HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

DION CHRYSOSTOME, Au peuple d'Alexandrie (discours 32; traduction anglaise)

Liste des contextes (ordre alphabétique)


δ  =  204 formes différentes pour 599 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Discours, par.
[32, 80]   κατὰ ἅρμ´ ἐν ἀγῶνι; εἰ  δ´   ἄγε νυν πείρησαι, ἵνα κναφθεὶς
[32, 20]   τοῦ μὲν οὕτω λέγοντος· κινήθη  δ´   ἀγορή, ὡς κύματα μακρὰ θαλάσσης
[32, 75]   μὲν χθονὶ πίλνατο πουλυβοτείρῃ, ἄλλοτε  δ´   ἀΐξασκε μετήορα, τοὶ δ´ ἐλατῆρες
[32, 80]   μὲν χθονὶ πίλνατο πουλυβοτείρῃ, ἄλλοτε  δ´   ἀΐξασκε μετήορα· τοὶ δὲ θεαταὶ
[32, 80]   τῶν σαπρῶν τούτων ποιητῶν· ἅρματα  δ´   ἄλλοτε μὲν χθονὶ πίλνατο πουλυβοτείρῃ,
[32, 75]   καὶ χαρίσωμαί τι μικρόν· ἅρματα  δ´   ἄλλοτε μὲν χθονὶ πίλνατο πουλυβοτείρῃ,
[32, 80]   ἀνδρῶν κουφονόων, φιλαοιδοτάτων, ἀγερώχων. ἠχὴ  δ´   ἀμφοτέρων ἵκετ´ αἰθέρα καὶ Διὸς
[32, 20]   δεῦρ´ ἐλθέμεν οὐκ ἐθέλοντα· τίς  δ´   ἂν ἑκὼν τοσσόνδε διαδράμοι ἁλμυρὸν
[32, 85]   καταγελᾶσθαι παρασκευάζουσα· παρ´ οἷς  δ´   ἂν πάντων ἀμέλεια τῶν
[32, 70]   γὰρ ἂν ἀποσταίητέ τινος; πολεμήσαιτε  δ´   ἂν ὑμεῖς μίαν ἡμέραν; οὐκ
[32, 80]   φορέει ἱερὰς κατ´ ἀλωάς, ὡς  δ´   ἀναμαιμάει βαθέ´ ἄγκεα θεσπιδαὲς πῦρ,
[32, 80]   κεκλήγοντες ἐπ´ ἀλλήλοισιν ἔπιπτον. ὡς  δ´   ἄνεμος ἄχνας φορέει ἱερὰς κατ´
[32, 85]   βραδέες δέ τοι ἵπποι. ~τὸν  δ´   ἄρ´ ὑπὸ ζυγόφιν προσέφη πόδας
[32, 30]   δέκα δὲ στόματ´ εἶεν, φωνὴ  δ´   ἄρρηκτος, χάλκεον δέ μοι ἦτορ
[32, 80]   πείρησαι, ἵνα κναφθεὶς ἀποτίνῃς. τὸν  δ´   αὖθ´ Ἱπποκόων ἀπαμειβόμενος προσέειπε· τέττα,
[32, 15]   ἄλλοτε μὲν ζώους´ ἑτερήμεροι, ἄλλοτε  δ´   αὖτε τεθνᾶσιν· ὅμως δὲ ἤδη
[32, 65]   τῆς Ὀρφέως διδασκαλίας, τὸ πολὺ  δ´   αὐτοῖς ἐμμένειν κύνειον τοῦ μέλους.
[32, 20]   καὶ ἀφείλετο νίκης ῥηιδίως, τοτὲ  δ´   αὐτὸς ἐποτρύνει καὶ ἀνώγει. εἰ
[32, 10]   πάνυ φιλῳδῶν ὑμῶν κατεγνωκότες. οὗτοι  δ´   εἰ μέν εἰσι ποιηταὶ καὶ
[32, 80]   βαθέ´ ἄγκεα θεσπιδαὲς πῦρ, πάντῃ  δ´   εἰλυφόων ἄνεμος φέρει, οἱ δέ
[32, 90]   οὐκ ἔχων ἔχειν ἔφασκε, δίφρου  δ´   εἰσέβαινεν ἄντυγας, κἄθεινε κέντρον δῆθεν
[32, 75]   ἄλλοτε δ´ ἀΐξασκε μετήορα, τοὶ  δ´   ἐλατῆρες ἕστασαν ἐν δίφροισι, πάτασσε
[32, 80]   οἰνοβαρές, κυνὸς ὄμματ´ ἔχων, κραδίην  δ´   ἐλάφοιο, τί πτώσσεις; τί δ´
[32, 5]   ἂν ποιῆσαι τοὺς πολλούς· οἱ  δ´   ἐν τοῖς καλουμένοις ἀκροατηρίοις φωνασκοῦσιν,
[32, 70]   παριόντων, κατέκειντο εὐθὺς ᾄδοντες, οἱ  δ´   ἐπὶ τοὺς ὅρμους ᾔεσαν ὥσπερ
[32, 80]   θεωροῦντας, ὥσπερ καὶ προσῆκε. μόνον  δ´   ἐπὶ τῷ τέλει φησὶν Αἴαντα
[32, 80]   προσέειπε· τέττα, σιωπῇ ἧσο, ἐμῷ  δ´   ἐπιπείθεο μύθῳ· ἠπεδανὸς δέ νύ
[32, 5]   δύσκολον γερόντιον, ὑπόκωφον, καὶ τί  δ´   ἔστ´ Ἀθηναίοισι πρᾶγμ´ ἀπώμοτον; καὶ
[32, 45]   βουλόμενοι προΐενται σφᾶς αὐτούς. τοσαύτη  δ´   ἐστὶ δυστυχία τῶν ταλαιπώρων, ὥστε
[32, 45]   ὅπως ἀκούσωσιν ἐπὶ πλέον. τοῦτο  δ´   ἐστὶ θαυμαστὸν ἐπ´ ὀνείδει καὶ
[32, 5]   ἐκκόπτειν τὴν ἀγερωχίαν αὐτῶν οἱ  δ´   ἔτι αὔξουσιν. ~τῶν δὲ εἰς
[32, 60]   μὲν οὐδ´ ὅλως πελάζειν, τὰ  δ´   εὐθὺς ἀποχωρεῖν, οὐχ ἡδόμενα τῷ
[32, 85]   ἄλλοθεν ἄλλος. ὣς ἔφαθ´· οἱ  δ´   εὔχοντο Διὶ Κρονίωνι ἄνακτι. ταῦτα
[32, 10]   οὐ τῆς ὑμετέρας ὠφελείας, τοῦτο  δ´   ἤδη δεινόν. ὅμοιον γὰρ ὥσπερ
[32, 35]   μεγάλοι σοφισταὶ καὶ γόητες· τὰ  δ´   ἡμέτερα φαῦλα καὶ πεζὰ ἐν
[32, 95]   ἔλεγε Διὸς υἱὸς εἶναι. μᾶλλον  δ´   ἴσως οὐχ Ἡρακλεῖ προσέοικεν ὑμῶν
[32, 65]   νῦν ἡμῖν διαλέγονται ᾄδοντες. κινδυνεύει  δ´   βίος σχεδὸν ἅπας γεγονέναι
[32, 45]   ὅπου μηδεὶς ῥᾳδίως παρέβαλλε· κἀκεῖ  δ´   νοῦν ἔχων ἐσώθη καὶ
[32, 20]   ἂν〉 ληρεῖν με φαίητε, ῥητέα  δ´   ὅμως· Ζεὺς ἐμέ γ´ ἠνώγει
[32, 20]   μὲν ἀπορῶ τοῦ φαρμάκου· θεὸς  δ´,   ὅπερ ἔφην, θαρρῆσαί μοι παρέσχεν,
[32, 80]   δ´ ἐλάφοιο, τί πτώσσεις; τί  δ´   ὀπιπτεύεις κατὰ ἅρμ´ ἐν ἀγῶνι;
[32, 20]   σεμνοὺς μὲν εἶναι βουλομένους, ἀνωφελεῖς  δ´   ὁρωμένους καὶ ὁμοίους τοῖς ἀγεννέσι
[32, 30]   τούτου μόνου λέγεις ἡμῖν, ἄλλο  δ´   οὐθέν; δέδοικα ἅμα τὸ περὶ
[32, 65]   ἅμα ὀρχουμένων, τερετιζόντων, μιαιφονούντων. οἱ  δ´   οὖν Λακεδαιμόνιοι πλεῖστον ὅσον ὑμῶν
[32, 75]   ψυχὰς ἰδεῖν ἔστι πασχούσας. φησὶ  δ´   οὕτως, ἵν´ ὑμῖν καὶ χαρίσωμαί
[32, 20]   γυμνάσια χειρονομοῦντες καὶ παλαίοντες, εἰς  δ´   τὸ στάδιον οὐκ ἐθέλουσιν ἰέναι,
[32, 70]   καθ´ αὑτοὺς καὶ παραχωρεῖν· εἰ  δ´   ὑμεῖς, ἔφη, τέτταρα πέντε
[32, 65]   ἐκεῖνος ἔπαιζεν Φρύξ. ἐγὼ  δ´   ὑμῖν βούλομαι Λακεδαιμονίων ἔργον εἰπεῖν,
[32, 25]   δεῖ τοὺς πεπαιδευμένους φεύγειν. ~σαφέστερον  δ´   ὑμῖν, εἰ βούλεσθε, διελεύσομαι περὶ
[32, 70]   ἁμιλλωμένους καὶ τούτους συνήθεις, αὐτοὶ  δ´   ὑπὸ μαστίγων ἠλαύνεσθε τῶν ἐν
[32, 80]   χλωροὶ ὑπαὶ δείους πεφοβημένοι, οἱ  δ´   ὑπὸ νίκης ἀλλήλοισί τε κεκλόμενοι
[32, 5]   ἀγαθὸν μὲν οὐδὲν ἐργάζονται, κακὸν  δ´   ὡς οἷόν τε τὸ μέγιστον,
[32, 10]   ῥήτορες, οὐδὲν ἴσως δεινόν· εἰ  δ´   ὡς φιλόσοφοι ταῦτα πράττουσι κέρδους
[32, 80]   πέτονται ἀπὸ σταδίοιο κελεύθου. οἱ  δ´   ὥστε ψαρῶν νέφος ἔρχεται ἠὲ
[32, 10]   ἐπ´ ἀγαθῷ πάνθ´ ὁμοίως ἐστὶ  δαιμόνια,   κἂν πλέων τις ἐμπείρου τύχῃ
[32, 75]   ἐκπίπτητε τῆς τάξεως. μὴ γὰρ  δαιμόνια   πάντ´ τὰ τοιαῦτα καὶ
[32, 75]   τις ὑμῖν ἐπιστὰς εἴποι διατεινάμενος,  δαιμόνιοι,   μαίνεσθε καὶ οὐκέτι κεύθετε θυμῷ
[32, 50]   τῶν αὐτῶν ἀναγκάζησθε τιμᾶν τὸ  δαιμόνιον;   ἀλλ´ ἔστιν εὐγνώμων θεός,
[32, 10]   οἷς μάλιστα μὲν τιμᾶται τὸ  δαιμόνιον,   μάλιστα δὲ αὐτὸ δείκνυσι τὴν
[32, 100]   ἀρχαίων μουσικῷ. ἐκείνῳ γὰρ τὸ  δαιμόνιόν   ποτε προειπεῖν καθ´ ὕπνον ὡς
[32, 10]   δοκῶ προελέσθαι τοῦτο, ἀλλ´ ὑπὸ  δαιμονίου   τινὸς γνώμης. ὧν γὰρ οἱ
[32, 75]   ἔδοξεν οὖν τοῖς Ἠλείοις ὡς  δαιμονίου   τινὸς ὄντος ἱδρύσασθαι βωμόν. καὶ
[32, 15]   γόνιμον ὄντως ἄνωθέν ποθεν ἐκ  δαιμονίου   τινὸς πηγῆς κάτεισι, τοὺς ῥυπαροὺς
[32, 45]   ἐδύνατο πρᾶξαι μὴ τοιούτου τυχὼν  δαίμονος·   ὁδὶ δὲ κραυγῇ μόνον καὶ
[32, 75]   ἐπικουρίαν τίνα ἐξιλάσασθαι δεῖ  δαιμόνων;   ἔστιν Ὀλυμπίασι κατὰ μέσον τὸν
[32, 55]   δύνασθε εὐχερῶς οὕτως ἔχειν ἄκροισι  δακτύλοισι   διαμῶντες χθόνα’ ἀλλ´ οὐδὲ τὸ
[32, 90]   Καρίωνα μὲν εἰσάγοντες μεθύοντα καὶ  Δᾶον   οὐ σφόδρα κινοῦσι γέλωτα, τὸν
[32, 5]   χαρὰν ἀνόητον καὶ λοιδορίαν καὶ  δαπάνην.   λέγω δὲ ταῦτα οὐκ ἀποτρέπων
[32, 15]   ἀγαθῶν αὐτοὶ κρατοῦσι καὶ διανέμουσι  δαψιλῶς   τοῖς ἐθέλουσι δέχεσθαι· τὰ κακὰ
[32, 1]   σπανίως ποτὲ εἰσέρχεται· κρουμάτων  δὲ   ἀεὶ μεστόν ἐστι καὶ θορύβου
[32, 90]   κοινῇ ἐκτήσαντο τὴν φιλοτιμίαν. τοὺς  δὲ   Ἀθηναίους τὰ περὶ τοὺς λόγους
[32, 90]   ἑκάστων τὰ τοιαῦτα, τῷ παντὶ  δὲ   αἰσχίω δημοσίᾳ φαινόμενα. καὶ γὰρ
[32, 30]   πρότερόν τινα εἰρηκέναι φασί· τὸ  δὲ   Ἀλεξανδρέων πλῆθος τί ἂν εἴποι
[32, 55]   φέρειν ἐν ταῖς ἀγκάλαις· τὰ  δὲ   ἄλλα καὶ πάνυ μοι δοκεῖτε
[32, 15]   τοῖς ἐθέλουσι δέχεσθαι· τὰ κακὰ  δὲ   ἀλλαχόθεν, ὡς ἐξ ἑτέρας τινὸς
[32, 5]   εὐσέβειαν οὐκ ἔστι κτήσασθαι, ἔριν  δὲ   ἀμαθῆ καὶ φιλοτιμίαν ἄμετρον καὶ
[32, 10]   ἑκάστῳ μηνύοντα τὸ συμφέρον, ἐγρηγορότων  δὲ   ἀμελεῖν καὶ κοινῇ καὶ ἀθρόοις
[32, 5]   ἴσως οὐ δι´ ὑμᾶς· δηλώσετε  δέ,   ἂν ἀνάσχησθε τήμερον· ἀλλὰ μᾶλλον
[32, 35]   λίμνην ποταμόν. ὑμεῖς  δέ,   ἂν ἐγκωμιάζῃ τις τὸν Νεῖλον,
[32, 55]   καὶ προσέχειν μᾶλλον αὑτοῖς. νυνὶ  δὲ   ἂν μόνον ἀκούσητε χορδῆς, ὥσπερ
[32, 100]   ἐκέλευε παύσασθαι αὐτὸν ἀτιμάσας.  δὲ   ἀναμνησθεὶς ἐκείνου τοῦ ὀνείρατος, Τοῦτ´
[32, 60]   καὶ ἐπύργου τὴν πόλιν· οὗτοι  δὲ   ἀνατρέπουσι καὶ καταλύουσιν. καὶ μὴν
[32, 45]   ἐστιν ἀνδρὸς πονηροῦ θάνατος, τὸ  δὲ   ἀνδραπόδου δυστυχοῦς. κἀκεῖνος μὲν ἀδικηθεὶς
[32, 20]   {καὶ τῶν} ἀνθρώπων ἐρημίαν· ἐγὼ  δὲ   ἄνθρωπος οὐδεὶς οὐδαμόθεν ἐν τριβωνίῳ
[32, 50]   οὐ θρασυνόμενοι πρὸς αὐτούς· οἱ  δὲ   ἀπηνῶς καὶ ἀκολάστως, μετὰ βοῆς
[32, 55]   εὔτακτοι καὶ καθεστηκότες ὦμεν. ἕτερος  δὲ   αὖ τρόπος αὐλοῦ τε καὶ
[32, 10]   μὲν τιμᾶται τὸ δαιμόνιον, μάλιστα  δὲ   αὐτὸ δείκνυσι τὴν αὑτοῦ δύναμιν
[32, 75]   ὕδωρ ὑποδέχεσθαι τοῖς κόλποις. Ἀθήνησι  δὲ   αὐτὸ τοῦτο τὸ ζῷον ἀγαπηθῆναι
[32, 30]   ἀκοὴ μία τοσοῦδε πλήθους. ~ἴδετε  δὲ   αὑτοὺς ἐν τῷ παρόντι καὶ
[32, 65]   Ἑλλήνων προέστησαν πολλὰ ἔτη, τοὺς  δὲ   βαρβάρους ἐνίκων ἀεὶ πάντας· ὑμεῖς
[32, 40]   ὑπὸ τοσούτων μὲν Ἑλλήνων, τοσούτων  δὲ   βαρβάρων. τί οὖν οἴεσθε τούτους
[32, 30]   τῆς πόλεως· ἐν τῷ θεάτρῳ  δὲ   βλέπεται τὸ δημόσιον ἦθος. ὑμεῖς
[32, 85]   τις ἴδοι πάνυ καλήν, τὸν  δὲ   δεσπότην αὐτὸν ἀνδράποδον μηδὲ θυρωρεῖν
[32, 15]   δεινῶν ἐπικειμένων αὐτοῖς ἀπετράπησαν. οἱ  δὲ   διὰ παντὸς ἄπειροι τοῦ φαρμάκου
[32, 95]   σῶμα ἰσχυρῷ καὶ μεγάλῳ, τὴν  δὲ   διάνοιαν ἀμαθεῖ. πρὸς τοῦ Διὸς
[32, 1]   φθεγγομένους, ἐγκρατῶς δὲ σιγῶντας, ὀρθῶς  δὲ   διανοουμένους, καὶ νῦν ποιήσατε,
[32, 45]   καὶ δι´ ἡδονὴν μικράν, μᾶλλον  δὲ   δόξαν κενήν. οὐ γὰρ ἡδόμενοι
[32, 30]   ὑμῶν ἔχῃ τινὰ ἐξουσίαν, αὐτοὶ  δὲ   δύνασθε σεμνοὶ δοκεῖν καὶ σπουδαῖοι
[32, 40]   γὰρ εἶναι τῶν σοφῶν· ἧκε  δὲ   εἰς τὴν Ἑλλάδα θεασόμενος οἶμαι
[32, 40]   αὑτοὺς καὶ τἄλλα πράττοντες· ὅταν  δὲ   εἰς τὸ θέατρον εἰσέλθωσιν
[32, 10]   οἱ δ´ ἔτι αὔξουσιν. ~τῶν  δὲ   εἰς ὑμᾶς παρϊόντων ὡς πεπαιδευμένων
[32, 15]   δὴ καὶ ἀνίατον ἐξαιροῦσι. βελτίους  δέ   εἰσιν οἱ μὴ ῥᾳδίως αὐτὸ
[32, 60]   γὰρ υἱὸς ἦν Μούσης, οἱ  δὲ   ἐκ τῆς Ἀμουσίας αὐτῆς γεγόνασι·
[32, 45]   καὶ συμφορὰν πασῶν μεγίστην· αὐτοὶ  δὲ   ἐκπίπτοντες ἐκ τοῦ κόσμου τοῦ
[32, 70]   βήματα νικᾶτε, κἀγὼ βαδιοῦμαι· ταῦτα  δὲ   ἔλεγε, φειδόμενος ὑμῶν καὶ καταγελῶν
[32, 55]   κακὸν οὐδὲν ἀλλήλους ἐργάζονται· τῶν  δὲ   Ἑλλήνων ὑμεῖς μόνοι δι´ ὤτων
[32, 60]   οἶμαι {τῶν} πάντων θηρίων. πλεῖστα  δὲ   ἐν αὐτοῖς εἶναι τούς τε
[32, 40]   ἀκμαιότερον ἔσβεσται τῆς ταραχῆς· ἔτι  δὲ   ἔν τε συνόδοις καὶ στενωποῖς
[32, 5]   ἐπισταμένων, ἀλλὰ χρείων τροφῆς· οὗτοι  δὲ   ἔν τε τριόδοις καὶ στενωποῖς
[32, 15]   λύπης, μυρίων ἄλλων κακῶν. τούτων  δὲ   ἓν ἴαμα καὶ φάρμακον ἐποίησαν
[32, 65]   δὲ μηδὲν ἐπιχειρεῖν· τῶν κυνῶν  δὲ   ἐνίους, οἷα δὴ γένος ἀναιδὲς
[32, 35]   τῶν ἀεὶ θωπευόντων ὑμᾶς· ἐγὼ  δὲ   ἐπῄνεσα ὕδωρ καὶ γῆν καὶ
[32, 15]   οὖν ἑκατέρων ταῖς πόλεσι, πολὺ  δὲ   ἐπιεικεστέρων τῶν ἐν ταῖς ἐξουσίαις.
[32, 90]   τοῦτο χαλεπὸν οὐδὲ ὑπερβάλλον· ὅταν  δὲ   ἐπικρατῇ τὸ πάθος καὶ βλέπηται
[32, 30]   ἐφ´ μάλιστα ἐπιτιμῶ· τοῦτο  δὲ   ἔργον εἶναι τοῦ διδάσκοντος. ἐγὼ
[32, 60]   νάπας τὰ πολλὰ διατρίβειν· ἀποθανόντος  δὲ   ἐρημωθέντα ὀδύρεσθαι καὶ χαλεπῶς φέρειν·
[32, 75]   δεύτερος ἀπὸ Διὸς γεγονώς,  δὲ   Ἑρμοῦ παῖς, οὐδὲ περὶ βασιλείας
[32, 15]   μὴ ῥᾳδίως αὐτὸ πράττοντες. τὴν  δὲ   ἑτέραν ἐπιμέλειαν ἔργον εἶναί φημι
[32, 75]   ξένον ἐνέγκῃ τῷ χρόνῳ. {πάλιν  δὲ   ἑτέραν παρθένον ποταμοῦ τινος ἐρασθεῖσαν
[32, 95]   γεύσασθαι, μηδ´ ἂν ἐκχέηται, τῆς  δὲ   ἑτέρας τροφῆς. ἀλλ´ ἐστὲ ἱλαροὶ
[32, 40]   ἐλθόντες ἀποδύσωνται, χρίονται φαρμάκῳ. τοῦτο  δὲ   ἔφη κινεῖν αὐτοῖς τὴν μανίαν.
[32, 65]   τῆς τοιαύτης ἡδονῆς. δι´ ὑμᾶς  δὲ   ἤδη μοι δοκεῖ τὸ πρᾶγμα
[32, 15]   ἄλλοτε δ´ αὖτε τεθνᾶσιν· ὅμως  δὲ   ἤδη ποτὲ ἐξαισίων δεινῶν ἐπικειμένων
[32, 90]   οὐ σφόδρα κινοῦσι γέλωτα, τὸν  δὲ   Ἡρακλέα τοιοῦτον ὁρῶσι γελοῖον δοκεῖ,
[32, 80]   ἄλλοτε δ´ ἀΐξασκε μετήορα· τοὶ  δὲ   θεαταὶ θώκοις ἐν σφετέροις οὔθ´
[32, 80]   πεποίηκεν ἀγωνιστὰς καὶ φιλοτιμουμένους, τοὺς  δὲ   θεατὰς καθ´ ἡσυχίαν θεωροῦντας, ὥσπερ
[32, 75]   ἐλατῆρες ἕστασαν ἐν δίφροισι, πάτασσε  δὲ   θυμὸς ἑκάστου νίκης ἱεμένων, κέκλοντο
[32, 95]   τίμιον, ἀλλὰ τὸ χαίρειν· ἀπορίᾳ  δὲ   καὶ ἀγνοίᾳ χαρᾶς ἄνθρωποι διώκουσι
[32, 20]   ταραχῇ, βουλόμενον ὑμᾶς ὠφελεῖν. μείναντες  δὲ   καὶ ἀκούσαντες διὰ τέλους πᾶσι
[32, 60]   ἀγρίους πεποιήκασι καὶ ἀπαιδεύτους. ἔχω  δὲ   καὶ ἄλλον εἰπεῖν λόγον ἀνθρώπου
[32, 25]   οὖσιν ὑμῖν παρέσχηκα ἐμαυτόν· ἴσως  δὲ   καὶ ἄλλος προαιρήσεται τῶν ἐμοῦ
[32, 80]   σελήνην. οἵηπερ φύλλων γενεή, τοίη  δὲ   καὶ ἀνδρῶν, ἀνδρῶν κουφονόων, φιλαοιδοτάτων,
[32, 25]   ἀπάτη κρατεῖ παρ´ αὐτοῖς. ὁμοίως  δὲ   καὶ δῆμος μέν τις
[32, 10]   καὶ τῆς θεραπείας ἀμελήσειε, στεφάνους  δὲ   καὶ ἑταίρας καὶ μύρον αὐτοῖς
[32, 35]   μὴ πάντοτε ζητεῖν ἡδονάς. ἀναγωγαὶ  δὲ   καὶ κατάρσεις καὶ πλήθους ὑπερβολὴ
[32, 30]   ἔργον εἶναι τοῦ διδάσκοντος. ἐγὼ  δὲ   καὶ νῦν μὲν ἡγοῦμαι πολλὰ
[32, 55]   μαλακοποιοῦντες ἀνώδυνα ἔθηκαν. οὐχ ἧττον  δὲ   καὶ περὶ συνουσίας ἔδοξε πρέπειν
[32, 65]   καὶ τὸ ἦθος βεβαίους. ἔλεγε  δὲ   καὶ περὶ τῶν κιθαρῳδῶν τῶν
[32, 35]   αὐτοὶ ῥέοντες ἀπὸ Αἰθιοπίας. σχεδὸν  δὲ   καὶ τῶν ἄλλων οἱ πλείους
[32, 45]   πολλῶν ἀσθένειαν καὶ σχολήν· ἴσως  δὲ   καὶ τῶν βελτιόνων εἰσὶν οἱ
[32, 1]   νεῖκος ἀπαιδεύτοισι θεαταῖς, νηπιάχοις, ξυνὸν  δὲ   κακὸν πολέεσσι φέρουσιν. ~τοῦτο γὰρ
[32, 15]   μέν ἐστιν ἡγεμόνος συγγνώμη, φιλοσόφου  δὲ   κακοῦ μὴ πικρὸν εἶναι. τὸ
[32, 1]   ἀκοὴ τὸ θέατρον· εἰς τοῦτο  δὲ   καλὸν μὲν τίμιον οὐδὲν
[32, 40]   γὰρ οἱ μὲν τρέχουσιν, οἱ  δὲ   καταβάλλουσιν ἀλλήλους, οἱ δὲ τὼ
[32, 15]   ἐοικυῖα διαίτῃ καὶ φαρμάκοις,  δὲ   καύσει καὶ τομῇ, προσήκουσα μᾶλλον
[32, 90]   οὐδὲ φοβερᾶς προσηγορίας τυγχάνουσιν· ὅταν  δὲ   κοινὸν γένηται τὸ πρᾶγμα, τότε
[32, 10]   γενναίων καὶ ἐλευθέρων ἀνδρῶν, ἀφθονίᾳ  δὲ   κολάκων καὶ γοήτων καὶ σοφιστῶν.
[32, 50]   ὁμοίως ἐπτοημένοι τὰ τυχόντα, οἱ  δὲ   κοσμίως καὶ μετ´ εἰρήνης μετέχουσιν.
[32, 45]   μὴ τοιούτου τυχὼν δαίμονος· ὁδὶ  δὲ   κραυγῇ μόνον καὶ ἀνοίᾳ διὰ〉
[32, 60]   μὲν ᾔδειν οὕτως καλουμένους, κιθαρῳδοὶ  δὲ   Κυνικοὶ παρὰ μόνοις ὑμῖν γεγόνασιν.
[32, 5]   ἀκροατὰς καὶ χειροήθεις ἑαυτοῖς. τῶν  δὲ   Κυνικῶν λεγομένων ἔστι μὲν ἐν
[32, 10]   τινα καὶ σύντομον πλοῦν. ἄνδρα  δὲ   λαβεῖν καθαρῶς καὶ ἀδόλως παρρησιαζόμενον,
[32, 55]   καὶ φωνῆς αὐτὸ πάσχετε, μᾶλλον  δὲ   ληρεῖτε ἐκείνων {κάκιον} καὶ παραφέρεσθε
[32, 30]   ἔξω γε προϊέναι κοσμίως, αἱ  δὲ   μάλιστα ἐν ταῖς ὁδοῖς {πλεῖστα}
[32, 30]   βλέπεται τὸ δημόσιον ἦθος. ὑμεῖς  δὲ   μάλιστα ἐνταῦθα ἀφυλάκτως ἔχετε καὶ
[32, 1]   ὅ, τι ἂν ἐννοήσητε· ἐγὼ  δὲ   μᾶλλον ἂν ὑμᾶς ἐπῄνουν βραδὺ
[32, 45]   παραμυθίας ἐν τῷ βίῳ· δεῖ  δὲ   μετὰ κόσμου καὶ σχήματος πρέποντος
[32, 75]   οὕτω διαφθαρῆναι τὴν κόρην. σκοπεῖτε  δὲ   μὴ καὶ ὑμεῖς ὑπὸ τῆς
[32, 40]   πολλὰς ἤδη νενικήκατε ἱππομαχίας. σκοπεῖτε  δὲ   μὴ περὶ ὑμῶν ἀληθέστερον οὗτοι
[32, 90]   διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν. σκοπεῖτε  δὲ   μὴ ὑμεῖς οὐχ ὁμοίας μεταλάβητε
[32, 15]   μὲν γὰρ προσήκει φειδόμενον, διδάσκειν  δὲ   μὴ φειδόμενον· καὶ χρηστοῦ μέν
[32, 65]   ἥδεσθαι μόνον καὶ ἐκπεπλῆχθαι, μιμεῖσθαι  δὲ   μηδὲν ἐπιχειρεῖν· τῶν κυνῶν δὲ
[32, 30]   εἶεν, φωνὴ δ´ ἄρρηκτος, χάλκεον  δέ   μοι ἦτορ ἐνείη· εἰ μὴ
[32, 65]   ἔσται γνῶναι τὴν διατριβήν. δοκεῖ  δέ   μοι, καὶ ἐν τῷ γυμνασίῳ
[32, 75]   ἀργυρίου, νῦν μὲν ἡττωμένων, νῦν  δὲ   νικώντων, ἀεὶ τῶν αὐτῶν· εἰ
[32, 80]   ἐμῷ δ´ ἐπιπείθεο μύθῳ· ἠπεδανὸς  δέ   νύ τοι θεράπων, βραδέες δέ
[32, 45]   καὶ ὀλέθρους ἀκλεῶς ἀπολλύμενος. ἔστι  δὲ   τοιοῦτος μυίας θάνατος. καὶ
[32, 100]   ὀνείρατος, ὡς οὐδενὸς ὄντος. ἐπεὶ  δὲ   τύραννος τῶν Σύρων ἧκεν
[32, 65]   πίνουσιν δικάζονται· κἂν σοφιστοῦ  δὲ   οἴκημα πλησίον ᾖ, οὐκ ἔσται
[32, 75]   θυμὸς ἑκάστου νίκης ἱεμένων, κέκλοντο  δὲ   οἷσιν ἕκαστος ἵπποις. ~ἐνταῦθα τοὺς
[32, 70]   σκωμμάτων ἐθρασύνοντο οἱ πολλοί, τινὲς  δὲ   ὀλίγοι βάλλοντες ὅ, τι ἔτυχον
[32, 10]   καὶ μύρον αὐτοῖς εἰσφέροι. τινὲς  δὲ   ὀλίγοι παρρησίαν ἀγηόχασι πρὸς ὑμᾶς,
[32, 60]   εὔηθες καὶ τὴν φιλανθρωπίαν, τῶν  δὲ   ὀρνίθων μουσικὸν δήπου τὸ γένος
[32, 70]   τέλος ἐκεῖνος μὲν αὐλῶν, ὑμεῖς  δὲ   ὀρχούμενοι τὴν πόλιν ἀπωλέσατε. καὶ
[32, 100]   καὶ τἀκριβέστερα τῆς τέχνης·  δέ,   οὐ γὰρ ἦν οἱ σύνεσις
[32, 65]   βαρβάρους ἐνίκων ἀεὶ πάντας· ὑμεῖς  δὲ   οὐδὲ ἄρχεσθαι καλῶς ἐπίστασθε. τοιγαροῦν
[32, 35]   οὐδὲν ἴδιόν ἐστιν ἐκείνων· ἀρετῆς  δὲ   οὐδὲ ὄναρ αὐτοῖς μέλει. ἐγὼ
[32, 1]   ἔπαινος τὸ ἅμα εἰπεῖν, μᾶλλον  δὲ   οὐδὲ τούτου· τί γάρ, ἂν
[32, 80]   αἱρεῖν πόλεις, ὡς ἐκεῖνος) ὑμῶν  δὲ   οὐδεὶς ἐν τῇ θέᾳ καθέστηκεν,
[32, 40]   {οὐδ´ αὖ ὅμοιον} πεπόνθασιν· ὑμεῖς  δὲ   οὐδεπώποτε αὐτοὶ θιγόντες οὐδ´ ἐπιβάντες
[32, 95]   τῶν τοῦ δεῖνος ᾀσμάτων, Θεοφίλου  δὲ   οὐκ οἶδα εἴ ποτε ἠκούσατε·
[32, 5]   ἐβούλοντο, μηδὲν ἀηδὲς ἀκούειν. ὑμῖν  δὲ   οὔτε χορός ἐστι τοιοῦτος οὔτε
[32, 65]   τρυφερώτεραι γένωνται τοῦ δέοντος· ὑμεῖς  δὲ   οὕτως ἀγεννῶς δεδούλωσθε ὑπὸ τῆς
[32, 15]   τινὸς πηγῆς κάτεισι, τοὺς ῥυπαροὺς  δὲ   ὀχετοὺς καὶ δυσώδεις αὐτοὶ ποιοῦμεν
[32, 40]   μάχονται πρὸς οὐδένα ἀνθρώπων, οἱ  δὲ   παίονται. ταῦτα δὲ ποιήσαντες, ἀποξυσάμενοι
[32, 1]   παισὶ Λυδῶν Φρυγῶν· Ἑλλήνων  δὲ   παισί, καὶ ταῦτα θεοῦ προστάξαντος,
[32, 20]   πατρὸς Διὸς ἐκ νεφελάων· ἑτέρου  δὲ   πάλιν αὖ, δῆμος ἄστατον κακόν,
[32, 45]   παρὰ τὸν τόνον, συνίετε· αὐτοὶ  δὲ   παντελῶς ἔξω τῆς ἁρμονίας τῆς
[32, 40]   τι ἂν αὐτοῖς ἐπέλθῃ. τὸ  δὲ   πάντων χαλεπώτατον, ἐσπουδακότες περὶ τὴν
[32, 55]   οὐ νόσον οὐδὲ μανίαν· τὰς  δὲ   παρθένους, ὡς ἂν αἰδουμένας τε
[32, 40]   καὶ παῖδες καὶ γύναια. ἐπειδὰν  δὲ   παύσηται τὸ δεινὸν καὶ διαλυθῶσι,
[32, 95]   ἂν μετάσχητε τῆς φήμης, ἐκείνους  δὲ   περὶ ὑμῶν μὴ πολυπραγμονεῖν, ὁποῖος
[32, 25]   ἄγοντα, οὐδὲν δεόμενον ψαλίων. οἱ  δὲ   πλείους {καὶ οἱ} θρασεῖς καὶ
[32, 10]   λόγους καὶ τοὺς ἀμαθεῖς, οἱ  δὲ   ποιήματα συνθέντες ᾄδουσιν, ὡς πάνυ
[32, 40]   ἀνθρώπων, οἱ δὲ παίονται. ταῦτα  δὲ   ποιήσαντες, ἀποξυσάμενοι τὸ φάρμακον αὐτίκα
[32, 85]   πάντων ἀμέλεια τῶν καλῶν, ἑνὸς  δὲ   πράγματος ἀγεννοῦς ἔρως, καὶ πρὸς
[32, 70]   καὶ μόνῳ τούτῳ προσεῖχεν, ὑμεῖς  δὲ   πρὸς ἐκεῖνον μὲν ἀπεχθῶς, πρὸς
[32, 60]   ἀρχαῖον πρὸς αὐλὸν πολεμεῖν· ὑμεῖς  δὲ   πρὸς κιθάραν αὐτὸ δρᾶτε.
[32, 35]   σῶμα τῆς πόλεώς ἐστι, μᾶλλον  δὲ   προσθήκη, τοῦ τε ποταμοῦ τὸ
[32, 60]   οὐχ ἡδόμενα τῷ μέλει. τὰ  δὲ   πτηνὰ καὶ τὰ πρόβατα μᾶλλόν
[32, 45]   ἀδοξοῦσι μὲν γὰρ πάντες. αἱ  δὲ   Σειρῆνες ἄλλο τι ἐποίουν, ὡς
[32, 1]   ἐπῄνουν βραδὺ μὲν φθεγγομένους, ἐγκρατῶς  δὲ   σιγῶντας, ὀρθῶς δὲ διανοουμένους,
[32, 15]   τέλος ὑγιὲς καὶ εὔδαιμον· οἱ  δὲ   σπανίως καὶ διὰ χρόνου ποτὲ
[32, 70]   ἐκεῖνον μὲν ἀπεχθῶς, πρὸς ἀλλήλους  δὲ   στασιαστικῶς διέκεισθε, χωρὶς ἕκαστοι καὶ
[32, 30]   μοι δέκα μὲν γλῶσσαι, δέκα  δὲ   στόματ´ εἶεν, φωνὴ δ´ ἄρρηκτος,
[32, 25]   τύραννοι, χαλεποὶ μὲν ἀκοῦσαι, χαλεποὶ  δὲ   συμβαλεῖν· τούτων μὲν ὀργὴ
[32, 45]   καὶ μεθ´ ἡσυχίας ἤκουσεν. αὗται  δὲ   σχεδὸν ἐν μέσῳ τῆς οἰκουμένης
[32, 15]   ψυχὰς πραΰνειν καὶ μαλάττειν. οὗτοι  δὲ   σωτῆρές εἰσι καὶ φύλακες τῶν
[32, 70]   ἂν οἶμαι καὶ ἐσῴζεσθε. ~τεκμήριον  δὲ   τὰ τελευταῖα συμβάντα περὶ ὑμᾶς,
[32, 30]   πρὸς σωτηρίαν μικρὸν ἡσυχάσασιν. ἐν  δὲ   ταῖς ἄλλαις σπουδαῖς, ὅταν ὑμῖν
[32, 50]   καὶ τὸ προσέχειν ἑαυτῷ, τοῦ  δὲ   ταραχήν καὶ〉 ἀναίδειαν· σπουδῇ πρόσεισι,
[32, 5]   καὶ λοιδορίαν καὶ δαπάνην. λέγω  δὲ   ταῦτα οὐκ ἀποτρέπων οὐδὲ καταλύειν
[32, 80]   δ´ εἰλυφόων ἄνεμος φέρει, οἱ  δέ   τε θάμνοι πρόρριζοι πίπτουσιν ἐπειγόμενοι
[32, 55]   καὶ ἄτεγκτον τοῦ πάθους, θηλυτέραν  δὲ   τὴν λύπην ἐργαζομένων δι´ ᾠδῆς
[32, 50]   καὶ οὐ φιλοζῴου ψυχῆς· ὑπὲρ  δὲ   τῆς ψαλτρίας ἀπάγχεσθαι, καθάρματος ἀγεννοῦς
[32, 80]   αἰθέρα καὶ Διὸς αὐλάς. ὧδε  δέ   τις εἴπεσκεν ἰδὼν ἐς πλησίον
[32, 1]   πάντες ἀποτυγχάνωσι τοῦ μέλους; δήμου  δὲ   τὸ καλῶς ἀκοῦσαι. νῦν μὲν
[32, 45]   ᾀδόντων, ἂν εὐσχημονῆτε ὑμεῖς. νυνὶ  δὲ   τὸ μὲν τῶν ἡνιόχων τινὰ
[32, 80]   δέ νύ τοι θεράπων, βραδέες  δέ   τοι ἵπποι. ~τὸν δ´ ἄρ´
[32, 15]   πάνυ πονήρως αὐτὰ ἔχειν. οἱ  δὲ   τοιοῦτοι παρ´ ἑτέρους ἴασιν ἰατροὺς
[32, 25]   μίαν μορφὴν εἰδώλου ξυντιθέντες. τῷ  δὲ   τοιούτῳ τέρατι ξυμπλέκεσθαι καὶ ὁμόσε
[32, 5]   οὐ δέος μήποτε ἐπιλίπῃ· τῶν  δὲ   τοιούτων λόγων, δι´ οὓς ἄνθρωποι
[32, 1]   τοῖς ὠσὶ τῶν παίδων, ὑμεῖς  δὲ   τοῖς αὑτῶν κάκιον. δήμου γάρ
[32, 15]   τῆς τιμωρίας σκληρὸν ἀπόλλυσι, τὸ  δὲ   τοῦ λόγου πικρὸν σῴζειν πέφυκε.
[32, 55]   τρέπει καὶ ὄρχησιν· παρ´ ὑμῖν  δὲ   τοὐναντίον ἐστίν. γὰρ ᾠδὴ
[32, 25]   ἀνάγκην, κόσμῳ πόλεων ἡδόμενοι. οἱ  δὲ   τοὐναντίον σκληροὶ καὶ ἄγριοι τύραννοι,
[32, 15]   ἀγνώμονι γνώμῃ καὶ πονηρίᾳ. συμβαίνει  δὲ   τοὺς κακίστους καὶ ἀτυχεστάτους ὡς
[32, 65]   ἅπτεσθαι καὶ φιλοσόφων ἐνίων· μᾶλλον  δὲ   τοὺς ῥήτορας οὐδὲ γνῶναι ῥᾴδιον.
[32, 65]   ἀνθρώπους διαφυλάττειν τὴν ἐπιμέλειαν. εἶναι  δὲ   τοῦτο αὐτὸ τὸ γένος τῶν
[32, 35]   πᾶσιν, οὐχ ὑμῖν μόνοις. ~αὐτὸ  δὲ   τοῦτο περὶ οὗ λέγειν ἠρξάμην,
[32, 95]   γέλωτα μὲν ποιεῖ, χαλεπὸν  δὲ   τοῦτον καὶ ἐπ´ ὀλέθρῳ. ~μὴ
[32, 20]   μέλους τινὸς ᾄσματος. νῦν  δὲ   τούτου μὲν ἀπορῶ τοῦ φαρμάκου·
[32, 35]   οὐδὲ ὄναρ αὐτοῖς μέλει. ἐγὼ  δὲ   τούτων ἐμνήσθην οὔτε ὑμᾶς ἐπαίρων
[32, 1]   τοῖς ὠσὶ τῶν παίδων, οἱ  δὲ   τρήσαντες τὸ ἕτερον χρυσίον ἐνέβαλον,
[32, 100]   εἰς ὄνου ὦτα ᾄδειν.  δὲ   τύραννος ἀκούσας τῶν ἑρμηνέων οἷα
[32, 65]   κατὰ μνήμην τὴν Ὀρφέως. εἶναι  δὲ   τῷ τρόπῳ κοῦφον καὶ ἀνόητον,
[32, 40]   οἱ δὲ καταβάλλουσιν ἀλλήλους, οἱ  δὲ   τὼ χεῖρε ἀνατείναντες μάχονται πρὸς
[32, 60]   Ὀρφέα καὶ ὑμᾶς ἔλεγεν. ἔστι  δὲ   τῶν ὑμετέρων σκωμμάτων ἀτοπώτερος καὶ
[32, 60]   ἐποίει διὰ τῆς ᾠδῆς· οὗτοι  δὲ   ὑμᾶς, ἀνθρώπους ὄντας, ἀγρίους πεποιήκασι
[32, 10]   καὶ τοῦτο ἀψευδὲς πέφηνεν.  δὲ   ὑμέτερος θεὸς οἶμαι, τελειότερος ὤν,
[32, 1]   διακόνους πολλοὺς τούτων ἔχετε· σπουδῆς  δὲ   ὑμῖν τὴν πᾶσαν ἔνδειαν ὁρῶ
[32, 45]   τῶν πατρίδων ἐπιδιδόντες αὑτούς· παρὰ  δὲ   ὑμῖν ὑπὲρ χορδῆς τοῦτο πάσχουσι
[32, 85]   ἄλλ´ ἀκούειν θαυμαστὰ οἷα, περὶ  δὲ   ὑμῶν αὐτῶν μηδὲν σεμνὸν λέγεσθαι
[32, 45]   ἐγὼ δοκῶ, ταῦτα ἔλεγεν. περὶ  δὲ   ὑμῶν τί ἄν τις ἔχοι
[32, 40]   κιθαρῳδοῦ, καὶ τούτου συνήθους, ἀκούεσθε  δὲ   ὑπὸ μυρίων ἐθνῶν οὐκ ἐπισταμένων
[32, 85]   μὲν ἴσως ὑφ´ ἑνός, ὑμεῖς  δὲ   ὑπὸ πλειόνων ἑαλώκατε. μὴ γὰρ
[32, 40]   τρεῖς τέτταρας ἡνιόχους, ὁρᾶσθε  δὲ   ὑπὸ τοσούτων μὲν Ἑλλήνων, τοσούτων
[32, 40]   τὴν ἐπιφάνειαν τοῦ θεοῦ· μαινομένην  δὲ   ὑπὸ ᾠδῆς καὶ δρόμων ἱππικῶν
[32, 25]   μὲν ἀγαθῶν ἑκούσιοι ταμίαι, τῶν  δὲ   χαλεπῶν σπανίως μεταδιδόντες καὶ κατὰ
[32, 90]   καὶ δουλείαν καὶ ἀπαγωγήν, τῆς  δὲ   ψυχῆς ἠνδραποδισμένης καὶ ἀπολωλυίας εἰρωνεύεσθαι
[32, 55]   αὐτῷ καὶ ἀμέτρως χρωμένους· ὑπὸ  δὲ   ᾠδῆς σφαλλομένους καὶ πολὺ κάκιον
[32, 35]   αὐτὰ οὐ μεγάλα, περὶ μεγίστων  δὲ   ὡς οἷόν τε. καὶ νῦν
[32, 85]   λέγεσθαι μηδ´ ἄξιον ζήλου, τοὐναντίον  δὲ   ὡς φαύλους τοὺς ἀνθρώπους διαβεβλῆσθαι,
[32, 25]   ἕτοιμος, ὥσπερ θηρίων ἀνημέρων, τὰ  δὲ   ὦτα ἐμπέφρακται, καὶ πάροδος οὐκ
[32, 30]   λέγεις ἡμῖν, ἄλλο δ´ οὐθέν;  δέδοικα   ἅμα τὸ περὶ πάντων ἐπεξελθεῖν.
[32, 75]   τι καὶ μέγα τεκεῖν τέρας.  δέδοικα   δὴ κἀγὼ τὸν ἱππικὸν τοῦτον
[32, 100]   μετὰ τοῦ ὀνόματος. ἀλλὰ γὰρ  δέδοικα   μὴ κἀμοὶ συμβέβηκεν φασιν
[32, 65]   τὸ λειπόμενον τοῦ λόγου, καὶ  δέδοικα   πρὸς〉 ὑμᾶς σαφῶς αὐτὸ εἰπεῖν.
[32, 65]   δέοντος· ὑμεῖς δὲ οὕτως ἀγεννῶς  δεδούλωσθε   ὑπὸ τῆς τοιαύτης ἡδονῆς. δι´
[32, 50]   τοιγαροῦν ὡς παισὶν ὑμῖν παιδαγωγοὺς  δέδωκε   τοὺς φρονιμωτέρους τῆς πόλεως, μεθ´
[32, 75]   τις ἐπικουρίαν τίνα ἐξιλάσασθαι  δεῖ   δαιμόνων; ἔστιν Ὀλυμπίασι κατὰ μέσον
[32, 45]   καὶ παραμυθίας ἐν τῷ βίῳ·  δεῖ   δὲ μετὰ κόσμου καὶ σχήματος
[32, 5]   φαίνηται τὸ πρᾶγμα, προθύμως δέχεσθαι  δεῖ   καὶ τότε νομίζειν ἑορτὴν ἄγειν,
[32, 15]   τὴν πονηρίαν εἴργοντες καὶ κατέχοντες.  δεῖ   μὲν οὖν ἑκατέρων ταῖς πόλεσι,
[32, 30]   προέλθῃ, τότε σαφέστατα ὁρᾶται καὶ  δεῖ   μηδὲν ἀγεννὲς μηδὲ αἰσχρὸν ποιεῖν·
[32, 30]   ἂν εἴποι τις, οἷς μόνον  δεῖ   παραβάλλειν τὸν πολὺν ἄρτον· οὕτω
[32, 50]   φασὶ Κενταύρων συνουσίαν. καὶ τί  δεῖ   τἄλλα ἐπεξιέναι καθ´ ἕκαστον; ἀλλὰ
[32, 90]   τισιν φρουροῖς, τὰ δυσχερῆ  δεῖ   ταῦτα νομίζειν αἰχμαλωσίαν καὶ δουλείαν
[32, 20]   οὐδὲ ἀνήκοον, οὐδὲ ἀπὸ παντὸς  δεῖ   τοὺς πεπαιδευμένους φεύγειν. ~σαφέστερον δ´
[32, 95]   μεγαλοψυχίαν· ἀλλ´ εὐταξίᾳ, κόσμῳ, τῷ  δεικνύειν   ὑμᾶς αὐτοὺς σώφρονας καὶ βεβαίους.
[32, 35]   εἰς ταὐτὸ ξυνάγουσα πάντας καὶ  δεικνύουσά   τε ἀλλήλοις καὶ καθ´ ὅσον
[32, 45]   τῶν ἐκεῖ; τί οὖν τοῦτο  δείκνυσι;   μὰ Δί´ οὐ μουσικῆς ἰσχὺν
[32, 10]   τὸ δαιμόνιον, μάλιστα δὲ αὐτὸ  δείκνυσι   τὴν αὑτοῦ δύναμιν καὶ μόνον
[32, 40]   χωλοῖς ὑπὲρ δρόμου ἐρίζουσιν. τοιγαροῦν  δειλοὶ   ὄντες καὶ ἀστράτευτοι πολλὰς ἤδη
[32, 30]   δήμου φύσεως καὶ περὶ τοῦ  δεῖν   ἀκούειν, κεἰ μὴ πείθεσθε, λόγων.
[32, 90]   ἀπολωλυίας εἰρωνεύεσθαι καὶ ὑποτιμᾶσθαι. καίτοι  δεινὰ   μέν που καὶ ἐφ´ ἑκάστων
[32, 35]   ῥήτορσιν ποιηταῖς παραβάλλων ἐμαυτόν.  δεινοὶ   γὰρ ἐκεῖνοι καὶ μεγάλοι σοφισταὶ
[32, 70]   ἕως ἐγεύσασθε πολέμου καὶ τὸ  δεινὸν   ἄχρι πείρας προῆλθεν. τί δὴ
[32, 10]   ποιηταὶ καὶ ῥήτορες, οὐδὲν ἴσως  δεινόν·   εἰ δ´ ὡς φιλόσοφοι ταῦτα
[32, 25]   ὥστε πάνυ ποικίλον τε καὶ  δεινὸν   εἶναι θηρίον, οἷα ποιηταὶ καὶ
[32, 45]   τινὰ ἐκπεσεῖν ἐκ τοῦ δίφρου  δεινὸν   ἡγεῖσθε καὶ συμφορὰν πασῶν μεγίστην·
[32, 40]   γύναια. ἐπειδὰν δὲ παύσηται τὸ  δεινὸν   καὶ διαλυθῶσι, τὸ μὲν ἀκμαιότερον
[32, 10]   ὑμετέρας ὠφελείας, τοῦτο δ´ ἤδη  δεινόν.   ὅμοιον γὰρ ὥσπερ εἴ τις
[32, 95]   σκωμμάτων αὐτοῦ καὶ τῶν τοῦ  δεῖνος   ᾀσμάτων, Θεοφίλου δὲ οὐκ οἶδα
[32, 95]   καταδικάσας αὐτήν, καὶ ὑμεῖς τοῦ  δεῖνος   μὲν πολλάκις ἀκηκόατε καὶ διαμέμνησθε
[32, 95]   ἐστὲ ἱλαροὶ καὶ σκῶψαι πάντων  δεινότατοι.   οὐ δήμου τὸ ἐπιτήδευμα· πόθεν;
[32, 1]   ὑμᾶς ὡς σοφούς τε καὶ  δεινούς,   ὅτι τοσαῦται μυριάδες ἀνθρώπων ἅμα
[32, 15]   ὅμως δὲ ἤδη ποτὲ ἐξαισίων  δεινῶν   ἐπικειμένων αὐτοῖς ἀπετράπησαν. οἱ δὲ
[32, 35]   εἶπον τὰ περὶ τῆς πόλεως,  δεῖξαι   βουλόμενος ὑμῖν ὡς ὅ, τι
[32, 10]   κοινῇ καὶ ἀθρόοις μηδὲν ἂν  δεῖξαι   τῶν χρησίμων. πολλάκις γὰρ ἤδη
[32, 70]   τὸ πλῆθος ὑμῶν συνειστήκει, καὶ  δείξας   τινὰ τόπον βραχὺν προηγόρευεν ὡς
[32, 95]   προθείη τῶν ὠνίων μηδὲν μήτε  δείξειε   μηδέποτε· δῆλον γὰρ ὡς ἐσχάτην
[32, 80]   ἕστασαν οὔτε κάθηντο, χλωροὶ ὑπαὶ  δείους   πεφοβημένοι, οἱ δ´ ὑπὸ νίκης
[32, 50]   γὰρ φύσις ἀναγκάζει πολλῶν ὁμοίων  δεῖσθαι·   διαφέρουσι μέντοι περὶ ταῦτα πάντα·
[32, 30]   εἴ μοι δέκα μὲν γλῶσσαι,  δέκα   δὲ στόματ´ εἶεν, φωνὴ δ´
[32, 30]   οὐ δυνατόν· οὐδ´ εἴ μοι  δέκα   μὲν γλῶσσαι, δέκα δὲ στόματ´
[32, 85]   γὰρ κρεῖττον ἐρημίαν καθορᾶν καὶ  δεκαπέντε   ἀνθρώπους εὐπόρους πλῆθος ἀνήριθμον
[32, 60]   ᾄδοντος ἐν τῷ πελάγει τοὺς  δελφῖνας   ἀφικέσθαι πρὸς τὴν ναῦν, καὶ
[32, 80]   ὣς οἱ μὲν μάρναντο πυρὸς  δέμας·   οὐδέ κε φαίης οὔτε ποτ´
[32, 35]   ἂν οἰκῶσι καθ´ Ὅμηρον νῆσον  δενδρήεσσαν   βαθεῖαν {ἤ} τινα ἤπειρον
[32, 5]   καὶ τὴν ἐπὶ τῷ συμφέροντι  δέξασθαι   παρρησίαν· ἐπεὶ καὶ τοὺς Ἀθηναίους,
[32, 10]   κηδεμονίᾳ τῶν ἄλλων ἕτοιμον, εἰ  δέοι,   καὶ καταγελᾶσθαι, καὶ ἀταξίαν πλήθους
[32, 50]   νόμων καὶ χρηστοῦ βασιλέως, εἰ  δέοι,   πονεῖν καὶ ἀποθνῄσκειν ἀγαθῆς ἐστι
[32, 70]   ἐκεῖ προέλθοι, νενικηκὼς εἴη καὶ  δέοι   ὑμᾶς ἀπαλλάττεσθαι καθ´ αὑτοὺς καὶ
[32, 75]   τὰ τοιαῦτα καὶ μείζονος  δεόμενα   ἀποτροπῆς. φασὶν ἀρχαίαν βασιλίδα ἐν
[32, 45]   καὶ τῶν βελτιόνων εἰσὶν οἱ  δεόμενοι   διατριβῆς τινος καὶ παραμυθίας ἐν
[32, 25]   ἡνίας εὐτελοῦς πρᾴως ἄγοντα, οὐδὲν  δεόμενον   ψαλίων. οἱ δὲ πλείους {καὶ
[32, 95]   ὡς σοφοὺς ὑμᾶς καὶ μὴ  δεομένους   θεραπείας; μᾶλλον ὡς ἀνιάτων
[32, 30]   πόλεως· ὥσπερ αἱ κακαὶ γυναῖκες,  δέον   αὐτάς, κἂν οἴκοι μὴ σωφρονῶσιν,
[32, 5]   τις ἐθίζοι διδασκάλων καταφρονεῖν, καὶ  δέον   ἐκκόπτειν τὴν ἀγερωχίαν αὐτῶν οἱ
[32, 1]   μυριάδες ἀνθρώπων ἅμα καὶ τὰ  δέοντα   ἐννοεῖτε καὶ ταχὺ φθέγγεσθε ὅ,
[32, 65]   ἀκοαὶ μηδὲ τρυφερώτεραι γένωνται τοῦ  δέοντος·   ὑμεῖς δὲ οὕτως ἀγεννῶς δεδούλωσθε
[32, 5]   ἀεὶ ὑμῖν πάρεστι, καὶ οὐ  δέος   μήποτε ἐπιλίπῃ· τῶν δὲ τοιούτων
[32, 90]   σῶμά τινος κρατῆται καὶ περιέχηται  δεσμοῖς   τισιν φρουροῖς, τὰ δυσχερῆ
[32, 85]   ἴδοι πάνυ καλήν, τὸν δὲ  δεσπότην   αὐτὸν ἀνδράποδον μηδὲ θυρωρεῖν ἄξιον.
[32, 20]   ὅμως· Ζεὺς ἐμέ γ´ ἠνώγει  δεῦρ´   ἐλθέμεν οὐκ ἐθέλοντα· τίς δ´
[32, 55]   οὐδὲ τὸ ὕδωρ ὑμῖν ἀφικνεῖται  δεῦρο   αὐτόματον οὐδὲ τὴν μᾶζαν ἔχετε
[32, 20]   εἰ ἦν ᾠδικός, οὐκ ἂν  δεῦρο   εἰσῆλθον δίχα μέλους τινὸς
[32, 20]   τοὺς αἰτιωμένους καὶ καταγιγνώσκοντας, ὅτι  δεῦρο   εἰσῆλθον, δικαίως ἀπολογεῖσθαι· αἰτιάσονται
[32, 60]   ἀνθρώπου Φρυγὸς ἀκούσας, Αἰσώπου συγγενοῦς,  δεῦρο   ἐπιδημήσαντος, ὃν εἰς Ὀρφέα καὶ
[32, 35]   ὅσον διαφέρει καὶ περιφανῶς ἀποδέδεικται  δευτέρα   τῶν ὑπὸ τὸν ἥλιον.
[32, 75]   Οἰνόμαος οὐδὲ Μυρτίλος, μὲν  δεύτερος   ἀπὸ Διὸς γεγονώς, δὲ
[32, 5]   ποτὲ φαίνηται τὸ πρᾶγμα, προθύμως  δέχεσθαι   δεῖ καὶ τότε νομίζειν ἑορτὴν
[32, 15]   καὶ διανέμουσι δαψιλῶς τοῖς ἐθέλουσι  δέχεσθαι·   τὰ κακὰ δὲ ἀλλαχόθεν, ὡς
[32, 50]   διὰ τῶν ὤτων τὴν εὐδαιμονίαν  δεχομένους,   σωτῆρα καὶ θεὸν καλοῦντας ἄνθρωπον
[32, 65]   τοῦτο καὶ τὴν ἐπιθυμίαν, πάντες  δὴ   ᾄδουσι καὶ ῥήτορες καὶ σοφισταί,
[32, 65]   τῶν κυνῶν δὲ ἐνίους, οἷα  δὴ   γένος ἀναιδὲς καὶ περίεργον ἐπιθέσθαι
[32, 25]   καὶ γῆς εἰ λέγοιμι. φημὶ  δὴ   δῆμον ἐοικέναι μάλιστα ἀνδρὶ δυνάστῃ
[32, 75]   καὶ μέγα τεκεῖν τέρας. δέδοικα  δὴ   κἀγὼ τὸν ἱππικὸν τοῦτον ἔρωτα
[32, 15]   καὶ δικασταῖς, οἳ τὸ περιττὸν  δὴ   καὶ ἀνίατον ἐξαιροῦσι. βελτίους δέ
[32, 30]   καὶ φυκίων πλῆθος ἐκχεομένων· ὡσαύτως  δὴ   καὶ παρ´ ὑμῖν σκώμματα, πληγαί,
[32, 25]   σωφρονούντων καὶ προσεχόντων. θεῖον γὰρ  δὴ   καὶ σεμνὸν ἀληθῶς καὶ μεγαλοπρεπὲς
[32, 70]   δεινὸν ἄχρι πείρας προῆλθεν. τί  δὴ   καὶ τούτων ἐπεμνήσθην; ὅπως εἰδῆτε
[32, 75]   γεγονέναι τὸν τόπον ἀσφαλῆ. πολὺ  δὴ   μᾶλλον ἔγωγε ὑμῖν συμβουλεύω τὸν
[32, 55]   δοκεῖ τῶν παθῶν καὶ μάλιστα  δὴ   μεταστρέφειν ψυχὰς ἀπηνῶς καὶ ἀγρίως
[32, 85]   ἀδόξου σφόδρα οὖσαν εὐρύχωρον. φοβοῦμαι  δὴ   μὴ καὶ ὑμεῖς ἀπόλησθε {ἐκείνοις}
[32, 55]   ἐμμελὲς γίγνεται καὶ μέτριον. ταῦτα  δὴ   πάντα ἀνέστραπται νῦν καὶ μεθέστηκεν
[32, 70]   αὐξηθεῖσα ἤγαγεν. καὶ ταῦτα μὲν  δὴ   τὰ περὶ τὸ θέατρον. ἀλλ´
[32, 25]   ὅμοιοι καὶ πολὺ χείρους· οἷα  δὴ   τῆς κακίας αὐτῶν οὔσης οὐ
[32, 100]   εἰς ὄνου ὦτα ᾄσεται. καὶ  δὴ   τὸν μὲν ἄλλον χρόνον οὐ
[32, 65]   ἐνθάδε οἰκῆσαι. καὶ διὰ τοῦτο  δὴ   τὸν τῶν Ἀλεξανδρέων δῆμον ἄγεσθαι
[32, 90]   δ´ εἰσέβαινεν ἄντυγας, κἄθεινε κέντρον  δῆθεν   ὡς ἔχων χερί. ~μὴ οὖν
[32, 95]   ὠνίων μηδὲν μήτε δείξειε μηδέποτε·  δῆλον   γὰρ ὡς ἐσχάτην τινὰ αὐτῶν
[32, 90]   ἀσκεῖν καὶ ζῆν φιλοπόνως {πολλοὺς  δῆλον   ὅτι} καὶ ταῦθ´ ὅτ´ ἀναγκαῖον
[32, 75]   λέγοι ταῦτα, τί ἐρεῖτε;  δῆλον   ὅτι οὐδ´ ἀκούσεσθε παρ´ ἐκεῖνον
[32, 45]   ῥιπτεῖτε, ὀρχεῖσθε, ποίῳ χρισάμενοι φαρμάκῳ;  δῆλον   ὅτι τῷ τῆς ἀνοίας· ὡς
[32, 35]   τὴν οἰκίαν ἕκαστος οὐ πάνυ  δῆλός   ἐστιν· ὅπως μέντοι θεωρεῖτε καὶ
[32, 5]   τοῦτο ἴσως οὐ δι´ ὑμᾶς·  δηλώσετε   δέ, ἂν ἀνάσχησθε τήμερον· ἀλλὰ
[32, 25]   εἶναι θηρίον, οἷα ποιηταὶ καὶ  δημιουργοὶ   πλάττουσι Κενταύρους τε καὶ Σφίγγας
[32, 5]   καὶ ταῦτα ἤκουον ἑορτάζοντες καὶ  δημοκρατούμενοι,   καὶ οὐ μόνον τῶν σφετέρων
[32, 65]   τοῦτο δὴ τὸν τῶν Ἀλεξανδρέων  δῆμον   ἄγεσθαι μὲν ὑπὸ ᾠδῆς, ὡς
[32, 25]   γῆς εἰ λέγοιμι. φημὶ δὴ  δῆμον   ἐοικέναι μάλιστα ἀνδρὶ δυνάστῃ καὶ
[32, 25]   Βελλεροφόντου. τὸν οὖν τῶν Ἀλεξανδρέων  δῆμον   τὸν ἄπειρον, ὥς φασι, τῆς
[32, 20]   γὰρ ἀλεξιφάρμακόν ἐστι πρὸς τὸν  δῆμον   ὑμῶν, καθάπερ στέαρ φασὶν ἐνίων
[32, 95]   οὐχ Ἡρακλεῖ προσέοικεν ὑμῶν  δῆμος,   ἀλλὰ Κενταύρῳ τινὶ Κύκλωπι
[32, 20]   νεφελάων· ἑτέρου δὲ πάλιν αὖ,  δῆμος   ἄστατον κακόν, καὶ θαλάσσῃ πάνθ´
[32, 25]   ἂν αὐτὸς πλείων  δῆμος   καὶ πόλεως γενναιοτέρας. ἐκείνων μὲν
[32, 25]   παρ´ αὐτοῖς. ὁμοίως δὲ καὶ  δῆμος   μέν τις εὐγνώμων καὶ
[32, 30]   μηδὲ αἰσχρὸν ποιεῖν· παραπλησίως καὶ  δῆμος,   ὅταν εἰς ταὐτὸ προέλθῃ καὶ
[32, 95]   πολυπραγμονεῖν, ὁποῖος τῶν Ἀλεξανδρέων  δῆμος.   οὐκοῦν ἂν ἀκούσωσιν ὅτι φρόνιμος,
[32, 90]   εἰώθασιν, ἐν κροκωτῷ, παραπλησίως καὶ  δῆμος   οὕτως μέγας μινυρίζων διὰ βίου
[32, 5]   τοιαῦτα ἐν ταῖς κωμῳδίαις λέγεσθαι·  δῆμος   πυκνίτης, δύσκολον γερόντιον, ὑπόκωφον, καὶ
[32, 90]   τότε ἐπίσημον καὶ μέγα καὶ  δημοσίᾳ   γίγνεται. ποία γὰρ πόλις ἐστὶ
[32, 90]   τοιαῦτα, τῷ παντὶ δὲ αἰσχίω  δημοσίᾳ   φαινόμενα. καὶ γὰρ αἱ λοιπαὶ
[32, 30]   τῷ θεάτρῳ δὲ βλέπεται τὸ  δημόσιον   ἦθος. ὑμεῖς δὲ μάλιστα ἐνταῦθα
[32, 1]   ὑμεῖς δὲ τοῖς αὑτῶν κάκιον.  δήμου   γάρ ἐστιν ἀκοὴ τὸ θέατρον·
[32, 1]   κοινῇ πάντες ἀποτυγχάνωσι τοῦ μέλους;  δήμου   δὲ τὸ καλῶς ἀκοῦσαι. νῦν
[32, 25]   καὶ σεμνὸν ἀληθῶς καὶ μεγαλοπρεπὲς  δήμου   πρόσωπον πρᾷον καὶ καθεστηκὸς καὶ
[32, 95]   καὶ σκῶψαι πάντων δεινότατοι. οὐ  δήμου   τὸ ἐπιτήδευμα· πόθεν; οὐδὲ πόλεως,
[32, 30]   καὶ περὶ θεοῦ καὶ περὶ  δήμου   φύσεως καὶ περὶ τοῦ δεῖν
[32, 25]   ὑμῖν, εἰ βούλεσθε, διελεύσομαι περὶ  δήμου   φύσεως, τοῦτ´ ἔστι περὶ ὑμῶν
[32, 60]   βούλεσθε, ἐπειδὴ τοῖς βασιλεῦσι τοὺς  δήμους   κἀγὼ παρέβαλον, Νέρωνι φαίνεσθαι τὴν
[32, 95]   καὶ πολυτελέστερα ἔχει τῶν ὅπου  δήποτε·   ἀλλ´ ὅταν ἀκούσῃ τοὺς ὑποδεξομένους
[32, 85]   οὐδέ γε χορὸν τοὺς ὁποίους  δήποτε   συνελθόντας, οὐδὲ στρατόπεδον πάντα ὄχλον.
[32, 10]   μεθ´ ἡμέραν ἐναργῶς προεῖπεν. ἴστε  δήπου   τὰς τοῦ Ἄπιδος φήμας ἐνθάδε
[32, 60]   φιλανθρωπίαν, τῶν δὲ ὀρνίθων μουσικὸν  δήπου   τὸ γένος αὐτὸ καὶ φιλῳδόν.
[32, 55]   τὴν μᾶζαν ἔχετε ἐν ἐξουσίᾳ  δήπουθεν,   ἀλλὰ καὶ ταύτην ἐκ τῆς
[32, 50]   κοινόν ἐστι καὶ ἁπλοῦν  δήπουθεν,   τοῦ μὲν ἐμφαίνει τὴν ἡσυχίαν
[32, 70]   πρότερον· καὶ τοῦτο εἴργασθε  δι´   ἀγερωχίαν, οὐκ ἐπιβουλεύοντες. ὑμεῖς γὰρ
[32, 10]   ὑμέτερος θεὸς οἶμαι, τελειότερος ὤν,  δι´   ἀνδρῶν ὑμᾶς καὶ μετὰ σπουδῆς
[32, 15]   οἶμαι δι´ ἔνδειαν ἰατρῶν  {δι´}   ἀπειρίαν πλείους οἱ θάπτοντες γίγνονται.
[32, 55]   βαρβάρων μέθην φασὶ γίγνεσθαι πραεῖαν  δι´   ἀτμοῦ θυμιαμάτων τινῶν· ἔπειτα χαίρουσι
[32, 45]   τοιαῦτα ἐργάζονται, μὰ Δί´ οὐ  δι´   αὑτῶν τινα ἡδονὴν δύναμιν,
[32, 15]   γραφαί, ῥητόρων ὄχλος, καθάπερ οἶμαι  δι´   ἔνδειαν ἰατρῶν {δι´} ἀπειρίαν
[32, 45]   ὑπὲρ χορδῆς τοῦτο πάσχουσι καὶ  δι´   ἡδονὴν μικράν, μᾶλλον δὲ δόξαν
[32, 90]   ἄγηται καὶ φέρηται καὶ πᾶσα  δι´   ὅλης θορυβῆται περὶ τοῦτο καὶ
[32, 40]   συνόδοις καὶ στενωποῖς μένει καὶ  δι´   ὅλης τῆς πόλεως ἐπὶ συχνὰς
[32, 10]   μετὰ σπουδῆς βούλεται ὠφελεῖν, οὐ  δι´   ὀλίγων ῥημάτων, ἀλλ´ ἰσχυρᾷ καὶ
[32, 10]   ἡμέραν διά τε χρησμῶν καὶ  δι´   ὀνειράτων. μὴ οὖν οἴεσθε κοιμωμένων
[32, 45]   πασῶν πόλει τοιαῦτα ἐργάζονται, μὰ  Δί´   οὐ δι´ αὑτῶν τινα ἡδονὴν
[32, 95]   τὴν πατρίδα κρείττω ποιεῖν, μὰ  Δί´   οὐ κρήναις οὐδὲ προπυλαίοις· εἰς〉
[32, 45]   τί οὖν τοῦτο δείκνυσι; μὰ  Δί´   οὐ μουσικῆς ἰσχὺν οὐδ´ ὑπερβολὴν
[32, 65]   ἐδόκει καὶ περιττὸς εἶναι, μὰ  Δί´   οὐκ ἐτίμησαν αὐτόν, ἀλλ´ ἀφείλοντο
[32, 5]   ἐπιλίπῃ· τῶν δὲ τοιούτων λόγων,  δι´   οὓς ἄνθρωποι εὐδαιμονοῦσι καὶ κρείττους
[32, 75]   βωμὸν ἱδρύσασθαι τὸν αὐτόν, μὰ  Δί´   οὐχ ὑπὲρ τῶν ἵππων, ἀλλ´
[32, 65]   δεδούλωσθε ὑπὸ τῆς τοιαύτης ἡδονῆς.  δι´   ὑμᾶς δὲ ἤδη μοι δοκεῖ
[32, 5]   ἐστε. καὶ τοῦτο ἴσως οὐ  δι´   ὑμᾶς· δηλώσετε δέ, ἂν ἀνάσχησθε
[32, 20]   μέντοι πρᾶγμα δυσχερὲς ὄντως καὶ  δι´   ὑμᾶς. οὐ γὰρ ῥᾴδιον ἐνεγκεῖν
[32, 55]   θηλυτέραν δὲ τὴν λύπην ἐργαζομένων  δι´   ᾠδῆς λανθανούσης μετὰ γόων, ὥσπερ
[32, 65]   καὶ σοφισταί, καὶ πάντα περαίνεται  δι´   ᾠδῆς· ὥστ´, εἴ τις παρίοι
[32, 55]   τῶν δὲ Ἑλλήνων ὑμεῖς μόνοι  δι´   ὤτων καὶ φωνῆς αὐτὸ πάσχετε,
[32, 50]   ἄλλαις πόλεσιν ᾄδουσι καὶ νὴ  Δία   αὐλοῦσι καὶ τρέχουσι καὶ πάνθ´
[32, 90]   καὶ δῆμος οὕτως μέγας μινυρίζων  διὰ   βίου καὶ πάλιν ἡνιοχῶν χωρὶς
[32, 15]   θεοὶ παιδείαν καὶ λόγον,  διὰ   βίου μέν τις χρώμενος καὶ
[32, 15]   καὶ ἀφ´ ἡμῶν οὗτοι ἵστανται.  διὰ   γὰρ ἀνθρώπων ἄνοιαν καὶ τρυφὴν
[32, 45]   δὲ κραυγῇ μόνον καὶ ἀνοίᾳ  διὰ〉   δυστυχῆ φθόγγον καὶ κακὴν ἔγκλισιν
[32, 90]   τοῦτο καὶ ἐκφρονῇ· καὶ νὴ  Δία   ἑαλωκέναι λέγοιτ´ ἂν καὶ κατὰ
[32, 15]   ἐπικειμένων αὐτοῖς ἀπετράπησαν. οἱ δὲ  διὰ   παντὸς ἄπειροι τοῦ φαρμάκου τούτου
[32, 15]   ἔργον εἶναί φημι τῶν δυναμένων  διὰ   πειθοῦς καὶ λόγου ψυχὰς πραΰνειν
[32, 70]   μετὰ ταῦτα κατιέναι πολέμῳ καὶ  διὰ   Ῥωμαίων; καὶ τέλος ἐκεῖνος μὲν
[32, 70]   πενία ταχὺ πέφυκε συμβαίνειν  διὰ   τὰς κατ´ ὀλίγον ζημίας, ὡς
[32, 45]   ἔχοντες οὐ διαφέρεσθε. καίτοι πόσοι  διὰ   ταῦθ´ ὑμῶν ἀπολώλασιν; ἀδοξοῦσι μὲν
[32, 10]   μόνον οὐ καθ´ ἑκάστην ἡμέραν  διά   τε χρησμῶν καὶ δι´ ὀνειράτων.
[32, 20]   ὠφελεῖν. μείναντες δὲ καὶ ἀκούσαντες  διὰ   τέλους πᾶσι θαυμαστοὶ δόξετε, καὶ
[32, 60]   γὰρ λέοντας καὶ τὰ τοιαῦτα  διὰ   τὴν ἀλκὴν καὶ τὴν ἀγριότητα
[32, 90]   ἐπὶ τούτοις αὐτοὺς ἐποίησε θαυμάζεσθαι  διὰ   τὴν αὐτὴν αἰτίαν. σκοπεῖτε δὲ
[32, 15]   ἴσως οὐκ ἔδει φροντίζειν· τοιγαροῦν  διὰ   τὴν ἐκείνων ἀναχώρησιν καὶ σιωπὴν
[32, 60]   ὥστε τὴν μητέρα αὐτοῦ Καλλιόπην  διὰ   τὴν πρὸς τὸν υἱὸν εὔνοιαν
[32, 45]   γοῦν ἤδη τινὰς τῶν ἀπολωλότων  διὰ   τὴν τοιαύτην πρόφασιν νεανιεύσασθαι, μὴ
[32, 45]   γὰρ ἴσως καὶ ἀναγκαῖόν ἐστι  διὰ   τὴν τῶν πολλῶν ἀσθένειαν καὶ
[32, 45]   τινα ἡδονὴν δύναμιν, ἀλλὰ  διὰ   τὴν ὑμετέραν ἀβελτερίαν. διὰ τί
[32, 60]   θηρία ἡμέρου καὶ μουσικὰ ἐποίει  διὰ   τῆς ᾠδῆς· οὗτοι δὲ ὑμᾶς,
[32, 45]   ἀλλὰ διὰ τὴν ὑμετέραν ἀβελτερίαν.  διὰ   τί γὰρ ἔξω παραπλησίως ἀκούονται
[32, 50]   οἷς ἐλευθερία μὴ συμφέρει; νὴ  Δία,   τὸ γὰρ πρᾶγμά ἐστι φύσει
[32, 60]   μηκέτ´ ἀπαλλάττεσθαι· τὰ μὲν οἶμαι  διὰ   τὸ εὔηθες καὶ τὴν φιλανθρωπίαν,
[32, 45]   ἂν ἔγωγε λῃστεύων ἀποθανεῖν  διὰ   τοιαύτην αἰτίαν. τὸ μὲν γάρ
[32, 75]   τοῖς ποιηταῖς ἐνδεδεμένον {καὶ κολαζόμενον  διὰ   τοιαύτην τινὰ ἀσέβειαν. φέρε οὖν,
[32, 65]   Ἀλεξάνδρου διαβὰν ἐνθάδε οἰκῆσαι. καὶ  διὰ   τοῦτο δὴ τὸν τῶν Ἀλεξανδρέων
[32, 30]   οὕτω διακειμένους ἐπαινέσειεν; οὐ γὰρ  διὰ   τοῦτο καὶ τοῖς ἄρχουσιν εὐτελέστεροι
[32, 55]   ψυχὰς ἀπηνῶς καὶ ἀγρίως διακειμένας.  διὰ   τοῦτο καὶ τῶν φιλοσόφων ἔνιοι
[32, 80]   τῆς Τροίας, καὶ αὐτός τε  διὰ   τοῦτο κεραυνωθεὶς καὶ τοῦ χειμῶνος
[32, 1]   καὶ σκωμμάτων οὐδὲν ἐοικότων χρυσῷ.  διὰ   τοῦτο οὖν ὀρθῶς ἔφην ἀπορεῖν
[32, 15]   χρήματα αὐτοῖς οὔτε δύναμις περιγίγνεται  διὰ   τούτου, ἀλλ´ ἀπέχθεια μᾶλλον καὶ
[32, 50]   ἐκείνους προσκυνοῦντες ταὐτὰ προσφέρησθε καὶ  διὰ   τῶν αὐτῶν ἀναγκάζησθε τιμᾶν τὸ
[32, 55]   αὑτοὺς ἡρμόσαντο ἕωθεν, ἀποπαύοντες τῆς  διὰ   τῶν ὀνειράτων ταραχῆς. καὶ θεοῖς
[32, 50]   τὰς ψυχὰς ἔχοντας, καθάπερ οἶμαι  διὰ   τῶν ὤτων τὴν εὐδαιμονίαν δεχομένους,
[32, 15]   εὔδαιμον· οἱ δὲ σπανίως καὶ  διὰ   χρόνου ποτὲ περιτυχόντες ἄλλοτε μὲν
[32, 65]   τοῦτο αὖθις ὕστερον μετὰ Ἀλεξάνδρου  διαβὰν   ἐνθάδε οἰκῆσαι. καὶ διὰ τοῦτο
[32, 85]   δὲ ὡς φαύλους τοὺς ἀνθρώπους  διαβεβλῆσθαι,   μίμους καὶ γελωτοποιοὺς μᾶλλον, οὐκ
[32, 50]   μὲν οὔτε ἀμαθῶς οὔτε ἀπρεπῶς  διάγουσιν,   ἀλλ´ εὐσχημόνως ἅμα καὶ προσηνῶς,
[32, 20]   τίς δ´ ἂν ἑκὼν τοσσόνδε  διαδράμοι   ἁλμυρὸν ὕδωρ ἄσπετον; οὐδέ τις
[32, 35]   τῶν πανταχοῦ γιγνομένων ἀφθονίᾳ καὶ  διαθέσει,   καὶ τὴν ἔξωθεν ὑπερκειμένην ἔχετε,
[32, 5]   μὲν φρόνησιν δικαίαν  διάθεσιν   πρὸς θεοὺς εὐσέβειαν οὐκ
[32, 60]   ἐκ τῆς Ἀμουσίας αὐτῆς γεγόνασι·  διαθρύψαντες   γὰρ〉 καὶ κατάξαντες τὸ σεμνὸν
[32, 15]   ἄλλων νόσων· μὲν ἐοικυῖα  δι^