HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Athénée de Naucratis, les Deipnosophistes (ou Le Banquet des sages), livre IV

Liste des contextes (ordre alphabétique)


τ  =  441 formes différentes pour 2919 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, pages
[4, 131]   μὲν ξανθῶν ἵππων ἀγέλας αἰγῶν  τ´   ἀγέλην χρυσοῦν τε σάκος φιάλην
[4, 160]   παρεγγεγραμμένων. Καὶ μὴν φιλοσοφεῖν φιλολογεῖν  τ´   ἀκηκοὼς (ὑμᾶς ἐπιμελῶς καρτερεῖν θ´
[4, 134]   τὸν ἀνόσιον (βαυκιζόμενον τὰ λευκά  τ´   ἀναβάλλονθ´ ἅμα, ἥδιστ´ ἂν ἀναπήξαιμ´
[4, 135]   ἦλθε ποδήνεμος, ὠκέα τευθίς, πέρκη  τ´   ἀνθεσίχρως καὶ δημοτικὸς μελάνουρος,
[4, 166]   τοῖς νοῦν ἔχουσι κτῆμα πολλοῦ  τ´   ἄξιον. Ὡς δῆτ´ ἐχρῆν εἴ
[4, 150]   ἂν ἐκποιῶσιν οἱ τόποι τό  τ´   ἀπὸ τῶν πόλεων δέξασθαι καὶ
[4, 163]   κεπφαττελεβώδη ψυχὴν κέκτηνται θνητῶν εἰσίν  τ´   ἀπόπληκτοι, ὡς ἀνθρωποφάγου τοῦ θηρίου
[4, 149]   ἐσθίουσι τῶν νέων ἀνδρικώτερον ζωμόν  τ´   ἐγχεῖν πλείω καὶ μάζας (καὶ
[4, 184]   μέντοι σὺ κιθαρίζειν ποτὲ αὐλεῖν  τ´   ἐδίδαξας; Καὶ τὴν Ἀθηνᾶν δέ
[4, 136]   δαιτυμόνες χέρ´ ἐφέντες ἐν στόμασίν  τ´   ἔθεσαν καὶ ἀπήγαγον ἄλλυδις ἄλλον.
[4, 142]   τὴν προειρημένην τρυφὴν ἦλθον ποτηρίων  τ´   ἐκθέσεις πολλῶν καὶ βρωμάτων παντοδαπῶς
[4, 137]   τιθέναι τυρὸν καὶ φυστὴν δρυπεπεῖς  τ´   ἐλάας καὶ πράσα« ὑπόμνησιν ποιουμένους
[4, 131]   Μάγειρ´, θύων ἐστὶ δειπνίζων  τ´   ἐμὲ Ῥόδιος, ἐγὼ δ´
[4, 175]   καὶ Μένανδρος ἐν Καρίνῃ Ἄμφις  τ´   ἐν Διθυράμβῳ λέγων οὕτως Ἐγὼ
[4, 130]   τελευταῖαι ἐπεισῆλθον ἐπιδόρπιαι τράπεζαι, τραγήματά  τ´   ἐν πλεκτοῖς ἐλεφαντίνοις ἐπεδόθη πᾶσι
[4, 137]   Φύρετο δ´ ἄλφιτα» φησίν. (Χρύσιππός  τ´   ἐν τετάρτῳ περὶ τοῦ καλοῦ
[4, 182]   καὶ κιθαριστηρίων, ὧν μνημονεύουσιν Ἔφορός  τ´   ἐν τοῖς εὑρήμασι καὶ Εὐφράνωρ
[4, 133]   ἀσταφίδας προχέαις τριπτῆρι λεήνας σπέρματά  τ´   ἐνδάκνοντα σινήπυος. Εἰν ἑνὶ δὲ
[4, 166]   Βαλλίων προσέρχετ´ ἐπικαλούμενος, μεθύουσά  τ´   ἐξόπισθεν σοφωτάτη Ἀποτυμπανισχὰς κατὰ
[4, 147]   μαλακοπτυχέων ἄρτων. Ὁμοσύζυγα δὲ ξανθόν  τ´   ἐπεισῆλθεν μέλι καὶ γάλα σύμπακτον,
[4, 147]   φιλότας, Ἔσθοις κε· λαγῷά  τ´   ἔπειτ´ ἀλεκτρυόνων τε νεοσσοί. Περδίκων
[4, 147]   τε χναυμάτιόν τε σεσιλφιωμένον. Ἑφθά  τ´   ἔπειτα κρέ´ ὀπτά τ´ ἐρίφων
[4, 147]   Ἑφθά τ´ ἔπειτα κρέ´ ὀπτά  τ´   ἐρίφων τε καὶ ἀρνῶν,
[4, 172]   πλάττομεν γὰρ πέμματα τὴν νύκτα  τ´   ἠγρυπνήκαμεν· καὶ νῦν ἔτι ἀποίητα
[4, 147]   ἔστιλβον αὐγὰς εὐστέφανοι λεκάναις παροψίσι  τ´   ὀξυβάφων πλήρεις, σύν τε χλιδῶσαι
[4, 161]   ἄλλ´ οὐδὲ ἓν ἔμψυχον, οἶνόν  τ´   οὐχὶ πίνουσιν μόνοι. {Β. Ἐπιχαρίδης
[4, 146]   οἱ τοιχωρύχοι, κοίτας φέροντες σταμνία  τ´   οὐχὶ τῶν θεῶν ἕνεκ´, ἀλλ´
[4, 150]   θοίνης εὐτελεστέρας. Τίνα δ´ ἦν  τὰ   Αἰγύπτια δεῖπνα Πρωταγορίδης ἐν τῷ
[4, 150]   δ´ ἐν τοῖς Αἰγυπτιακοῖς προκρίνων  τὰ   Αἰγυπτιακὰ δεῖπνα τῶν Περσικῶν Αἰγυπτίων
[4, 143]   τράπεζα τρίτη δεξιᾶς εἰσιόντων εἰς  τὰ   ἀνδρεῖα, ἣν Ξενίου τε Διὸς
[4, 171]   ὅπως ἂν βουλὴ ἄγῃ  τὰ   Ἀπατούρια μετὰ τῶν ἄλλων Ἀθηναίων
[4, 139]   παίδων· κομίζουσι γὰρ αἱ τιτθαὶ  τὰ   ἄρρενα παιδία κατὰ τὸν καιρὸν
[4, 131]   (Λυγκεὺς δ´ ἐν Κενταύρῳ διαπαίζων  τὰ   Ἀττικὰ δεῖπνά φησι· Μάγειρ´,
[4, 137]   (Ἄλεξις δ´ ἐν Συντρέχουσιν ἐπισκώπτων  τὰ   Ἀττικὰ δεῖπνά φησιν· Ἔγωγε δύο
[4, 139]   τὺ δὲ ἑκὼν ᾤχεο τρέχων.  (Τὰ   αὐτὰ εἴρηκε καὶ ἐν Περιάλλῳ.
[4, 151]   (Καὶ οἱ ἄλλοι δὲ κατὰ  τὰ   αὐτὰ ἐποίουν, καθ´ οὓς καὶ
[4, 144]   καὶ ἐν φυλακῇ ὄντα πάλιν  τὰ   αὐτὰ παρατίθεσθαι ζῶντα λαμπρῶς. Διὸ
[4, 169]   ἔμαθον ὥστε τοὺς δειπνοῦντας εἰς  τὰ   βατάνι´ ἐμβάλλειν ποιῶ ἐνίοτε τοὺς
[4, 143]   δέδοται. Ἀπὸ δὲ τῆς τραπέζης  τὰ   βέλτιστα τῶν παρακειμένων προεστηκυῖα
[4, 176]   Σκίρπαλος Εὐπαλάμου, ἤειδεν δ´ αὐτοῦ  τὰ   γενέθλια· τοῦτο γὰρ εἶχεν, πανμαρπᾶν
[4, 151]   ἄρτον καὶ κρέα θέμενος ἐπὶ  τὰ   γόνατα ἐδείπνει. Κέρατα δὲ οἴνου
[4, 144]   αὐτῷ· εἰ δὲ μή, μετιεῖσιν.  Τὰ   δ´ ἂν νήφοντες προβουλεύσωνται, μεθυσκόμενοι
[4, 153]   ἐστι. Διοινοχοεῖται μὲν γὰρ οἰνόμελι,  τὰ   δὲ βρώματα ἄρτοι μεγάλοι καὶ
[4, 161]   διεσμιλευμέναι τε φροντίδες τρέφους´ ἐκείνους,  τὰ   δὲ καθ´ ἡμέραν τάδε· (ἄρτος
[4, 167]   οἱ πόλεμοι καὶ αἱ στρατεῖαι,  τὰ   δὲ καὶ αἱ πολυτέλειαι θρασεῖς
[4, 142]   εἰς τὸ τὰ μὲν ἀκούειν,  τὰ   δὲ λέγειν αὐτούς, ὥστε τεθηρευμένους
[4, 142]   μὲν τραπεζίου ἦν τοῦ τυχόντος,  (τὰ   δὲ λοιπὰ ὥστε μήθ´ ὑπεραίρειν
[4, 142]   οὕτως ᾔτουν καὶ οἱ λοιποί.  Τὰ   δὲ παρατιθέμενα ἐπὶ μὲν τραπεζίου
[4, 145]   χρυσόποδος κατακείμενος· (καὶ ὑπερμεθυσθέντες ἀπέρχονται.  Τὰ   δὲ πλεῖστα βασιλεὺς μόνος
[4, 145]   ἂν καταλίπηται ἐπὶ τῷ ἀρίστῳ.  (Τὰ   δὲ πλεῖστα τούτων τῶν ἱερείων
[4, 129]   Καππαδοκίων, ὧν τὰ μὲν ἐφάγομεν,  τὰ   δὲ τοῖς θεράπουσιν ἐπεδώκαμεν. Καὶ
[4, 164]   εὑρίσκει τέχνην καινὴν πορίζεται τε  τὰ   δεῖπν´ ἀσύμβολα. Ὅπου γάρ ἐστιν
[4, 164]   δ´ ὑμεῖς οἱ φιλόσοφοι περὶ  τὰ   δεῖπνα ἀεὶ τὸν νοῦν ἔχετε,
[4, 152]   Περιφέρει δὲ παῖς ἐπὶ  τὰ   δεξιὰ καὶ τὰ λαιά· οὕτως
[4, 152]   Καὶ τοὺς θεοὺς προσκυνοῦσιν ἐπὶ  τὰ   δεξιὰ στρεφόμενοι. (Ἔτι Ποσειδώνιος
[4, 140]   τὸ δεῖπνον μοῖραν, ἀλλ´ οὐδὲ  τὰ   διδόμενα τοῖς φιδίταις μετὰ τὸ
[4, 156]   πᾶσαν τὴν πόλιν ἐθεασάμην περὶ  τὰ   Διονύσια μεθύουσαν. Ἐν Λακεδαίμονι οὐκ
[4, 148]   καὶ κατεστρώθη ἐπὶ πηχυαῖα βάθη  τὰ   ἐδάφη τῶν ἀνδρώνων ἐμπεπετασμένων δικτύων
[4, 159]   λεχθέντα χλευάζουσιν, ἐν νῷ ἔχοντες  τὰ   εἰρημένα Φερεκράτει ἐν Κοριαννοῖ· Φέρε
[4, 144]   τὸ ἑαυτοῖς. (Τὸ γὰρ  τὰ   εἰωθότα ὑπερβάλλον, τοῦτο παρέχει τὰς
[4, 174]   τῶν ἐμπνευστῶν, ῥᾴδια εἶναι φάσκων  τὰ   ἐμπνευστά· πολλοὺς γὰρ μὴ διδαχθέντας
[4, 128]   Ἱππολόχου σπανίως εὑρίσκεται, ἐπιδραμοῦμαί σοι  τὰ   ἐν αὐτῇ γεγραμμένα διατριβῆς ἕνεκα
[4, 174]   σφάλλεται. μέντοι Ἀριστόξενος προκρίνει  τὰ   ἐντατὰ καὶ καθαπτὰ τῶν ὀργάνων
[4, 160]   προτέρῳ μνήμης τετύχηκεν Ἐπιχάρμῳ ἐν  τᾷ   Ἑορτᾷ καὶ Νάσοις Ἀντιφάνει τε
[4, 141]   ἤδη δεδειπνηκόσιν ὕστερα περιφέρεται ταῦτα  τὰ   ἐπάικλα καλούμενα. Συμφέρει δ´ ἕκαστος
[4, 140]   φύλλα δάφνης φέρειν, ὅπως ἔχωσι  τὰ   ἐπάικλα κάπτειν μετὰ δεῖπνον· γίνεται
[4, 140]   Μόλπις καὶ ματτύην φησὶ προσαγορεύεσθαι  τὰ   ἐπάικλα. (Περὶ δὲ τῶν ἐπαίκλων
[4, 170]   διακονεῖν. Ἔλεγον δὲ καὶ ἐπιτραπεζώματα  τὰ   ἐπιτιθέμενα τῇ τραπέζῃ βρώματα. Πλάτων
[4, 134]   οὐδ´ ἀναρμόστως ἄν τις ἐπενέγκαι  τὰ   Ἐρίφῳ τῷ κωμικῷ ἐν Αἰόλῳ
[4, 144]   ταῖς πολυτελεστέραις παρασκευαῖς τρεφόμενοι τῶν  τὰ   εὐτελέστερα παρατιθεμένων. (Θεόφραστος δ´ ἐν
[4, 164]   αὐτάρκειαν ἀσπάζεσθε καὶ τῶν δείπνων  τὰ   εὐτελῆ, τί ἐνταῦθα παραγίνεσθε μηδὲ
[4, 173]   τούτων· (Καρυκκοποιοὺς προσβλέπων βδελύττομαι, παρόσον  τὰ   ἱερεῖα περιτέμνοντες δῆλον ὡς ἐμαγείρευον
[4, 152]   ἐκεῖνον πάλιν ὑμνεῖν λέγοντα διότι  τὰ   ἴχνη τῆς γῆς ἐφ´ ἧς
[4, 132]   ἅπτεται· τὰς δ´ ὀνθυλεύσεις καὶ  τὰ   κεκαρυκευμένα μᾶλλον προσεδέξατ´. Ἀρκαδικὸς τοὐναντίον
[4, 138]   δεῖπνον παρασκευάσαι. Ποιησάντων δὲ τούτων  τὰ   κελευσθέντα τὸν Παυσανίαν ἰδόντα κλίνας
[4, 134]   Θεοδέκτου μόνος ἀνευρηκὼς τέχνην,  τὰ   κεφάλαια συγγράφων Εὐριπίδῃ. (Τούτοις οὐδ´
[4, 143]   Οἱ δὲ Λύττιοι συνάγουσι μὲν  τὰ   κοινὰ συσσίτια οὕτως. Ἕκαστος τῶν
[4, 151]   διερρίπτει οἷς αὐτῷ ἐδόκει καὶ  τὰ   κρέα ὡσαύτως, ὅσον μόνον γεύσασθαι
[4, 183]   τοὺς πολλοὺς καὶ ἀπομνημονεύειν αὐτοῦ  τὰ   κρούσματα. Μνημονεύει δὲ τοῦ τριγώνου
[4, 148]   ἕκαστος κατέκειτο κλίνῃ καὶ  τὰ   κυλικεῖα καθὼς ταῖς στρωμναῖς ἐμεμέριστο,
[4, 152]   παῖς ἐπὶ τὰ δεξιὰ καὶ  τὰ   λαιά· οὕτως διακονοῦνται. Καὶ τοὺς
[4, 142]   ἀποτρέχειν ἅπαντας. Διακωμῳδῶν δ´ Ἀντιφάνης  τὰ   Λακωνικὰ δεῖπνα ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ
[4, 144]   καμίνοις· ~(οἱ δὲ πένητες αὐτῶν  τὰ   λεπτὰ τῶν προβάτων προτίθενται. Σίτοισί
[4, 134]   παραμασύντην ἴδω τὸν ἀνόσιον (βαυκιζόμενον  τὰ   λευκά τ´ ἀναβάλλονθ´ ἅμα, ἥδιστ´
[4, 165]   τίνα δ´ ἐστίν, ἄνδρες φίλοι,  τὰ   μαγειρικὰ σκεύη; Τούτων γὰρ ἐμνημονεύσατ´
[4, 172]   δὲ καὶ στεφανωσάμενος πάλιν δειπνεῖ  τὰ   μελίπηκτα ταῖς κίχλαις. Ὅτι δὲ
[4, 142]   καὶ πάντας ἐκκαλούμενος εἰς τὸ  τὰ   μὲν ἀκούειν, τὰ δὲ λέγειν
[4, 167]   Μακεδονικῆς ταχέως ἐκείνοις ὅμοιος ἐγίνετο.  (Τὰ   μὲν γὰρ οἱ πόλεμοι καὶ
[4, 129]   ἀργυροῦν ἀρτοφόρον ἄρτων Καππαδοκίων, ὧν  τὰ   μὲν ἐφάγομεν, τὰ δὲ τοῖς
[4, 141]   κάμμασιν καμματίσιν. Ἐστὶ δὲ  τὰ   μὲν κάμματα ψαιστά, αἱ δὲ
[4, 140]   μὲν γὰρ οὕτω φησί· Κἠπὶ  τᾷ   μύλᾳ δρυφῆται κἠπὶ ταῖς συναικλίαις,
[4, 132]   τῷ μαγείρῳ τοῦτο γάρ. Οἷον  τὰ   νησιωτικὰ ταυτὶ ξενύδρια, ἐν προσφάτοις
[4, 160]   Καὶ Σώπατρος δέ, οὗ  τὰ   νῦν μέμνησαι, ἐν Νεκυίᾳ μνημονεύει
[4, 130]   τῆς γυναικὸς ἔτη οὔσης ὑπὲρ  τὰ   ὀγδοήκοντα. Καὶ τελευταῖαι ἐπεισῆλθον ἐπιδόρπιαι
[4, 140]   πάντα τοιαῦτα ποιοῦσιν εἰς ἐπάικλα.  Τὰ   ὅμοια ἱστορεῖ καὶ Διοσκουρίδης. ~(Περὶ
[4, 128]   εἴ τινι συμπεριενεχθείη δείπνῳ πολυτελεῖ,  τὰ   ὅμοια κἀκείνου ἀντιπροπίνοντος αὐτῷ. Ἑκατέρων
[4, 171]   Ἐκάλουν δὲ καὶ ἀγοραστὴν τὸν  τὰ   ὄψα ὠνούμενον, νῦν δ´ ὀψωνάτωρα,
[4, 142]   πρὸς τὴν θυσίαν ἐποίει, διότι  τὰ   παρὰ ἐκείνοις τῶν παρ´ αὐτὸν
[4, 148]   πενίαν, λαμβάνοντας πρὸ ὀφθαλμῶν καὶ  τὰ   παρὰ Θηβαίοις δεῖπνα, περὶ ὧν
[4, 143]   τὰ τῶν Ἑλλήνων συμπόσια πρὸς  τὰ   παρὰ Πέρσαις φησίν· Ἡμέρην δὲ
[4, 176]   ἐστὶ συνήθης ὡς τάχιστα ἐλέγχειν  τὰ   παρὰ τὰς κρούσεις ἁμαρτήματα γινόμενα,
[4, 157]   ἑταιρίδων. Ἀποβλέψασαι οὖν αὗται εἰς  τὰ   παρακείμενα καὶ θαυμάσασαι ἐγέλων. Καὶ
[4, 171]   μετὰ τῶν ἄλλων Ἀθηναίων κατὰ  τὰ   πάτρια, ἐψηφίσθαι τῇ βουλῇ ἀφεῖσθαι
[4, 157]   Σύρον ὄντα τὸ γένος κατὰ  τὰ   πάτρια ἰχθύων ἀπεχομένους ποιῆσαι τοὺς
[4, 168]   τὸ γένος. Πάντα γὰρ ἀνάλωσε  τὰ   πατρῷα εἰς ἀσωτίαν καὶ μετὰ
[4, 168]   Ἀβδηρῖται δημοσίᾳ κρίνοντες ὡς κατεφθαρκότα  τὰ   πατρῷα, ἐπειδὴ ἀναγνοὺς αὐτοῖς τὸν
[4, 166]   περὶ ἀτελειῶν. Χρὴ δὲ τοὺς  τὰ   πατρῷα κατεδηδοκότας κατὰ τὸν Μενάνδρου
[4, 172]   γραῦς τοῦ ποτοῦ. (Τοὺς δὲ  τὰ   πέμματα προσέτι τε τοὺς ποιοῦντας
[4, 148]   ὅτι τε μικρόψυχοι ἦσαν καὶ  τὰ   περὶ τὴν τροφὴν λίχνοι, παρασκευάζοντες
[4, 159]   λογοδιαρροίας ἐνοχλούμενοι μὴ πεινῶσιν  τὰ   περὶ τῆς φακῆς λεχθέντα χλευάζουσιν,
[4, 166]   μέρος χωρίσαντες, ἐν ἐστι  τὰ   περὶ τῶν Ἀθήνησι δημαγωγῶν, Εὔβουλόν
[4, 168]   αὐτοῖς τὸν μέγαν διάκοσμον καὶ  τὰ   περὶ τῶν ἐν Ἅιδου εἰπὼν
[4, 144]   ἂν (τις) πλείω τις παραθῆται  τὰ   περιττὰ τῶν ἱκανῶν, τοσούτῳ καὶ
[4, 145]   (Ἡρακλείδης δ´ Κυμαῖος  τὰ   Περσικὰ συγγράψας ἐν τῷ δευτέρῳ
[4, 145]   τῆς τραπέζης καταλειπομένων (καταλείπεται δὲ  τὰ   πλεῖστα κρέα καὶ ἄρτοι)
[4, 145]   καὶ ὄνοι καὶ ἔλαφοι καὶ  τὰ   πλεῖστα πρόβατα· πολλοὶ δὲ καὶ
[4, 154]   ἐν ἕκτῃ ἱστοριῶν Ἤσκουν, φησί,  τὰ   πολεμικὰ οἱ Μαντινεῖς καὶ Ἀρκάδες,
[4, 138]   καὶ παρασκευὴν μεγαλοπρεπῆ δείπνου ἐκπλαγέντα  τὰ   προκείμενα κελεῦσαι ἐπὶ γέλωτι τοῖς
[4, 148]   καὶ τυροῦ πεντάμνουν καὶ τἄλλα  τὰ   πρὸς τὴν ἄρτυσιν τῶν ἱερείων
[4, 167]   διδούς. Στρατιώτης γὰρ ὢν λογίζεσθαι  τὰ   προσιόντα καὶ τἀναλισκόμενα δι´ ἀσχολίαν
[4, 142]   παραληφθέντων ὀκνεῖν τὸν ἀγκῶνα ἐπὶ  τὰ   προσκεφάλαια ἐρείδειν. δὲ πρότερον
[4, 140]   τολύπας, ὥς φησι Λυκόφρων,  τὰ   προφυράματα τῶν μαζῶν, ὡς Ἐρατοσθένης
[4, 171]   δέχονται δῆτα τῇ νουμηνίᾳ ἁρχαὶ  τὰ   πρυτανεῖ´, ἀλλ´ ἕνῃ τε καὶ
[4, 171]   μοι παθεῖν· ἵν´ ὡς τάχιστα  τὰ   πρυτανεῖ´ ὑφελοίατο, (διὰ τοῦτο προὐτένθευσαν
[4, 148]   διακοσμήσασα τὸ συμπόσιον ἐποίησε φανῆναι  τὰ   πρῶτα μικρά, καὶ πάλιν καὶ
[4, 145]   ἐν δυναστείᾳ οὖσιν ἁθρόα πάντα  τὰ   σιτία ἐπὶ τὴν τράπεζαν, παρατίθεται·
[4, 145]   μισθὸν ἀργύριον λαμβάνουσιν, οὕτως οὗτοι  τὰ   σιτία παρὰ τοῦ βασιλέως εἰς
[4, 149]   μίαν πᾶσι τράπεζαν παρασκευάζουσι καὶ  τὰ   σιτία πᾶσιν εἰς τὸ μέσον
[4, 144]   φυλάσσεται. Μεθυσκόμενοι δὲ εἰώθασι βουλεύεσθαι  τὰ   σπουδαιότατα τῶν πρηγμάτων· (τὸ δ´
[4, 132]   σοι, πάτερ, τὸ τῶν ἐδομένων  τὰ   στόματα προειδέναι. Οἷον Ῥοδίους κέκληκας·
[4, 153]   ἄκρατον. Καμπανῶν δέ τινες παρὰ  τὰ   συμπόσια μονομαχοῦσι. (Νικόλαος δ´
[4, 163]   ~(διὸ καὶ πάντες αὐτὸν ἐπὶ  τὰ   συμπόσια παρεκάλουν· οὐχ ὥσπερ σύ,
[4, 140]   δρυφῆται κἠπὶ ταῖς συναικλίαις, οὕτω  τὰ   συνδείπνια καλῶν. καὶ πάλιν· Ἄικλον
[4, 172]   ταῖς κίχλαις. Ὅτι δὲ ἐκεχώριστο  τὰ   τῆς ὑπουργίας, πεμμάτων μὲν προνοουσῶν
[4, 160]   ἐπιθυμοῦντας τῶν καλῶν· λέγω δὲ  τὰ   Τίμωνος τοῦ Πυρρωνείου (τῶν σίλλων)
[4, 132]   ἔχω. Ὄψιν μὲν οὖν ἔχει  τὰ   τοιαῦτα ποικίλην, ἀλλ´ οὐθέν ἐστι
[4, 167]   ζῶ καὶ μοιχεύων. (Καὶ τῶν  τὰ   τοιαῦτα πραττόντων καὶ ἐπ´ ὀνόματός
[4, 168]   οὐ περιέσται, ἐν τῇ νεότητι  τὰ   τοῦ γήρως ἐφόδια προκαταναλίσκοντες, (χαίροντες
[4, 139]   εἰσφέρουσιν οὔτε ἄλλα πέμματα καὶ  τὰ   τούτοις ἀκόλουθα διδόασι καὶ τὸν
[4, 182]   μνημονεύουσι, καὶ τὴν μάγαδιν καὶ  τὰ   τρίγωνα καὶ τὰς σαμβύκας ἀρχαῖα
[4, 140]   καθάπερ σχημάτων. Ἣν δ´ εἰς  τὰ   τῶν ἀνδρῶν φιδίτια κομίζουσι, σκευοποιεῖται
[4, 143]   τε προσηγόρευον. (Ἡρόδοτος δὲ συγκρίνων  τὰ   τῶν Ἑλλήνων συμπόσια πρὸς τὰ
[4, 168]   ἀγρόν, διαρπάζοντες τὴν οἰκίαν, λαφυροπωλοῦντες  τὰ   ὑπάρχοντα, σκοποῦντες οὐ τί δεδαπάνηται
[4, 148]   ἐδίκαζεν. (Εἰς ταῦτα ἔστιν ἀποβλέποντας  τὰ   ὑπὲρ ἡμᾶς ἀγαπᾶν τὴν Ἑλληνικὴν
[4, 149]   ἔξεστι, μόνα δὲ ταῦτα καταναλίσκουσι,  τὰ   ὑπολειπόμενα τοῖς οἰκέταις μεταδιδόντες. ~(Ταῖς
[4, 143]   ἐστίν. Βάδιζ´ ἐπὶ δεῖπνον εἰς  τὰ   φιδίτια· ἀπόλαυε τοῦ ζωμοῦ, φόρει
[4, 142]   περὶ αὐτῶν· ~Λακεδαιμόνιοι εἰς μὲν  τὰ   φιδίτια οὐκ ἤρχοντο κατὰ τὸ
[4, 140]   παρὸ καὶ καμματίδας μὲν προσαγορεύεσθαι  τὰ   φύλλα, αὐτὰ δὲ τὰ ψαιστὰ
[4, 167]   τὴν αὑτοῦ βασιλείαν· καὶ λαβὼν  τὰ   χρήματα κατεγήρασεν ἐν Ἀμαθοῦντι. Τοιοῦτος
[4, 140]   προσαγορεύεσθαι τὰ φύλλα, αὐτὰ δὲ  τὰ   ψαιστὰ κάμματα. (Ὅτι δὲ ἔθος
[4, 141]   αἱ δὲ καμματίδες αἷς κάπτουσι  τὰ   ψαιστά. (Περὶ δὲ τοῦ τῶν
[4, 171]   Ὀψώνην δ´ εἴρηκεν Ἀριστοφάνης ἐν  Ταγηνισταῖς   διὰ τούτων· (Ὡς οὑψώνης διατρίβειν
[4, 169]   ὑστερεῖς; Καὶ τὴν κύβηλιν τὴν  ταγηνιστηρίαν.   Τὴν χύτραν δ´ Ἀριστοφάνης ἐν
[4, 137]   Ἔριφός φησιν ἐν Πελταστῇ οὕτως·  Τάδ´   οὐ Κόρινθος οὐδὲ Λαίς,
[4, 165]   ἐν Προμηθεῖ δεσμώτῃ· Γνώσει δὲ  τάδ´   ὡς ἔτυμ´, οὐδὲ μάτην (χαριτογλωσσεῖν
[4, 167]   ὅτι ἄσωτος ἦν γράφει καὶ  τάδε·   Ἀλέξανδρος μετὰ τὴν Τύρου πολιορκίαν
[4, 161]   ἐκείνους, τὰ δὲ καθ´ ἡμέραν  τάδε·   (ἄρτος καθαρὸς εἷς ἑκατέρῳ, ποτήριον
[4, 141]   εʹ καὶ κʹ τῶν ἱστοριῶν  τάδε   γράφει περὶ αὐτῶν· ~Λακεδαιμόνιοι εἰς
[4, 167]   μθʹ τῶν ἱστοριῶν Θεόπομπος  (τάδε   γράφει· Φίλιππος ἐπεὶ ἐγκρατὴς πολλῶν
[4, 169]   δὲ Παρασίτῳ Ἀντιφάνης καὶ  τάδε   εἴρηκεν· Ἄλλος ἐπὶ τούτῳ μέγας
[4, 153]   ἐν τῇ λδʹ τῶν ἱστοριῶν  τάδε·   Ἐποιεῖτό τε τῶν στρατιωτῶν τὰς
[4, 141]   τοῦ τῶν φιδιτίων δείπνου Δικαίαρχος  τάδε   ἱστορεῖ ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ Τριπολιτικῷ·
[4, 166]   δ´ ἐν Ὀργῇ περὶ αὐτοῦ  τάδε   λέγει· Καίτοι νέος ποτ´ ἐγενόμην
[4, 132]   Ἀπολειπούσῃ μάγειρόν τινα παράγων ποιεῖ  τάδε   λέγοντα· Πόσοι τὸ πλῆθός εἰσιν
[4, 134]   τῷ κωμικῷ ἐν Αἰόλῳ εἰρημένα  τάδε·   Λόγος γάρ ἐστ´ ἀρχαῖος οὐ
[4, 163]   περικύρσῃ· ὥστε πρέπει καθαρῶς ὁπόσοι  τάδε   μωρολογοῦσι τοῖς λαχάνοις προσάγειν καὶ
[4, 176]   Ἀπαμέων πρὸς Λαρισαίους πολέμου γράφει  τάδε·   Παραζωνίδια καὶ λογχάρι’ ἀνειληφότες ἰῷ
[4, 139]   τρισχίλια πρὸς τοῖς πεντακοσίοις φησὶ  τάδε·   (Πολυκράτης, φησί, ἐν τοῖς Λακωνικοῖς
[4, 161]   φησιν Ἀντιφάνης μὲν ἐν Μνήμασι  τάδε·   Τῶν Πυθαγορικῶν δ´ ἔτυχον ἄθλιοί
[4, 135]   ἀπ´ οὔδεος ὀχλίσσειαν· τρισπίθαμοι γὰρ  ταί   γε καὶ ἐννεαπήχεες ἦσαν εὖρος,
[4, 147]   ἑτέραν, μέχρι οὗ πλήρωσαν οἶκον.  Ταὶ   δὲ πρὸς ὑψιλύχνους ἔστιλβον αὐγὰς
[4, 159]   τῆς Ἰωνίας σφόδρα πλούσιον ἐπιδημῆσαι  ταῖς   Ἀθήναις πορφυρίδα ἠμφιεσμένον ἔχουσαν χρυσᾶ
[4, 134]   γὰρ νῦν ἐστί σοι ἐν  ταῖς   Ἀθήναις ταῖς καλαῖς ἐπιχώριον· ἅπαντες
[4, 152]   καὶ διασπείρειν χρυσίον καὶ ἀργύριον  ταῖς   ἀκολουθούσαις τῶν Κελτῶν μυριάσι φράγμα
[4, 139]   τοιοῦτον (εἰσάγουσιν) οὐδὲν καθάπερ ἐν  ταῖς   ἄλλαις θυσίαις ποιοῦσιν, ἀλλὰ μετ´
[4, 133]   τοῖς εἰς ἀναστόμωσιν βρώμασιν (ὥσπερ  ταῖς   ἁλμάσιν ἐλάαις, ἃς κολυμβάδας καλοῦσιν.
[4, 149]   τοῦτο ποιοῦντες ἕνεκα τῶν ἐν  ταῖς   ἀμφόδοις γινομένων νυκτερινῶν φόβων. Ἀπὸ
[4, 176]   ὅτι Ἀμερίας Μακεδὼν ἐν  ταῖς   Γλώσσαις τιτύρινόν φησι καλεῖσθαι τὸν
[4, 176]   φησιν Ἀμερίας Μακεδὼν ἐν  ταῖς   Γλώσσαις, τοὺς τῇ καλάμῃ αὐλοῦντας.
[4, 166]   Κτήσιππος ἔτι τρὶς κείρεται, (ἐν  ταῖς   γυναιξὶ λαμπρός, οὐκ ἐν ἀνδράσιν.
[4, 150]   τὰ ὑπολειπόμενα τοῖς οἰκέταις μεταδιδόντες.  ~(Ταῖς   δ´ ἄλλαις ἡμέραις πάσαις τοῦ
[4, 162]   καὶ Σωτίων Ἀλεξανδρεὺς ἐν  ταῖς   Διαδοχαῖς. Δύο δὲ συγγράμμασι τοῦ
[4, 154]   ἡδόμενοι. ~(Ἤδη δέ τις κἀν  ταῖς   διαθήκαις γέγραφεν γυναῖκας εὐπρεπεστάτας μονομαχῆσαι
[4, 163]   ζητοῦντας ἐν τοῖς περιπάτοις καὶ  ταῖς   διατριβαῖς ὥσπερ ἀποδεδρακότα. Ἄνθρωπ´ ἀλάστωρ,
[4, 153]   τράπεζαν, ταύτην δ´ εἶναι ὁμοίαν  ταῖς   ἐγγυθήκαις, (καὶ ἐπιτίθεσθαι ἐπ´ αὐτῇ
[4, 153]   φιλοσόφων, ἐν τῇ δεκάτῃ πρὸς  ταῖς   ἑκατὸν τῶν ἱστοριῶν Ῥωμαίους ἱστορεῖ
[4, 144]   αὐτοῖς ἀεὶ παρεσκευασμέναι οὐδεμίαν ἐν  ταῖς   ἑορταῖς ἐπίδοσιν ἔχουσιν αὐτῶν αἱ
[4, 137]   μᾶζαν παρέχειν κελεύει, ἄρτον δὲ  ταῖς   ἑορταῖς προσπαρατιθέναι, μιμούμενος τὸν Ὅμηρον.
[4, 160]   τοῦ κωμῳδιοποιοῦ Ἰοκάστην, ἥτις ἐν  ταῖς   ἐπιγραφομέναις Φοινίσσαις φησίν· Παραινέσαι δὲ
[4, 162]   κατακοιμηθῶσιν οἱ συμπόται, (καὶ) πῶς  ταῖς   ἐπιχύσεσι χρηστέον πηνίκα τε εἰσακτέον
[4, 149]   δούλων· οἱ δὲ παῖδες ἐν  ταῖς   ἑστιάσεσι μετὰ τῶν πατέρων ἐπὶ
[4, 153]   παραλαβόντες τὸ ἔθος, ἀλλὰ κἀν  ταῖς   ἑστιάσεσιν. Ἐκάλουν γοῦν τινες πολλάκις
[4, 149]   Φιλιππικῶν Οἱ Ἀρκάδες, φησίν, ἐν  ταῖς   ἑστιάσεσιν ὑποδέχονται τοὺς δεσπότας καὶ
[4, 173]   τὰς μάζας, φησὶν Ἀριστοφάνης, ἐν  ταῖς   θοίναις δι´ ἡμέρας τρίβοντες παρεῖχον
[4, 173]   τοῖς ἐλεοῖς ὑποδύεσθαι διακονοῦντες ἐν  ταῖς   θοίναις. Ἐλεὸς δ´ ἐστὶν
[4, 130]   Λυγκεῦ, Σαμιακῶν καὶ Ἀττικῶν αὐταῖς  ταῖς   ἰδίαις τῶν πεμμάτων θήκαις. Μετὰ
[4, 153]   χόνδρον, ἔπειτα ὄψα πολλὰ κεχειρουργημένα  ταῖς   Ἰνδικαῖς σκευασίαις. Γερμανοὶ δέ, ὡς
[4, 151]   ἀπὸ τῆς στοᾶς ἐν  ταῖς   ἱστορίαις, αἷς συνέθηκεν οὐκ ἀλλοτρίως
[4, 168]   Κνίδιος ἐν τῇ ὀγδόῃ πρὸς  ταῖς   κʹ τῶν Εὐρωπιακῶν Γνώσιππον, φησίν,
[4, 134]   ἐστί σοι ἐν ταῖς Ἀθήναις  ταῖς   καλαῖς ἐπιχώριον· ἅπαντες ὀρχοῦντ´ εὐθύς,
[4, 157]   οὗτος ηρος ἀνθίαν, ὃν πολλὰ  ταῖς   κίχλαις ἤδη λέγει. Γέλωτος οὖν
[4, 172]   στεφανωσάμενος πάλιν δειπνεῖ τὰ μελίπηκτα  ταῖς   κίχλαις. Ὅτι δὲ ἐκεχώριστο τὰ
[4, 140]   ἁδύς, διαρρήδην λέγων μάζας ἐν  ταῖς   κοπίσι παρατίθεσθαι τοῦτο γὰρ αἱ
[4, 138]   τῶν ξένων. Θύουσι δ´ ἐν  ταῖς   κοπίσιν αἶγας, ἄλλο δ´ οὐδὲν
[4, 139]   Καὶ ταύτας τὰς κοπίδας παραπλησίως  ταῖς   λελεγμέναις ἐπιτελοῦσι. Θύουσι δὲ καὶ
[4, 138]   κοπίδι θοινᾶσθαι καλῶς, ἐν δὲ  ταῖς   λέσχαισι φύσκαι προσπεπατταλευμέναι κατακρέμανται τοῖσι
[4, 163]   μηδέποτε ταῖς Χάρισιν, ἀλλ´ οὐδὲ  ταῖς   Μούσαις θύσας. φυγοῦσα γοῦν σε
[4, 170]   Ἰόβας γὰρ βασιλεὺς ἐν  ταῖς   Ὁμοιότησι τὸν αὐτὸν εἶναί φησι
[4, 140]   καὶ Ἀριστοφάνης Φιλύλλιος ἐν  ταῖς   Πόλεσιν, Ἐπίλυκός τε ἐν Κωραλίσκῳ
[4, 130]   τὸ Μακεδονικὸν οἶσθα ἔθος ἐν  ταῖς   πολυανθρώποις εὐωχίαις γινόμενον. (Καὶ
[4, 144]   τοῦτον πολὺ μᾶλλον ἥδονται οἱ  ταῖς   πολυτελεστέραις παρασκευαῖς τρεφόμενοι τῶν τὰ
[4, 156]   Παρμενίσκος Μόλπιδι χαίρειν. Πλεονάζων ἐν  ταῖς   προσφωνήσεσι πρὸς σὲ περὶ τῶν
[4, 148]   κλίνῃ καὶ τὰ κυλικεῖα καθὼς  ταῖς   στρωμναῖς ἐμεμέριστο, ἑκάστῳ φέρειν ἐπέτρεψε.
[4, 140]   Κἠπὶ τᾷ μύλᾳ δρυφῆται κἠπὶ  ταῖς   συναικλίαις, οὕτω τὰ συνδείπνια καλῶν.
[4, 143]   κατὰ τὴν Κρήτην οἶκοι δύο  ταῖς   συσσιτίαις, ὧν τὸν μὲν καλοῦσιν
[4, 147]   χρύσεα καὶ λιθοκόλλητα περιττῶς ἐξειργασμένα  ταῖς   τέχναις· ἦσαν δέ, φησί, καὶ
[4, 150]   Φύλαρχος ἐν τῇ ἕκτῃ ἐπὶ  ταῖς   τραπέζαις ἄρτους πολλοὺς κατακεκλασμένους παρατίθεσθαι
[4, 163]   ὥσπερ σύ, κυνικέ, μηδέποτε  ταῖς   Χάρισιν, ἀλλ´ οὐδὲ ταῖς Μούσαις
[4, 157]   ὑμῶν Μελέαγρος Γαδαρεὺς ἐν  ταῖς   Χάρισιν ἐπιγραφομέναις ἔφη τὸν Ὅμηρον
[4, 134]   λέγων οὕτως· Οὐχ ὁρᾷς ὀρχούμενον  ταῖς   χερσὶ τὸν βάκηλον; Οὐδ´ αἰσχύνεται
[4, 152]   ταῦτα καθαρείως μέν, λεοντωδῶς δέ,  ταῖς   χερσὶν ἀμφοτέραις αἴροντες ὅλα μέλη
[4, 182]   οὐδὲ παναρμονίου ἡμῖν δεήσει ἐν  ταῖς   ᾠδαῖς τε καὶ μέλεσιν. Οὔ
[4, 169]   θεοῖσιν ἐχθρὲ σύ, (τὸ λεβήτιον,  τἀκ   τοῦ νίτρου· πάλιν ὑστερεῖς; Καὶ
[4, 157]   κακῶν. Οὐ γὰρ ἐπίστασθε,  ταλαίπωροι,   ὅτι αἱ βαρεῖαι αὗται τροφαὶ
[4, 138]   ἔχων ἦλθεν ὡς ἡμᾶς οὕτω  ταλαίπωρον   ἔχοντας. Φασὶ δέ τινες καὶ
[4, 146]   Ξέρξεω στρατιὰν καὶ δειπνίσασι τετρακόσια  τάλαντα   ἀργυρίου Ἀντίπατρος (τῶν ἀστῶν ἀνὴρ
[4, 145]   τὸ δεῖπνον αὐτοῦ δαπανᾶσθαι εἴκοσι  τάλαντα,   ποτὲ δὲ καὶ τριάκοντα· οἳ
[4, 146]   καὶ ἀνηλίσκετο εἰς τὸ δεῖπνον  τάλαντα   τετρακόσια. Γίνεται δὲ ταῦτα Ἰταλικοῦ
[4, 148]   Τῇ δὲ τετάρτῃ τῶν ἡμερῶν  ταλαντιαίους   εἰς ῥόδα μισθοὺς διέδωκε, καὶ
[4, 148]   Ἀλεξάνδρου τῆς πόλεως κατασκαφὴν ἐν  ταλάντοις   τετρακοσίοις τεσσαράκοντα, (φησὶν ὅτι τε
[4, 146]   Θάσιον, ἐγχέλεις, τυρόν, μέλι· μικροῦ  τάλαντον   γίγνεται τὸ κατὰ λόγον. Ὡς
[4, 146]   Μέθῃ τοῦ μεγίστου δείπνου δαπάνημα  τάλαντον   τίθησι λέγων οὕτως· Εἶτ´ οὐχ
[4, 146]   Ὡς γὰρ ὑπερβολῆς τινος ἀναλώματος  τάλαντον   ὠνόμασε. Καὶ ἐν Δυσκόλῳ δέ
[4, 167]   βασιλεύων ἀπέδοτο δι´ ἀσωτίαν πεντήκοντα  ταλάντων   Πυγμαλίωνι τῷ Κιτιεῖ, (ἅμα τὸ
[4, 156]   μηδενὸς γεύεσθαι. Ἐγὼ δ´  τάλας»   κατὰ τὸν κωμῳδιοποιὸν Δίφιλον· Κεστρεὺς
[4, 167]   καὶ πίνω Χῖον οἶνον καὶ  τἄλλ´   ἀρκούντως παρασκευάζομαι, τῶν ἰδίων μου
[4, 175]   τοῖς Εὐριπίδου ἄμφω νοσοῦσιν, ὥστε  τἄλλ´   αὐτοῖς δοκεῖν εἶναι μέλη γιγγραντὰ
[4, 170]   σκεύη, λύχνους (ἑτοιμάσει, σπονδὰς ποιήσει,  τἄλλ´   ὅσα τούτῳ προσήκει. Ζητητέον δὲ
[4, 146]   ἄβρωτα τοῖς θεοῖς ἐπιθέντες αὐτοὶ  τἄλλα   καταπίνουσι. (Φιλόξενος δ´ Κυθήριος
[4, 148]   μέδιμνον καὶ τυροῦ πεντάμνουν καὶ  τἄλλα   τὰ πρὸς τὴν ἄρτυσιν τῶν
[4, 165]   γὰρ πέτεται διαπόντιος· οὕτω τι  τἀλλότρι´   ἐσθίειν ἐστὶ γλυκύ. (Καὶ Θεόπομπος
[4, 165]   τἄρ´ ἐστὶν οὐ κακῶς ἔχον,  τἀλλότρια   δειπνεῖν τὸν καλῶς εὐδαίμονα. (γελασάντων
[4, 167]   ὢν λογίζεσθαι τὰ προσιόντα καὶ  τἀναλισκόμενα   δι´ ἀσχολίαν οὐκ ἠδύνατο. (Ἔπειτα
[4, 172]   μέλι, σεμίδαλιν, ᾠά· πάντα γὰρ  τἀναντία   νῦν ἐστιν· μάγειρος γὰρ
[4, 170]   Τυρίον ἐπεσθίοντα. Ἐπιφαγεῖν δ´ Εὔπολις  Ταξιάρχοις·   Ἐπιφαγεῖν μηδὲν ἄλλ´ κρόμμυον
[4, 155]   ἱστορίας γράψαντα τῆς ὀρχήσεως  τάξις   ἐγένετο, ἀναστὰς εἶπε· πότερον,
[4, 157]   ἑκάστῳ παρατιθέντων, τῷ δ´ Ἡρακλεῖ  ταπεινοτέραν   παραθέντων, ~ὁ Ἡρακλῆς (ἀτιμάζεσθαι ὑπολαβὼν
[4, 165]   δ´ ἐν Ὀδυσσεῖ ἔφη· Εὐριπίδου  τἄρ´   ἐστὶν οὐ κακῶς ἔχον, τἀλλότρια
[4, 156]   παρ´ ὑμῖν ἐγώ, καὶ ἐν  Τάραντι   δὲ παρὰ τοῖς ἡμετέροις ἀποίκοις
[4, 166]   καί τινα τοιοῦτον λόγον οἱ  Ταραντῖνοι,   τοὺς μὲν ἄλλους ἀνθρώπους διὰ
[4, 134]   ἡδέως φαγεῖν. ~(Ἄλεξις δ´ ἐν  Ταραντίνοις   ἐν τοῖς συμποσίοις φησὶ τοὺς
[4, 161]   λαμβάνων λέπει. (Ἄλεξις δ´ ἐν  Ταραντίνοις·   Οἱ πυθαγορίζοντες γάρ, ὡς ἀκούομεν,
[4, 166]   (ἦν) ἐπιμελής. Περὶ δὲ τῶν  Ταραντίνων   ἱστορῶν ἐν τῇ δευτέρα καὶ
[4, 166]   πλεονεξίᾳ διενήνοχε τοῦ δήμου τοῦ  Ταραντίνων   ὅσον μὲν περὶ τὰς
[4, 166]   οὕτως· πόλις τῶν  Ταραντίνων   σχεδὸν καθ´ ἕκαστον μῆνα βουθυτεῖ
[4, 169]   καὶ λοπάδια καὶ πατάνια πυκινὰ  ταρβα   καὶ οὐδ´ ἂν λέγων λέξαιμι.
[4, 163]   τηλικοῦτον ἀδικεῖς τοὺς θεούς; (Τί  τἀργύριον,   ἄνθρωπε, τιμιώτερον σαυτοῦ τέθεικας
[4, 171]   τούτων· (Ὡς οὑψώνης διατρίβειν ἡμῖν  τἄριστον   ἔοικε. Παροψωνεῖν δ´ ἔφη Κρατῖνος
[4, 137]   δ´ ἐν τῷ Λυκείῳ κρέας  (ταριχηρὸν)   εἰς τάριχος διασκευάσαντα μαστιγωθῆναι ὡς
[4, 137]   τῷ Λυκείῳ κρέας (ταριχηρὸν) εἰς  τάριχος   διασκευάσαντα μαστιγωθῆναι ὡς παρασοφιζόμενον πονηρῶς.
[4, 172]   ἕψει καὶ φέρει μετὰ τὸ  τάριχος,   εἶτα θρῖον καὶ βότρυς·
[4, 150]   τι τῶν ὀσπρίων καὶ  τάριχος   ἰχθύν, κρέως δὲ χοιρείου
[4, 159]   τραπέζαις εἴ τις ἐξογκοῖτ´ ἄγαν,  τἀρκοῦν   ἐπαινῶν· οὐ γὰρ ἐν γαστρὸς
[4, 157]   σώματι καὶ τῷ δεῦρο βίῳ  τὰς   ἁπάντων ψυχὰς τιμωρίας χάριν, καὶ
[4, 131]   δ´ αὖ Θήβας τὰς ἑπταπύλους,  τὰς   ἁρμονίας μεταβάλλοντας, φερνάς τε λαβεῖν
[4, 173]   ποταμοῦ ὅτι Δελφῶν εἰσιν ἄποικοι  τὰς   αὐτὰς ἐπιτελοῦντας αὐτοὺς ποιεῖ χρείας
[4, 184]   ἤδη τῆς ἐγκυκλίου παιδείας διὰ  τὰς   γενομένας συνεχεῖς κινήσεις ἐν τοῖς
[4, 133]   γλεῦκος συστάμνισον ὄξει ἶσον ἴσῳ,  τὰς   δ´ ἐντὸς ἐπιστύψας ἁλὶ κρύψαις.
[4, 132]   ἁλίσκετ´, ἀλλ´ οὕτως παρέργως ἅπτεται·  τὰς   δ´ ὀνθυλεύσεις καὶ τὰ κεκαρυκευμένα
[4, 133]   ἤσθιον διὰ (τὴν) ἀναστόμωσιν καὶ  τὰς   δι´ ὄξους καὶ νάπυος γογγυλίδας
[4, 133]   φησίν· πρεσβῦτα, πότερα φιλεῖς  τὰς   δρυπεπεῖς ἑταίρας σὺ τὰς
[4, 144]   καὶ πάντες ἄνθρωποι ἡδέως προσδέχονται  τὰς   ἑορτὰς πλὴν (οὐχ) οἱ τύραννοι.
[4, 164]   δικαστηρίοις τῶν καλῶν ἰάμβων αὐτοῦ  τὰς   ἐπιδείξεις ὑπὸ τῆς ἐμφύτου γαστριμαργίας
[4, 150]   (Κατὰ τόπους τῆς χώρας (καὶ)  τὰς   ἐπικαιροτάτας τῶν ὁδῶν διέλαβε σταθμοῖς
[4, 128]   δέ σοι ἡμεῖς καὶ αὐτὰς  τὰς   ἐπιστολάς. (Ἐπεὶ δὲ τοῦ
[4, 131]   εὐρύχορον, τοτὲ δ´ αὖ Θήβας  τὰς   ἑπταπύλους, τὰς ἁρμονίας μεταβάλλοντας, φερνάς
[4, 166]   διὰ τὸ φιλοπονεῖσθαι καὶ περὶ  τὰς   ἐργασίας διατρίβειν παρασκευάζεσθαι ζῆν, αὐτοὺς
[4, 166]   Ταραντίνων ὅσον μὲν περὶ  τὰς   ἑστιάσεις εἶχε μόνον ἀκρατῶς,
[4, 130]   Ἔναττον οὖν οἱ παῖδες εἰς  τὰς   εὐτυχεῖς σπυρίδας, ἕως ἐσάλπισε τὸ
[4, 182]   οἷς οὐκ οὖσιν ἐναγωνίοις πρὸς  τὰς   εὐωχίας χρῶνται. Διὸ καὶ τέρενας
[4, 176]   πανδούρου, τῷ τε ἡδεῖ μοναύλῳ  τὰς   ἡδίστας ἁρμονίας ἀναμινυρίζει. Ποσειδώνιος δ´
[4, 144]   τὰ εἰωθότα ὑπερβάλλον, τοῦτο παρέχει  τὰς   ἡδονάς. Διὸ καὶ πάντες ἄνθρωποι
[4, 166]   δημαγωγὸς καὶ αὐτὸς πρὸς μὲν  τὰς   ἡδονὰς ἦν ἀκρατής, τῶν δὲ
[4, 166]   δὲ διὰ τὰς συνουσίας καὶ  τὰς   ἡδονὰς οὐ μέλλειν, ἀλλ´ ἤδη
[4, 165]   δραχμάς, τοὺς λίθους πωλῆσαι εἰς  τὰς   ἡδυπαθείας. Δίφιλος γοῦν ἐν τοῖς
[4, 171]   τῇ βουλῇ ἀφεῖσθαι τοὺς βουλευτὰς  τὰς   ἡμέρας ἅσπερ καὶ αἱ ἄλλαι
[4, 168]   πενομένους μεταπεμψάμενοι ἠρώτησαν πῶς ὅλας  τὰς   ἡμέρας τοῖς φιλοσόφοις συσχολάζοντες, κεκτημένοι
[4, 130]   μόνον ἐν Ἀθήναις μένων εὐδαιμονίζεις  τὰς   Θεοφράστου θέσεις ἀκούων, θύμα καὶ
[4, 153]   τῇ πρώτῃ τῶν ἱστοριῶν καὶ  τὰς   θεραπαίνας φησὶ παρ´ αὐτοῖς μέχρι
[4, 173]   ὡς περὶ τὰς θυσίας καὶ  τὰς   θοίνας διατρίβοντας. Σῆμος δ´ ἐν
[4, 173]   Σάτυροι τοὺς Δελφοὺς ὡς περὶ  τὰς   θυσίας καὶ τὰς θοίνας διατρίβοντας.
[4, 172]   παρείχοντο χρείας τοῖς παραγινομένοις πρὸς  τὰς   ἱερουργίας, ~καὶ ὅτι ἦν αὐτοῖς
[4, 155]   τὸν Ἀλεξανδρέα ἀπὸ Τρῳάδος τὸν  τὰς   ἱστορίας γράψαντα τῆς ὀρχήσεως
[4, 164]   πάραυλα κἀκρότητα κύμβαλα. (Καὶ μετὰ  τὰς   καλὰς ταύτας ἀμουσολογίας περιέρχεται τὰς
[4, 140]   γράφων οὕτως· (Ποιοῦσι δὲ καὶ  τὰς   καλουμένας κοπίδας· ἐστὶν δ´
[4, 153]   τάδε· Ἐποιεῖτό τε τῶν στρατιωτῶν  τὰς   κατακλίσεις ἐπὶ τοῦ ἐδάφους ἐν
[4, 142]   (ἀλλ´ πρεσβύτατος ἡγεῖτο ἐπὶ  τὰς   κλίνας, εἰ μή τιν´ αὐτὸς
[4, 139]   τὴν Κλήταν μέρεσι. Καὶ ταύτας  τὰς   κοπίδας παραπλησίως ταῖς λελεγμέναις ἐπιτελοῦσι.
[4, 176]   ὡς τάχιστα ἐλέγχειν τὰ παρὰ  τὰς   κρούσεις ἁμαρτήματα γινόμενα, ἀλλὰ καὶ
[4, 173]   ἐν τοῖς φιδιτίοις ποιούντων τε  τὰς   μάζας καὶ κεραννύντων τὸν οἶνον
[4, 173]   ὀνόματα (Μαγίδες καὶ Γογγύλοι, ἐπειδὴ  τὰς   μάζας, φησὶν Ἀριστοφάνης, ἐν ταῖς
[4, 133]   τε φαείνεται ἐν πρασιῇσι. Καὶ  τὰς   μέν θ´ αὕηνον ἀποπλύνας βορέῃσι,
[4, 157]   καὶ τῶν τοῦ Εὐρυσθέως υἱῶν  τὰς   μερίδας ἑκάστῳ παρατιθέντων, τῷ δ´
[4, 139]   κρέας ἑκάστῳ, καὶ τῷ νέμοντι  τὰς   μοίρας ἀκολουθῶν διάκονος κηρύττει
[4, 164]   τὰς καλὰς ταύτας ἀμουσολογίας περιέρχεται  τὰς   οἰκίας ἐξετάζων ὅπου δεῖπνα λαμπρὰ
[4, 149]   ἐπανίστανται εἰς γόνατα τοῦ ἱεροκήρυκος  τὰς   πατρίους εὐχὰς καταλέγοντος συσπένδοντες. Μετὰ
[4, 148]   ἐκέλευσεν ἑαυτὸν Διόνυσον ἀνακηρύττεσθαι κατὰ  τὰς   πόλεις ἁπάσας. Καὶ Γάιος δὲ
[4, 166]   δὲ τῶν Ἀθηναίων καὶ  τὰς   προσόδους καταμισθοφορῶν διατετέλεκε. Καλλίστρατος δέ,
[4, 163]   τὸν ἔμπορον κακοῖς. Ἐγὼ δὲ  τὰς   προσόδους μεθύων καλὰς ποῶ. Ἔπειθ´
[4, 161]   ἐν Βομβυλιῷ λέγοντα δραχμῆς ὠνήσασθαι  Τὰς   προσφόρους ὑμῖν τροφάς, σκορόδια, τυρόν,
[4, 162]   τοῦ κυνικοῦ τέχνην ἐρωτικὴν καὶ  τὰς   Πρωταγορίδου ἀκροάσεις ἐρωτικὰς Περσαίου τε
[4, 169]   ἔχετε, Ἀναπεπταμένας ἔχω τῶν ὤτων  τὰς   πύλας. Ὥστε λέγετε· ἐπιζητῶ γὰρ
[4, 182]   μάγαδιν καὶ τὰ τρίγωνα καὶ  τὰς   σαμβύκας ἀρχαῖα εἶναι. Ἐν γοῦν
[4, 166]   παρασκευάζεσθαι ζῆν, αὐτοὺς δὲ διὰ  τὰς   συνουσίας καὶ τὰς ἡδονὰς οὐ
[4, 184]   ἀδελφὸν αὐτοῦ ἐφηβησάντων ἐποίησε πλήρεις  τάς   τε νήσους καὶ πόλεις ἀνδρῶν
[4, 143]   δεκάτην εἰς τὴν ἑταιρίαν καὶ  τὰς   τῆς πόλεως προσόδους, ἃς διανέμουσιν
[4, 152]   γὰρ τοὺς πίνακας ἐφ´ ὧν  τὰς   τροφὰς προτίθενται τοιούτους ἔχουσιν· οἳ
[4, 151]   καὶ νόμιμα ἀναγράφων Κελτοί, φησί,  τὰς   τροφὰς προτίθενται χόρτον ὑποβάλλοντες καὶ
[4, 153]   δεῖπνον συμβάλλειν μονομαχίας, γράφων οὕτως·  Τὰς   τῶν μονομάχων θέας οὐ μόνον
[4, 143]   τέτταρας τῶν δημοτικῶν προσειληφυῖα πρὸς  τὰς   ὑπηρεσίας. Ἑκάστῳ δ´ αὐτῶν ἀκολουθοῦσι
[4, 147]   γλυφις τετμημένον εὐθὺς ἐπ´ αὐτὰς  τὰς   ὑπογαστρίδας. Διανεκέως ἐπαμυν εἴπερ ἐμίν
[4, 133]   τὰς δρυπεπεῖς ἑταίρας σὺ  τὰς   ὑποπαρθένους ἁλμάδας ὡς ἐλάας στιφράς;
[4, 128]   τὸ τίμημα. (Ἐπεὶ δ´ ἐξέπιον  τὰς   φιάλας, ἐν χαλκῷ πίνακι τῶν
[4, 149]   δεῖπνον σπονδὰς ἐποιοῦντο οὐκ ἀπονιψάμενοι  τὰς   χεῖρας, ἀλλ´ ἀποματτόμενοι τοῖς ψωμοῖς
[4, 129]   τοῖς θεράπουσιν ἐπεδώκαμεν. Καὶ νιψάμενοι  τὰς   χεῖρας ἐστεφανούμεθα καὶ πάλιν στλεγγίδας
[4, 139]   ᾄδοντες πάσας ἅμα τῷ πλήκτρῳ  τὰς   χορδὰς ἐπιτρέχοντες ἐν ῥυθμῷ μὲν
[4, 157]   τοὺς μὲν λογισμοὺς ἐξαιρεῖ (καὶ  τὰς   ψυχὰς ποιεῖται βραδυτέρας, ὀργῆς δὲ
[4, 162]   τε εἰσακτέον τοὺς ὡραίους καὶ  τὰς   ὡραίας εἰς τὸ συμπόσιον καὶ
[4, 133]   ταῦτα τῶν ἡδυσμάτων ἀναστομοῖ τάχιστα  τᾀσθητήρια,   τό τε νωκαρῶδες καὶ κατημβλυωμένον
[4, 165]   γε φυλάττεσθαι τῶν νῦν χαλεπώ  τατον   ἔργον. (Ἔχουσι γάρ τι κέντρον
[4, 163]   ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΗ' Τίμαιος δ´  Ταυρομενίτης   ἐν τῇ ἐνάτῃ τῶν ἱστοριῶν
[4, 150]   πόλεων ἐχαλκεύσατο. (Θύματα δὲ καταβάλλεσθαι  ταύρων   καὶ συῶν καὶ προβάτων τε
[4, 155]   παιδιὰν ἔχοντες τὸν ἐκείνου θάνατον.  (Ταῦτ´   εἰπεῖν εἶχον, ἄνδρες φίλοι καὶ
[4, 159]   δ´ εὐπάτριδ´ οὐδὲ εἷς ὁρᾷ.  (Ταῦτ´   εἰπὼν Κύνουλκος, ἐπεὶ μὴ
[4, 161]   σκορόδια, τυρόν, κρόμμυα, κάππαριν ἅπαντα  ταῦτ´   ἐστὶν δραχμῆς. Ἀριστοφῶν δ´ ἐν
[4, 148]   πολυτελείᾳ τῆς ὄψεως ἐκπλαγέντος ὑπομειδιάσασα  ταῦτ´   ἔφη πάντα δωρεῖσθαι αὐτῷ καὶ
[4, 163]   τοῦ θαλαττίου ἱστορῶν γράφει καὶ  ταῦτα·   Ἀλλ´ οὐ πολλοὶ ἴσασι βροτῶν
[4, 168]   τῶν ἐν Ἅιδου εἰπὼν εἰς  ταῦτα   ἀνηλωκέναι, ἀφείθη. (Οἱ δὲ μὴ
[4, 128]   πολλὰ καὶ ποικίλα, καὶ μετὰ  ταῦτα   ἀργυροῦς πίναξ ἕτερος, ἐφ´
[4, 161]   εἷς ἑκατέρῳ, ποτήριον ὕδατος· τοσαῦτα  ταῦτα.   {Β. Δεσμωτηρίου λέγεις δίαιταν· πάντες
[4, 161]   καὶ στέμφυλα (καὶ τυρὸς ἔσται·  ταῦτα   γὰρ θύειν νόμος τοῖς Πυθαγορείοις.
[4, 167]   καὶ ἐπ´ ὀνόματός τινας κατέλεξε.  Ταῦτα   δ´ ἀκούσας Ἀντίγονος βασιλεὺς
[4, 173]   ἐμαγείρευον αὐτὰ καὶ ἐκαρύκκευον. Εἰς  ταῦτα   δὲ ἀποβλέπων καὶ Ἀριστοφάνης ἔφη·
[4, 140]   μὲν εὐπόρους ζημιοῖ εἰς ἐπάικλα·  ταῦτα   δέ ἐστιν μετὰ δεῖπνον τραγήματα·
[4, 148]   τὸν Ἀντώνιον ἐν Ἀθήναις μετὰ  ταῦτα   διατρίψαντα περίοπτον ὑπὲρ τὸ θέατρον
[4, 148]   πρῶτα μικρά, καὶ πάλιν καὶ  ταῦτα   ἐδωρήσατο. Τῶν δ´ ἡγεμόνων ἐφ´
[4, 151]   αὐτοῦ τὸ κέρας. Μετὰ δὲ  ταῦτα   εἰσῆλθον κέρασί τε οἵοις σημαίνουσιν
[4, 168]   πατρῷα εἰς ἀσωτίαν καὶ μετὰ  ταῦτα   ἐκολάκευε τὸν ἐπὶ τῆς Μουνιχίας·
[4, 167]   τῶν ἰδίων μου προσόδων εἰς  ταῦτα   ἐκποιουσῶν, οὐ καθάπερ ὑμῶν ἔνιοι
[4, 149]   καὶ ἅλες προσφαγεῖν. (Καθαγισάντων δὲ  ταῦτα   ἐν κεραμέᾳ κοτταβίδι πιεῖν ἑκάστῳ
[4, 130]   τῶν πεμμάτων θήκαις. Μετὰ δὲ  ταῦτα   ἐξαναστάντες ἀπηλλαττόμεθα νήφοντες νὴ τοὺς
[4, 148]   καὶ οὕτως ἐσκευασμένος ἐδίκαζεν. (Εἰς  ταῦτα   ἔστιν ἀποβλέποντας τὰ ὑπὲρ ἡμᾶς
[4, 184]   Σιληνόν, Μαρσύαν δὲ τὴν κηρόδετον.  (Ταῦτα   ἔχεις παρ´ ἡμῶν τῶν Ἀλεξανδρέων,
[4, 129]   πᾶσι προὔπιεν, ἑξῆς γράφει καὶ  ταῦτα·   (ἤδη δὲ ἡμῶν ἡδέως ἀπηλλοτριωμένων
[4, 146]   δεῖπνον τάλαντα τετρακόσια. Γίνεται δὲ  ταῦτα   Ἰταλικοῦ (νομίσματος ἐν μυριάσι διακοσίαις
[4, 152]   ἀνθράκων ὀβελίσκων. ~(Προσφέρονται δὲ  ταῦτα   καθαρείως μέν, λεοντωδῶς δέ, ταῖς
[4, 149]   εὐχὰς καταλέγοντος συσπένδοντες. Μετὰ δὲ  ταῦτα   κατακλιθέντες λαμβάνουσιν ἕκαστος οἴνου κοτύλας
[4, 149]   τι βρώσιμον ἔξεστι, μόνα δὲ  ταῦτα   καταναλίσκουσι, τὰ ὑπολειπόμενα τοῖς οἰκέταις
[4, 145]   δίδωσιν ἑκάστῳ τῶν οἰκετῶν, καὶ  ταῦτα   λαβὼν τὴν καθ´ ἡμέραν ἔχει
[4, 143]   περὶ τῶν κοινῶν, εἶτα μετὰ  ταῦτα   μέμνηνται τῶν κατὰ πόλεμον πράξεων
[4, 144]   ἔξεστιν, οὐκ οὐρῆσαι ἀντίον ἄλλου.  Ταῦτα   μέν νυν οὕτω φυλάσσεται. Μεθυσκόμενοι
[4, 139]   πέμψαντος τὴν ὀνομασίαν. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ζ'  (Ταῦτα   μὲν Πολέμων· πρὸς ὃν
[4, 152]   χρυσὸν καὶ εὐεργεσίας ἀνθρώποις φέρει.  Ταῦτα   μὲν οὖν ἐν τῇ τρίτῃ
[4, 131]   σιρὸν δωδεκάπηχυν καὶ πουλυπόδων ἑκατόμβην.  Ταῦτα   μὲν οὕτως φασὶ ποιῆσαι Κότυν
[4, 146]   χρυσᾶ καὶ κρατῆρας παρετίθεντο, καὶ  ταῦτα   μετὰ τὸ δεῖπνον εἰ δὲ
[4, 159]   νομοθετεῖ ἀστραγάλους. Καλῶς γὰρ καὶ  ταῦτα   Εὐριπίδης εἴρηκε· Μὴ πλοῦτον
[4, 160]   Τίμων τὸν κόγχον. (Πρὸς  ταῦτα   καλὸς ἡμῶν ἑστιάτωρ Λαρήνσιος
[4, 140]   κρέας. Ἀλλ´ ἐπάικλα μὲν λέγεται  ταῦτα,   ὄντα οἷον ἐπιχορηγήματα τοῦ συντεταγμένου
[4, 136]   ἔκλαιον, ὅτ´ αὔριον οὐκ ἔτι  ταῦτα   ὄψομαι, ἀλλά με τυρῷ δεῖ
[4, 153]   διέτριψεν ἀγόμενος βασιλικῶς, γράφει καὶ  ταῦτα·   Παρὰ Πάρθοις ἐν τοῖς δείπνοις
[4, 147]   καὶ σηπιοπουλυποδείων Ἀπαλοπλοκάμων. Θερμὸς μετὰ  ταῦτα   παρῆλθεν ἰσοτράπεζος ὅλος μνηστης συνόδων
[4, 129]   αὐτοῖς πίναξιν ἐδόθη. Μετὰ δὲ  ταῦτα   πιόντες ἐλάβομεν ἕκαστος ἔριφον ζέοντα
[4, 131]   Θρᾳκῶν βασιλέως θυγατέρα, φησί· (Κἂν  ταῦτα   ποιῆθ´, ὥσπερ φράζω, λαμπροῖς δείπνοις
[4, 141]   ὀξέως ἤδη δεδειπνηκόσιν ὕστερα περιφέρεται  ταῦτα   τὰ ἐπάικλα καλούμενα. Συμφέρει δ´
[4, 162]   Σωφρονίσκου φιλόσοφος, ὃς περὶ  ταῦτα   τὴν διάνοιαν ἀεὶ στρέφων πιστευθείς,
[4, 128]   ἦν. (Ἐπεδώκαμεν οὖν, φησί, καὶ  ταῦτα   τοῖς δούλοις καὶ ὡς ἄδην
[4, 164]   πεινῶ γάρ, εὖ τοῦτ´ ἴσθι.  (Ταῦτα   τοῦ Μάγνου ἑξῆς καταδραμόντος ἀποβλέψας
[4, 141]   τινας δώδεκα, παρὰ δὲ  ταῦτα   τυροῦ σταθμόν τινα καὶ σύκων,
[4, 133]   δριμεῖα περιοισθήσεται· τῶν πρεσβυτέρων γὰρ  ταῦτα   τῶν ἡδυσμάτων ἀναστομοῖ τάχιστα τᾀσθητήρια,
[4, 130]   ἀνδράποδ´ ὠνήσασθαι. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ' (Εἰς  ταῦτα,   ἑταῖρε Τιμόκρατες, ἀποβλέπων τίνι
[4, 130]   κατέρρηξεν ἡμῶν γέλωτας· καὶ μετὰ  ταῦτα   ὠρχεῖτο μετὰ τῆς γυναικὸς ἔτη
[4, 138]   τοὺς ἀρτοποιοὺς καὶ ὀψοποιοὺς κατὰ  ταὐτὰ   καθὼς Μαρδονίῳ δεῖπνον παρασκευάσαι. Ποιησάντων
[4, 132]   αὐτὸ τοῦτο παραθήσεις μόνον, ἵνα  ταὐτὰ   πάντες, μὴ τὸ μὲν ἐγώ,
[4, 147]   κυφαὶ παρῆλθον. Θρυμματίδες δ´ ἐπὶ  ταύταις   εὐπέταλοι χλοεραί τε δηφαρυγες, (πυριων
[4, 138]   παρὰ τὸν θεόν, ἐν δὲ  ταύταις   στιβάδας ἐξ ὕλης, ἐπὶ δὲ
[4, 164]   κύμβαλα. (Καὶ μετὰ τὰς καλὰς  ταύτας   ἀμουσολογίας περιέρχεται τὰς οἰκίας ἐξετάζων
[4, 143]   πάντες καθ´ ἑταιρίας, καλοῦσι δὲ  ταύτας   ἀνδρεῖα. Τὴν δὲ ἐπιμέλειαν ἔχει
[4, 146]   δὲ καὶ μύρον καὶ ψαλτρίας  ταύτας   Θάσιον, ἐγχέλεις, τυρόν, μέλι· μικροῦ
[4, 128]   Ἐρεσίου μαθητάς, συνθήκας δ´ εἶχε  ταύτας   πρὸς τὸν Λυγκέα, ὡς ἐκ
[4, 139]   πρὸς τὴν Κλήταν μέρεσι. Καὶ  ταύτας   τὰς κοπίδας παραπλησίως ταῖς λελεγμέναις
[4, 143]   νομίζουσι τῇ ἕκαστος ἐγένετο. Ἐν  ταύτῃ   δὲ πλέω δαῖτα τῶν ἄλλων
[4, 166]   ἄσωτον γενέσθαι. τῇ λέξει δὲ  ταύτῃ   ἐχρήσατο· (Καὶ τοσοῦτον ἀσωτίᾳ καὶ
[4, 144]   ἔχουσιν αὐτῶν αἱ τράπεζαι· ὥστε  ταύτῃ   πρῶτον τῇ εὐφροσύνῃ τῆς ἐλπίδος
[4, 157]   Πρώτιστον οὐκ ἀνθηρόν. {Α. Ἐπὶ  ταύτῃ   φέρων εἰς τὸ μέσον ἐπεχόρευσε
[4, 154]   ἠνέσχετο δῆμος τὴν παρανομίαν  ταύτην,   ἀλλ´ ἄκυρον τὴν διαθήκην ἐποίησεν.
[4, 166]   Τάχ´ οὖν διὰ τὴν πολλὴν  ταύτην   ἀσωτίαν καὶ κιναιδίαν τοὔνομα αὐτοῦ
[4, 153]   τῷ δείπνῳ παρατίθεσθαι ἑκάστῳ τράπεζαν,  ταύτην   δ´ εἶναι ὁμοίαν ταῖς ἐγγυθήκαις,
[4, 163]   κατά τινα τῦφον τὴν ἐπιτήδευσιν  ταύτην   εἰσαγαγόντα, ~τῶν πρὸ αὐτοῦ (Πυθαγορικῶν
[4, 139]   τε παμπληθῆ θύουσι τὴν ἡμέραν  ταύτην   καὶ δειπνίζουσιν οἱ πολῖται πάντας
[4, 156]   ὡς ὤφελον, ἔφη, τὴν Θρᾴκιον  ταύτην   παίξας παιδιὰν διεφθάρης· ἀνέτεινες γὰρ
[4, 156]   μὴ φανέντος οἱ τὴν χρηστὴν  ταύτην   φιλοσοφίαν εὑρόντες νόμιμον εἶναι μηδενὸς
[4, 162]   τοῦ Περσαίου ἀπηντήκαμεν τῆς σοφῆς  ταύτης   πραγματείας τοιοῦτον ἔχουσι τὸ ἐπίγραμμα
[4, 174]   ἔφη, μουσικώτατε ἀνδρῶν, τῆς καλῆς  ταύτης   συμφωνίας, ἥτις ἡμᾶς ἐπέστρεψεν πάντας
[4, 148]   ἐπὶ τῶν Βακχικῶν ἄντρων γίνεται,  ταύτης   τύμπανα καὶ νεβρίδας καὶ παντοδαπὰ
[4, 132]   τοῦτο γάρ. Οἷον τὰ νησιωτικὰ  ταυτὶ   ξενύδρια, ἐν προσφάτοις ἰχθυδίοις τεθραμμένα
[4, 141]   κώθων παρακείμενός ἐστιν. Ὄψον δὲ  ταὐτὸν   ἀεί ποτε πᾶσίν ἐστιν, ὕειον
[4, 172]   οὐδ´ οἷα σὺ εἴωθας εἰς  ταὐτὸν   καρυκεύειν μέλι, σεμίδαλιν, ᾠά· πάντα
[4, 182]   καὶ παλαιομάγαδις ὀνομαζόμενος ἐν  ταὐτῷ   ὀξὺν καὶ βαρὺν φθόγγον ἐπιδείκνυται,
[4, 166]   γὰρ οὖν τὴν γῆν μόνην.  Τάχ´   οὖν διὰ τὴν πολλὴν ταύτην
[4, 167]   ἐγένετο χρημάτων οὐκ ἀνάλωσεν αὐτὰ  ταχέως,   ἀλλ´ ἐξέβαλε καὶ ἔρριψε, πάντων
[4, 164]   ἄττα βαύζει, ὡς εὖ καὶ  ταχέως   ἀπετίσατο καὶ παραχρῆμα. οὐ μέντοι
[4, 144]   οὕτως αὑτῷ δοκοίη ζῆν ὡς  ταχέως   ἀπολούμενος. ~(Ὁ δ´ αὐτὸς Θεόπομπος
[4, 167]   καὶ τῆς διαίτης τῆς Μακεδονικῆς  ταχέως   ἐκείνοις ὅμοιος ἐγίνετο. (Τὰ μὲν
[4, 182]   δ´ ἡμίοπον (καὶ τὸν ἐλάσσονα)  ταχέως   μέγας καταπίνει. Εἰσὶν δ´
[4, 176]   ἀναλφάβητος οὕτως ἐστὶ συνήθης ὡς  τάχιστα   ἐλέγχειν τὰ παρὰ τὰς κρούσεις
[4, 171]   δοκοῦσιν μοι παθεῖν· ἵν´ ὡς  τάχιστα   τὰ πρυτανεῖ´ ὑφελοίατο, (διὰ τοῦτο
[4, 133]   γὰρ ταῦτα τῶν ἡδυσμάτων ἀναστομοῖ  τάχιστα   τᾀσθητήρια, τό τε νωκαρῶδες καὶ
[4, 165]   οὐσίαν· οὕτως συνεστρόγγυλεν ἰταμῶς καὶ  ταχύ.   (Καὶ Κτήσιππος δ´ Χαβρίου
[4, 155]   ὑποτρέχοντος τοῦ λίθου, ἐὰν μὴ  ταχὺ   φθάσας ἀποτέμῃ τῷ δρεπάνῳ, τέθνηκε,
[4, 161]   αἱ γυναῖκες, κατέφαγε πάμπολλα καὶ  ταχύτατα,   ἐξὸν κατὰ τὸν αὐτὸν τοῦτον
[4, 134]   χιόνος, ἔσθειν δ´ ἀμύλοισιν ὁμοίους  Τάων   καὶ Βορέης ἠράσσατο πεσσομενάων· αὐτὸς
[4, 184]   Εὐφράνωρ τε καὶ Ἀρχύτας Φιλόλαός  τε   ἄλλοι τε οὐκ ὀλίγοι.
[4, 153]   ἐπὶ δεῖπνον τοὺς φίλους ἐπί  τε   ἄλλοις καὶ ὅπως ἂν δύο
[4, 184]   Μενεκλέα τὸν Βαρκαῖον συγγραφέα ἔτι  τε   Ἄνδρωνα ἐν τοῖς Χρονικοῖς τὸν
[4, 128]   αὐτὸν γεγραμμέναις Ἱππόλοχον, δηλούσαις τό  τε   Ἀντιγόνου τοῦ βασιλέως δεῖπνον Ἀφροδίσια
[4, 155]   ἧσε τὸν βασιλέα ὥστ´ ἐράνου  τε   ἀξιωθῆναι καὶ τῶν φίλων εἷς
[4, 129]   τινες αὐτὰς ἔχειν χιτῶνας, ἀπαρξάμεναί  τε   ἀπῆλθον. Καὶ ἐπεισῆλθον ἄλλαι φέρουσαι
[4, 141]   καθ´ ἕκαστον ἄνδρες δειπνοῦσι, πάντα  τε   ἀπὸ κηρύγματος πράσσεται, ἔχει τε
[4, 151]   γυναικί, καὶ Τιμασίων προπίνων φιάλην  τε   ἀργυρᾶν καὶ κοπίδα ἀξίαν δέκα
[4, 158]   ἀμβροσίη ψύχους κρυόεντος. (Ὁ χαρίεις  τε   Ἀριστοφάνης ἐν Γηρυτάδῃ ἔφη· Πτισάνην
[4, 145]   δώδεκα. Καὶ ὅταν δειπνήσωσιν,  τε   βασιλεὺς αὐτὸς καθ´ ἑαυτὸν καὶ
[4, 139]   πανήγυρις ἀξιόλογος καὶ μεγάλη· (παῖδές  τε   γὰρ κιθαρίζουσιν ἐν χιτῶσιν ἀνεζωσμένοις
[4, 169]   Φιλοθηβαίῳ· Πάντ´ ἔστιν ἡμῖν·  τε   γὰρ συνώνυμος τῆς ἔνδον οὔσης
[4, 138]   ὅτι καὶ ὄψον ἕξουσιν, ἅλας  τε   δηλονότι καὶ ἐλαίας καὶ τυρὸν
[4, 147]   δ´ ἐπὶ ταύταις εὐπέταλοι χλοεραί  τε   δηφαρυγες, (πυριων τε στεγναι βύσται
[4, 142]   τοῦ κατειθισμένου συνῆγεν καιροῦ πεντακλίνου  τε   διεστρώννυτο οὐδέποτε πλεῖον· ὅτε δὲ
[4, 143]   εἰς τὰ ἀνδρεῖα, ἣν Ξενίου  τε   Διὸς ξενίαν τε προσηγόρευον. (Ἡρόδοτος
[4, 145]   σιτίων οὓς τρέφει βασιλεὺς τῶν  τε   δορυφό