HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Athénée de Naucratis, les Deipnosophistes (ou Le Banquet des sages), livre IV

Liste des contextes (ordre alphabétique)


μ  =  411 formes différentes pour 898 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, pages
[4, 158]   δ´ ἐγίνεθ´, εἰ φακῆν ἕψειν  μ´   ἐδίδασκε τῶν ἐπιχωρίων τις εἷς.
[4, 172]   τραπέζας μέλλομεν ποιεῖν, τρίτον ἤδη  μ´   ἐρωτᾷς. Χοιρίδιον ἓν θύομεν, ὀκτὼ
[4, 170]   ἐπὶ τοῦτ´ ἀπέστειλ´ ἐξ ἀγροῦ  μ´   δεσπότης. Ἐκάλουν δὲ τραπεζοποιὸν
[4, 131]   Τῶν ἀλαζονευμάτων. {ΠΡ. Καὶ ναὶ  μὰ   Δί´ ὄρνιν τριπλάσιον Κλεωνύμου παρέθηκεν
[4, 175]   Οὐκ οἶδας, ἐμβρόντητε σύ; {Β.  Μὰ   Δία. {Α. Τί φής; Οὐκ
[4, 144]   τῶν μετρίως διαιτωμένων. Ἀλλὰ ναὶ  μὰ   Δία, ἔφη Σιμωνίδης, ὅσον
[4, 147]   τίν, σαφ´ οἶδα. Εσταδα ναὶ  μὰ   θεοὺς ὑπερμέγεθες τέμαχος θύννου μόλεν
[4, 159]   φακοί. {Α. Μή μοι φακούς,  μὰ   τὸν Δί´· οὐ γὰρ ἥδομαι.
[4, 182]   ὡς Ἀναξανδρίδης ἐν Ὁπλομάχῳ φησί·  Μαγάδι   λαλήσω μικρὸν ἅμα σοι καὶ
[4, 182]   καλεῖ φοίνικας καὶ πηκτίδας καὶ  μαγάδιδας   σαμβύκας τε καὶ τρίγωνα καὶ
[4, 182]   καὶ Ἀνακρέων μνημονεύουσι, καὶ τὴν  μάγαδιν   καὶ τὰ τρίγωνα καὶ τὰς
[4, 151]   ὠμοβοείαις ῥυθμούς τε καὶ οἱονεὶ  μάγαδιν   σαλπίζοντες. (Ποσειδώνιος δὲ ἀπὸ
[4, 182]   βʹ περὶ Δωρίδος. δὲ  μάγαδις   καλούμενος αὐλὸς καὶ παλαιομάγαδις
[4, 182]   ἀνατρηθῆναι. Οἶδα δὲ ὅτι καὶ  μάγαδις   ὄργανόν ἐστιν ἐντατὸν καθάπερ καὶ
[4, 172]   καὶ οἷς μὴ δεῖ φησιν·  Μάγειρ´,   ἀηδής μοι δοκεῖς εἶναι σφόδρα.
[4, 131]   διαπαίζων τὰ Ἀττικὰ δεῖπνά φησι·  Μάγειρ´,   θύων ἐστὶ δειπνίζων τ´
[4, 169]   ξυναντᾷ τις, λαλῆσαι μηδὲ ἕν.  (ΜΑΓΕΙΡΙΚΑ   δὲ ΣΚΕΥΗ καταριθμεῖται Ἀνάξιππος ἐν
[4, 164]   κληθέντες; ὡς εἰς ἀσώτιον  μαγειρικὰ   σκεύη καταλέγειν μαθησόμενοι; ὡς
[4, 165]   δ´ ἐστίν, ἄνδρες φίλοι, τὰ  μαγειρικὰ   σκεύη; Τούτων γὰρ ἐμνημονεύσατ´ ἐν
[4, 173]   θοίναις. Ἐλεὸς δ´ ἐστὶν  μαγειρικὴ   τράπεζα. Ὅμηρος· Αὐτὰρ ἐπεί ῥ´
[4, 172]   δ´ αὐλητρίδες ἔχουσι μισθὸν καὶ  μάγειροι   δώδεκα καὶ δημιουργοὶ μέλιτος αἰτοῦσαι
[4, 134]   εὖ εἰδὼς δειπνοσυνάων. Τῷ δὲ  μάγειροι   μὲν φόρεον πλῆσάν τε τραπέζας,
[4, 141]   λαγῴ, ἄρνες, ἔριφοι. δὲ  μάγειροι   σημαίνουσι τοὺς ἀεί τι κομίζοντας
[4, 164]   κέραμος μισθώσιμος τοῖς  μαγείροις,   εὐθὺς ἐξ ἑωθινοῦ ἕστηκεν ἐλθών·
[4, 150]   ἐπίτρεψον τοῖς ἐμοῖς ποτε γενομένοις  μαγείροις   παρασκευάσαι σοι Αἰγύπτιον δεῖπνον. Καὶ
[4, 132]   τοῦτ´ ἐστὶ πρὸς σὲ τὸν  μάγειρον;   {Α. Τῆς τέχνης ἡγεμονία τίς
[4, 170]   Ἐν δὲ Παννυχίδι Ἐρίθοις·  μάγειρον   δὲ ποιεῖ λέγοντα· Κύκλῳ δεήσει
[4, 149]   τὴν δὲ τῶν περὶ τὸν  μάγειρον   σκευῶν χορηγός. Τὸ δὲ
[4, 132]   δείπνου. (Δίφιλος δ´ ἐν Ἀπολειπούσῃ  μάγειρόν   τινα παράγων ποιεῖ τάδε λέγοντα·
[4, 149]   τῶν χορῶν (τρία πρόβατα καὶ  μάγειρον   ὑδριαφόρον τε καὶ τραπέζας καὶ
[4, 172]   γὰρ τἀναντία νῦν ἐστιν·  μάγειρος   γὰρ ἐγχύτους ποιεῖ, πλακοῦντας ὀπτᾷ,
[4, 136]   ἱερῆς, μάλα πίονας· ἃς  μάγειρος   θῆκε φέρων, ἵν´ Ἀθηναίων κατέκειντο
[4, 130]   ἄρνας· τὸ τελευταῖον δ´  μάγειρος   ὅλον τέρας ὀπτήσας μεγάλῳ βασιλεῖ
[4, 169]   ἔλαιον, τρυβλίον. Φιλέταιρος Οἰνοπίωνι·  μάγειρος   οὗτος Πατανίων προσελθέτω. Καὶ πάλιν·
[4, 135]   κάταντα κατὰ στέγος ἦλθ´  μάγειρος,   σείων ὀψοφόρους πίνακας κατὰ δεξιὸν
[4, 136]   ἦν, μεγάλη, σπάρος· οὓς  μάγειρος   σίζοντας παρέθηκε φέρων, κνίσωσε δὲ
[4, 165]   ἴδῃ μισθούμενον (εἰς ἑστίασιν, τοῦ  μαγείρου   πυθόμενος τὸν ἑστιῶντα, τῆς θύρας
[4, 137]   δεῖπνά φησιν· Ἔγωγε δύο λαβεῖν  μαγείρους   βούλομαι (οὓς ἂν σοφωτάτους δύνωμ´
[4, 172]   Μένανδρος Ψευδηρακλεῖ· καταμεμφόμενος δὲ τοὺς  μαγείρους   ὡς ἐπιχειροῦντας καὶ οἷς μὴ
[4, 132]   {Β. Τίνος; Ποδαποῦ; Διαφέρει τῷ  μαγείρῳ   τοῦτο γάρ. Οἷον τὰ νησιωτικὰ
[4, 172]   τῶν δημιουργῶν, ὀψαρτυτικῆς δὲ τῶν  μαγείρων,   Ἀντιφάνης διεσάφησεν ἐν Χρυσίδι οὕτως·
[4, 170]   πενίας ἅπαντ´ ἐπήσθιεν. (Τῶν δὲ  ΜΑΓΕΙΡΩΝ   διάφοροί τινες ἦσαν οἱ καλούμενοι
[4, 172]   Ἀπολλόδωρος Ἀθηναῖος εἴρηκεν ὅτι  μαγείρων   καὶ τραπεζοποιῶν παρείχοντο χρείας τοῖς
[4, 173]   αὐτοῖς ἀπὸ τῶν πράξεων ὀνόματα  (Μαγίδες   καὶ Γογγύλοι, ἐπειδὴ τὰς μάζας,
[4, 173]   παραγιγνομένοις τῶν ξένων, λέγων οὕτως·  (Μάγνητες   οἱ ἐπὶ τῷ Μαιάνδρῳ ποταμῷ
[4, 173]   Θεόφραστος ἐν τοῖς ὑπομνήμασι περὶ  Μαγνήτων   λέγων τῶν ἐπὶ τοῦ Μαιάνδρου
[4, 169]   ἐπιζητῶ γὰρ καὶ ὅπερ  Μάγνος   εἴρηκε τὸ ἐπεσθίειν καὶ τὸ
[4, 165]   οὗτος, καθάπερ καὶ καλὸς  Μάγνος,   καὶ ὑπερορίους ἀποδημίας ποιεῖσθαι τῆς
[4, 160]   Ἑξῆς ἁρπάσας τὸν λόγον  Μάγνος   μὲν πάντα ἄριστος, ἔφη,
[4, 164]   εὖ τοῦτ´ ἴσθι. (Ταῦτα τοῦ  Μάγνου   ἑξῆς καταδραμόντος ἀποβλέψας Κύνουλκος
[4, 160]   οὕτως· Οὔτε μοι Τεΐη  μᾶζ´   ἁνδάνει οὔτε καρύκκη Λυδῶν,
[4, 140]   ἐστὶν δ´ κοπὶς δεῖπνον,  μᾶζα,   ἄρτος, κρέας, λάχανον ὠμόν, ζωμός,
[4, 149]   ἦν τοιοῦτο· τυρὸς καὶ φυστὴ  μᾶζα   νόμου χάριν ἐπὶ χαλκῶν κανῶν
[4, 157]   Ξενοφῶν φησιν ὡς ἡδὺ μὲν  μᾶζαν   καὶ κάρδαμα φαγεῖν πεινῶντι, ἡδὺ
[4, 141]   ἕτερον κοινωνίαν οὐδεμίαν ἔχον· (εἶτα  μᾶζαν   μὲν ὅσην ἂν ἕκαστος
[4, 137]   δὲ τοῖς ἐν πρυτανείῳ σιτουμένοις  μᾶζαν   παρέχειν κελεύει, ἄρτον δὲ ταῖς
[4, 140]   τοι μάλα ἁδύς, διαρρήδην λέγων  μάζας   ἐν ταῖς κοπίσι παρατίθεσθαι τοῦτο
[4, 149]   ζωμόν τ´ ἐγχεῖν πλείω καὶ  μάζας   (καὶ ἄρτους παραβάλλειν. Γενναῖος γὰρ
[4, 173]   τοῖς φιδιτίοις ποιούντων τε τὰς  μάζας   καὶ κεραννύντων τὸν οἶνον διακόνων.
[4, 173]   (Μαγίδες καὶ Γογγύλοι, ἐπειδὴ τὰς  μάζας,   φησὶν Ἀριστοφάνης, ἐν ταῖς θοίναις
[4, 148]   ἐν τῇ τρίτῃ τῶν Γενεαλογιῶν  μάζας   φησὶν εἶναι καὶ ὕεα κρέα.
[4, 147]   ψυχᾶς δελεασματίοισι. Πάρφερον ἐν κανέοις  μάζας   χιονόχροας, ἄλλοι δ´ Ἐπι πρῶτα
[4, 149]   τὴν ἐπωνυμίαν· ὁμοῦ δὲ τῇ  μάζῃ   καὶ τῷ τυρῷ σπλάγχνον καὶ
[4, 136]   ἀλλά με τυρῷ δεῖ καὶ  μάζῃ   ὀτρηρῇ (νηδὺς δ´ οὐχ ὑπέμεινε,
[4, 161]   οὐδέν, τῆς δὲ πλείστης τοὐβολοῦ  μάζης   μελαγχρῆ μερίδα λαμβάνων λέπει. (Ἄλεξις
[4, 149]   κανῶν τῶν παρά τισι καλουμένων  μαζονόμων,   ἀπὸ τῆς χρείας εἰληφότων τὴν
[4, 131]   ὀδμαὶ λιβάνου τε πνοαί, τερενοχρῶτες  μαζῶν   ὄψεις, ἄρτων, ἀμύλων, πουλυποδείων, χολίκων,
[4, 140]   Λυκόφρων, τὰ προφυράματα τῶν  μαζῶν,   ὡς Ἐρατοσθένης καὶ ἄρτους δὲ
[4, 160]   οὐσῶν καὶ τῶν ἐκ Τέω  μαζῶν   (ὡς καὶ τῶν ἐξ Ἐρετρίας,
[4, 149]   δείπνοις, μάλιστα δὲ τοῖς λεγομένοις  μαζῶσι   τοῦτο γὰρ ἔτι καὶ νῦν
[4, 128]   Λυγκέα, ὡς ἐκ τῶν αὐτοῦ  μαθεῖν   ἔστιν ἐπιστολῶν, πάντως αὐτῷ δηλοῦν
[4, 184]   καὶ Ἐπαμινώνδαν (τὸν Θηβαῖον αὐλεῖν  μαθεῖν   παρὰ Ὀλυμπιοδώρῳ καὶ Ὀρθαγόρᾳ. καὶ
[4, 184]   Εὐριπίδου καὶ Σοφοκλέους Ἀλκιβιάδην φησὶ  μαθεῖν   τὴν αὐλητικὴν οὐ παρὰ τοῦ
[4, 164]   εἰς ἀσώτιον μαγειρικὰ σκεύη καταλέγειν  μαθησόμενοι;   ὡς τὸν Διογένους Κεφαλίωνα
[4, 169]   Καὶ πάλιν· Πλείους Στρατονίκου τοὺς  μαθητάς   μοι δοκεῖ ἕξειν Πατανίων. Ἐν
[4, 128]   Σαμίους, Θεοφράστου δὲ τοῦ Ἐρεσίου  μαθητάς,   συνθήκας δ´ εἶχε ταύτας πρὸς
[4, 173]   Μαγνήτων λέγων τῶν ἐπὶ τοῦ  Μαιάνδρου   ποταμοῦ ὅτι Δελφῶν εἰσιν ἄποικοι
[4, 173]   οὕτως· (Μάγνητες οἱ ἐπὶ τῷ  Μαιάνδρῳ   ποταμῷ κατοικοῦντες ἱεροὶ τοῦ θεοῦ,
[4, 184]   ἱστορεῖν Σεύθην καὶ Ῥωνάκην τοὺς  Μαιδούς,   τὴν δὲ πολυκάλαμον Σιληνόν, Μαρσύαν
[4, 136]   ἀμβροσίη μοι ἔδοξεν, οἵην δαίνυνται  μάκαρες   θεοὶ αἰὲν ἐόντες. Μύραιναν δ´
[4, 136]   ἀστακὸς αὖτε λιλαίετο θωρήσσεσθαι ἐν  μακάρων   δείπνοις. Τοῖς δαιτυμόνες χέρ´ ἐφέντες
[4, 128]   ἕνεκα νῦν καὶ ψυχαγωγίας. (Ἐν  Μακεδονίᾳ,   ὡς ἔφην, τοῦ Καράνου γάμους
[4, 167]   τρόπον, οὗτοι σχεδὸν ἅπαντες εἰς  Μακεδονίαν   ἀθροισθέντες ἑταῖροι Φιλίππου προσηγορεύοντο. Εἰ
[4, 167]   βίου καὶ τῆς διαίτης τῆς  Μακεδονικῆς   ταχέως ἐκείνοις ὅμοιος ἐγίνετο. (Τὰ
[4, 130]   δείπνου σημεῖον· οὕτω γὰρ τὸ  Μακεδονικὸν   οἶσθα ἔθος ἐν ταῖς πολυανθρώποις
[4, 167]   παραπλησίως. (Δοῦρις δ´ ἐν ζʹ  Μακεδονικῶν   περὶ Πασικύπρου λέγων τοῦ ἐν
[4, 128]   δ´ Ἱππολόχου τοὺς Καράνου τοῦ  Μακεδόνος   ἐμφανίζοντος γάμους. Καὶ ἄλλαις δὲ
[4, 155]   καίτοι πρεσβύτερον ὄντα ὀρχεῖσθαι, οὐδενὸς  Μακεδόνων   ὄντα δεύτερον οὔτε κατὰ τὴν
[4, 176]   ἀγνοῶ δὲ ὅτι Ἀμερίας  Μακεδὼν   ἐν ταῖς Γλώσσαις τιτύρινόν φησι
[4, 176]   ῥαππαύλας, ὥς φησιν Ἀμερίας  Μακεδὼν   ἐν ταῖς Γλώσσαις, τοὺς τῇ
[4, 128]   ~(Ἱππόλοχος  Μακεδών,   ἑταῖρε Τιμόκρατες, τοῖς χρόνοις μὲν
[4, 133]   γὰρ ἰδ´ ἐκ ῥαφάνοιο γενέθλη  μακρή   τε στιφρή τε φαείνεται ἐν
[4, 137]   κατᾶξαι πάντα τοὺς ἱεροποιοὺς ὡς  (μακρόθεν)   οὐκ ἀστείας παρεισδύσεως γινομένης, δέοντος
[4, 137]   γινομένης, δέοντος ἀπέχεσθαι τούτων τῶν  μακρόθεν·   τὸν δ´ ἐν τῷ Λυκείῳ
[4, 164]   Σῖμος δ´ ἐστὶ τίς; {ΛΙΝ.  Μάλ´   εὐφυὴς ἄνθρωπος. Ἐπὶ τραγῳδίαν ὥρμηκε
[4, 140]   πολλαὶ κἄρτοι καὶ δωμός τοι  μάλα   ἁδύς, διαρρήδην λέγων μάζας ἐν
[4, 147]   ἐμίν τε μέλοι καὶ τίν,  μάλα   κεν κεχαροίμεθ´. Ἀλλ´ ὅθεν ἐλλίπομεν,
[4, 136]   τρισκαίδεκα νήσσας, λίμνης ἐξ ἱερῆς,  μάλα   πίονας· ἃς μάγειρος θῆκε
[4, 134]   μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτροφα καὶ  μάλα   πολλά, Ξενοκλῆς ῥήτωρ ἐν
[4, 147]   δὲ παρεβάλλετο θερμὰ πολλὰ καὶ  μαλακοπτυχέων   ἄρτων. Ὁμοσύζυγα δὲ ξανθόν τ´
[4, 156]   φακῆν ἐσθ´ ἡδὺ μὴ δεδοικότα,  μαλακῶς   καθεύδειν ἄθλιον δεδοικότα. (Ἀλλ´
[4, 164]   οὕτω τὴν φύσιν ἐπὶ τί  μάλισθ´   ὥρμηκε. {ΗΡ. Τουτὶ λαμβάνω. {ΛΙΝ.
[4, 159]   πάντων καὶ ἐπὶ τῷ κόγχῳ  μάλιστα   ~Ἀπαίδευτοί ἐστε, ἔφη, ἄνδρες δαιτυμόνες,
[4, 151]   προσπεπερονημένοι ἦσαν πρὸς τοῖς κρέασι.  Μάλιστα   δ´ αἱ τράπεζαι κατὰ τοὺς
[4, 149]   δ´ ἐν ἅπασι τοῖς δείπνοις,  μάλιστα   δὲ τοῖς λεγομένοις μαζῶσι τοῦτο
[4, 145]   πολλάκις, συμπόται αὐτῷ εἰσιν ὡς  μάλιστα   δώδεκα. Καὶ ὅταν δειπνήσωσιν,
[4, 143]   φησίν· Ἡμέρην δὲ Πέρσαι ἁπασέων  μάλιστα   ἐκείνην τιμᾶν νομίζουσι τῇ ἕκαστος
[4, 141]   φιδίτιον ἀλφίτων μὲν ὡς τρία  μάλιστα   ἡμιμέδιμνα Ἀττικά, οἴνου δὲ χοεῖς
[4, 141]   μικρὸν ἔχον σταθμὸν ὡς τέταρτον  μάλιστα,   καὶ παρὰ τοῦτο ἕτερον οὐδὲν
[4, 132]   λεβίαν, ἐφ´ χαριεῖ πολὺ  μᾶλλον   μυρίνην προσεγχέας. {Β. Ἀστεῖον
[4, 144]   ψυχὴ προσίηται, τοῦτον πολὺ  μᾶλλον   ἥδονται οἱ ταῖς πολυτελεστέραις παρασκευαῖς
[4, 144]   τῶν ἱκανῶν, τοσούτῳ καὶ θᾶσσον  (μᾶλλον)   κόρος ἐμπίπτει τῆς ἐδωδῆς. (Ὥστε
[4, 132]   δ´ ὀνθυλεύσεις καὶ τὰ κεκαρυκευμένα  μᾶλλον   προσεδέξατ´. Ἀρκαδικὸς τοὐναντίον ἀθάλασσος ὢν
[4, 154]   ἀλλ´ ἐκ ῥήματος τοῦ μάχεσθαι  μᾶλλον   συγκεῖσθαι. Ὁπότε γὰρ τὸ μάχη
[4, 174]   Ἀλεξανδρεῦσι πολὺς μόναυλος ἀλγηδόνα  μᾶλλον   τοῖς ἀκούουσι παρέχων τινα
[4, 130]   τούτῳ δὲ γελωτοποιὸς εἰσῆλθε  Μανδρογένης,   ἐκείνου Στράτωνος τοῦ Ἀττικοῦ, ὥς
[4, 184]   φησὶ καὶ Θηβαίους πάντας αὐλεῖν  μανθάνειν   Ἡρακλεώτας τε τοὺς ἐν τῷ
[4, 163]   ῥηθὲν ἀπαγγεῖλαι Τῷ περὶ θηροπέπλου  μανίας   ὕβρεώς τε περιστάσιμον στοὰν ἔχοντι
[4, 154]   τούτοις καὶ ὁπλομαχίας καθέσεις ἐν  Μαντινείᾳ   πρῶτον εὑρέθησαν (Δημέου τὸ τέχνημα
[4, 154]   νομοθετῶν τῶν μονομαχούντων εὑρετὰς ἀποφαίνει  Μαντινεῖς   Δημώνακτος ἑνὸς τῶν πολιτῶν συμβουλεύσαντος,
[4, 154]   Ἤσκουν, φησί, τὰ πολεμικὰ οἱ  Μαντινεῖς   καὶ Ἀρκάδες, τήν τε στολὴν
[4, 154]   εὑρόντων ἐκείνων ἔτι καὶ νῦν  Μαντινικὴν   ἀποκαλοῦσι. Πρὸς δὲ τούτοις καὶ
[4, 131]   φυστή, βολβοί, καυλοί, σίλφιον, ὄξος,  μάραθ´,   ᾠά, φακῆ, τέττιγες, ὀποί, κάρδαμα,
[4, 170]   ἔστιν ἔνδον. {Α. Ἀσταφίδα κεκομμένην,  μάραθον,   ἄνηθον, νᾶπυ, καυλόν, σίλφιον, κορίαννον
[4, 148]   καὶ σχελίδας καὶ ἔτνος· οἷσι  Μαρδόνιον   εἱστίασε μετὰ τῶν ἄλλων πεντήκοντα
[4, 138]   Παυσανίαν οὖν ἰδόντα τὴν τοῦ  Μαρδονίου   παρασκευὴν (χρυσῷ καὶ ἀργύρῳ καὶ
[4, 138]   ἐνάτῃ τῶν ἱστοριῶν περὶ τῆς  Μαρδονίου   παρασκευῆς λέγων καὶ μνημονεύσας Λακωνικῶν
[4, 138]   καὶ ὀψοποιοὺς κατὰ ταὐτὰ καθὼς  Μαρδονίῳ   δεῖπνον παρασκευάσαι. Ποιησάντων δὲ τούτων
[4, 138]   Ξέρξης φεύγων ἐκ τῆς Ἑλλάδος  Μαρδονίῳ   τὴν παρασκευὴν κατέλιπε τὴν αὑτοῦ.
[4, 184]   Μαιδούς, τὴν δὲ πολυκάλαμον Σιληνόν,  Μαρσύαν   δὲ τὴν κηρόδετον. (Ταῦτα ἔχεις
[4, 184]   Τρωικοῖς σύριγγα μέν φησιν εὑρεῖν  Μαρσύαν   καὶ αὐλὸν ἐν Κελαιναῖς, τῶν
[4, 172]   ποίημα τοῦτο Στησιχόρου ἐστὶν ἱκανώτατος  μάρτυς   Σιμωνίδης ποιητής, ὃς περὶ
[4, 152]   οἶνος ἐξ Ἰταλίας καὶ τῆς  Μασσαλιητῶν   χώρας παρακομιζόμενος, ἄκρατος δ´ οὗτος·
[4, 144]   γὰρ Πέρσῃ πᾶσαν γῆν περιέρχονται  μαστεύοντες   τί ἂν ἡδέως πίοι, μυρίοι
[4, 164]   γὰρ τὸν Σοφοκλέους Κηδαλίωνά ἐστε  Μαστιγίαι,   κέντρωνες, ἀλλοτριοφάγοι. Ὅτι δ´ ὑμεῖς
[4, 153]   δείπνου ῥάβδοις καὶ ἱμᾶσιν ἀστραγαλωτοῖς  μαστιγοῦται   καὶ γενόμενος αἱμόφυρτος τὸν τιμωρησάμενον
[4, 137]   κρέας (ταριχηρὸν) εἰς τάριχος διασκευάσαντα  μαστιγωθῆναι   ὡς παρασοφιζόμενον πονηρῶς. ~(Πλάτων δ´
[4, 165]   δὲ τάδ´ ὡς ἔτυμ´, οὐδὲ  μάτην   (χαριτογλωσσεῖν ἔνι μοι. Πάλιν τε
[4, 183]   ὄργανον, ὡς παρῳδός φησι  Μάτρων   ἐν τούτοις· Οὐδ´ ἀπὸ πασσαλόφιν
[4, 134]   δὲ δεῖπνον οὐκ ἀχαρίτως διαγράφει  Μάτρων   παρῳδός, ὅπερ διὰ τὸ
[4, 141]   τῶν ἐκγόνων. Ἐστὶ δ´  ματτύα   φάτται, χῆνες, τρυγόνες, κίχλαι, κόσσυφοι,
[4, 141]   παρ´ αὐτοῖς κατ´ οἶκον ἠρτυμένη  ματτύη,   καλοῦσιν ἐπάικλον. Τῶν δὲ
[4, 140]   πλειόνων. δὲ Μόλπις καὶ  ματτύην   φησὶ προσαγορεύεσθαι τὰ ἐπάικλα. (Περὶ
[4, 173]   τῆς καλουμένης Ὑακινθίδος ἱδρῦσθαι ἥρωας  Μάττωνα   καὶ Κεράωνα ὑπὸ τῶν ἐν
[4, 170]   διακενῆς δ´ ἕστηκ´ ἐγὼ ἔχων  μάχαιραν,   προσέτι περιεζωσμένος. Κἀν Πονήρᾳ· Τῆς
[4, 173]   Δελφῶν πλείστας ἀκονῶν Φοῖβε  μαχαίρας   καὶ προδιδάσκων τοὺς σοὺς προπόλους.
[4, 152]   ἐὰν δὲ τι δυσαπόσπαστον,  μαχαιρίῳ   μικρῷ παρατέμνοντες, τοῖς κολεοῖς
[4, 153]   ὕδατι ψυχρῷ. (Διηκόνουν δὲ ἄνδρες  μαχαιροφόροι   καὶ σιωπὴ ἦν εὔτακτος. Ἐν
[4, 154]   μάχη, ἀλλ´ ἐκ ῥήματος τοῦ  μάχεσθαι   μᾶλλον συγκεῖσθαι. Ὁπότε γὰρ τὸ
[4, 154]   προπαροξύνεται· ὁπότε δὲ παροξύνεται, τὸ  μάχεσθαι   ῥῆμα περιέχει, ὡς ἐν τῷ
[4, 154]   τὸ ὄνομα οὐκ ἐκ τοῦ  μάχη,   ἀλλ´ ἐκ ῥήματος τοῦ μάχεσθαι
[4, 154]   μᾶλλον συγκεῖσθαι. Ὁπότε γὰρ τὸ  μάχη   συντιθέμενον τὸ τέλος εἰς ος>
[4, 170]   ἐπιγραφὴ Πότος· Εἰς αὔριόν  με   δεῖ λαβεῖν αὐλητρίδα. {Β. Τραπεζοποιὸν
[4, 155]   πότερον, βασιλεῦ, κακῶς ὀρχούμενόν  με   θεάσασθαι βούλει καλῶς ἀπαγγέλλοντός
[4, 170]   ποιεῖ λέγοντα· Κύκλῳ δεήσει περιτρέχειν  με   καὶ βοᾶν, ἄν του δέωμαι.
[4, 184]   καὶ λύραισι κατατέτριμμαι χρώμενος, εἶτά  με   σκάπτειν κελεύεις; Φρύνιχος Ἐφιάλτῃ· Οὐ
[4, 170]   ἄν του δέωμαι. Δεῖπνον αἰτήσεις  με   σὺ ἤδη παρελθών· οὐκ ἔχων
[4, 136]   οὐκ ἔτι ταῦτα ὄψομαι, ἀλλά  με   τυρῷ δεῖ καὶ μάζῃ ὀτρηρῇ
[4, 156]   φακῆς κατ´ ἄνδρα τρυβλίον μεστὸν  μέγα.   ~{Β. Πρώτιστον οὐκ ἀνθηρόν. {Α.
[4, 145]   Ἀράβιοι ἐστὶν δὲ τὸ ζῷον  μέγα   καὶ χῆνες καὶ ἀλεκτρυόνες. Καὶ
[4, 182]   λαλήσω μικρὸν ἅμα σοι καὶ  μέγα.   Οἱ δὲ καλούμενοι λώτινοι αὐλοὶ
[4, 175]   εἶναι μέλη γιγγραντὰ καὶ κακὸν  μέγα.   (Πόσῳ δὲ κρεῖττον, Οὐλπιανὲ
[4, 147]   δηφαρυγες, (πυριων τε στεγναι βύσται  μέγαθος   κακὰ κακκάβου γλυκυου ὀξιος ὀμφαλὸς
[4, 136]   εἰς λέχος ἡνίκ´ ἔβαινε Δρακοντιάδῃ  μεγαθύμῳ.   Σάνδαλα δ´ αὖ παρέθηκεν ἀειγενῆ
[4, 165]   ὦσιν, ἐκεῖ τούτοις οἷς ἡδυλογοῦσι  μεγάλας   ἀμυχὰς καταμύξαντες καὶ συγκύψαντες ἅπαντας
[4, 130]   αὐτὸς τῶν βαρβάρων ἐμφανίζων τὴν  μεγαλειότητά   φησιν· ~{ΠΡ. Εἶτ´ ἐξένιζε παρετίθει
[4, 137]   καθ´ ἓν ἕκαστον αὐτοῖς παρατιθέντα  μεγαλείως   δέ Εὐτράπεζοι δ´ εἰσὶν ὄντως
[4, 149]   δὲ τοῖς ἥρωσι θύωσι, βουθυσία  μεγάλη   γίνεται καὶ ἑστιῶνται πάντες μετὰ
[4, 139]   ποικίλη καὶ πανήγυρις ἀξιόλογος καὶ  μεγάλη·   (παῖδές τε γὰρ κιθαρίζουσιν ἐν
[4, 136]   τε, μόρμυρος ἄντα δ´ ἦν,  μεγάλη,   σπάρος· οὓς μάγειρος σίζοντας
[4, 132]   δὸς εὐθὺς ἀπὸ θερμοῦ τὴν  μεγάλην   αὐτοῖς σπάσαι, ἀποζέσας σίλουρον
[4, 174]   ἐοικὸς τῷ ὑδραυλικῷ οἷον κλεψύδραν  μεγάλην   λίαν. Καὶ τὸ ὑδραυλικὸν δὲ
[4, 153]   οἰνόμελι, τὰ δὲ βρώματα ἄρτοι  μεγάλοι   καὶ καπνιστὰ κρέα ἑφθὰ καὶ
[4, 151]   μεστοὶ νενεμημένων καὶ ἄρτοι ζύμητες  μεγάλοι   προσπεπερονημένοι ἦσαν πρὸς τοῖς κρέασι.
[4, 145]   βασιλέως καλούμενον ἀκούσαντι μὲν δόξει  μεγαλοπρεπὲς   εἶναι, ἐξεταζόμενον δὲ φανεῖται οἰκονομικῶς
[4, 138]   καὶ τραπέζας ἀργυρᾶς καὶ παρασκευὴν  μεγαλοπρεπῆ   δείπνου ἐκπλαγέντα τὰ προκείμενα κελεῦσαι
[4, 173]   τοὺς Δηλίους διὰ τούτων· Φοίνικα  μεγάλου   κύριον βαλλαντίου ναύκληρον ἐν τῷ
[4, 129]   χοίρου τινὸς ὀπτοῦ καὶ σφόδρα  μεγάλου,   ὃς ὕπτιος ἐπέκειτο τὴν γαστέρα
[4, 150]   δὲ λέβητας ἐπέστησε κρεῶν παντοδαπῶν  μεγάλους,   οὓς πρὸ ἐνιαυτοῦ καὶ πρὸ
[4, 130]   μάγειρος ὅλον τέρας ὀπτήσας  μεγάλῳ   βασιλεῖ θερμὴν παρέθηκε κάμηλον.
[4, 163]   αἰσχίστως κειραμένη πλοκάμους, θυμὸν ἄχει  μεγάλῳ   βεβολημένα, εἴπερ ἅπασιν (ἁ κακόφρων
[4, 145]   καὶ βασιλεύς, ἐν τῷ  μεγάλῳ   (οἴκῳ) Ὅταν δὲ βασιλεὺς πότον
[4, 155]   Ἀντιόχῳ, φησί, τῷ βασιλεῖ τῷ  μεγάλῳ   προσαγορευθέντι ἐν τῷ δείπνῳ πρὸς
[4, 129]   Μενδαίων καὶ Λεσβίων, χρυσίδων πάνυ  μεγάλων   ἑκάστῳ προσενεχθεισῶν. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β' Καὶ
[4, 133]   Ἅβρᾳ· Πίναξ πρῶτος τῶν  μεγάλων   ἡγήσεται ἔχων ἐχῖνον, ὠμοτάριχον, κάππαριν,
[4, 148]   φησιν Ἡρόδοτος ἐν τῇ ἐνάτῃ  μεγάλως   (πλούτῳ) παρεσκευάσθαι. (Ἡγοῦμαι δ´ ὅτι
[4, 174]   δευτέρου Εὐεργέτου, διαπρέψαι τέ φασι  μεγάλως.   Τουτονὶ οὖν καὶ τὴν αὑτοῦ
[4, 168]   πατρῷα, ἐπειδὴ ἀναγνοὺς αὐτοῖς τὸν  μέγαν   διάκοσμον καὶ τὰ περὶ τῶν
[4, 137]   Ὡς δὲ ἴδον ξανθόν, γλυκερόν,  μέγαν   ἔγκυκλον, ἄνδρες, Δήμητρος παῖδ´ ὀπτὸν
[4, 132]   τούτων παραθήσεις αὐτὸν ἐφ´ ἑαυτοῦ  μέγαν.   Ἔχεις ἐχίνους; {Β. Ἕτερος ἔσται
[4, 132]   (ὥσπερ ξενική· παρέθηκε πίνακα γὰρ  μέγαν   ἔχοντα μικροὺς πέντε πινακίσκους ἄνω·
[4, 158]   (Οὐκ ἂν δυναίμην εἰσορῶν χαλκήλατον  μέγαν   κολοσσὸν φάκινον ἄρτον ἐσθίειν. Ἐπεὶ
[4, 183]   τῷ ἐπιγραφομένῳ Ἁρματίῳ· (Σκινδαψὸν λυρόεντα  μέγαν   χείρεσσι τινάσσων, οἰσύινον προμάλοιο τετυγμένον
[4, 156]   ἕνα δὲ κύνουλκον Καρνεῖον τὸν  Μεγαρικόν.   Τοῦ δείπνου δὲ χρονίζοντος λόγος
[4, 146]   καὶ Πέρσαις δωρέεται. (Ὁ δὲ  μέγας   Ἀλέξανδρος δειπνῶν ἑκάστοτε μετὰ τῶν
[4, 169]   τάδε εἴρηκεν· Ἄλλος ἐπὶ τούτῳ  μέγας   ἥξει τις ἰσοτράπεζος εὐγενής {Β.
[4, 153]   Τὸ δὲ δεῖπνον ἦν ἄρτος  μέγας   καὶ κρέας, τὸ δὲ ποτὸν
[4, 128]   ἕτερος, ἐφ´ πάλιν ἄρτος  μέγας   καὶ χῆνες καὶ λαγωοὶ καὶ
[4, 182]   (καὶ τὸν ἐλάσσονα) ταχέως  μέγας   καταπίνει. Εἰσὶν δ´ οἱ αὐτοὶ
[4, 135]   Κυανόχρως δ´ ἀμίας ἐπὶ τοῖς  μέγας,   ὅς τε θαλάσσης πάσης βένθεα
[4, 134]   πλῆσάν τε τραπέζας, οἷς ἐπιτετράφαται  μέγας   οὐρανὸς ὀπτανιάων ἠμὲν ἐπισπεῦσαι δείπνου
[4, 160]   Τίμωνα εἶναί Μοι καλός τε  μέγας   τε, οὐκ ἐπιστάμενος ὅτι κόγχος
[4, 157]   εἰς τὸ μέσον ἐπεχόρευσε σαπέρδης  μέγας   ὑπό τι δυσώδης οὗτος ηρος
[4, 153]   οὗ ἂν αὐξηθῶσι γυμνὰς διακονεῖσθαι.  (Μεγασθένης   δ´ ἐν τῇ δευτέρᾳ τῶν
[4, 142]   πάλιν αὐτοῖς στρωμναί τε τοῖς  μεγέθεσιν   οὕτως ἐξησκημέναι πολυτελῶς καὶ τῇ
[4, 174]   Ξενοφῶν, ἐχρῶντο αὐλοῖς σπιθαμιαίοις τὸ  μέγεθος,   ὀξὺ καὶ γοερὸν φθεγγομένοις. Τούτοις
[4, 129]   ὀλίγον περίχρυσος, ὅσος (ὥστε) δέξασθαι  μέγεθος   χοίρου τινὸς ὀπτοῦ καὶ σφόδρα
[4, 145]   γὰρ τῶν πόλεων κατὰ τὸ  μέγεθος   ὥσπερ φόρος καὶ τὸ
[4, 156]   μετὰ μέθης οὐκ ἂν τὴν  μεγίστην   δίκην εὐθὺς ἐπιθείη καὶ οὐδ´
[4, 184]   τοῦ τυχόντος, ἀλλὰ Προνόμου τοῦ  μεγίστην   ἐσχηκότος δόξαν. Ἀριστόξενος δὲ καὶ
[4, 147]   φιλότας, ἀλλ´ ἀλλοπλατεῖς τὸ  μέγιστον   πάντ´ ἔπαθεν λιπαροντεσ εγχελεατινες ἄριστον
[4, 146]   Μένανδρος δ´ ἐν Μέθῃ τοῦ  μεγίστου   δείπνου δαπάνημα τάλαντον τίθησι λέγων
[4, 134]   δὴ καλλίστους ἄρτους ἴδον ἠδὲ  μεγίστους,   λευκοτέρους χιόνος, ἔσθειν δ´ ἀμύλοισιν
[4, 148]   οἴνου τρεῖς χόας καὶ ἀλφίτων  μέδιμνον   καὶ τυροῦ πεντάμνουν καὶ τἄλλα
[4, 129]   τοῖς Χύτροις τοῖς Ἀθήνησι λειτουργήσαντες.  Μεθ´   οὓς εἰσῆλθον ἰθύφαλλοι καὶ σκληροπαῖκται
[4, 130]   ἑκατὸν ἐμμελῶς ᾀδόντων γαμικὸν ὕμνον,  μεθ´   οὓς ὀγχηστρίδες διεσκευασμέναι τρόπον Νηρηίδων,
[4, 147]   τρίκλινα διαστρώσασα ἐκάλεσε τὸν Ἀντώνιον  μεθ´   ὧν ἐβούλετο Κλεοπάτρα. ~(Τοῦ
[4, 159]   ἡμῖν γε ποίησον δοθῆναι ἄρτον,  μεθ´   ὧν μηδὲν τῶν πολυτελῶν, ἀλλὰ
[4, 143]   Λακεδαίμονι γέγονας· ἐκείνων τῶν νόμων  μεθεκτέον   ἐστίν. Βάδιζ´ ἐπὶ δεῖπνον εἰς
[4, 146]   ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΑ' Μένανδρος δ´ ἐν  Μέθῃ   τοῦ μεγίστου δείπνου δαπάνημα τάλαντον
[4, 153]   ὅτε καὶ κορεσθέντες δείπνου καὶ  μέθης   εἰσεκάλουν τοὺς μονομάχους. Καὶ
[4, 130]   παρειμένοι καὶ καρηβαροῦντες ὑπὸ τῆς  μέθης   ὁπότε τι τῶν ἀγομένων θεασαίμεθα
[4, 156]   ἂν ἀπαντῶν κωμάζοντί τινι μετὰ  μέθης   οὐκ ἂν τὴν μεγίστην δίκην
[4, 156]   τὸν θεόν, ἐξ οὗ τὸ  μεθύειν   πᾶσιν ἡμῖν γίνεται, (ἦ μὴν
[4, 131]   καὶ γευόμενον τῶν κρατήρων πρότερον  μεθύειν   τῶν πινόντων. Αὐλεῖν δ´ αὐτοῖς
[4, 166]   οὑτοσὶ Βαλλίων προσέρχετ´ ἐπικαλούμενος,  μεθύουσά   τ´ ἐξόπισθεν σοφωτάτη Ἀποτυμπανισχὰς
[4, 156]   πόλιν ἐθεασάμην περὶ τὰ Διονύσια  μεθύουσαν.   Ἐν Λακεδαίμονι οὐκ ἔστ´ οὐδὲν
[4, 155]   ἱστοριῶν ιζʹ Πολυσπέρχοντά φησιν εἰ  μεθυσθείη   καίτοι πρεσβύτερον ὄντα ὀρχεῖσθαι, οὐδενὸς
[4, 148]   τῶν φίλων ἐξ ἑωθινοῦ κατακλινόμενον  μεθύσκεσθαι,   λειτουργούντων αὐτῷ τῶν ἐξ Ἰταλίας
[4, 144]   Ταῦτα μέν νυν οὕτω φυλάσσεται.  Μεθυσκόμενοι   δὲ εἰώθασι βουλεύεσθαι τὰ σπουδαιότατα
[4, 144]   Τὰ δ´ ἂν νήφοντες προβουλεύσωνται,  μεθυσκόμενοι   ἐπιδιαγινώσκουσι. (Περὶ δὲ τῆς τρυφῆς
[4, 163]   κακοῖς. Ἐγὼ δὲ τὰς προσόδους  μεθύων   καλὰς ποῶ. Ἔπειθ´ ἕωθεν περιάγεις
[4, 159]   ἦν, φρόνημα δὲ οὐδέν τι  μεῖζον   εἶχεν πένης ἀνήρ, ψέγων
[4, 157]   ἑκὼν αὐτοὺς λύσῃ, πλείοσι καὶ  μείζοσιν   ἐμπεσοῦνται τότε λύμαις. Διὸ πάντας
[4, 131]   τοὺς δὲ λέβητας χαλκοῦς εἶναι  μείζους   λάκκων δωδεκακλίνων· αὐτὸν δὲ Κότυν
[4, 144]   καὶ τῷ χρόνῳ τῆς ἡδονῆς  μειονεκτεῖ   παρατιθέμενος πολλὰ τῶν μετρίως
[4, 144]   πρῶτον τῇ εὐφροσύνῃ τῆς ἐλπίδος  μειονεκτοῦσι   τῶν ἰδιωτῶν. Ἔπειτα, ἔφη, ἐκεῖνο
[4, 162]   λοπαδαρπαγίδαι, εἱματανωπερίβαλλοι, ἀνηλιποκαιβλεπέλαιοι, νυκτιλαθραιοφάγοι, νυκτιπαταιπλάγιοι,  μειρακιεξαπάται   καὶ συλλαβοπευσιλαληταί, (δοξοματαιόσοφοι, ζηταρετησιάδαι. (Ἀρχέστρατός
[4, 161]   τῆς δὲ πλείστης τοὐβολοῦ μάζης  μελαγχρῆ   μερίδα λαμβάνων λέπει. (Ἄλεξις δ´
[4, 135]   ὦμον. (Τῷ δ´ ἅμα τεσσαράκοντα  μέλαιναι   χύτραι ἕποντο, αὐτὰρ ἀπ´ Εὐβοίας
[4, 135]   ἰχθὺς οὖσα τὸ λευκὸν καὶ  μέλαν   οἶδε. Καὶ Τιτυὸν ἔιδον, λίμνης
[4, 161]   πρὸς ἑτέρους. Ἆρ´ οἶσθ´ ὅτι  Μελανιππίδης   ἑταῖρός ἐστι καὶ Φάων καὶ
[4, 135]   τ´ ἀνθεσίχρως καὶ δημοτικὸς  μελάνουρος,   ὃς καὶ θνητὸς ἐὼν ἕπετ´
[4, 136]   ἀδέεσσι· δάμνα μιν ζωμός τε  μέλας   ἀκροκώλιά θ´ ἑφθά. Παῖς δέ
[4, 172]   γὰρ Ἀμφιάραος, ἄκοντι δὲ νίκασεν  Μελέαγρος.   ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΒ' (Οὐκ ἀγνοῶν δὲ
[4, 157]   καθάπερ πρόγονος ὑμῶν  Μελέαγρος   Γαδαρεὺς ἐν ταῖς Χάρισιν
[4, 172]   ποιητής, ὃς περὶ τοῦ  Μελεάγρου   τὸν λόγον ποιούμενός φησιν· Ὡς
[4, 155]   οὔτ´ ἐν ἄστεσιν ὅσων Σπαρτιάταις  μέλει   συμπόσια οὐδ´ ὁπόσα τούτοις ξυνεπόμενα
[4, 175]   Φιλευριπίδῃ· Οὕτω γὰρ ἐπὶ τοῖς  μέλεσι   τοῖς Εὐριπίδου ἄμφω νοσοῦσιν, ὥστε
[4, 182]   ἐν ταῖς ᾠδαῖς τε καὶ  μέλεσιν.   Οὔ μοι, ἔφη, φαίνεται. ~(Τριγώνων
[4, 175]   ὥστε τἄλλ´ αὐτοῖς δοκεῖν εἶναι  μέλη   γιγγραντὰ καὶ κακὸν μέγα. (Πόσῳ
[4, 152]   ταῖς χερσὶν ἀμφοτέραις αἴροντες ὅλα  μέλη   καὶ ἀποδάκνοντες, ἐὰν δὲ
[4, 175]   οὕτως· Οἴχωκε γὰρ κροτητὰ πηκτίδων  μέλη,   λύρᾳ μοναύλοις τε χειμωντεως ναος
[4, 164]   καὶ ἡδυλογίας κολάβρους ἀναγινώσκει καὶ  μέλη   πάραυλα κἀκρότητα κύμβαλα. (Καὶ μετὰ
[4, 153]   τῇ τριακοστῇ, ἄριστον προσφέρονται κρέα  μεληδὸν   ὠπτημένα καὶ ἐπιπίνουσι γάλα καὶ
[4, 147]   Ὁμοσύζυγα δὲ ξανθόν τ´ ἐπεισῆλθεν  μέλι   καὶ γάλα σύμπακτον, τό κε
[4, 146]   ψαλτρίας ταύτας Θάσιον, ἐγχέλεις, τυρόν,  μέλι·   μικροῦ τάλαντον γίγνεται τὸ κατὰ
[4, 172]   σὺ εἴωθας εἰς ταὐτὸν καρυκεύειν  μέλι,   σεμίδαλιν, ᾠά· πάντα γὰρ τἀναντία
[4, 172]   ἐγκρίδας ἄλλα τε πέμματα καὶ  μέλι   χλωρόν. Ὅτι δὲ τὸ ποίημα
[4, 150]   νόμῳ γέγραπται, ἀπείρηται ᾠὰ καὶ  μελίπηκτα   δίδοσθαι. (Τίς δὲ τούτων
[4, 172]   καὶ στεφανωσάμενος πάλιν δειπνεῖ τὰ  μελίπηκτα   ταῖς κίχλαις. Ὅτι δὲ ἐκεχώριστο
[4, 157]   οὖν ἐπιρραγέντος παρῆν θεατροτορύνη  Μέλισσα   καὶ κυνάμυια Νίκιον· αὗται
[4, 172]   καὶ μάγειροι δώδεκα καὶ δημιουργοὶ  μέλιτος   αἰτοῦσαι σκάφας. Μένανδρος Δημιουργῷ· Τί
[4, 152]   τοῖς ὑποδεεστέροις ζύθος πύρινον μετὰ  μέλιτος   ἐσκευασμένον, παρὰ δὲ τοῖς πολλοῖς
[4, 131]   ἀθάρης, κυάμων, λαθύρων, ὤχρων, δολίχων,  μέλιτος,   τυροῦ, χορίων, πυῶν, καρύων, χόνδρου,
[4, 167]   κτίζειν Συρακούσας τῷ ἑαυτοῦ συσσίτῳ  μελιτούττης   ἀπέδοτο τὸν κλῆρον ὃν ἐν
[4, 136]   τρισκαίδεκα μῆνας. Αὐτὰρ ἐπεὶ δόρποιο  μελίφρονος   ἐξ ἔρον ἕντο, χεῖρας νιψαμένοισιν
[4, 166]   συνουσίας καὶ τὰς ἡδονὰς οὐ  μέλλειν,   ἀλλ´ ἤδη βιῶναι. ~(Περὶ δὲ
[4, 150]   πρὸ ἐνιαυτοῦ καὶ πρὸ τοῦ  μέλλειν   μεταπεμψάμενος τεχνίτας ἐξ ἄλλων πόλεων
[4, 172]   δοκεῖς εἶναι σφόδρα. Πόσας τραπέζας  μέλλομεν   ποιεῖν, τρίτον ἤδη μ´ ἐρωτᾷς.
[4, 150]   πόλεων δέξασθαι καὶ τῶν κωμῶν  μέλλον   ἐπιρρεῖν πλῆθος. Ἐνταῦθα δὲ λέβητας
[4, 155]   τὸν Φιλίππου (τῶν φίλων τὸ  μέλλον   παρατεθήσεσθαι τῶν τραγημάτων περιεχρύσουν· ὅτε
[4, 141]   ἱκανῶν παρασκευάζειν περιττὸν εἶναι, μὴ  μέλλοντά   γε προσφέρεσθαι. Μόλπις δέ φησι·
[4, 137]   σοφωτάτους δύνωμ´ ἐν τῇ πόλει.  Μέλλοντα   δειπνίζειν γὰρ ἄνδρα Θετταλὸν οὐκ
[4, 147]   Διανεκέως ἐπαμυν εἴπερ ἐμίν τε  μέλοι   καὶ τίν, μάλα κεν κεχαροίμεθ´.
[4, 184]   ἐποποιὸς ἐν τῷ περὶ  μελοποιῶν   τὴν μὲν μονοκάλαμον σύριγγα Ἑρμῆν
[4, 176]   Σώπατρος Βακχίδι· Καὶ τὸ μόναυλον  μέλος   ἤχησε. Πρωταγορίδης δ´ Κυζικηνὸς
[4, 131]   καὶ κιθαρίζειν Κηφισόδοτον τὸν Ἀχαρνῆθεν·  (μέλπειν   δ´ ᾠδαῖς τοτὲ μὲν Σπάρτην
[4, 175]   Ἐγρέτου δέ τις (τὸν ἡδονῆς  μελῳδὸν   εὐάζων χορόν. Φιλήμων ἐν Μοιχῷ·
[4, 173]   παρεῖχον ὥσπερ (ἐν) γυναιξὶ γογγύλας  μεμαγμένας.   Καλοῦνται δὲ καὶ μέχρι νῦν
[4, 158]   φακῆν ἕψειν ὃς μὴ φρονίμως  μεμάθηκεν,   Ὡς οὐκ ἄλλως δυναμένης ἑψηθῆναι
[4, 176]   ηδυσμα σημανέων. Ηὔλει δὴ Γλαύκης  μεμεθυσμένα   παίγνια Μουσέων τὸν ἐν
[4, 143]   τῶν κοινῶν, εἶτα μετὰ ταῦτα  μέμνηνται   τῶν κατὰ πόλεμον πράξεων καὶ
[4, 160]   Σώπατρος δέ, οὗ τὰ νῦν  μέμνησαι,   ἐν Νεκυίᾳ μνημονεύει οὕτως· (Ἴθακος
[4, 158]   καὶ Σώπατρος Φάκιος παρῳδὸς  μέμνηται   ἐν δράματι Βακχίδι λέγων οὕτως·
[4, 160]   ἐπὶ τῇ φακῇ μύρον, ἧς  μέμνηται   καὶ ἐμὸς προπάτωρ Οὐάρρων
[4, 156]   μή ποτε εἰς πληθώραν ἐμπεσὼν  μεμψιμοιρήσῃς.   Διὸ καὶ μεταδοῦναί σοι βούλομαι
[4, 134]   συμπόσιον εἰσελθὼν ἄφνω. Καὶ τοῖς  μὲν   ἀγενείοις ἴσως ἔπεστί τις χάρις·
[4, 141]   αὐτοῖς οἱ φιδίται· καὶ τῶν  μὲν   ἀγρευομένων ὑφ´ αὑτῶν ἐνίοτε οἱ
[4, 144]   ἂν ἐόντες βουλεύωνται. Καὶ ἢν  μὲν   ἅδῃ καὶ νήφουσι, χρέονται αὐτῷ·
[4, 142]   πάντας ἐκκαλούμενος εἰς τὸ τὰ  μὲν   ἀκούειν, τὰ δὲ λέγειν αὐτούς,
[4, 166]   τοιοῦτον λόγον οἱ Ταραντῖνοι, τοὺς  μὲν   ἄλλους ἀνθρώπους διὰ τὸ φιλοπονεῖσθαι
[4, 153]   εἰσεκάλουν τοὺς μονομάχους. Καὶ  μὲν   ἅμα ἐσφάττετο, αὐτοὶ δ´ ἐκρότουν
[4, 152]   διακονοῦντες ἐν ἀγγείοις περιφέρουσιν ἐοικόσι  μὲν   ἀμβίκοις, κεραμέοις ἀργυροῖς·
[4, 183]   Ἦν δ´ Ἐπίγονος φύσει  μὲν   Ἀμβρακιώτης, δημοποίητος δὲ Σικυώνιος· μουσικώτατος
[4, 156]   πρὸς αὐτόν. Κατέλαβον δὲ κυνικοὺς  μὲν   ἀνακειμένους ἕξ, ἕνα δὲ κύνουλκον
[4, 139]   τὰς χορδὰς ἐπιτρέχοντες ἐν ῥυθμῷ  μὲν   ἀναπαίστῳ, μετ´ ὀξέος δὲ τόνου
[4, 129]   δύο συνδεδεμένας ἱμάντι χρυσῷ, (τὴν  μὲν   ἀργυρᾶν, τὴν δὲ χρυσῆν, κοτυλιαίας,
[4, 169]   Καὶ Αἰμιλιανὸς ἔφη· Τὸ  μὲν   ἀσώτιον ἔχεις παρὰ Στράττιδι ἐν
[4, 145]   χῆνες καὶ ἀλεκτρυόνες. Καὶ μέτρια  μὲν   αὐτῶν παρατίθεται ἑκάστῳ τῶν συνδείπνων
[4, 147]   δὲ κακκάβι´ ἦς ἔχοντα τὸ  μὲν   γαλεοῦ τι, ναρκίον ἄλλο Παρῆς
[4, 172]   προκειμένῳ ᾄσματι τοῖς Ἄθλοις· Θρῴσκων  μὲν   γὰρ Ἀμφιάραος, ἄκοντι δὲ νίκασεν
[4, 142]   τὸ σύμμετρον τῆς διαίτης. Τὸ  μὲν   γὰρ ἀνελεύθερον ἐνόμιζε, τὸ δ´
[4, 141]   μίμημα εἶναι στρατιωτικῆς ἀγωγῆς. όπους  μὲν   γὰρ εἶναι θʹ τῷ ἀριθμῷ,
[4, 175]   σοι λέγειν ἐν προχείρῳ. (Ἰόβας  μὲν   γὰρ ἐν τῷ προειρημένῳ συγγράμματι
[4, 167]   πολλῶν τόπων ἦσαν συνερρυηκότες· οἳ  μὲν   γὰρ ἐξ αὐτῆς τῆς χώρας,
[4, 167]   ταχέως ἐκείνοις ὅμοιος ἐγίνετο. (Τὰ  μὲν   γὰρ οἱ πόλεμοι καὶ αἱ
[4, 165]   τὸ ἀσώτιον ποῦ κεῖται; Ἀσώτους  μὲν   γὰρ οἶδα διαβοήτους· ἕνα μὲν
[4, 153]   τῆς εὐωχίας Ἡρακλεωτική ἐστι. Διοινοχοεῖται  μὲν   γὰρ οἰνόμελι, τὰ δὲ βρώματα
[4, 140]   Δωριέων οὕτως αὐτὸ καλούντων. Ἀλκμὰν  μὲν   γὰρ οὕτω φησί· Κἠπὶ τᾷ
[4, 144]   ἐν Ἀγησιλάῳ οὕτω γράφει· Τῷ  μὲν   γὰρ Πέρσῃ πᾶσαν γῆν περιέρχονται
[4, 156]   ποιητοῦ καλῶν, ὃς ἔφη· Οὐ  μὲν   γάρ τι χέρειον ἐν ὥρῃ
[4, 140]   Πολέμων ὑπείληφεν, ἀλλὰ διττή· ἣν  μὲν   γὰρ τοῖς παισὶ παρέχουσι, πάνυ
[4, 145]   κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον. Ἐστὶ  μὲν   γὰρ τῷ βασιλεῖ χίλια ἱερεῖα
[4, 128]   Μακεδών, ἑταῖρε Τιμόκρατες, τοῖς χρόνοις  μὲν   γέγονε κατὰ Λυγκέα καὶ Δοῦριν
[4, 163]   δ´ Διόδωρος οὗτος τὸ  μὲν   γένος Ἀσπένδιος, Πυθαγορικὸς δὲ δόξας
[4, 129]   καὶ σαμβυκίστριαί τινες Ῥόδιαι, ἐμοὶ  μὲν   γυμναὶ δοκῶ, πλὴν ἔλεγόν τινες
[4, 151]   ἤδη, ἐγὼ δ´ οὔπω. Ἐνταῦθα  μὲν   δὴ γέλως ἐγένετο. (Ἐπεὶ δὲ
[4, 138]   ἄικλον. Ἐπὴν δὲ κοπίζωσι, πρῶτον  μὲν   δὴ σκηνὰς ποιοῦνται παρὰ τὸν
[4, 151]   Ἀρύστας ὄνομα, φαγεῖν δεινός, τὸ  μὲν   διαρριπτεῖν εἴα χαίρειν, λαβὼν δ´
[4, 145]   φησί, τὸ βασιλέως καλούμενον ἀκούσαντι  μὲν   δόξει μεγαλοπρεπὲς εἶναι, ἐξεταζόμενον δὲ
[4, 156]   ὑδάτων ἥδιστόν ἐστιν. Καὶ τῶν  μὲν   ἐγκωμιαζόντων τὸ ἀπὸ τῆς Λέρνης,
[4, 132]   ἵνα ταὐτὰ πάντες, μὴ τὸ  μὲν   ἐγώ, τὸ δ´ ἕτερος (Δρομέας
[4, 177]   Πεδήταις. ~(Ἰόβας δὲ τούτους Φρυγῶν  μὲν   εἶναι εὕρημα, ὀνομάζεσθαι δὲ καὶ
[4, 137]   Λυκείῳ τε καὶ Ἀκαδημείᾳ, τοῦ  μὲν   εἰς τὴν Ἀκαδήμειαν εἰσενέγκαντος ὀψοποιοῦ
[4, 143]   Ἀπὸ δὲ τοῦ δείπνου πρῶτον  μὲν   εἰώθασι βουλεύεσθαι περὶ τῶν κοινῶν,
[4, 161]   (Κοσμίως ποιῶν τὴν ἔνθεσιν μικρὰν  μὲν   ἐκ τοῦ πρόσθε, μεστὴν δ´
[4, 141]   ἐπιγραφομένῳ Τριπολιτικῷ· Τὸ δεῖπνον πρῶτον  μὲν   ἑκάστῳ χωρὶς παρατιθέμενον καὶ πρὸς
[4, 148]   Καὶ κατὰ τὴν ἄφοδον τοῖς  μὲν   ἐν ἀξιώμασι φορεῖα σὺν τοῖς
[4, 175]   Τοῦ δὲ μοναύλου μνημονεύει Σοφοκλῆς  μὲν   ἐν Θαμύρᾳ οὕτως· Οἴχωκε γὰρ
[4, 152]   Ὅταν δὲ πλείονες συνδειπνῶσι, (κάθηνται  μὲν   ἐν κύκλῳ, μέσος δὲ
[4, 161]   ζηλοῖς, ~(περὶ ὧν φησιν Ἀντιφάνης  μὲν   ἐν Μνήμασι τάδε· Τῶν Πυθαγορικῶν
[4, 147]   ἐς κόρον ᾖμεν ἑταῖροι, τῆνα  μὲν   ἐξαπάειρον δμῶες, ἔπειτα δὲ παῖδες
[4, 145]   αἱ παλλακαὶ αὐτῷ, καὶ μία  μὲν   ἐξάρχει, αἱ δὲ ἄλλαι ἁθρόως
[4, 156]   τραπέζης παρατεθείσης ἐδειπνοῦμεν καὶ τὴν  μὲν   ἐξηντλοῦμεν φακῆν, δ´ ἐπεισέρρει
[4, 145]   δὲ τοῦ βασιλέως συνδείπνων οἳ  μὲν   ἔξω δειπνοῦσιν, οὓς καὶ ὁρᾶν
[4, 139]   ποιοῦνται. (Τῶν δὲ παρθένων αἳ  μὲν   ἐπὶ καννάθρων (καμαρωτῶν ξυλίνων ἁρμάτων)
[4, 172]   παρ´ Αἰγυπτίοις ἀνθρωποθυσίας διηγεῖται, πολλὰ  μὲν   ἐπιθεῖναι λέγων πέμματα, Πολλὰς δὲ
[4, 140]   οὑτωσὶ γράφει· Καὶ εὐθὺς τοὺς  μὲν   εὐπόρους ζημιοῖ εἰς ἐπάικλα· ταῦτα
[4, 129]   ἀρτοφόρον ἄρτων Καππαδοκίων, ὧν τὰ  μὲν   ἐφάγομεν, τὰ δὲ τοῖς θεράπουσιν
[4, 132]   πέντε πινακίσκους ἄνω· τούτων  μὲν   ἔχει σκόροδον, δ´ ἐχίνους
[4, 167]   (ὥς φησιν Ἡγήσανδρος, ὥστε Ἀρισταγόραν  μὲν   ἔχειν τὴν Κορινθίαν ἐρωμένην, ζῆν
[4, 151]   ἀρχαῖος εἴη νόμος κάλλιστος τοὺς  μὲν   ἔχοντας (διδόναι τῷ βασιλεῖ τιμῆς
[4, 174]   ὥσπερ τοὺς ποιμένας. (Καὶ τοσαῦτα  μὲν   ἔχω σοι ἐγὼ λέγειν περὶ
[4, 158]   ἀνθρώπων διαφέρειν καθ´ ὅσον οἳ  μὲν   ζῶσιν ἵν´ ἐσθίωσιν, αὐτὸς δ´
[4, 146]   θύομεν· ὅπου γε τοῖς θεοῖς  μὲν   ἠγορασμένον (δραχμῶν ἄγω προβάτιον ἀγαπητὸν
[4, 168]   συνελθόντων εἰς τὸ δεῖπνον λαμπρὰ  μὲν   ἦν παρασκευὴ καὶ τοῖς
[4, 159]   ~Καπανεὺς ὅδ´ ἐστίν· βίος  μὲν   ἦν πολύς, (ἥκιστα δ´ ὄλβῳ
[4, 133]   φαείνεται ἐν πρασιῇσι. Καὶ τὰς  μέν   θ´ αὕηνον ἀποπλύνας βορέῃσι, προσφιλέας
[4, 143]   δύο ταῖς συσσιτίαις, ὧν τὸν  μὲν   καλοῦσιν ἀνδρεῖον, (τὸν δ´ ἄλλον
[4, 141]   καμματίσιν. Ἐστὶ δὲ τὰ  μὲν   κάμματα ψαιστά, αἱ δὲ καμματίδες
[4, 159]   ἱστορῆσθαι πρὸς τῇ τελευτῇ τινα  μὲν   καταπιόντα οὐκ ὀλίγους χρυσοῦς ἀποθανεῖν,
[4, 143]   δὲ τὸν συσσιτικὸν οἶκον πρῶτον  μὲν   κεῖνται δύο τράπεζαι ξενικαὶ καλούμεναι,
[4, 170]   ἐγώ. {Α. Ὀρθῶς γε· πρῶτον  μὲν   λάβ´ ἐλθὼν σήσαμα. {Β. Ἀλλ´
[4, 140]   ἐστι καὶ κρέας. Ἀλλ´ ἐπάικλα  μὲν   λέγεται ταῦτα, ὄντα οἷον ἐπιχορηγήματα
[4, 152]   ὀβελίσκων. ~(Προσφέρονται δὲ ταῦτα καθαρείως  μέν,   λεοντωδῶς δέ, ταῖς χερσὶν ἀμφοτέραις
[4, 152]   δωδεκαστάδιον τετράγωνον, ἐν πληροῦν  μὲν   ληνοὺς πολυτελοῦς πόματος, (παρασκευάζειν δὲ
[4, 157]   ἐσθίειν πολλὰ καὶ κρεαφαγεῖν τοὺς  μὲν   λογισμοὺς ἐξαιρεῖ (καὶ τὰς ψυχὰς
[4, 157]   δὲ Ξενοφῶν φησιν ὡς ἡδὺ  μὲν   μᾶζαν καὶ κάρδαμα φαγεῖν πεινῶντι,
[4, 146]   Δίνων ἐν τοῖς Περσικοῖς, ἐδείπνει  μὲν   μετὰ ἀνδρῶν μυρίων πεντακισχιλίων, καὶ
[4, 184]   ἐν τῷ περὶ μελοποιῶν τὴν  μὲν   μονοκάλαμον σύριγγα Ἑρμῆν εὑρεῖν, τινὰς
[4, 183]   τριγώνου τούτου καὶ Σοφοκλῆς ἐν  μὲν   Μυσοῖς οὕτως· Πολὺς δὲ Φρὺξ
[4, 144]   οὐκ οὐρῆσαι ἀντίον ἄλλου. Ταῦτα  μέν   νυν οὕτω φυλάσσεται. Μεθυσκόμενοι δὲ
[4, 131]   μεταβάλλοντας, φερνάς τε λαβεῖν δύο  μὲν   ξανθῶν ἵππων ἀγέλας αἰγῶν τ´
[4, 139]   τὴν ὀνομασίαν. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ζ' (Ταῦτα  μὲν   Πολέμων· πρὸς ὃν ἀντιλέγων
[4, 130]   μερίδων εὐωχηθέντες νῦν ζητοῦμεν οἳ  μὲν   οἰκίας, οἳ δὲ ἀγρούς, οἳ
[4, 151]   τροφὴ δ´ ἐστὶν ἄρτοι  μὲν   ὀλίγοι, κρέα δὲ πολλὰ ἐν
[4, 141]   κοινωνίαν οὐδεμίαν ἔχον· (εἶτα μᾶζαν  μὲν   ὅσην ἂν ἕκαστος βουλόμενος,
[4, 152]   δὲ καλούμενος φίλος τραπέζης  μὲν   οὐ κοινωνεῖ, χαμαὶ δ´ ὑποκαθήμενος
[4, 132]   τεθραμμένα (καὶ παντοδαποῖς, τοῖς ἁλμίοις  μὲν   οὐ πάνυ ἁλίσκετ´, ἀλλ´ οὕτως
[4, 150]   ἐστιν ἰδέα δείπνων Αἰγυπτιακὴ τραπεζῶν  μὲν   οὐ παρατιθεμένων, (πινάκων δὲ περιφερομένων.
[4, 165]   μὲν γὰρ οἶδα διαβοήτους· ἕνα  μὲν   οὗ μνημονεύει Ἄλεξις ἐν Κνιδίᾳ·
[4, 182]   καὶ πανδουρισταὶ καὶ σαμβυκισταὶ καινῷ  μὲν   οὐδενὶ χρῶνται ὀργάνῳ. (Τὸν γὰρ
[4, 175]   ἐξεύρημά τι ἡμέτερον, θεάτρῳ  μὲν   οὐδεπώποτε ἔδειξ´, Ἀθήνησιν δὲ κατακεχρημένον
[4, 138]   περὶ τῶν Λακωνικῶν συμποσίων. Ἡρόδοτος  μὲν   οὖν ἐν τῇ ἐνάτῃ τῶν
[4, 152]   καὶ εὐεργεσίας ἀνθρώποις φέρει. Ταῦτα  μὲν   οὖν ἐν τῇ τρίτῃ καὶ
[4, 132]   οὔτε χεῖρας πέντ´ ἔχω. Ὄψιν  μὲν   οὖν ἔχει τὰ τοιαῦτα ποικίλην,
[4, 161]   Πυθαγορείοις. {Β. Νὴ Δί´, ἱερεῖον  μὲν   οὖν ὁποῖον ἂν κάλλιστον,
[4, 174]   ὕδραυλις τῶν ἐντατῶν. Ἀριστόξενος  μὲν   οὖν τοῦτο οὐκ οἶδε. Λέγεται
[4, 131]   δωδεκάπηχυν καὶ πουλυπόδων ἑκατόμβην. Ταῦτα  μὲν   οὕτως φασὶ ποιῆσαι Κότυν ἐν
[4, 160]   τὸν λόγον Μάγνος  μὲν   πάντα ἄριστος, ἔφη, (Λαρήνσιος ὀξέως
[4, 166]   δήμου τοῦ Ταραντίνων ὅσον  μὲν   περὶ τὰς ἑστιάσεις εἶχε μόνον
[4, 176]   δ´ ἐπιτεθειμένοι καὶ προσκόπια σκιὰν  μὲν   ποιοῦντα, καταπνεῖσθαι δ´ οὐ κωλύοντα
[4, 155]   τοῖς ἄλλοις ἐξέβαλλον, ἵνα τῆς  μὲν   πολυτελείας οἱ φίλοι θεαταὶ γίνωνται,
[4, 172]   ἐκεχώριστο τὰ τῆς ὑπουργίας, πεμμάτων  μὲν   προνοουσῶν τῶν δημιουργῶν, ὀψαρτυτικῆς δὲ
[4, 140]   φύλλοις δάφνης, παρὸ καὶ καμματίδας  μὲν   προσαγορεύεσθαι τὰ φύλλα, αὐτὰ δὲ
[4, 131]   Ἀχαρνῆθεν· (μέλπειν δ´ ᾠδαῖς τοτὲ  μὲν   Σπάρτην τὴν εὐρύχορον, τοτὲ δ´
[4, 128]   τοῦ Καράνου γάμους ἑστιῶντος οἱ  μὲν   συγκεκλημένοι ἄνδρες ἦσαν εἴκοσιν· οἷς
[4, 143]   οὕτως· Οἱ δὲ Λύττιοι συνάγουσι  μὲν   τὰ κοινὰ συσσίτια οὕτως. Ἕκαστος
[4, 142]   γράφει περὶ αὐτῶν· ~Λακεδαιμόνιοι εἰς  μὲν   τὰ φιδίτια οὐκ ἤρχοντο κατὰ
[4, 166]   δημαγωγὸς καὶ αὐτὸς πρὸς  μὲν   τὰς ἡδονὰς ἦν ἀκρατής, τῶν
[4, 153]   εἰς ἐμβάλλειν αὐτοὺς πρῶτον  μὲν   τὴν ὄρυζαν ἑφθὴν ὡς ἄν
[4, 128]   σῴζονται δειπνητικαί τινες ἐπιστολαί, Λυγκέως  μὲν   τὸ Λαμίας τῆς Ἀττικῆς αὐλητρίδος
[4, 144]   διὰ τὸ φιλόπονος εἶναι πᾶν  μὲν   τὸ παρὸν ἡδέως ἔπινε, πᾶν
[4, 152]   Τὸ δὲ πινόμενόν ἐστι παρὰ  μὲν   τοῖς πλουτοῦσιν οἶνος ἐξ Ἰταλίας
[4, 152]   ἧς ἔχουσιν ὑπεροχῆς. Καὶ οἱ  μὲν   τοὺς θυρεοὺς ὁπλοφοροῦντες ἐκ τῶν
[4, 172]   κίχλας, τραγήματα. Ἔπειθ´ δειπνῶν  μὲν   τραγηματίζεται, (μυρισάμενος δὲ καὶ στεφανωσάμενος
[4, 142]   λοιποί. Τὰ δὲ παρατιθέμενα ἐπὶ  μὲν   τραπεζίου ἦν τοῦ τυχόντος, (τὰ
[4, 146]   Οὔνομα δὲ τῷ δείπνῳ Περσιστὶ  μὲν   τυκτά, Ἑλληνιστὶ δὲ τέλειον. Τότε
[4, 183]   ἐν Βάπταις φησίν· Ὅς καλῶς  μὲν   τυμπανίζει καὶ διαψάλλει τριγώνοις. Τοῦ
[4, 139]   ἄρτους. Τὸ δὲ ἄικλον ὑπὸ  μὲν   τῶν ἄλλων Δωριέων καλεῖται δεῖπνον.
[4, 139]   τοῖς Λακωνικοῖς ἱστορεῖ ὅτι τὴν  μὲν   τῶν Ὑακινθίων θυσίαν οἱ Λάκωνες
[4, 131]   (βουβαυκαλόσαυλα γενέσθαι· κατὰ τὴν ἀγορὰν  μὲν   ὑπεστρῶσθαι στρώμαθ´ ἁλουργῆ μέχρι τῆς
[4, 164]   τραγῳδίαν ὥρμηκε νῦν καὶ τῶν  μὲν   ὑποκριτῶν πολὺ κράτιστός ἐστιν ὀψοποιός,
[4, 184]   Χῖος ἐν Τρωικοῖς σύριγγα  μέν   φησιν εὑρεῖν Μαρσύαν καὶ αὐλὸν
[4, 134]   εἰδὼς δειπνοσυνάων. Τῷ δὲ μάγειροι  μὲν   φόρεον πλῆσάν τε τραπέζας, οἷς
[4, 145]   αὐτὸν οἶνον κἀκεῖνοι, καὶ οἳ  μὲν   χαμαὶ καθήμενοι, δ´ ἐπὶ
[4, 137]   ἀπεχοίμην Οὐδ´ εἴ μοι δέκα  μὲν   χεῖρες, δέκα δὲ στόματ´ εἶεν,
[4, 183]   Τοῦ δὲ καλουμένου πανδούρου Εὐφορίων  μέν,   ὡς προείρηται, καὶ Πρωταγορίδης ἐν
[4, 141]   ἕκαστος εἰς τὸ φιδίτιον ἀλφίτων  μὲν   ὡς τρία μάλιστα ἡμιμέδιμνα Ἀττικά,
[4, 161]   Κωρύκῳ δ´ ἐπιγραφομένῳ φησί· Πρῶτον  μὲν   ὥσπερ πυθαγορίζων ἐσθίει ἔμψυχον οὐδέν,
[4, 146]   Ἔφιππος ἱστόρησε. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΑ'  Μένανδρος   δ´ ἐν Μέθῃ τοῦ μεγίστου
[4, 166]   λαμπρός, οὐκ ἐν ἀνδράσιν. Καὶ  Μένανδρος   δ´ ἐν Ὀργῇ περὶ αὐτοῦ
[4, 132]   βλιχανώδεις εἰσὶ καὶ μεστοὶ λάπης.  Μένανδρος   δ´ ἐν Τροφωνίῳ· Ξένου τὸ
[4, 172]   καὶ δημιουργοὶ μέλιτος αἰτοῦσαι σκάφας.  Μένανδρος   Δημιουργῷ· Τί τοῦτο, παῖ; διακονικῶς
[4, 175]   αὐλῶν Ἀντιφάνης ἐν Ἰατρῷ καὶ  Μένανδρος   ἐν Καρίνῃ Ἄμφις τ´ ἐν
[4, 172]   πλακοῦντας οἱ πρότερον δημιουργοὺς ἐκάλουν.  Μένανδρος   Ψευδηρακλεῖ· καταμεμφόμενος δὲ τοὺς μαγείρους
[4, 166]   τὰ πατρῷα κατεδηδοκότας κατὰ τὸν  Μενάνδρου   Ναύκληρον οὕτως κολάζεσθαι. Φησὶν γάρ·
[4, 171]   ἐθέλοιμεν προῖκα λαβεῖν; Παρὰ δὲ  Μενάνδρῳ   ἐστὶ κοινότερον ἐν Φανίῳ· Φειδωλὸς
[4, 129]   οἴνων ὄντων ἡμῖν Θασίων καὶ  Μενδαίων   καὶ Λεσβίων, χρυσίδων πάνυ μεγάλων
[4, 168]   καὶ Φιλόχορος ἄλλοι τε πλείους.  Μενέδημον   γοῦν καὶ Ἀσκληπιάδην τοὺς φιλοσόφους
[4, 162]   (Κτησίβιος δ´ Χαλκιδεὺς  Μενεδήμου   γνώριμος, ὥς φησιν Ἀντίγονος
[4, 173]   Ἀχαιός φησιν· Τίς ὑποκεκρυμμένος  μένει,   σαραβάκων κοπίδων συνομώνυμε; (Ἐπισκώπτουσι γὰρ
[4, 184]   ἐσπουδακότων. (Οὐ γὰρ οἶδας ἱστοροῦντα  Μενεκλέα   τὸν Βαρκαῖον συγγραφέα ἔτι τε
[4, 170]   ἐπιτιθέμενα τῇ τραπέζῃ βρώματα. Πλάτων  Μενελάῳ·   ~(Ὡς ὀλίγα λοιπὰ τῶν ἐπιτραπεζωμάτων.
[4, 160]   ἐμὸς προπάτωρ Οὐάρρων  Μενίππειος   ἐπικαλούμενος· καὶ οἱ πολλοὶ τῶν
[4, 157]   τὸν θεὸν ὡς εἰ μὴ  μενοῦσιν   ἐπὶ τούτοις, ἕως ἂν ἑκὼν
[4, 174]   περὶ τὸ ὄνομα σφάλλεται.  μέντοι   Ἀριστόξενος προκρίνει τὰ ἐντατὰ καὶ
[4, 145]   δ´ αὐτὸν οὐχ ὁρῶσιν. (Ἐνίοτε  μέντοι   ἐπειδὰν ἑορτὴ ᾖ, ἐν ἑνὶ
[4, 161]   οὐχὶ πίνουσιν μόνοι. {Β. Ἐπιχαρίδης  μέντοι   κύνας κατεσθίει, τῶν Πυθαγορείων εἷς.
[4, 164]   ταχέως ἀπετίσατο καὶ παραχρῆμα. οὐ  μέντοι   παρὰ κωφὸν τυφλὸς ἔοικε
[4, 184]   κελεύεις; Φρύνιχος Ἐφιάλτῃ· Οὐ τουτονὶ  μέντοι   σὺ κιθαρίζειν ποτὲ αὐλεῖν τ´
[4, 130]   Σὺ δὲ μόνον ἐν Ἀθήναις  μένων   εὐδαιμονίζεις τὰς Θεοφράστου θέσεις ἀκούων,
[4, 139]   ἐν τοῖς πρὸς τὴν Κλήταν  μέρεσι.   Καὶ ταύτας τὰς κοπίδας παραπλησίως
[4, 161]   δὲ πλείστης τοὐβολοῦ μάζης μελαγχρῆ  μερίδα   λαμβάνων λέπει. (Ἄλεξις δ´ ἐν
[4, 157]   τῶν τοῦ Εὐρυσθέως υἱῶν τὰς  μερίδας   ἑκάστῳ παρατιθέντων, τῷ δ´ Ἡρακλεῖ
[4, 145]   τὴν αὐλήν· οὗ ἡμιδεῆ ἅπαντα  μερίδας   ποιήσαντες τῶν κρεῶν καὶ τῶν
[4, 149]   οἶνος μετὰ καὶ τῶν ἄλλων  μερίδων   δίδοται. Ἔπειτα ἑκάστῳ παρατίθεται ἄρτος
[4, 130]   τοῦ Καράνου δείπνου πλοῦτον ἀντὶ  μερίδων   εὐωχηθέντες νῦν ζητοῦμεν οἳ μὲν
[4, 146]   αὗται δὲ εἰς μυρίους πεντακισχιλίους  μεριζόμεναι   ἑκάστῳ ἀνδρὶ γίνονται ἀνὰ ἑκατὸν
[4, 143]   μετ´ εὐφημίας σπείσαντες τοῖς θεοῖς  μερίζουσι &n