HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

DION CHRYSOSTOME, Au peuple d'Alexandrie (discours 32; traduction anglaise)

Liste des contextes (ordre alphabétique)


τ  =  194 formes différentes pour 1191 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Discours, par.
[32, 85]   τοῖς τοιούτοις· ἀκόλαστος ὄχλος ναυτική  τ´   ἀταξία. ἔστι γὰρ ὅμοιον ὥσπερ
[32, 80]   κολοιῶν, αἵτ´ ἐπεὶ οὖν ζῦθόν  τ´   ἔπιον καὶ ἀθέσφατον οἶνον, κλαγγῇ
[32, 20]   θαλάσσης πόντου Ἰκαρίοιο, τὰ μέν  τ´   Εὖρός τε Νότος τε ὤρορ´
[32, 1]   πολλάκις εἰς ὑμᾶς εἰσιόντες, μῖμοί  τ´   ὀρχησταί τε χοροιτυπίῃσιν ἄριστοι, ἵππων
[32, 1]   ὀρχησταί τε χοροιτυπίῃσιν ἄριστοι, ἵππων  τ´   ὠκυπόδων ἐπιβήτορες, οἵ τε τάχιστα
[32, 90]   γὰρ ἤδη πολλάκις εἶπον, αἰσχίω  τὰ   αἰσχρὰ καὶ καταγέλαστα μᾶλλον, ὅταν
[32, 75]   οὐ γὰρ οὕτως ἐκεῖνός φησι  τὰ   ἅρματα ταπεινὰ γίγνεσθαι μεταξὺ καὶ
[32, 65]   ὑμῖν ἕτερον τοιοῦτόν τινα λόγον.  τὰ   γὰρ ζῷα ἐν τῇ συνουσίᾳ
[32, 50]   ἀλλ´ ἐν αὐτῇ τῇ θέᾳ  τὰ   γιγνόμενα οὐκ αἰσχρὰ καὶ μεστὰ
[32, 20]   οἳ τὰς παλαίστρας ἐνοχλοῦσι καὶ  τὰ   γυμνάσια χειρονομοῦντες καὶ παλαίοντες, εἰς
[32, 60]   τὰ μὲν οὐδ´ ὅλως πελάζειν,  τὰ   δ´ εὐθὺς ἀποχωρεῖν, οὐχ ἡδόμενα
[32, 35]   καὶ μεγάλοι σοφισταὶ καὶ γόητες·  τὰ   δ´ ἡμέτερα φαῦλα καὶ πεζὰ
[32, 55]   λέοντας φέρειν ἐν ταῖς ἀγκάλαις·  τὰ   δὲ ἄλλα καὶ πάνυ μοι
[32, 60]   ἀποχωρεῖν, οὐχ ἡδόμενα τῷ μέλει.  τὰ   δὲ πτηνὰ καὶ τὰ πρόβατα
[32, 25]   πάντα ἕτοιμος, ὥσπερ θηρίων ἀνημέρων,  τὰ   δὲ ὦτα ἐμπέφρακται, καὶ πάροδος
[32, 1]   τοσαῦται μυριάδες ἀνθρώπων ἅμα καὶ  τὰ   δέοντα ἐννοεῖτε καὶ ταχὺ φθέγγεσθε
[32, 90]   περιέχηται δεσμοῖς τισιν φρουροῖς,  τὰ   δυσχερῆ δεῖ ταῦτα νομίζειν αἰχμαλωσίαν
[32, 15]   ὥσπερ οἶμαι καὶ τῶν ἑλκῶν  τὰ   δυσχερῆ λίαν οὐκ ἐᾷ προσάψασθαι,
[32, 65]   εὐθὺς ἀπιόντας καθ´ αὑτοὺς καὶ  τὰ   εἴδη μεταβαλόντας εἰς ἀνθρώπους διαφυλάττειν
[32, 60]   Ὀρφέα μελῳδεῖν, καθάπερ εἴρηται, κἀκεῖ  τὰ   ζῷα προσιέναι αὐτῷ, πολύ τι
[32, 60]   καὶ μὴν γε Ὀρφεὺς  τὰ   θηρία ἡμέρου καὶ μουσικὰ ἐποίει
[32, 15]   διανέμουσι δαψιλῶς τοῖς ἐθέλουσι δέχεσθαι·  τὰ   κακὰ δὲ ἀλλαχόθεν, ὡς ἐξ
[32, 20]   θεὸς ὢν καὶ πετόμενος δυσχεραίνει  τὰ   κύματα καὶ τὸ πέλαγος καὶ
[32, 85]   τοὺς πυνθανομένους περὶ τῆς πόλεως  τὰ   μὲν ἄλλ´ ἀκούειν θαυμαστὰ οἷα,
[32, 65]   συνουσίᾳ τῇ πρὸς τὸν Ὀρφέα  τὰ   μὲν ἄλλα ἥδεσθαι μόνον καὶ
[32, 40]   λέγειν; οὐχ ὡς πόλιν εἴδομεν  τὰ   μὲν ἄλλα θαυμαστὴν καὶ τῶν
[32, 35]   λόγοις, οὐ μέντοι περὶ φαύλων.  {τὰ   μὲν γὰρ λεγόμενα αὐτὰ οὐ
[32, 60]   τε προσιέναι καὶ μηκέτ´ ἀπαλλάττεσθαι·  τὰ   μὲν οἶμαι διὰ τὸ εὔηθες
[32, 60]   τὴν ἀγριότητα δυσπιστότερα εἶναι, καὶ  τὰ   μὲν οὐδ´ ὅλως πελάζειν, τὰ
[32, 20]   κύματα μακρὰ θαλάσσης πόντου Ἰκαρίοιο,  τὰ   μέν τ´ Εὖρός τε Νότος
[32, 95]   λεγόμενα, ὡς ἐπτοημένος, ὡς εὐχερής,  τὰ   μικρὰ θαυμάζων, ἥττων τοῦ τυχόντος
[32, 70]   ἔστι τοὺς οὕτως ἐπτοημένους περὶ  τὰ   μικρὰ καὶ μηδενὸς ἄξια, φαύλως
[32, 95]   ὅτι φρόνιμος, ἀλλ´ οὐχ οἷα  τὰ   νῦν λεγόμενα, ὡς ἐπτοημένος, ὡς
[32, 85]   θεοὺς αὐτοὺς πολλάκις λοιδοροῦντες καὶ  τὰ   ὄντα ῥιπτοῦντες καὶ γυμνοὶ βαδίζοντες
[32, 35]   οἷόν τε. καὶ νῦν εἶπον  τὰ   περὶ τῆς πόλεως, δεῖξαι βουλόμενος
[32, 70]   ἤγαγεν. καὶ ταῦτα μὲν δὴ  τὰ   περὶ τὸ θέατρον. ἀλλ´ ὅταν
[32, 90]   τὴν φιλοτιμίαν. τοὺς δὲ Ἀθηναίους  τὰ   περὶ τοὺς λόγους μᾶλλον ἐπιτηδεύοντας
[32, 50]   ἐπεὶ καὶ τῶν ἄλλων εὑρήσομεν  τὰ   πλεῖστα ταὐτὰ πράττοντας τοῖς ἀνοήτοις
[32, 60]   ὄρεσι καὶ περὶ τὰς νάπας  τὰ   πολλὰ διατρίβειν· ἀποθανόντος δὲ ἐρημωθέντα
[32, 70]   ἕκαστοι καὶ καθ´ αὑτοὺς διαφθείροντες  τὰ   πράγματα, Σιμάριστοι καὶ τοιαῦθ´ ἕτερα
[32, 60]   μέλει. τὰ δὲ πτηνὰ καὶ  τὰ   πρόβατα μᾶλλόν τε προσιέναι καὶ
[32, 60]   εἶναι τούς τε ὄρνιθας καὶ  τὰ   πρόβατα. τοὺς μὲν γὰρ λέοντας
[32, 20]   ὀργὴν οὐδὲ τοὺς〉 συριγμοὺς οὐδὲ  τὰ   σκώμματα, οἷς πάντας ἐκπλήττετε καὶ
[32, 75]   Ὅμηρος τίς ἀνθρώπων δύναται  τὰ   συμβαίνοντα εἰπεῖν; οὐ γὰρ οὕτως
[32, 10]   ἄρξωμαι, τοῦτο πείσθητε βεβαίως, ὅτι  τὰ   συμβαίνοντα τοῖς ἀνθρώποις ἐπ´ ἀγαθῷ
[32, 30]   ἐν τῷ παρόντι καὶ ὅταν  τὰ   συνήθη θεωρῆτε, οἷοί ἐστε. ἐμοὶ
[32, 90]   Ἀθηναίων Μεγαρέων Κορινθίων  τὰ   σώματα ἀσκεῖν καὶ ζῆν φιλοπόνως
[32, 60]   καὶ φιλίαν αἰτησαμένην παρὰ Διὸς  τὰ   σώματα αὐτῶν μεταβαλεῖν εἰς ἀνθρώπων
[32, 40]   εἰς τὴν Ἑλλάδα θεασόμενος οἶμαι  τά   τε ἔθη καὶ τοὺς ἀνθρώπους·
[32, 70]   οἶμαι καὶ ἐσῴζεσθε. ~τεκμήριον δὲ  τὰ   τελευταῖα συμβάντα περὶ ὑμᾶς, ὅτε
[32, 5]   μετ´ εὐνοίας καὶ φανερὰ ποιήσει  τὰ   τῆς πόλεως ἀρρωστήματα. τοιγαροῦν ὅταν
[32, 45]   λέγειν ὡς οὐ χρὴ καὶ  τὰ   τοιαῦτα γίγνεσθαι ἐν ταῖς πόλεσι·
[32, 60]   τοὺς μὲν γὰρ λέοντας καὶ  τὰ   τοιαῦτα διὰ τὴν ἀλκὴν καὶ
[32, 75]   μὴ γὰρ δαιμόνια πάντ´  τὰ   τοιαῦτα καὶ μείζονος δεόμενα ἀποτροπῆς.
[32, 90]   μέν που καὶ ἐφ´ ἑκάστων  τὰ   τοιαῦτα, τῷ παντὶ δὲ αἰσχίω
[32, 55]   καίτοι τὰ τῶν Μουσῶν καὶ  τὰ   τοῦ Ἀπόλλωνος ἤπια δῶρα καὶ
[32, 20]   ἐποτρύνει καὶ ἀνώγει. εἰ οὖν  τὰ   τοῦ Ἑρμοῦ ἔπη κἀγὼ λέγοιμι
[32, 40]   καὶ μικρὸν ἔμπροσθεν εἶπον,  τὰ   τοῦ Νείλου καὶ τῆς χώρας
[32, 50]   καὶ περὶ πάντα ὁμοίως ἐπτοημένοι  τὰ   τυχόντα, οἱ δὲ κοσμίως καὶ
[32, 55]   καὶ μᾶλλον ἐοίκατε κραιπαλῶσιν. καίτοι  τὰ   τῶν Μουσῶν καὶ τὰ τοῦ
[32, 55]   μέλους καὶ Σατύρους· οὐκοῦν ὑμῖν  τὰ   τῶν νεβρίδων τε καὶ θύρσων
[32, 55]   τινῶν κατέχεσθε, καὶ πιστὰ ποιεῖτε  τὰ   τῶν ποιητῶν μυθολογήματα· ὡς ἐκεῖνοί
[32, 55]   μετὰ γόων, ὥσπερ οἱ ἰατροὶ  τὰ   φλεγμαίνοντα τῶν ἑλκῶν ὑγραίνοντες καὶ
[32, 70]   καὶ τούτων ἐπεμνήσθην; ὅπως εἰδῆτε  τὰ   φυόμενα ἐκ τῆς περὶ τὸν
[32, 45]   καὶ πολλάκις ἀηδεῖς ἔδοξαν; μὴ  τὰ   ὦτα ἐπαλήλιπται τῶν ἐκεῖ; τί
[32, 65]   πρᾶγμα οὕτως ὑφεωρῶντο, καὶ ἐφύλαττον  τὰ   ὦτα, ὡς ἂν μὴ διαφθαρῶσιν
[32, 80]   ἔπιον καὶ ἀθέσφατον οἶνον, κλαγγῇ  ταί   γε πέτονται ἀπὸ σταδίοιο κελεύθου.
[32, 75]   καὶ τόν τε ἀφρὸν ἐντίθεσθαι  ταῖς   ἀγκάλαις καὶ τὸ ὕδωρ ὑποδέχεσθαι
[32, 55]   καὶ τὸ λέοντας φέρειν ἐν  ταῖς   ἀγκάλαις· τὰ δὲ ἄλλα καὶ
[32, 30]   σωτηρίαν μικρὸν ἡσυχάσασιν. ἐν δὲ  ταῖς   ἄλλαις σπουδαῖς, ὅταν ὑμῖν ἐμπέσῃ
[32, 15]   πολὺ δὲ ἐπιεικεστέρων τῶν ἐν  ταῖς   ἐξουσίαις. κολάζειν μὲν γὰρ προσήκει
[32, 90]   περὶ τὰς πόλεις. ὥσπερ ἐν  ταῖς   κωμῳδίαις καὶ διασκευαῖς Καρίωνα μὲν
[32, 5]   πολλοῖς ἑτέροις καὶ τοιαῦτα ἐν  ταῖς   κωμῳδίαις λέγεσθαι· δῆμος πυκνίτης, δύσκολον
[32, 30]   κοσμίως, αἱ δὲ μάλιστα ἐν  ταῖς   ὁδοῖς {πλεῖστα} ἁμαρτάνουσιν. τί οὖν;
[32, 15]   κατέχοντες. δεῖ μὲν οὖν ἑκατέρων  ταῖς   πόλεσι, πολὺ δὲ ἐπιεικεστέρων τῶν
[32, 45]   καὶ τὰ τοιαῦτα γίγνεσθαι ἐν  ταῖς   πόλεσι· χρὴ γὰρ ἴσως καὶ
[32, 90]   καὶ γυναιμανεῖς ἐν πάσαις εἰσὶ  ταῖς   πόλεσιν· ἀλλ´ οὐδὲν τοῦτο χαλεπὸν
[32, 70]   ὑπὸ μαστίγων ἠλαύνεσθε τῶν ἐν  ταῖς   τραγῳδίαις, οὐκ ἂν οὕτως χαλεπῶς
[32, 55]   δύναμις, ἁρμονίαν καὶ τάξιν αὐτόματον  ταῖς   ψυχαῖς ἐπεισάγουσα καὶ τὸ σφαλερὸν
[32, 55]   τῶν κακῶν καὶ ὑγίειαν ἐμποιοῦντα  ταῖς   ψυχαῖς καὶ σώμασιν, οὐ νόσον
[32, 100]   ἐπεδείκνυτο οὖν πάσῃ προθυμίᾳ καὶ  τἀκριβέστερα   τῆς τέχνης· δέ, οὐ
[32, 15]   παθῶν, ἀλλ´ ἐν ἀκαλύπτῳ καὶ  ταλαιπώρῳ   βίῳ χειμαζόμενοι, καθάπερ σκάφει σαθρῷ
[32, 45]   τοσαύτη δ´ ἐστὶ δυστυχία τῶν  ταλαιπώρων,   ὥστε ἀνδρεῖον ἡγοῦνται τὸ πάντων
[32, 50]   μεθ´ ὧν καὶ θεωρεῖτε καὶ  τἄλλα   ἄμεινον πράττετε. ἐπεὶ πῶς ἂν
[32, 80]   τοιούτοις θρασὺς καὶ προπετὴς οὐδὲ  τἄλλα   εἶναι δύναται σώφρων, ὥσπερ καὶ
[32, 50]   Κενταύρων συνουσίαν. καὶ τί δεῖ  τἄλλα   ἐπεξιέναι καθ´ ἕκαστον; ἀλλὰ τὸ
[32, 40]   καὶ βαδίζοντες καθ´ αὑτοὺς καὶ  τἄλλα   πράττοντες· ὅταν δὲ εἰς τὸ
[32, 70]   τούτοις πράττουσι καθ´ ἡμέραν,  τἄλλα   σωφρονεῖν καὶ περὶ τῶν μειζόνων
[32, 25]   δίκαιοι, τῶν μὲν ἀγαθῶν ἑκούσιοι  ταμίαι,   τῶν δὲ χαλεπῶν σπανίως μεταδιδόντες
[32, 35]   καὶ σώφρονες καὶ δίκαιοι; οὐχὶ  τἀναντία   τούτων; ἔστι γὰρ ἀνθρώπων ἔπαινος
[32, 75]   μὴ ταράττησθε μηδὲ ἐκπίπτητε τῆς  τάξεως.   μὴ γὰρ δαιμόνια πάντ´
[32, 55]   μουσικῆς δύναμις, ἁρμονίαν καὶ  τάξιν   αὐτόματον ταῖς ψυχαῖς ἐπεισάγουσα καὶ
[32, 75]   οὕτως ἐκεῖνός φησι τὰ ἅρματα  ταπεινὰ   γίγνεσθαι μεταξὺ καὶ σφόδρα ὑψηλὰ
[32, 75]   Ὀλυμπίασι κατὰ μέσον τὸν ἱππόδρομον  Ταραξίππου   Ποσειδῶνος βωμός, ἔνθα μάλιστα συνέβαινε
[32, 75]   ὑπὲρ ὑμῶν αὐτῶν, ὅπως μὴ  ταράττησθε   μηδὲ ἐκπίπτητε τῆς τάξεως. μὴ
[32, 20]   τῷ θορύβῳ καταπίοιτε καὶ τῇ  ταραχῇ,   βουλόμενον ὑμᾶς ὠφελεῖν. μείναντες δὲ
[32, 70]   ἡμέραν; οὐκ ἐν τῇ γενομένῃ  ταραχῇ   μέχρι σκωμμάτων ἐθρασύνοντο οἱ πολλοί,
[32, 50]   τὸ προσέχειν ἑαυτῷ, τοῦ δὲ  ταραχήν   καὶ〉 ἀναίδειαν· σπουδῇ πρόσεισι, φθέγγεται
[32, 40]   τὸ μὲν ἀκμαιότερον ἔσβεσται τῆς  ταραχῆς·   ἔτι δὲ ἔν τε συνόδοις
[32, 55]   ἀποπαύοντες τῆς διὰ τῶν ὀνειράτων  ταραχῆς.   καὶ θεοῖς μετὰ μέλους θύομεν,
[32, 5]   καὶ πολλὴν σπερμολογίαν συνείροντες καὶ  τὰς   ἀγοραίους ταύτας ἀποκρίσεις. τοιγαροῦν ἀγαθὸν
[32, 10]   ταύτην ἐνδεῶς, οὐδ´ ὡς ἐμπλῆσαι  τὰς   ἀκοὰς ὑμῶν οὐδ´ ὥστε διατελέσαι
[32, 15]   τούτου καὶ μηδέποτε σωφρονοῦντι λόγῳ  τὰς   ἀκοὰς ὑπέχοντες ὁλοκλήρως ἄθλιοι μηδεμίαν
[32, 85]   καταβαλόντες ἀποσφάττωσι τοὺς ἀνθρώπους καὶ  τὰς   γυναῖκας ἀπάγωσιν καὶ τὰς οἰκίας
[32, 55]   σώμασιν, οὐ νόσον οὐδὲ μανίαν·  τὰς   δὲ παρθένους, ὡς ἂν αἰδουμένας
[32, 70]   ἔλθητε, τίς ἂν εἰπεῖν δύναιτο  τὰς   ἐκεῖ κραυγὰς καὶ θόρυβον καὶ
[32, 45]   φθόγγον καὶ κακὴν ἔγκλισιν καὶ  τὰς   ἐκμελεῖς καμπὰς καὶ λήρους καὶ
[32, 35]   τοὔνομα ἀκοῦσαι χαλεπὸν ἦν· ὥστε  τὰς   ἐμπορίας οὐ νήσων οὐδὲ λιμένων
[32, 50]   πρὸς ἕτερον. ὁμοίως καὶ περὶ  τὰς   θέας οἱ μέν εἰσιν ἄπληστοι
[32, 70]   πενία ταχὺ πέφυκε συμβαίνειν διὰ  τὰς   κατ´ ὀλίγον ζημίας, ὡς
[32, 60]   αὐτῶν μεταβαλεῖν εἰς ἀνθρώπων τύπον,  τὰς   μέντοι ψυχὰς διαμένειν, οἷαι πρότερον
[32, 60]   τε τοῖς ὄρεσι καὶ περὶ  τὰς   νάπας τὰ πολλὰ διατρίβειν· ἀποθανόντος
[32, 85]   καὶ τὰς γυναῖκας ἀπάγωσιν καὶ  τὰς   οἰκίας κατακάωσιν· αὕτη μὲν ἴσως
[32, 20]   τοῖς ἀγεννέσι τῶν ἀθλητῶν, οἳ  τὰς   παλαίστρας ἐνοχλοῦσι καὶ τὰ γυμνάσια
[32, 20]   ἐθέλουσιν ἰέναι, τὸν ἥλιον καὶ  τὰς   πληγὰς ὑφορώμενοι. τὸ μέντοι πρᾶγμα
[32, 5]   γίγνονται καὶ βέλτιον οἰκεῖν δύνανται  τὰς   πόλεις, οὐ πολλάκις ἀκηκόατε· οὐ
[32, 90]   καταγέλαστα μᾶλλον, ὅταν περὶ  τὰς   πόλεις. ὥσπερ ἐν ταῖς κωμῳδίαις
[32, 5]   οὐκ ἀποτρέπων οὐδὲ καταλύειν κελεύων  τὰς   τοιαύτας ψυχαγωγίας καὶ ἀπάτας τῆς
[32, 10]   ἡμέραν ἐναργῶς προεῖπεν. ἴστε δήπου  τὰς   τοῦ Ἄπιδος φήμας ἐνθάδε ἐν
[32, 75]   ὑψηλὰ κατὰ τὸν δρόμον, ὡς  τὰς   ὑμετέρας ψυχὰς ἰδεῖν ἔστι πασχούσας.
[32, 100]   καὶ φορτικὰς καὶ ἀμαθεῖς ποιεῖτε  τὰς   Χάριτας, ἀλλὰ μᾶλλον Εὐριπίδην μιμεῖσθε
[32, 100]   μιμεῖσθε οὕτω λέγοντα· μὴ παυσαίμην  τὰς   Χάριτας Μούσαις ἀναμιγνύς, ἁδίσταν συζυγίαν·
[32, 65]   ἀλλ´ ἀφείλοντο τὴν κιθάραν καὶ  τὰς   χορδὰς ἐξέτεμον, ἀπιέναι προειπόντες ἐκ
[32, 50]   μόνον οὐκ ἐπὶ τοῖς χείλεσι  τὰς   ψυχὰς ἔχοντας, καθάπερ οἶμαι διὰ
[32, 90]   φιλοπόνως {πολλοὺς δῆλον ὅτι} καὶ  ταῦθ´   ὅτ´ ἀναγκαῖον ἦν αὐτοῖς ἄνδρας
[32, 45]   οὐ διαφέρεσθε. καίτοι πόσοι διὰ  ταῦθ´   ὑμῶν ἀπολώλασιν; ἀδοξοῦσι μὲν γὰρ
[32, 75]   ἐν Κρήτῃ τῶν Ἡλιαδῶν ἐρασθῆναι  ταύρου,   καὶ συγγενομένην χαλεπόν τι καὶ
[32, 20]   καὶ ἰδιωτῶν καὶ βασιλέων; καὶ  ταῦτα   ἀκούων Ὁμήρου τε καὶ τῶν
[32, 70]   πέντε βήματα νικᾶτε, κἀγὼ βαδιοῦμαι·  ταῦτα   δὲ ἔλεγε, φειδόμενος ὑμῶν καὶ
[32, 40]   οὐδένα ἀνθρώπων, οἱ δὲ παίονται.  ταῦτα   δὲ ποιήσαντες, ἀποξυσάμενοι τὸ φάρμακον
[32, 55]   συγκεραννύμενον ἐμμελὲς γίγνεται καὶ μέτριον.  ταῦτα   δὴ πάντα ἀνέστραπται νῦν καὶ
[32, 60]   πρὸς τὴν ναῦν, καὶ μετὰ  ταῦτα   ἐκπεσόντα αὐτὸν κατὰ τύχην τινὰ
[32, 45]   φαύλου πράγματος, ὡς ἐγὼ δοκῶ,  ταῦτα   ἔλεγεν. περὶ δὲ ὑμῶν τί
[32, 35]   χαίρετε ἀκούοντες, καὶ νομίζετε ἐπαινεῖσθαι  ταῦτα   ἐμοῦ λέγοντος, ὥσπερ ὑπὸ τῶν
[32, 60]   φυλάξεσθε τοὺς ἄλλους σκώπτοντες καὶ  ταῦτα   ἐν ἀνθρώποις, εἰ θεμιτὸν εἰπεῖν,
[32, 30]   τὸ μὲν πάντα ἐπεξελθεῖν, καὶ  ταῦτα   ἐν ἡμέρᾳ μιᾷ, καὶ τελέως
[32, 5]   ἔστ´ Ἀθηναίοισι πρᾶγμ´ ἀπώμοτον; καὶ  ταῦτα   ἤκουον ἑορτάζοντες καὶ δημοκρατούμενοι, καὶ
[32, 1]   Φρυγῶν· Ἑλλήνων δὲ παισί, καὶ  ταῦτα   θεοῦ προστάξαντος, οὐκ ἄλλο ἥρμοζεν
[32, 70]   φυγεῖν αὐτὸν ἠναγκάσατε καὶ μετὰ  ταῦτα   κατιέναι πολέμῳ καὶ διὰ Ῥωμαίων;
[32, 5]   ἤθελον πρὸς ὀργὴν ἀπολέσαι τῶν  ταῦτα   λεγόντων, κύριοι καθεστηκότες, ἀλλὰ καὶ
[32, 95]   οὐ κρήναις οὐδὲ προπυλαίοις· εἰς〉  ταῦτα   μὲν γὰρ οὐ δύνασθε ὑμεῖς
[32, 70]   τὸν ὄλεθρον αὐξηθεῖσα ἤγαγεν. καὶ  ταῦτα   μὲν δὴ τὰ περὶ τὸ
[32, 65]   αὐτοῖς ἐμμένειν κύνειον τοῦ μέλους.  ταῦτα   μὲν ἐκεῖνος ἔπαιζεν Φρύξ.
[32, 85]   δ´ εὔχοντο Διὶ Κρονίωνι ἄνακτι.  ταῦτα   μὲν ὑμῖν ἀπὸ πολλῶν καὶ
[32, 90]   φρουροῖς, τὰ δυσχερῆ δεῖ  ταῦτα   νομίζειν αἰχμαλωσίαν καὶ δουλείαν καὶ
[32, 70]   ἀπόλλυσθαι. τί οὖν; ἐβιάσαντο μετὰ  ταῦτα   οἱ προπετεῖς καὶ ἀκόλαστοι καὶ
[32, 5]   λοιδορίαν καὶ δαπάνην. λέγω δὲ  ταῦτα   οὐκ ἀποτρέπων οὐδὲ καταλύειν κελεύων
[32, 50]   ὁμοίων δεῖσθαι· διαφέρουσι μέντοι περὶ  ταῦτα   πάντα· αὐτίκα ἑστιώμενοι πρῶτον οἱ
[32, 10]   δεινόν· εἰ δ´ ὡς φιλόσοφοι  ταῦτα   πράττουσι κέρδους ἕνεκεν καὶ δόξης
[32, 95]   μεγάλα ἔνδον ὤνια παρ´ αὑτῷ  ταῦτα,   συνειδὼς ὑμῖν τὴν ἐσχάτην ἀπορίαν,
[32, 75]   ἀεὶ τῶν αὐτῶν· εἰ λέγοι  ταῦτα,   τί ἐρεῖτε; δῆλον ὅτι
[32, 65]   πλεῖστον ὅσον ὑμῶν διέφερον, περὶ  ταῦτα,   ὡς ἔφην, εὐλαβῶς ἔχοντες. οἱ
[32, 50]   τῶν ἄλλων εὑρήσομεν τὰ πλεῖστα  ταὐτὰ   πράττοντας τοῖς ἀνοήτοις τοὺς σώφρονας,
[32, 50]   οἴεσθε, ὅταν πάλιν ἐκείνους προσκυνοῦντες  ταὐτὰ   προσφέρησθε καὶ διὰ τῶν αὐτῶν
[32, 5]   σπερμολογίαν συνείροντες καὶ τὰς ἀγοραίους  ταύτας   ἀποκρίσεις. τοιγαροῦν ἀγαθὸν μὲν οὐδὲν
[32, 55]   ἐν ἐξουσίᾳ δήπουθεν, ἀλλὰ καὶ  ταύτην   ἐκ τῆς τῶν κρειττόνων χειρὸς
[32, 10]   παρρησίαν ἀγηόχασι πρὸς ὑμᾶς, καὶ  ταύτην   ἐνδεῶς, οὐδ´ ὡς ἐμπλῆσαι τὰς
[32, 60]   προσέχοντα; οὐκ ἀποθήσεσθε τὴν αἰσχρὰν  ταύτην   καὶ ἄμετρον φιλοτιμίαν; οὐ φυλάξεσθε
[32, 70]   ἐκ τῆς περὶ τὸν βίον  ταύτης   ἀταξίας. οὐ γὰρ ἔστι τοὺς
[32, 35]   ὥσπερ ἀγορὰ μιᾶς πόλεως εἰς  ταὐτὸ   ξυνάγουσα πάντας καὶ δεικνύουσά τε
[32, 30]   παραπλησίως καὶ δῆμος, ὅταν εἰς  ταὐτὸ   προέλθῃ καὶ ἀθρόος γένηται; χρὴ
[32, 85]   ὥσπερ τινὰ κόπρον βαθεῖαν ἐν  ταὐτῷ   νενημένην ἐκ παντοδαπῶν λυμάτων. οὐδὲ
[32, 20]   ἀγγελίας, ἣν ἀηδῆ οὖσαν ἐκόμιζε,  τάχ´   ἂν〉 ληρεῖν με φαίητε, ῥητέα
[32, 20]   αἰτία γένηται, τὸν πολίτην κατέπιεν.  τάχ´   ἂν〉 οὖν καὶ ὑμεῖς ἐμὲ
[32, 30]   ὁδοῖς {πλεῖστα} ἁμαρτάνουσιν. τί οὖν;  τάχα   ἐρεῖ τις, τοῦτο μόνον ἁμαρτάνομεν,
[32, 40]   καὶ μέρη τινὰ φλεγόμενα. καίτοι  τάχα   ἐρεῖ τις τῶν Περσῶν
[32, 45]   τοὺς νόμους ἀμύνασθαι πειρώμενος, καὶ  τάχα   τι καὶ γενναῖον ἐδύνατο πρᾶξαι
[32, 30]   τὸ περὶ πάντων ἐπεξελθεῖν. {καίτοι  τάχα   φήσει τις ὡς πολλὰ λέγων
[32, 1]   τ´ ὠκυπόδων ἐπιβήτορες, οἵ τε  τάχιστα   ἤγειραν μέγα νεῖκος ἀπαιδεύτοισι θεαταῖς,
[32, 70]   οὐ γὰρ οὕτως πενία  ταχὺ   πέφυκε συμβαίνειν διὰ τὰς κατ´
[32, 1]   καὶ τὰ δέοντα ἐννοεῖτε καὶ  ταχὺ   φθέγγεσθε ὅ, τι ἂν ἐννοήσητε·
[32, 85]   οἷος κἀγὼ καλός τε μέγας  τε;   ἀλλ´ ἔπι τοι κἀμοὶ θάνατος
[32, 35]   ταὐτὸ ξυνάγουσα πάντας καὶ δεικνύουσά  τε   ἀλλήλοις καὶ καθ´ ὅσον οἷόν
[32, 75]   ἐπὶ τὸ ῥεῦμα, καὶ τόν  τε   ἀφρὸν ἐντίθεσθαι ταῖς ἀγκάλαις καὶ
[32, 55]   ἐοικέναι Νύμφαις καὶ Σατύροις. ἱλαροί  τε   γὰρ ἀεὶ καὶ φιλογέλωτες καὶ
[32, 35]   τῶν ὑπὸ τὸν ἥλιον.  τε   γὰρ Αἴγυπτος {ὑμῶν} τηλικοῦτον ἔθνος,
[32, 80]   ἁλισκομένης τῆς Τροίας, καὶ αὐτός  τε   διὰ τοῦτο κεραυνωθεὶς καὶ τοῦ
[32, 40]   τὴν Ἑλλάδα θεασόμενος οἶμαι τά  τε   ἔθη καὶ τοὺς ἀνθρώπους· ἔλεγεν
[32, 60]   τέλειον γενναῖον ῥυθμὸν οἷός  τε   εἰπεῖν; ἀλλὰ ᾄσματα γυναικῶν καὶ
[32, 35]   τὴν ἔξωθεν ὑπερκειμένην ἔχετε, τήν  τε   Ἐρυθρὰν καὶ τὴν Ἰνδικήν, ἧς
[32, 35]   αὐτοῦ καὶ τὸ ὠφέλιμον, τήν  τε   θάλατταν τὴν καθ´ ἡμᾶς ἅπασαν
[32, 80]   εἰλυφόων ἄνεμος φέρει, οἱ δέ  τε   θάμνοι πρόρριζοι πίπτουσιν ἐπειγόμενοι πυρὸς
[32, 35]   ἄλλους ἅπαντας λόγου μεῖζον, τό  τε   θαυμαστὸν αὐτοῦ καὶ τὸ ὠφέλιμον,
[32, 60]   δυσχεράνητε. ἔφη τοίνυν ἐκεῖνος περί  τε   Θρᾴκην καὶ Μακεδονίαν τὸν Ὀρφέα
[32, 40]   θεαμάτων πάντων κρεῖττον θέαμα, κόσμῳ  τε   ἱερῶν καὶ πλήθει πολιτῶν καὶ
[32, 20]   ἔφην, θαρρῆσαί μοι παρέσχεν, ὅς  τε   καὶ ἄλκιμον ἄνδρα φοβεῖ καὶ
[32, 20]   ἀεὶ τὸν ὄχλον ὡς χαλεπόν  τε   καὶ ἀπειθῆ καὶ πρὸς ὕβριν
[32, 30]   οἶμαι καθ´ Ὅμηρον ὁρᾶται ἀφρός  τε   καὶ ἄχνη καὶ φυκίων πλῆθος
[32, 25]   ἐκ μυρίων· ὥστε πάνυ ποικίλον  τε   καὶ δεινὸν εἶναι θηρίον, οἷα
[32, 1]   τινὲς ἐπαινοῦσιν ὑμᾶς ὡς σοφούς  τε   καὶ δεινούς, ὅτι τοσαῦται μυριάδες
[32, 85]   ἀκολάστων ὑπῆρξε πολιτῶν. καίτοι μεγάλη  τε   καὶ ἔνδοξος ἦν· ἀλλ´ ὅμως
[32, 55]   οὐκοῦν ὑμῖν τὰ τῶν νεβρίδων  τε   καὶ θύρσων ἐνδεῖ καὶ τὸ
[32, 35]   περὶ μεγίστων δὲ ὡς οἷόν  τε.   καὶ νῦν εἶπον τὰ περὶ
[32, 1]   τῷ ἐπαίνῳ καινὸν ἕτερον μείζω  τε   καὶ σεμνότερον, ὅτι τοσοῦτοι ὄντες
[32, 25]   ποιηταὶ καὶ δημιουργοὶ πλάττουσι Κενταύρους  τε   καὶ Σφίγγας καὶ Χιμαίρας, ἐκ
[32, 55]   δὲ παρθένους, ὡς ἂν αἰδουμένας  τε   καὶ σώφρονας. τε μουσικὴ
[32, 20]   βασιλέων; καὶ ταῦτα ἀκούων Ὁμήρου  τε   καὶ τῶν ἄλλων ποιητῶν ὑμνούντων
[32, 55]   ἕτερος δὲ αὖ τρόπος αὐλοῦ  τε   καὶ ᾠδῆς ἐν πένθεσιν, ἰωμένων
[32, 80]   οἱ δ´ ὑπὸ νίκης ἀλλήλοισί  τε   κεκλόμενοι καὶ πᾶσι θεοῖσι χεῖρας
[32, 40]   ἰδεῖν ἔστι μέχρι πολλοῦ τήν  τε   λιγνὺν καὶ μέρη τινὰ φλεγόμενα.
[32, 35]   καθ´ ἡμᾶς ἅπασαν ἐκδέχεσθε, κάλλει  τε   λιμένων καὶ μεγέθει στόλου καὶ
[32, 85]   οὐχ ὁράᾳς οἷος κἀγὼ καλός  τε   μέγας τε; ἀλλ´ ἔπι τοι
[32, 55]   αἰδουμένας τε καὶ σώφρονας.  τε   μουσικὴ θεραπείας ἕνεκα τοῖς ἀνθρώποις
[32, 20]   Ἰκαρίοιο, τὰ μέν τ´ Εὖρός  τε   Νότος τε ὤρορ´ ἐπαΐξας πατρὸς
[32, 35]   ἀλλήλοις καὶ καθ´ ὅσον οἷόν  τε   ὁμοφύλους ποιοῦσα. ἴσως οὖν χαίρετε
[32, 60]   δὲ ἐν αὐτοῖς εἶναι τούς  τε   ὄρνιθας καὶ τὰ πρόβατα. τοὺς
[32, 35]   ἐστι, μᾶλλον δὲ προσθήκη, τοῦ  τε   ποταμοῦ τὸ ἴδιον τῆς φύσεως
[32, 60]   πτηνὰ καὶ τὰ πρόβατα μᾶλλόν  τε   προσιέναι καὶ μηκέτ´ ἀπαλλάττεσθαι· τὰ
[32, 40]   τῆς ταραχῆς· ἔτι δὲ ἔν  τε   συνόδοις καὶ στενωποῖς μένει καὶ
[32, 15]   εἰσι καὶ φύλακες τῶν οἵων  τε   σώζεσθαι, πρὶν ἐλθεῖν εἰς τέλος
[32, 1]   ἵππων τ´ ὠκυπόδων ἐπιβήτορες, οἵ  τε   τάχιστα ἤγειραν μέγα νεῖκος ἀπαιδεύτοισι
[32, 5]   ἐργάζονται, κακὸν δ´ ὡς οἷόν  τε   τὸ μέγιστον, καταγελᾶν ἐθίζοντες τοὺς
[32, 60]   νεμόμενα· καὶ γὰρ ἐκεῖνον ἔν  τε   τοῖς ὄρεσι καὶ περὶ τὰς
[32, 5]   χρείων τροφῆς· οὗτοι δὲ ἔν  τε   τριόδοις καὶ στενωποῖς καὶ πυλῶσιν
[32, 50]   ἀνόητον ποιοῦντες εἰκότως οἶμαι παρά  τε   τῶν ἄλλων καὶ τῶν ἡγουμένων
[32, 30]   ὃς οὐκ ἂν εἰσελθὼν καταπλαγείη  τε   ὑμᾶς καὶ τιμήσειεν· {ὥστε, εἰ
[32, 1]   ὑμᾶς εἰσιόντες, μῖμοί τ´ ὀρχησταί  τε   χοροιτυπίῃσιν ἄριστοι, ἵππων τ´ ὠκυπόδων
[32, 10]   οὐ καθ´ ἑκάστην ἡμέραν διά  τε   χρησμῶν καὶ δι´ ὀνειράτων. μὴ
[32, 20]   μέν τ´ Εὖρός τε Νότος  τε   ὤρορ´ ἐπαΐξας πατρὸς Διὸς ἐκ
[32, 15]   ζώους´ ἑτερήμεροι, ἄλλοτε δ´ αὖτε  τεθνᾶσιν·   ὅμως δὲ ἤδη ποτὲ ἐξαισίων
[32, 95]   ἀλλὰ νοῦ καὶ συνέσεως. τοιγαροῦν  τέθνηκε   κατασιωπήσας ὑμῶν τὴν πόλιν, {τοῦτ´
[32, 85]   εἶναι πόλεως, ἄν τινες τὸ  τεῖχος   καταβαλόντες ἀποσφάττωσι τοὺς ἀνθρώπους καὶ
[32, 75]   συγγενομένην χαλεπόν τι καὶ μέγα  τεκεῖν   τέρας. δέδοικα δὴ κἀγὼ τὸν
[32, 70]   χαλεπῶς ἂν οἶμαι καὶ ἐσῴζεσθε.  ~τεκμήριον   δὲ τὰ τελευταῖα συμβάντα περὶ
[32, 80]   προσῆκε. μόνον δ´ ἐπὶ τῷ  τέλει   φησὶν Αἴαντα τὸν Λοκρὸν ὁρᾶν
[32, 60]   μουσικήν— τίς γὰρ αὐτῶν ᾠδὴν  τέλειον   γενναῖον ῥυθμὸν οἷός τε
[32, 10]   δὲ ὑμέτερος θεὸς οἶμαι,  τελειότερος   ὤν, δι´ ἀνδρῶν ὑμᾶς καὶ
[32, 85]   οἰκίας κατακάωσιν· αὕτη μὲν ἴσως  τελευταία   καὶ πρὸς ὀλίγον γιγνομένη καὶ
[32, 70]   καὶ ἐσῴζεσθε. ~τεκμήριον δὲ τὰ  τελευταῖα   συμβάντα περὶ ὑμᾶς, ὅτε {γὰρ}
[32, 70]   κατὰ μέρος τούτων ἁμαρτημάτων καὶ  τελευταῖον   ἐπ´ αὐτὸ τὸ πέρας καὶ
[32, 50]   γελῶντες, πλεονεκτοῦντες ἀλλήλους, οὐ παρακαλοῦντες,  τελευτῶντες   ἀπίασι κακόν τι τοῖς συμπόταις
[32, 30]   ταῦτα ἐν ἡμέρᾳ μιᾷ, καὶ  τελέως   ὑμᾶς ἀναγκάσαι καταγνῶναι τῆς κακίας
[32, 70]   πολέμῳ καὶ διὰ Ῥωμαίων; καὶ  τέλος   ἐκεῖνος μὲν αὐλῶν, ὑμεῖς δὲ
[32, 15]   τε σώζεσθαι, πρὶν ἐλθεῖν εἰς  τέλος   τὴν πονηρίαν εἴργοντες καὶ κατέχοντες.
[32, 15]   καὶ συνεχῶς ἦλθέ ποτε πρὸς  τέλος   ὑγιὲς καὶ εὔδαιμον· οἱ δὲ
[32, 20]   μείναντες δὲ καὶ ἀκούσαντες διὰ  τέλους   πᾶσι θαυμαστοὶ δόξετε, καὶ οὐ
[32, 75]   χαλεπόν τι καὶ μέγα τεκεῖν  τέρας.   δέδοικα δὴ κἀγὼ τὸν ἱππικὸν
[32, 25]   εἰδώλου ξυντιθέντες. τῷ δὲ τοιούτῳ  τέρατι   ξυμπλέκεσθαι καὶ ὁμόσε ἰέναι μαινομένου
[32, 65]   ἄγριος καὶ χαλεπός, ἅμα ὀρχουμένων,  τερετιζόντων,   μιαιφονούντων. οἱ δ´ οὖν Λακεδαιμόνιοι
[32, 60]   καὶ κρούματα ὀρχηστῶν καὶ παροινίας  τερετισμάτων   ὥσπερ κακοὶ καὶ περίεργοι μάγειροι
[32, 55]   τὸ σφαλερὸν τῆς ἐν οἴνῳ  τέρψεως   παραμυθουμένη μετὰ ξυγγενοῦς δυνάμεως, ὥσπερ
[32, 25]   μήτε θορύβῳ συνεχεῖ καὶ ἀτάκτῳ  τεταραγμένον,   ἀλλ´ ἀκοὴ μία τοσοῦδε πλήθους.
[32, 80]   δ´ αὖθ´ Ἱπποκόων ἀπαμειβόμενος προσέειπε·  τέττα,   σιωπῇ ἧσο, ἐμῷ δ´ ἐπιπείθεο
[32, 70]   παραχωρεῖν· εἰ δ´ ὑμεῖς, ἔφη,  τέτταρα   πέντε βήματα νικᾶτε, κἀγὼ
[32, 40]   καὶ ὁρᾶτε μὲν τρεῖς  τέτταρας   ἡνιόχους, ὁρᾶσθε δὲ ὑπὸ τοσούτων
[32, 45]   οὐ μουσικῆς ἰσχὺν οὐδ´ ὑπερβολὴν  τέχνης,   ἀλλ´ ἀκροατῶν κουφότητα καὶ πόλεως
[32, 65]   κάμνοντας ἰάσονται. περὶ γὰρ τῆς  τέχνης   καὶ νῦν ἡμῖν διαλέγονται ᾄδοντες.
[32, 100]   πάσῃ προθυμίᾳ καὶ τἀκριβέστερα τῆς  τέχνης·   δέ, οὐ γὰρ ἦν
[32, 95]   ὥσπερ ἔφη τις τοὺς ἐν  τῇ   Ἀττικῇ κανθάρους, τοῦ καθαρωτάτου μέλιτος
[32, 70]   ὑμεῖς μίαν ἡμέραν; οὐκ ἐν  τῇ   γενομένῃ ταραχῇ μέχρι σκωμμάτων ἐθρασύνοντο
[32, 80]   ἐκεῖνος) ὑμῶν δὲ οὐδεὶς ἐν  τῇ   θέᾳ καθέστηκεν, ἀλλὰ πολὺ μᾶλλον
[32, 50]   μὲν ἐάσωμεν, ἀλλ´ ἐν αὐτῇ  τῇ   θέᾳ τὰ γιγνόμενα οὐκ αἰσχρὰ
[32, 65]   γένος ἀναιδὲς καὶ περίεργον ἐπιθέσθαι  τῇ   μουσικῇ, καὶ μελετᾶν τότ´ εὐθὺς
[32, 1]   εἰ θέλουσιν ἄνδρας ἀγαθοὺς ἐν  τῇ   πόλει γενέσθαι, τὸ κάλλιστον ἐμβάλλειν
[32, 50]   ἐκείνοις οὐδὲ τὸ δραμεῖν ἐν  τῇ   πόλει δοκεῖ μέτριον, ἀλλὰ καὶ
[32, 100]   ἄλλως εἶναι δοκῇ τόπος ἐν  τῇ   πόλει, καθάπερ οἶμαι καὶ ἄλλοι
[32, 5]   Κυνικῶν λεγομένων ἔστι μὲν ἐν  τῇ   πόλει πλῆθος οὐκ ὀλίγον, καὶ
[32, 75]   εὐδοκιμοῦν· καὶ νῦν ἐστιν ἐν  τῇ   πόλει τόπος οὕτω καλούμενος Ἵππου
[32, 45]   ἐν μέσῳ τῆς οἰκουμένης ἐν  τῇ   πολυανθρωποτάτῃ πασῶν πόλει τοιαῦτα ἐργάζονται,
[32, 65]   γὰρ ζῷα ἐν τῇ συνουσίᾳ  τῇ   πρὸς τὸν Ὀρφέα τὰ μὲν
[32, 65]   λόγον. τὰ γὰρ ζῷα ἐν  τῇ   συνουσίᾳ τῇ πρὸς τὸν Ὀρφέα
[32, 20]   ἐμὲ τῷ θορύβῳ καταπίοιτε καὶ  τῇ   ταραχῇ, βουλόμενον ὑμᾶς ὠφελεῖν. μείναντες
[32, 35]   τε γὰρ Αἴγυπτος {ὑμῶν}  τηλικοῦτον   ἔθνος, σῶμα τῆς πόλεώς ἐστι,
[32, 5]   ὑμᾶς· δηλώσετε δέ, ἂν ἀνάσχησθε  τήμερον·   ἀλλὰ μᾶλλον παρὰ τοὺς καλουμένους
[32, 5]   διδασκάλων καταφρονεῖν, καὶ δέον ἐκκόπτειν  τὴν   ἀγερωχίαν αὐτῶν οἱ δ´ ἔτι
[32, 60]   τοιαῦτα διὰ τὴν ἀλκὴν καὶ  τὴν   ἀγριότητα δυσπιστότερα εἶναι, καὶ τὰ
[32, 80]   οὗτος μέντοι ἐστὶν περὶ  τὴν   Ἀθηνᾶν αὖθις ἀσεβήσας ἁλισκομένης τῆς
[32, 60]   καὶ λόγῳ προσέχοντα; οὐκ ἀποθήσεσθε  τὴν   αἰσχρὰν ταύτην καὶ ἄμετρον φιλοτιμίαν;
[32, 60]   λέοντας καὶ τὰ τοιαῦτα διὰ  τὴν   ἀλκὴν καὶ τὴν ἀγριότητα δυσπιστότερα
[32, 60]   μέλους καὶ πάντα τρόπον λωβησάμενοι  τὴν   ἀρχαίαν μουσικήν— τίς γὰρ αὐτῶν
[32, 90]   τούτοις αὐτοὺς ἐποίησε θαυμάζεσθαι διὰ  τὴν   αὐτὴν αἰτίαν. σκοπεῖτε δὲ μὴ
[32, 60]   δήμους κἀγὼ παρέβαλον, Νέρωνι φαίνεσθαι  τὴν   αὐτὴν ἔχοντες νόσον; ἀλλ´ οὐδ´
[32, 10]   δαιμόνιον, μάλιστα δὲ αὐτὸ δείκνυσι  τὴν   αὑτοῦ δύναμιν καὶ μόνον οὐ
[32, 65]   διὸ μὴ δύνασθαι παντάπασιν ἐκβῆναι  τὴν   αὑτῶν φύσιν, ἀλλὰ μικρὸν μέν
[32, 95]   ἀγνοίᾳ χαρᾶς ἄνθρωποι διώκουσι γέλωτα.  τὴν   γοῦν βοτάνην ἀκηκόατε τὴν σαρδόνιον
[32, 95]   μὲν σῶμα ἰσχυρῷ καὶ μεγάλῳ,  τὴν   δὲ διάνοιαν ἀμαθεῖ. πρὸς τοῦ
[32, 15]   οἱ μὴ ῥᾳδίως αὐτὸ πράττοντες.  τὴν   δὲ ἑτέραν ἐπιμέλειαν ἔργον εἶναί
[32, 65]   πλησίον ᾖ, οὐκ ἔσται γνῶναι  τὴν   διατριβήν. δοκεῖ δέ μοι, καὶ
[32, 30]   ἐνταῦθα ἀφυλάκτως ἔχετε καὶ προήσεσθε  τὴν   δόξαν τῆς πόλεως· ὥσπερ αἱ
[32, 85]   πόλιν εἴποι τις ἂν〉 ὀρθῶς  τὴν   ἐκ τοιούτων, οὐδέ γε χορὸν
[32, 95]   οὐδ´ ἂν ὑπερβάλοισθέ ποτε οἶμαι  τὴν   ἐκείνου μεγαλοψυχίαν· ἀλλ´ εὐταξίᾳ, κόσμῳ,
[32, 15]   οὐκ ἔδει φροντίζειν· τοιγαροῦν διὰ  τὴν   ἐκείνων ἀναχώρησιν καὶ σιωπὴν ἐρίδων
[32, 40]   τῶν σοφῶν· ἧκε δὲ εἰς  τὴν   Ἑλλάδα θεασόμενος οἶμαι τά τε
[32, 35]   γιγνομένων ἀφθονίᾳ καὶ διαθέσει, καὶ  τὴν   ἔξωθεν ὑπερκειμένην ἔχετε, τήν τε
[32, 5]   λόγου χρηστοῦ ποτε ἀκοῦσαι καὶ  τὴν   ἐπὶ τῷ συμφέροντι δέξασθαι παρρησίαν·
[32, 65]   ὑμῶν τὴν περὶ τοῦτο καὶ  τὴν   ἐπιθυμίαν, πάντες δὴ ᾄδουσι καὶ
[32, 65]   εἴδη μεταβαλόντας εἰς ἀνθρώπους διαφυλάττειν  τὴν   ἐπιμέλειαν. εἶναι δὲ τοῦτο αὐτὸ
[32, 40]   τῆς θαλάττης καὶ τὸ μέγιστον  τὴν   ἐπιφάνειαν τοῦ θεοῦ· μαινομένην δὲ
[32, 95]   παρ´ αὑτῷ ταῦτα, συνειδὼς ὑμῖν  τὴν   ἐσχάτην ἀπορίαν, οὐ χρημάτων, ἀλλὰ
[32, 50]   καθάπερ οἶμαι διὰ τῶν ὤτων  τὴν   εὐδαιμονίαν δεχομένους, σωτῆρα καὶ θεὸν
[32, 50]   ἁπλοῦν δήπουθεν, τοῦ μὲν ἐμφαίνει  τὴν   ἡσυχίαν τοῦ τρόπου καὶ τὸ
[32, 10]   ὥσπερ οἱ χειμῶνος ἀποτολμῶντες εἰς  τὴν   θάλατταν βραχύν τινα καὶ σύντομον
[32, 40]   δὲ πάντων χαλεπώτατον, ἐσπουδακότες περὶ  τὴν   θέαν οὐχ ὁρῶσι καὶ ἀκούειν
[32, 35]   ἔχετε, τήν τε Ἐρυθρὰν καὶ  τὴν   Ἰνδικήν, ἧς πρότερον τοὔνομα ἀκοῦσαι
[32, 35]   τὸ ὠφέλιμον, τήν τε θάλατταν  τὴν   καθ´ ἡμᾶς ἅπασαν ἐκδέχεσθε, κάλλει
[32, 65]   οὐκ ἐτίμησαν αὐτόν, ἀλλ´ ἀφείλοντο  τὴν   κιθάραν καὶ τὰς χορδὰς ἐξέτεμον,
[32, 75]   ἵππῳ, καί φασιν οὕτω διαφθαρῆναι  τὴν   κόρην. σκοπεῖτε δὲ μὴ καὶ
[32, 55]   ἄτεγκτον τοῦ πάθους, θηλυτέραν δὲ  τὴν   λύπην ἐργαζομένων δι´ ᾠδῆς λανθανούσης
[32, 55]   ὑμῖν ἀφικνεῖται δεῦρο αὐτόματον οὐδὲ  τὴν   μᾶζαν ἔχετε ἐν ἐξουσίᾳ δήπουθεν,
[32, 40]   τοῦτο δὲ ἔφη κινεῖν αὐτοῖς  τὴν   μανίαν. εὐθὺς γὰρ οἱ μὲν
[32, 20]   κύματα καὶ τὸ πέλαγος καὶ  τὴν   μεταξὺ τῶν πόλεων {καὶ τῶν}
[32, 60]   ὀδύρεσθαι καὶ χαλεπῶς φέρειν· ὥστε  τὴν   μητέρα αὐτοῦ Καλλιόπην διὰ τὴν
[32, 60]   πελάγει τοὺς δελφῖνας ἀφικέσθαι πρὸς  τὴν   ναῦν, καὶ μετὰ ταῦτα ἐκπεσόντα
[32, 35]   ἑαυτοὺς κοιμᾶσθε διοικεῖτε  τὴν   οἰκίαν ἕκαστος οὐ πάνυ δῆλός
[32, 20]   θροῦν οὐδὲ τὸν γέλωτα οὐδὲ  τὴν   ὀργὴν οὐδὲ τοὺς〉 συριγμοὺς οὐδὲ
[32, 65]   ἐξεστάναι καὶ φρίττειν κατὰ μνήμην  τὴν   Ὀρφέως. εἶναι δὲ τῷ τρόπῳ
[32, 75]   ἄβατον. γὰρ πατὴρ συγκαθεῖρξε  τὴν   παῖδα τῷ ἵππῳ, καί φασιν
[32, 1]   τούτων ἔχετε· σπουδῆς δὲ ὑμῖν  τὴν   πᾶσαν ἔνδειαν ὁρῶ οὖσαν. καίτοι
[32, 95]   χρὴ καὶ ὑμᾶς ἀντιφιλοτιμεῖσθαι καὶ  τὴν   πατρίδα κρείττω ποιεῖν, μὰ Δί´
[32, 65]   γὰρ ὁρῶσι τὴν σπουδὴν ὑμῶν  τὴν   περὶ τοῦτο καὶ τὴν ἐπιθυμίαν,
[32, 70]   μὲν αὐλῶν, ὑμεῖς δὲ ὀρχούμενοι  τὴν   πόλιν ἀπωλέσατε. καὶ νῦν οὕτως
[32, 5]   ἄνδρα ἐλέγχειν, ἀλλὰ καὶ κοινῇ  τὴν   πόλιν, εἴ τι μὴ καλῶς
[32, 35]   χώραν· οὐδ´ ἂν περὶ ἰχθύων,  τὴν   πόλιν ἐπαινεῖ· πόθεν; ἀλλὰ θάλατταν
[32, 60]   ὥς φασιν, ἤγειρε καὶ ἐπύργου  τὴν   πόλιν· οὗτοι δὲ ἀνατρέπουσι καὶ
[32, 95]   συνέσεως. τοιγαροῦν τέθνηκε κατασιωπήσας ὑμῶν  τὴν   πόλιν, {τοῦτ´ ἔστι καταδικάσας αὐτήν,
[32, 15]   σώζεσθαι, πρὶν ἐλθεῖν εἰς τέλος  τὴν   πονηρίαν εἴργοντες καὶ κατέχοντες. δεῖ
[32, 60]   τὴν μητέρα αὐτοῦ Καλλιόπην διὰ  τὴν   πρὸς τὸν υἱὸν εὔνοιαν καὶ
[32, 95]   γέλωτα. τὴν γοῦν βοτάνην ἀκηκόατε  τὴν   σαρδόνιον καλουμένην, γέλωτα μὲν
[32, 65]   γνῶναι ῥᾴδιον. ὡς γὰρ ὁρῶσι  τὴν   σπουδὴν ὑμῶν τὴν περὶ τοῦτο
[32, 35]   καὶ τὴν ἔξωθεν ὑπερκειμένην ἔχετε,  τήν   τε Ἐρυθρὰν καὶ τὴν Ἰνδικήν,
[32, 35]   θαυμαστὸν αὐτοῦ καὶ τὸ ὠφέλιμον,  τήν   τε θάλατταν τὴν καθ´ ἡμᾶς
[32, 40]   λήξαντος ἰδεῖν ἔστι μέχρι πολλοῦ  τήν   τε λιγνὺν καὶ μέρη τινὰ
[32, 45]   ἤδη τινὰς τῶν ἀπολωλότων διὰ  τὴν   τοιαύτην πρόφασιν νεανιεύσασθαι, μὴ παραιτουμένους
[32, 50]   θεός, οἶμαι, καὶ φέρει πρᾴως  τὴν   τῶν πολλῶν ἄνοιαν. τοιγαροῦν ὡς
[32, 45]   ἴσως καὶ ἀναγκαῖόν ἐστι διὰ  τὴν   τῶν πολλῶν ἀσθένειαν καὶ σχολήν·
[32, 45]   ἡδονὴν δύναμιν, ἀλλὰ διὰ  τὴν   ὑμετέραν ἀβελτερίαν. διὰ τί γὰρ
[32, 60]   οἶμαι διὰ τὸ εὔηθες καὶ  τὴν   φιλανθρωπίαν, τῶν δὲ ὀρνίθων μουσικὸν
[32, 90]   καὶ νῦν; ὅτι κοινῇ ἐκτήσαντο  τὴν   φιλοτιμίαν. τοὺς δὲ Ἀθηναίους τὰ
[32, 35]   ἀνθρώπους εἶναί φησιν ἀγαθούς, ἀλλὰ  τὴν   χώραν· οὐδ´ ἂν περὶ ἰχθύων,
[32, 20]   Ὀδυσσείᾳ πεποίηται Καλυψοῖ ἀπολογούμενος ὑπὲρ  τῆς   ἀγγελίας, ἣν ἀηδῆ οὖσαν ἐκόμιζε,
[32, 60]   ἦν Μούσης, οἱ δὲ ἐκ  τῆς   Ἀμουσίας αὐτῆς γεγόνασι· διαθρύψαντες γὰρ〉
[32, 45]   χρισάμενοι φαρμάκῳ; δῆλον ὅτι τῷ  τῆς   ἀνοίας· ὡς οὐκ ἦν ὑμῖν
[32, 45]   τοῦ κόσμου τοῦ προσήκοντος καὶ  τῆς   ἀξίας τῆς ἑαυτῶν οὐ φροντίζετε.
[32, 45]   συνίετε· αὐτοὶ δὲ παντελῶς ἔξω  τῆς   ἁρμονίας τῆς κατὰ φύσιν γιγνόμενοι
[32, 55]   ἔχοντας τῶν παροινούντων εὐθὺς ἀπὸ  τῆς   ἀρχῆς, οὐχ ὥσπερ ἐν τῷ
[32, 30]   σπουδαῖς, ὅταν ὑμῖν ἐμπέσῃ τὸ  τῆς   ἀταξίας πνεῦμα, ὥσπερ ἂν τραχὺς
[32, 25]   θῶμεν; ἐγὼ μὲν γὰρ ὡς  τῆς   βελτίονος οὖσιν ὑμῖν παρέσχηκα ἐμαυτόν·
[32, 95]   μηδέποτε γεύσασθαι, μηδ´ ἂν ἐκχέηται,  τῆς   δὲ ἑτέρας τροφῆς. ἀλλ´ ἐστὲ
[32, 90]   αἰχμαλωσίαν καὶ δουλείαν καὶ ἀπαγωγήν,  τῆς   δὲ ψυχῆς ἠνδραποδισμένης καὶ ἀπολωλυίας
[32, 55]   λύραν αὑτοὺς ἡρμόσαντο ἕωθεν, ἀποπαύοντες  τῆς   διὰ τῶν ὀνειράτων ταραχῆς. καὶ
[32, 90]   τοῦτ´ ἔσχον τὸ ὄνομα καὶ  τῆς   δόξης ἀπολαύουσιν ἔτι καὶ νῦν;
[32, 10]   πράττουσι κέρδους ἕνεκεν καὶ δόξης  τῆς   ἑαυτῶν, οὐ τῆς ὑμετέρας ὠφελείας,
[32, 45]   τοῦ προσήκοντος καὶ τῆς ἀξίας  τῆς   ἑαυτῶν οὐ φροντίζετε. κἂν μὲν
[32, 55]   ψυχαῖς ἐπεισάγουσα καὶ τὸ σφαλερὸν  τῆς   ἐν οἴνῳ τέρψεως παραμυθουμένη μετὰ
[32, 95]   καὶ ἴσως ἂν αὐτῷ καὶ  τῆς   ἐνθάδε ἀφίξεως παράσχοιτε πόθον. οὐ
[32, 40]   Νείλου καὶ τῆς χώρας καὶ  τῆς   θαλάττης καὶ τὸ μέγιστον τὴν
[32, 85]   ῥιπτοῦντες καὶ γυμνοὶ βαδίζοντες ἀπὸ  τῆς   θέας ἐνίοτε, τοῦτ´ ἔστιν αἰσχρὰ
[32, 25]   χάριν εἰδώς· ὃν ἐγὼ τίθημι  τῆς   θείας καὶ βασιλικῆς φύσεως, καὶ
[32, 10]   τῆς μὲν σωτηρίας αὐτῶν καὶ  τῆς   θεραπείας ἀμελήσειε, στεφάνους δὲ καὶ
[32, 85]   ἔνδοξος ἦν· ἀλλ´ ὅμως  τῆς   Ἰθάκης πολίτης ἐπόρθησεν αὐτήν, {ὁ}
[32, 70]   πρόεισι καὶ παντὸς ἅπτεται μετὰ  τῆς   ἴσης εὐχερείας. μὴ οὖν οἴεσθε
[32, 25]   καὶ πολὺ χείρους· οἷα δὴ  τῆς   κακίας αὐτῶν οὔσης οὐ μιᾶς
[32, 30]   καὶ τελέως ὑμᾶς ἀναγκάσαι καταγνῶναι  τῆς   κακίας καὶ τῶν ἁμαρτημάτων οὐ
[32, 45]   δὲ παντελῶς ἔξω τῆς ἁρμονίας  τῆς   κατὰ φύσιν γιγνόμενοι καὶ σφόδρα
[32, 10]   ἰατρὸς ἐπὶ κάμνοντας ἀνθρώπους εἰσιὼν  τῆς   μὲν σωτηρίας αὐτῶν καὶ τῆς
[32, 85]   Ἰθάκης πολίτης ἐπόρθησεν αὐτήν, {ὁ}  τῆς   μικρᾶς καὶ ἀδόξου σφόδρα οὖσαν
[32, 80]   κεραυνωθεὶς καὶ τοῦ χειμῶνος καὶ  τῆς   ναυαγίας τοῖς πᾶσιν αἴτιος γενόμενος.
[32, 35]   καὶ ἰσθμῶν, ἀλλὰ σχεδὸν ἁπάσης  τῆς   οἰκουμένης γίγνεσθαι παρ´ ὑμῖν. κεῖται
[32, 45]   αὗται δὲ σχεδὸν ἐν μέσῳ  τῆς   οἰκουμένης ἐν τῇ πολυανθρωποτάτῃ πασῶν
[32, 35]   κεῖται γὰρ ἐν συνδέσμῳ τινὶ  τῆς   ὅλης γῆς καὶ τῶν πλεῖστον
[32, 65]   ἀλλὰ μικρὸν μέν τι διασῴζειν  τῆς   Ὀρφέως διδασκαλίας, τὸ πολὺ δ´
[32, 70]   ὅπως εἰδῆτε τὰ φυόμενα ἐκ  τῆς   περὶ τὸν βίον ταύτης ἀταξίας.
[32, 25]   δῆμον τὸν ἄπειρον, ὥς φασι,  τῆς   ποίας μερίδος θῶμεν; ἐγὼ μὲν
[32, 5]   εὐνοίας καὶ φανερὰ ποιήσει τὰ  τῆς   πόλεως ἀρρωστήματα. τοιγαροῦν ὅταν ποτὲ
[32, 35]   καὶ νῦν εἶπον τὰ περὶ  τῆς   πόλεως, δεῖξαι βουλόμενος ὑμῖν ὡς
[32, 45]   θαυμαστὸν ἐπ´ ὀνείδει καὶ καταγέλωτι  τῆς   πόλεως, εἰ παρὰ μὲν τοῖς
[32, 65]   χορδὰς ἐξέτεμον, ἀπιέναι προειπόντες ἐκ  τῆς   πόλεως. ἐκεῖνοι μὲν οὖν τὸ
[32, 30]   οὐ κοινόν ἐστι τοῦτο οὐδὲ  τῆς   πόλεως· ἐν τῷ θεάτρῳ δὲ
[32, 40]   στενωποῖς μένει καὶ δι´ ὅλης  τῆς   πόλεως ἐπὶ συχνὰς ἡμέρας· καθάπερ
[32, 95]   ὅσην αὐτοκράτωρ ὑμῶν πεποίηται  τῆς   πόλεως ἐπιμέλειαν; οὐκοῦν χρὴ καὶ
[32, 35]   Αἴγυπτος {ὑμῶν} τηλικοῦτον ἔθνος, σῶμα  τῆς   πόλεώς ἐστι, μᾶλλον δὲ προσθήκη,
[32, 5]   τὰς τοιαύτας ψυχαγωγίας καὶ ἀπάτας  τῆς   πόλεως· μαινοίμην γὰρ ἄν· ἀλλ´
[32, 50]   ὑμῖν παιδαγωγοὺς δέδωκε τοὺς φρονιμωτέρους  τῆς   πόλεως, μεθ´ ὧν καὶ θεωρεῖτε
[32, 75]   κἀγὼ τὸν ἱππικὸν τοῦτον ἔρωτα  τῆς   πόλεως, μή τι δυσχερὲς ὑμῖν
[32, 85]   ἄνδρες Ἀλεξανδρεῖς, τοὺς πυνθανομένους περὶ  τῆς   πόλεως τὰ μὲν ἄλλ´ ἀκούειν
[32, 30]   ἔχετε καὶ προήσεσθε τὴν δόξαν  τῆς   πόλεως· ὥσπερ αἱ κακαὶ γυναῖκες,
[32, 75]   ὅπως μὴ ταράττησθε μηδὲ ἐκπίπτητε  τῆς   τάξεως. μὴ γὰρ δαιμόνια πάντ´
[32, 40]   διαλυθῶσι, τὸ μὲν ἀκμαιότερον ἔσβεσται  τῆς   ταραχῆς· ἔτι δὲ ἔν τε
[32, 65]   τοὺς κάμνοντας ἰάσονται. περὶ γὰρ  τῆς   τέχνης καὶ νῦν ἡμῖν διαλέγονται
[32, 100]   οὖν πάσῃ προθυμίᾳ καὶ τἀκριβέστερα  τῆς   τέχνης· δέ, οὐ γὰρ
[32, 15]   πικρὸν εἶναι. τὸ μὲν γὰρ  τῆς   τιμωρίας σκληρὸν ἀπόλλυσι, τὸ δὲ
[32, 75]   δὲ μὴ καὶ ὑμεῖς ὑπὸ  τῆς   τοιαύτης ἐπιθυμίας ἀπόλησθε. ποῖος γὰρ
[32, 65]   δὲ οὕτως ἀγεννῶς δεδούλωσθε ὑπὸ  τῆς   τοιαύτης ἡδονῆς. δι´ ὑμᾶς δὲ
[32, 80]   τὴν Ἀθηνᾶν αὖθις ἀσεβήσας ἁλισκομένης  τῆς   Τροίας, καὶ αὐτός τε διὰ
[32, 55]   δήπουθεν, ἀλλὰ καὶ ταύτην ἐκ  τῆς   τῶν κρειττόνων χειρὸς λαμβάνετε· ὥστε
[32, 10]   καὶ δόξης τῆς ἑαυτῶν, οὐ  τῆς   ὑμετέρας ὠφελείας, τοῦτο δ´ ἤδη
[32, 95]   πρὸς αὐτούς, οἵας ἂν μετάσχητε  τῆς   φήμης, ἐκείνους δὲ περὶ ὑμῶν
[32, 35]   τοῦ τε ποταμοῦ τὸ ἴδιον  τῆς   φύσεως {καὶ} παρὰ τοὺς ἄλλους
[32, 40]   εἶπον, τὰ τοῦ Νείλου καὶ  τῆς   χώρας καὶ τῆς θαλάττης καὶ
[32, 50]   οὐ φιλοζῴου ψυχῆς· ὑπὲρ δὲ  τῆς   ψαλτρίας ἀπάγχεσθαι, καθάρματος ἀγεννοῦς καὶ
[32, 60]   ἡμέρου καὶ μουσικὰ ἐποίει διὰ  τῆς   ᾠδῆς· οὗτοι δὲ ὑμᾶς, ἀνθρώπους
[32, 45]   ταῦτα ἔλεγεν. περὶ δὲ ὑμῶν  τί   ἄν τις ἔχοι λέγειν; καὶ
[32, 35]   δεῖξαι βουλόμενος ὑμῖν ὡς ὅ,  τι   ἂν ἀσχημονῆτε οὐ κρύφα γίγνεται
[32, 40]   αἰσχύνονται λέγειν ποιεῖν ὅ,  τι   ἂν αὐτοῖς ἐπέλθῃ. τὸ δὲ
[32, 45]   θάνατος. καὶ γὰρ ἐκείναις ὅ,  τι   ἂν γευσαμέναις γλυκὺ φανῇ, πρὸς
[32, 30]   φασί· τὸ δὲ Ἀλεξανδρέων πλῆθος  τί   ἂν εἴποι τις, οἷς μόνον
[32, 1]   ἐννοεῖτε καὶ ταχὺ φθέγγεσθε ὅ,  τι   ἂν ἐννοήσητε· ἐγὼ δὲ μᾶλλον
[32, 30]   σωφρονεῖν ὑμᾶς· ἀλλ´ ὅμως ὅ,  τι   ἂν πράττῃ τις καθ´ αὑτόν,
[32, 1]   εἰπεῖν, μᾶλλον δὲ οὐδὲ τούτου·  τί   γάρ, ἂν κοινῇ πάντες ἀποτυγχάνωσι
[32, 45]   διὰ τὴν ὑμετέραν ἀβελτερίαν. διὰ  τί   γὰρ ἔξω παραπλησίως ἀκούονται τοῖς
[32, 5]   πυκνίτης, δύσκολον γερόντιον, ὑπόκωφον, καὶ  τί   δ´ ἔστ´ Ἀθηναίοισι πρᾶγμ´ ἀπώμοτον;
[32, 80]   κραδίην δ´ ἐλάφοιο, τί πτώσσεις;  τί   δ´ ὀπιπτεύεις κατὰ ἅρμ´ ἐν
[32, 50]   γενέσθαι φασὶ Κενταύρων συνουσίαν. καὶ  τί   δεῖ τἄλλα ἐπεξιέναι καθ´ ἕκαστον;
[32, 70]   τὸ δεινὸν ἄχρι πείρας προῆλθεν.  τί   δὴ καὶ τούτων ἐπεμνήσθην; ὅπως
[32, 65]   αὑτῶν φύσιν, ἀλλὰ μικρὸν μέν  τι   διασῴζειν τῆς Ὀρφέως διδασκαλίας, τὸ
[32, 85]   λαμπρὸν ἦν, πλὴν εἰ μή  τι   διορύττειν διασκάπτειν τοιοῦτον
[32, 75]   τοῦτον ἔρωτα τῆς πόλεως, μή  τι   δυσχερὲς ὑμῖν καὶ ξένον ἐνέγκῃ
[32, 45]   πάντες. αἱ δὲ Σειρῆνες ἄλλο  τι   ἐποίουν, ὡς μῦθός φησιν,
[32, 75]   τῶν αὐτῶν· εἰ λέγοι ταῦτα,  τί   ἐρεῖτε; δῆλον ὅτι οὐδ´
[32, 70]   τινὲς δὲ ὀλίγοι βάλλοντες ὅ,  τι   ἔτυχον ἅπαξ δίς, ὥσπερ
[32, 45]   νόμους ἀμύνασθαι πειρώμενος, καὶ τάχα  τι   καὶ γενναῖον ἐδύνατο πρᾶξαι μὴ
[32, 75]   ἐρασθῆναι ταύρου, καὶ συγγενομένην χαλεπόν  τι   καὶ μέγα τεκεῖν τέρας. δέδοικα
[32, 5]   καὶ κοινῇ τὴν πόλιν, εἴ  τι   μὴ καλῶς ἔπραττον· ὥστε σὺν
[32, 75]   οὕτως, ἵν´ ὑμῖν καὶ χαρίσωμαί  τι   μικρόν· ἅρματα δ´ ἄλλοτε μὲν
[32, 70]   ἅπαντας ὁρῶν καὶ ἑτοίμους ἀπόλλυσθαι.  τί   οὖν; ἐβιάσαντο μετὰ ταῦτα οἱ
[32, 90]   ἀγαθοὺς ὑπὲρ τῶν πατρίδων γίγνεσθαι;  τί   οὖν μόνοι Λακεδαιμόνιοι τοῦτ´ ἔσχον
[32, 40]   μὲν Ἑλλήνων, τοσούτων δὲ βαρβάρων.  τί   οὖν οἴεσθε τούτους ἐπὶ γῆς
[32, 30]   ἐν ταῖς ὁδοῖς {πλεῖστα} ἁμαρτάνουσιν.  τί   οὖν; τάχα ἐρεῖ τις, τοῦτο
[32, 45]   τὰ ὦτα ἐπαλήλιπται τῶν ἐκεῖ;  τί   οὖν τοῦτο δείκνυσι; μὰ Δί´
[32, 50]   γλυκὺ φανῇ, πρὸς τούτῳ διαφθείρονται.  ~τί   οὖν τοῦτο λαμπρόν, κακοδαίμονες;
[32, 60]   τὰ ζῷα προσιέναι αὐτῷ, πολύ  τι   πλῆθος οἶμαι {τῶν} πάντων θηρίων.
[32, 80]   ὄμματ´ ἔχων, κραδίην δ´ ἐλάφοιο,  τί   πτώσσεις; τί δ´ ὀπιπτεύεις κατὰ
[32, 75]   κεύθετε θυμῷ βρωτὺν οὐδὲ ποτῆτα.  τί   σφόδρα οὕτω κυκᾶσθε; τίς
[32, 50]   οὐ παρακαλοῦντες, τελευτῶντες ἀπίασι κακόν  τι   τοῖς συμπόταις δόντες παρ´
[32, 20]   φασὶν ἐνίων ζῴων ὠφελεῖν πρός  τι   τῶν χαλεπῶν. ἐγὼ γοῦν, εἰ
[32, 25]   ὑμῶν αὐτῶν. καὶ γὰρ ἕν  τι   τῶν χρησίμων ἐστὶ καὶ μᾶλλον
[32, 65]   ἔλεγε γὰρ ἐξ ἐκείνων γένος  τι   φῦναι Μακεδόνων, καὶ τοῦτο αὖθις
[32, 25]   διδάσκουσι χάριν εἰδώς· ὃν ἐγὼ  τίθημι   τῆς θείας καὶ βασιλικῆς φύσεως,
[32, 50]   καὶ διὰ τῶν αὐτῶν ἀναγκάζησθε  τιμᾶν   τὸ δαιμόνιον; ἀλλ´ ἔστιν εὐγνώμων
[32, 10]   χρή, παρ´ οἷς μάλιστα μὲν  τιμᾶται   τὸ δαιμόνιον, μάλιστα δὲ αὐτὸ
[32, 50]   τοιγαροῦν εἰκότως εὐδοκιμοῦσι καὶ πάσης  τιμῆς   τυγχάνουσιν. αἰδούμενοι γὰρ αὑτοὺς πρῶτοι
[32, 30]   εἰσελθὼν καταπλαγείη τε ὑμᾶς καὶ  τιμήσειεν·   {ὥστε, εἰ μηδὲν ἄλλο, τοῦτό
[32, 95]   τις τῶν ἐμπόρων πολλὰ καὶ  τίμια   ἔχων καταπλεύσειεν εἰς πόλιν, ἔπειθ´
[32, 95]   τὸ γελοῖον ἀγαθόν ἐστιν οὐδὲ  τίμιον,   ἀλλὰ τὸ χαίρειν· ἀπορίᾳ δὲ
[32, 1]   τοῦτο δὲ καλὸν μὲν  τίμιον   οὐδὲν ὑμῖν σπανίως ποτὲ
[32, 60]   Ἰσμηνίας ηὔλει παρ´ ὑμῖν  Τιμόθεος   ᾖδεν παλαιὸς Ἀρίων,
[32, 15]   εἶναι. τὸ μὲν γὰρ τῆς  τιμωρίας   σκληρὸν ἀπόλλυσι, τὸ δὲ τοῦ
[32, 60]   ταῦτα ἐκπεσόντα αὐτὸν κατὰ τύχην  τινὰ   ἀναλαβεῖν καὶ σῶσαι, πῶς ἂν
[32, 75]   ἐνδεδεμένον {καὶ κολαζόμενον διὰ τοιαύτην  τινὰ   ἀσέβειαν. φέρε οὖν, εἰ μεταξὺ
[32, 95]   μηδέποτε· δῆλον γὰρ ὡς ἐσχάτην  τινὰ   αὐτῶν πενίαν κατεγνωκὼς ἀπειρίαν
[32, 50]   θεὸν καλοῦντας ἄνθρωπον ἄθλιον; πόσον  τινὰ   γέλωτα τοὺς θεοὺς ὑμῶν καταγελᾶν
[32, 95]   καὶ μηδὲν ἐθέλειν διαλέγεσθαι. καίτοι  τίνα   γνώμην νομίζετε αὐτὸν ἔχειν; πότερον
[32, 30]   ἄρχουσιν εὐτελέστεροι φαίνεσθε; καὶ πρότερόν  τινα   εἰρηκέναι φασί· τὸ δὲ Ἀλεξανδρέων
[32, 45]   δὲ τὸ μὲν τῶν ἡνιόχων  τινὰ   ἐκπεσεῖν ἐκ τοῦ δίφρου δεινὸν
[32, 75]   οὖν εὕρῃ τις ἐπικουρίαν  τίνα   ἐξιλάσασθαι δεῖ δαιμόνων; ἔστιν Ὀλυμπίασι
[32, 30]   ἄξιον, κἂν μυριάκις ὑμῶν ἔχῃ  τινὰ   ἐξουσίαν, αὐτοὶ δὲ δύνασθε σεμνοὶ
[32, 25]   δυνάστῃ