HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Athénée de Naucratis, les Deipnosophistes (ou Le Banquet des sages), livre IV

Liste des contextes (ordre alphabétique)


π  =  1039 formes différentes pour 1795 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, pages
[4, 169]   ἡδονῆς. Πατάνιον δὲ διὰ τοῦ  π>   Ἀντιφάνης ἐν Γάμῳ· (Πατάνια, σεῦτλον,
[4, 175]   λωτὸς ἐν πλευροῖσιν ἄψυχος  παγεὶς   ἔμπνουν ἀνίει μοῦσαν. Ἐγρέτου δέ
[4, 171]   οἱ προτένθαι γὰρ δοκοῦσιν μοι  παθεῖν·   ἵν´ ὡς τάχιστα τὰ πρυτανεῖ´
[4, 172]   σκάφας. Μένανδρος Δημιουργῷ· Τί τοῦτο,  παῖ;   διακονικῶς γὰρ νὴ Δία (προελήλυθας.
[4, 149]   φόβων. Ἀπὸ δὲ τῶν σπονδῶν  παιὰν   ᾄδεται. Ὅταν δὲ τοῖς ἥρωσι
[4, 139]   καὶ τὸν εἰς τὸν θεὸν  παιᾶνα   οὐκ ᾄδουσιν οὐδ´ ἄλλο τι
[4, 176]   σημανέων. Ηὔλει δὴ Γλαύκης μεμεθυσμένα  παίγνια   Μουσέων τὸν ἐν ἀκρήτοις
[4, 137]   γλυκερόν, μέγαν ἔγκυκλον, ἄνδρες, Δήμητρος  παῖδ´   ὀπτὸν ἐπεισελθόντα πλακοῦντα, (πῶς ἂν
[4, 151]   μὴ δείσῃς τὸν πολέμιον. Ἄλλος  παῖδα   εἰσαγαγὼν οὕτως ἐδωρήσατο προπίνων καὶ
[4, 169]   καὶ οἱ τῶν παίδων οἴδασι  παιδαγωγοί.   ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Κ' Περὶ δὲ τῶν
[4, 133]   ἔνδον ὄξος ὀξύ σοι. Ὑπολαμβάνω,  παιδάριον,   ὀπὸν εἰλήφαμεν. Ἄριστα τούτοις πάντα
[4, 148]   κεκοσμημένους ἵππους, πᾶσι δὲ λαμπτηροφόρους  παῖδας   Αἰθίοπας παρέστησε. Τῇ δὲ τετάρτῃ
[4, 154]   μονομαχῆσαι ἃς ἐκέκτητο, ἕτερος δὲ  παῖδας   ἀνήβους ἐρωμένους ἑαυτοῦ. Ἀλλὰ γὰρ
[4, 154]   Φοινίσσαις οὕτως· Ἐς Οἰδίπου δὲ  παῖδε,   διπτύχω κόρω, Ἄρης κατέσκηψ´, ἔς
[4, 184]   χρόνοις. Ἐγένετο οὖν ἀνανέωσις πάλιν  παιδείας   ἁπάσης κατὰ τὸν ἕβδομον βασιλεύσαντα
[4, 184]   βαρβάρους, ἐκλειπούσης ἤδη τῆς ἐγκυκλίου  παιδείας   διὰ τὰς γενομένας συνεχεῖς κινήσεις
[4, 130]   λεγόμενον ἀνιστάμενοι. Ἔναττον οὖν οἱ  παῖδες   εἰς τὰς εὐτυχεῖς σπυρίδας, ἕως
[4, 159]   μήτηρ ἡδονὰς τοιάσδ´ ἔχει, οὐ  παῖδες   ἐν δόμοισιν, οὐ φίλος πατήρ,
[4, 149]   μετὰ τῶν δούλων· οἱ δὲ  παῖδες   ἐν ταῖς ἑστιάσεσι μετὰ τῶν
[4, 147]   δείπνου· ~Εἰς δ´ ἔφερον διπλόοι  παῖδες   λιπαρῶπα τράπεζαν (ἄμμ´, ἑτέραν δ´
[4, 147]   μὲν ἐξαπάειρον δμῶες, ἔπειτα δὲ  παῖδες   νίπτρ´ ἔδοσαν κατὰ χειρῶν. (Σωκράτης
[4, 139]   καὶ πανήγυρις ἀξιόλογος καὶ μεγάλη·  (παῖδές   τε γὰρ κιθαρίζουσιν ἐν χιτῶσιν
[4, 160]   οὐκ ἀναγινώσκοντες βιβλία μόνα  παιδεύει   (τούς γε ἐπιθυμοῦντας τῶν καλῶν·
[4, 164]   τὸν Ἡρακλέα παρὰ τῷ Λίνῳ  παιδευόμενον   καὶ κελευσθέντα ἀπὸ βιβλίων πολλῶν
[4, 184]   Ἀλεξανδρέα, ὅτι Ἀλεξανδρεῖς εἰσιν οἱ  παιδεύσαντες   πάντας τοὺς Ἕλληνας καὶ τοὺς
[4, 139]   γὰρ αἱ τιτθαὶ τὰ ἄρρενα  παιδία   κατὰ τὸν καιρὸν τοῦτον εἰς
[4, 156]   ἔφη, τὴν Θρᾴκιον ταύτην παίξας  παιδιὰν   διεφθάρης· ἀνέτεινες γὰρ ἡμᾶς ὥσπερ
[4, 155]   τέθνηκε, καὶ οἱ ἄλλοι γελῶσι  παιδιὰν   ἔχοντες τὸν ἐκείνου θάνατον. (Ταῦτ´
[4, 169]   ὀβελίσκους δώδεκα, κρεάγραν, θυίαν, τυροκνῆστιν  παιδικήν,   στελεόν, σκαφίδας τρεῖς, δορίδα, κοπίδας
[4, 182]   Εἰσὶν δ´ οἱ αὐτοὶ τοῖς  παιδικοῖς   καλουμένοις, οἷς οὐκ οὖσιν ἐναγωνίοις
[4, 176]   μόνον (τοὺς παρθενίους καλουμένους καὶ  παιδικούς,   ἀλλὰ καὶ τοὺς ἀνδρείους, οἵτινες
[4, 184]   γραμματικῶν, φιλοσόφων, γεωμετρῶν, μουσικῶν, ζωγράφων,  παιδοτριβῶν   τε καὶ ἰατρῶν καὶ ἄλλων
[4, 135]   κυλινδόμενοι καναχὴν ἔχον ἐν ποσὶ  παίδων   ἐν καθαρῷ, ὅθι κύματ´ ἐπ´
[4, 139]   τοῖς Τιθηνιδίοις καλουμένοις ὑπὲρ τῶν  παίδων·   κομίζουσι γὰρ αἱ τιτθαὶ τὰ
[4, 169]   Ἱππονίκου, ὃν καὶ οἱ τῶν  παίδων   οἴδασι παιδαγωγοί. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Κ' Περὶ
[4, 150]   παριόντες ξένοι ὑπὸ τῶν ἐφεστηκότων  παίδων   οὐκ ἠφίεντο ἕως ἂν μεταλάβωσι
[4, 158]   (ἀτιμάζεσθαι ὑπολαβὼν ἀπέκτεινε τρεῖς τῶν  παίδων   Περιμήδην, Εὐρύβιον, Εὐρύπυλον. Οὐ τοιοῦτοι
[4, 155]   τινας ἐν τοῖς συμποσίοις ἀγχόνην  παίζειν   βρόχον ἀρτήσαντας ἔκ τινος ὕψους
[4, 156]   ὤφελον, ἔφη, τὴν Θρᾴκιον ταύτην  παίξας   παιδιὰν διεφθάρης· ἀνέτεινες γὰρ ἡμᾶς
[4, 136]   τε μέλας ἀκροκώλιά θ´ ἑφθά.  Παῖς   δέ τις ἐκ Σαλαμῖνος ἄγεν
[4, 152]   τοῦτο ποιοῦσι. Περιφέρει δὲ  παῖς   ἐπὶ τὰ δεξιὰ καὶ τὰ
[4, 142]   δειπνήσειαν, ἐσιώπων πάντες, τε  παῖς   ἐφειστήκει κεκραμένον ἔχων τὸ ποτὸν
[4, 136]   νιψαμένοισιν ἀπ´ ὠκεανοῖο ῥοάων ὡραῖος  παῖς   ἦλθε φέρων μύρον ἴρινον ἡδύ,
[4, 143]   δειπνήσασιν ἄλλο παρατίθεται. (Τοῖς δὲ  παισὶ   κοινὸς κέκραται κρατήρ. Τοῖς δὲ
[4, 140]   διττή· ἣν μὲν γὰρ τοῖς  παισὶ   παρέχουσι, πάνυ τις εὔκολός ἐστι
[4, 128]   αὐτῷ πίνακι τοῖς κατόπιν διεδίδου  παισίν.   Ἄλλα δ´ ἐσθίειν περιεφέρετο πολλὰ
[4, 130]   μικροῖς ἐκπώμασι περισοβεῖν ἐκέλευε τοῖς  παισίν.   Ἐπίνομεν οὖν εὐμαρῶς ὥσπερ ἀντίδοτον
[4, 176]   καὶ Κώταλον καὶ  Πάκαλον.   Ἀλλὰ Θέωνα τὸν καλαμαυλήτην εἴπατε
[4, 140]   (Ὅτι δὲ ἔθος ἦν τοῖς  πάλαι   καὶ φύλλα δάφνης τραγηματίζεσθαι Καλλίας
[4, 184]   ἄνδρας ἐλλογίμους. Ἔμελεν δὲ τοῖς  πάλαι   πᾶσιν Ἕλλησι μουσικῆς· (διόπερ καὶ
[4, 161]   Πρὸς τῶν θεῶν, οἰόμεθα τοὺς  πάλαι   ποτὲ (τοὺς Πυθαγοριστὰς γινομένους ὄντως
[4, 133]   ὑποβινητιῶντα βρώματα. ~(Ἐχρῶντο γὰρ οἱ  παλαιοὶ   καὶ τοῖς εἰς ἀναστόμωσιν βρώμασιν
[4, 182]   μάγαδις καλούμενος αὐλὸς καὶ  παλαιομάγαδις   ὀνομαζόμενος ἐν ταὐτῷ ὀξὺν καὶ
[4, 168]   ἔκ τινος περιουσίας ζῶντας τὸ  παλαιὸν   ἀνεκαλοῦντο οἱ Ἀρεοπαγῖται καὶ ἐκόλαζον,
[4, 154]   ἕως ἀναιρέσεως ἔρχονται. Τὸ δὲ  παλαιόν,   φησίν, ὅτι παρατεθέντων κωλήνων τὸ
[4, 145]   φόρος καὶ τὸ δεῖπνον ἐκ  παλαιοῦ   τεταγμένον ἐστίν. (Ἡρακλείδης δ´
[4, 136]   σιτίζεσθαι. (Ἤσθιε δ´ ὥστε λέων,  παλάμῃ   δ´ ἔχε τὸ σκέλος αὐτοῦ,
[4, 136]   (οὗ πλήρης περ ἐὼν κρατερῶς  παλάμῃ   ἐπορέχθην γεύσασθ´ ἱμείρων· τὸ δέ
[4, 147]   ὅθεν ἐλλίπομεν, θοίνα παρέης· ὅτε  παλάξαι   δύνατ´ ἐπικρατέως ἔγωγ´ ἔτι, κοὔ
[4, 154]   Ἄρης κατέσκηψ´, ἔς τε μονομάχου  πάλης   ἀγῶνα νῦν ἑστᾶσιν. Ἔοικεν δὲ
[4, 140]   οὕτω τὰ συνδείπνια καλῶν. καὶ  πάλιν·   Ἄικλον Ἀλκμάων ἁρμόξατο. Ἄικλον δ´
[4, 128]   ἀργυροῦς πίναξ ἕτερος, ἐφ´  πάλιν   ἄρτος μέγας καὶ χῆνες καὶ
[4, 142]   συμπεριενεχθεῖσι νόμου χάριν παρεσκευάζετο καὶ  πάλιν   αὐτοῖς στρωμναί τε τοῖς μεγέθεσιν
[4, 172]   τραγηματίζεται, (μυρισάμενος δὲ καὶ στεφανωσάμενος  πάλιν   δειπνεῖ τὰ μελίπηκτα ταῖς κίχλαις.
[4, 148]   καὶ εἰς αὔριον παρεκάλει συνδειπνῆσαι  πάλιν   ἥκοντα μετὰ τῶν φίλων καὶ
[4, 129]   δὲ καὶ τούτων ἀπηλλάγημεν, ἐκλαμβάνει  πάλιν   ἡμᾶς θερμός τις καὶ ζωρότερος
[4, 129]   δοθέντων ἡμῖν ἀνασεσωσμένων. Ἔπειτα στέφανοι  πάλιν   καὶ διλήκυθον μύρου χρυσοῦν καὶ
[4, 148]   φανῆναι τὰ πρῶτα μικρά, καὶ  πάλιν   καὶ ταῦτα ἐδωρήσατο. Τῶν δ´
[4, 141]   ἕκαστος βουλόμενος, καὶ πιεῖν  πάλιν   ὅταν θυμὸς ἑκάστῳ κώθων
[4, 142]   ζωμῷ καὶ κρεᾳδίοις ἀφελῶς οὔτε  πάλιν   οὕτως ὑπερτείνειν ὡς εἰς τὸ
[4, 184]   διαδόχους χρόνοις. Ἐγένετο οὖν ἀνανέωσις  πάλιν   παιδείας ἁπάσης κατὰ τὸν ἕβδομον
[4, 129]   ἕκαστος ἔριφον ζέοντα ἐφ´ ἑτέρῳ  πάλιν   πίνακι τοιούτῳ σὺν μύστροις χρυσοῖς.
[4, 169]   μάγειρος οὗτος Πατανίων προσελθέτω. Καὶ  πάλιν·   Πλείους Στρατονίκου τοὺς μαθητάς μοι
[4, 136]   αὐτοῦ, ὄφρα οἱ οἴκαδ´ ἰόντι  πάλιν   ποτιδόρπιον εἴη. Χόνδρος δ´ ἡδυπρόσωπος,
[4, 129]   νιψάμενοι τὰς χεῖρας ἐστεφανούμεθα καὶ  πάλιν   στλεγγίδας ἐλάβομεν χρυσᾶς, διπλασίους τῶν
[4, 144]   βασιλέα καὶ ἐν φυλακῇ ὄντα  πάλιν   τὰ αὐτὰ παρατίθεσθαι ζῶντα λαμπρῶς.
[4, 165]   οὐδὲ μάτην (χαριτογλωσσεῖν ἔνι μοι.  Πάλιν   τε εἰπόντος τοῦ Οὐλπιανοῦ· τίνα
[4, 152]   αὐτῷ παρατρέχοντι. (Ἀνελόμενον δ´ ἐκεῖνον  πάλιν   ὑμνεῖν λέγοντα διότι τὰ ἴχνη
[4, 168]   ἐπὶ τῆς Μουνιχίας· ἐφ´  πάλιν   ὑπὸ πάντων ἐπερραπίζετο. (Ἐπιδόσεων δέ
[4, 169]   (τὸ λεβήτιον, τἀκ τοῦ νίτρου·  πάλιν   ὑστερεῖς; Καὶ τὴν κύβηλιν τὴν
[4, 156]   φακῆν, δ´ ἐπεισέρρει Εἶτα  πάλιν   φακοὶ προσηνέχθησαν ὄξει βεβρεγμένοι, καὶ
[4, 145]   ᾄδουσί τε καὶ ψάλλουσιν αἱ  παλλακαὶ   αὐτῷ, καὶ μία μὲν ἐξάρχει,
[4, 135]   Κωπῶν, ὅθεν ἐγχέλεων γένος ἀγροτεράων,  παμμεγέθης,   ἣν οὔ κε δύ´ ἀνέρες
[4, 139]   θέατρον διεξέρχονται· χοροί τε νεανίσκων  παμπληθεῖς   εἰσέρχονται καὶ τῶν ἐπιχωρίων τινὰ
[4, 139]   πόλις καθέστηκεν. Ἱερεῖά τε  παμπληθῆ   θύουσι τὴν ἡμέραν ταύτην καὶ
[4, 172]   ἠγρυπνήκαμεν· καὶ νῦν ἔτι ἀποίητα  πάμπολλ´   ἐστὶν ἡμῖν. Πεμμάτων δὲ πρῶτόν
[4, 161]   χεῖρα, καθάπερ αἱ γυναῖκες, κατέφαγε  πάμπολλα   καὶ ταχύτατα, ἐξὸν κατὰ τὸν
[4, 171]   Εἰλέατροι δὲ καλοῦνται, ὥς φησι  Πάμφιλος,   οἱ ἐπὶ τὴν βασιλικὴν καλοῦντες
[4, 144]   μὲν τὸ παρὸν ἡδέως ἔπινε,  πᾶν   δὲ τὸ συντυχὸν ἡδέως ἤσθιεν·
[4, 146]   βασιλέα καὶ δειπνίζοντες Ξέρξην ἐς  πᾶν   κακοῦ ἀφίκοντο οὕτως ὥστε ἐκ
[4, 144]   δὲ διὰ τὸ φιλόπονος εἶναι  πᾶν   μὲν τὸ παρὸν ἡδέως ἔπινε,
[4, 141]   τούτων ζωμὸς ἱκανὸς ὢν παρὰ  πᾶν   τὸ δεῖπνον ἅπαντας αὐτοὺς παραπέμπειν,
[4, 168]   φιλοπότης. Νικήσαντος γοῦν αὐτοῦ ἵπποις  Παναθήναια   ὡς πατὴρ εἱστία τοὺς
[4, 167]   θεσμοθέτην αὐτὸν κατέστησεν. Τοῖς δὲ  Παναθηναίοις   ἵππαρχος ὢν ἰκρίον ἔστησε πρὸς
[4, 183]   πάντων ὀργάνων ὅσα πολύχορδα καὶ  παναρμόνια   (Ἐστὶν δ´ σκινδαψὸς τετράχορδον
[4, 182]   δ´ ἐγώ, πολυχορδίας γε οὐδὲ  παναρμονίου   ἡμῖν δεήσει ἐν ταῖς ᾠδαῖς
[4, 184]   τοὺς Τρωγλοδύτας φησὶ κατασκευάζειν τὴν  πανδούραν   (ἐκ τῆς ἐν τῇ θαλάσσῃ
[4, 182]   νῦν, φησίν, καλούμενοι ναβλισταὶ καὶ  πανδουρισταὶ   καὶ σαμβυκισταὶ καινῷ μὲν οὐδενὶ
[4, 183]   διαψάλλει τριγώνοις. Τοῦ δὲ καλουμένου  πανδούρου   Εὐφορίων μέν, ὡς προείρηται, καὶ
[4, 176]   καταμιτον ἧπται, κροτάλων, (ὑπὸ φανοῦ,  πανδούρου,   τῷ τε ἡδεῖ μοναύλῳ τὰς
[4, 148]   συνηθροισμένων ἐπὶ τὴν θέαν τῶν  Πανελλήνων.   Μετεβαινε δ´ ἐνίοτε, φησίν, καὶ
[4, 130]   καὶ Ἔρωτες καὶ Ἀρτέμιδες καὶ  Πᾶνες   καὶ Ἑρμαῖ καὶ τοιαῦτα πολλὰ
[4, 149]   δὲ τῇ τοῦ Κωμαίου Ἀπόλλωνος  πανηγύρει,   εἰσιόντες πάντες ἐν στολαῖς λευκαῖς,
[4, 153]   μονομάχων θέας οὐ μόνον ἐν  πανηγύρεσι   καὶ θεάτροις ἐποιοῦντο Ῥωμαῖοι, παρὰ
[4, 183]   βʹ περὶ τῶν ἐπὶ Δάφνῃ  πανηγύρεων.   ~Πυθαγόρας δὲ γεγραφὼς περὶ
[4, 176]   δευτέρῳ περὶ τῶν ἐπὶ Δάφνῃ  πανηγύρεών   φησιν· Παντὸς δὲ ὀργάνου καταμιτον
[4, 139]   ἡμερῶν γίνεται θέα ποικίλη καὶ  πανήγυρις   ἀξιόλογος καὶ μεγάλη· (παῖδές τε
[4, 147]   ἔτι, κοὔ κε λέγοι τις  πάνθ´   παρῆν ἐτύμως ὔμμιν, παρέπαισε
[4, 176]   τὰ γενέθλια· τοῦτο γὰρ εἶχεν,  πανμαρπᾶν   ηδυσμα σημανέων. Ηὔλει δὴ Γλαύκης
[4, 170]   σέσελι, πήγανον, πράσον. Ἐν δὲ  Παννυχίδι   Ἐρίθοις· μάγειρον δὲ ποιεῖ
[4, 175]   στέρημα κωμασάσης. Ἀραρὼς δ´ ἐν  Πανὸς   γοναῖς· Ἀναρπάσας μόναυλον εὐθὺς πῶς
[4, 170]   λέγ´ ὅτου δεῖ· λήψομαι γὰρ  πάντ´   ἐγώ. {Α. Ὀρθῶς γε· πρῶτον
[4, 147]   φιλότας, ἀλλ´ ἀλλοπλατεῖς τὸ μέγιστον  πάντ´   ἔπαθεν λιπαροντεσ εγχελεατινες ἄριστον γόγγροιτοιωνητεμων
[4, 169]   κακκάβην. Ἀντιφάνης δ´ ἐν Φιλοθηβαίῳ·  Πάντ´   ἔστιν ἡμῖν· τε γὰρ
[4, 160]   λόγον Μάγνος μὲν  πάντα   ἄριστος, ἔφη, (Λαρήνσιος ὀξέως καὶ
[4, 134]   οὐ πιθόμην, ἀλλ´ ἤσθιον εἴδατα  πάντα,   ~(βολβοὺς ἀσπάραγόν τε καὶ ὄστρεα
[4, 168]   ἔλεγεν καταισχύνας τὸ γένος.  Πάντα   γὰρ ἀνάλωσε τὰ πατρῷα εἰς
[4, 172]   ταὐτὸν καρυκεύειν μέλι, σεμίδαλιν, ᾠά·  πάντα   γὰρ τἀναντία νῦν ἐστιν·
[4, 129]   κατακείμενος ἀργυρᾷ (πλήρης ἰχθύων ὀπτῶν  πάντα   γένη συνηθροισμένων, ἅπασί τε προσεδόθη
[4, 148]   ὄψεως ἐκπλαγέντος ὑπομειδιάσασα ταῦτ´ ἔφη  πάντα   δωρεῖσθαι αὐτῷ καὶ εἰς αὔριον
[4, 158]   δὲ δόγμα ἐστὶν ὅτι τε  πάντα   εὖ ποιήσει σοφὸς καὶ
[4, 158]   τὸν θυμὸν ἡμεῖς, εἰ καὶ  πάντα   Ἡρακλέους ζηλωταί. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΕ' (Τραγικὸν
[4, 132]   γ´ ἂν παρατιθῇς, κάθαλα ποιήσας  πάντα   κἀσκοροδισμένα. Διὰ γὰρ τὸ πλῆθος
[4, 130]   ἐν κύκλῳ ὀθόναις διείληπτο  πάντα   λευκαῖς· καὶ ἀναπετασθεισῶν Ναΐδες ἐφάνησαν
[4, 144]   Παφλαγόνων φησὶ βασιλέα Θῦν ἑκατὸν  πάντα   παρατίθεσθαι δειπνοῦντα ἐπὶ τὴν τράπεζαν
[4, 133]   παιδάριον, ὀπὸν εἰλήφαμεν. Ἄριστα τούτοις  πάντα   πιέσω καὶ πυκνά, φυλλὰς
[4, 175]   λαχεῖν τιν´. Οἶδα γὰρ ὅτι  πάντα   πράγματ´ ἀνατριαινώσει κρότοις. Καὶ Ἀξιόνικος
[4, 145]   τοῖς ἐν δυναστείᾳ οὖσιν ἁθρόα  πάντα   τὰ σιτία ἐπὶ τὴν τράπεζαν,
[4, 141]   ἐννέα καθ´ ἕκαστον ἄνδρες δειπνοῦσι,  πάντα   τε ἀπὸ κηρύγματος πράσσεται, ἔχει
[4, 140]   ἐπὶ τοῦ σκιμποδίου καθῆσθαι,  πάντα   τοιαῦτα ποιοῦσιν εἰς ἐπάικλα. Τὰ
[4, 137]   τινὰ χρείαν τὸν κέραμον κατᾶξαι  πάντα   τοὺς ἱεροποιοὺς ὡς (μακρόθεν) οὐκ
[4, 147]   αὐτῷ βασιλικὸν συμπόσιον, ἐν  πάντα   χρύσεα καὶ λιθοκόλλητα περιττῶς ἐξειργασμένα
[4, 156]   κυνικῶν συμπόσιον δειπνεῖν ἐνθάδε  πάντα   ὥσπερ τοὺς πυρέσσοντας περιφερόμενα ὁρᾶν.
[4, 168]   ἱστοριῶν, Ἀπίκιόν τινα ἐπὶ ἀσωτίᾳ  πάντας   ἀνθρώπους ὑπερηκοντικέναι. Οὗτος δ´ ἐστὶν
[4, 184]   Προτρεπτικῷ Λακεδαιμονίους φησὶ καὶ Θηβαίους  πάντας   αὐλεῖν μανθάνειν Ἡρακλεώτας τε τοὺς
[4, 142]   αὐτὸς προσομιλῶν πρὸς ἕκαστον καὶ  πάντας   ἐκκαλούμενος εἰς τὸ τὰ μὲν
[4, 150]   πλουσιώτατον ὄντα ἐπαγγείλασθαι ἑστιᾶσαι Γαλάτας  πάντας   ἐνιαυτὸν καὶ τοῦτο συντελέσαι ποιήσαντα
[4, 157]   μείζοσιν ἐμπεσοῦνται τότε λύμαις. Διὸ  πάντας   εὐλαβουμένους τὴν τῶν κυρίων ἀνάτασιν
[4, 174]   τι ἡδὺς καὶ τερπνός, ὡς  πάντας   ἡμᾶς ἐπιστραφῆναι θελχθέντας ὑπὸ τῆς
[4, 174]   ταύτης συμφωνίας, ἥτις ἡμᾶς ἐπέστρεψεν  πάντας   κατακηληθέντας (ὑπὸ τῆς μουσικῆς) Καὶ
[4, 172]   λόγον ποιούμενός φησιν· Ὡς δουρὶ  πάντας   νίκασε νέους ὑπὲρ δινάεντα βαλὼν
[4, 183]   τριγώνῳ ἐπικαλουμένῳ ὀργάνῳ οὕτως ἐποίησε  πάντας   Ῥωμαίους μουσομανεῖν ὡς τοὺς πολλοὺς
[4, 139]   ταύτην καὶ δειπνίζουσιν οἱ πολῖται  πάντας   τοὺς γνωρίμους καὶ τοὺς δούλους
[4, 184]   ὅτι Ἀλεξανδρεῖς εἰσιν οἱ παιδεύσαντες  πάντας   τοὺς Ἕλληνας καὶ τοὺς βαρβάρους,
[4, 142]   Ἄρεα καὶ τὸν Ἀκρότατον εὐτελείᾳ  πάντας   ὑπερβεβληκέναι τοὺς ἀφελεστάτους τῶν πρότερον.
[4, 143]   δ´ αὐτοὺς καλοφόρους. Εἰσὶ δὲ  πανταχοῦ   κατὰ τὴν Κρήτην οἶκοι δύο
[4, 129]   οἷς λεχθεῖσιν οἱ δ´ ἐννέα  πάντες   ἀνέσταν» Ἁρπάζοντες κἄλλος ἄλλον φθάνοντες.
[4, 144]   παρέχει τὰς ἡδονάς. Διὸ καὶ  πάντες   ἄνθρωποι ἡδέως προσδέχονται τὰς ἑορτὰς
[4, 163]   περὶ τὸ γελοῖον· ~(διὸ καὶ  πάντες   αὐτὸν ἐπὶ τὰ συμπόσια παρεκάλουν·
[4, 132]   πλῆθος τῶν παρ´ αὐτοῖς ἰχθύων  πάντες   βλιχανώδεις εἰσὶ καὶ μεστοὶ λάπης.
[4, 151]   Κέρατα δὲ οἴνου περιέφερον καὶ  πάντες   ἐδέχοντο. δὲ Ἀρύστας ἐπεὶ
[4, 141]   τι κομίζοντας εἰς μέσον, ἵνα  πάντες   εἰδῶσι τὴν τῆς θήρας φιλοπονίαν
[4, 173]   δὲ γυναικῶν Κυμινάνθαι, κοινῇ δὲ  πάντες   Ἐλεοδύται διὰ τὸ τοῖς ἐλεοῖς
[4, 149]   τοῦ Κωμαίου Ἀπόλλωνος πανηγύρει, εἰσιόντες  πάντες   ἐν στολαῖς λευκαῖς, (ἃς μέχρι
[4, 130]   ὁπότε τι τῶν ἀγομένων θεασαίμεθα  πάντες   ἐξενήφομεν, ὀρθοὶ τὸ δὴ λεγόμενον
[4, 143]   κεφαλήν. Διῄρηνται δ´ οἱ πολῖται  πάντες   καθ´ ἑταιρίας, καλοῦσι δὲ ταύτας
[4, 134]   χρόνον ἠδ´ ἀναμεῖναι. Ἔνθ´ ἄλλοι  πάντες   λαχάνοις ἐπὶ χεῖρας ἴαλλον, ἀλλ´
[4, 149]   βουθυσία μεγάλη γίνεται καὶ ἑστιῶνται  πάντες   μετὰ τῶν δούλων· οἱ δὲ
[4, 132]   τοῦτο παραθήσεις μόνον, ἵνα ταὐτὰ  πάντες,   μὴ τὸ μὲν ἐγώ, τὸ
[4, 142]   τινες. Ἐπεὶ δὲ δειπνήσειαν, ἐσιώπων  πάντες,   τε παῖς ἐφειστήκει κεκραμένον
[4, 161]   ταῦτα. {Β. Δεσμωτηρίου λέγεις δίαιταν·  πάντες   οὕτως οἱ σοφοὶ διάγουσι καὶ
[4, 143]   παρατίθεται κεκραμένον ὑδαρῶς· τοῦτο κοινῇ  πάντες   πίνουσιν οἱ κατὰ τὴν κοινὴν
[4, 151]   δὲ εἰσῆλθον ἐπὶ τὸ δεῖπνον  πάντες   (τὸ δὲ δεῖπνον ἦν καθημένοις
[4, 159]   οὗτος; {Β. Πλούσιος· τούτους δὲ  πάντες   φασὶν εὐγενεστάτους, πένητα δ´ εὐπάτριδ´
[4, 145]   δειπνοῦσιν, οὓς καὶ ὁρᾶν ἔξεστι  παντὶ   τῷ βουλομένῳ, οἳ δὲ εἴσω
[4, 148]   ταύτης τύμπανα καὶ νεβρίδας καὶ  παντοδαπὰ   (ἄλλ´ ἀθύρματα Διονυσιακὰ ἐξαρτήσαντα μετὰ
[4, 164]   τραγῳδίαι, Χοιρίλος, Ὅμηρος, Ἐπίχαρμος, συγγράμματα  παντοδαπά.   Δηλώσεις γὰρ οὕτω τὴν φύσιν
[4, 153]   τε στρωμναὶ καὶ ἐκπώματα ἀργυρᾶ  παντοδαπά,   καὶ δούλων πλῆθος εὐπρεπῶν παρέστηκεν
[4, 132]   ἐν προσφάτοις ἰχθυδίοις τεθραμμένα (καὶ  παντοδαποῖς,   τοῖς ἁλμίοις μὲν οὐ πάνυ
[4, 147]   ὀξυβάφων πλήρεις, σύν τε χλιδῶσαι  παντοδαποῖσι   τέχνας εὑρήμασι πρὸς βιοτάν, ψυχᾶς
[4, 173]   ἀγαθὰ κεκτῆσθαι δοκεῖ, εὔοψον ἀγοράν,  παντοδαπὸν   ὁρμοῦντ´ ὄχλον, αὐτοὺς παρασίτους τοῦ
[4, 128]   ἐχερνιψάμεθα. Καὶ στέφανοι εἰσηνέχθησαν πολλοὶ  παντοδαπῶν   ἀνθέων ἐπὶ πᾶσί τε χρυσαῖ
[4, 150]   Ἐνταῦθα δὲ λέβητας ἐπέστησε κρεῶν  παντοδαπῶν   μεγάλους, οὓς πρὸ ἐνιαυτοῦ καὶ
[4, 176]   ἐφελκόμενοι γέμοντας οἴνου καὶ βρωμάτων  παντοδαπῶν,   (οἷς παρέκειτο φωτίγγια καὶ μοναύλια,
[4, 142]   τ´ ἐκθέσεις πολλῶν καὶ βρωμάτων  παντοδαπῶς   πεποιημένων παραθέσεις, (ἔτι δὲ μύρων
[4, 176]   τῶν ἐπὶ Δάφνῃ πανηγύρεών φησιν·  Παντὸς   δὲ ὀργάνου καταμιτον ἧπται, κροτάλων,
[4, 173]   Δῆλον ἐλθεῖν ἠθέλης´ ἐκ Πειραιῶς,  πάντων   ἀκούων διότι παρασίτῳ τόπος οὗτος
[4, 167]   ταχέως, ἀλλ´ ἐξέβαλε καὶ ἔρριψε,  πάντων   ἀνθρώπων κάκιστος ὢν οἰκονόμος οὐ
[4, 168]   Μουνιχίας· ἐφ´ πάλιν ὑπὸ  πάντων   ἐπερραπίζετο. (Ἐπιδόσεων δέ ποτε γινομένων
[4, 165]   τὸν καλῶς εὐδαίμονα. (γελασάντων οὖν  πάντων   ἐπὶ τούτοις Οὐλπιανὸς ἔφη·
[4, 159]   τὸν καλούμενον κόγχον. Γελασάντων δὲ  πάντων   καὶ ἐπὶ τῷ κόγχῳ μάλιστα
[4, 141]   Νικοκλῆς οὕτως γράφει· Διακούσας δὲ  πάντων   ἔφορος ἤτοι ἀπέλυσεν
[4, 183]   ~(Τριγώνων ἄρα καὶ πηκτίδων καὶ  πάντων   ὀργάνων ὅσα πολύχορδα καὶ παναρμόνια
[4, 183]   κατὰ χεῖρα δίχα πλήκτρου ἔψαλλεν.  Πάντων   οὖν τούτων τῶν προειρημένων ὀργάνων
[4, 161]   οὐδὲν ἀσκεῖτε, ἀλλὰ καὶ τὸ  πάντων   χαλεπώτατον λαλεῖτε περὶ ὧν οὐκ
[4, 162]   Ζήνωνα διαμιλλώμενος ὡς σοφὸς  πάντως   ἂν εἴη καὶ στρατηγὸς ἀγαθός,
[4, 128]   τῶν αὐτοῦ μαθεῖν ἔστιν ἐπιστολῶν,  πάντως   αὐτῷ δηλοῦν εἴ τινι συμπεριενεχθείη
[4, 132]   παντοδαποῖς, τοῖς ἁλμίοις μὲν οὐ  πάνυ   ἁλίσκετ´, ἀλλ´ οὕτως παρέργως ἅπτεται·
[4, 137]   Ἐν Ἀθήναις δὲ ἱστοροῦσιν οὐ  πάνυ   ἀρχαίων δυεῖν γινομένων δείπνων ἐν
[4, 164]   προσελθὼν γὰρ λαβέ, (ἔπειτ´ ἀναγνώσει  πάνυ   γε διασκοπῶν ἀπὸ τῶν ἐπιγραμμάτων
[4, 158]   τρίτῳ Νόστων. (Ἐπὶ τούτοις γελάσαντος  πάνυ   ἔκλαμπρον τοῦ Πλουτάρχου οὐκ ἐνέγκας
[4, 129]   καὶ Μενδαίων καὶ Λεσβίων, χρυσίδων  πάνυ   μεγάλων ἑκάστῳ προσενεχθεισῶν. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β'
[4, 174]   γειτόνων τις ἐξηκούσθη ὑδραύλεως ἦχος  πάνυ   τι ἡδὺς καὶ τερπνός, ὡς
[4, 140]   μὲν γὰρ τοῖς παισὶ παρέχουσι,  πάνυ   τις εὔκολός ἐστι καὶ εὐτελής·
[4, 172]   Πεμμάτων δὲ πρῶτόν φησιν μνημονεῦσαι  Πανύασσιν   Σέλευκος, ἐν οἷς περὶ τῆς
[4, 129]   γὰρ πολυπότης ὡς καὶ  πάππος   αὐτοῦ Πρωτέας συγγενόμενος Ἀλεξάνδρῳ)
[4, 172]   Σέλευκος, ἐν οἷς περὶ τῆς  παρ´   Αἰγυπτίοις ἀνθρωποθυσίας διηγεῖται, πολλὰ μὲν
[4, 140]   Ποττὰν κοπίδ´ οιωσωμαι ἐν Ἀμύκλαισιν  παρ´   Ἀπέλλω, εἷ βάρακες πολλαὶ κἄρτοι
[4, 149]   θαυμαστὸν γὰρ ἦν καὶ περιβόητον  παρ´   αὐτοῖς πολυφαγία. Μετὰ δὲ
[4, 132]   Διὰ γὰρ τὸ πλῆθος τῶν  παρ´   αὐτοῖς ἰχθύων πάντες βλιχανώδεις εἰσὶ
[4, 141]   ἐνίοτε δὲ καὶ παρὰ πλειόνων,  παρ´   αὐτοῖς κατ´ οἶκον ἠρτυμένη ματτύη,
[4, 153]   ἱστοριῶν καὶ τὰς θεραπαίνας φησὶ  παρ´   αὐτοῖς μέχρι οὗ ἂν αὐξηθῶσι
[4, 152]   κατὰ πλοῦτον. δ´ ὑποδεχόμενος  παρ´   αὐτόν, ἐφεξῆς δ´ ἑκατέρωθε κατ´
[4, 142]   διότι τὰ παρὰ ἐκείνοις τῶν  παρ´   αὐτὸν οὐδὲν καταδεέστερον εἴη παρασκευαζόμενα.
[4, 151]   ἐδέχοντο. δὲ Ἀρύστας ἐπεὶ  παρ´   αὐτὸν φέρων τὸ κέρας
[4, 151]   τοῦτ´ ἐποίει Σεύθης· ἀνελόμενος τοὺς  παρ´   αὑτῷ κειμένους ἄρτους διέκλα κατὰ
[4, 175]   τὸν μόναυλον συνεχῶς ὀνομάζεις ἐπιχωριάζοντα  παρ´   ἡμῖν, ἄκουε καὶ περὶ αὐτοῦ
[4, 176]   μόνην, ἧς καὶ εὐτελέστατος  παρ´   ἡμῖν ἰδιώτης προσέτι τε καὶ
[4, 175]   γὰρ καὶ φῶτιγξ αὐλὸς  παρ´   ἡμῖν. Τοῦ δὲ μοναύλου μνημονεύει
[4, 184]   δὲ τὴν κηρόδετον. (Ταῦτα ἔχεις  παρ´   ἡμῶν τῶν Ἀλεξανδρέων, Οὐλπιανὲ ὀνοματοθήρα,
[4, 184]   τῷ Φρυγίῳ· βαρὺς γὰρ οὗτος·  παρ´   καὶ τὸ κέρας αὐτῷ
[4, 160]   τοὺς τοῦ Παφίου Σωπάτρου Γαλάτας,  Παρ´   οἷς ἔθος ἐστίν, ἡνίκ´ ἂν
[4, 142]   κλιντηρίου ψιλοῦ διακαρτεροῦντες (τῆς κλίνης)  παρ´   ὅλην τὴν συνουσίαν, ὅτε τὸν
[4, 156]   ῥύσαιτο, ὥσπερ ἐν ἁμάξαις εἶδον  παρ´   ὑμῖν ἐγώ, καὶ ἐν Τάραντι
[4, 157]   φακῆς σύγκρισιν; Ὁρῶ γὰρ πολλὴν  παρ´   ὑμῖν τῆς φακῆς τὴν σκευήν·
[4, 174]   μουσικῆς) Καὶ οὐχ ὡς  παρ´   ὑμῖν τοῖς Ἀλεξανδρεῦσι πολὺς
[4, 157]   δὲ αὐτάρκης μερὶς ἣν ἂν  παρ´   ὑμῶν λάβωμεν, καὶ οὐ χαλεπαίνομεν
[4, 157]   ὡς ἔλαττον φερόμενοι, καθάπερ  παρὰ   Ἀντικλείδῃ Ἡρακλῆς. Φησὶ γὰρ οὗτος
[4, 155]   τῷ ιεʹ τοῦ Τρωικοῦ διακόσμου  (Παρὰ   Ἀντιόχῳ, φησί, τῷ βασιλεῖ τῷ
[4, 147]   γλυκυου ὀξιος ὀμφαλὸς θοίνας καλεῖται  παρά   γ´ ἐμὶν καὶ τίν, σαφ´
[4, 146]   τὴν καθ´ ἡμέραν ἔχει τροφήν.  ~(Παρὰ   γὰρ τὸν βασιλέα φοιτῶσιν οἱ
[4, 140]   τοῦ συντεταγμένου τοῖς φιδίταις ἀίκλου·  (παρὰ   γὰρ τοῦτο οἶμαι τὴν φωνὴν
[4, 130]   τέτταρα λήψῃ κρέα μίκρ´ ὀβολοῦ.  Παρὰ   δ´ ἡμετέροις προγόνοισιν ὅλους (βοῦς
[4, 150]   οὐ παρατιθεμένων, (πινάκων δὲ περιφερομένων.  (Παρὰ   δὲ Γαλάταις φησὶ Φύλαρχος ἐν
[4, 171]   τὸν τοιοῦτον ἐθέλοιμεν προῖκα λαβεῖν;  Παρὰ   δὲ Μενάνδρῳ ἐστὶ κοινότερον ἐν
[4, 149]   κρατῆρα τὸν αὐτὸν πᾶσι κιρνᾶσι.  (Παρὰ   δὲ Ναυκρατίταις, ὥς φησιν Ἑρμείας
[4, 168]   οἱ ἔφοροι συναναστρέφεσθαι τοῖς νέοις.  Παρὰ   δὲ Ῥωμαίοις μνημονεύεται, ὥς φησι
[4, 141]   χοεῖς ἕνδεκά τινας δώδεκα,  παρὰ   δὲ ταῦτα τυροῦ σταθμόν τινα
[4, 152]   ζύθος πύρινον μετὰ μέλιτος ἐσκευασμένον,  παρὰ   δὲ τοῖς πολλοῖς καθ´ αὑτό·
[4, 154]   ἐν ἱστορικοῖς ὑπομνήμασιν οὕτω γράφει·  Παρὰ   δὲ τοῖς Ῥωμαίοις προτίθεσθαι πέντε
[4, 152]   ἐνίοτε δὲ ὀλίγον ὕδωρ παραμίγνυται·  παρὰ   δὲ τοῖς ὑποδεεστέροις ζύθος πύρινον
[4, 153]   τῶν προσφάτως καθιερευθέντων ὀπτὰ δαψιλῆ.  (Παρὰ   δὲ Τυρρηνοῖς δὶς τῆς ἡμέρας
[4, 134]   κωμῳδεῖ τινα τῶν σοφῶν ὡς  παρὰ   δεῖπνον ὀρχούμενον λέγων οὕτως· Οὐχ
[4, 131]   ἔσται πολὺ σεμνότερον καὶ λαμπρότερον  παρὰ   δεσποσύνοις (τοῖς ἡμετέροις. Τί γὰρ
[4, 142]   τὴν θυσίαν ἐποίει, διότι τὰ  παρὰ   ἐκείνοις τῶν παρ´ αὐτὸν οὐδὲν
[4, 148]   λαμβάνοντας πρὸ ὀφθαλμῶν καὶ τὰ  παρὰ   Θηβαίοις δεῖπνα, περὶ ὧν Κλείταρχος
[4, 156]   καὶ μεταδοῦναί σοι βούλομαι τοῦ  παρὰ   Κέβητι τῷ Κυζικηνῷ δείπνου· (προπιὼν
[4, 174]   Καρία Φοινίκη ἐκαλεῖτο, ὡς  παρὰ   Κορίννῃ καὶ Βακχυλίδῃ ἔστιν εὑρεῖν.
[4, 164]   ἀπετίσατο καὶ παραχρῆμα. οὐ μέντοι  παρὰ   κωφὸν τυφλὸς ἔοικε λαλῆσαι,
[4, 141]   τὴν τῶν Καρνείων φησὶν ἑορτὴν  παρὰ   Λακεδαιμονίοις μίμημα εἶναι στρατιωτικῆς ἀγωγῆς.
[4, 138]   τῷ παρὰ Ξενοφῶντι κανάθρῳ τοῦ  παρὰ   Λάκωσι καλουμένου δείπνου κοπίδος μνημονεύοντα
[4, 152]   πλεκτά. Τὸ δὲ πινόμενόν ἐστι  παρὰ   μὲν τοῖς πλουτοῦσιν οἶνος ἐξ
[4, 138]   διαίτης μεταλαβεῖν. (Πολέμων ἐν τῷ  παρὰ   Ξενοφῶντι κανάθρῳ τοῦ παρὰ Λάκωσι
[4, 184]   Ἐπαμινώνδαν (τὸν Θηβαῖον αὐλεῖν μαθεῖν  παρὰ   Ὀλυμπιοδώρῳ καὶ Ὀρθαγόρᾳ. καὶ τῶν
[4, 141]   ἀπὸ τούτων ζωμὸς ἱκανὸς ὢν  παρὰ   πᾶν τὸ δεῖπνον ἅπαντας αὐτοὺς
[4, 153]   ἀγόμενος βασιλικῶς, γράφει καὶ ταῦτα·  Παρὰ   Πάρθοις ἐν τοῖς δείπνοις
[4, 143]   τῶν Ἑλλήνων συμπόσια πρὸς τὰ  παρὰ   Πέρσαις φησίν· Ἡμέρην δὲ Πέρσαι
[4, 154]   ἀντίμαχος, (φιλόμαχον γένος ἐκ Περσέος»  παρὰ   Πινδάρῳ, τηνικαῦτα προπαροξύνεται· ὁπότε δὲ
[4, 141]   τινος κομίζεσθαι, ἐνίοτε δὲ καὶ  παρὰ   πλειόνων, παρ´ αὐτοῖς κατ´ οἶκον
[4, 151]   ἀλλοτρίως ἧς προῄρητο φιλοσοφίας πολλὰ  παρὰ   πολλοῖς ἔθιμα καὶ νόμιμα ἀναγράφων
[4, 160]   τε, οὐκ ἐπιστάμενος ὅτι κόγχος  παρὰ   προτέρῳ μνήμης τετύχηκεν Ἐπιχάρμῳ ἐν
[4, 150]   Ξενοφῶν ἐν ζʹ Ἀναβάσεως τὸ  παρὰ   Σεύθῃ διαγράφων συμπόσιον ἐν τούτοις·
[4, 154]   ναυμάχος, αὐτόν σε πυλαμάχε πρῶτον»  παρὰ   Στησιχόρῳ, ὁπλομάχος, τειχομάχος, πυργομάχος.
[4, 169]   ἔφη· Τὸ μὲν ἀσώτιον ἔχεις  παρὰ   Στράττιδι ἐν Χρυσίππῳ λέγοντι οὕτως·
[4, 153]   οἶνον ἄκρατον. Καμπανῶν δέ τινες  παρὰ   τὰ συμπόσια μονομαχοῦσι. (Νικόλαος δ´
[4, 176]   συνήθης ὡς τάχιστα ἐλέγχειν τὰ  παρὰ   τὰς κρούσεις ἁμαρτήματα γινόμενα, ἀλλὰ
[4, 163]   Ἅδ´ ἐγὼ τλάμων Ἀρετὰ  παρὰ   τῇδε κάθημαι Ἡδονῇ, αἰσχίστως κειραμένη
[4, 152]   παρὰ τοὺς ποταμοὺς οἰκοῦντες καὶ  παρὰ   τὴν ἐντὸς καὶ τὴν ἔξω
[4, 139]   καλουμένην Ἄρτεμιν, (ἧς τὸ ἱερὸν  παρὰ   τὴν καλουμένην Τίασσόν ἐστιν ἐν
[4, 141]   τὸ δεῖπνον εἴωθεν ἀεί τι  παρά   τινος κομίζεσθαι, ἐνίοτε δὲ καὶ
[4, 149]   χάριν ἐπὶ χαλκῶν κανῶν τῶν  παρά   τισι καλουμένων μαζονόμων, ἀπὸ τῆς
[4, 167]   μυστηρίων ὄντων ἔθηκεν αὐτῇ θρόνον  παρὰ   τὸ ἀνάκτορον, οἰμώξεσθαι φήσας τοὺς
[4, 145]   καὶ τῶν υἱῶν ἔνιοι. Καὶ  παρὰ   τὸ δεῖπνον ᾄδουσί τε καὶ
[4, 154]   τῶν ἱστοριῶν Κελτοί, φησίν, ἐνίοτε  παρὰ   τὸ δεῖπνον μονομαχοῦσιν. Ἐν γὰρ
[4, 153]   ἑκατὸν τῶν ἱστοριῶν Ῥωμαίους ἱστορεῖ  παρὰ   τὸ δεῖπνον συμβάλλειν μονομαχίας, γράφων
[4, 171]   ἐπὶ τὴν βασιλικὴν καλοῦντες τράπεζαν  παρὰ   τὸ ἐλεόν. Ἀρτεμίδωρος δ´ αὐτοὺς
[4, 145]   ὑπόλογον λαμβάνουσιν. Οὕτω δὲ καὶ  παρὰ   τοῖς ἄλλοις Πέρσαις τοῖς ἐν
[4, 182]   δὲ καλάμινος αὐλὸς τιτύρινος καλεῖται  παρὰ   τοῖς ἐν Ἰταλίᾳ Δωριεῦσιν, ὡς
[4, 156]   ἐγώ, καὶ ἐν Τάραντι δὲ  παρὰ   τοῖς ἡμετέροις ἀποίκοις πᾶσαν τὴν
[4, 159]   Τοιαύτη τις ἦν φιλοχρηματία  παρὰ   τοῖς τότε· περὶ ἧς Ἀνάχαρσις
[4, 174]   αὐτῆς πραγματείας Δαίτην ἥρωα τιμώμενον  παρὰ   τοῖς Τρωσίν, οὗ μνημονεύειν Μίμνερμον.
[4, 138]   πρῶτον μὲν δὴ σκηνὰς ποιοῦνται  παρὰ   τὸν θεόν, ἐν δὲ ταύταις
[4, 145]   λαμβάνουσιν, οὕτως οὗτοι τὰ σιτία  παρὰ   τοῦ βασιλέως εἰς ὑπόλογον λαμβάνουσιν.
[4, 184]   φησὶ μαθεῖν τὴν αὐλητικὴν οὐ  παρὰ   τοῦ τυχόντος, ἀλλὰ Προνόμου τοῦ
[4, 152]   δὲ καὶ ἰχθῦς οἵ τε  παρὰ   τοὺς ποταμοὺς οἰκοῦντες καὶ παρὰ
[4, 141]   σταθμὸν ὡς τέταρτον μάλιστα, καὶ  παρὰ   τοῦτο ἕτερον οὐδὲν πλὴν
[4, 153]   πανηγύρεσι καὶ θεάτροις ἐποιοῦντο Ῥωμαῖοι,  παρὰ   Τυρρηνῶν παραλαβόντες τὸ ἔθος, ἀλλὰ
[4, 153]   βαρβάρου καὶ ὡς πολὺν χρόνον  παρὰ   τῷ Ἀρσάκει διέτριψεν ἀγόμενος βασιλικῶς,
[4, 164]   ἱστορεῖ. Ὑποτίθεται δὲ τὸν Ἡρακλέα  παρὰ   τῷ Λίνῳ παιδευόμενον καὶ κελευσθέντα
[4, 148]   Φιγάλειαν Νομίμων κατασταθείς, φησί,  παρὰ   Φιγαλεῦσι σίταρχος ἔφερε τῆς ἡμέρας
[4, 182]   καὶ τοὺς καλουμένους ἐλεφαντίνους αὐλοὺς  παρὰ   Φοίνιξιν ἀνατρηθῆναι. Οἶδα δὲ ὅτι
[4, 149]   πλείω καὶ μάζας (καὶ ἄρτους  παραβάλλειν.   Γενναῖος γὰρ τοιοῦτος ἐκρίνετο
[4, 152]   κλίνης κατακειμένῳ τῷ βασιλεῖ τὸ  παραβληθὲν   ὑπ´ αὐτοῦ κυνιστὶ σιτεῖται ~καὶ
[4, 142]   πάτριον ἔθος· (ὅτε δὲ καὶ  παραγένοιντο,   μικρὰ συμπεριενεχθεῖσι νόμου χάριν παρεσκευάζετο
[4, 173]   ἐπιτελοῦντας αὐτοὺς ποιεῖ χρείας τοῖς  παραγιγνομένοις   τῶν ξένων, λέγων οὕτως· (Μάγνητες
[4, 164]   δείπνων τὰ εὐτελῆ, τί ἐνταῦθα  παραγίνεσθε   μηδὲ κληθέντες; ὡς εἰς
[4, 150]   Καὶ οὐ μόνον, φησίν, οἱ  παραγινόμενοι   τῶν Γαλατῶν ἀπὸ τῶν κωμῶν
[4, 173]   ἐν δʹ Δηλιάδος Δελφοῖς, φησί,  παραγινομένοις   εἰς Δῆλον παρεῖχον Δήλιοι ἅλας
[4, 172]   καὶ τραπεζοποιῶν παρείχοντο χρείας τοῖς  παραγινομένοις   πρὸς τὰς ἱερουργίας, ~καὶ ὅτι
[4, 142]   εἴη παρασκευαζόμενα. Πολλῶν δὲ πρεσβειῶν  παραγινομένων   πρὸς αὐτὸν οὐδέποτε ἐνωρίστερον τοῦ
[4, 171]   ἔφη Κρατῖνος ἐν Κλεοβουλίναις οὕτως  παραγοράζειν   δὲ Ἄλεξις ἐν Δρωπίδῃ. Εἰλέατροι
[4, 132]   δ´ ἐν Ἀπολειπούσῃ μάγειρόν τινα  παράγων   ποιεῖ τάδε λέγοντα· Πόσοι τὸ
[4, 138]   ἄλλον τοιοῦτον βίον τοῖς ἐκγόνοις  παραδώσουσιν.   (Ἑξῆς δὲ λεκτέον καὶ περὶ
[4, 176]   πρὸς Λαρισαίους πολέμου γράφει τάδε·  Παραζωνίδια   καὶ λογχάρι’ ἀνειληφότες ἰῷ καὶ
[4, 157]   παρατιθέντων, τῷ δ´ Ἡρακλεῖ ταπεινοτέραν  παραθέντων,   ~ὁ Ἡρακλῆς (ἀτιμάζεσθαι ὑπολαβὼν ἀπέκτεινε
[4, 161]   ἔπηξαν τοῖς πένησι χρησίμους. Ἐπεὶ  παράθες   αὐτοῖσιν ἰχθῦς κρέας, κἂν
[4, 172]   μίαν, (τί σοι διαφέρει τοῦτο;  Παράθες   (σημίαν. Οὐκ ἔστι κανδύλους ποιεῖν
[4, 142]   πολλῶν καὶ βρωμάτων παντοδαπῶς πεποιημένων  παραθέσεις,   (ἔτι δὲ μύρων ἐξηλλαγμένων, ὡς
[4, 132]   πολλά. {Α. Πίνακά μοι τούτων  παραθήσεις   αὐτὸν ἐφ´ ἑαυτοῦ μέγαν. Ἔχεις
[4, 132]   ὀβολῶν. {Α. Ὀψάριον αὐτὸ τοῦτο  παραθήσεις   μόνον, ἵνα ταὐτὰ πάντες, μὴ
[4, 138]   (τε) ἑψήσονται. Καὶ τραγήματά που  παραθήσομεν   αὐτοῖς τῶν τε σύκων καὶ
[4, 144]   ὅσῳ ἂν (τις) πλείω τις  παραθῆται   τὰ περιττὰ τῶν ἱκανῶν, τοσούτῳ
[4, 160]   ἐν ταῖς ἐπιγραφομέναις Φοινίσσαις φησίν·  Παραινέσαι   δὲ σφῷν τι βούλομαι σοφόν·
[4, 163]   σοὶ παραπλησίους Ἀρετὴ Ἡδονῇ  παρακάθηται,   ὥς φησι Μνασάλκης Σικυώνιος
[4, 145]   βασιλεὺς ἐκείνους ὁρᾷ διὰ τοῦ  παρακαλύμματος   τοῦ ἐπὶ τῇ θύρᾳ, ἐκεῖνοι
[4, 157]   Ἀποβλέψασαι οὖν αὗται εἰς τὰ  παρακείμενα   καὶ θαυμάσασαι ἐγέλων. Καὶ
[4, 153]   καθάπερ ἥρωι πλήρη βαρβαρικῶν θοιναμάτων  παρακειμένην.   Ἱστορῶν δὲ καὶ περὶ Ἡρακλέωνος
[4, 141]   ὅταν θυμὸς ἑκάστῳ κώθων  παρακείμενός   ἐστιν. Ὄψον δὲ ταὐτὸν ἀεί
[4, 150]   τὸν βασιλέα εἰ ἥψατο τῶν  παρακειμένων.   Ἐν δὲ τῇ τρίτῃ
[4, 143]   τῆς τραπέζης τὰ βέλτιστα τῶν  παρακειμένων   προεστηκυῖα τῆς συσσιτίας γυνὴ
[4, 164]   καὶ κελευσθέντα ἀπὸ βιβλίων πολλῶν  παρακειμένων   λαβόντα ἐντυχεῖν. Ἐκεῖνος δ´ ὀψαρτυτικὸν
[4, 152]   τοῖς κολεοῖς ἐν ἰδίᾳ θήκῃ  παράκειται.   Προσφέρονται δὲ καὶ ἰχθῦς οἵ
[4, 152]   Ἰταλίας καὶ τῆς Μασσαλιητῶν χώρας  παρακομιζόμενος,   ἄκρατος δ´ οὗτος· ἐνίοτε δὲ
[4, 153]   θεάτροις ἐποιοῦντο Ῥωμαῖοι, παρὰ Τυρρηνῶν  παραλαβόντες   τὸ ἔθος, ἀλλὰ κἀν ταῖς
[4, 166]   γῆς, ἵν´ οὕτως ᾔσθετο οἷον  παραλαβὼν   ἀγαθὸν οὐκ ἐφείσατο. ΗΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΘ'
[4, 166]   δῆτ´ ἐχρῆν εἴ τις πατρῴαν  παραλαβὼν   (γῆν καταφάγοι, πλεῖν τοῦτον ἤδη
[4, 142]   τηλικούτων πραγμάτων ἡγούμενος ἔμφασιν τοῖς  παραλαμβανομένοις   πρὸς τὴν θυσίαν ἐποίει, διότι
[4, 142]   ὥστε τῶν ξένων ἐνίους τῶν  παραληφθέντων   ὀκνεῖν τὸν ἀγκῶνα ἐπὶ τὰ
[4, 134]   τὸν γόητα Θεόδοτον τὸν  παραμασύντην   ἴδω τὸν ἀνόσιον (βαυκιζόμενον τὰ
[4, 152]   οὗτος· ἐνίοτε δὲ ὀλίγον ὕδωρ  παραμίγνυται·   παρὰ δὲ τοῖς ὑποδεεστέροις ζύθος
[4, 156]   συμπόσιον. Καὶ ὃς μετέωρον αὑτὸν  παραναστήσας   ἔφη· Ὄμνυμι δ´ ὑμῖν, ἄνδρες,
[4, 154]   οὐκ ἠνέσχετο δῆμος τὴν  παρανομίαν   ταύτην, ἀλλ´ ἄκυρον τὴν διαθήκην
[4, 141]   πᾶν τὸ δεῖπνον ἅπαντας αὐτοὺς  παραπέμπειν,   κἂν ἄρα ἐλάα τις
[4, 162]   αὐτοὺς προσδεκτέον ὡραιζομένους καὶ πότε  παραπεμπτέον   ὡς ὑπερορῶντας, καὶ περὶ προσοψημάτων
[4, 138]   παρασκευὴν (χρυσῷ καὶ ἀργύρῳ καὶ  παραπετάσμασι   ποικίλοις κατεσκευασμένην κελεῦσαι τοὺς ἀρτοποιοὺς
[4, 141]   δὲ οὗτοι καλοῦνται σκηναῖς ἔχοντες  παραπλήσιόν   τι· καὶ ἐννέα καθ´ ἕκαστον
[4, 139]   φυσίκιλλον, ὅς ἐστιν ἀρτίσκος ἐγκρίδι  παραπλήσιος,   γογγυλώτερος δὲ τὴν ἰδέαν. Διδόασι
[4, 163]   γοῦν σε καὶ τοὺς σοὶ  παραπλησίους   Ἀρετὴ Ἡδονῇ παρακάθηται, ὥς
[4, 140]   ὑπὸ τῶν Λακεδαιμονίων ἄικλον προσαγορεύεσθαι,  παραπλησίως   ἁπάντων Δωριέων οὕτως αὐτὸ καλούντων.
[4, 167]   ἀλλ´ ἀσώτως καὶ τοῖς λῃσταῖς  παραπλησίως.   (Δοῦρις δ´ ἐν ζʹ Μακεδονικῶν
[4, 139]   μέρεσι. Καὶ ταύτας τὰς κοπίδας  παραπλησίως   ταῖς λελεγμέναις ἐπιτελοῦσι. Θύουσι δὲ
[4, 171]   προτένθαι εἰσί, (καθάπερ καὶ οἱ  παράσιτοι   ὀνομαζόμενοι, ἔχον οὕτως· Φῶκος εἶπεν·
[4, 132]   δ´ ἕτερος (Δρομέας δ´  παράσιτος   ἐρωτήσαντός τινος αὐτόν, ὥς φησιν
[4, 134]   ἰών. Σχεδόθεν δέ οἱ ἦν  παράσιτος   Χαιρεφόων, πεινῶντι λάρῳ ὄρνιθι ἐοικώς,
[4, 173]   δ´ κωμῳδιοποιὸς ἐν Φιλοπράγμονι  παρασίτους   τοῦ θεοῦ καλεῖ τοὺς Δηλίους
[4, 173]   ἀγοράν, παντοδαπὸν ὁρμοῦντ´ ὄχλον, αὐτοὺς  παρασίτους   τοῦ θεοῦ τοὺς Δηλίους. (Ἀχαιὸς
[4, 169]   δοκεῖ ἕξειν Πατανίων. Ἐν δὲ  Παρασίτῳ   Ἀντιφάνης καὶ τάδε εἴρηκεν·
[4, 173]   ἐκ Πειραιῶς, πάντων ἀκούων διότι  παρασίτῳ   τόπος οὗτος τρία μόνος ἀγαθὰ
[4, 152]   πληροῦν μὲν ληνοὺς πολυτελοῦς πόματος,  (παρασκευάζειν   δὲ τοσοῦτο βρωμάτων πλῆθος ὥστε
[4, 141]   καὶ τὸ πλείονα τῶν ἱκανῶν  παρασκευάζειν   περιττὸν εἶναι, μὴ μέλλοντά γε
[4, 166]   καὶ περὶ τὰς ἐργασίας διατρίβειν  παρασκευάζεσθαι   ζῆν, αὐτοὺς δὲ διὰ τὰς
[4, 146]   δεῖπνον βασιλεὺς προτίθεται. Τοῦτο δὲ  παρασκευάζεται   ἅπαξ τοῦ ἐνιαυτοῦ ἐν ἡμέρῃ
[4, 164]   οἰκίας ἐξετάζων ὅπου δεῖπνα λαμπρὰ  παρασκευάζεται,   ὑπὲρ τὸν Ἀθηναῖον Χαιρεφῶντα ἐκεῖνον,
[4, 167]   Χῖον οἶνον καὶ τἄλλ´ ἀρκούντως  παρασκευάζομαι,   τῶν ἰδίων μου προσόδων εἰς
[4, 142]   παρ´ αὐτὸν οὐδὲν καταδεέστερον εἴη  παρασκευαζόμενα.   Πολλῶν δὲ πρεσβειῶν παραγινομένων πρὸς
[4, 144]   λέγων περὶ τῶν τοῖς τυράννοις  παρασκευαζομένων   καὶ τῶν τοῖς ἰδιώταις εἰς
[4, 153]   δὶς τῆς ἡμέρας τράπεζαι πολυτελεῖς  παρασκευάζονται   ἀνθιναί τε στρωμναὶ καὶ ἐκπώματα
[4, 148]   τὰ περὶ τὴν τροφὴν λίχνοι,  παρασκευάζοντες   ἐν τοῖς δείπνοις θρῖα καὶ
[4, 149]   δούλους καὶ μίαν πᾶσι τράπεζαν  παρασκευάζουσι   καὶ τὰ σιτία πᾶσιν εἰς
[4, 144]   μᾶλλον ἥδονται οἱ ταῖς πολυτελεστέραις  παρασκευαῖς   τρεφόμενοι τῶν τὰ εὐτελέστερα παρατιθεμένων.
[4, 138]   ἐπὶ γέλωτι τοῖς ἑαυτοῦ διακόνοις  παρασκευάσαι   Λακωνικὸν δεῖπνον. Καὶ παρασκευασθέντος γελάσας
[4, 138]   κατὰ ταὐτὰ καθὼς Μαρδονίῳ δεῖπνον  παρασκευάσαι.   Ποιησάντων δὲ τούτων τὰ κελευσθέντα
[4, 150]   τοῖς ἐμοῖς ποτε γενομένοις μαγείροις  παρασκευάσαι   σοι Αἰγύπτιον δεῖπνον. Καὶ κελεύσαντος
[4, 150]   εἰς τὸ πρυτανεῖον δειπνεῖν, οἴκοθεν  παρασκευάσαντα   αὑτῷ λάχανόν τι τῶν
[4, 149]   ἂν ἔξω τι τούτων ἱεροποιὸς  παρασκευάσῃ   ὑπὸ τῶν τιμούχων ζημιοῦται, ἀλλὰ
[4, 138]   διακόνοις παρασκευάσαι Λακωνικὸν δεῖπνον. Καὶ  παρασκευασθέντος   γελάσας Παυσανίας μετεπέμψατο τῶν
[4, 152]   ἐξεῖναι τοῖς βουλομένοις εἰσερχομένοις τῶν  παρασκευασθέντων   ἀπολαύειν ἀδιαλείπτως διακονουμένους. Ἀφορίσαντος δ´
[4, 150]   ἠφίεντο ἕως ἂν μεταλάβωσι τῶν  παρασκευασθέντων.   (Θρᾳκίων δὲ δείπνων μνημονεύει Ξενοφῶν
[4, 145]   ἐν τῷ δευτέρῳ τῶν ἐπιγραφομένων  Παρασκευαστικῶν   (Καὶ οἱ θεραπεύοντες, φησί, τοὺς
[4, 168]   δεῖπνον λαμπρὰ μὲν ἦν  παρασκευὴ   καὶ τοῖς εἰσιοῦσι προσεφέροντο ποδονιπτῆρες
[4, 153]   κατὰ καιρὸν θριαμβεύοντος, καὶ  παρασκευὴ   τῆς εὐωχίας Ἡρακλεωτική ἐστι. Διοινοχοεῖται
[4, 140]   φωνὴν πεποιῆσθαι. Καί ἐστιν  παρασκευὴ   τῶν λεγομένων ἐπαίκλων οὐχ ἁπλῆ,
[4, 146]   τοῦ Λευκαδίου Φιλοξένου τοιαύτην ἐκτίθεται  παρασκευὴν   δείπνου· ~Εἰς δ´ ἔφερον διπλόοι
[4, 138]   ἐπιδείξας ἑκατέρου τῶν δείπνων τὴν  παρασκευὴν   εἶπεν· Ἄνδρες Ἕλληνες, συνήγαγον ὑμᾶς
[4, 138]   ἐκ τῆς Ἑλλάδος Μαρδονίῳ τὴν  παρασκευὴν   κατέλιπε τὴν αὑτοῦ. Παυσανίαν οὖν
[4, 138]   ἐστρωμένας καὶ τραπέζας ἀργυρᾶς καὶ  παρασκευὴν   μεγαλοπρεπῆ δείπνου ἐκπλαγέντα τὰ προκείμενα
[4, 149]   καθέδραν καὶ τὴν τοιαύτην ἅπασαν  παρασκευήν,   τὴν δὲ τῶν περὶ τὸν
[4, 138]   οὖν ἰδόντα τὴν τοῦ Μαρδονίου  παρασκευὴν   (χρυσῷ καὶ ἀργύρῳ καὶ παραπετάσμασι
[4, 150]   καὶ ἐπὶ δεῖπνον. Τῆς οὖν  παρασκευῆς   γενομένης λαμπρᾶς Αἰγύπτιος κατεγέλα
[4, 138]   τῶν ἱστοριῶν περὶ τῆς Μαρδονίου  παρασκευῆς   λέγων καὶ μνημονεύσας Λακωνικῶν συμποσίων
[4, 132]   χαριέστερον εἶναι τῆς ἐν ἄστει  παρασκευῆς,   τὸ πλῆθος τῶν ὀστρέων (καὶ
[4, 137]   εἰς τάριχος διασκευάσαντα μαστιγωθῆναι ὡς  παρασοφιζόμενον   πονηρῶς. ~(Πλάτων δ´ ἐν βʹ
[4, 154]   ἐκταθέντες ἐπὶ θυρεῶν κεῖνται, καὶ  παραστάς   τις ξίφει τὸν λαιμὸν ἀποκόπτει.
[4, 175]   φώτιγγα πλαγίαυλον, οὗ καὶ αὐτοῦ  παραστήσομαι   μνημονεύοντα ἐλλόγιμον ἄνδρα. (Ἐπιχωριάζει γὰρ
[4, 148]   ἐδέησε τοῖς Ἕλλησι περὶ Πλαταιὰς  παρατάττεσθαι   ἀπολωλόσιν ἤδη ὑπὸ τῶν τοιούτων
[4, 156]   κατὰ χειρῶν. (Καὶ τῆς τραπέζης  παρατεθείσης   ἐδειπνοῦμεν καὶ τὴν μὲν ἐξηντλοῦμεν
[4, 154]   Τὸ δὲ παλαιόν, φησίν, ὅτι  παρατεθέντων   κωλήνων τὸ μηρίον κράτιστος
[4, 155]   Φιλίππου (τῶν φίλων τὸ μέλλον  παρατεθήσεσθαι   τῶν τραγημάτων περιεχρύσουν· ὅτε δὲ
[4, 152]   τι δυσαπόσπαστον, μαχαιρίῳ μικρῷ  παρατέμνοντες,   τοῖς κολεοῖς ἐν ἰδίᾳ
[4, 149]   σιτία πᾶσιν εἰς τὸ μέσον  παρατιθέασι   καὶ κρατῆρα τὸν αὐτὸν πᾶσι
[4, 139]   καὶ τοὺς γαλαθηνοὺς ὀρθαγορίσκους καὶ  παρατιθέασιν   ἐν τῇ θοίνῃ τοὺς ἰπνίτας
[4, 142]   καὶ οἱ λοιποί. Τὰ δὲ  παρατιθέμενα   ἐπὶ μὲν τραπεζίου ἦν τοῦ
[4, 144]   ἥδιον ἂν δειπνῆσαι τὸ ἡμῖν  παρατιθέμενον   δεῖπνον τὸ ἑαυτοῖς. (Τὸ
[4, 141]   δεῖπνον πρῶτον μὲν ἑκάστῳ χωρὶς  παρατιθέμενον   καὶ πρὸς ἕτερον κοινωνίαν οὐδεμίαν
[4, 170]   τὸν ὑπὸ Ῥωμαίων καλούμενον στρούκτωρα,  παρατιθέμενος   ἐκ δράματος Ἀλεξάνδρου ἐπιγραφὴ
[4, 144]   χρόνῳ τῆς ἡδονῆς μειονεκτεῖ  παρατιθέμενος   πολλὰ τῶν μετρίως διαιτωμένων. Ἀλλὰ
[4, 143]   σπείσαντες τοῖς θεοῖς μερίζουσι τῶν  παρατιθεμένων   ἅπασι· ἀπονέμουσι δὲ καὶ τοῖς
[4, 144]   παρασκευαῖς τρεφόμενοι τῶν τὰ εὐτελέστερα  παρατιθεμένων.   (Θεόφραστος δ´ ἐν τῷ πρὸς
[4, 150]   δείπνων Αἰγυπτιακὴ τραπεζῶν μὲν οὐ  παρατιθεμένων,   (πινάκων δὲ περιφερομένων. (Παρὰ δὲ
[4, 143]   ἐξ ἡμισείας τῶν τοῖς ἀνδράσι  παρατιθεμένων.   Τοὺς δ´ ὀρφανοὺς ἰσομερεῖς εἶναι·
[4, 137]   δεῖ καθ´ ἓν ἕκαστον αὐτοῖς  παρατιθέντα   μεγαλείως δέ Εὐτράπεζοι δ´ εἰσὶν
[4, 157]   Εὐρυσθέως υἱῶν τὰς μερίδας ἑκάστῳ  παρατιθέντων,   τῷ δ´ Ἡρακλεῖ ταπεινοτέραν παραθέντων,
[4, 144]   φησὶ βασιλέα Θῦν ἑκατὸν πάντα  παρατίθεσθαι   δειπνοῦντα ἐπὶ τὴν τράπεζαν ἀπὸ
[4, 153]   Ἰνδοῖς φησιν ἐν τῷ δείπνῳ  παρατίθεσθαι   ἑκάστῳ τράπεζαν, ταύτην δ´ εἶναι
[4, 144]   φυλακῇ ὄντα πάλιν τὰ αὐτὰ  παρατίθεσθαι   ζῶντα λαμπρῶς. Διὸ καὶ ἀκούσαντα
[4, 140]   λέγων μάζας ἐν ταῖς κοπίσι  παρατίθεσθαι   τοῦτο γὰρ αἱ βάρακες δηλοῦσιν,
[4, 150]   ταῖς τραπέζαις ἄρτους πολλοὺς κατακεκλασμένους  παρατίθεσθαι   χύδην καὶ κρέατα ἐκ τῶν
[4, 149]   ἄλλων μερίδων δίδοται. Ἔπειτα ἑκάστῳ  παρατίθεται   ἄρτος καθαρὸς εἰς πλάτος πεποιημένος,
[4, 143]   Τοὺς δ´ ὀρφανοὺς ἰσομερεῖς εἶναι·  παρατίθεται   δ´ αὐτοῖς ἀβαμβάκευτα τῇ κράσει
[4, 143]   δ´ εἰσὶν αἱ τῶν ἄλλων.  Παρατίθεται   δὲ τῶν παρόντων ἴσον μέρος
[4, 145]   ἀλεκτρυόνες. Καὶ μέτρια μὲν αὐτῶν  παρατίθεται   ἑκάστῳ τῶν συνδείπνων τοῦ βασιλέως,
[4, 145]   τὰ σιτία ἐπὶ τὴν τράπεζαν,  παρατίθεται·   ἐπειδὰν δὲ οἱ σύνδειπνοι δειπνήσωσι,
[4, 143]   (καὶ ὅτι ἀβαμβάκευστα τοῖς ὀφρανοῖς  παρατίθεται·   καὶ ὅτι οἱ νεώτατοι αὐτῶν
[4, 143]   Εἶτα ποτήριον ἐν ἑκάστῃ τραπέζῃ  παρατίθεται   κεκραμένον ὑδαρῶς· τοῦτο κοινῇ πάντες
[4, 143]   κοινὴν τράπεζαν, καὶ δειπνήσασιν ἄλλο  παρατίθεται.   (Τοῖς δὲ παισὶ κοινὸς κέκραται
[4, 132]   σφιν δεῦσον ὅσα γ´ ἂν  παρατιθῇς,   κάθαλα ποιήσας πάντα κἀσκοροδισμένα. Διὰ
[4, 143]   τῆς συσσιτίας γυνὴ φανερῶς ἀφαιροῦσα  παρατίθησι   τοῖς κατὰ πόλεμον κατὰ
[4, 166]   ἀλλὰ νῦν· καὶ βάψομαι καὶ  παρατιλοῦμαι   νὴ Δία καὶ γενήσομαι Κτήσιππος,
[4, 152]   αἰτῆσαι χρυσίου καὶ ῥῖψαι αὐτῷ  παρατρέχοντι.   (Ἀνελόμενον δ´ ἐκεῖνον πάλιν ὑμνεῖν
[4, 164]   ἡδυλογίας κολάβρους ἀναγινώσκει καὶ μέλη  πάραυλα   κἀκρότητα κύμβαλα. (Καὶ μετὰ τὰς
[4, 144]   λόγου ἄξιον· εἰ δέ τι  παραφέροιτο,   ἐσθίοντας ἂν οὐ παύεσθαι. Οἴνῳ
[4, 144]   παύεσθαι, ὅτι σφίσιν ἀπὸ δείπνου  παραφορέεται   οὐδὲν λόγου ἄξιον· εἰ δέ
[4, 140]   σκευοποιεῖται ἔκ τινων ζῴων ὡρισμένων,  παραχορηγοῦντος   αὐτὰ τοῖς φιδίταις ἑνὸς τῶν
[4, 164]   εὖ καὶ ταχέως ἀπετίσατο καὶ  παραχρῆμα.   οὐ μέντοι παρὰ κωφὸν
[4, 147]   φάσσεων τε χύδαν ἤδη δὲ  παρεβάλλετο   θερμὰ πολλὰ καὶ μαλακοπτυχέων ἄρτων.
[4, 160]   τοῖς δαίμοσι διαλεκτικοὺς τρεῖς τῶν  παρεγγεγραμμένων.   Καὶ μὴν φιλοσοφεῖν φιλολογεῖν τ´
[4, 147]   κεχαροίμεθ´. Ἀλλ´ ὅθεν ἐλλίπομεν, θοίνα  παρέης·   ὅτε παλάξαι δύνατ´ ἐπικρατέως ἔγωγ´
[4, 162]   εἰς ὑμᾶς ποιηθέντος ἐπιγράμματος, ὅπερ  παρέθετο   Δελφὸς Ἡγήσανδρος ἐν ἕκτῳ
[4, 147]   ἑφθὸν ἁπερπευθηνος ἀλεκτοτρόφου πνικτᾶς ἐρίφου  παρέθηκε,   εἶτα δίεφθ´ ἀκροκώλια σχελίδας τε
[4, 130]   τέρας ὀπτήσας μεγάλῳ βασιλεῖ θερμὴν  παρέθηκε   κάμηλον. Ἀριστοφάνης δ´ ἐν
[4, 132]   γάρ ἐστιν Ἀττικὴ (ὥσπερ ξενική·  παρέθηκε   πίνακα γὰρ μέγαν ἔχοντα μικροὺς
[4, 136]   σπάρος· οὓς μάγειρος σίζοντας  παρέθηκε   φέρων, κνίσωσε δὲ δῶμα. Τῶν
[4, 136]   Δρακοντιάδῃ μεγαθύμῳ. Σάνδαλα δ´ αὖ  παρέθηκεν   ἀειγενῆ ἀθανατάων, (βούγλωσσόν θ´, ὃς
[4, 131]   μὰ Δί´ ὄρνιν τριπλάσιον Κλεωνύμου  παρέθηκεν   ἡμῖν· ὄνομα δ´ ἦν αὐτῷ
[4, 135]   ἦλθ´ ἀφύη, Τρίτωνος ἑταίρη, ἄντα  παρειάων   σχομένη ῥυπαρὰ κρήδεμνα (Τοὺς δ´
[4, 142]   οὐδέποτε πλεῖον· ὅτε δὲ μὴ  παρείη   πρεσβεία, τρίκλινον. Καὶ πρόσταγμα οὐκ
[4, 142]   οἶνος ἦν μικρῷ βελτίων, ὅτε  παρείησάν   τινες. Ἐπεὶ δὲ δειπνήσειαν, ἐσιώπων
[4, 130]   ἑκάστῳ. Καὶ τὸ θαυμάσιον, ὅτι  παρειμένοι   καὶ καρηβαροῦντες ὑπὸ τῆς μέθης
[4, 175]   χορόν. Φιλήμων ἐν Μοιχῷ· Ἔδει  παρεῖναι,   Παρμένων, αὐλητρίδ´ νάβλαν τιν´.
[4, 164]   Φιλόσοφός τις εἶ, εὔδηλον, ὃς  παρεὶς   τοσαῦτα γράμματα (Σίμου τέχνην ἔλαβες.
[4, 137]   ἱεροποιοὺς ὡς (μακρόθεν) οὐκ ἀστείας  παρεισδύσεως   γινομένης, δέοντος ἀπέχεσθαι τούτων τῶν
[4, 142]   προσεφέρετο. Ἀκρόαμα δὲ οὐδὲν οὐδέποτε  παρεισεπορεύετο,   διετέλει δ´ αὐτὸς προσομιλῶν πρὸς
[4, 151]   καὶ οὐδένα ἄκοντα. Καὶ νῦν  πάρεισιν   οὐδέν σε προσαιτοῦντες, ἀλλὰ καὶ
[4, 170]   καὶ τῆς ἄλλης εὐκοσμίας. Φιλήμων  Παρεισιόντι·   Περὶ τοὐπτάνιον οὐ γίνεθ´
[4, 149]   ἱερείων ἁρμόττοντα. ~Ἡ δὲ πόλις  παρεῖχεν   ἑκατέρῳ τῶν χορῶν (τρία πρόβατα
[4, 173]   Δελφοῖς, φησί, παραγινομένοις εἰς Δῆλον  παρεῖχον   Δήλιοι ἅλας καὶ ὄξος καὶ
[4, 173]   ταῖς θοίναις δι´ ἡμέρας τρίβοντ&