HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Athénée de Naucratis, les Deipnosophistes (ou Le Banquet des sages), livre IV

Liste des contextes (ordre alphabétique)


γ  =  192 formes différentes pour 446 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, pages
[4, 130]   οἳ δὲ ἀνδράποδ´ ὠνήσασθαι. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Γ'   (Εἰς ταῦτα, ἑταῖρε Τιμόκρατες,
[4, 171]   χρεία. Χάρης γοῦν ἐν τῇ  γʹ   τῶν ἱστοριῶν (Πτολεμαῖόν φησι τὸν
[4, 136]   ἐπορέχθην γεύσασθ´ ἱμείρων· τὸ δέ  γ´   ἀμβροσίη μοι ἔδοξεν, οἵην δαίνυνται
[4, 132]   Βυζαντίους, ἀψινθίῳ σφιν δεῦσον ὅσα  γ´   ἂν παρατιθῇς, κάθαλα ποιήσας πάντα
[4, 169]   λέγοντι οὕτως· (Εἰ μηδὲ χέσαι  γ´   αὐτῷ σχολὴ γενήσεται μηδ´ εἰς
[4, 147]   ὀξιος ὀμφαλὸς θοίνας καλεῖται παρά  γ´   ἐμὶν καὶ τίν, σαφ´ οἶδα.
[4, 165]   φησι· (Εἰ μὴ συνήθης Φαιδίμῳ  γ´   ἐτύγχανεν Χαβρίου Κτήσιππος, εἰσηγησάμην
[4, 164]   φησιν Ἄλεξις ἐν Φυγάδι· Αἰεί  γ´   Χαιρεφῶν τιν´ εὑρίσκει τέχνην
[4, 132]   τοῦτ´ ἐγὼ ἠφάνισα. Βούλομαι δέ  γ´,   βέλτιστε σύ, κἀκεῖνο καὶ
[4, 157]   πρόγονος ὑμῶν Μελέαγρος  Γαδαρεὺς   ἐν ταῖς Χάρισιν ἐπιγραφομέναις ἔφη
[4, 148]   κατὰ τὰς πόλεις ἁπάσας. Καὶ  Γάιος   δὲ αὐτοκράτωρ (ὁ Καλλίκολα
[4, 153]   κρέα μεληδὸν ὠπτημένα καὶ ἐπιπίνουσι  γάλα   καὶ τὸν οἶνον ἄκρατον. Καμπανῶν
[4, 147]   ξανθόν τ´ ἐπεισῆλθεν μέλι καὶ  γάλα   σύμπακτον, τό κε τυρὸν ἅπας
[4, 140]   ὥς φησιν Πολέμων, οἱ  γαλαθηνοὶ   χοῖροι, ἀλλ´ ὀρθραγορίσκοι, ἐπεὶ πρὸς
[4, 139]   ἐπιτελοῦσι. Θύουσι δὲ καὶ τοὺς  γαλαθηνοὺς   ὀρθαγορίσκους καὶ παρατιθέασιν ἐν τῇ
[4, 150]   (πινάκων δὲ περιφερομένων. (Παρὰ δὲ  Γαλάταις   φησὶ Φύλαρχος ἐν τῇ ἕκτῃ
[4, 160]   τοῖς θεοῖς τοὺς αἰχμαλώτους, τοὺς  Γαλάτας   μιμούμενος κἀγὼ κατακαύσειν ηὐξάμην τοῖς
[4, 150]   Γαλάτην πλουσιώτατον ὄντα ἐπαγγείλασθαι ἑστιᾶσαι  Γαλάτας   πάντας ἐνιαυτὸν καὶ τοῦτο συντελέσαι
[4, 160]   κατὰ τοὺς τοῦ Παφίου Σωπάτρου  Γαλάτας,   Παρ´ οἷς ἔθος ἐστίν, ἡνίκ´
[4, 150]   αὐτὸς Φύλαρχος Ἀριάμνην φησὶ τὸν  Γαλάτην   πλουσιώτατον ὄντα ἐπαγγείλασθαι ἑστιᾶσαι Γαλάτας
[4, 150]   μόνον, φησίν, οἱ παραγινόμενοι τῶν  Γαλατῶν   ἀπὸ τῶν κωμῶν καὶ τῶν
[4, 131]   πέρκαι, συνόδοντες, ὄνοι, βατίδες, ψῆτται,  γαλεός,   κόκκυξ, θρίσσαι, νάρκαι, ῥίνης τεμάχη,
[4, 147]   κακκάβι´ ἦς ἔχοντα τὸ μὲν  γαλεοῦ   τι, ναρκίον ἄλλο Παρῆς ἕτερον
[4, 130]   εἰσῆλθεν ἀνθρώπων ἑκατὸν ἐμμελῶς ᾀδόντων  γαμικὸν   ὕμνον, μεθ´ οὓς ὀγχηστρίδες διεσκευασμέναι
[4, 150]   γάμους ἑστιᾷ, ὡς ἐν τῷ  γαμικῷ   νόμῳ γέγραπται, ἀπείρηται ᾠὰ καὶ
[4, 131]   φασὶ ποιῆσαι Κότυν ἐν Θρᾴκῃ,  γάμον   Ἰφικράτει. Τούτων δ´ ἔσται πολὺ
[4, 132]   εἰσιν οἱ κεκλημένοι (εἰς τοὺς  γάμους,   βέλτιστε, καὶ πότερ´ Ἀττικοὶ ἅπαντες
[4, 150]   πρυτανεῖον. Ἐὰν δέ τις Ναυκρατιτῶν  γάμους   ἑστιᾷ, ὡς ἐν τῷ γαμικῷ
[4, 128]   Μακεδονίᾳ, ὡς ἔφην, τοῦ Καράνου  γάμους   ἑστιῶντος οἱ μὲν συγκεκλημένοι ἄνδρες
[4, 128]   τοὺς Καράνου τοῦ Μακεδόνος ἐμφανίζοντος  γάμους.   Καὶ ἄλλαις δὲ περιετύχομεν τοῦ
[4, 160]   ὃς ὑποκοριστικώτερον αὐτὸν ὠνόμασεν ἐν  Γάμῳ   οὕτως· Κογχίον τε μικρὸν ἀλλᾶντός
[4, 169]   διὰ τοῦ π> Ἀντιφάνης ἐν  Γάμῳ·   (Πατάνια, σεῦτλον, σίλφιον, χύτρας, λύχνους,
[4, 131]   Πρωτεσιλάῳ διασύρων τὸ τῶν Ἰφικράτους  γάμων   συμπόσιον, ὅτε ἤγετο τὴν Κότυος
[4, 136]   (νηδὺς δ´ οὐχ ὑπέμεινε, βιάζετο  γὰρ   ἀδέεσσι· δάμνα μιν ζωμός τε
[4, 174]   τῶν περὶ Ἄδωνιν θρήνων· τὸν  γὰρ   Ἄδωνιν Γίγγρην καλεῖτε ὑμεῖς οἱ
[4, 140]   ἐν ταῖς κοπίσι παρατίθεσθαι τοῦτο  γὰρ   αἱ βάρακες δηλοῦσιν, οὐχὶ τολύπας,
[4, 139]   καλουμένοις ὑπὲρ τῶν παίδων· κομίζουσι  γὰρ   αἱ τιτθαὶ τὰ ἄρρενα παιδία
[4, 140]   ἐπάικλα κάπτειν μετὰ δεῖπνον· γίνεται  γὰρ   ἄλφιτα ἐλαίῳ ἐρραμένα. Τὸ δ´
[4, 172]   ᾄσματι τοῖς Ἄθλοις· Θρῴσκων μὲν  γὰρ   Ἀμφιάραος, ἄκοντι δὲ νίκασεν Μελέαγρος.
[4, 138]   ἀνδρειότατοι ἁπάντων εἰσὶ Λακεδαιμόνιοι· ἕλοιτο  γὰρ   ἄν τις εὖ φρονῶν μυριάκις
[4, 168]   καταισχύνας τὸ γένος. Πάντα  γὰρ   ἀνάλωσε τὰ πατρῷα εἰς ἀσωτίαν
[4, 137]   ἐν τῇ πόλει. Μέλλοντα δειπνίζειν  γὰρ   ἄνδρα Θετταλὸν οὐκ Ἀττικηρῶς οὐδ´
[4, 142]   σύμμετρον τῆς διαίτης. Τὸ μὲν  γὰρ   ἀνελεύθερον ἐνόμιζε, τὸ δ´ ὑπερήφανον.
[4, 144]   (εἰ γνήσιον τὸ σύγγραμμα· πολλοὶ  γὰρ   αὐτό φασιν εἶναι Σωσιβίου, εἰς
[4, 144]   πλὴν (οὐχ) οἱ τύραννοι. Ἔκπλεῳ  γὰρ   αὐτοῖς ἀεὶ παρεσκευασμέναι οὐδεμίαν ἐν
[4, 132]   Ἕτερος ἔσται σοι πίναξ· αὐτὸς  γὰρ   αὐτὸν ἐπριάμην ὀκτὼ ὀβολῶν. {Α.
[4, 182]   μὲν οὐδενὶ χρῶνται ὀργάνῳ. (Τὸν  γὰρ   βάρωμον καὶ βάρβιτον, ὧν Σαπφὼ
[4, 163]   τῇ πόλει πίνων ὕδωρ· τὸν  γὰρ   γεωργὸν καὶ τὸν ἔμπορον κακοῖς.
[4, 171]   νέᾳ; {ΦΕΙΔ. Ὅπερ οἱ προτένθαι  γὰρ   δοκοῦσιν μοι παθεῖν· ἵν´ ὡς
[4, 172]   τἀναντία νῦν ἐστιν· μάγειρος  γὰρ   ἐγχύτους ποιεῖ, πλακοῦντας ὀπτᾷ, χόνδρον
[4, 135]   τρηχεῖ´ ἀλλ´ ἀγαθὴ κουροτρόφος· οὐ  γὰρ   ἔγωγε ἧς σαρκὸς δύναμαι γλυκερώτερον
[4, 141]   εἶναι στρατιωτικῆς ἀγωγῆς. όπους μὲν  γὰρ   εἶναι θʹ τῷ ἀριθμῷ, (σκιάδες
[4, 174]   ὄργανον ὑπὸ τοῦ ὕδατος. Κατεστραμμένοι  γάρ   εἰσιν οἱ αὐλοὶ εἰς τὸ
[4, 176]   δ´ αὐτοῦ τὰ γενέθλια· τοῦτο  γὰρ   εἶχεν, πανμαρπᾶν ηδυσμα σημανέων. Ηὔλει
[4, 149]   Ἀπόλλωνος καὶ τοῦ Διονύσου· τούτων  γὰρ   ἑκατέρῳ διπλοῦς οἶνος μετὰ
[4, 137]   προσπαρατιθέναι, μιμούμενος τὸν Ὅμηρον. Καὶ  γὰρ   ἐκεῖνος τοὺς ἀριστεῖς συνάγων πρὸς
[4, 146]   ἀστῶν ἀνὴρ δόκιμος ἐδαπάνησε· καὶ  γὰρ   ἐκπώματα ἀργυρᾶ καὶ χρυσᾶ καὶ
[4, 131]   παρὰ δεσποσύνοις (τοῖς ἡμετέροις. Τί  γὰρ   ἐλλείπει δόμος ἡμέτερος, ποίων ἀγαθῶν;
[4, 176]   δὲ καὶ τοὺς δακτυλικούς. Τοὺς  γὰρ   ἐλύμους αὐλούς, ὧν μνημονεύει Σοφοκλῆς
[4, 165]   φίλοι, τὰ μαγειρικὰ σκεύη; Τούτων  γὰρ   ἐμνημονεύσατ´ ἐν τοῖς Ἀρκαδικοῖς δείπνοις
[4, 129]   πλήρη οὖσαν πολλῶν ἀγαθῶν· ἦσαν  γὰρ   ἐν αὐτῷ συνωπτημέναι κίχλαι καὶ
[4, 159]   ἐξογκοῖτ´ ἄγαν, τἀρκοῦν ἐπαινῶν· οὐ  γὰρ   ἐν γαστρὸς βορᾷ τὸ χρηστὸν
[4, 161]   κατὰ τὸν ἥδιστον Ἀντιφάνη· οὗτος  γὰρ   ἐν Δραπεταγωγῷ λέγει· (Κοσμίως ποιῶν
[4, 164]   ἐν τοῖς Ἀρχιλόχοις ἔφη. Ἐπιλανθανόμενος  γὰρ   ἐν οἷς ποιεῖται δικαστηρίοις τῶν
[4, 175]   λέγειν ἐν προχείρῳ. (Ἰόβας μὲν  γὰρ   ἐν τῷ προειρημένῳ συγγράμματι Αἰγυπτίους
[4, 167]   τόπων ἦσαν συνερρυηκότες· οἳ μὲν  γὰρ   ἐξ αὐτῆς τῆς χώρας, οἳ
[4, 175]   Καὶ Ἀξιόνικος ἐν Φιλευριπίδῃ· Οὕτω  γὰρ   ἐπὶ τοῖς μέλεσι τοῖς Εὐριπίδου
[4, 157]   τῶν τριῶν ἔχειν κακῶν. Οὐ  γὰρ   ἐπίστασθε, ταλαίπωροι, ὅτι αἱ
[4, 160]   Σώπατρος ἐν Βακχίδος μνηστῆρσι· φησὶν  γάρ·   (Ἐρέτριαν ὡρμήθημεν εἰς λευκάλφιτον) καὶ
[4, 160]   τὴν φρόνησιν ἀγνοῶν. (Μετὰ παρρησίας  γὰρ   ἐρῶ πρὸς αὐτούς· εἰ αὐτάρκειαν
[4, 157]   οὖν ἐν εʹ Φιλιππικῶνφησι· Τὸ  γὰρ   ἐσθίειν πολλὰ καὶ κρεαφαγεῖν τοὺς
[4, 134]   ἐν Αἰόλῳ εἰρημένα τάδε· Λόγος  γάρ   ἐστ´ ἀρχαῖος οὐ κακῶς ἔχων·
[4, 161]   Ἀποκτείνας γέ που· οὐκ ἔτι  γάρ   ἐστ´ ἔμψυχον. Προελθών τέ φησι·
[4, 140]   φιδίταις μετὰ τὸ δεῖπνον· ἄρτος  γάρ   ἐστι καὶ κρέας. Ἀλλ´ ἐπάικλα
[4, 132]   ἥδεται τοῖς Ἀττικοῖς δείπνοις. ~Ἀηδία  γάρ   ἐστιν Ἀττικὴ (ὥσπερ ξενική· παρέθηκε
[4, 140]   εὔκολός ἐστι καὶ εὐτελής· ἄλφιτα  γάρ   ἐστιν ἐλαίῳ δεδευμένα, φησι
[4, 164]   τε τὰ δεῖπν´ ἀσύμβολα. Ὅπου  γάρ   ἐστιν κέραμος μισθώσιμος
[4, 160]   τοῦ Πυρρωνείου (τῶν σίλλων) Οὗτος  γάρ   ἐστιν ὃς καὶ τοῦ κόγχου
[4, 167]   νῦν, εἶπεν, ἐλευθερίως ζῶ. Καὶ  γὰρ   ἑταίραν ἔχω τὴν καλλίστην καὶ
[4, 149]   δὲ τοῖς λεγομένοις μαζῶσι τοῦτο  γὰρ   ἔτι καὶ νῦν Διονυσιακὴ
[4, 164]   {ΗΡ. Ὅτι βούλει λέγε· πεινῶ  γάρ,   εὖ τοῦτ´ ἴσθι. (Ταῦτα τοῦ
[4, 162]   καλὸς τοῦ Ζήνωνος οἰκετιεύς. Χαριέντως  γὰρ   ἔφη Βίων Βορυσθενίτης θεασάμενος
[4, 158]   Ἡρακλέους ζηλωταί. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΕ' (Τραγικὸν  γὰρ   φακῆ ´στιν, Ἀρχάγαθος ἔφη
[4, 151]   δειπνοῦντα· Ἐκείνῳ, ἔφη, δός· σχολάζει  γὰρ   ἤδη, ἐγὼ δ´ οὔπω. Ἐνταῦθα
[4, 159]   φακούς, μὰ τὸν Δί´· οὐ  γὰρ   ἥδομαι. (Ἢν γὰρ τράγῃ τις,
[4, 141]   οὐθὲν ἀγοράσας εἴωθεν φέρειν· οὔτε  γὰρ   ἡδονῆς οὐδ´ ἀκρασίας γαστρὸς οὕνεκεν
[4, 156]   ταύτην παίξας παιδιὰν διεφθάρης· ἀνέτεινες  γὰρ   ἡμᾶς ὥσπερ νηστείαν ἄγοντας καὶ
[4, 149]   ἐκρίνετο καὶ ἀνδρώδης ὑπάρχειν· θαυμαστὸν  γὰρ   ἦν καὶ περιβόητον παρ´ αὐτοῖς
[4, 151]   τοὺς ξένους αἰεὶ ἐτίθεντο· νόμος  γὰρ   ἦν. Καὶ πρῶτος τοῦτ´ ἐποίει
[4, 161]   στέμφυλα (καὶ τυρὸς ἔσται· ταῦτα  γὰρ   θύειν νόμος τοῖς Πυθαγορείοις. {Β.
[4, 133]   Γεωργικῶν λέγων οὕτως· (Γογγυλίδος δισσὴ  γὰρ   ἰδ´ ἐκ ῥαφάνοιο γενέθλη μακρή
[4, 169]   κακκάβην εἴρηκεν οὕτως· Τὴν κακκάβην  γὰρ   κᾶε τοῦ διδασκάλου. Κἀν Δαιταλεῦσι·
[4, 167]   οὗ μνημονεύει Ἀρχίλοχος. Ὑπὸ φιληδονίας  γὰρ   καὶ ἀκρασίας καὶ οὗτος μετ´
[4, 175]   παραστήσομαι μνημονεύοντα ἐλλόγιμον ἄνδρα. (Ἐπιχωριάζει  γὰρ   καὶ φῶτιγξ αὐλὸς παρ´
[4, 159]   μήτε καύσαντας μήτε θεραπεύσαντας. Οὗτοι  γὰρ   καὶ οἱ τοιοῦτοι μονονουχὶ βοῶντες
[4, 169]   τὰς πύλας. Ὥστε λέγετε· ἐπιζητῶ  γὰρ   καὶ ὅπερ Μάγνος εἴρηκε
[4, 159]   νόμισμα εἶναι νομοθετεῖ ἀστραγάλους. Καλῶς  γὰρ   καὶ ταῦτα Εὐριπίδης εἴρηκε·
[4, 134]   ἐν Ἀθήναις δείπνισεν ἡμᾶς· (ἦλθον  γὰρ   κἀκεῖσε, πολὺς δέ μοι ἕσπετο
[4, 139]   ἀξιόλογος καὶ μεγάλη· (παῖδές τε  γὰρ   κιθαρίζουσιν ἐν χιτῶσιν ἀνεζωσμένοις καὶ
[4, 175]   μὲν ἐν Θαμύρᾳ οὕτως· Οἴχωκε  γὰρ   κροτητὰ πηκτίδων μέλη, λύρᾳ μοναύλοις
[4, 164]   ἐντεῦθεν τι βούλει προσελθὼν  γὰρ   λαβέ, (ἔπειτ´ ἀναγνώσει πάνυ γε
[4, 132]   Ἀττικὴ (ὥσπερ ξενική· παρέθηκε πίνακα  γὰρ   μέγαν ἔχοντα μικροὺς πέντε πινακίσκους
[4, 174]   εἶναι φάσκων τὰ ἐμπνευστά· πολλοὺς  γὰρ   μὴ διδαχθέντας αὐλεῖν τε καὶ
[4, 146]   τῷ τοῦ Ἀλεξάνδρου ἀναλώματι· ἑκατὸν  γὰρ   μνᾶς ἀνήλισκεν, ὡς Ἔφιππος
[4, 172]   Δημιουργῷ· Τί τοῦτο, παῖ; διακονικῶς  γὰρ   νὴ Δία (προελήλυθας. {Β. Ναί·
[4, 134]   Ἀττικοὺς καὶ ὀρχεῖσθαι ὑποπιόντας· Τοῦτο  γὰρ   νῦν ἐστί σοι ἐν ταῖς
[4, 170]   αὐτός ἐστι τῷ τραπεζοποιῷ. Ἰόβας  γὰρ   βασιλεὺς ἐν ταῖς Ὁμοιότησι
[4, 149]   μάζας (καὶ ἄρτους παραβάλλειν. Γενναῖος  γὰρ   τοιοῦτος ἐκρίνετο καὶ ἀνδρώδης
[4, 133]   ποιῶν κάνδαυλον, ὑποβινητιῶντα βρώματα. ~(Ἐχρῶντο  γὰρ   οἱ παλαιοὶ καὶ τοῖς εἰς
[4, 167]   ἐκείνοις ὅμοιος ἐγίνετο. (Τὰ μὲν  γὰρ   οἱ πόλεμοι καὶ αἱ στρατεῖαι,
[4, 173]   μένει, σαραβάκων κοπίδων συνομώνυμε; (Ἐπισκώπτουσι  γὰρ   οἱ Σάτυροι τοὺς Δελφοὺς ὡς
[4, 174]   τοῦ ὑδραυλικοῦ ὀργάνου, (Οὐλπιανέ. Γιγγραίνοισι  γὰρ   οἱ Φοίνικες, ὥς φησιν
[4, 165]   ἀσώτιον ποῦ κεῖται; Ἀσώτους μὲν  γὰρ   οἶδα διαβοήτους· ἕνα μὲν οὗ
[4, 184]   περὶ τοὺς μοναύλους ἐσπουδακότων. (Οὐ  γὰρ   οἶδας ἱστοροῦντα Μενεκλέα τὸν Βαρκαῖον
[4, 153]   εὐωχίας Ἡρακλεωτική ἐστι. Διοινοχοεῖται μὲν  γὰρ   οἰνόμελι, τὰ δὲ βρώματα ἄρτοι
[4, 132]   Ποδαποῦ; Διαφέρει τῷ μαγείρῳ τοῦτο  γάρ.   Οἷον τὰ νησιωτικὰ ταυτὶ ξενύδρια,
[4, 172]   Ἄναυρον πολυβότρυος ἐξ Ἰωλκοῦ· οὕτω  γὰρ   Ὅμηρος ἠδὲ Στασίχορος ἄεισε λαοῖς.
[4, 140]   τοῦτο δὴ συνίσταται μικρόν. Καὶ  γὰρ   ὅντινα δεῖ πρῶτον κατακεῖσθαι
[4, 156]   ἐπάναγε ἐπὶ τὴν ἑστίασιν. Διονυσίων  γὰρ   ὄντων Ἀθήνησι παρελήφθην πρὸς αὐτόν.
[4, 162]   ἔχειν (Περσαῖον Ζήνωνος οἰκετιᾶ. Ἦν  γὰρ   ὄντως οἰκέτης γεγονὼς τοῦ Ζήνωνος,
[4, 175]   (σφόδρα φιλονικοῦσαν λαχεῖν τιν´. Οἶδα  γὰρ   ὅτι πάντα πράγματ´ ἀνατριαινώσει κρότοις.
[4, 167]   καὶ οἱ περὶ αὐτόν· ἁπλῶς  γὰρ   οὐδεὶς αὐτῶν ἠπίστατο ζῆν ὀρθῶς
[4, 154]   παῖδας ἀνήβους ἐρωμένους ἑαυτοῦ. Ἀλλὰ  γὰρ   οὐκ ἠνέσχετο δῆμος τὴν
[4, 166]   καὶ τοὺς λίθους ἁπαξάπαντας, οὐ  γὰρ   οὖν τὴν γῆν μόνην. Τάχ´
[4, 160]   πᾶσα περισσοτρύφητος ὀιζύς. Διαφόρων  γὰρ   οὐσῶν καὶ τῶν ἐκ Τέω
[4, 132]   ἀλλ´ ἀδύνατα βούλομαι· (οὔτε στόματα  γὰρ   οὔτε χεῖρας πέντ´ ἔχω. Ὄψιν
[4, 157]   παρὰ Ἀντικλείδῃ Ἡρακλῆς. Φησὶ  γὰρ   οὗτος ἐν τῷ βʹ τῶν
[4, 184]   οὕτω λέγων τῷ Φρυγίῳ· βαρὺς  γὰρ   οὗτος· παρ´ καὶ τὸ
[4, 164]   Ὅμηρος, Ἐπίχαρμος, συγγράμματα παντοδαπά. Δηλώσεις  γὰρ   οὕτω τὴν φύσιν ἐπὶ τί
[4, 140]   οὕτως αὐτὸ καλούντων. Ἀλκμὰν μὲν  γὰρ   οὕτω φησί· Κἠπὶ τᾷ μύλᾳ
[4, 162]   πεπλανῆσθαι εἶπε τὸν ἐπιγράψαντα· δεῖν  γὰρ   οὕτως ἔχειν (Περσαῖον Ζήνωνος οἰκετιᾶ.
[4, 142]   μὴ προσδεῖσθαι τοὺς παρόντας. Οὔτε  γὰρ   οὕτως ᾤετο δεῖν ὥσπερ ἐν
[4, 170]   Ἀλλὰ λέγ´ ὅτου δεῖ· λήψομαι  γὰρ   πάντ´ ἐγώ. {Α. Ὀρθῶς γε·
[4, 172]   Δία (προελήλυθας. {Β. Ναί· πλάττομεν  γὰρ   πέμματα τὴν νύκτα τ´ ἠγρυπνήκαμεν·
[4, 144]   Ἀγησιλάῳ οὕτω γράφει· Τῷ μὲν  γὰρ   Πέρσῃ πᾶσαν γῆν περιέρχονται μαστεύοντες
[4, 165]   Κόρινθον ἐλθὼν Χαιρεφῶν ἄκλητος· ἤδη  γὰρ   πέτεται διαπόντιος· οὕτω τι τἀλλότρι´
[4, 157]   λεκίθου καὶ φακῆς σύγκρισιν; Ὁρῶ  γὰρ   πολλὴν παρ´ ὑμῖν τῆς φακῆς
[4, 184]   τῶν Ἀλεξανδρέων καλούμενον Κακεργέτην. Οὗτος  γὰρ   πολλοὺς τῶν Ἀλεξανδρέων ἀποσφάξας, οὐκ
[4, 129]   τοῦ βασιλέως, ἔπινε πλεῖστον (ἦν  γὰρ   πολυπότης ὡς καὶ πάππος
[4, 171]   ἐν Ἀγρίοις· Μὴ θαυμάσῃς· τῶν  γὰρ   προτενθῶν ἐσμέν, ἀλλ´ οὐκ οἶσθα
[4, 172]   ἠδὲ Στασίχορος ἄεισε λαοῖς. (Ὁ  γὰρ   Στησίχορος οὕτως εἴρηκεν ἐν τῷ
[4, 169]   Πάντ´ ἔστιν ἡμῖν· τε  γὰρ   συνώνυμος τῆς ἔνδον οὔσης ἔγχελυς
[4, 144]   δεῖπνον τὸ ἑαυτοῖς. (Τὸ  γὰρ   τὰ εἰωθότα ὑπερβάλλον, τοῦτο παρέχει
[4, 135]   ἄμαξαν ἀπ´ οὔδεος ὀχλίσσειαν· τρισπίθαμοι  γὰρ   ταί γε καὶ ἐννεαπήχεες ἦσαν
[4, 172]   καρυκεύειν μέλι, σεμίδαλιν, ᾠά· πάντα  γὰρ   τἀναντία νῦν ἐστιν· μάγειρος
[4, 133]   δριμεῖα περιοισθήσεται· τῶν πρεσβυτέρων  γὰρ   ταῦτα τῶν ἡδυσμάτων ἀναστομοῖ τάχιστα
[4, 142]   τὴν δίαιταν ἀφελέστατος γέγονεν. (Ἤδη  γὰρ   τηλικούτων πραγμάτων ἡγούμενος ἔμφασιν τοῖς
[4, 165]   νῦν χαλεπώ τατον ἔργον. (Ἔχουσι  γάρ   τι κέντρον ἐν τοῖς δακτύλοις,
[4, 156]   καλῶν, ὃς ἔφη· Οὐ μὲν  γάρ   τι χέρειον ἐν ὥρῃ δεῖπνον
[4, 130]   τοῦ τελευταίου δείπνου σημεῖον· οὕτω  γὰρ   τὸ Μακεδονικὸν οἶσθα ἔθος ἐν
[4, 154]   τοῦ μάχεσθαι μᾶλλον συγκεῖσθαι. Ὁπότε  γὰρ   τὸ μάχη συντιθέμενον τὸ τέλος
[4, 132]   κάθαλα ποιήσας πάντα κἀσκοροδισμένα. Διὰ  γὰρ   τὸ πλῆθος τῶν παρ´ αὐτοῖς
[4, 132]   τοῦτο πρὸς τὴν γαστέρα· κατέπασα  γὰρ   τὸ χεῖλος, οὐκ ἐνέπλησα δέ.
[4, 159]   δ´ ἐξαρκεῖν ἔφη. (Οὐκ ἦν  γὰρ   τοιοῦτος Καπανεὺς οἷον
[4, 154]   παρὰ τὸ δεῖπνον μονομαχοῦσιν. Ἐν  γὰρ   τοῖς ὅπλοις ἀγερθέντες σκιαμαχοῦσι καὶ
[4, 140]   ὑπείληφεν, ἀλλὰ διττή· ἣν μὲν  γὰρ   τοῖς παισὶ παρέχουσι, πάνυ τις
[4, 146]   καθ´ ἡμέραν ἔχει τροφήν. ~(Παρὰ  γὰρ   τὸν βασιλέα φοιτῶσιν οἱ ἐντιμότατοι
[4, 164]   τὸν Διογένους Κεφαλίωνα ἀποστοματιοῦντες; Κατὰ  γὰρ   τὸν Σοφοκλέους Κηδαλίωνά ἐστε Μαστιγίαι,
[4, 152]   κεραμέοις ἀργυροῖς· (καὶ  γὰρ   τοὺς πίνακας ἐφ´ ὧν τὰς
[4, 140]   συντεταγμένου τοῖς φιδίταις ἀίκλου· (παρὰ  γὰρ   τοῦτο οἶμαι τὴν φωνὴν πεποιῆσθαι.
[4, 159]   Δί´· οὐ γὰρ ἥδομαι. (Ἢν  γὰρ   τράγῃ τις, τοῦ στόματος ὄζει
[4, 139]   πλῆθος ὧν ἐκδέδωκε συγγραμμάτων· ἐστὶ  γὰρ   τρισχίλια πρὸς τοῖς πεντακοσίοις φησὶ
[4, 139]   γοῦν ἐν Ἐλπίδι φησίν· Ἐκάλεσε  γάρ   τύ τις ἐπ´ αἶκλον ἀέκων,
[4, 145]   τὸν αὐτὸν τρόπον. Ἐστὶ μὲν  γὰρ   τῷ βασιλεῖ χίλια ἱερεῖα τῆς
[4, 145]   καὶ πολὺ πλείω δαπανῶσιν. Ἑκάσταις  γὰρ   τῶν πόλεων κατὰ τὸ μέγεθος
[4, 146]   γίγνεται τὸ κατὰ λόγον. Ὡς  γὰρ   ὑπερβολῆς τινος ἀναλώματος τάλαντον ὠνόμασε.
[4, 160]   μοι δοκεῖς, Κύνουλκε (τούτῳ  γὰρ   χαίρεις τῷ ὀνόματι, οὐ λέγων
[4, 164]   τι τῶν κυνικῶν βρωμάτων (οὐδὲ  γὰρ   χαριτογλωσσεῖν ἡμᾶς θέμις) δῆλον ἐξ
[4, 166]   Μενάνδρου Ναύκληρον οὕτως κολάζεσθαι. Φησὶν  γάρ·   φιλτάτη Γῆ μῆτερ, ὡς
[4, 167]   καὶ κτώμενος καὶ διδούς. Στρατιώτης  γὰρ   ὢν λογίζεσθαι τὰ προσιόντα καὶ
[4, 161]   δ´ ἐν Ταραντίνοις· Οἱ πυθαγορίζοντες  γάρ,   ὡς ἀκούομεν, οὔτ´ ὄψον ἐσθίουσιν
[4, 129]   μεγάλου, ὃς ὕπτιος ἐπέκειτο τὴν  γαστέρα   δεικνὺς ἄνω πλήρη οὖσαν πολλῶν
[4, 163]   τοῦ Ὁμήρου προσκυνεῖς διὰ τὴν  γαστέρα   Ἧς οὐ λαμυρώτερον οὐδέν, (Ὁ
[4, 132]   οὐθέν ἐστι τοῦτο πρὸς τὴν  γαστέρα·   κατέπασα γὰρ τὸ χεῖλος, οὐκ
[4, 158]   ἔλεγεν· Εἴθ´ ἠδυνάμην καὶ τὴν  γαστέρα   τρίψας τῆς πείνης καὶ τῆς
[4, 137]   χεῖρες, δέκα δὲ στόματ´ εἶεν,  γαστὴρ   δ´ ἄρρηκτος, χάλκεον δέ μοι
[4, 160]   ὀξέως καὶ καλῶς ἀπήντησε τῷ  γάστριδι   κυνὶ περὶ τοῦ κόγχου. Ἐγὼ
[4, 164]   τὰς ἐπιδείξεις ὑπὸ τῆς ἐμφύτου  γαστριμαργίας   καὶ ἡδυλογίας κολάβρους ἀναγινώσκει καὶ
[4, 162]   τε Γελῷος ἐν τῇ  Γαστρολογίᾳ   ἣν μόνην ὑμεῖς ῥαψῳδίαν οἱ
[4, 159]   τἀρκοῦν ἐπαινῶν· οὐ γὰρ ἐν  γαστρὸς   βορᾷ τὸ χρηστὸν εἶναι, μέτρια
[4, 139]   συνιόντων ἑκάστῳ τυρὸν χλωρὸν καὶ  (γαστρὸς   καὶ) φύσκης τόμον καὶ τραγήματα
[4, 141]   οὔτε γὰρ ἡδονῆς οὐδ´ ἀκρασίας  γαστρὸς   οὕνεκεν κομίζουσιν, ἀλλὰ τῆς αὑτῶν
[4, 165]   καὶ ὑπερορίους ἀποδημίας ποιεῖσθαι τῆς  γαστρὸς   χάριν, ὡς αὐτὸς Ἄλεξις
[4, 183]   λέγων οὕτως· Πηκτὶς δὲ Μούσῃ  γαυριῶσα   βαρβάρῳ (δίχορδος εἰς σὴν χεῖρά
[4, 159]   ἦν πολύς, (ἥκιστα δ´ ὄλβῳ  γαῦρος   ἦν, φρόνημα δὲ οὐδέν τι
[4, 141]   τοῦτο ἕτερον οὐδὲν πλὴν  γε   ἀπὸ τούτων ζωμὸς ἱκανὸς ὢν
[4, 135]   ἐννεαπήχεες ἦσαν εὖρος, ἀτὰρ μῆκός  γε   γενέσθην ἐννεόργυιοι. Πολλὰ δ´ ἄναντα
[4, 164]   γὰρ λαβέ, (ἔπειτ´ ἀναγνώσει πάνυ  γε   διασκοπῶν ἀπὸ τῶν ἐπιγραμμάτων ἀτρέμα
[4, 135]   κεστρεὺς οὐκ οἶος· ἅμα τῷ  γε   δυώδεκα σαργοὶ ἕποντο. Κυανόχρως δ´
[4, 160]   βιβλία μόνα παιδεύει (τούς  γε   ἐπιθυμοῦντας τῶν καλῶν· λέγω δὲ
[4, 158]   τῆς φακῆς πολυμάθειαν ἀλλ´ ὑμεῖς  γε,   ἔφη, οἱ ἀπὸ τῆς καλῆς
[4, 144]   τροφάς φησιν οὕτως· Καὶ οἶδά  γε,   ἔφη, Σιμωνίδη, ὅτι τούτῳ
[4, 136]   Τῶν ἔλεγεν δαίνυσθαι· ἐμοὶ δέ  γε   θηλυτεράων εἶναι βρώματ´ ἔδοξεν· ἐπεὶ
[4, 135]   οὔδεος ὀχλίσσειαν· τρισπίθαμοι γὰρ ταί  γε   καὶ ἐννεαπήχεες ἦσαν εὖρος, ἀτὰρ
[4, 144]   τί ἂν ἡδέως φάγοι· ὅπως  γε   μὴν καταδάρθοι οὐδ´ ἂν εἴποι
[4, 165]   (Ἐν δὲ Φαίδρῳ φησί· Σχολῇ  γε,   νὴ τὸν ἥλιον, σχολῇ λέγεις.
[4, 138]   τυρὸν καὶ βολβοὺς καὶ λάχανά  γε   οἷα δὴ ἐν ἀγροῖς ἑψήματα
[4, 182]   ἄρα, ἦν δ´ ἐγώ, πολυχορδίας  γε   οὐδὲ παναρμονίου ἡμῖν δεήσει ἐν
[4, 156]   καθεύδειν ἄθλιον δεδοικότα. (Ἀλλ´  γε   Παρμενίσκος οὕτως ὑπήρξατο· Παρμενίσκος Μόλπιδι
[4, 141]   πολλοί, οὐ μὴν ἀλλ´ οἵ  γε   πλούσιοι καὶ ἄρτον καὶ ὧν
[4, 159]   οὗτοι τοὺς φακούς, ἀλλ´ ἡμῖν  γε   ποίησον δοθῆναι ἄρτον, μεθ´ ὧν
[4, 161]   τῶν Πυθαγορείων εἷς. {Α. Ἀποκτείνας  γέ   που· οὐκ ἔτι γάρ ἐστ´
[4, 141]   παρασκευάζειν περιττὸν εἶναι, μὴ μέλλοντά  γε   προσφέρεσθαι. Μόλπις δέ φησι· Μετὰ
[4, 170]   γὰρ πάντ´ ἐγώ. {Α. Ὀρθῶς  γε·   πρῶτον μὲν λάβ´ ἐλθὼν σήσαμα.
[4, 158]   Ὧν οὐκ ἀπαρκεῖ πλησμονή· τρυφῇ  γέ   τοι ἄλλων ἐδεστῶν μηχανὰς θηρεύομεν.
[4, 146]   ὅμοια πράττομεν καὶ θύομεν· ὅπου  γε   τοῖς θεοῖς μὲν ἠγορασμένον (δραχμῶν
[4, 175]   οὕτως Ἐγὼ δὲ τὸν γίγγραν  γε   τὸν σοφώτατον. {Β. Τίς δ´
[4, 156]   πάτερ, κομιδῇ μεσημβρία, ἡνίκα  γε   τοὺς νεωτέρους δειπνεῖν χρεών. Ἐμοί
[4, 158]   Φλιάσιος ἔφη· (Καὶ Ζηνώνειόν  γε   φακῆν ἕψειν ὃς μὴ φρονίμως
[4, 165]   διὰ τούτων· Ἐστὶν δ´ αὐτούς  γε   φυλάττεσθαι τῶν νῦν χαλεπώ τατον
[4, 183]   σοφὸς κιθάρᾳ παριαμβίδας· δὲ  γεγάθει   πυκινῶν κρεγμῶν ἀκροαζομένα. Τὸ δὲ
[4, 143]   Ἄρχων φησὶν οὕτως· ~(Ἐν Λακεδαίμονι  γέγονας·   ἐκείνων τῶν νόμων μεθεκτέον ἐστίν.
[4, 128]   ἑταῖρε Τιμόκρατες, τοῖς χρόνοις μὲν  γέγονε   κατὰ Λυγκέα καὶ Δοῦριν τοὺς
[4, 171]   Νῦν δὲ ἐδέατρος ἐπιστάτης  γέγονε   τῆς ὅλης διακονίας. Ἦν δ´
[4, 142]   καὶ κατὰ τὴν δίαιταν ἀφελέστατος  γέγονεν.   (Ἤδη γὰρ τηλικούτων πραγμάτων ἡγούμενος
[4, 162]   οἰκετιᾶ. Ἦν γὰρ ὄντως οἰκέτης  γεγονὼς   τοῦ Ζήνωνος, ὡς Νικίας
[4, 128]   ἐπιδραμοῦμαί σοι τὰ ἐν αὐτῇ  γεγραμμένα   διατριβῆς ἕνεκα νῦν καὶ ψυχαγωγίας.
[4, 128]   Λυγκέως ἐπιστολαῖς πρὸς τὸν αὐτὸν  γεγραμμέναις   Ἱππόλοχον, δηλούσαις τό τε Ἀντιγόνου
[4, 150]   ὡς ἐν τῷ γαμικῷ νόμῳ  γέγραπται,   ἀπείρηται ᾠὰ καὶ μελίπηκτα δίδοσθαι.
[4, 154]   δέ τις κἀν ταῖς διαθήκαις  γέγραφεν   γυναῖκας εὐπρεπεστάτας μονομαχῆσαι ἃς ἐκέκτητο,
[4, 158]   φακῆ ´στιν, Ἀρχάγαθος ἔφη Ποτὲ  γεγραφέναι   ῥοφοῦντ´ Ὀρέστην τῆς νόσου πεπαυμένον,
[4, 184]   Δάφνῃ πανηγύρεων. ~Πυθαγόρας δὲ  γεγραφὼς   περὶ τῆς Ἐρυθρᾶς θαλάσσης τοὺς
[4, 174]   τοιούτων ἔτι λεγομένων ἐκ τῶν  γειτόνων   τις ἐξηκούσθη ὑδραύλεως ἦχος πάνυ
[4, 158]   ἐν τρίτῳ Νόστων. (Ἐπὶ τούτοις  γελάσαντος   πάνυ ἔκλαμπρον τοῦ Πλουτάρχου οὐκ
[4, 156]   ὥσπερ τοὺς πυρέσσοντας περιφερόμενα ὁρᾶν.  Γελασάντων   δὲ ἡμῶν ἔφη τις· Ἀλλ´
[4, 159]   φακῆν τὸν καλούμενον κόγχον.  Γελασάντων   δὲ πάντων καὶ ἐπὶ τῷ
[4, 165]   τἀλλότρια δειπνεῖν τὸν καλῶς εὐδαίμονα.  (γελασάντων   οὖν πάντων ἐπὶ τούτοις
[4, 138]   παρασκευάσαι Λακωνικὸν δεῖπνον. Καὶ παρασκευασθέντος  γελάσας   Παυσανίας μετεπέμψατο τῶν Ἑλλήνων
[4, 162]   Κτησίβιος καὶ χαρίεις περὶ τὸ  γελοῖον·   ~(διὸ καὶ πάντες αὐτὸν ἐπὶ
[4, 162]   (δοξοματαιόσοφοι, ζηταρετησιάδαι. (Ἀρχέστρατός τε  Γελῷος   ἐν τῇ Γαστρολογίᾳ ἣν μόνην
[4, 151]   δ´ οὔπω. Ἐνταῦθα μὲν δὴ  γέλως   ἐγένετο. (Ἐπεὶ δὲ προὐχώρει
[4, 155]   δρεπάνῳ, τέθνηκε, καὶ οἱ ἄλλοι  γελῶσι   παιδιὰν ἔχοντες τὸν ἐκείνου θάνατον.
[4, 165]   ἀμυχὰς καταμύξαντες καὶ συγκύψαντες ἅπαντας  γελῶσι.   Τὸ δὲ χαριτογλωσσεῖν Αἰσχύλος εἴρηκεν
[4, 130]   ἀπόγονος καὶ πολλοὺς κατέρρηξεν ἡμῶν  γέλωτας·   καὶ μετὰ ταῦτα ὠρχεῖτο μετὰ
[4, 138]   ἐκπλαγέντα τὰ προκείμενα κελεῦσαι ἐπὶ  γέλωτι   τοῖς ἑαυτοῦ διακόνοις παρασκευάσαι Λακωνικὸν
[4, 130]   λαμβάνοντες. Ἐν τούτῳ δὲ  γελωτοποιὸς   εἰσῆλθε Μανδρογένης, ἐκείνου Στράτωνος τοῦ
[4, 157]   πολλὰ ταῖς κίχλαις ἤδη λέγει.  Γέλωτος   οὖν ἐπιρραγέντος παρῆν θεατροτορύνη
[4, 176]   κωλύοντα τοὺς τραχήλους, ὄνους ἐφελκόμενοι  γέμοντας   οἴνου καὶ βρωμάτων παντοδαπῶν, (οἷς
[4, 137]   πεπώκει. Δεύτεραι αὖτε τράπεζαι ἐφωπλίζοντο  γέμουσαι·   (ἐν δ´ αὐταῖσιν ἐπῆν ἄπιοι
[4, 148]   Ἑκαταῖος ἐν τῇ τρίτῃ τῶν  Γενεαλογιῶν   μάζας φησὶν εἶναι καὶ ὕεα
[4, 133]   δισσὴ γὰρ ἰδ´ ἐκ ῥαφάνοιο  γενέθλη   μακρή τε στιφρή τε φαείνεται
[4, 176]   Εὐπαλάμου, ἤειδεν δ´ αὐτοῦ τὰ  γενέθλια·   τοῦτο γὰρ εἶχεν, πανμαρπᾶν ηδυσμα
[4, 149]   Ἀπόλλωνος, ἐν τῷ πρυτανείῳ δειπνοῦσι  γενεθλίοις   Ἑστίας Πρυτανίτιδος καὶ Διονυσίοις, ἔτι
[4, 157]   Νίκιον ἔφη· (Οὐδεὶς ὑμῶν, ἄνδρες  γενειοσυλλεκτάδαι,   ἰχθὺν ἐσθίει; καθάπερ
[4, 155]   ἀξιωθῆναι καὶ τῶν φίλων εἷς  γενέσθαι.   (Δοῦρις δ´ Σάμιος ἐν
[4, 131]   ἐν Θρᾴκῃ· καίτοι φασὶν (βουβαυκαλόσαυλα  γενέσθαι·   κατὰ τὴν ἀγορὰν μὲν ὑπεστρῶσθαι
[4, 154]   πολιτῶν συμβουλεύσαντος, καὶ ζηλωτὰς τούτων  γενέσθαι   Κυρηναίους. Ἔφορος δ´ ἐν ἕκτῃ
[4, 176]   Οὐλπιανέ, ὅτι Ἀλεξανδρέων μουσικώτεροι ἄλλοι  γενέσθαι   οὐχ ἱστόρηνται, καὶ οὐ λέγω
[4, 166]   Εὔβουλόν φησι τὸν δημαγωγὸν ἄσωτον  γενέσθαι.   τῇ λέξει δὲ ταύτῃ ἐχρήσατο·
[4, 135]   ἦσαν εὖρος, ἀτὰρ μῆκός γε  γενέσθην   ἐννεόργυιοι. Πολλὰ δ´ ἄναντα κάταντα
[4, 160]   ὀνόματι, οὐ λέγων ἐκ  γενετῆς   σε μήτηρ κέκληκε) κατὰ
[4, 182]   Ἀνακρέων. (Οἶδα δὲ καὶ ἄλλα  γένη   αὐλῶν τραγικῶν τε καὶ λυσιῳδικῶν
[4, 130]   ἐπεδόθη πᾶσι καὶ πλακοῦντες ἕκαστα  γένη,   Κρητικῶν καὶ τῶν σῶν, (ἑταῖρε
[4, 129]   ἀργυρᾷ (πλήρης ἰχθύων ὀπτῶν πάντα  γένη   συνηθροισμένων, ἅπασί τε προσεδόθη καὶ
[4, 169]   μηδὲ χέσαι γ´ αὐτῷ σχολὴ  γενήσεται   μηδ´ εἰς ἀσώτιον τραπέσθαι μηδ´
[4, 166]   καὶ παρατιλοῦμαι νὴ Δία καὶ  γενήσομαι   Κτήσιππος, οὐκ ἄνθρωπος, ἐν ὀλίγῳ
[4, 138]   Καὶ Εὔπολις ἐν Εἵλωσι· (Καὶ  γένηται   τοῖσδε σάμερον κοπίς. Δεῖπνον δ´
[4, 149]   καὶ μάζας (καὶ ἄρτους παραβάλλειν.  Γενναῖος   γὰρ τοιοῦτος ἐκρίνετο καὶ
[4, 148]   προσαγορευθεὶς διὰ τὸ ἐν στρατοπέδῳ  γεννηθῆναι   οὐ μόνον ὠνομάζετο νέος Διόνυσος,
[4, 184]   τῆς ἐγκυκλίου παιδείας διὰ τὰς  γενομένας   συνεχεῖς κινήσεις ἐν τοῖς κατὰ
[4, 129]   ἄλλο διλήκυθον μύρου. Ἡσυχίας δὲ  γενομένης   ἐξαλλόμενος τῆς κλίνης Πρωτέας
[4, 129]   (ἰσόσταθμον τοῖς προτέροις. Ἡσυχίας δὲ  γενομένης   ἐπεισβάλλουσιν ἡμῖν οἱ κἂν τοῖς
[4, 150]   ἐπὶ δεῖπνον. Τῆς οὖν παρασκευῆς  γενομένης   λαμπρᾶς Αἰγύπτιος κατεγέλα ὡς
[4, 150]   βασιλέας, ἐπίτρεψον τοῖς ἐμοῖς ποτε  γενομένοις   μαγείροις παρασκευάσαι σοι Αἰγύπτιον δεῖπνον.
[4, 128]   Ἀττικῆς αὐλητρίδος ἐμφανίζοντος δεῖπνον (Ἀθήνησι  γενόμενον   Δημητρίῳ τῷ βασιλεῖ, ἐπίκλην δὲ
[4, 168]   τῶν Εὐρωπιακῶν Γνώσιππον, φησίν, ἄσωτον  γενόμενον   ἐν τῇ Σπάρτῃ ἐκώλυον οἱ
[4, 171]   ψήφισμα ἐπὶ Κηφισοδώρου ἄρχοντος Ἀθήνησι  γενόμενον,   ἐν ὥσπερ τι σύστημα
[4, 139]   καὶ διὰ τὸ πένθος τὸ  γενόμενον   περὶ τὸν Ὑάκινθον οὔτε στεφανοῦνται
[4, 153]   καὶ ἱμᾶσιν ἀστραγαλωτοῖς μαστιγοῦται καὶ  γενόμενος   αἱμόφυρτος τὸν τιμωρησάμενον ὡς εὐεργέτην
[4, 129]   δυνάμενος πιεῖν ἀνακαθίσας ἔκλαιεν ἄσκυφος  γενόμενος,   καὶ Κάρανος αὐτῷ χαρίζεται
[4, 168]   καὶ τῆς φυγῆς αἴτιος  γενόμενος   (Ῥουτιλίῳ τῷ τὴν Ῥωμαικὴν ἱστορίαν
[4, 143]   κατὰ πόλεμον πράξεων καὶ τοὺς  γενομένους   ἄνδρας ἀγαθοὺς ἐπαινοῦσι, προτρεπόμενοι τοὺς
[4, 142]   τῶν ἰδιωτῶν τῶν ἐν Σπάρτῃ  γενομένων   κατ´ ἐκεῖνον τὸν χρόνον τῇ
[4, 135]   μιγῆναι, ἐκ Κωπῶν, ὅθεν ἐγχέλεων  γένος   ἀγροτεράων, παμμεγέθης, ἣν οὔ κε
[4, 163]   Διόδωρος οὗτος τὸ μὲν  γένος   Ἀσπένδιος, Πυθαγορικὸς δὲ δόξας εἶναι
[4, 163]   γράφει οὕτως· Διοδώρου τοῦ τὸ  γένος   Ἀσπενδίου τὴν ἐξηλλαγμένην εἰσαγαγόντος κατασκευὴν
[4, 154]   σύμμαχος, πρωτόμαχος, ἐπίμαχος, ἀντίμαχος, (φιλόμαχον  γένος   ἐκ Περσέος» παρὰ Πινδάρῳ, τηνικαῦτα
[4, 152]   τὴν πολεμικὴν εὐχέρειαν κατὰ  γένος   κατὰ πλοῦτον. δ´
[4, 157]   τὸν Ὅμηρον Σύρον ὄντα τὸ  γένος   κατὰ τὰ πάτρια ἰχθύων ἀπεχομένους
[4, 159]   ὧδε· Ἐστὶν δὲ ποδαπὸς τὸ  γένος   οὗτος; {Β. Πλούσιος· τούτους δὲ
[4, 168]   αὐτῷ ἔλεγεν καταισχύνας τὸ  γένος.   Πάντα γὰρ ἀνάλωσε τὰ πατρῷα
[4, 131]   κόρυδοι, κίτται, κύκνοι, πελεκάν, κίγκλοι,  γέρανος—   {Β. Τουδὶ τοῦ χάσκοντος διατειναμένη
[4, 129]   ἄλλοις ὅσοι ἂν πίωσιν ἔσται  γέρας.   Ἐφ´ οἷς λεχθεῖσιν οἱ δ´
[4, 153]   πολλὰ κεχειρουργημένα ταῖς Ἰνδικαῖς σκευασίαις.  Γερμανοὶ   δέ, ὡς ἱστορεῖ Ποσειδώνιος ἐν
[4, 134]   κακῶς ἔχων· οἶνον λέγουσι τοὺς  γέροντας,   πάτερ, πείθειν χορεύειν οὐ
[4, 156]   φιλοσοφίαν εὑρόντες νόμιμον εἶναι μηδενὸς  γεύεσθαι.   Ἐγὼ δ´ τάλας» κατὰ
[4, 150]   ἐκ τῶν λεβήτων, ὧν οὐδεὶς  γεύεται   εἰ μὴ πρότερον θεάσηται τὸν
[4, 131]   φέρειν ἐν χοὶ χρυσῇ καὶ  γευόμενον   τῶν κρατήρων πρότερον μεθύειν τῶν
[4, 136]   γλυκὺ πλείονα χρυσὸς ὢν ἀπερύκων.  Γευσάμενος   δ´ ἔκλαιον, ὅτ´ αὔριον οὐκ
[4, 136]   περ ἐὼν κρατερῶς παλάμῃ ἐπορέχθην  γεύσασθ´   ἱμείρων· τὸ δέ γ´ ἀμβροσίη
[4, 151]   τὰ κρέα ὡσαύτως, ὅσον μόνον  γεύσασθαι   ἑαυτῷ καταλιπών. (Καὶ οἱ ἄλλοι
[4, 136]   χῶρος Ἑξῆς κόσσυφος ἦλθε μόνος  γεύσασθαι   ἕτοιμος· οὐ μὴν οὐδ´ ἄρ´
[4, 184]   καὶ πόλεις ἀνδρῶν γραμματικῶν, φιλοσόφων,  γεωμετρῶν,   μουσικῶν, ζωγράφων, παιδοτριβῶν τε καὶ
[4, 133]   σαφῶς παρίστησι Νίκανδρος ἐν δευτέρῳ  Γεωργικῶν   λέγων οὕτως· (Γογγυλίδος δισσὴ γὰρ
[4, 163]   πόλει πίνων ὕδωρ· τὸν γὰρ  γεωργὸν   καὶ τὸν ἔμπορον κακοῖς. Ἐγὼ
[4, 166]   κολάζεσθαι. Φησὶν γάρ· φιλτάτη  Γῆ   μῆτερ, ὡς σεμνὸν σφόδρ´ εἶ
[4, 169]   Τίνα λέγεις; {Α. Καρύστου θρέμμα,  γηγενής,   ζέων— {Β. Εἶτ´ οὐκ ἂν
[4, 170]   οὐ σκόροδον, οὐ σίραιον, οὐχὶ  γήθυον,   (οὐ βολβόν, οὐ πῦρ, οὐ
[4, 147]   συμπόσιον τῆς τελευταίας (Αἰγύπτου βασιλευσάσης,  γημαμένης   δ´ Ἀντωνίῳ τῷ Ῥωμαίων στρατηγῷ
[4, 166]   ἐχρῆν εἴ τις πατρῴαν παραλαβὼν  (γῆν   καταφάγοι, πλεῖν τοῦτον ἤδη διὰ
[4, 166]   ἁπαξάπαντας, οὐ γὰρ οὖν τὴν  γῆν   μόνην. Τάχ´ οὖν διὰ τὴν
[4, 144]   Τῷ μὲν γὰρ Πέρσῃ πᾶσαν  γῆν   περιέρχονται μαστεύοντες τί ἂν ἡδέως
[4, 157]   μόνον τε τὸν ἐν τῷ  γήρᾳ   θάνατον ἀσπασίως προσίεσθαι, πεπεισμένους τὴν
[4, 133]   κολυμβάδας καλοῦσιν. Ἀριστοφάνης γοῦν ἐν  Γήρᾳ   φησίν· πρεσβῦτα, πότερα φιλεῖς
[4, 136]   Ὀλυμπίου εἰσὶν ἀοιδοί, αἳ δὴ  γήραι   κυφαὶ ἔσαν, χρησταὶ δὲ πάσασθαι.
[4, 138]   εἰρήνῃ μετὰ ὑγιείας, ὡς εἰκός,  γηραιοὶ   τελευτῶντες ἄλλον τοιοῦτον βίον τοῖς
[4, 158]   (Ὁ χαρίεις τε Ἀριστοφάνης ἐν  Γηρυτάδῃ   ἔφη· Πτισάνην διδάσκεις αὐτὸν ἕψειν
[4, 176]   ´ν θυμέλῃσι Χάρις. (Τυφλὸς ὑπαὶ  γήρως   εἶχεν καὶ Σκίρπαλον υἱόν, νήπιον
[4, 168]   ἐν τῇ νεότητι τὰ τοῦ  γήρως   ἐφόδια προκαταναλίσκοντες, (χαίροντες τῇ ἑταίρᾳ,
[4, 151]   τραπεζῶν ξυλίνων μικρὸν ἀπὸ τῆς  γῆς   ἐπηρμένων. τροφὴ δ´ ἐστὶν
[4, 152]   λέγοντα διότι τὰ ἴχνη τῆς  γῆς   ἐφ´ ἧς ἁρματηλατεῖ χρυσὸν καὶ
[4, 166]   διὰ τέλους καὶ μηδ´ ἐπιβαίνειν  γῆς,   ἵν´ οὕτως ᾔσθετο οἷον παραλαβὼν
[4, 131]   κνῆκος, ἐλᾶαι, στέμφυλ´, ἄμητες, πράσα,  γήτειον,   κρόμμυα, φυστή, βολβοί, καυλοί, σίλφιον,
[4, 170]   αὖον, ῥοῦν, κύμινον, κάππαριν, (ὀρίγανον,  γήτειον,   σκόροδον, θύμον, σφάκον, σίραιον, σέσελι,
[4, 174]   περὶ τοῦ ὑδραυλικοῦ ὀργάνου, (Οὐλπιανέ.  Γιγγραίνοισι   γὰρ οἱ Φοίνικες, ὥς φησιν
[4, 175]   λέγων οὕτως Ἐγὼ δὲ τὸν  γίγγραν   γε τὸν σοφώτατον. {Β. Τίς
[4, 175]   τἄλλ´ αὐτοῖς δοκεῖν εἶναι μέλη  γιγγραντὰ   καὶ κακὸν μέγα. (Πόσῳ δὲ
[4, 175]   {Β. Τίς δ´ ἔσθ´  γίγγρας;   {Α. Καινὸν ἐξεύρημά τι ἡμέτερον,
[4, 174]   Ἄδωνιν θρήνων· τὸν γὰρ Ἄδωνιν  Γίγγρην   καλεῖτε ὑμεῖς οἱ Φοίνικες, ὡς
[4, 174]   εὑρεῖν. Ὀνομάζονται δὲ οἱ αὐλοὶ  γίγγροι   ὑπὸ τῶν Φοινίκων ἀπὸ τῶν
[4, 175]   ὡς ἱστορεῖ Δημοκλείδης. ~(Μνημονεύει τῶν  γίγγρων   αὐλῶν Ἀντιφάνης ἐν Ἰατρῷ καὶ
[4, 157]   ψυχῆς μετὰ τῆς τῶν κυρίων  γίγνεσθαι   γνώμης. Τούτοις τοῖς δόγμασιν ἡμεῖς
[4, 146]   ἐγχέλεις, τυρόν, μέλι· μικροῦ τάλαντον  γίγνεται   τὸ κατὰ λόγον. Ὡς γὰρ
[4, 170]   Φιλήμων Παρεισιόντι· Περὶ τοὐπτάνιον οὐ  γίνεθ´   σκευωρία· τραπεζοποιός ἐστ´ ἐπὶ
[4, 142]   μήτ´ ἐλλείπειν, ἀλλ´ ἱκανὰ ἅπασι  γίνεσθαι   καὶ μὴ προσδεῖσθαι τοὺς παρόντας.
[4, 132]   Δελφὸς Ἡγήσανδρος, πότερον ἐν ἄστει  γίνεται   βελτίω δεῖπνα ἐν Χαλκίδι,
[4, 140]   τὰ ἐπάικλα κάπτειν μετὰ δεῖπνον·  γίνεται   γὰρ ἄλφιτα ἐλαίῳ ἐρραμένα. Τὸ
[4, 146]   εἰς τὸ δεῖπνον τάλαντα τετρακόσια.  Γίνεται   δὲ ταῦτα Ἰταλικοῦ (νομίσματος ἐν
[4, 156]   οὗ τὸ μεθύειν πᾶσιν ἡμῖν  γίνεται,   (ἦ μὴν ἑλέσθαι τοῦτον ἂν
[4, 141]   ἑκάστη σκιὰς φρατρίας τρεῖς καὶ  γίνεται   τῶν Καρνείων ἑορτὴ ἐπὶ
[4, 139]   δὲ μέσῃ τῶν τριῶν ἡμερῶν  γίνεται   θέα ποικίλη καὶ πανήγυρις ἀξιόλογος
[4, 149]   τοῖς ἥρωσι θύωσι, βουθυσία μεγάλη  γίνεται   καὶ ἑστιῶνται πάντες μετὰ τῶν
[4, 148]   ὥσπερ ἐπὶ τῶν Βακχικῶν ἄντρων  γίνεται,   ταύτης τύμπανα καὶ νεβρίδας καὶ
[4, 176]   τὰ παρὰ τὰς κρούσεις ἁμαρτήματα  γινόμενα,   ἀλλὰ καὶ περὶ αὐλούς εἰσι
[4, 137]   ὡς (μακρόθεν) οὐκ ἀστείας παρεισδύσεως  γινομένης,   δέοντος ἀπέχεσθαι τούτων τῶν μακρόθεν·
[4, 182]   λωτοῦ· ξύλον δ´ ἐστὶ τοῦτο  γινόμενον   ἐν Λιβύῃ. Θηβαίων δ´ εὕρημά
[4, 130]   ἔθος ἐν ταῖς πολυανθρώποις εὐωχίαις  γινόμενον.   (Καὶ Κάρανος ἄρξας πότου
[4, 149]   λαχάνου τοῦ κατὰ καιρὸν  γινομένου   ᾠά τε δύο καὶ τυροῦ
[4, 161]   τοὺς πάλαι ποτὲ (τοὺς Πυθαγοριστὰς  γινομένους   ὄντως ῥυπᾶν ἑκόντας φορεῖν
[4, 137]   ἱστοροῦσιν οὐ πάνυ ἀρχαίων δυεῖν  γινομένων   δείπνων ἐν Λυκείῳ τε καὶ
[4, 143]   κοινὰ συσσίτια οὕτως. Ἕκαστος τῶν  γινομένων   καρπῶν ἀναφέρει (τὴν δεκάτην εἰς
[4, 149]   ἕνεκα τῶν ἐν ταῖς ἀμφόδοις  γινομένων   νυκτερινῶν φόβων. Ἀπὸ δὲ τῶν
[4, 168]   πάντων ἐπερραπίζετο. (Ἐπιδόσεων δέ ποτε  γινομένων   παρελθὼν καὶ αὐτὸς εἰς τὴν
[4, 146]   μυρίους πεντακισχιλίους μεριζόμεναι ἑκάστῳ ἀνδρὶ  γίνονται   ἀνὰ ἑκατὸν ἑξήκοντα Ἰταλικοῦ νομίσματος.
[4, 155]   μὲν πολυτελείας οἱ φίλοι θεαταὶ  γίνωνται,   οἱ δ´ οἰκέται κύριοι. Ἐπιλελησμένοι
[4, 176]   Γλώσσαις, τοὺς τῇ καλάμῃ αὐλοῦντας.  (Γινώσκειν   δὲ βούλομαί σε, ἀνδρῶν λῷστε
[4, 136]   ἀναμὶξ σαργοί τε καὶ ἵππουροι  γλάνιές   τε, μόρμυρος ἄντα δ´ ἦν,
[4, 176]   πανμαρπᾶν ηδυσμα σημανέων. Ηὔλει δὴ  Γλαύκης   μεμεθυσμένα παίγνια Μουσέων τὸν
[4, 156]   Πελιάσι· Τὸ δειπνάριον ἀνθηρὸν ἦν,  γλαφυρὸν   σφόδρα· φακῆς κατ´ ἄνδρα τρυβλίον
[4, 133]   ἅλμῃ, (ἄλλοτε δ´ αὖ λευκὸν  γλεῦκος   συστάμνισον ὄξει ἶσον ἴσῳ, τὰς
[4, 132]   ἐχίνους δύο, δὲ θρυμματίδα  γλυκεῖαν,   δὲ κόγχας δέκα,
[4, 137]   ἀνεκείμην. Ὡς δὲ ἴδον ξανθόν,  γλυκερόν,   μέγαν ἔγκυκλον, ἄνδρες, Δήμητρος παῖδ´
[4, 135]   γὰρ ἔγωγε ἧς σαρκὸς δύναμαι  γλυκερώτερον   ἄλλο ἰδέσθαι) Ὀπταλέος δ´ εἰσῆλθε
[4, 147]   ἀρνῶν, θ´ ὑπερωμόκρεως χορδὰ  γλυκίστα   (μιξεριφαρνογενής, ἃν δὴ φιλέοντι θεοί,
[4, 165]   οὕτω τι τἀλλότρι´ ἐσθίειν ἐστὶ  γλυκύ.   (Καὶ Θεόπομπος δ´ ἐν Ὀδυσσεῖ
[4, 136]   ἐν δὲ σίναπυ κεῖτ´ ἀγχοῦ  γλυκὺ   πλείονα χρυσὸς ὢν ἀπερύκων. Γευσάμενος
[4, 147]   στεγναι βύσται μέγαθος κακὰ κακκάβου  γλυκυου   ὀξιος ὀμφαλὸς θοίνας καλεῖται παρά
[4, 131]   {Α. Οἶνοι δέ σοι, λευκός,  γλυκύς,   αὐθιγενής, ἡδύς, καπνίας. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Δ'
[4, 176]   μόναυλος ὑπ´ ἠρίον  γλυκὺς   οἰκεῖ αὐλητής, μίμων ´ν
[4, 147]   μόλεν ὀπτὸν ἐκεῖθεν θερμὸν ὅθεν  γλυφις   τετμημένον εὐθὺς ἐπ´ αὐτὰς τὰς
[4, 176]   Ἀμερίας Μακεδὼν ἐν ταῖς  Γλώσσαις   τιτύρινόν φησι καλεῖσθαι τὸν μόναυλον.
[4, 176]   Ἀμερίας Μακεδὼν ἐν ταῖς  Γλώσσαις,   τοὺς τῇ καλάμῃ αὐλοῦντας. (Γινώσκειν
[4, 144]   πρὸς Κάσανδρον περὶ βασιλείας (εἰ  γνήσιον   τὸ σύγγραμμα· πολλοὶ γὰρ αὐτό
[4, 151]   καὶ κοπίδα ἀξίαν δέκα μνῶν.  Γνήσιππος   δέ τις Ἀθηναῖος ἀναστὰς εἶπεν
[4, 158]   ἐν τῷ περὶ τοῦ καλοῦ  γνώμας   τινὰς ἡμῖν εἰσφέρων φησί· Μηδέποτ´
[4, 157]   μετὰ τῆς τῶν κυρίων γίγνεσθαι  γνώμης.   Τούτοις τοῖς δόγμασιν ἡμεῖς πειθόμεθα.
[4, 136]   ἅμα πρόσσω καὶ ὀπίσσω ὄρνιθας  γνῶναι   καὶ ἐναίσιμα σιτίζεσθαι. (Ἤσθιε δ´
[4, 162]   δ´ Χαλκιδεὺς Μενεδήμου  γνώριμος,   ὥς φησιν Ἀντίγονος Καρύστιος
[4, 139]   δειπνίζουσιν οἱ πολῖται πάντας τοὺς  γνωρίμους   καὶ τοὺς δούλους τοὺς ἰδίους·
[4, 165]   Αἰσχύλος εἴρηκεν ἐν Προμηθεῖ δεσμώτῃ·  Γνώσει   δὲ τάδ´ ὡς ἔτυμ´, οὐδὲ
[4, 168]   πρὸς ταῖς κʹ τῶν Εὐρωπιακῶν  Γνώσιππον,   φησίν, ἄσωτον γενόμενον ἐν τῇ
[4, 147]   πάντ´ ἔπαθεν λιπαροντεσ εγχελεατινες ἄριστον  γόγγροιτοιωνητεμων   πλῆρες θεοτερπές. Ἐπ´ αὐτῷ δ´
[4, 135]   Καὶ Τιτυὸν ἔιδον, λίμνης ἐρικυδέα  γόγγρον   κείμενον ἐν λοπάδεσς´· δ´
[4, 173]   τρίβοντες παρεῖχον ὥσπερ (ἐν) γυναιξὶ  γογγύλας   μεμαγμένας. Καλοῦνται δὲ καὶ μέχρι
[4, 133]   τὰς δι´ ὄξους καὶ νάπυος  γογγυλίδας   σαφῶς παρίστησι Νίκανδρος ἐν δευτέρῳ
[4, 133]   ἐν δευτέρῳ Γεωργικῶν λέγων οὕτως·  (Γογγυλίδος   δισσὴ γὰρ ἰδ´ ἐκ ῥαφάνοιο
[4, 133]   ἰκμανθεῖσαι ἀναζώους´ ὑδάτεσσι. Τμῆγε δὲ  γογγυλίδος   ῥίζας καὶ ἀκαρφέα φλοιὸν ἦκα
[4, 173]   τῶν πράξεων ὀνόματα (Μαγίδες καὶ  Γογγύλοι,   ἐπειδὴ τὰς μάζας, φησὶν Ἀριστοφάνης,
[4, 139]   ὅς ἐστιν ἀρτίσκος ἐγκρίδι παραπλήσιος,  γογγυλώτερος   δὲ τὴν ἰδέαν. Διδόασι τῶν
[4, 174]   σπιθαμιαίοις τὸ μέγεθος, ὀξὺ καὶ  γοερὸν   φθεγγομένοις. Τούτοις δὲ καὶ οἱ
[4, 134]   χάρις· ἀλλ´ ἐπὰν δὴ τὸν  γόητα   Θεόδοτον τὸν παραμασύντην ἴδω
[4, 175]   κωμασάσης. Ἀραρὼς δ´ ἐν Πανὸς  γοναῖς·   Ἀναρπάσας μόναυλον εὐθὺς πῶς δοκεῖς
[4, 151]   καὶ κρέα θέμενος ἐπὶ τὰ  γόνατα   ἐδείπνει. Κέρατα δὲ οἴνου περιέφερον
[4, 149]   ἐσθῆτας. Καὶ κατακλιθέντες ἐπανίστανται εἰς  γόνατα   τοῦ ἱεροκήρυκος τὰς πατρίους εὐχὰς
[4, 168]   Φῶκος καὶ φιλοπότης. Νικήσαντος  γοῦν   αὐτοῦ ἵπποις Παναθήναια ὡς
[4, 133]   ἐλάαις, ἃς κολυμβάδας καλοῦσιν. Ἀριστοφάνης  γοῦν   ἐν Γήρᾳ φησίν· πρεσβῦτα,
[4, 139]   ἄλλων Δωριέων καλεῖται δεῖπνον. Ἐπίχαρμος  γοῦν   ἐν Ἐλπίδι φησίν· Ἐκάλεσε γάρ
[4, 171]   καὶ ἔντιμος χρεία. Χάρης  γοῦν   ἐν τῇ γʹ τῶν ἱστοριῶν
[4, 141]   Λάκωνες ἐξώκειλαν εἰς τρυφήν. Φύλαρχος  γοῦν   ἐν τῇ εʹ καὶ κʹ
[4, 165]   πωλῆσαι εἰς τὰς ἡδυπαθείας. Δίφιλος  γοῦν   ἐν τοῖς Ἐναγίζουσί φησι· (Εἰ
[4, 168]   Φιλόχορος ἄλλοι τε πλείους. Μενέδημον  γοῦν   καὶ Ἀσκληπιάδην τοὺς φιλοσόφους νέους
[4, 182]   οὗτοι ἐλάσσονες τῶν τελείων. Αἰσχύλος  γοῦν   κατὰ μεταφορὰν ἐν Ἰξίονί φησι·
[4, 182]   τὰς σαμβύκας ἀρχαῖα εἶναι. Ἐν  γοῦν   Μιτυλήνῃ μίαν τῶν Μουσῶν πεποιῆσθαι
[4, 184]   αὐλητικὴ περισπούδαστος ἦν. Χαμαιλέων  γοῦν   Ἡρακλεώτης ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ
[4, 163]   οὐδὲ ταῖς Μούσαις θύσας. φυγοῦσα  γοῦν   σε καὶ τοὺς σοὶ παραπλησίους
[4, 153]   ἀλλὰ κἀν ταῖς ἑστιάσεσιν. Ἐκάλουν  γοῦν   τινες πολλάκις ἐπὶ δεῖπνον τοὺς
[4, 164]   εἶ, εὔδηλον, ὃς παρεὶς τοσαῦτα  γράμματα   (Σίμου τέχνην ἔλαβες. {ΗΡ.
[4, 139]   πρὸς ὃν ἀντιλέγων Δίδυμος  γραμματικὸς   καλεῖ δὲ τοῦτον Δημήτριος
[4, 160]   ἐπικαλούμενος· καὶ οἱ πολλοὶ τῶν  γραμματικῶν   τῶν Ῥωμαικῶν οὐχ ὁμιλήσαντες πολλοῖς
[4, 184]   τε νήσους καὶ πόλεις ἀνδρῶν  γραμματικῶν,   φιλοσόφων, γεωμετρῶν, μουσικῶν, ζωγράφων, παιδοτριβῶν
[4, 158]   βροτοῖσι’ κατὰ τὸν σὸν Εὐριπίδην,  γραμματικώτατε,   πλὴν δυοῖν μόνον, Δήμητρος ἀκτῆς
[4, 175]   θητίῳ φησί· νάβλας ἐν ἄρθροις  γραμμάτων   οὐκ εὐμελής, λωτὸς ἐν
[4, 172]   φησιν· ~(Προγεύσεταί σοι πρῶτον  γραῦς   τοῦ ποτοῦ. (Τοὺς δὲ τὰ
[4, 141]   καὶ τῶν καμμάτων Νικοκλῆς οὕτως  γράφει·   Διακούσας δὲ πάντων ἔφορος
[4, 153]   τῆς βασιλείας ἐξέβαλε τὸν εὐεργέτην,  γράφει   ἐν τῇ λδʹ τῶν ἱστοριῶν
[4, 140]   ἐν τῇ Λακωνικῇ πολιτείᾳ οὑτωσὶ  γράφει·   Καὶ εὐθὺς τοὺς μὲν εὐπόρους
[4, 167]   Κύπρῳ βασιλέως ὅτι ἄσωτος ἦν  γράφει   καὶ τάδε· Ἀλέξανδρος μετὰ τὴν
[4, 163]   τοῦ κυνὸς τοῦ θαλαττίου ἱστορῶν  γράφει   καὶ ταῦτα· Ἀλλ´ οὐ πολλοὶ
[4, 129]   καὶ ὅτι πᾶσι προὔπιεν, ἑξῆς  γράφει   καὶ ταῦτα· (ἤδη δὲ ἡμῶν
[4, 153]   τῷ Ἀρσάκει διέτριψεν ἀγόμενος βασιλικῶς,  γράφει   καὶ ταῦτα· Παρὰ Πάρθοις ἐν
[4, 163]   ἐνάτῃ τῶν ἱστοριῶν περὶ αὐτοῦ  γράφει   οὕτως· Διοδώρου τοῦ τὸ γένος
[4, 166]   δευτέρα καὶ πεντηκοστῇ τῶν ἱστοριῶν  γράφει   οὕτως· πόλις τῶν
[4, 143]   ἐν τῇ δʹ τῶν Κρητικῶν  γράφει   οὕτως· Οἱ δὲ Λύττιοι συνάγουσι
[4, 154]   Χαλκιδεὺς ἐν ἱστορικοῖς ὑπομνήμασιν οὕτω  γράφει·   Παρὰ δὲ τοῖς Ῥωμαίοις προτίθεσθαι
[4, 141]   καὶ κʹ τῶν ἱστοριῶν τάδε  γράφει   περὶ αὐτῶν· ~Λακεδαιμόνιοι εἰς μὲν
[4, 176]   τοῦ Ἀπαμέων πρὸς Λαρισαίους πολέμου  γράφει   τάδε· Παραζωνίδια καὶ λογχάρι’ ἀνειληφότες
[4, 144]   βασιλέων Ξενοφῶν ἐν Ἀγησιλάῳ οὕτω  γράφει·   Τῷ μὲν γὰρ Πέρσῃ πᾶσαν
[4, 141]   δ´ ἐν τρίτῳ Λακωνικῆς πολιτείας  γράφει·   Φέρουσι δὲ καὶ ἐπάικλα αὐτοῖς
[4, 167]   τῶν ἱστοριῶν Θεόπομπος (τάδε  γράφει·   Φίλιππος ἐπεὶ ἐγκρατὴς πολλῶν ἐγένετο
[4, 173]   Πολυκράτων Κρίθωνος Ῥηναιεὺς δίκην  γραφόμενος   οὐ Δηλίους αὐτοὺς ὀνομάζει, ἀλλὰ
[4, 138]   οὕτως ἑστιᾷ τοὺς αὑτοῦ νεοπολίτας,  γράφων·   Ἄνευ ὄψου, ἔφη, ὡς ἔοικας,
[4, 140]   Μόλπις ἐν τῇ Λακεδαιμονίων πολιτείᾳ  γράφων   οὕτως· (Ποιοῦσι δὲ καὶ τὰς
[4, 153]   παρὰ τὸ δεῖπνον συμβάλλειν μονομαχίας,  γράφων   οὕτως· Τὰς τῶν μονομάχων θέας
[4, 155]   ἀπὸ Τρῳάδος τὸν τὰς ἱστορίας  γράψαντα   τῆς ὀρχήσεως τάξις ἐγένετο,
[4, 149]   τῷ δευτέρῳ τῶν περὶ τοῦ  Γρυνείου   Ἀπόλλωνος, ἐν τῷ πρυτανείῳ δειπνοῦσι
[4, 153]   τοῦ Βεροιαίου, ὃς ὑπὸ τοῦ  Γρυποῦ   καλουμένου Ἀντιόχου τοῦ βασιλέως προαχθεὶς
[4, 129]   σαμβυκίστριαί τινες Ῥόδιαι, ἐμοὶ μὲν  γυμναὶ   δοκῶ, πλὴν ἔλεγόν τινες αὐτὰς
[4, 129]   πῦρ ἐκ τοῦ στόματος ἐκριπίζουσαι  γυμναί.   (Ἐπεὶ δὲ καὶ τούτων ἀπηλλάγημεν,
[4, 153]   αὐτοῖς μέχρι οὗ ἂν αὐξηθῶσι  γυμνὰς   διακονεῖσθαι. (Μεγασθένης δ´ ἐν τῇ
[4, 149]   τῶν πατέρων ἐπὶ λίθων καθήμενοι  γυμνοὶ   συνδειπνοῦσιν. (Θεόπομπος δ´ ἐν τῇ
[4, 166]   Καίτοι νέος ποτ´ ἐγενόμην κἀγώ,  γύναι·   ἀλλ´ οὐκ ἐλούμην πεντάκις τῆς
[4, 133]   λαλιστέραν οὐπώποτ´ εἶδον οὔτε κερκώπην,  γύναι,   οὐ κίτταν, οὐκ ἀηδόν´, οὐ
[4, 174]   οὖν καὶ τὴν αὑτοῦ διδάξαι  γυναῖκα   Θαίδα. Τρύφων δ´ ἐν τρίτῳ
[4, 154]   τις κἀν ταῖς διαθήκαις γέγραφεν  γυναῖκας   εὐπρεπεστάτας μονομαχῆσαι ἃς ἐκέκτητο, ἕτερος
[4, 129]   σκληροπαῖκται καί τινες καὶ θαυματουργοὶ  γυναῖκες   εἰς ξίφη κυβιστῶσαι καὶ πῦρ
[4, 161]   ἔνδοθεν τὴν χεῖρα, καθάπερ αἱ  γυναῖκες,   κατέφαγε πάμπολλα καὶ ταχύτατα, ἐξὸν
[4, 150]   καὶ τούτων μεταλαμβάνων κοτύλην οἴνου.  Γυναικὶ   δὲ οὐκ ἔξεστιν εἰσιέναι εἰς
[4, 151]   προπίνων καὶ ἄλλος ἱμάτια τῇ  γυναικί,   καὶ Τιμασίων προπίνων φιάλην τε
[4, 130]   μετὰ ταῦτα ὠρχεῖτο μετὰ τῆς  γυναικὸς   ἔτη οὔσης ὑπὲρ τὰ ὀγδοήκοντα.
[4, 183]   περ τετάνυστο σκινδαψὸς τετράχορδος ἀνηλακάτοιο  γυναικός.   Μνημονεύει αὐτοῦ καὶ Θεόπομπος
[4, 173]   Νεωκόροι καὶ Ἰχθυβόλοι, τῶν δὲ  γυναικῶν   Κυμινάνθαι, κοινῇ δὲ πάντες Ἐλεοδύται
[4, 173]