Alphabétiquement     [«   »]
τοτὲ 2
Τοῦ 6
του 1
τοῦ 155
τοὐβολοῦ 1
Τουδὶ 1
τοὔλαιον 1
Fréquences     [«    »]
139 τε
155 τὴν
154 τοῖς
155 τοῦ
161 τὸν
181 τὸ
238
HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Athénée de Naucratis, les Deipnosophistes (ou Le Banquet des sages), livre IV

τοῦ


Livre, pages
[4, 142]   δὲ ἐπὶ τὸ πολὺ μετὰ  τοῦ   ἀδελφοῦ κατακείμενος μετά τινος
[4, 168]   ἡμέρας, (διασειόμενοι τοὺς κροτάφους ὑπὸ  τοῦ   ἀκράτου, καὶ κατὰ τὸν Δίφιλον
[4, 146]   Ὥστ´ εἰς ἴσον καθίστασθαι τῷ  τοῦ   Ἀλεξάνδρου ἀναλώματι· ἑκατὸν γὰρ μνᾶς
[4, 155]   ἱστορεῖ, ὅτι καὶ Φίλιππος  τοῦ   Ἀλεξάνδρου πατὴρ ποτήριον χρυσοῦν ὁλκὴν
[4, 144]   νήφουσι προτιθεῖ στεγέαρχος ἐν  τοῦ   ἂν ἐόντες βουλεύωνται. Καὶ ἢν
[4, 176]   τρίτῃ τῶν ἱστοριῶν διηγούμενος περὶ  τοῦ   Ἀπαμέων πρὸς Λαρισαίους πολέμου γράφει
[4, 171]   διάγει, ἀλλὰ καὶ τούτων ἀντὶ  τοῦ   ἀπάρχεσθαι θεοῖς τοῖς διακονοῦσι πρῶτον
[4, 130]   γελωτοποιὸς εἰσῆλθε Μανδρογένης, ἐκείνου Στράτωνος  τοῦ   Ἀττικοῦ, ὥς φασιν, ἀπόγονος καὶ
[4, 159]   ἐστιν ἀποκρίνασθαι ὅτι πλούσιος. Μήποτε  τοῦ   αὐτοῦ μνημονεύει καὶ Ἄλεξις ἐν
[4, 152]   δὲ κόρμα. Ἀπορροφοῦσι δὲ ἐκ  τοῦ   αὐτοῦ ποτηρίου κατὰ μικρόν, οὐ
[4, 153]   καὶ πολεμῶν Ἀρσάκει ᾐχμαλωτίσθη ὑπὸ  τοῦ   βαρβάρου καὶ ὡς πολὺν χρόνον
[4, 128]   Ἱππόλοχον, δηλούσαις τό τε Ἀντιγόνου  τοῦ   βασιλέως δεῖπνον Ἀφροδίσια ἐπιτελοῦντος Ἀθήνησι
[4, 128]   ἐπιτελοῦντος Ἀθήνησι καὶ τὸ Πτολεμαίου  τοῦ   βασιλέως. Δώσομεν δέ σοι ἡμεῖς
[4, 145]   οὕτως οὗτοι τὰ σιτία παρὰ  τοῦ   βασιλέως εἰς ὑπόλογον λαμβάνουσιν. Οὕτω
[4, 129]   υἱοῦ, ἥτις ἐγεγόνει τροφὸς Ἀλεξάνδρου  τοῦ   βασιλέως, ἔπινε πλεῖστον (ἦν γὰρ
[4, 145]   αὐτῶν παρατίθεται ἑκάστῳ τῶν συνδείπνων  τοῦ   βασιλέως, καὶ ἀποφέρεται ἕκαστος αὐτῶν
[4, 153]   ὑπὸ τοῦ Γρυποῦ καλουμένου Ἀντιόχου  τοῦ   βασιλέως προαχθεὶς μικροῦ δεῖν τῆς
[4, 145]   περὶ τὸ δεῖπνον. Τῶν δὲ  τοῦ   βασιλέως συνδείπνων οἳ μὲν ἔξω
[4, 156]   τὸν βίον τὴν Σελεύκου  τοῦ   βασιλέως ὑπεροχήν. Ῥοφεῖν φακῆν ἐσθ´
[4, 153]   τῇ ιϚ περὶ Σελεύκου διηγούμενος  τοῦ   βασιλέως, ὡς εἰς Μηδίαν ἀνελθὼν
[4, 153]   Ἱστορῶν δὲ καὶ περὶ Ἡρακλέωνος  τοῦ   Βεροιαίου, ὃς ὑπὸ τοῦ Γρυποῦ
[4, 167]   τοιοῦτός τις ὢν ἐληλύθει, ὑπὸ  τοῦ   βίου καὶ τῆς διαίτης τῆς
[4, 157]   τὸν Σωκρατικὸν Ἀντισθένην ἐξάγειν ἑαυτοὺς  τοῦ   βίου τοιαῦτα σιτουμένους. (Πρὸς ἣν
[4, 167]   ~(Περὶ δὲ τῆς ἀσωτίας καὶ  τοῦ   βίου Φιλίππου καὶ τῶν ἑταίρων
[4, 152]   Ποσειδώνιος διηγούμενος καὶ τὸν Λουερνίου  τοῦ   Βιτύιτος πατρὸς πλοῦτον τοῦ ὑπὸ
[4, 168]   περιέσται, ἐν τῇ νεότητι τὰ  τοῦ   γήρως ἐφόδια προκαταναλίσκοντες, (χαίροντες τῇ
[4, 149]   ἐν τῷ δευτέρῳ τῶν περὶ  τοῦ   Γρυνείου Ἀπόλλωνος, ἐν τῷ πρυτανείῳ
[4, 153]   Ἡρακλέωνος τοῦ Βεροιαίου, ὃς ὑπὸ  τοῦ   Γρυποῦ καλουμένου Ἀντιόχου τοῦ βασιλέως
[4, 128]   ἦν Λάμια τοῦ Δημητρίου)  τοῦ   δ´ Ἱππολόχου τοὺς Καράνου τοῦ
[4, 170]   ἁλμάδας. Καὶ Ἀριστοφάνης Πλούτῳ· Πρὸ  τοῦ   δ´ ὑπὸ τῆς πενίας ἅπαντ´
[4, 142]   ἐδίδοτο δὲ κύαθος εἷς πρὸ  τοῦ   δείπνου, αὐτῷ δὲ πολὺ πρώτῳ·
[4, 143]   κατὰ σύνεσιν δεδοξασμένοις. Ἀπὸ δὲ  τοῦ   δείπνου πρῶτον μὲν εἰώθασι βουλεύεσθαι
[4, 174]   οἰκοῦντος ἐν τῇ Ἀσπενδίᾳ (ἐπὶ  τοῦ   δευτέρου Εὐεργέτου, διαπρέψαι τέ φασι
[4, 128]   (ἐρωμένη δ´ ἦν Λάμια  τοῦ   Δημητρίου) τοῦ δ´ Ἱππολόχου τοὺς
[4, 166]   τοσοῦτον ἀσωτίᾳ καὶ πλεονεξίᾳ διενήνοχε  τοῦ   δήμου τοῦ Ταραντίνων ὅσον
[4, 170]   σκευωρία· τραπεζοποιός ἐστ´ ἐπὶ  τοῦ   διακονεῖν. Ἔλεγον δὲ καὶ ἐπιτραπεζώματα
[4, 169]   οὕτως· Τὴν κακκάβην γὰρ κᾶε  τοῦ   διδασκάλου. Κἀν Δαιταλεῦσι· Κἄγειν ἐκεῖθεν
[4, 163]   κόμης ἔδοξαν εἶναί τινες ἀπὸ  τοῦ   Διοδώρου προαχθέν, ὥς φησιν Ἕρμιππος.
[4, 149]   τοῦ τε Πυθίου Ἀπόλλωνος καὶ  τοῦ   Διονύσου· τούτων γὰρ ἑκατέρῳ διπλοῦς
[4, 153]   τῶν στρατιωτῶν τὰς κατακλίσεις ἐπὶ  τοῦ   ἐδάφους ἐν ὑπαίθρῳ ἀνὰ χιλίους
[4, 162]   ἄκαιρον δ´ ἐστὶν μνημονεῦσαι καὶ  τοῦ   εἰς ὑμᾶς ποιηθέντος ἐπιγράμματος, ὅπερ
[4, 167]   ζʹ Μακεδονικῶν περὶ Πασικύπρου λέγων  τοῦ   ἐν Κύπρῳ βασιλέως ὅτι ἄσωτος
[4, 146]   προτίθεται. Τοῦτο δὲ παρασκευάζεται ἅπαξ  τοῦ   ἐνιαυτοῦ ἐν ἡμέρῃ τῇ ἐγένετο
[4, 150]   ~(Ταῖς δ´ ἄλλαις ἡμέραις πάσαις  τοῦ   ἐνιαυτοῦ ἔξεστι τῶν σιτουμένων τῷ
[4, 145]   ἐκείνους ὁρᾷ διὰ τοῦ παρακαλύμματος  τοῦ   ἐπὶ τῇ θύρᾳ, ἐκεῖνοι δ´
[4, 183]   Ἰόβας καὶ τοῦ λυροφοίνικος καὶ  τοῦ   ἐπιγονείου, νῦν εἰς ψαλτήριον
[4, 128]   Δοῦριν τοὺς Σαμίους, Θεοφράστου δὲ  τοῦ   Ἐρεσίου μαθητάς, συνθήκας δ´ εἶχε
[4, 157]   τινὰ ἐπιτελοῦντος συμπαραληφθέντα καὶ τῶν  τοῦ   Εὐρυσθέως υἱῶν τὰς μερίδας ἑκάστῳ
[4, 157]   τὴν τῶν κυρίων ἀνάτασιν φοβεῖσθαι  τοῦ   ζῆν ἑκόντας (ἐκβῆναι μόνον τε
[4, 162]   τῶν ἔργων διαβεβαιωσάμενος καλὸς  τοῦ   Ζήνωνος οἰκετιεύς. Χαριέντως γὰρ ἔφη
[4, 162]   Ἦν γὰρ ὄντως οἰκέτης γεγονὼς  τοῦ   Ζήνωνος, ὡς Νικίας Νικαεὺς
[4, 143]   δεῖπνον εἰς τὰ φιδίτια· ἀπόλαυε  τοῦ   ζωμοῦ, φόρει τοὺς βύστακας μὴ
[4, 165]   κωμῳδιοποιὸς ἐν τῷ Ἐφιάλτῃ μνημονεύει  τοῦ   ἡδυλόγου διὰ τούτων· Ἐστὶν δ´
[4, 153]   πόλει ὅταν εὐωχῶνται ἐν τῷ  τοῦ   Ἡρακλέους ἱερῷ, δειπνίζοντος τοῦ κατὰ
[4, 163]   Τίμων σου περὶ τοῦ κυνὸς  τοῦ   θαλαττίου ἱστορῶν γράφει καὶ ταῦτα·
[4, 173]   τῷ Μαιάνδρῳ ποταμῷ κατοικοῦντες ἱεροὶ  τοῦ   θεοῦ, Δελφῶν ἄποικοι, παρέχουσι τοῖς
[4, 173]   κωμῳδιοποιὸς ἐν Φιλοπράγμονι παρασίτους  τοῦ   θεοῦ καλεῖ τοὺς Δηλίους διὰ
[4, 173]   παντοδαπὸν ὁρμοῦντ´ ὄχλον, αὐτοὺς παρασίτους  τοῦ   θεοῦ τοὺς Δηλίους. (Ἀχαιὸς δ´
[4, 163]   εἰσίν τ´ ἀπόπληκτοι, ὡς ἀνθρωποφάγου  τοῦ   θηρίου ὄντος· ἅπας δὲ ἰχθὺς
[4, 131]   συμπόσιον, ὅτε ἤγετο τὴν Κότυος  τοῦ   Θρᾳκῶν βασιλέως θυγατέρα, φησί· (Κἂν
[4, 149]   Καὶ κατακλιθέντες ἐπανίστανται εἰς γόνατα  τοῦ   ἱεροκήρυκος τὰς πατρίους εὐχὰς καταλέγοντος
[4, 128]   τὰς ἐπιστολάς. (Ἐπεὶ δὲ  τοῦ   Ἱππολόχου σπανίως εὑρίσκεται, ἐπιδραμοῦμαί σοι
[4, 169]   ὑμῖν καταλείπω ζητεῖν, πλὴν Καλλίου  τοῦ   Ἱππονίκου, ὃν καὶ οἱ τῶν
[4, 168]   Ἑλλήνων φωνῇ. Περὶ δὲ Ἀπικίου  τοῦ   καὶ αὐτοῦ ἐπὶ ἀσωτίᾳ διαβοήτου
[4, 158]   Χρύσιππός τε ἐν τῷ περὶ  τοῦ   καλοῦ γνώμας τινὰς ἡμῖν εἰσφέρων
[4, 137]   (Χρύσιππός τ´ ἐν τετάρτῳ περὶ  τοῦ   καλοῦ καὶ τῆς ἡδονῆς φησιν·
[4, 162]   Πρωταγορίδου ἀκροάσεις ἐρωτικὰς Περσαίου τε  τοῦ   καλοῦ φιλοσόφου συμποτικοὺς διαλόγους συντεθέντας
[4, 182]   καλούμενοι φώτιγγες. (Κατασκευάζονται δ´ ἐκ  τοῦ   καλουμένου λωτοῦ· ξύλον δ´ ἐστὶ
[4, 175]   σοφώτατε, τὸ ὑδραυλικὸν τοῦτο ὄργανον  τοῦ   καλουμένου νάβλα, ὅν φησι (Σώπατρος
[4, 158]   δ´ Εὐριπίδης ἐν Ἱκέτισι περὶ  τοῦ   Καπανέως φησίν· ~Καπανεὺς ὅδ´ ἐστίν·
[4, 128]   ψυχαγωγίας. (Ἐν Μακεδονίᾳ, ὡς ἔφην,  τοῦ   Καράνου γάμους ἑστιῶντος οἱ μὲν
[4, 130]   Χύτρους θεωρῶν. Ἡμεῖς δ´ ἐκ  τοῦ   Καράνου δείπνου πλοῦτον ἀντὶ μερίδων
[4, 149]   καὶ λεκάριον πτισάνης λαχάνου  τοῦ   κατὰ καιρὸν γινομένου ᾠά τε
[4, 153]   τῷ τοῦ Ἡρακλέους ἱερῷ, δειπνίζοντος  τοῦ   κατὰ καιρὸν θριαμβεύοντος, καὶ
[4, 174]   Πλάτωνα μικράν τινα ἔννοιαν δοῦναι  τοῦ   κατασκευάσματος νυκτερινὸν ποιήσαντα ὡρολόγιον ἐοικὸς
[4, 142]   παραγινομένων πρὸς αὐτὸν οὐδέποτε ἐνωρίστερον  τοῦ   κατειθισμένου συνῆγεν καιροῦ πεντακλίνου τε
[4, 142]   ἐρείδειν. δὲ πρότερον ἐπὶ  τοῦ   κλιντηρίου ψιλοῦ διακαρτεροῦντες (τῆς κλίνης)
[4, 160]   ἀπήντησε τῷ γάστριδι κυνὶ περὶ  τοῦ   κόγχου. Ἐγὼ δὲ κατὰ τοὺς
[4, 160]   Οὗτος γάρ ἐστιν ὃς καὶ  τοῦ   κόγχου μνημονεύει ἐν τῷ βʹ
[4, 162]   ποιοῦντες, ἔτι τε τὴν Σφοδρίου  τοῦ   κυνικοῦ τέχνην ἐρωτικὴν καὶ τὰς
[4, 163]   οὐδέν, (Ὁ Τίμων σου περὶ  τοῦ   κυνὸς τοῦ θαλαττίου ἱστορῶν γράφει
[4, 149]   καὶ Διονυσίοις, ἔτι δὲ τῇ  τοῦ   Κωμαίου Ἀπόλλωνος πανηγύρει, εἰσιόντες πάντες
[4, 160]   κύνες οἱ κατὰ τὴν Στράττιδος  τοῦ   κωμῳδιοποιοῦ Ἰοκάστην, ἥτις ἐν ταῖς
[4, 146]   τῷ Φάωνι ἐμνήσθη (καὶ μὴ  τοῦ   Λευκαδίου Φιλοξένου τοιαύτην ἐκτίθεται παρασκευὴν
[4, 155]   λίθον· καὶ κρεμάμενος ὑποτρέχοντος  τοῦ   λίθου, ἐὰν μὴ ταχὺ φθάσας
[4, 128]   γάμους. Καὶ ἄλλαις δὲ περιετύχομεν  τοῦ   Λυγκέως ἐπιστολαῖς πρὸς τὸν αὐτὸν
[4, 183]   Μνημονεύει δ´ Ἰόβας καὶ  τοῦ   λυροφοίνικος καὶ τοῦ ἐπιγονείου,
[4, 165]   ~κἂν ἴδῃ μισθούμενον (εἰς ἑστίασιν,  τοῦ   μαγείρου πυθόμενος τὸν ἑστιῶντα, τῆς
[4, 164]   γάρ, εὖ τοῦτ´ ἴσθι. (Ταῦτα  τοῦ   Μάγνου ἑξῆς καταδραμόντος ἀποβλέψας
[4, 173]   περὶ Μαγνήτων λέγων τῶν ἐπὶ  τοῦ   Μαιάνδρου ποταμοῦ ὅτι Δελφῶν εἰσιν
[4, 128]   τοῦ δ´ Ἱππολόχου τοὺς Καράνου  τοῦ   Μακεδόνος ἐμφανίζοντος γάμους. Καὶ ἄλλαις
[4, 138]   αὑτοῦ. Παυσανίαν οὖν ἰδόντα τὴν  τοῦ   Μαρδονίου παρασκευὴν (χρυσῷ καὶ ἀργύρῳ
[4, 154]   τοῦ μάχη, ἀλλ´ ἐκ ῥήματος  τοῦ   μάχεσθαι μᾶλλον συγκεῖσθαι. Ὁπότε γὰρ
[4, 154]   πεποιῆσθαι τὸ ὄνομα οὐκ ἐκ  τοῦ   μάχη, ἀλλ´ ἐκ ῥήματος τοῦ
[4, 184]   παρὰ τοῦ τυχόντος, ἀλλὰ Προνόμου  τοῦ   μεγίστην ἐσχηκότος δόξαν. Ἀριστόξενος δὲ
[4, 146]   ΙΑ' Μένανδρος δ´ ἐν Μέθῃ  τοῦ   μεγίστου δείπνου δαπάνημα τάλαντον τίθησι
[4, 172]   Σιμωνίδης ποιητής, ὃς περὶ  τοῦ   Μελεάγρου τὸν λόγον ποιούμενός φησιν·
[4, 150]   οὓς πρὸ ἐνιαυτοῦ καὶ πρὸ  τοῦ   μέλλειν μεταπεμψάμενος τεχνίτας ἐξ ἄλλων
[4, 137]   ἐν Λυκείῳ τε καὶ Ἀκαδημείᾳ,  τοῦ   μὲν εἰς τὴν Ἀκαδήμειαν εἰσενέγκαντος
[4, 138]   Ἕλληνες, συνήγαγον ὑμᾶς βουλόμενος ἐπιδεῖξαι  τοῦ   Μήδων ἡγεμόνος τὴν ἀφροσύνην, ὃς
[4, 165]   τοσοῦτον ἦλθεν ἀσωτίας ὡς καὶ  τοῦ   μνήματος τοῦ πατρός, εἰς
[4, 169]   ἐχθρὲ σύ, (τὸ λεβήτιον, τἀκ  τοῦ   νίτρου· πάλιν ὑστερεῖς; Καὶ τὴν
[4, 134]   ἂν ἀναπήξαιμ´ (ἂν αὐτὸν) ἐπὶ  τοῦ   ξύλου λαβών. Μήποτε δὲ καὶ
[4, 163]   δέ, Κύνουλκε, ὃν ἀντὶ  τοῦ   Ὁμήρου προσκυνεῖς διὰ τὴν γαστέρα
[4, 174]   ἔτι δὲ διικνουμένων ἀξινῶν διὰ  τοῦ   ὀργάνου ἐμπνέονται οἱ αὐλοὶ καὶ
[4, 165]   ἔνι μοι. Πάλιν τε εἰπόντος  τοῦ   Οὐλπιανοῦ· τίνα δ´ ἐστίν, ἄνδρες
[4, 169]   τῆς ἡδονῆς. Πατάνιον δὲ διὰ  τοῦ   π> Ἀντιφάνης ἐν Γάμῳ· (Πατάνια,
[4, 156]   Διὸ καὶ μεταδοῦναί σοι βούλομαι  τοῦ   παρὰ Κέβητι τῷ Κυζικηνῷ δείπνου·
[4, 138]   ἐν τῷ παρὰ Ξενοφῶντι κανάθρῳ  τοῦ   παρὰ Λάκωσι καλουμένου δείπνου κοπίδος
[4, 145]   βασιλεὺς ἐκείνους ὁρᾷ διὰ  τοῦ   παρακαλύμματος τοῦ ἐπὶ τῇ θύρᾳ,
[4, 165]   ἀσωτίας ὡς καὶ τοῦ μνήματος  τοῦ   πατρός, εἰς Ἀθηναῖοι χιλίας
[4, 165]   δοκεῖ, ὥστ´ ἐπιτελεσθῆναί ποτ´ αὐτῷ  τοῦ   πατρὸς τὸ μνῆμα, κατ´ ἐνιαυτὸν
[4, 143]   υἱοῖς κατὰ τὸν θᾶκον τὸν  τοῦ   πατρὸς ὑφιζάνουσιν ἐξ ἡμισείας τῶν
[4, 160]   κόγχου. Ἐγὼ δὲ κατὰ τοὺς  τοῦ   Παφίου Σωπάτρου Γαλάτας, Παρ´ οἷς
[4, 177]   δὲ καὶ σκυταλείας, κατ´ ἐμφέρειαν  τοῦ   πάχους. Χρῆσθαι δ´ αὐτοῖς καὶ
[4, 139]   διάκονος κηρύττει τὸ ἄικλον προστιθεὶς  τοῦ   πέμψαντος τὴν ὀνομασίαν. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ζ'
[4, 160]   θυμέ. Κλέαρχος δὲ ἀπὸ  τοῦ   περιπάτου ἐν τοῖς περὶ παροιμιῶν
[4, 153]   Δαμασκηνός, εἷς τῶν ἀπὸ  τοῦ   περιπάτου φιλοσόφων, ἐν τῇ δεκάτῃ
[4, 162]   ταῖς Διαδοχαῖς. Δύο δὲ συγγράμμασι  τοῦ   Περσαίου ἀπηντήκαμεν τῆς σοφῆς ταύτης
[4, 150]   Αἰγύπτιος κατεγέλα ὡς εὐτελῶς  τοῦ   Πέρσου διαιτωμένου. (Εἰ δὲ θέλεις
[4, 158]   (Ἐπὶ τούτοις γελάσαντος πάνυ ἔκλαμπρον  τοῦ   Πλουτάρχου οὐκ ἐνέγκας κύων
[4, 130]   τοὺς θεοὺς διὰ τὸν φόβον  τοῦ   πλούτου ὃν ἐλάβομεν. Σὺ δὲ
[4, 156]   Ἐπελάθεσθε δὲ καὶ ὑμεῖς τῶν  τοῦ   ποιητοῦ καλῶν, ὃς ἔφη· Οὐ
[4, 172]   ~(Προγεύσεταί σοι πρῶτον γραῦς  τοῦ   ποτοῦ. (Τοὺς δὲ τὰ πέμματα
[4, 161]   τὴν ἔνθεσιν μικρὰν μὲν ἐκ  τοῦ   πρόσθε, μεστὴν δ´ ἔνδοθεν τὴν
[4, 131]   Τουδὶ τοῦ χάσκοντος διατειναμένη διὰ  τοῦ   πρωκτοῦ καὶ τῶν πλευρῶν διακόψειεν
[4, 160]   καλῶν· λέγω δὲ τὰ Τίμωνος  τοῦ   Πυρρωνείου (τῶν σίλλων) Οὗτος γάρ
[4, 175]   Ὥρων (εὕρημα εἶναι λέγει Ἰβύκου  τοῦ   Ῥηγίνου ποιητοῦ, ὡς καὶ Ἀνακρέοντος
[4, 175]   εὕρημα. Λέγει δ´ οὕτως· Οὔτε  τοῦ   Σιδωνίου νάβλα λαρυγγόφωνος ἐκκεχόρδωται τύπος.
[4, 162]   αὐτῆς τῆς Κορίνθου, καταστρατηγηθεὶς ὑπὸ  τοῦ   Σικυωνίου Ἀράτου, πρότερον ἐν
[4, 140]   κατακεῖσθαι δεύτερον ἐπὶ  τοῦ   σκιμποδίου καθῆσθαι, πάντα τοιαῦτα ποιοῦσιν
[4, 129]   ξίφη κυβιστῶσαι καὶ πῦρ ἐκ  τοῦ   στόματος ἐκριπίζουσαι γυμναί. (Ἐπεὶ δὲ
[4, 159]   ἥδομαι. (Ἢν γὰρ τράγῃ τις,  τοῦ   στόματος ὄζει κακόν ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΣΤ.
[4, 140]   λέγεται ταῦτα, ὄντα οἷον ἐπιχορηγήματα  τοῦ   συντεταγμένου τοῖς φιδίταις ἀίκλου· (παρὰ
[4, 143]   ἀνδρεῖα. Τὴν δὲ ἐπιμέλειαν ἔχει  τοῦ   συσσιτίου γυνὴ τρεῖς τέτταρας
[4, 129]   (ἤδη δὲ ἡμῶν ἡδέως ἀπηλλοτριωμένων  τοῦ   σωφρονεῖν ἐπεισβάλλουσιν αὐλητρίδες καὶ μουσουργοὶ
[4, 166]   καὶ πλεονεξίᾳ διενήνοχε τοῦ δήμου  τοῦ   Ταραντίνων ὅσον μὲν περὶ
[4, 149]   κοτύλας δύο πλὴν τῶν ἱερέων  τοῦ   τε Πυθίου Ἀπόλλωνος καὶ τοῦ
[4, 130]   σπυρίδας, ἕως ἐσάλπισε τὸ εἰωθὸς  τοῦ   τελευταίου δείπνου σημεῖον· οὕτω γὰρ
[4, 163]   περὶ αὐτοῦ γράφει οὕτως· Διοδώρου  τοῦ   τὸ γένος Ἀσπενδίου τὴν ἐξηλλαγμένην
[4, 183]   αὐτοῦ τὰ κρούσματα. Μνημονεύει δὲ  τοῦ   τριγώνου τούτου καὶ Σοφοκλῆς ἐν
[4, 155]   Σκήψιος ἐν τῷ ιεʹ  τοῦ   Τρωικοῦ διακόσμου (Παρὰ Ἀντιόχῳ, φησί,
[4, 141]   Σκήψιος ἐν τῷ αʹ  τοῦ   Τρωικοῦ διακόσμου τὴν τῶν Καρνείων
[4, 184]   μαθεῖν τὴν αὐλητικὴν οὐ παρὰ  τοῦ   τυχόντος, ἀλλὰ Προνόμου τοῦ μεγίστην
[4, 142]   παρατιθέμενα ἐπὶ μὲν τραπεζίου ἦν  τοῦ   τυχόντος, (τὰ δὲ λοιπὰ ὥστε
[4, 141]   κάπτουσι τὰ ψαιστά. (Περὶ δὲ  τοῦ   τῶν φιδιτίων δείπνου Δικαίαρχος τάδε
[4, 174]   τὸ ἐμπνεῖσθαι τὸ ὄργανον ὑπὸ  τοῦ   ὕδατος. Κατεστραμμένοι γάρ εἰσιν οἱ
[4, 174]   εἰς τὸ ὕδωρ καὶ ἀρασσομένου  τοῦ   ὕδατος ὑπό τινος νεανίσκου, ἔτι
[4, 174]   ἔχω σοι ἐγὼ λέγειν περὶ  τοῦ   ὑδραυλικοῦ ὀργάνου, (Οὐλπιανέ. Γιγγραίνοισι γὰρ
[4, 152]   Λουερνίου τοῦ Βιτύιτος πατρὸς πλοῦτον  τοῦ   ὑπὸ Ῥωμαίων καθαιρεθέντος, φησὶ δημαγωγοῦντα
[4, 167]   ἐληλύθει καὶ Δημήτριος Δημητρίου  τοῦ   Φαληρέως ἀπόγονος, (ὥς φησιν Ἡγήσανδρος,
[4, 158]   Οἶδα δὲ καὶ τὴν Ὀδυσσέως  τοῦ   φρονιμωτάτου καὶ συνετωτάτου ἀδελφὴν Φακῆν
[4, 153]   διὰ τὴν τυχοῦσαν αἰτίαν ἀποσπασθεὶς  (τοῦ   χαμαιπετοῦς δείπνου ῥάβδοις καὶ ἱμᾶσιν
[4, 131]   πελεκάν, κίγκλοι, γέρανος— {Β. Τουδὶ  τοῦ   χάσκοντος διατειναμένη διὰ τοῦ πρωκτοῦ
[4, 183]   ψαλτήριον (ὄρθιον μετασχηματισθὲν διασῴζει τὴν  τοῦ   χρησαμένου προσηγορίαν. Ἦν δ´




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 10/01/2008