HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Athénée de Naucratis, les Deipnosophistes (ou Le Banquet des sages), livre IV

Liste des contextes (ordre alphabétique)


η  =  196 formes différentes pour 528 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, pages
[4, 140]   ζωμόν τινα καθηδυσμένον περιττῶς. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Η'   Τίς δέ ἐστιν κοπὶς
[4, 141]   ἰχθὺν λαγὼν φάτταν     τι τοιοῦτον. (Εἶτ´ ὀξέως ἤδη
[4, 174]   ἀλγηδόνα μᾶλλον τοῖς ἀκούουσι παρέχων     τινα τέρψιν μουσικήν. Καὶ
[4, 164]   ἀσώτιον μαγειρικὰ σκεύη καταλέγειν μαθησόμενοι;     ὡς τὸν Διογένους Κεφαλίωνα ἀποστοματιοῦντες;
[4, 152]   ἐοικόσι μὲν ἀμβίκοις, κεραμέοις     ἀργυροῖς· (καὶ γὰρ τοὺς πίνακας
[4, 167]   Ἕλλησιν τοῖς βαρβάροις λάσταυρος     βδελυρὸς θρασὺς τὸν τρόπον,
[4, 140]   γὰρ ὅντινα δεῖ πρῶτον κατακεῖσθαι     δεύτερον ἐπὶ τοῦ σκιμποδίου
[4, 140]   καὶ φύλλα δάφνης τραγηματίζεσθαι Καλλίας     Διοκλῆς ἐν τοῖς Κύκλωψί φησιν
[4, 141]   οἴνου δὲ χοεῖς ἕνδεκά τινας     δώδεκα, παρὰ δὲ ταῦτα τυροῦ
[4, 146]   μνᾶς ἑκατόν, δειπνούντων ἴσως ἑξήκοντα     ἑβδομήκοντα φίλων. δὲ Περσῶν
[4, 132]   ἐν ἄστει γίνεται βελτίω δεῖπνα     ἐν Χαλκίδι, τὸ προοίμιον εἶπε
[4, 156]   Παρμενίσκου τῶν κυνικῶν συμπόσιον δειπνεῖν     ἐνθάδε πάντα ὥσπερ τοὺς πυρέσσοντας
[4, 164]   δέον ὑμᾶς ἐπιφαγεῖν (τι) αἰτῆσαι     ἐπεσθίειν τι τῶν κυνικῶν βρωμάτων
[4, 140]   δεῖ πρῶτον κατακεῖσθαι δεύτερον     ἐπὶ τοῦ σκιμποδίου καθῆσθαι, πάντα
[4, 170]   πήγανον, πράσον. Ἐν δὲ Παννυχίδι     Ἐρίθοις· μάγειρον δὲ ποιεῖ λέγοντα·
[4, 133]   στιφράς; Φιλήμων δ´ ἐν Μετιόντι     Ζωμίῳ· Ἰχθὺς τί σοι ἐφαίνεθ´
[4, 173]   καὶ ξύλα καὶ στρώματα. Ἀριστοτέλης     Θεόφραστος ἐν τοῖς ὑπομνήμασι περὶ
[4, 167]   τοῖς βαρβάροις λάσταυρος βδελυρὸς     θρασὺς τὸν τρόπον, οὗτοι σχεδὸν
[4, 172]   δὲ νοσσάδας ὄρνις, προτέρου Στησιχόρου     Ἰβύκου ἐν τοῖς Ἄθλοις ἐπιγραφομένοις
[4, 150]   τῶν ὀσπρίων καὶ τάριχος     ἰχθύν, κρέως δὲ χοιρείου βραχύτατον,
[4, 157]   ὑμῶν, ἄνδρες γενειοσυλλεκτάδαι, ἰχθὺν ἐσθίει;     καθάπερ πρόγονος ὑμῶν Μελέαγρος
[4, 176]   τὸν ἐν ἀκρήτοις Βάτταλον ἡδυπότην     καὶ Κώταλον καὶ Πάκαλον.
[4, 176]   Βάτταλον ἡδυπότην καὶ Κώταλον     καὶ Πάκαλον. Ἀλλὰ Θέωνα τὸν
[4, 184]   ἐνόπλιον. Ἴων δ´ ἐν Φοίνικι     Καινεῖ ἀλέκτορα τὸν αὐλὸν καλεῖ
[4, 132]   βέλτιστε, καὶ πότερ´ Ἀττικοὶ ἅπαντες     κἀκ τοὐμπορίου τινές; {Β. Τί
[4, 155]   κακῶς ὀρχούμενόν με θεάσασθαι βούλει     καλῶς ἀπαγγέλλοντός μου ἴδια ποιήματα
[4, 141]   νικήσας ἐζημίωσεν ἐλαφρῶς ἤτοι κάμμασιν     καμματίσιν. Ἐστὶ δὲ τὰ μὲν
[4, 152]   κατὰ τὴν πολεμικὴν εὐχέρειαν     κατὰ γένος κατὰ πλοῦτον.
[4, 152]   πολεμικὴν εὐχέρειαν κατὰ γένος     κατὰ πλοῦτον. δ´ ὑποδεχόμενος
[4, 143]   ἀφαιροῦσα παρατίθησι τοῖς κατὰ πόλεμον     κατὰ σύνεσιν δεδοξασμένοις. Ἀπὸ δὲ
[4, 152]   κορυφαῖος χοροῦ, διαφέρων τῶν ἄλλων     κατὰ τὴν πολεμικὴν εὐχέρειαν
[4, 141]   πάντων ἔφορος ἤτοι ἀπέλυσεν     κατεδίκασεν. δὲ νικήσας ἐζημίωσεν
[4, 152]   ἀγγείοις περιφέρουσιν ἐοικόσι μὲν ἀμβίκοις,     κεραμέοις ἀργυροῖς· (καὶ γὰρ
[4, 161]   χρησίμους. Ἐπεὶ παράθες αὐτοῖσιν ἰχθῦς     κρέας, κἂν μὴ κατεσθίωσι καὶ
[4, 170]   Εὔπολις Ταξιάρχοις· Ἐπιφαγεῖν μηδὲν ἄλλ´     κρόμμυον λέποντα καὶ τρεῖς ἁλμάδας.
[4, 141]   κἄν τι λάβωσιν ἐπιδόσιμον, ἰχθὺν     λαγὼν φάτταν τι
[4, 149]   κρέας ὕειον καὶ λεκάριον πτισάνης     λαχάνου τοῦ κατὰ καιρὸν γινομένου
[4, 132]   μεγάλην αὐτοῖς σπάσαι, ἀποζέσας σίλουρον     λεβίαν, ἐφ´ χαριεῖ πολὺ
[4, 142]   πολὺ μετὰ τοῦ ἀδελφοῦ κατακείμενος     μετά τινος τῶν ἡλικιωτῶν. Ἐπί
[4, 172]   θύομεν, ὀκτὼ ποιήσοντες τραπέζας δ´     μίαν, (τί σοι διαφέρει τοῦτο;
[4, 150]   ἔξεστιν εἰσιέναι εἰς τὸ πρυτανεῖον     μόνῃ τῇ αὐλητρίδι. Οὐκ εἰσφέρεται
[4, 157]   πολλῆς οὔσης κατὰ τὸν Ἑλλήσποντον;     μόνον ἀνέγνωτε συγγραμμάτων αὐτοῦ τὸ
[4, 132]   ἐφ´ χαριεῖ πολὺ μᾶλλον     μυρίνην προσεγχέας. {Β. Ἀστεῖον
[4, 175]   Μοιχῷ· Ἔδει παρεῖναι, Παρμένων, αὐλητρίδ´     νάβλαν τιν´. {Β. δὲ
[4, 151]   ὕδατι καὶ ὀπτὰ ἐπ´ ἀνθράκων     ὀβελίσκων. ~(Προσφέρονται δὲ ταῦτα καθαρείως
[4, 138]   τις εὖ φρονῶν μυριάκις ἀποθανεῖν     οὕτως εὐτελοῦς διαίτης μεταλαβεῖν. (Πολέμων
[4, 130]   Ἀντιφάνης κωμῳδιοποιὸς ἐν Οἰνομάῳ     Πέλοπι διαπαίζων ἔφη· Τί δ´
[4, 159]   δὲ οὐδέν τι μεῖζον εἶχεν     πένης ἀνήρ, ψέγων τραπέζαις εἴ
[4, 163]   τἀργύριον, ἄνθρωπε, τιμιώτερον σαυτοῦ τέθεικας     πέφυκε τῇ φύσει; Ἀλυσιτελὴς εἶ
[4, 171]   ἐν τούτοις κακόν τι φάγωσιν     πίωσιν. Ἀναξίλας δ´ ἐν Καλυψοῖ
[4, 140]   (τοῖς δ´ ἀπόροις ἐπιτάττει κάλαμον     στιβάδα φύλλα δάφνης φέρειν,
[4, 133]   πότερα φιλεῖς τὰς δρυπεπεῖς ἑταίρας     σὺ τὰς ὑποπαρθένους ἁλμάδας ὡς
[4, 141]   ἄρα ἐλάα τις τυρὸς     σῦκον, ἀλλὰ κἄν τι λάβωσιν
[4, 133]   αμυσαι κεχρηόσι δαίτης. (Δίφιλος δ´     Σώσιππος ἐν Ἀπολειπούσῃ· Ἔστιν ἔνδον
[4, 159]   ὑπὸ λογοδιαρροίας ἐνοχλούμενοι μὴ πεινῶσιν     τὰ περὶ τῆς φακῆς λεχθέντα
[4, 140]   οὐχὶ τολύπας, ὥς φησι Λυκόφρων,     τὰ προφυράματα τῶν μαζῶν, ὡς
[4, 143]   ἔχει τοῦ συσσιτίου γυνὴ τρεῖς     τέτταρας τῶν δημοτικῶν προσειληφυῖα πρὸς
[4, 156]   τοῦτον ἂν ζῆν τὸν βίον     τὴν Σελεύκου τοῦ βασιλέως ὑπεροχήν.
[4, 144]   δειπνῆσαι τὸ ἡμῖν παρατιθέμενον δεῖπνον     τὸ ἑαυτοῖς. (Τὸ γὰρ τὰ
[4, 167]   τις ἦν ἐν τοῖς Ἕλλησιν     τοῖς βαρβάροις λάσταυρος βδελυρὸς
[4, 176]   δὴ Γλαύκης μεμεθυσμένα παίγνια Μουσέων     τὸν ἐν ἀκρήτοις Βάτταλον ἡδυπότην
[4, 159]   κἂν τὴν πολυθρύλητον ἔχῃς φακῆν     τὸν καλούμενον κόγχον. Γελασάντων δὲ
[4, 134]   ἐπὰν δὴ τὸν γόητα Θεόδοτον     τὸν παραμασύντην ἴδω τὸν ἀνόσιον
[4, 176]   οὐκ ἄλλους τινὰς εἶναι ἀκούομεν     τοὺς Φρυγίους, ὧν καὶ αὐτῶν
[4, 153]   ἄλλοις καὶ ὅπως ἂν δύο     τρία ζεύγη ἴδοιεν μονομάχων, ὅτε
[4, 171]   Ξενοφῶν ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ (Ἱέρωνι     τυραννικῷ φησιν· τύραννος οὐδὲ
[4, 141]   παραπέμπειν, κἂν ἄρα ἐλάα τις     τυρὸς σῦκον, ἀλλὰ κἄν
[4, 174]   ἐμπνευστῶν ἐστιν ὀργάνων ὕδραυλις     τῶν ἐντατῶν. Ἀριστόξενος μὲν οὖν
[4, 150]   οἴκοθεν παρασκευάσαντα αὑτῷ λάχανόν τι     τῶν ὀσπρίων καὶ τάριχος
[4, 158]   ἔφη· Πτισάνην διδάσκεις αὐτὸν ἕψειν     φακῆν. Καὶ ἐν Ἀμφιαράῳ· Ὅστις
[4, 141]   λάβωσιν ἐπιδόσιμον, ἰχθὺν λαγὼν     φάτταν τι τοιοῦτον. (Εἶτ´
[4, 140]   δὲ κοπίδος μνημονεύει καὶ Ἀριστοφάνης     Φιλύλλιος ἐν ταῖς Πόλεσιν, Ἐπίλυκός
[4, 161]   Πυθαγοριστὰς γινομένους ὄντως ῥυπᾶν ἑκόντας     φορεῖν τρίβωνας ἡδέως; Οὐκ ἔστι
[4, 140]   ἀπόροις ἐπιτάττει κάλαμον στιβάδα     φύλλα δάφνης φέρειν, ὅπως ἔχωσι
[4, 154]   δ´ ἐν θεάτρῳ λαβόντες ἀργύριον     χρυσίον, οἳ δὲ οἴνου κεραμίων
[4, 141]   μᾶζαν μὲν ὅσην ἂν ἕκαστος     βουλόμενος, καὶ πιεῖν πάλιν ὅταν
[4, 145]   ὁρῶσιν. (Ἐνίοτε μέντοι ἐπειδὰν ἑορτὴ  ᾖ,   ἐν ἑνὶ οἰκήματι ἅπαντες δειπνοῦσιν,
[4, 141]   βουλόμενος, καὶ πιεῖν πάλιν ὅταν     θυμὸς ἑκάστῳ κώθων παρακείμενός ἐστιν.
[4, 156]   τὸ μεθύειν πᾶσιν ἡμῖν γίνεται,  (ἦ   μὴν ἑλέσθαι τοῦτον ἂν ζῆν
[4, 152]   μέλη καὶ ἀποδάκνοντες, ἐὰν δὲ     τι δυσαπόσπαστον, μαχαιρίῳ μικρῷ παρατέμνοντες,
[4, 164]   τί ἐνταῦθα παραγίνεσθε μηδὲ κληθέντες;     ὡς εἰς ἀσώτιον μαγειρικὰ σκεύη
[4, 176]   γλυκὺς οἰκεῖ αὐλητής, μίμων     ´ν θυμέλῃσι Χάρις. (Τυφλὸς ὑπαὶ
[4, 163]   σε καὶ τοὺς σοὶ παραπλησίους     Ἀρετὴ Ἡδονῇ παρακάθηται, ὥς φησι
[4, 184]   πᾶσιν Ἕλλησι μουσικῆς· (διόπερ καὶ     αὐλητικὴ περισπούδαστος ἦν. Χαμαιλέων γοῦν
[4, 184]   τούτοις τέλος ἐχέτω καὶ ἥδε     βίβλος, ἑταῖρε Τιμόκρατες, ἱκανὸν εἰληφυῖα
[4, 171]   οὕτως· Φῶκος εἶπεν· ὅπως ἂν     βουλὴ ἄγῃ τὰ Ἀπατούρια μετὰ
[4, 172]   Καλυψοῖ φησιν· ~(Προγεύσεταί σοι πρῶτον     γραῦς τοῦ ποτοῦ. (Τοὺς δὲ
[4, 145]   καὶ δειπνεῖ. Ἐνίοτε δὲ καὶ     γυνὴ αὐτῷ συνδειπνεῖ καὶ τῶν
[4, 142]   δύο κοτύλας χωροῦν καὶ κύαθος,     δ´ ἐπίχυσις χαλκῆ. Πιεῖν δὲ
[4, 161]   κοτύλην μίαν. Καὶ ἐν Πυθαγοριζούσῃ·     δ´ ἑστίασις ἰσχάδες καὶ στέμφυλα
[4, 149]   τὴν ἄρτυσιν τῶν ἱερείων ἁρμόττοντα.  ~Ἡ   δὲ πόλις παρεῖχεν ἑκατέρῳ τῶν
[4, 135]   ἐκ κεφαλῆς προθελύμνους εἷλκον ἀκάνθας.     δὲ Φαληρικὴ ἦλθ´ ἀφύη, Τρίτωνος
[4, 140]   τοῖς Κύκλωψί φησιν οὕτως· Φυλλὰς     δείπνων κατάλυσις ἥδε καθάπερ σχημάτων.
[4, 172]   τάριχος, εἶτα θρῖον καὶ βότρυς·     δημιουργὸς δ´ ἀντιπαρατεταγμένη κρεᾴδι´ ὀπτᾷ
[4, 149]   τοῦτο γὰρ ἔτι καὶ νῦν     Διονυσιακὴ σύνοδος ἔχει τοὔνομα τοῖς
[4, 133]   πιέσω καὶ πυκνά, φυλλὰς     δριμεῖα περιοισθήσεται· τῶν πρεσβυτέρων γὰρ
[4, 157]   λέγει. Γέλωτος οὖν ἐπιρραγέντος παρῆν     θεατροτορύνη Μέλισσα καὶ κυνάμυια
[4, 174]   θρήνοις, εἰ μὴ ἄρα καὶ     Καρία Φοινίκη ἐκαλεῖτο, ὡς παρὰ
[4, 133]   θηρευσαμένη καλάμῳ λεπτῷ. Ἐστὶν δ´     κερκώπη ζῷον ὅμοιον τέττιγι καὶ
[4, 147]   φησιν οὕτως· Ἀπαντήσασα τῷ Ἀντωνίῳ     Κλεοπάτρα ἐν Κιλικίᾳ παρεσκεύασεν αὐτῷ
[4, 147]   τὸν Ἀντώνιον μεθ´ ὧν ἐβούλετο     Κλεοπάτρα. ~(Τοῦ δὲ τῇ πολυτελείᾳ
[4, 140]   τὰς καλουμένας κοπίδας· ἐστὶν δ´     κοπὶς δεῖπνον, μᾶζα, ἄρτος, κρέας,
[4, 138]   Δεῖπνον δ´ ἐστὶν ἰδίως ἔχον     κοπίς, καθάπερ καὶ τὸ καλούμενον
[4, 140]   ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Η' Τίς δέ ἐστιν     κοπὶς σαφῶς ἐκτίθεται Μόλπις ἐν
[4, 157]   παρῆν θεατροτορύνη Μέλισσα καὶ     κυνάμυια Νίκιον· αὗται δ´ ἦσαν
[4, 159]   σὲ δώμασιν κεκτημένοι. (Εἰ δ´     Κύπρις τοιοῦτον ὀφθαλμοῖς ὁρᾷ, οὐ
[4, 128]   δὲ Πολιορκητῇ (ἐρωμένη δ´ ἦν     Λάμια τοῦ Δημητρίου) τοῦ δ´
[4, 160]   Τεΐη μᾶζ´ ἁνδάνει οὔτε καρύκκη     Λυδῶν, λειτῇ δὲ καὶ αὐαλέῃ
[4, 173]   ταῖς θοίναις. Ἐλεὸς δ´ ἐστὶν     μαγειρικὴ τράπεζα. Ὅμηρος· Αὐτὰρ ἐπεί
[4, 141]   μεταδιδόασι τῶν ἐκγόνων. Ἐστὶ δ´     ματτύα φάτται, χῆνες, τρυγόνες, κίχλαι,
[4, 160]   λέγων ἐκ γενετῆς σε     μήτηρ κέκληκε) κατὰ τὸν σὸν
[4, 157]   παρακείμενα καὶ θαυμάσασαι ἐγέλων. Καὶ     Νίκιον ἔφη· (Οὐδεὶς ὑμῶν, ἄνδρες
[4, 168]   τὸ δεῖπνον λαμπρὰ μὲν ἦν     παρασκευὴ καὶ τοῖς εἰσιοῦσι προσεφέροντο
[4, 153]   τοῦ κατὰ καιρὸν θριαμβεύοντος, καὶ     παρασκευὴ τῆς εὐωχίας Ἡρακλεωτική ἐστι.
[4, 140]   τὴν φωνὴν πεποιῆσθαι. Καί ἐστιν     παρασκευὴ τῶν λεγομένων ἐπαίκλων οὐχ
[4, 160]   καὶ αὐαλέῃ ἐνὶ κόγχῳ Ἑλλήνων     πᾶσα περισσοτρύφητος ὀιζύς. Διαφόρων γὰρ
[4, 166]   πεντηκοστῇ τῶν ἱστοριῶν γράφει οὕτως·     πόλις τῶν Ταραντίνων σχεδὸν
[4, 139]   κινήσει καὶ χαρᾷ τῆς θεωρίας     πόλις καθέστηκεν. Ἱερεῖά τε παμπληθῆ
[4, 158]   φακίνῳ βρώματι καὶ πᾶσα ὑμῶν     πόλις πλήρης ἐστὶ φακίνων· ὧν
[4, 149]   ἦν καὶ περιβόητον παρ´ αὐτοῖς     πολυφαγία. Μετὰ δὲ τὸ δεῖπνον
[4, 143]   τραπέζης τὰ βέλτιστα τῶν παρακειμένων     προεστηκυῖα τῆς συσσιτίας γυνὴ φανερῶς
[4, 170]   Παρεισιόντι· Περὶ τοὐπτάνιον οὐ γίνεθ´     σκευωρία· τραπεζοποιός ἐστ´ ἐπὶ τοῦ
[4, 166]   προσέρχετ´ ἐπικαλούμενος, μεθύουσά τ´ ἐξόπισθεν     σοφωτάτη Ἀποτυμπανισχὰς κατὰ πόδας πορεύεται.
[4, 160]   σίλλων λέγων οὕτως· Οὔτε μοι     Τεΐη μᾶζ´ ἁνδάνει οὔτε καρύκκη
[4, 155]   Τρῳάδος τὸν τὰς ἱστορίας γράψαντα     τῆς ὀρχήσεως τάξις ἐγένετο, ἀναστὰς
[4, 128]   αὐτὰς τὰς ἐπιστολάς. (Ἐπεὶ δὲ     τοῦ Ἱππολόχου σπανίως εὑρίσκεται, ἐπιδραμοῦμαί
[4, 150]   καὶ μελίπηκτα δίδοσθαι. (Τίς δὲ     τούτων αἰτία Οὐλπιανὸς ἡμᾶς διδάσκειν
[4, 151]   μικρὸν ἀπὸ τῆς γῆς ἐπηρμένων.     τροφὴ δ´ ἐστὶν ἄρτοι μὲν
[4, 141]   σκιὰς φρατρίας τρεῖς καὶ γίνεται     τῶν Καρνείων ἑορτὴ ἐπὶ ἡμέρας
[4, 171]   ἐγὼ φράσω τίς εἰμ´ ἐγώ;     τῶν προτενθῶν Δορπία καλουμένη. Εὑρίσκω
[4, 166]   ἱστοριῶν γράφει οὕτως· πόλις     τῶν Ταραντίνων σχεδὸν καθ´ ἕκαστον
[4, 174]   μὴν καὶ τὸ ὄργανον τοῦτο     ὕδραυλις, εἴτε τῶν ἐντατῶν αὐτὸ
[4, 174]   πότερα τῶν ἐμπνευστῶν ἐστιν ὀργάνων     ὕδραυλις τῶν ἐντατῶν. Ἀριστόξενος
[4, 158]   ζηλωταί. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΕ' (Τραγικὸν γὰρ     φακῆ ´στιν, Ἀρχάγαθος ἔφη Ποτὲ
[4, 159]   αὐτὴν ἔχειν. Τοιαύτη τις ἦν     φιλοχρηματία παρὰ τοῖς τότε· περὶ
[4, 133]   τούτοις πάντα πιέσω καὶ πυκνά,     φυλλὰς δριμεῖα περιοισθήσεται· τῶν
[4, 171]   Ἦν δ´ ἐπιφανὴς καὶ ἔντιμος     χρεία. Χάρης γοῦν ἐν τῇ
[4, 144]   Σιμωνίδης, ὅσον ἂν χρόνον     ψυχὴ προσίηται, τοῦτον πολὺ μᾶλλον
[4, 169]   ἐν Φιλοθηβαίῳ· Πάντ´ ἔστιν ἡμῖν·     τε γὰρ συνώνυμος τῆς ἔνδον
[4, 156]   καὶ τὴν μὲν ἐξηντλοῦμεν φακῆν,     δ´ ἐπεισέρρει Εἶτα πάλιν φακοὶ
[4, 135]   βαῖνε θεὰ λευκώλενος ἰχθὺς (ἔγχελυς,     Διὸς εὔχετ´ ἐν ἀγκοίνῃσι μιγῆναι,
[4, 135]   σηπίη εὐπλόκαμος, δεινὴ θεὸς αὐδήεσσα,     μόνη ἰχθὺς οὖσα τὸ λευκὸν
[4, 148]   ἐδωρήσατο. Τῶν δ´ ἡγεμόνων ἐφ´     ἕκαστος κατέκειτο κλίνῃ καὶ τὰ
[4, 182]   Τίς ἐρασμίην τρέψας θυμὸν ἐς  ἥβην   τερένων ἡμιόπων ὑπ´ αὐλῶν ὀρχεῖται;
[4, 165]   ἐν τοῖς δακτύλοις, μισάνθρωπον ἄνθος  ἥβης·   εἶθ´ ἡδυλογοῦσιν ἅπασιν ἀεὶ κατὰ
[4, 136]   ἅλμῃ μορμυρούσῃ, κίχλας δ´ ἑξείης  ἡβήτορας   ὑψιπετήεις καὶ πέτρας κάτα βοσκομένας,
[4, 142]   κατακλιθήσεται πρῶτος, (ἀλλ´ πρεσβύτατος  ἡγεῖτο   ἐπὶ τὰς κλίνας, εἰ μή
[4, 155]   καὶ οἱ ἔνδοξοι καὶ οἱ  ἡγεμόνες   ἐμονομάχουν καὶ ἐκ προκλήσεως τοῦτ´
[4, 136]   δ´ ἄρ´ ἔλοψ κρείων δουρικλυτὸς  ἡγεμόνευεν,   (οὗ πλήρης περ ἐὼν κρατερῶς
[4, 132]   τὸν μάγειρον; {Α. Τῆς τέχνης  ἡγεμονία   τίς ἐστιν αὕτη σοι, πάτερ,
[4, 157]   βαρεῖαι αὗται τροφαὶ φράττουσι τὸ  ἡγεμονικὸν   καὶ οὐκ ἐῶσι τὴν φρόνησιν
[4, 138]   ὑμᾶς βουλόμενος ἐπιδεῖξαι τοῦ Μήδων  ἡγεμόνος   τὴν ἀφροσύνην, ὃς τοιαύτην δίαιταν
[4, 148]   καὶ ταῦτα ἐδωρήσατο. Τῶν δ´  ἡγεμόνων   ἐφ´ ἕκαστος κατέκειτο κλίνῃ
[4, 148]   μετὰ τῶν φίλων καὶ τῶν  ἡγεμόνων·   ὅτε καὶ πολλῷ κρεῖττον διακοσμήσασα
[4, 131]   τῶν Ἰφικράτους γάμων συμπόσιον, ὅτε  ἤγετο   τὴν Κότυος τοῦ Θρᾳκῶν βασιλέως
[4, 162]   ἐπιγράμματος, ὅπερ παρέθετο Δελφὸς  Ἡγήσανδρος   ἐν ἕκτῳ ὑπομνημάτων· Ὀφρυανασπασίδαι, ῥινεγκαταπηξιγένειοι,
[4, 174]   Κἀν Κύπρῳ δέ φησι τιμᾶσθαι  Ἡγήσανδρος   Δελφὸς Δία Εἰλαπιναστήν τε
[4, 132]   αὐτόν, ὥς φησιν Δελφὸς  Ἡγήσανδρος,   πότερον ἐν ἄστει γίνεται βελτίω
[4, 167]   τοῦ Φαληρέως ἀπόγονος, (ὥς φησιν  Ἡγήσανδρος,   ὥστε Ἀρισταγόραν μὲν ἔχειν τὴν
[4, 133]   Πίναξ πρῶτος τῶν μεγάλων  ἡγήσεται   ἔχων ἐχῖνον, ὠμοτάριχον, κάππαριν, θρυμματίδα,
[4, 155]   βασιλεύς. Ἐπεὶ δὲ καὶ εἰς  Ἡγησιάνακτα   τὸν Ἀλεξανδρέα ἀπὸ Τρῳάδος τὸν
[4, 146]   ὅπου γε τοῖς θεοῖς μὲν  ἠγορασμένον   (δραχμῶν ἄγω προβάτιον ἀγαπητὸν δέκα,
[4, 148]   τῇ ἐνάτῃ μεγάλως (πλούτῳ) παρεσκευάσθαι.  (Ἡγοῦμαι   δ´ ὅτι οὐκ ἂν περιεγένοντο
[4, 142]   γέγονεν. (Ἤδη γὰρ τηλικούτων πραγμάτων  ἡγούμενος   ἔμφασιν τοῖς παραλαμβανομένοις πρὸς τὴν
[4, 172]   γὰρ πέμματα τὴν νύκτα τ´  ἠγρυπνήκαμεν·   καὶ νῦν ἔτι ἀποίητα πάμπολλ´
[4, 134]   ὀπτανιάων ἠμὲν ἐπισπεῦσαι δείπνου χρόνον  ἠδ´   ἀναμεῖναι. Ἔνθ´ ἄλλοι πάντες λαχάνοις
[4, 134]   Οὗ δὴ καλλίστους ἄρτους ἴδον  ἠδὲ   μεγίστους, λευκοτέρους χιόνος, ἔσθειν δ´
[4, 147]   ἐφάμαν. Ὅτε δ´ ἤδη βρωτύος  ἠδὲ   ποτᾶτος ἐς κόρον ᾖμεν ἑταῖροι,
[4, 172]   ἐξ Ἰωλκοῦ· οὕτω γὰρ Ὅμηρος  ἠδὲ   Στασίχορος ἄεισε λαοῖς. (Ὁ γὰρ
[4, 184]   Ἐπὶ τούτοις τέλος ἐχέτω καὶ  ἥδε   βίβλος, ἑταῖρε Τιμόκρατες, ἱκανὸν
[4, 140]   οὕτως· Φυλλὰς δείπνων κατάλυσις  ἥδε   καθάπερ σχημάτων. Ἣν δ´ εἰς
[4, 137]   ξένων τροφαί, ὧν οὐκ ἄμοιρος  ἥδε   χεὶρ ἐγίνετο. (Ὁ δὲ τοὺς
[4, 176]   (ὑπὸ φανοῦ, πανδούρου, τῷ τε  ἡδεῖ   μοναύλῳ τὰς ἡδίστας ἁρμονίας ἀναμινυρίζει.
[4, 131]   κεκλημένος Περίνθιος. Οὐδέτερος ἡμῶν  ἥδεται   τοῖς Ἀττικοῖς δείπνοις. ~Ἀηδία γάρ
[4, 129]   καὶ ταῦτα· (ἤδη δὲ ἡμῶν  ἡδέως   ἀπηλλοτριωμένων τοῦ σωφρονεῖν ἐπεισβάλλουσιν αὐλητρίδες
[4, 144]   εἶναι πᾶν μὲν τὸ παρὸν  ἡδέως   ἔπινε, πᾶν δὲ τὸ συντυχὸν
[4, 144]   ἔπινε, πᾶν δὲ τὸ συντυχὸν  ἡδέως   ἤσθιεν· εἰς δὲ τὸ ἀσμένως
[4, 161]   ῥυπᾶν ἑκόντας φορεῖν τρίβωνας  ἡδέως;   Οὐκ ἔστι τούτων οὐδέν, ὡς
[4, 144]   γῆν περιέρχονται μαστεύοντες τί ἂν  ἡδέως   πίοι, μυρίοι δὲ τεχνῶνται τί
[4, 144]   ἡδονάς. Διὸ καὶ πάντες ἄνθρωποι  ἡδέως   προσδέχονται τὰς ἑορτὰς πλὴν (οὐχ)
[4, 133]   νωκαρῶδες καὶ κατημβλυωμένον ἐσκέδασε κἀποίησεν  ἡδέως   φαγεῖν. ~(Ἄλεξις δ´ ἐν Ταραντίνοις
[4, 144]   μυρίοι δὲ τεχνῶνται τί ἂν  ἡδέως   φάγοι· ὅπως γε μὴν καταδάρθοι
[4, 175]   Ἀθήνησιν δὲ κατακεχρημένον ἐν συμποσίοις  ἤδη   ´στί. {Β. Διὰ τί δ´
[4, 166]   τὰς ἡδονὰς οὐ μέλλειν, ἀλλ´  ἤδη   βιῶναι. ~(Περὶ δὲ τῆς ἀσωτίας
[4, 147]   ἁπαλόν, κἠγὼν ἐφάμαν. Ὅτε δ´  ἤδη   βρωτύος ἠδὲ ποτᾶτος ἐς κόρον
[4, 165]   εἰς Κόρινθον ἐλθὼν Χαιρεφῶν ἄκλητος·  ἤδη   γὰρ πέτεται διαπόντιος· οὕτω τι
[4, 142]   κατὰ τὴν δίαιταν ἀφελέστατος γέγονεν.  (Ἤδη   γὰρ τηλικούτων πραγμάτων ἡγούμενος ἔμφασιν
[4, 129]   προὔπιεν, ἑξῆς γράφει καὶ ταῦτα·  (ἤδη   δὲ ἡμῶν ἡδέως ἀπηλλοτριωμένων τοῦ
[4, 147]   νεοσσοί. Περδίκων φάσσεων τε χύδαν  ἤδη   δὲ παρεβάλλετο θερμὰ πολλὰ καὶ
[4, 154]   δ´ ἐκρότουν ἐπὶ τούτῳ ἡδόμενοι.  ~(Ἤδη   δέ τις κἀν ταῖς διαθήκαις
[4, 141]   τι τοιοῦτον. (Εἶτ´ ὀξέως  ἤδη   δεδειπνηκόσιν ὕστερα περιφέρεται ταῦτα τὰ
[4, 166]   παραλαβὼν (γῆν καταφάγοι, πλεῖν τοῦτον  ἤδη   διὰ τέλους καὶ μηδ´ ἐπιβαίνειν
[4, 151]   Ἐκείνῳ, ἔφη, δός· σχολάζει γὰρ  ἤδη,   ἐγὼ δ´ οὔπω. Ἐνταῦθα μὲν
[4, 157]   ἀνθίαν, ὃν πολλὰ ταῖς κίχλαις  ἤδη   λέγει. Γέλωτος οὖν ἐπιρραγέντος παρῆν
[4, 172]   Πόσας τραπέζας μέλλομεν ποιεῖν, τρίτον  ἤδη   μ´ ἐρωτᾷς. Χοιρίδιον ἓν θύομεν,
[4, 170]   δέωμαι. Δεῖπνον αἰτήσεις με σὺ  ἤδη   παρελθών· οὐκ ἔχων δὲ τυγχάνω
[4, 184]   Ἕλληνας καὶ τοὺς βαρβάρους, ἐκλειπούσης  ἤδη   τῆς ἐγκυκλίου παιδείας διὰ τὰς
[4, 148]   Ἕλλησι περὶ Πλαταιὰς παρατάττεσθαι ἀπολωλόσιν  ἤδη   ὑπὸ τῶν τοιούτων τροφῶν. ΗΕΦΑΛΑΙΟΝ
[4, 144]   ἰδιωτῶν ὅτι δοκοῦσι καὶ αὐτοὶ  ἥδιον   ἂν δειπνῆσαι τὸ ἡμῖν παρατιθέμενον
[4, 144]   ὅτι τούτῳ κρίνουσιν οἱ πλεῖστοι  ἥδιον   ἡμᾶς καὶ πίνειν καὶ ἐσθίειν
[4, 159]   φέρε καὶ κύλικα κἀντραγεῖν, ἵν´  ἥδιον   πίω. {Β. Ἰδοὺ κύλιξ σοι
[4, 134]   τὰ λευκά τ´ ἀναβάλλονθ´ ἅμα,  ἥδιστ´   ἂν ἀναπήξαιμ´ (ἂν αὐτὸν) ἐπὶ
[4, 176]   τῷ τε ἡδεῖ μοναύλῳ τὰς  ἡδίστας   ἁρμονίας ἀναμινυρίζει. Ποσειδώνιος δ´
[4, 161]   ποιεῖτε τὴν ἔνθεσιν κατὰ τὸν  ἥδιστον   Ἀντιφάνη· οὗτος γὰρ ἐν Δραπεταγωγῷ
[4, 156]   λόγος ἐγένετο ποῖον τῶν ὑδάτων  ἥδιστόν   ἐστιν. Καὶ τῶν μὲν ἐγκωμιαζόντων
[4, 158]   Καὶ ἐν Ἀμφιαράῳ· Ὅστις φακῆν  ἥδιστον   ὄψων λοιδορεῖς. Ἐπίχαρμος δ´ ἐν
[4, 159]   μὰ τὸν Δί´· οὐ γὰρ  ἥδομαι.   (Ἢν γὰρ τράγῃ τις, τοῦ
[4, 153]   αὐτοὶ δ´ ἐκρότουν ἐπὶ τούτῳ  ἡδόμενοι.   ~(Ἤδη δέ τις κἀν ταῖς
[4, 144]   εἰωθότα ὑπερβάλλον, τοῦτο παρέχει τὰς  ἡδονάς.   Διὸ καὶ πάντες ἄνθρωποι ἡδέως
[4, 166]   καὶ αὐτὸς πρὸς μὲν τὰς  ἡδονὰς   ἦν ἀκρατής, τῶν δὲ πολιτικῶν
[4, 155]   οὐδ´ ὁπόσα τούτοις ξυνεπόμενα πάσας  ἡδονὰς   κινεῖ κατὰ δύναμιν. ~(Οὐδ´ ἔστιν
[4, 166]   διὰ τὰς συνουσίας καὶ τὰς  ἡδονὰς   οὐ μέλλειν, ἀλλ´ ἤδη βιῶναι.
[4, 159]   κάλλιστον βροτοῖς, ὡς οὔτε μήτηρ  ἡδονὰς   τοιάσδ´ ἔχει, οὐ παῖδες ἐν
[4, 163]   τλάμων Ἀρετὰ παρὰ τῇδε κάθημαι  Ἡδονῇ,   αἰσχίστως κειραμένη πλοκάμους, θυμὸν ἄχει
[4, 163]   τοὺς σοὶ παραπλησίους Ἀρετὴ  Ἡδονῇ   παρακάθηται, ὥς φησι Μνασάλκης
[4, 144]   προκηρύττειν τοῖς ἐφευρίσκουσί τινα καινὴν  ἡδονὴν   ἀργυρίου πλῆθος. (Θεόπομπος δ´ ἐν
[4, 144]   (Ὥστε καὶ τῷ χρόνῳ τῆς  ἡδονῆς   μειονεκτεῖ παρατιθέμενος πολλὰ τῶν
[4, 175]   μοῦσαν. Ἐγρέτου δέ τις (τὸν  ἡδονῆς   μελῳδὸν εὐάζων χορόν. Φιλήμων ἐν
[4, 141]   ἀγοράσας εἴωθεν φέρειν· οὔτε γὰρ  ἡδονῆς   οὐδ´ ἀκρασίας γαστρὸς οὕνεκεν κομίζουσιν,
[4, 169]   ἐνίοτε τοὺς ὀδόντας ὑπὸ τῆς  ἡδονῆς.   Πατάνιον δὲ διὰ τοῦ π>
[4, 137]   περὶ τοῦ καλοῦ καὶ τῆς  ἡδονῆς   φησιν· Ἐν Ἀθήναις δὲ ἱστοροῦσιν
[4, 165]   Πόθεν δὲ καὶ ἡδυλογία τοῖς  ἡδονικοῖς   τούτοις ἁμαρτολόγοις; Πρὸς ὃν
[4, 144]   ψυχὴ προσίηται, τοῦτον πολὺ μᾶλλον  ἥδονται   οἱ ταῖς πολυτελεστέραις παρασκευαῖς τρεφόμενοι
[4, 136]   παῖς ἦλθε φέρων μύρον ἴρινον  ἡδύ,   ~(ἄλλος δ´ αὖ στεφάνους ἐπὶ
[4, 157]   μᾶζαν καὶ κάρδαμα φαγεῖν πεινῶντι,  ἡδὺ   δὲ ὕδωρ ἀρυσάμενον ἐκ ποταμοῦ
[4, 157]   θαυμάσιος δὲ Ξενοφῶν φησιν ὡς  ἡδὺ   μὲν μᾶζαν καὶ κάρδαμα φαγεῖν
[4, 156]   βασιλέως ὑπεροχήν. Ῥοφεῖν φακῆν ἐσθ´  ἡδὺ   μὴ δεδοικότα, μαλακῶς καθεύδειν ἄθλιον
[4, 165]   Οὐλπιανὸς ἔφη· Πόθεν δὲ καὶ  ἡδυλογία   τοῖς ἡδονικοῖς τούτοις ἁμαρτολόγοις; Πρὸς
[4, 164]   ὑπὸ τῆς ἐμφύτου γαστριμαργίας καὶ  ἡδυλογίας   κολάβρους ἀναγινώσκει καὶ μέλη πάραυλα
[4, 165]   ἐν τῷ Ἐφιάλτῃ μνημονεύει τοῦ  ἡδυλόγου   διὰ τούτων· Ἐστὶν δ´ αὐτούς
[4, 165]   ὅταν ὦσιν, ἐκεῖ τούτοις οἷς  ἡδυλογοῦσι   μεγάλας ἀμυχὰς καταμύξαντες καὶ συγκύψαντες
[4, 165]   δακτύλοις, μισάνθρωπον ἄνθος ἥβης· εἶθ´  ἡδυλογοῦσιν   ἅπασιν ἀεὶ κατὰ τὴν ἀγορὰν
[4, 176]   νῦν καλούμενος καλαμαύλης σαφῶς παρίστησιν  Ἡδύλος   ἐν τοῖς ἐπιγράμμασιν οὑτωσὶ λέγων·
[4, 156]   δ´ ὑμῖν, ἄνδρες, κατὰ τὸν  ἡδὺν   Ἀντιφάνη, ὃς ἐν τῇ Παρεκδιδομένῃ
[4, 158]   ἐγκαλοῦντας αὐτῷ ἀποτριβομένῳ ἔλεγεν· Εἴθ´  ἠδυνάμην   καὶ τὴν γαστέρα τρίψας τῆς
[4, 167]   καὶ τἀναλισκόμενα δι´ ἀσχολίαν οὐκ  ἠδύνατο.   (Ἔπειτα δ´ οἱ ἑταῖροι αὐτοῦ
[4, 165]   τοὺς λίθους πωλῆσαι εἰς τὰς  ἡδυπαθείας.   Δίφιλος γοῦν ἐν τοῖς Ἐναγίζουσί
[4, 176]   τὸν ἐν ἀκρήτοις Βάτταλον  ἡδυπότην   καὶ Κώταλον καὶ
[4, 136]   πάλιν ποτιδόρπιον εἴη. Χόνδρος δ´  ἡδυπρόσωπος,   ὃν Ἥφαιστος κάμεν ἕψων, Ἀττικῷ
[4, 174]   ἐξηκούσθη ὑδραύλεως ἦχος πάνυ τι  ἡδὺς   καὶ τερπνός, ὡς πάντας ἡμᾶς
[4, 131]   δέ σοι, λευκός, γλυκύς, αὐθιγενής,  ἡδύς,   καπνίας. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Δ' (Λυγκεὺς δ´
[4, 176]   γενέθλια· τοῦτο γὰρ εἶχεν, πανμαρπᾶν  ηδυσμα   σημανέων. Ηὔλει δὴ Γλαύκης μεμεθυσμένα
[4, 170]   ἂν λέγων λέξαιμι. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΑ'  (ΗΔΥΣΜΑΤΩΝ   δὲ κατάλογον Ἄλεξις ἐποιήσατο ἐν
[4, 133]   τῶν πρεσβυτέρων γὰρ ταῦτα τῶν  ἡδυσμάτων   ἀναστομοῖ τάχιστα τᾀσθητήρια, τό τε
[4, 133]   ὑπερβολῇ, (κοὐχὶ λοπάδος προσῶζεν οὐδ´  ἡδυσμάτων.   Ἐβόων δ´ ἅπαντες, ὡς ἀγαθὴν
[4, 176]   νήπιον ὅντ´ ἐκάλει Σκίρπαλος Εὐπαλάμου,  ἤειδεν   δ´ αὐτοῦ τὰ γενέθλια· τοῦτο
[4, 133]   ἀκαρφέα φλοιὸν ἦκα καθηράμενος λεπτουργέας,  ἠελίῳ   δὲ αὐήνας ἐπὶ τυτθὸν ὅτ´
[4, 148]   ἤδη ὑπὸ τῶν τοιούτων τροφῶν.  ΗΕΦΑΛΑΙΟΝ   ΙΒ' (Ἀρκαδικὸν δὲ δεῖπνον διαγράφων
[4, 166]   οἷον παραλαβὼν ἀγαθὸν οὐκ ἐφείσατο.  ΗΕΦΑΛΑΙΟΝ   ΙΘ' (Πυθοδήλου δέ τινος ἀσώτου
[4, 173]   ἀναγκάσας δύο, εἰς Δῆλον ἐλθεῖν  ἠθέλης´   ἐκ Πειραιῶς, πάντων ἀκούων διότι
[4, 135]   ἐν καθαρῷ, ὅθι κύματ´ ἐπ´  ἠιόνος   κλύζεσκε· πολλὰς δ´ ἐκ κεφαλῆς
[4, 133]   γογγυλίδος ῥίζας καὶ ἀκαρφέα φλοιὸν  ἦκα   καθηράμενος λεπτουργέας, ἠελίῳ δὲ αὐήνας
[4, 159]   βίος μὲν ἦν πολύς,  (ἥκιστα   δ´ ὄλβῳ γαῦρος ἦν, φρόνημα
[4, 148]   εἰς αὔριον παρεκάλει συνδειπνῆσαι πάλιν  ἥκοντα   μετὰ τῶν φίλων καὶ τῶν
[4, 137]   κοῦραι δύο θαυματοποιοί, ἃς Στρατοκλῆς  ἤλαυνε   ποδώκεας ὄρνιθας ὥς) ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΣΤ'
[4, 135]   εἷλκον ἀκάνθας. δὲ Φαληρικὴ  ἦλθ´   ἀφύη, Τρίτωνος ἑταίρη, ἄντα παρειάων
[4, 135]   δ´ ἄναντα κάταντα κατὰ στέγος  ἦλθ´   μάγειρος, σείων ὀψοφόρους πίνακας
[4, 135]   χάρμῃ, λαιμὸν δ´ ἄπληστον ἄμυξα.  Ἦλθε   δὲ Νηρῆος θυγάτηρ, Θέτις ἀργυρόπεζα,
[4, 136]   λοπάδων διεφαίνετο χῶρος Ἑξῆς κόσσυφος  ἦλθε   μόνος γεύσασθαι ἕτοιμος· οὐ μὴν
[4, 135]   τόσαι ἐστιχόωντο. Ἶρις δ´ ἄγγελος  ἦλθε   ποδήνεμος, ὠκέα τευθίς, πέρκη τ´
[4, 135]   καὶ ἐν οὔρεσιν ἐξεπεφύκει Πίνας  ἦλθε   φέρων καὶ ἄμυλα ἠχήεντα, ἃς
[4, 136]   ἀπ´ ὠκεανοῖο ῥοάων ὡραῖος παῖς  ἦλθε   φέρων μύρον ἴρινον ἡδύ, ~(ἄλλος
[4, 165]   Χαβρίου υἱὸς εἰς τοσοῦτον  ἦλθεν   ἀσωτίας ὡς καὶ τοῦ μνήματος
[4, 138]   ἀφροσύνην, ὃς τοιαύτην δίαιταν ἔχων  ἦλθεν   ὡς ἡμᾶς οὕτω ταλαίπωρον ἔχοντας.
[4, 134]   ῥήτωρ ἐν Ἀθήναις δείπνισεν ἡμᾶς·  (ἦλθον   γὰρ κἀκεῖσε, πολὺς δέ μοι
[4, 142]   Εἰς δὲ τὴν προειρημένην τρυφὴν  ἦλθον   ποτηρίων τ´ ἐκθέσεις πολλῶν καὶ
[4, 142]   κατακείμενος μετά τινος τῶν  ἡλικιωτῶν.   Ἐπί τε τῷ τρίποδι ψυκτὴρ
[4, 165]   φησί· Σχολῇ γε, νὴ τὸν  ἥλιον,   σχολῇ λέγεις. Ἐπιχαρίδης μικρὸς
[4, 148]   ταῦτα ἔστιν ἀποβλέποντας τὰ ὑπὲρ  ἡμᾶς   ἀγαπᾶν τὴν Ἑλληνικὴν πενίαν, λαμβάνοντας
[4, 150]   δὲ τούτων αἰτία Οὐλπιανὸς  ἡμᾶς   διδάσκειν δίκαιος. (Λυκέας δ´ ἐν
[4, 174]   τῆς καλῆς ταύτης συμφωνίας, ἥτις  ἡμᾶς   ἐπέστρεψεν πάντας κατακηληθέντας (ὑπὸ τῆς
[4, 174]   ἡδὺς καὶ τερπνός, ὡς πάντας  ἡμᾶς   ἐπιστραφῆναι θελχθέντας ὑπὸ τῆς ἐμμελείας.
[4, 134]   Ξενοκλῆς ῥήτωρ ἐν Ἀθήναις δείπνισεν  ἡμᾶς·   (ἦλθον γὰρ κἀκεῖσε, πολὺς δέ
[4, 164]   κυνικῶν βρωμάτων (οὐδὲ γὰρ χαριτογλωσσεῖν  ἡμᾶς   θέμις) δῆλον ἐξ ὧν καὶ
[4, 129]   καὶ τούτων ἀπηλλάγημεν, ἐκλαμβάνει πάλιν  ἡμᾶς   θερμός τις καὶ ζωρότερος πότος,
[4, 144]   τούτῳ κρίνουσιν οἱ πλεῖστοι ἥδιον  ἡμᾶς   καὶ πίνειν καὶ ἐσθίειν τῶν
[4, 150]   αʹ περὶ Δαφνικῶν ἀγώνων διδάσκει  ἡμᾶς   λέγων οὕτως· Τρίτη δέ ἐστιν
[4, 138]   τοιαύτην δίαιταν ἔχων ἦλθεν ὡς  ἡμᾶς   οὕτω ταλαίπωρον ἔχοντας. Φασὶ δέ
[4, 158]   ὑδρηχόου; ἅπερ πάρεστι καὶ πέφυχ´  ἡμᾶς   τρέφειν. Ὧν οὐκ ἀπαρκεῖ πλησμονή·
[4, 156]   παίξας παιδιὰν διεφθάρης· ἀνέτεινες γὰρ  ἡμᾶς   ὥσπερ νηστείαν ἄγοντας καὶ περιμένοντας
[4, 138]   οὐ μόνον τοὺς ἐκ τῆς  ἡμεδαπῆς   ἀφικνουμένους, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἐπιδημήσαντας
[4, 174]   εἴτε τῶν ἐμπνευστῶν, Ἀλεξανδρέως ἐστὶν  ἡμεδαποῦ   εὕρημα, κουρέως τὴν τέχνην· Κτησίβιος
[4, 130]   στρεπτούς, Λήναια καὶ Χύτρους θεωρῶν.  Ἡμεῖς   δ´ ἐκ τοῦ Καράνου δείπνου
[4, 158]   Οὐ τοιοῦτοι οὖν τὸν θυμὸν  ἡμεῖς,   εἰ καὶ πάντα Ἡρακλέους ζηλωταί.
[4, 128]   τοῦ βασιλέως. Δώσομεν δέ σοι  ἡμεῖς   καὶ αὐτὰς τὰς ἐπιστολάς. (Ἐπεὶ
[4, 157]   γίγνεσθαι γνώμης. Τούτοις τοῖς δόγμασιν  ἡμεῖς   πειθόμεθα. Ὑμῖν δὲ φθόνος οὐδὲ
[4, 134]   οἷς ἐπιτετράφαται μέγας οὐρανὸς ὀπτανιάων  ἠμὲν   ἐπισπεῦσαι δείπνου χρόνον ἠδ´ ἀναμεῖναι.
[4, 147]   βρωτύος ἠδὲ ποτᾶτος ἐς κόρον  ᾖμεν   ἑταῖροι, τῆνα μὲν ἐξαπάειρον δμῶες,
[4, 147]   τό κε τυρὸν ἅπας τις  ἦμεν   ἔφασχ´ ἁπαλόν, κἠγὼν ἐφάμαν. Ὅτε
[4, 171]   πρυτανεῖ´ ὑφελοίατο, (διὰ τοῦτο προὐτένθευσαν  ἡμέρᾳ   μιᾷ. Μνημονεύει αὐτῶν καὶ Φερεκράτης
[4, 150]   οἰκέταις μεταδιδόντες. ~(Ταῖς δ´ ἄλλαις  ἡμέραις   πάσαις τοῦ ἐνιαυτοῦ ἔξεστι τῶν
[4, 165]   Ἐπιχαρίδης μικρὸς ἐν πένθ´  ἡμέραις   σφαῖραν ἐποίησε τὴν πατρῴαν οὐσίαν·
[4, 145]   καὶ ταῦτα λαβὼν τὴν καθ´  ἡμέραν   ἔχει τροφήν. ~(Παρὰ γὰρ τὸν
[4, 161]   τρέφους´ ἐκείνους, τὰ δὲ καθ´  ἡμέραν   τάδε· (ἄρτος καθαρὸς εἷς ἑκατέρῳ,
[4, 139]   Ἱερεῖά τε παμπληθῆ θύουσι τὴν  ἡμέραν   ταύτην καὶ δειπνίζουσιν οἱ πολῖται
[4, 171]   βουλῇ ἀφεῖσθαι τοὺς βουλευτὰς τὰς  ἡμέρας   ἅσπερ καὶ αἱ ἄλλαι ἀρχαὶ
[4, 161]   Φυρόμαχος καὶ Φᾶνος, οἳ δι´  ἡμέρας   δειπνοῦσι πέμπτης ἀλφίτων κοτύλην μίαν.
[4, 168]   κατὰ τὸν Ἄμφιν· Πίνους´ ἑκάστης  ἡμέρας   δι´ ἡμέρας, (διασειόμενοι τοὺς κροτάφους
[4, 168]   Ἄμφιν· Πίνους´ ἑκάστης ἡμέρας δι´  ἡμέρας,   (διασειόμενοι τοὺς κροτάφους ὑπὸ τοῦ
[4, 171]   ἀρχαὶ αἱ ἀφεταὶ ἀπὸ τῆς  ἡμέρας   ἧς οἱ προτένθαι ἄγουσι πέντε
[4, 141]   τῶν Καρνείων ἑορτὴ ἐπὶ  ἡμέρας   θʹ (ὴν δὲ τῆς διαίτης
[4, 145]   τῷ βασιλεῖ χίλια ἱερεῖα τῆς  ἡμέρας   κατακοπτόμενα· τούτων δ´ εἰσὶ καὶ
[4, 146]   καὶ Ἡφαιστίωνος μεταλλαγῆς, ἀνήλισκε τῆς  ἡμέρας   μνᾶς ἑκατόν, δειπνούντων ἴσως ἑξήκοντα
[4, 148]   παρὰ Φιγαλεῦσι σίταρχος ἔφερε τῆς  ἡμέρας   οἴνου τρεῖς χόας καὶ ἀλφίτων
[4, 171]   ἧς οἱ προτένθαι ἄγουσι πέντε  ἡμέρας.   Ὅτι δ´ εἶχον οἱ ἀρχαῖοι
[4, 145]   διατρίβουσι σχεδὸν τὸ ἥμισυ τῆς  ἡμέρας   περὶ τὸ δεῖπνον. Τῶν δὲ
[4, 152]   τοσοῦτο βρωμάτων πλῆθος ὥστε ἐφ´  ἡμέρας   πλείονας ἐξεῖναι τοῖς βουλομένοις εἰσερχομένοις
[4, 150]   καὶ τῶν λοιπῶν κτηνῶν ἑκάστης  ἡμέρας   πολλά, πίθους τε οἴνου παρεσκευάσθαι
[4, 139]   θυσίαν οἱ Λάκωνες ἐπὶ τρεῖς  ἡμέρας   συντελοῦσι καὶ διὰ τὸ πένθος
[4, 168]   μεταπεμψάμενοι ἠρώτησαν πῶς ὅλας τὰς  ἡμέρας   τοῖς φιλοσόφοις συσχολάζοντες, κεκτημένοι δὲ
[4, 166]   ἀλλ´ οὐκ ἐλούμην πεντάκις τῆς  ἡμέρας   τότ´, ἀλλὰ νῦν· οὐδὲ χλανίδ´
[4, 153]   (Παρὰ δὲ Τυρρηνοῖς δὶς τῆς  ἡμέρας   τράπεζαι πολυτελεῖς παρασκευάζονται ἀνθιναί τε
[4, 173]   Ἀριστοφάνης, ἐν ταῖς θοίναις δι´  ἡμέρας   τρίβοντες παρεῖχον ὥσπερ (ἐν) γυναιξὶ
[4, 146]   παρασκευάζεται ἅπαξ τοῦ ἐνιαυτοῦ ἐν  ἡμέρῃ   τῇ ἐγένετο βασιλεύς. Οὔνομα
[4, 143]   πρὸς τὰ παρὰ Πέρσαις φησίν·  Ἡμέρην   δὲ Πέρσαι ἁπασέων μάλιστα ἐκείνην
[4, 139]   Τῇ δὲ μέσῃ τῶν τριῶν  ἡμερῶν   γίνεται θέα ποικίλη καὶ πανήγυρις
[4, 148]   παρέστησε. Τῇ δὲ τετάρτῃ τῶν  ἡμερῶν   ταλαντιαίους εἰς ῥόδα μισθοὺς διέδωκε,
[4, 156]   ἐν Τάραντι δὲ παρὰ τοῖς  ἡμετέροις   ἀποίκοις πᾶσαν τὴν πόλιν ἐθεασάμην
[4, 130]   κρέα μίκρ´ ὀβολοῦ. Παρὰ δ´  ἡμετέροις   προγόνοισιν ὅλους (βοῦς ὤπτων, ὗς,
[4, 131]   καὶ λαμπρότερον παρὰ δεσποσύνοις (τοῖς  ἡμετέροις.   Τί γὰρ ἐλλείπει δόμος ἡμέτερος,
[4, 175]   γίγγρας; {Α. Καινὸν ἐξεύρημά τι  ἡμέτερον,   θεάτρῳ μὲν οὐδεπώποτε ἔδειξ´,
[4, 131]   ἡμετέροις. Τί γὰρ ἐλλείπει δόμος  ἡμέτερος,   ποίων ἀγαθῶν; Οὐ σμύρνης ἐκ
[4, 145]   ἐκφέρεται εἰς τὴν αὐλήν· οὗ  ἡμιδεῆ   ἅπαντα μερίδας ποιήσαντες τῶν κρεῶν
[4, 141]   ἀλφίτων μὲν ὡς τρία μάλιστα  ἡμιμέδιμνα   Ἀττικά, οἴνου δὲ χοεῖς ἕνδεκά
[4, 129]   φθάνοντες. Εἷς δὲ τῶν συνδειπνούντων  ἡμῖν   ἄθλιος οὐ δυνάμενος πιεῖν ἀνακαθίσας
[4, 175]   μόναυλον συνεχῶς ὀνομάζεις ἐπιχωριάζοντα παρ´  ἡμῖν,   ἄκουε καὶ περὶ αὐτοῦ
[4, 129]   νυμφίον ὡς καὶ τῶν δοθέντων  ἡμῖν   ἀνασεσωσμένων. Ἔπειτα στέφανοι πάλιν καὶ
[4, 159]   σοφοὶ οὗτοι τοὺς φακούς, ἀλλ´  ἡμῖν   γε ποίησον δοθῆναι ἄρτον, μεθ´
[4, 156]   ἐξ οὗ τὸ μεθύειν πᾶσιν  ἡμῖν   γίνεται, (ἦ μὴν ἑλέσθαι τοῦτον
[4, 157]   ὄψον συνάγειν πρὸς τὸ δεῖπνον.  (Ἡμῖν   δὲ αὐτάρκης μερὶς ἣν ἂν
[4, 182]   ἐγώ, πολυχορδίας γε οὐδὲ παναρμονίου  ἡμῖν   δεήσει ἐν ταῖς ᾠδαῖς τε
[4, 158]   περὶ τοῦ καλοῦ γνώμας τινὰς  ἡμῖν   εἰσφέρων φησί· Μηδέποτ´ ἐλαίαν ἔσθι´,
[4, 169]   δ´ ἐν Φιλοθηβαίῳ· Πάντ´ ἔστιν  ἡμῖν·   τε γὰρ συνώνυμος τῆς
[4, 129]   καὶ ζωρότερος πότος, οἴνων ὄντων  ἡμῖν   Θασίων καὶ Μενδαίων καὶ Λεσβίων,
[4, 176]   ἧς καὶ εὐτελέστατος παρ´  ἡμῖν   ἰδιώτης προσέτι τε καὶ ἀναλφάβητος
[4, 129]   δυσχωρίαν Κάρανος κελεύει σπυρίδας  ἡμῖν   καὶ ἀρτοφόρα διὰ ἱμάντων ἐλεφαντίνων
[4, 129]   προτέροις. Ἡσυχίας δὲ γενομένης ἐπεισβάλλουσιν  ἡμῖν   οἱ κἂν τοῖς Χύτροις τοῖς
[4, 131]   ~{ΠΡ. Εἶτ´ ἐξένιζε παρετίθει θ´  ἡμῖν   ὅλους (ἐκ κριβάνου βοῦς. {ΔΙΚ.
[4, 131]   Δί´ ὄρνιν τριπλάσιον Κλεωνύμου παρέθηκεν  ἡμῖν·   ὄνομα δ´ ἦν αὐτῷ φέναξ.
[4, 144]   αὐτοὶ ἥδιον ἂν δειπνῆσαι τὸ  ἡμῖν   παρατιθέμενον δεῖπνον τὸ ἑαυτοῖς.
[4, 172]   νῦν ἔτι ἀποίητα πάμπολλ´ ἐστὶν  ἡμῖν.   Πεμμάτων δὲ πρῶτόν φησιν μνημονεῦσαι
[4, 171]   διὰ τούτων· (Ὡς οὑψώνης διατρίβειν  ἡμῖν   τἄριστον ἔοικε. Παροψωνεῖν δ´ ἔφη
[4, 156]   λῷστε ἀνδρῶν, μὴ φθονήσῃς  ἡμῖν   τὸ Παρμενίσκειον ἐκεῖνο διελθεῖν συμπόσιον.
[4, 175]   καὶ φῶτιγξ αὐλὸς παρ´  ἡμῖν.   Τοῦ δὲ μοναύλου μνημονεύει Σοφοκλῆς
[4, 182]   ἐν Ἰξίονί φησι· (Τὸν δ´  ἡμίοπον   (καὶ τὸν ἐλάσσονα) ταχέως
[4, 182]   ΚΕ' Οἴδαμεν δὲ καὶ τοὺς  ἡμιόπους   καλουμένους, περὶ ὧν φησιν Ἀνακρέων·
[4, 182]   τρέψας θυμὸν ἐς ἥβην τερένων  ἡμιόπων   ὑπ´ αὐλῶν ὀρχεῖται; Εἰσὶ δ´
[4, 143]   τὸν τοῦ πατρὸς ὑφιζάνουσιν ἐξ  ἡμισείας   τῶν τοῖς ἀνδράσι παρατιθεμένων. Τοὺς
[4, 143]   μέρος ἑκάστῳ· τοῖς δὲ νεωτέροις  ἥμισυ   δίδοται κρέως, τῶν δ´ ἄλλων
[4, 145]   ἔχοντες καὶ διατρίβουσι σχεδὸν τὸ  ἥμισυ   τῆς ἡμέρας περὶ τὸ δεῖπνον.
[4, 159]   πλούσιον ἐπιδημῆσαι ταῖς Ἀθήναις πορφυρίδα  ἠμφιεσμένον   ἔχουσαν χρυσᾶ κράσπεδα. Πυνθανομένου δέ
[4, 130]   φασιν, ἀπόγονος καὶ πολλοὺς κατέρρηξεν  ἡμῶν   γέλωτας· καὶ μετὰ ταῦτα ὠρχεῖτο
[4, 160]   κόγχον. (Πρὸς ταῦτα καλὸς  ἡμῶν   ἑστιάτωρ Λαρήνσιος καὶ αὐτὸς ἔφη·
[4, 156]   πυρέσσοντας περιφερόμενα ὁρᾶν. Γελασάντων δὲ  ἡμῶν   ἔφη τις· Ἀλλ´ λῷστε
[4, 131]   δ´ κεκλημένος Περίνθιος. Οὐδέτερος  ἡμῶν   ἥδεται τοῖς Ἀττικοῖς δείπνοις. ~Ἀηδία
[4, 129]   γράφει καὶ ταῦτα· (ἤδη δὲ  ἡμῶν   ἡδέως ἀπηλλοτριωμένων τοῦ σωφρονεῖν ἐπεισβάλλουσιν
[4, 130]   ἀργυροῖς δᾳδουχοῦντα λαμπτῆρσι. Θαυμαζόντων δ´  ἡμῶν   τὴν τεχνιτείαν Ἐρυμάνθιοι τῷ ὄντι
[4, 175]   Ἀνακρέοντος τὸ βάρβιτον. Ἐπεὶ δὲ  ἡμῶν   τῶν Ἀλεξανδρέων κατατρέχεις ὡς ἀμούσων
[4, 184]   τὴν κηρόδετον. (Ταῦτα ἔχεις παρ´  ἡμῶν   τῶν Ἀλεξανδρέων, Οὐλπιανὲ ὀνοματοθήρα, τῶν
[4, 141]   Καρνείων ἑορτὴ ἐπὶ ἡμέρας θʹ  (ὴν   δὲ τῆς διαίτης τῆς τοιαύτης
[4, 159]   τὸν Δί´· οὐ γὰρ ἥδομαι.  (Ἢν   γὰρ τράγῃ τις, τοῦ στόματος
[4, 144]   τοῦ ἂν ἐόντες βουλεύωνται. Καὶ  ἢν   μὲν ἅδῃ καὶ νήφουσι, χρέονται
[4, 133]   σοι ἐφαίνεθ´ οὑφθός; {Β. Μικρὸς  ἦν,   ἀκήκοας; ἅλμη τε λευκὴ καὶ
[4, 166]   αὐτὸς πρὸς μὲν τὰς ἡδονὰς  ἦν   ἀκρατής, τῶν δὲ πολιτικῶν πραγμάτων
[4, 156]   δειπνεῖν χρεών. Ἐμοί τε πολλῷ  ἦν   ἄμεινον κατὰ τὸ Παρμενίσκου τῶν
[4, 167]   οἰκίαν. Τοῦ δ´ αὐτὸς αἴτιος  ἦν   ἄπληστος καὶ πολυτελὴς ὤν, προχείρως
[4, 153]   χιλίους δειπνίζων. Τὸ δὲ δεῖπνον  ἦν   ἄρτος μέγας καὶ κρέας, τὸ
[4, 173]   πρὸς τὰς ἱερουργίας, ~καὶ ὅτι  ἦν   αὐτοῖς ἀπὸ τῶν πράξεων ὀνόματα
[4, 144]   ἀσμένως κοιμηθῆναι πᾶς τόπος ἱκανὸς  ἦν   αὐτῷ. Ἐν δὲ τῷ Ἱέρωνι
[4, 131]   Κλεωνύμου παρέθηκεν ἡμῖν· ὄνομα δ´  ἦν   αὐτῷ φέναξ. Ἀναξανδρίδης δ´ ἐν
[4, 162]   οὕτως ἔχειν (Περσαῖον Ζήνωνος οἰκετιᾶ.  Ἦν   γὰρ ὄντως οἰκέτης γεγονὼς τοῦ
[4, 129]   Ἀλεξάνδρου τοῦ βασιλέως, ἔπινε πλεῖστον  (ἦν   γὰρ πολυπότης ὡς καὶ
[4, 159]   μέτρια δ´ ἐξαρκεῖν ἔφη. (Οὐκ  ἦν   γὰρ τοιοῦτος Καπανεὺς οἷον
[4, 156]   ἐν Πελιάσι· Τὸ δειπνάριον ἀνθηρὸν  ἦν,   γλαφυρὸν σφόδρα· φακῆς κατ´ ἄνδρα
[4, 167]   ἐν Κύπρῳ βασιλέως ὅτι ἄσωτος  ἦν   γράφει καὶ τάδε· Ἀλέξανδρος μετὰ
[4, 138]   ποιεῖς τοὺς ἄνδρας ἑστιωμένους. Ἀληθῆ,  ἦν   δ´ ἐγώ, λέγεις· ἐπελαθόμην ὅτι
[4, 182]   τρίτῳ Πολιτείας φησίν· Οὐκ ἄρα,  ἦν   δ´ ἐγώ, πολυχορδίας γε οὐδὲ
[4, 171]   ἐπιστάτης γέγονε τῆς ὅλης διακονίας.  Ἦν   δ´ ἐπιφανὴς καὶ ἔντιμος
[4, 162]   ὄμματ´ ἔχων, κραδίην δ´ ἀκύλιστον.  Ἦν   δ´ εὔστοχος Κτησίβιος καὶ
[4, 163]   σοφὸν ἐγκρατέως μετ´ ἐκείνου πυθαγορίζειν.  Ἦν   δ´ Διόδωρος οὗτος τὸ
[4, 183]   διασῴζει τὴν τοῦ χρησαμένου προσηγορίαν.  Ἦν   δ´ Ἐπίγονος φύσει μὲν
[4, 168]   Ἀθηναῖοι ὁμοθυμαδὸν ἀνεβόησαν Εἰς ἀκολασίαν.  Ἦν   δ´ Φῶκος καὶ φιλοπότης.
[4, 151]   φέρων τὸ κέρας οἰνοχόος  ἦν,   εἶπεν ἰδὼν τὸν Ξενοφῶντα οὐκ
[4, 167]   ἀριστίνδην ἐξειλεγμένοι, ἀλλ´ εἴ τις  ἦν   ἐν τοῖς Ἕλλησιν τοῖς
[4, 128]   καὶ ὅσον ἄλλο πτηνῶν πλῆθος  ἦν.   (Ἐπεδώκαμεν οὖν, φησί, καὶ ταῦτα
[4, 166]   ἀκρατής, τῶν δὲ πολιτικῶν πραγμάτων  (ἦν)   ἐπιμελής. Περὶ δὲ τῶν Ταραντίνων
[4, 153]   δὲ ἄνδρες μαχαιροφόροι καὶ σιωπὴ  ἦν   εὔτακτος. Ἐν δὲ τῇ βʹ
[4, 128]   ἐπίκλην δὲ Πολιορκητῇ (ἐρωμένη δ´  ἦν   Λάμια τοῦ Δημητρίου) τοῦ
[4, 168]   εἰς τὸ δεῖπνον λαμπρὰ μὲν  ἦν   παρασκευὴ καὶ τοῖς εἰσιοῦσι
[4, 159]   μυρίους αὐτὴν ἔχειν. Τοιαύτη τις  ἦν   φιλοχρηματία παρὰ τοῖς τότε·
[4, 151]   δεῖπνον πάντες (τὸ δὲ δεῖπνον  ἦν   καθημένοις κύκλῳ) ἔπειτα δὲ τρίποδες
[4, 171]   ἐστὶ κοινότερον ἐν Φανίῳ· Φειδωλὸς  ἦν   καὶ μέτριος ἀγοραστής. Ὀψώνην δ´
[4, 149]   καὶ ἀνδρώδης ὑπάρχειν· θαυμαστὸν γὰρ  ἦν   καὶ περιβόητον παρ´ αὐτοῖς
[4, 151]   ξένους αἰεὶ ἐτίθεντο· νόμος γὰρ  ἦν.   Καὶ πρῶτος τοῦτ´ ἐποίει Σεύθης·
[4, 136]   γλάνιές τε, μόρμυρος ἄντα δ´  ἦν,   μεγάλη, σπάρος· οὓς μάγειρος
[4, 142]   δ´ ὑπερήφανον. δ´ οἶνος  ἦν   μικρῷ βελτίων, ὅτε παρείησάν τινες.
[4, 176]   μνημονεύοντα· ὅτι δὲ μόναυλος  ἦν   νῦν καλούμενος καλαμαύλης σαφῶς
[4, 168]   Φωκίωνος υἱόν, φησί, Φῶκον οὐκ  ἦν   ὃς οὐκ ἐμίσει Ἀθηναίων. Καὶ
[4, 134]   οὐδὸν ἰών. Σχεδόθεν δέ οἱ  ἦν   παράσιτος Χαιρεφόων, πεινῶντι λάρῳ ὄρνιθι
[4, 159]   ὅδ´ ἐστίν· βίος μὲν  ἦν   πολύς, (ἥκιστα δ´ ὄλβῳ γαῦρος
[4, 150]   ἐπεθύμησας θοίνης εὐτελεστέρας. Τίνα δ´  ἦν   τὰ Αἰγύπτια δεῖπνα Πρωταγορίδης ἐν
[4, 154]   τέχνημα καταδείξαντος. Ὅτι δὲ ἀρχαῖον  ἦν   τὸ περὶ τοὺς μονομάχους καὶ
[4, 128]   χρυσῇ· πέντε χρυσῶν ἑκάστῃ δ´  ἦν   τὸ τίμημα. (Ἐπεὶ δ´ ἐξέπιον
[4, 149]   χορηγός. Τὸ δὲ δεῖπνον  ἦν   τοιοῦτο· τυρὸς καὶ φυστὴ μᾶζα
[4, 140]   ψαιστὰ κάμματα. (Ὅτι δὲ ἔθος  ἦν   τοῖς πάλαι καὶ φύλλα δάφνης
[4, 142]   δὲ παρατιθέμενα ἐπὶ μὲν τραπεζίου  ἦν   τοῦ τυχόντος, (τὰ δὲ λοιπὰ
[4, 159]   πολύς, (ἥκιστα δ´ ὄλβῳ γαῦρος  ἦν,   φρόνημα δὲ οὐδέν τι μεῖζον
[4, 184]   (διόπερ καὶ αὐλητικὴ περισπούδαστος  ἦν.   Χαμαιλέων γοῦν Ἡρακλεώτης ἐν
[4, 137]   τε, θεοῦ Βρομίοιο τιθῆναι, πρόσφατος  ἥν   θ´ ἁμάμαξυν ἐπίκλησιν καλέουσι. Τῶν
[4, 158]   καὶ συνετωτάτου ἀδελφὴν Φακῆν καλουμένην,  ἣν   ἄλλοι τινὲς Καλλιστὼ ὀνομάζουσιν, (ὡς
[4, 157]   δεῖπνον. (Ἡμῖν δὲ αὐτάρκης μερὶς  ἣν   ἂν παρ´ ὑμῶν λάβωμεν, καὶ
[4, 157]   τῆς φακῆς τὴν σκευήν· εἰς  ἣν   ἀποβλέπουσα συμβουλεύσαιμ´ ἂν ὑμῖν κατὰ
[4, 140]   δείπνων κατάλυσις ἥδε καθάπερ σχημάτων.  Ἣν   δ´ εἰς τὰ τῶν ἀνδρῶν
[4, 140]   Πολέμων ὑπείληφεν, ἀλλὰ διττή·  ἣν   μὲν γὰρ τοῖς παισὶ παρέχουσι,
[4, 162]   Γελῷος ἐν τῇ Γαστρολογίᾳ  ἣν   μόνην ὑμεῖς ῥαψῳδίαν οἱ σοφοὶ
[4, 143]   δεξιᾶς εἰσιόντων εἰς τὰ ἀνδρεῖα,  ἣν   Ξενίου τε Διὸς ξενίαν τε
[4, 157]   τοῦ βίου τοιαῦτα σιτουμένους. (Πρὸς  ἣν   Καρνεῖος ἔφη· Εὐξίθεος
[4, 135]   ὅθεν ἐγχέλεων γένος ἀγροτεράων, παμμεγέθης,  ἣν   οὔ κε δύ´ ἀνέρες ἀθλητῆρες,
[4, 135]   θεοὶ θέσαν ἀνθρώποισι. (Ῥίνη δ´,  ἣν   φιλέουσι περισσῶς τέκτονες ἄνδρες, τρηχεῖ´
[4, 136]   φέρων, προκάλυμμα τραπέζης, ζώνην θ´,  ἣν   φορέεσκεν ἀγαλλομένη περὶ δειρήν, εἰς
[4, 154]   ἐρωμένους ἑαυτοῦ. Ἀλλὰ γὰρ οὐκ  ἠνέσχετο   δῆμος τὴν παρανομίαν ταύτην,
[4, 160]   Γαλάτας, Παρ´ οἷς ἔθος ἐστίν,  ἡνίκ´   ἂν προτέρημά τι ἐν τοῖς
[4, 136]   ἀγαλλομένη περὶ δειρήν, εἰς λέχος  ἡνίκ´   ἔβαινε Δρακοντιάδῃ μεγαθύμῳ. Σάνδαλα δ´
[4, 156]   ἐστίν, πάτερ, κομιδῇ μεσημβρία,  ἡνίκα   γε τοὺς νεωτέρους δειπνεῖν χρεών.
[4, 169]   εἴρηκεν· Ἄλλος ἐπὶ τούτῳ μέγας  ἥξει   τις ἰσοτράπεζος εὐγενής {Β. Τίνα
[4, 165]   ἐν τοῖς Ἀρκαδικοῖς δείπνοις μνήμης  ἠξιωμένων.   Καὶ τὸ ἀσώτιον ποῦ κεῖται;
[4, 146]   Θασίοισιν ὑπὲρ τῶν ἐν τῇ  ἠπείρῳ   πολίων τῶν σφετέρων δεξαμένοις τὴν
[4, 184]   διὰ τὸ πένεσθαι διδάσκοντες  ἠπίσταντο   πολλοὺς κατεσκεύασαν ἄνδρας ἐλλογίμους. Ἔμελεν
[4, 167]   αὐτόν· ἁπλῶς γὰρ οὐδεὶς αὐτῶν  ἠπίστατο   ζῆν ὀρθῶς οὐδὲ σωφρόνως οἰκεῖν
[4, 176]   φησιν· Παντὸς δὲ ὀργάνου καταμιτον  ἧπται,   κροτάλων, (ὑπὸ φανοῦ, πανδούρου, τῷ
[4, 136]   δέ τις βατάνη, ἧς οὐδεὶς  ἥπτετο   δειπνῶν, ἐν καθαρῷ ὅθι περ
[4, 164]   τοσαῦτα γράμματα (Σίμου τέχνην ἔλαβες.  {ΗΡ.   Σῖμος δ´ ἐστὶ τίς;
[4, 164]   ὑποκριτής {ΛΙΝ. Βούλιμός ἐσθ´ ἅνθρωπος.  {ΗΡ.   Ὅτι βούλει λέγε· πεινῶ γάρ,
[4, 164]   {ΛΙΝ. Δεῖξον τί ἐστι πρῶτον.  {ΗΡ.   Ὀψαρτυσία, ὥς φησι τοὐπίγραμμα. {ΛΙΝ.
[4, 164]   φύσιν ἐπὶ τί μάλισθ´ ὥρμηκε.  {ΗΡ.   Τουτὶ λαμβάνω. {ΛΙΝ. Δεῖξον τί
[4, 157]   Μετὰ τὸ συντελέσαι τοὺς ἄθλους  Ἡρακλέα   Εὐρυσθέως θυσίαν τινὰ ἐπιτελοῦντος συμπαραληφθέντα
[4, 164]   Λίνῳ ἱστορεῖ. Ὑποτίθεται δὲ τὸν  Ἡρακλέα   παρὰ τῷ Λίνῳ παιδευόμενον καὶ
[4, 171]   οἶσθα σύ. Καὶ Φιλύλλιος ἐν  Ἡρακλεῖ·   Βούλεσθε δῆτ´ ἐγὼ φράσω τίς
[4, 157]   μερίδας ἑκάστῳ παρατιθέντων, τῷ δ´  Ἡρακλεῖ   ταπεινοτέραν παραθέντων, ~ὁ Ἡρακλῆς (ἀτιμάζεσθαι
[4, 145]   δεῖπνον ἐκ παλαιοῦ τεταγμένον ἐστίν.  (Ἡρακλείδης   δ´ Κυμαῖος τὰ
[4, 134]   βάκηλον; Οὐδ´ αἰσχύνεται τὸν  Ἡράκλειτον   πᾶσιν ἐξηγούμενος, τὴν Θεοδέκτου
[4, 158]   θυμὸν ἡμεῖς, εἰ καὶ πάντα  Ἡρακλέους   ζηλωταί. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΕ' (Τραγικὸν γὰρ
[4, 153]   ὅταν