οὕτως ἐπτοημένους  περὶ   τὰ μικρὰ καὶ μηδενὸς ἄξια,
[32, 50]   μάχεται πρὸς ἕτερον. ὁμοίως καὶ  περὶ   τὰς θέας οἱ μέν εἰσιν
[32, 60]   ἔν τε τοῖς ὄρεσι καὶ  περὶ   τὰς νάπας τὰ πολλὰ διατρίβειν·
[32, 90]   καὶ καταγέλαστα μᾶλλον, ὅταν  περὶ   τὰς πόλεις. ὥσπερ ἐν ταῖς
[32, 50]   πολλῶν ὁμοίων δεῖσθαι· διαφέρουσι μέντοι  περὶ   ταῦτα πάντα· αὐτίκα ἑστιώμενοι πρῶτον
[32, 65]   Λακεδαιμόνιοι πλεῖστον ὅσον ὑμῶν διέφερον,  περὶ   ταῦτα, ὡς ἔφην, εὐλαβῶς ἔχοντες.
[32, 60]   μὴ δυσχεράνητε. ἔφη τοίνυν ἐκεῖνος  περί   τε Θρᾴκην καὶ Μακεδονίαν τὸν
[32, 80]   Εὐμήλου. οὗτος μέντοι ἐστὶν  περὶ   τὴν Ἀθηνᾶν αὖθις ἀσεβήσας ἁλισκομένης
[32, 40]   τὸ δὲ πάντων χαλεπώτατον, ἐσπουδακότες  περὶ   τὴν θέαν οὐχ ὁρῶσι καὶ
[32, 35]   τε. καὶ νῦν εἶπον τὰ  περὶ   τῆς πόλεως, δεῖξαι βουλόμενος ὑμῖν
[32, 85]   ἐστιν, ἄνδρες Ἀλεξανδρεῖς, τοὺς πυνθανομένους  περὶ   τῆς πόλεως τὰ μὲν ἄλλ´
[32, 70]   καὶ ταῦτα μὲν δὴ τὰ  περὶ   τὸ θέατρον. ἀλλ´ ὅταν εἰς
[32, 5]   ~τοῦτο γὰρ ἀεὶ ὁρᾶτε καὶ  περὶ   τοιαῦτά ἐστε, ἀφ´ ὧν νοῦν
[32, 70]   εἰδῆτε τὰ φυόμενα ἐκ τῆς  περὶ   τὸν βίον ταύτης ἀταξίας. οὐ
[32, 30]   καὶ περὶ δήμου φύσεως καὶ  περὶ   τοῦ δεῖν ἀκούειν, κεἰ μὴ
[32, 90]   φιλοτιμίαν. τοὺς δὲ Ἀθηναίους τὰ  περὶ   τοὺς λόγους μᾶλλον ἐπιτηδεύοντας καὶ
[32, 85]   πρὸς μόνον τοῦτο ἀποβλέπωσι καὶ  περὶ   τοῦτο διατρίβωσι πηδῶντες καὶ μαινόμενοι
[32, 90]   καὶ πᾶσα δι´ ὅλης θορυβῆται  περὶ   τοῦτο καὶ ἐκφρονῇ· καὶ νὴ
[32, 60]   ἐκεῖνον ὤνησεν λίαν ἐμπειρία  περὶ   τοῦτο καὶ σπουδή. καὶ πόσῳ
[32, 65]   ὁρῶσι τὴν σπουδὴν ὑμῶν τὴν  περὶ   τοῦτο καὶ τὴν ἐπιθυμίαν, πάντες
[32, 30]   ἁμαρτάνομεν, τὸ φαύλως θεωρεῖν; καὶ  περὶ   τούτου μόνου λέγεις ἡμῖν, ἄλλο
[32, 10]   κληδόνι καὶ λόγῳ σαφεῖ, διδάσκοντι  περὶ   τῶν ἀναγκαιοτάτων, ἂν ὑπομένητε, μετὰ
[32, 40]   ὑμῶν ἀληθέστερον οὗτοι λέγωσιν  περὶ   τῶν Ἑλλήνων Ἀνάχαρσιν τὸν Σκύθην
[32, 70]   λόγον, ὅταν τις ὑμῖν διαλέγηται  περὶ   τῶν ἐν τοῖς θεάτροις θορύβων.
[32, 80]   ὁρᾶν ἀπρεπέστερον καὶ λοιδορεῖσθαι Ἰδομενεῖ  περὶ   τῶν ἵππων τῶν Εὐμήλου. οὗτος
[32, 95]   γὰρ οἴεσθε ὑμᾶς μὲν πυνθάνεσθαι  περὶ   τῶν καταπλεόντων, ὁποῖοί τινες τυγχάνουσιν
[32, 65]   ἦθος βεβαίους. ἔλεγε δὲ καὶ  περὶ   τῶν κιθαρῳδῶν τῶν παρ´ ὑμῖν
[32, 70]   καθ´ ἡμέραν, τἄλλα σωφρονεῖν καὶ  περὶ   τῶν μειζόνων ὀρθῶς βουλεύεσθαι.
[32, 70]   ~τεκμήριον δὲ τὰ τελευταῖα συμβάντα  περὶ   ὑμᾶς, ὅτε {γὰρ} καθ´ αὑτοὺς
[32, 40]   νενικήκατε ἱππομαχίας. σκοπεῖτε δὲ μὴ  περὶ   ὑμῶν ἀληθέστερον οὗτοι λέγωσιν
[32, 25]   περὶ δήμου φύσεως, τοῦτ´ ἔστι  περὶ   ὑμῶν αὐτῶν. καὶ γὰρ ἕν
[32, 95]   μετάσχητε τῆς φήμης, ἐκείνους δὲ  περὶ   ὑμῶν μὴ πολυπραγμονεῖν, ὁποῖος
[32, 35]   ἐν τοῖς λόγοις, οὐ μέντοι  περὶ   φαύλων. {τὰ μὲν γὰρ λεγόμενα
[32, 15]   γὰρ χρήματα αὐτοῖς οὔτε δύναμις  περιγίγνεται   διὰ τούτου, ἀλλ´ ἀπέχθεια μᾶλλον
[32, 60]   παροινίας τερετισμάτων ὥσπερ κακοὶ καὶ  περίεργοι   μάγειροι συντρίψαντες {τοὺς νόμους} ἰδιώτας
[32, 65]   οἷα δὴ γένος ἀναιδὲς καὶ  περίεργον   ἐπιθέσθαι τῇ μουσικῇ, καὶ μελετᾶν
[32, 20]   ἐκπλήττετε καὶ πανταχοῦ πάντων ἀεὶ  περίεστε   καὶ ἰδιωτῶν καὶ βασιλέων; καὶ
[32, 100]   ὀλέθρῳ. ~μὴ οὖν σφόδρα οὕτως  περιέχεσθε   τούτου, μηδὲ ἀμούσους καὶ φορτικὰς
[32, 90]   τὸ σῶμά τινος κρατῆται καὶ  περιέχηται   δεσμοῖς τισιν φρουροῖς, τὰ
[32, 90]   κράτος ὃς οὕτως ἑάλωκε καὶ  περιηγκωνίσθαι.   οὐ γὰρ ἂν μὲν τὸ
[32, 40]   πλήθει πολιτῶν καὶ τῶν ἐπιτηδείων  περιουσίᾳ,   πάντα ἀκριβῶς διεξιόντας ὡς ἂν
[32, 15]   νόμοις καὶ δικασταῖς, οἳ τὸ  περιττὸν   δὴ καὶ ἀνίατον ἐξαιροῦσι. βελτίους
[32, 65]   γὰρ λίαν ἡδὺς ἐδόκει καὶ  περιττὸς   εἶναι, μὰ Δί´ οὐκ ἐτίμησαν
[32, 15]   σπανίως καὶ διὰ χρόνου ποτὲ  περιτυχόντες   ἄλλοτε μὲν ζώους´ ἑτερήμεροι, ἄλλοτε
[32, 35]   τόπῳ πλεῖστον ὅσον διαφέρει καὶ  περιφανῶς   ἀποδέδεικται δευτέρα τῶν ὑπὸ τὸν
[32, 40]   καὶ Βακτρίους καὶ Σκύθας καὶ  Πέρσας   καὶ Ἰνδῶν τινας, οἳ συνθεῶνται
[32, 25]   σφόδρα ἀνδρείου καὶ πτηνοῦ,  Περσέως   Βελλεροφόντου. τὸν οὖν τῶν
[32, 40]   καίτοι τάχα ἐρεῖ τις τῶν  Περσῶν   τῶν Βακτρίων, ὡς αὐτοὶ
[32, 50]   σπουδῇ πρόσεισι, φθέγγεται βαδίζων {ἢ}  πεσών   τινα ἔωσε, μάχεται πρὸς ἕτερον.
[32, 80]   θέᾳ καθέστηκεν, ἀλλὰ πολὺ μᾶλλον  πέτεσθε   τῶν ἵππων καὶ τῶν ἡνιόχων,
[32, 20]   ἐκεῖνος μὲν θεὸς ὢν καὶ  πετόμενος   δυσχεραίνει τὰ κύματα καὶ τὸ
[32, 80]   ἀθέσφατον οἶνον, κλαγγῇ ταί γε  πέτονται   ἀπὸ σταδίοιο κελεύθου. οἱ δ´
[32, 55]   ἀναβλύει διψήσασιν οἶνος ἐκ  πέτρας   ποθέν τινος νάπης, οὐδὲ
[32, 10]   τῷ θεῷ, καὶ τοῦτο ἀψευδὲς  πέφηνεν.   δὲ ὑμέτερος θεὸς οἶμαι,
[32, 80]   οὔτε κάθηντο, χλωροὶ ὑπαὶ δείους  πεφοβημένοι,   οἱ δ´ ὑπὸ νίκης ἀλλήλοισί
[32, 15]   δὲ τοῦ λόγου πικρὸν σῴζειν  πέφυκε.   κινδυνεύει μέντοι πολλή τις εἶναι
[32, 70]   γὰρ οὕτως πενία ταχὺ  πέφυκε   συμβαίνειν διὰ τὰς κατ´ ὀλίγον
[32, 35]   πρὸς ὄρεσι σκιεροῖς  πηγαῖς   διαυγέσιν· ὧν οὐδὲν ἴδιόν ἐστιν
[32, 15]   ἀλλαχόθεν, ὡς ἐξ ἑτέρας τινὸς  πηγῆς   ἔρχεται {τῶν} πλησίον οὔσης παρ´
[32, 15]   ἄνωθέν ποθεν ἐκ δαιμονίου τινὸς  πηγῆς   κάτεισι, τοὺς ῥυπαροὺς δὲ ὀχετοὺς
[32, 85]   ἀποβλέπωσι καὶ περὶ τοῦτο διατρίβωσι  πηδῶντες   καὶ μαινόμενοι καὶ παίοντες ἀλλήλους
[32, 5]   βαρύνεσθαι, κἂν ἄρα, δυσωπεῖσθαι ἐξειπεῖν,  πηνίκα   παύσεται; καὶ πότε εἴσεισι θαυματοποιὸς
[32, 15]   συγγνώμη, φιλοσόφου δὲ κακοῦ μὴ  πικρὸν   εἶναι. τὸ μὲν γὰρ τῆς
[32, 15]   ἀπόλλυσι, τὸ δὲ τοῦ λόγου  πικρὸν   σῴζειν πέφυκε. κινδυνεύει μέντοι πολλή
[32, 80]   ἅρματα δ´ ἄλλοτε μὲν χθονὶ  πίλνατο   πουλυβοτείρῃ, ἄλλοτε δ´ ἀΐξασκε μετήορα·
[32, 75]   ἅρματα δ´ ἄλλοτε μὲν χθονὶ  πίλνατο   πουλυβοτείρῃ, ἄλλοτε δ´ ἀΐξασκε μετήορα,
[32, 65]   ἂν γνοίη ῥᾳδίως πότερον ἔνδον  πίνουσιν   δικάζονται· κἂν σοφιστοῦ δὲ
[32, 70]   ὅρμους ᾔεσαν ὥσπερ ἐν ἑορτῇ  πιούμενοι.   καὶ μὴν ἐκεῖνο μέμνησθε τὸ
[32, 80]   καὶ διώκετε καὶ ἡγεῖσθε καὶ  πίπτετε.   τοιγαροῦν οὐ κακῶς τις παρεποίησε
[32, 80]   οἱ δέ τε θάμνοι πρόρριζοι  πίπτουσιν   ἐπειγόμενοι πυρὸς ὁρμῇ· ὣς οἱ
[32, 55]   ἐκ Κορυβάντων τινῶν κατέχεσθε, καὶ  πιστὰ   ποιεῖτε τὰ τῶν ποιητῶν μυθολογήματα·
[32, 95]   τοὺς ὑποδεξομένους αὐτὸν εὐνοίας καὶ  πίστεως   ἀξίους καὶ τῶν πεμπομένων ἕκαστος
[32, 25]   θηρίον, οἷα ποιηταὶ καὶ δημιουργοὶ  πλάττουσι   Κενταύρους τε καὶ Σφίγγας καὶ
[32, 95]   ἐπὶ τοῖς γεγονόσι μετανοήσειε καὶ  πλείονα   ὑμᾶς ἀγαθὰ ἐργάσεται. καὶ ἴσως
[32, 85]   ὑφ´ ἑνός, ὑμεῖς δὲ ὑπὸ  πλειόνων   ἑαλώκατε. μὴ γὰρ τοῦτο μόνον
[32, 35]   δὲ καὶ τῶν ἄλλων οἱ  πλείους   ἐπὶ τοῖς τοιούτοις χαίρουσι, καὶ
[32, 25]   οὐδὲν δεόμενον ψαλίων. οἱ δὲ  πλείους   {καὶ οἱ} θρασεῖς καὶ ὑπερήφανοι,
[32, 15]   ἔνδειαν ἰατρῶν {δι´} ἀπειρίαν  πλείους   οἱ θάπτοντες γίγνονται. ~καὶ τούτων
[32, 30]   δὲ μάλιστα ἐν ταῖς ὁδοῖς  {πλεῖστα}   ἁμαρτάνουσιν. τί οὖν; τάχα ἐρεῖ
[32, 60]   πλῆθος οἶμαι {τῶν} πάντων θηρίων.  πλεῖστα   δὲ ἐν αὐτοῖς εἶναι τούς
[32, 75]   συνέβαινε τοὺς ἵππους πτοεῖσθαι καὶ  πλεῖστα   διαφθείρεσθαι τῶν ἁρμάτων. ἔδοξεν οὖν
[32, 50]   καὶ τῶν ἄλλων εὑρήσομεν τὰ  πλεῖστα   ταὐτὰ πράττοντας τοῖς ἀνοήτοις τοὺς
[32, 35]   τῆς ὅλης γῆς καὶ τῶν  πλεῖστον   ἀπῳκισμένων ἐθνῶν, ὥσπερ ἀγορὰ μιᾶς
[32, 35]   τῷ μεγέθει καὶ τῷ τόπῳ  πλεῖστον   ὅσον διαφέρει καὶ περιφανῶς ἀποδέδεικται
[32, 65]   μιαιφονούντων. οἱ δ´ οὖν Λακεδαιμόνιοι  πλεῖστον   ὅσον ὑμῶν διέφερον, περὶ ταῦτα,
[32, 25]   πλεόνων, ὅσῳπερ ἂν αὐτὸς  πλείων   δῆμος καὶ πόλεως γενναιοτέρας.
[32, 45]   ἀλλὰ προσλιπαροῦντας, ὅπως ἀκούσωσιν ἐπὶ  πλέον.   τοῦτο δ´ ἐστὶ θαυμαστὸν ἐπ´
[32, 50]   καὶ ἀταξίας ὀργιζόμενοι καὶ γελῶντες,  πλεονεκτοῦντες   ἀλλήλους, οὐ παρακαλοῦντες, τελευτῶντες ἀπίασι
[32, 25]   τοσούτῳ μείζονι δυνάστῃ καὶ ἄρχοντι  πλεόνων,   ὅσῳπερ ἂν αὐτὸς πλείων
[32, 10]   πάνθ´ ὁμοίως ἐστὶ δαιμόνια, κἂν  πλέων   τις ἐμπείρου τύχῃ κυβερνήτου κἂν
[32, 30]   δὴ καὶ παρ´ ὑμῖν σκώμματα,  πληγαί,   γέλως. τίς ἂν οὖν τοὺς
[32, 20]   ἰέναι, τὸν ἥλιον καὶ τὰς  πληγὰς   ὑφορώμενοι. τὸ μέντοι πρᾶγμα δυσχερὲς
[32, 40]   θέαμα, κόσμῳ τε ἱερῶν καὶ  πλήθει   πολιτῶν καὶ τῶν ἐπιτηδείων περιουσίᾳ,
[32, 85]   καὶ δεκαπέντε ἀνθρώπους εὐπόρους  πλῆθος   ἀνήριθμον ἀνθρώπων ἀθλίων καὶ μαινομένων,
[32, 20]   ἔχω λέγειν ὅτι οὐ πᾶν  πλῆθος   ἀσελγές ἐστιν οὐδὲ ἀνήκοον, οὐδὲ
[32, 30]   τε καὶ ἄχνη καὶ φυκίων  πλῆθος   ἐκχεομένων· ὡσαύτως δὴ καὶ παρ´
[32, 15]   καὶ σιωπὴν ἐρίδων ὑμῖν φύεται  πλῆθος   καὶ δικῶν καὶ βοὴ τραχεῖα
[32, 20]   τοὺς μὴ παριόντας εἰς τὸ  πλῆθος   μηδὲ τολμῶντας ὑμῖν διαλέγεσθαι, ἀλλὰ
[32, 60]   ζῷα προσιέναι αὐτῷ, πολύ τι  πλῆθος   οἶμαι {τῶν} πάντων θηρίων. πλεῖστα
[32, 5]   μὲν γὰρ αὐτῶν ὅλως εἰς  πλῆθος   οὐκ ἴασιν οὐδὲ θέλουσι διακινδυνεύειν,
[32, 5]   ἔστι μὲν ἐν τῇ πόλει  πλῆθος   οὐκ ὀλίγον, καὶ καθάπερ ἄλλου
[32, 30]   εἰρηκέναι φασί· τὸ δὲ Ἀλεξανδρέων  πλῆθος   τί ἂν εἴποι τις, οἷς
[32, 70]   ἐχρήσατο προελθών, οὗ μάλιστα τὸ  πλῆθος   ὑμῶν συνειστήκει, καὶ δείξας τινὰ
[32, 10]   δέοι, καὶ καταγελᾶσθαι, καὶ ἀταξίαν  πλήθους   ἐνεγκεῖν καὶ θόρυβον, οὐ ῥᾴδιον,
[32, 20]   οὐ γὰρ ῥᾴδιον ἐνεγκεῖν τοσοῦδε  πλήθους   θόρυβον οὐδὲ μυριάσιν ἀνθρώπων ἀπείροις
[32, 25]   τεταραγμένον, ἀλλ´ ἀκοὴ μία τοσοῦδε  πλήθους.   ~ἴδετε δὲ αὑτοὺς ἐν τῷ
[32, 35]   ἀναγωγαὶ δὲ καὶ κατάρσεις καὶ  πλήθους   ὑπερβολὴ καὶ ὠνίων καὶ νεῶν
[32, 85]   τοῦ Ξέρξου στράτευμα λαμπρὸν ἦν,  πλὴν   εἰ μή τι διορύττειν
[32, 85]   ὑπὸ ἵππου τινὸς φθαρῆναι λέγεται·  πλὴν   οἱ μὲν ἴσως ὑφ´ ἑνός,
[32, 80]   τοιούτων ἀνθρώπων τοῖς παρ´ ὑμῖν  (πλὴν   ὅτι μάχεσθαί γε οὐδεὶς ἱκανός
[32, 55]   ἀεὶ καὶ φιλογέλωτες καὶ φιλορχησταί·  πλὴν   οὐκ αὐτόματος ὑμῖν ἀναβλύει διψήσασιν
[32, 10]   ὀλίγων ῥημάτων, ἀλλ´ ἰσχυρᾷ καὶ  πλήρει   κληδόνι καὶ λόγῳ σαφεῖ, διδάσκοντι
[32, 80]   δέ τις εἴπεσκεν ἰδὼν ἐς  πλησίον   ἄλλον· οἰνοβαρές, κυνὸς ὄμματ´ ἔχων,
[32, 65]   δικάζονται· κἂν σοφιστοῦ δὲ οἴκημα  πλησίον   ᾖ, οὐκ ἔσται γνῶναι τὴν
[32, 15]   ἑτέρας τινὸς πηγῆς ἔρχεται {τῶν}  πλησίον   οὔσης παρ´ ἡμῖν, ὥσπερ ἐπὶ
[32, 40]   οὐδ´ Ἰταλοὺς οὐδὲ ἀπὸ τῶν  πλησίον   Συρίας, Λιβύης, Κιλικίας, οὐδὲ τοὺς
[32, 10]   Ἄπιδος φήμας ἐνθάδε ἐν Μέμφει  πλησίον   ὑμῶν, ὅτι παῖδες ἀπαγγέλλουσι παίζοντες
[32, 10]   θάλατταν βραχύν τινα καὶ σύντομον  πλοῦν.   ἄνδρα δὲ λαβεῖν καθαρῶς καὶ
[32, 20]   ῥιπίζεται. καὶ γαληνὸς εντηχω παν  πνεῦμα   βραχὺ κορύσσεται. κἄν τις αἰτία
[32, 30]   ὑμῖν ἐμπέσῃ τὸ τῆς ἀταξίας  πνεῦμα,   ὥσπερ ἂν τραχὺς ἄνεμος κινήσῃ
[32, 85]   δ´ ἄρ´ ὑπὸ ζυγόφιν προσέφη  πόδας   αἰόλος ἵππος· οὐχ ὁράᾳς οἷος
[32, 35]   περὶ ἰχθύων, τὴν πόλιν ἐπαινεῖ·  πόθεν;   ἀλλὰ θάλατταν λίμνην
[32, 15]   τρέφον καὶ γόνιμον ὄντως ἄνωθέν  ποθεν   ἐκ δαιμονίου τινὸς πηγῆς κάτεισι,
[32, 95]   δεινότατοι. οὐ δήμου τὸ ἐπιτήδευμα·  πόθεν;   οὐδὲ πόλεως, ἀλλὰ Θερσίτου τινός·
[32, 55]   διψήσασιν οἶνος ἐκ πέτρας  ποθέν   τινος νάπης, οὐδὲ γάλα
[32, 95]   καὶ τῆς ἐνθάδε ἀφίξεως παράσχοιτε  πόθον.   οὐ γὰρ οὕτως τὸ κάλλος
[32, 90]   καὶ μέγα καὶ δημοσίᾳ γίγνεται.  ποία   γὰρ πόλις ἐστὶ τῶν μὴ
[32, 25]   τὸν ἄπειρον, ὥς φασι, τῆς  ποίας   μερίδος θῶμεν; ἐγὼ μὲν γὰρ
[32, 95]   σαρδόνιον καλουμένην, γέλωτα μὲν  ποιεῖ,   χαλεπὸν δὲ τοῦτον καὶ ἐπ´
[32, 95]   ἀντιφιλοτιμεῖσθαι καὶ τὴν πατρίδα κρείττω  ποιεῖν,   μὰ Δί´ οὐ κρήναις οὐδὲ
[32, 40]   προτέρων οὐδὲ αἰσχύνονται λέγειν  ποιεῖν   ὅ, τι ἂν αὐτοῖς ἐπέλθῃ.
[32, 30]   δεῖ μηδὲν ἀγεννὲς μηδὲ αἰσχρὸν  ποιεῖν·   παραπλησίως καὶ δῆμος, ὅταν εἰς
[32, 55]   Κορυβάντων τινῶν κατέχεσθε, καὶ πιστὰ  ποιεῖτε   τὰ τῶν ποιητῶν μυθολογήματα· ὡς
[32, 100]   ἀμούσους καὶ φορτικὰς καὶ ἀμαθεῖς  ποιεῖτε   τὰς Χάριτας, ἀλλὰ μᾶλλον Εὐριπίδην
[32, 10]   καὶ τοὺς ἀμαθεῖς, οἱ δὲ  ποιήματα   συνθέντες ᾄδουσιν, ὡς πάνυ φιλῳδῶν
[32, 5]   ἀπεγνωκότες ἴσως τὸ βελτίους ἂν  ποιῆσαι   τοὺς πολλούς· οἱ δ´ ἐν
[32, 40]   οἱ δὲ παίονται. ταῦτα δὲ  ποιήσαντες,   ἀποξυσάμενοι τὸ φάρμακον αὐτίκα σωφρονοῦσι,
[32, 1]   δὲ διανοουμένους, καὶ νῦν  ποιήσατε,   ἵνα κτήσησθε πρὸς ἐκείνῳ τῷ
[32, 5]   ὀνειδιεῖ μετ´ εὐνοίας καὶ φανερὰ  ποιήσει   τὰ τῆς πόλεως ἀρρωστήματα. τοιγαροῦν
[32, 90]   τοὺς λόγους μᾶλλον ἐπιτηδεύοντας καὶ  ποίησιν   καὶ χοροὺς ἐπὶ τούτοις αὐτοὺς
[32, 25]   καὶ δεινὸν εἶναι θηρίον, οἷα  ποιηταὶ   καὶ δημιουργοὶ πλάττουσι Κενταύρους τε
[32, 10]   οὗτοι δ´ εἰ μέν εἰσι  ποιηταὶ   καὶ ῥήτορες, οὐδὲν ἴσως δεινόν·
[32, 75]   ἐν τῷ τροχῷ παρὰ τοῖς  ποιηταῖς   ἐνδεδεμένον {καὶ κολαζόμενον διὰ τοιαύτην
[32, 5]   πάνυ καλῶς ἐποίουν, ὅτι τοῖς  ποιηταῖς   ἐπέτρεπον μὴ μόνον τοὺς κατ´
[32, 35]   συνήθως ὑμνοῦσιν αὐτὰ ῥήτορσιν  ποιηταῖς   παραβάλλων ἐμαυτόν. δεινοὶ γὰρ ἐκεῖνοι
[32, 5]   οὔτε χορός ἐστι τοιοῦτος οὔτε  ποιητὴς   οὔτε ἄλλος οὐδείς, ὃς ὑμῖν
[32, 80]   τις παρεποίησε τῶν σαπρῶν τούτων  ποιητῶν·   ἅρματα δ´ ἄλλοτε μὲν χθονὶ
[32, 55]   καὶ πιστὰ ποιεῖτε τὰ τῶν  ποιητῶν   μυθολογήματα· ὡς ἐκεῖνοί γε παρεισάγουσι
[32, 20]   Ὁμήρου τε καὶ τῶν ἄλλων  ποιητῶν   ὑμνούντων ἀεὶ τὸν ὄχλον ὡς
[32, 25]   συμπεφορημένης ἐκ μυρίων· ὥστε πάνυ  ποικίλον   τε καὶ δεινὸν εἶναι θηρίον,
[32, 35]   ἐστιν· ὅπως μέντοι θεωρεῖτε καὶ  ποῖοί   τινες ἐνθάδε ἐστὲ ἅπαντες Ἕλληνες
[32, 75]   ὑπὸ τῆς τοιαύτης ἐπιθυμίας ἀπόλησθε.  ποῖος   γὰρ Ὅμηρος τίς ἀνθρώπων
[32, 15]   δὲ ὀχετοὺς καὶ δυσώδεις αὐτοὶ  ποιοῦμεν   καὶ ἀφ´ ἡμῶν οὗτοι ἵστανται.
[32, 50]   αὑτοὺς πρῶτοι καὶ μηδὲν ἀνόητον  ποιοῦντες   εἰκότως οἶμαι παρά τε τῶν
[32, 50]   πῶς ἂν ἀπείχεσθε ἀλλήλων; καίτοι  ποίους   τινὰς ἂν ὑμεῖς ἡγοῖσθε ἀνθρώπους,
[32, 35]   καθ´ ὅσον οἷόν τε ὁμοφύλους  ποιοῦσα.   ἴσως οὖν χαίρετε ἀκούοντες, καὶ
[32, 55]   καὶ ἀνίστανται γελῶντες καὶ πάντα  ποιοῦσιν   ὅσα ἄνθρωποι πεπωκότες, οὐ μέντοι
[32, 45]   συνέλθητε, πυκτεύετε, βοᾶτε, ῥιπτεῖτε, ὀρχεῖσθε,  ποίῳ   χρισάμενοι φαρμάκῳ; δῆλον ὅτι τῷ
[32, 1]   θεαταῖς, νηπιάχοις, ξυνὸν δὲ κακὸν  πολέεσσι   φέρουσιν. ~τοῦτο γὰρ ἀεὶ ὁρᾶτε
[32, 1]   θέλουσιν ἄνδρας ἀγαθοὺς ἐν τῇ  πόλει   γενέσθαι, τὸ κάλλιστον ἐμβάλλειν τοῖς
[32, 50]   οὐδὲ τὸ δραμεῖν ἐν τῇ  πόλει   δοκεῖ μέτριον, ἀλλὰ καὶ τῶν
[32, 100]   εἶναι δοκῇ τόπος ἐν τῇ  πόλει,   καθάπερ οἶμαι καὶ ἄλλοι τόποι
[32, 5]   λεγομένων ἔστι μὲν ἐν τῇ  πόλει   πλῆθος οὐκ ὀλίγον, καὶ καθάπερ
[32, 45]   οἰκουμένης ἐν τῇ πολυανθρωποτάτῃ πασῶν  πόλει   τοιαῦτα ἐργάζονται, μὰ Δί´ οὐ
[32, 75]   καὶ νῦν ἐστιν ἐν τῇ  πόλει   τόπος οὕτω καλούμενος Ἵππου καὶ
[32, 40]   οὖν ὡς ἔστιν ἐν ἑκάστῃ  πόλει   τῶν Ἑλλήνων ἀποδεδειγμένον χωρίον, ἐν
[32, 5]   καὶ βέλτιον οἰκεῖν δύνανται τὰς  πόλεις,   οὐ πολλάκις ἀκηκόατε· οὐ βούλομαι
[32, 80]   ἐστιν οὐδὲ ἀριστεύειν οὐδὲ αἱρεῖν  πόλεις,   ὡς ἐκεῖνος) ὑμῶν δὲ οὐδεὶς
[32, 90]   μᾶλλον, ὅταν περὶ τὰς  πόλεις.   ὥσπερ ἐν ταῖς κωμῳδίαις καὶ
[32, 60]   αὐτοὺς τὸ ἀρχαῖον πρὸς αὐλὸν  πολεμεῖν·   ὑμεῖς δὲ πρὸς κιθάραν αὐτὸ
[32, 70]   ὑμεῖς γὰρ ἂν ἀποσταίητέ τινος;  πολεμήσαιτε   δ´ ἂν ὑμεῖς μίαν ἡμέραν;
[32, 65]   γε ἄλλους Μακεδόνας ἀνδρείους καὶ