HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Athénée de Naucratis, les Deipnosophistes (ou Le Banquet des sages), livre IV

Liste des contextes (ordre alphabétique)


υ  =  134 formes différentes pour 223 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, pages
[4, 136]   ὑψιπετήεις καὶ πέτρας κάτα βοσκομένας,  ὑάδας   θ´ ὑδατινούς. Ἐν δ´ ἀναμὶξ
[4, 173]   ἐπὶ τῆς ὁδοῦ τῆς καλουμένης  Ὑακινθίδος   ἱδρῦσθαι ἥρωας Μάττωνα καὶ Κεράωνα
[4, 139]   ἱστορεῖ ὅτι τὴν μὲν τῶν  Ὑακινθίων   θυσίαν οἱ Λάκωνες ἐπὶ τρεῖς
[4, 139]   πένθος τὸ γενόμενον περὶ τὸν  Ὑάκινθον   οὔτε στεφανοῦνται ἐπὶ τοῖς δείπνοις
[4, 163]   ἀπαγγεῖλαι Τῷ περὶ θηροπέπλου μανίας  ὕβρεώς   τε περιστάσιμον στοὰν ἔχοντι Πυθαγόρου
[4, 138]   τὸν βίον ἐν εἰρήνῃ μετὰ  ὑγιείας,   ὡς εἰκός, γηραιοὶ τελευτῶντες ἄλλον
[4, 143]   ἐν ἑκάστῃ τραπέζῃ παρατίθεται κεκραμένον  ὑδαρῶς·   τοῦτο κοινῇ πάντες πίνουσιν οἱ
[4, 133]   ἀεργοῖς· θερμοῖς δ´ ἰκμανθεῖσαι ἀναζώους´  ὑδάτεσσι.   Τμῆγε δὲ γογγυλίδος ῥίζας καὶ
[4, 133]   τυτθὸν ὅτ´ ἐν ζεστῷ ἀποβάπτων  ὕδατι   δριμείῃ πολέας ἐμβάπτισον ἅλμῃ, (ἄλλοτε
[4, 151]   ὀλίγοι, κρέα δὲ πολλὰ ἐν  ὕδατι   καὶ ὀπτὰ ἐπ´ ἀνθράκων
[4, 153]   ποτὸν κεκραμένος οἶνος οἷος δήποτε  ὕδατι   ψυχρῷ. (Διηκόνουν δὲ ἄνδρες μαχαιροφόροι
[4, 136]   πέτρας κάτα βοσκομένας, ὑάδας θ´  ὑδατινούς.   Ἐν δ´ ἀναμὶξ σαργοί τε
[4, 129]   οἴνου (Θασίου ὀλίγον τι ἐπιρράνας  ὕδατος   ἐξέπιεν ἐπειπών· πλεῖστα πίνων
[4, 174]   ἐμπνεῖσθαι τὸ ὄργανον ὑπὸ τοῦ  ὕδατος.   Κατεστραμμένοι γάρ εἰσιν οἱ αὐλοὶ
[4, 161]   (ἄρτος καθαρὸς εἷς ἑκατέρῳ, ποτήριον  ὕδατος·   τοσαῦτα ταῦτα. {Β. Δεσμωτηρίου λέγεις
[4, 174]   τὸ ὕδωρ καὶ ἀρασσομένου τοῦ  ὕδατος   ὑπό τινος νεανίσκου, ἔτι δὲ
[4, 156]   χρονίζοντος λόγος ἐγένετο ποῖον τῶν  ὑδάτων   ἥδιστόν ἐστιν. Καὶ τῶν μὲν
[4, 174]   ἐκ τῶν γειτόνων τις ἐξηκούσθη  ὑδραύλεως   ἦχος πάνυ τι ἡδὺς καὶ
[4, 174]   ὀργάνων) συγγράψαι φησὶ περὶ τῆς  ὑδραύλεως   Κτησίβιον τὸν μηχανικόν. Ἐγὼ δὲ
[4, 174]   κλεψύδραν μεγάλην λίαν. Καὶ τὸ  ὑδραυλικὸν   δὲ ὄργανον δοκεῖ κλεψύδρα εἶναι.
[4, 175]   κρεῖττον, Οὐλπιανὲ σοφώτατε, τὸ  ὑδραυλικὸν   τοῦτο ὄργανον τοῦ καλουμένου νάβλα,
[4, 174]   σοι ἐγὼ λέγειν περὶ τοῦ  ὑδραυλικοῦ   ὀργάνου, (Οὐλπιανέ. Γιγγραίνοισι γὰρ οἱ
[4, 174]   νυκτερινὸν ποιήσαντα ὡρολόγιον ἐοικὸς τῷ  ὑδραυλικῷ   οἷον κλεψύδραν μεγάλην λίαν. Καὶ
[4, 174]   καὶ τὸ ὄργανον τοῦτο  ὕδραυλις,   εἴτε τῶν ἐντατῶν αὐτὸ θέλεις
[4, 174]   τῶν ἐμπνευστῶν ἐστιν ὀργάνων  ὕδραυλις   τῶν ἐντατῶν. Ἀριστόξενος μὲν
[4, 158]   μόνον, Δήμητρος ἀκτῆς πώματός θ´  ὑδρηχόου;   ἅπερ πάρεστι καὶ πέφυχ´ ἡμᾶς
[4, 149]   χορῶν (τρία πρόβατα καὶ μάγειρον  ὑδριαφόρον   τε καὶ τραπέζας καὶ βάθρα
[4, 157]   κάρδαμα φαγεῖν πεινῶντι, ἡδὺ δὲ  ὕδωρ   ἀρυσάμενον ἐκ ποταμοῦ διψῶντα πιεῖν.
[4, 174]   εἰσιν οἱ αὐλοὶ εἰς τὸ  ὕδωρ   καὶ ἀρασσομένου τοῦ ὕδατος ὑπό
[4, 152]   δ´ οὗτος· ἐνίοτε δὲ ὀλίγον  ὕδωρ   παραμίγνυται· παρὰ δὲ τοῖς ὑποδεεστέροις
[4, 173]   τῶν Ἀμφικτυόνων δὲ νόμος κελεύει  ὕδωρ   παρέχειν ἐλεοδύτας, τοὺς τραπεζοποιοὺς καὶ
[4, 163]   Ἀλυσιτελὴς εἶ τῇ πόλει πίνων  ὕδωρ·   τὸν γὰρ γεωργὸν καὶ τὸν
[4, 135]   κατὰ φυκότριχος πέτρης λευκὸν τρέφει  ὕδωρ   ψῆττά τε χονδροφυὴς καὶ τρίγλη
[4, 148]   Γενεαλογιῶν μάζας φησὶν εἶναι καὶ  ὕεα   κρέα. Ἁρμόδιος δὲ Λεπρεάτης
[4, 149]   ὃν κριβανίτην καλοῦσι, καὶ κρέας  ὕειον   καὶ λεκάριον πτισάνης λαχάνου
[4, 141]   ταὐτὸν ἀεί ποτε πᾶσίν ἐστιν,  ὕειον   κρέας ἑφθόν, ἐνίοτε δ´ οὐδ´
[4, 129]   Β' Καὶ μετὰ τὸν πότον  ὑελοῦς   πίναξ δίπηχύς που τὴν διάμετρον
[4, 143]   ἅπασι· ἀπονέμουσι δὲ καὶ τοῖς  υἱοῖς   κατὰ τὸν θᾶκον τὸν τοῦ
[4, 176]   ὑπαὶ γήρως εἶχεν καὶ Σκίρπαλον  υἱόν,   νήπιον ὅντ´ ἐκάλει Σκίρπαλος Εὐπαλάμου,
[4, 168]   τοῖς περὶ εὐγενείας τὸν Φωκίωνος  υἱόν,   φησί, Φῶκον οὐκ ἦν ὃς
[4, 165]   (Καὶ Κτήσιππος δ´ Χαβρίου  υἱὸς   εἰς τοσοῦτον ἦλθεν ἀσωτίας ὡς
[4, 129]   Πρωτέας ἀπόγονος ἐκείνου Πρωτέου Λανίκης  υἱοῦ,   ἥτις ἐγεγόνει τροφὸς Ἀλεξάνδρου τοῦ
[4, 145]   γυνὴ αὐτῷ συνδειπνεῖ καὶ τῶν  υἱῶν   ἔνιοι. Καὶ παρὰ τὸ δεῖπνον
[4, 157]   συμπαραληφθέντα καὶ τῶν τοῦ Εὐρυσθέως  υἱῶν   τὰς μερίδας ἑκάστῳ παρατιθέντων, τῷ
[4, 148]   θέατρον κατασκευάσαντα σχεδίαν χλωρᾷ πεπυκασμένην  ὕλῃ,   ὥσπερ ἐπὶ τῶν Βακχικῶν ἄντρων
[4, 138]   ἐν δὲ ταύταις στιβάδας ἐξ  ὕλης,   ἐπὶ δὲ τούτων δάπιδας ὑποστρωννύουσιν,
[4, 138]   παρασκευὴν εἶπεν· Ἄνδρες Ἕλληνες, συνήγαγον  ὑμᾶς   βουλόμενος ἐπιδεῖξαι τοῦ Μήδων ἡγεμόνος
[4, 160]   μὴν φιλοσοφεῖν φιλολογεῖν τ´ ἀκηκοὼς  (ὑμᾶς   ἐπιμελῶς καρτερεῖν θ´ αἱρουμένους, τὴν
[4, 164]   ἀεὶ τὸν νοῦν ἔχετε, δέον  ὑμᾶς   ἐπιφαγεῖν (τι) αἰτῆσαι ἐπεσθίειν
[4, 131]   ὥσπερ φράζω, λαμπροῖς δείπνοις δεξόμεθ´  ὑμᾶς,   οὐδὲν ὁμοίοις τοῖς Ἰφικράτους τοῖς
[4, 162]   ἐστὶν μνημονεῦσαι καὶ τοῦ εἰς  ὑμᾶς   ποιηθέντος ἐπιγράμματος, ὅπερ παρέθετο
[4, 158]   περὶ τῆς φακῆς πολυμάθειαν ἀλλ´  ὑμεῖς   γε, ἔφη, οἱ ἀπὸ τῆς
[4, 164]   Μαστιγίαι, κέντρωνες, ἀλλοτριοφάγοι. Ὅτι δ´  ὑμεῖς   οἱ φιλόσοφοι περὶ τὰ δεῖπνα
[4, 174]   τὸν γὰρ Ἄδωνιν Γίγγρην καλεῖτε  ὑμεῖς   οἱ Φοίνικες, ὡς ἱστορεῖ Δημοκλείδης.
[4, 164]   τῇ συνήθει χρωμένων. (Εἰ δ´  ὑμεῖς   ὄντως, φιλόσοφοι, τὴν αὐτάρκειαν
[4, 162]   ἐν τῇ Γαστρολογίᾳ ἣν μόνην  ὑμεῖς   ῥαψῳδίαν οἱ σοφοὶ ἀσπάζεσθε, μόνον
[4, 156]   νηστείας ἄκρας. Ἐπελάθεσθε δὲ καὶ  ὑμεῖς   τῶν τοῦ ποιητοῦ καλῶν, ὃς
[4, 161]   σιωπήν, στυγνότητ´, ἀλουσίαν. (Τούτων δ´  ὑμεῖς,   φιλόσοφοι, οὐδὲν ἀσκεῖτε, ἀλλὰ
[4, 176]   Θησαυρῷ· Ἀναλαβὼν μόναυλον ηὔλουν τὸν  ὑμέναιον.   Καὶ ἐν Φιαληφόρῳ· Τὸν μόναυλον
[4, 156]   τῇ Παρεκδιδομένῃ ἔφη· Ὄμνυμι δ´  ὑμῖν,   ἄνδρες, αὐτὸν τὸν θεόν, ἐξ
[4, 156]   αὑτὸν παραναστήσας ἔφη· Ὄμνυμι δ´  ὑμῖν,   ἄνδρες, κατὰ τὸν ἡδὺν Ἀντιφάνη,
[4, 134]   τὸ σπάνιον οὐκ ἂν ὀκνήσαιμι  ὑμῖν,   ἄνδρες φίλοι, Πλούταρχος ἔφη,
[4, 157]   Τούτοις τοῖς δόγμασιν ἡμεῖς πειθόμεθα.  Ὑμῖν   δὲ φθόνος οὐδὲ εἷς ἑλέσθαι
[4, 156]   ὥσπερ ἐν ἁμάξαις εἶδον παρ´  ὑμῖν   ἐγώ, καὶ ἐν Τάραντι δὲ
[4, 157]   εἰς ἣν ἀποβλέπουσα συμβουλεύσαιμ´ ἂν  ὑμῖν   κατὰ τὸν Σωκρατικὸν Ἀντισθένην ἐξάγειν
[4, 169]   ἄλλους ἀσώτους πολλούς, περὶ ὧν  ὑμῖν   καταλείπω ζητεῖν, πλὴν Καλλίου τοῦ
[4, 160]   καρτερεῖν θ´ αἱρουμένους, τὴν πεῖραν  ὑμῖν   λήψομαι τῶν δογμάτων, πρῶτον καπνίζων·
[4, 157]   σύγκρισιν; Ὁρῶ γὰρ πολλὴν παρ´  ὑμῖν   τῆς φακῆς τὴν σκευήν· εἰς
[4, 174]   Καὶ οὐχ ὡς παρ´  ὑμῖν   τοῖς Ἀλεξανδρεῦσι πολὺς μόναυλος
[4, 161]   λέγοντα δραχμῆς ὠνήσασθαι Τὰς προσφόρους  ὑμῖν   τροφάς, σκορόδια, τυρόν, κρόμμυα, κάππαριν
[4, 147]   τις πάνθ´ παρῆν ἐτύμως  ὔμμιν,   παρέπαισε δὲ θερμὸν (σπλάγχνον, ἔπειτα
[4, 152]   ἀφικέσθαι καὶ συναντήσαντα μετὰ ᾠδῆς  ὑμνεῖν   αὐτοῦ τὴν ὑπεροχήν, ἑαυτὸν δ´
[4, 152]   παρατρέχοντι. (Ἀνελόμενον δ´ ἐκεῖνον πάλιν  ὑμνεῖν   λέγοντα διότι τὰ ἴχνη τῆς
[4, 184]   Ἐπὶ δ´ αὐλὸς ἀλέκτωρ Λύδιον  ὕμνον   ἀχέων. Ἐν δὲ Φρουροῖς τὸν
[4, 130]   ἀνθρώπων ἑκατὸν ἐμμελῶς ᾀδόντων γαμικὸν  ὕμνον,   μεθ´ οὓς ὀγχηστρίδες διεσκευασμέναι τρόπον
[4, 157]   Καὶ Νίκιον ἔφη· (Οὐδεὶς  ὑμῶν,   ἄνδρες γενειοσυλλεκτάδαι, ἰχθὺν ἐσθίει;
[4, 167]   εἰς ταῦτα ἐκποιουσῶν, οὐ καθάπερ  ὑμῶν   ἔνιοι δεκαζόμενος ζῶ καὶ μοιχεύων.
[4, 158]   τῷ φακίνῳ βρώματι καὶ πᾶσα  ὑμῶν   πόλις πλήρης ἐστὶ φακίνων·
[4, 157]   αὐτάρκης μερὶς ἣν ἂν παρ´  ὑμῶν   λάβωμεν, καὶ οὐ χαλεπαίνομεν ὡς
[4, 157]   ἐσθίει; καθάπερ πρόγονος  ὑμῶν   Μελέαγρος Γαδαρεὺς ἐν ταῖς
[4, 160]   εἶτ´ ἐὰν ὀπτωμένων ἴδω τιν´  ὑμῶν   συσπάσαντα τὸ σκέλος, Ζηνωνικῷ πραθήσεθ´
[4, 163]   Ἀσπένδιος, Πυθαγορικὸς δὲ δόξας εἶναι  ὑμῶν   τῶν κυνικῶν τρόπον ἔζη, κομῶν
[4, 148]   αὐτῶν πλοῦτος ηὑρέθη μετὰ τὴν  ὑπ´   Ἀλεξάνδρου τῆς πόλεως κατασκαφὴν ἐν
[4, 162]   στρέφων πιστευθείς, ὥς φησιν Ἕρμιππος  (ὑπ´   Ἀντιγόνου τὸν Ἀκροκόρινθον κωθωνιζόμενος ἐξέπεσεν
[4, 182]   θυμὸν ἐς ἥβην τερένων ἡμιόπων  ὑπ´   αὐλῶν ὀρχεῖται; Εἰσὶ δ´ οἱ
[4, 152]   κατακειμένῳ τῷ βασιλεῖ τὸ παραβληθὲν  ὑπ´   αὐτοῦ κυνιστὶ σιτεῖται ~καὶ πολλάκις
[4, 176]   λέγων· Τοῦτο Θέων μόναυλος  ὑπ´   ἠρίον γλυκὺς οἰκεῖ αὐλητής,
[4, 169]   {Β. Εἶτ´ οὐκ ἂν εἴποις;  Ὕπαγε.   {Α. Κάκκαβον λέγω· (σὺ δ´
[4, 183]   οὕτως· Σεμέλα δὲ χορεύει· καὶ  ὑπᾴδει   σφιν σοφὸς κιθάρᾳ παριαμβίδας·
[4, 176]   ´ν θυμέλῃσι Χάρις. (Τυφλὸς  ὑπαὶ   γήρως εἶχεν καὶ Σκίρπαλον υἱόν,
[4, 153]   κατακλίσεις ἐπὶ τοῦ ἐδάφους ἐν  ὑπαίθρῳ   ἀνὰ χιλίους δειπνίζων. Τὸ δὲ
[4, 149]   τοιοῦτος ἐκρίνετο καὶ ἀνδρώδης  ὑπάρχειν·   θαυμαστὸν γὰρ ἦν καὶ περιβόητον
[4, 168]   διαρπάζοντες τὴν οἰκίαν, λαφυροπωλοῦντες τὰ  ὑπάρχοντα,   σκοποῦντες οὐ τί δεδαπάνηται ἀλλὰ
[4, 168]   ὥσπερ Ἀρτεμίσιον, Πολέμιοι τῆς οὐσίας  ὑπάρχοντες,   ὡς Σάτυρος ἐν τοῖς περὶ
[4, 183]   μουσικωτέρων μου ἐν τῇ πατρίδι  ὑπαρχόντων.   (Ἀλέξανδρος δὲ πολίτης μου
[4, 140]   οὐχ ἁπλῆ, καθάπερ Πολέμων  ὑπείληφεν,   ἀλλὰ διττή· ἣν μὲν γὰρ
[4, 136]   μάζῃ ὀτρηρῇ (νηδὺς δ´ οὐχ  ὑπέμεινε,   βιάζετο γὰρ ἀδέεσσι· δάμνα μιν
[4, 137]   Λέσβιος, οὗ δὴ πλεῖστον ἀνὴρ  ὑπὲρ   ἄνδρα πεπώκει. Δεύτεραι αὖτε τράπεζαι
[4, 172]   Ὡς δουρὶ πάντας νίκασε νέους  ὑπὲρ   δινάεντα βαλὼν Ἄναυρον πολυβότρυος ἐξ
[4, 148]   (Εἰς ταῦτα ἔστιν ἀποβλέποντας τὰ  ὑπὲρ   ἡμᾶς ἀγαπᾶν τὴν Ἑλληνικὴν πενίαν,
[4, 151]   σε προσαιτοῦντες, ἀλλὰ καὶ πονεῖν  ὑπὲρ   σοῦ καὶ προκινδυνεύειν βουλόμενοι. Καὶ
[4, 130]   μετὰ τῆς γυναικὸς ἔτη οὔσης  ὑπὲρ   τὰ ὀγδοήκοντα. Καὶ τελευταῖαι ἐπεισῆλθον
[4, 148]   Ἀθήναις μετὰ ταῦτα διατρίψαντα περίοπτον  ὑπὲρ   τὸ θέατρον κατασκευάσαντα σχεδίαν χλωρᾷ
[4, 164]   ἐξετάζων ὅπου δεῖπνα λαμπρὰ παρασκευάζεται,  ὑπὲρ   τὸν Ἀθηναῖον Χαιρεφῶντα ἐκεῖνον, περὶ
[4, 146]   οἴκων ἀνάστατοι ἐγίνοντο· ὅκου Θασίοισιν  ὑπὲρ   τῶν ἐν τῇ ἠπείρῳ πολίων
[4, 139]   ἄγουσι καὶ τοῖς Τιθηνιδίοις καλουμένοις  ὑπὲρ   τῶν παίδων· κομίζουσι γὰρ αἱ
[4, 142]   (τὰ δὲ λοιπὰ ὥστε μήθ´  ὑπεραίρειν   μήτ´ ἐλλείπειν, ἀλλ´ ἱκανὰ ἅπασι
[4, 158]   τραπέζης, (τὸ δ´ ἄκαιρον ἅπαν  ὑπερβάλλον   τε μὴ προσείμαν. Καὶ
[4, 144]   ἑαυτοῖς. (Τὸ γὰρ τὰ εἰωθότα  ὑπερβάλλον,   τοῦτο παρέχει τὰς ἡδονάς. Διὸ
[4, 142]   ὡς εἰς τὸ μηθὲν δαπανᾶν,  ὑπερβάλλοντα   τὸ σύμμετρον τῆς διαίτης. Τὸ
[4, 142]   καὶ τὸν Ἀκρότατον εὐτελείᾳ πάντας  ὑπερβεβληκέναι   τοὺς ἀφελεστάτους τῶν πρότερον. (Κλεομένης
[4, 133]   ἅλμη τε λευκὴ καὶ παχεῖ´  ὑπερβολῇ,   (κοὐχὶ λοπάδος προσῶζεν οὐδ´ ἡδυσμάτων.
[4, 146]   τὸ κατὰ λόγον. Ὡς γὰρ  ὑπερβολῆς   τινος ἀναλώματος τάλαντον ὠνόμασε. Καὶ
[4, 168]   τινα ἐπὶ ἀσωτίᾳ πάντας ἀνθρώπους  ὑπερηκοντικέναι.   Οὗτος δ´ ἐστὶν Ἀπίκιος
[4, 142]   ἐξουσίαν ζηλώσαντες· οὓς τοσοῦτον αὖθις  ὑπερῆράν   τινες τῶν ἰδιωτῶν τῶν ἐν
[4, 142]   γὰρ ἀνελεύθερον ἐνόμιζε, τὸ δ´  ὑπερήφανον.   δ´ οἶνος ἦν μικρῷ
[4, 147]   οἶδα. Εσταδα ναὶ μὰ θεοὺς  ὑπερμέγεθες   τέμαχος θύννου μόλεν ὀπτὸν ἐκεῖθεν
[4, 145]   ἐπὶ κλίνης χρυσόποδος κατακείμενος· (καὶ  ὑπερμεθυσθέντες   ἀπέρχονται. Τὰ δὲ πλεῖστα
[4, 165]   καὶ καλὸς Μάγνος, καὶ  ὑπερορίους   ἀποδημίας ποιεῖσθαι τῆς γαστρὸς χάριν,
[4, 162]   ὡραιζομένους καὶ πότε παραπεμπτέον ὡς  ὑπερορῶντας,   καὶ περὶ προσοψημάτων καὶ περὶ
[4, 152]   μετὰ ᾠδῆς ὑμνεῖν αὐτοῦ τὴν  ὑπεροχήν,   ἑαυτὸν δ´ ἀποθρηνεῖν ὅτι ὑστέρηκε,
[4, 156]   τὴν Σελεύκου τοῦ βασιλέως  ὑπεροχήν.   Ῥοφεῖν φακῆν ἐσθ´ ἡδὺ μὴ
[4, 152]   ἑκατέρωθε κατ´ ἀξίαν ἧς ἔχουσιν  ὑπεροχῆς.   Καὶ οἱ μὲν τοὺς θυρεοὺς
[4, 142]   κρεᾳδίοις ἀφελῶς οὔτε πάλιν οὕτως  ὑπερτείνειν   ὡς εἰς τὸ μηθὲν δαπανᾶν,
[4, 176]   οἵτινες καλοῦνται τέλειοί τε καὶ  ὑπερτέλειοι,   καὶ τοὺς κιθαριστηρίους δὲ καὶ
[4, 147]   τε καὶ ἀρνῶν, θ´  ὑπερωμόκρεως   χορδὰ γλυκίστα (μιξεριφαρνογενής, ἃν δὴ
[4, 131]   γενέσθαι· κατὰ τὴν ἀγορὰν μὲν  ὑπεστρῶσθαι   στρώμαθ´ ἁλουργῆ μέχρι τῆς ἄρκτου·
[4, 143]   τῶν δημοτικῶν προσειληφυῖα πρὸς τὰς  ὑπηρεσίας.   Ἑκάστῳ δ´ αὐτῶν ἀκολουθοῦσι δύο
[4, 156]   (Ἀλλ´ γε Παρμενίσκος οὕτως  ὑπήρξατο·   Παρμενίσκος Μόλπιδι χαίρειν. Πλεονάζων ἐν
[4, 182]   λώτινοι αὐλοὶ οὗτοί εἰσιν οἱ  ὑπὸ   Ἀλεξανδρέων καλούμενοι φώτιγγες. (Κατασκευάζονται δ´
[4, 166]   Οὐ δῆτ´, ἀλλ´ ὅτι ἄρρην  ὑπὸ   θηλειῶν κατεκόπης. Θεόπομπος δ´ ἐν
[4, 174]   στρογγύλῳ, καί φασι τοῦτο εὑρῆσθαι  ὑπὸ   Κτησιβίου κουρέως ἐνταῦθα οἰκοῦντος ἐν
[4, 182]   Μιτυλήνῃ μίαν τῶν Μουσῶν πεποιῆσθαι  ὑπὸ   Λεσβοθέμιδος ἔχουσαν σαμβύκην. Ἀριστόξενος δ´
[4, 159]   ἐπειδὴ οὗτοι, ἔφη, συμποσίαρχε,  ὑπὸ   λογοδιαρροίας ἐνοχλούμενοι μὴ πεινῶσιν
[4, 139]   ἰπνίτας ἄρτους. Τὸ δὲ ἄικλον  ὑπὸ   μὲν τῶν ἄλλων Δωριέων καλεῖται
[4, 168]   τῆς Μουνιχίας· ἐφ´ πάλιν  ὑπὸ   πάντων ἐπερραπίζετο. (Ἐπιδόσεων δέ ποτε
[4, 152]   τοῦ Βιτύιτος πατρὸς πλοῦτον τοῦ  ὑπὸ   Ῥωμαίων καθαιρεθέντος, φησὶ δημαγωγοῦντα αὐτὸν
[4, 170]   φησι τὸν τραπεζοκόμον καὶ τὸν  ὑπὸ   Ῥωμαίων καλούμενον στρούκτωρα, παρατιθέμενος ἐκ
[4, 174]   ὡς πάντας ἡμᾶς ἐπιστραφῆναι θελχθέντας  ὑπὸ   τῆς ἐμμελείας. (Καὶ Οὐλπιανὸς
[4, 164]   καλῶν ἰάμβων αὐτοῦ τὰς ἐπιδείξεις  ὑπὸ   τῆς ἐμφύτου γαστριμαργίας καὶ ἡδυλογίας
[4, 169]   ἐμβάλλειν ποιῶ ἐνίοτε τοὺς ὀδόντας  ὑπὸ   τῆς ἡδονῆς. Πατάνιον δὲ διὰ
[4, 130]   θαυμάσιον, ὅτι παρειμένοι καὶ καρηβαροῦντες  ὑπὸ   τῆς μέθης ὁπότε τι τῶν
[4, 174]   ἥτις ἡμᾶς ἐπέστρεψεν πάντας κατακηληθέντας  (ὑπὸ   τῆς μουσικῆς) Καὶ οὐχ ὡς
[4, 170]   Ἀριστοφάνης Πλούτῳ· Πρὸ τοῦ δ´  ὑπὸ   τῆς πενίας ἅπαντ´ ἐπήσθιεν. (Τῶν
[4, 157]   τὸ μέσον ἐπεχόρευσε σαπέρδης μέγας  ὑπό   τι δυσώδης οὗτος ηρος ἀνθίαν,
[4, 174]   ὕδωρ καὶ ἀρασσομένου τοῦ ὕδατος  ὑπό   τινος νεανίσκου, ἔτι δὲ διικνουμένων
[4, 162]   Καρύστιος ἐν τοῖς βίοις, (ἐρωτηθεὶς  ὑπό   τινος τί περιγέγονεν ἐκ φιλοσοφίας
[4, 139]   τούτοις ἀναμεμιγμένοι τὴν κίνησιν ἀρχαικὴν  ὑπὸ   τὸν αὐλὸν καὶ τὴν ᾠδὴν
[4, 168]   δι´ ἡμέρας, (διασειόμενοι τοὺς κροτάφους  ὑπὸ   τοῦ ἀκράτου, καὶ κατὰ τὸν
[4, 153]   ἀνελθὼν καὶ πολεμῶν Ἀρσάκει ᾐχμαλωτίσθη  ὑπὸ   τοῦ βαρβάρου καὶ ὡς πολὺν
[4, 167]   μὴ τοιοῦτός τις ὢν ἐληλύθει,  ὑπὸ   τοῦ βίου καὶ τῆς διαίτης
[4, 153]   περὶ Ἡρακλέωνος τοῦ Βεροιαίου, ὃς  ὑπὸ   τοῦ Γρυποῦ καλουμένου Ἀντιόχου τοῦ
[4, 162]   καὶ αὐτῆς τῆς Κορίνθου, καταστρατηγηθεὶς  ὑπὸ   τοῦ Σικυωνίου Ἀράτου, πρότερον
[4, 174]   διὰ τὸ ἐμπνεῖσθαι τὸ ὄργανον  ὑπὸ   τοῦ ὕδατος. Κατεστραμμένοι γάρ εἰσιν
[4, 144]   ἐποίησεν) τοὺς Περσῶν φησι βασιλεῖς  ὑπὸ   τρυφῆς προκηρύττειν τοῖς ἐφευρίσκουσί τινα
[4, 184]   βασιλεύσαντα Αἰγύπτου Πτολεμαῖον, (τὸν κυρίως  ὑπὸ   τῶν Ἀλεξανδρέων καλούμενον Κακεργέτην. Οὗτος
[4, 173]   ἱδρῦσθαι ἥρωας Μάττωνα καὶ Κεράωνα  ὑπὸ   τῶν ἐν τοῖς φιδιτίοις ποιούντων
[4, 150]   ἀλλὰ καὶ οἱ παριόντες ξένοι  ὑπὸ   τῶν ἐφεστηκότων παίδων οὐκ ἠφίεντο
[4, 140]   Πολέμων καὶ τὸ δεῖπνον  ὑπὸ   τῶν Λακεδαιμονίων ἄικλον προσαγορεύεσθαι, παραπλησίως
[4, 149]   ἔξω τι τούτων ἱεροποιὸς παρασκευάσῃ  ὑπὸ   τῶν τιμούχων ζημιοῦται, ἀλλὰ μὴν
[4, 148]   περὶ Πλαταιὰς παρατάττεσθαι ἀπολωλόσιν ἤδη  ὑπὸ   τῶν τοιούτων τροφῶν. ΗΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΒ'
[4, 174]   Ὀνομάζονται δὲ οἱ αὐλοὶ γίγγροι  ὑπὸ   τῶν Φοινίκων ἀπὸ τῶν περὶ
[4, 176]   δὲ ὀργάνου καταμιτον ἧπται, κροτάλων,  (ὑπὸ   φανοῦ, πανδούρου, τῷ τε ἡδεῖ
[4, 167]   Σκήψιος, οὗ μνημονεύει Ἀρχίλοχος.  Ὑπὸ   φιληδονίας γὰρ καὶ ἀκρασίας καὶ
[4, 151]   φησί, τὰς τροφὰς προτίθενται χόρτον  ὑποβάλλοντες   καὶ ἐπὶ τραπεζῶν ξυλίνων μικρὸν
[4, 132]   Ἰωνικὸς πλούταξ ὑποστάσεις ποιῶν κάνδαυλον,  ὑποβινητιῶντα   βρώματα. ~(Ἐχρῶντο γὰρ οἱ παλαιοὶ
[4, 147]   τετμημένον εὐθὺς ἐπ´ αὐτὰς τὰς  ὑπογαστρίδας.   Διανεκέως ἐπαμυν εἴπερ ἐμίν τε
[4, 152]   ὕδωρ παραμίγνυται· παρὰ δὲ τοῖς  ὑποδεεστέροις   ζύθος πύρινον μετὰ μέλιτος ἐσκευασμένον,
[4, 146]   ἐν τῇ ζʹ ὡς οἱ  ὑποδεχόμενοι   Ἑλλήνων τὸν βασιλέα καὶ δειπνίζοντες
[4, 152]   κατὰ πλοῦτον. δ´  ὑποδεχόμενος   παρ´ αὐτόν, ἐφεξῆς δ´ ἑκατέρωθε
[4, 149]   Ἀρκάδες, φησίν, ἐν ταῖς ἑστιάσεσιν  ὑποδέχονται   τοὺς δεσπότας καὶ τοὺς δούλους
[4, 146]   ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ τοὺς συνδείπνους  ὑποδέχωνται.   (Ἡρόδοτος δέ φησιν ἐν τῇ
[4, 135]   θαλάσσης πάσης βένθεα οἶδε, Ποσειδάωνος  ὑποδμώς,   ~(καρῖδές θ´, αἳ Ζηνὸς Ὀλυμπίου
[4, 155]   καὶ ἐνδυόμενον αὐτὸν κροκωτὸν καὶ  ὑποδούμενον   Σικυώνια διατελεῖν ὀρχούμενον. Ἀγαθαρχίδης δ´
[4, 132]   Τροφωνίῳ· Ξένου τὸ δεῖπνόν ἐστιν  ὑποδοχή.   {Β. Τίνος; Ποδαποῦ; Διαφέρει τῷ
[4, 173]   Ἐλεοδύται διὰ τὸ τοῖς ἐλεοῖς  ὑποδύεσθαι   διακονοῦντες ἐν ταῖς θοίναις. Ἐλεὸς
[4, 170]   Κἀν Πονήρᾳ· Τῆς ὀριγάνου πρώτιστον  ὑποθεὶς   εἰς λοπάδα νεανικὴν τὸ τρίμμ´
[4, 152]   μὲν οὐ κοινωνεῖ, χαμαὶ δ´  ὑποκαθήμενος   ἐφ´ ὑψηλῆς κλίνης κατακειμένῳ τῷ
[4, 173]   δ´ Ἀχαιός φησιν· Τίς  ὑποκεκρυμμένος   μένει, σαραβάκων κοπίδων συνομώνυμε; (Ἐπισκώπτουσι
[4, 160]   Ἀντιφάνει τε τῷ κωμικῷ, ὃς  ὑποκοριστικώτερον   αὐτὸν ὠνόμασεν ἐν Γάμῳ οὕτως·
[4, 164]   τοῖς χρωμένοις, τῶν δ´ ὀψοποιῶν  ὑποκριτής   {ΛΙΝ. Βούλιμός ἐσθ´ ἅνθρωπος. {ΗΡ.
[4, 164]   ὥρμηκε νῦν καὶ τῶν μὲν  ὑποκριτῶν   πολὺ κράτιστός ἐστιν ὀψοποιός, ὡς
[4, 158]   ταπεινοτέραν παραθέντων, ~ὁ Ἡρακλῆς (ἀτιμάζεσθαι  ὑπολαβὼν   ἀπέκτεινε τρεῖς τῶν παίδων Περιμήδην,
[4, 133]   Ἔστιν ἔνδον ὄξος ὀξύ σοι.  Ὑπολαμβάνω,   παιδάριον, ὀπὸν εἰλήφαμεν. Ἄριστα τούτοις
[4, 149]   μόνα δὲ ταῦτα καταναλίσκουσι, τὰ  ὑπολειπόμενα   τοῖς οἰκέταις μεταδιδόντες. ~(Ταῖς δ´
[4, 145]   σιτία παρὰ τοῦ βασιλέως εἰς  ὑπόλογον   λαμβάνουσιν. Οὕτω δὲ καὶ παρὰ
[4, 148]   τῇ πολυτελείᾳ τῆς ὄψεως ἐκπλαγέντος  ὑπομειδιάσασα   ταῦτ´ ἔφη πάντα δωρεῖσθαι αὐτῷ
[4, 161]   Καὶ μετ´ ὀλίγα· Ἔδει θ´  ὑπομεῖναι   μικροσιτίαν, ῥύπον, ῥῖγος, σιωπήν, στυγνότητ´,
[4, 154]   Ῥωμαίοις προτίθεσθαι πέντε μνᾶς τοῖς  ὑπομένειν   βουλομένοις τὴν κεφαλὴν ἀποκοπῆναι πελέκει,
[4, 173]   Ἀριστοτέλης Θεόφραστος ἐν τοῖς  ὑπομνήμασι   περὶ Μαγνήτων λέγων τῶν ἐπὶ
[4, 154]   δ´ Χαλκιδεὺς ἐν ἱστορικοῖς  ὑπομνήμασιν   οὕτω γράφει· Παρὰ δὲ τοῖς
[4, 162]   Δελφὸς Ἡγήσανδρος ἐν ἕκτῳ  ὑπομνημάτων·   Ὀφρυανασπασίδαι, ῥινεγκαταπηξιγένειοι, σακκογενειοτρόφοι καὶ λοπαδαρπαγίδαι,
[4, 137]   δρυπεπεῖς τ´ ἐλάας καὶ πράσα«  ὑπόμνησιν   ποιουμένους τῆς ἀρχαίας ἀγωγῆς. Σόλων
[4, 133]   δρυπεπεῖς ἑταίρας σὺ τὰς  ὑποπαρθένους   ἁλμάδας ὡς ἐλάας στιφράς; Φιλήμων
[4, 138]   σποδιοῦσι πρὸς τὸ πῦρ μετρίως  ὑποπίνοντες.   (Καὶ οὕτως διάγοντες τὸν βίον
[4, 134]   φησὶ τοὺς Ἀττικοὺς καὶ ὀρχεῖσθαι  ὑποπιόντας·   Τοῦτο γὰρ νῦν ἐστί σοι
[4, 130]   δὴ προιόντος καὶ τῆς ὥρας  ὑποσκιαζούσης   ἀναπεταννύουσι τὸν οἶκον, ἐν
[4, 132]   τοῖς λοπαδίοις ἁλίσκεται· Ἰωνικὸς πλούταξ  ὑποστάσεις   ποιῶν κάνδαυλον, ὑποβινητιῶντα βρώματα. ~(Ἐχρῶντο
[4, 138]   ὕλης, ἐπὶ δὲ τούτων δάπιδας  ὑποστρωννύουσιν,   ἐφ´ αἷς τοὺς κατακλιθέντας εὐωχοῦσιν
[4, 155]   (στρογγύλον) πρὸς ὃν κατὰ κάθετον  ὑποτίθεσθαι   λίθον εὐπερίτρεπτον τοῖς ἐπιβαίνουσι. Διαλαγχάνειν
[4, 164]   ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ Λίνῳ ἱστορεῖ.  Ὑποτίθεται   δὲ τὸν Ἡρακλέα παρὰ τῷ
[4, 155]   τὸν λίθον· καὶ κρεμάμενος  ὑποτρέχοντος   τοῦ λίθου, ἐὰν μὴ ταχὺ
[4, 176]   τε μεσοκόπους καὶ τοὺς καλουμένους  ὑποτρήτους.   Τῶν δ´ ἐλύμων αὐλῶν μνημονεύει
[4, 133]   κάππαριν, θρυμματίδα, τέμαχος, βολβὸν ἐν  ὑποτρίμματι.   (Ὅτι δ´ ἤσθιον διὰ (τὴν)
[4, 172]   Ὅτι δὲ ἐκεχώριστο τὰ τῆς  ὑπουργίας,   πεμμάτων μὲν προνοουσῶν τῶν δημιουργῶν,
[4, 154]   καὶ τοῖς ἀναγκαίοις φίλοις διαδωρησάμενοι  (ὕπτιοι   ἐκταθέντες ἐπὶ θυρεῶν κεῖνται, καὶ
[4, 129]   ὀπτοῦ καὶ σφόδρα μεγάλου, ὃς  ὕπτιος   ἐπέκειτο τὴν γαστέρα δεικνὺς ἄνω
[4, 130]   ἡμετέροις προγόνοισιν ὅλους (βοῦς ὤπτων,  ὗς,   ἐλάφους, ἄρνας· τὸ τελευταῖον δ´
[4, 141]   τοιοῦτον. (Εἶτ´ ὀξέως ἤδη δεδειπνηκόσιν  ὕστερα   περιφέρεται ταῦτα τὰ ἐπάικλα καλούμενα.
[4, 144]   ἅδῃ σφίσι βουλευομένοισι, τοῦτο τῇ  ὑστεραίῃ   νήφουσι προτιθεῖ στεγέαρχος ἐν
[4, 169]   λεβήτιον, τἀκ τοῦ νίτρου· πάλιν  ὑστερεῖς;   Καὶ τὴν κύβηλιν τὴν ταγηνιστηρίαν.
[4, 152]   ὑπεροχήν, ἑαυτὸν δ´ ἀποθρηνεῖν ὅτι  ὑστέρηκε,   τὸν δὲ τερφθέντα θυλάκιον αἰτῆσαι
[4, 141]   τῆς διαίτης τῆς τοιαύτης σκληρότητα  ὕστερον   καταλύσαντες οἱ Λάκωνες ἐξώκειλαν εἰς
[4, 156]   τῷ Κυζικηνῷ δείπνου· (προπιὼν δ´  ὑσώπου   τὴν ὤραν ἐπάναγε ἐπὶ τὴν
[4, 141]   φιδίται· καὶ τῶν μὲν ἀγρευομένων  ὑφ´   αὑτῶν ἐνίοτε οἱ πολλοί, οὐ
[4, 171]   ἵν´ ὡς τάχιστα τὰ πρυτανεῖ´  ὑφελοίατο,   (διὰ τοῦτο προὐτένθευσαν ἡμέρᾳ μιᾷ.
[4, 147]   τοῖχοι ἁλουργέσι καὶ διαχρύσοις ἐμπεπετασμένοι  ὕφεσι.   Καὶ δώδεκα τρίκλινα διαστρώσασα ἐκάλεσε
[4, 158]   εἰ μὴ κατὰ τὴν Ζηνώνειον  ὑφήγησιν,   ὃς ἔφη· Εἰς δὲ φακῆν
[4, 143]   τὸν θᾶκον τὸν τοῦ πατρὸς  ὑφιζάνουσιν   ἐξ ἡμισείας τῶν τοῖς ἀνδράσι
[4, 152]   κοινωνεῖ, χαμαὶ δ´ ὑποκαθήμενος ἐφ´  ὑψηλῆς   κλίνης κατακειμένῳ τῷ βασιλεῖ τὸ
[4, 147]   πλήρωσαν οἶκον. Ταὶ δὲ πρὸς  ὑψιλύχνους   ἔστιλβον αὐγὰς εὐστέφανοι λεκάναις παροψίσι
[4, 136]   μορμυρούσῃ, κίχλας δ´ ἑξείης ἡβήτορας  ὑψιπετήεις   καὶ πέτρας κάτα βοσκομένας, ὑάδας
[4, 155]   παίζειν βρόχον ἀρτήσαντας ἔκ τινος  ὕψους   (στρογγύλον) πρὸς ὃν κατὰ κάθετον




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 10/01/2008