HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Athénée de Naucratis, les Deipnosophistes (ou Le Banquet des sages), livre IV

Liste des contextes (ordre alphabétique)


κ  =  702 formes différentes pour 2007 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, pages
[4, 169]   τῶν παίδων οἴδασι παιδαγωγοί. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Κ'   Περὶ δὲ τῶν ἄλλων ὧν
[4, 168]   ἐν τῇ ὀγδόῃ πρὸς ταῖς  κʹ   τῶν Εὐρωπιακῶν Γνώσιππον, φησίν, ἄσωτον
[4, 141]   γοῦν ἐν τῇ εʹ καὶ  κʹ   τῶν ἱστοριῶν τάδε γράφει περὶ
[4, 170]   οὐδ´ ἂν λέγων λέξαιμι. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  ΚΑ'   (ΗΔΥΣΜΑΤΩΝ δὲ κατάλογον Ἄλεξις ἐποιήσατο
[4, 169]   κᾶε τοῦ διδασκάλου. Κἀν Δαιταλεῦσι·  Κἄγειν   ἐκεῖθεν κακκάβην. Ἀντιφάνης δ´ ἐν
[4, 166]   λέγει· Καίτοι νέος ποτ´ ἐγενόμην  κἀγώ,   γύναι· ἀλλ´ οὐκ ἐλούμην πεντάκις
[4, 168]   εἰς τὴν ἐκκλησίαν ἔφη Ἐπιδίδωμι  κἀγώ,   καὶ οἱ Ἀθηναῖοι ὁμοθυμαδὸν ἀνεβόησαν
[4, 160]   τοὺς αἰχμαλώτους, τοὺς Γαλάτας μιμούμενος  κἀγὼ   κατακαύσειν ηὐξάμην τοῖς δαίμοσι διαλεκτικοὺς
[4, 142]   τρίποδι ψυκτὴρ χαλκοῦς ἐπέκειτο καὶ  κάδος   καὶ σκαφίον ἀργυροῦν δύο κοτύλας
[4, 169]   εἴρηκεν οὕτως· Τὴν κακκάβην γὰρ  κᾶε   τοῦ διδασκάλου. Κἀν Δαιταλεῦσι· Κἄγειν
[4, 152]   ἐσκευασμένον, παρὰ δὲ τοῖς πολλοῖς  καθ´   αὑτό· καλεῖται δὲ κόρμα. Ἀπορροφοῦσι
[4, 142]   τὸν χρόνον τῇ πολυτελείᾳ τῇ  καθ´   αὑτούς, ὥστε δοκεῖν τὸν Ἄρεα
[4, 184]   τε τοὺς ἐν τῷ Πόντῳ  καθ´   ἑαυτὸν ἔτι Ἀθηναίων τε τοὺς
[4, 145]   δειπνήσωσιν, τε βασιλεὺς αὐτὸς  καθ´   ἑαυτὸν καὶ οἱ σύνδειπνοι, καλεῖ
[4, 143]   δ´ αὐτοῖς ἀβαμβάκευτα τῇ κράσει  καθ´   ἕκαστα τῶν νενομισμένων. (Ἦσαν δὲ
[4, 141]   ἔχοντες παραπλήσιόν τι· καὶ ἐννέα  καθ´   ἕκαστον ἄνδρες δειπνοῦσι, πάντα τε
[4, 166]   πόλις τῶν Ταραντίνων σχεδὸν  καθ´   ἕκαστον μῆνα βουθυτεῖ καὶ δημοσίας
[4, 137]   ἀπηκριβωμένως λιμῷ παρελθεῖν δεῖ  καθ´   ἓν ἕκαστον αὐτοῖς παρατιθέντα μεγαλείως
[4, 143]   Διῄρηνται δ´ οἱ πολῖται πάντες  καθ´   ἑταιρίας, καλοῦσι δὲ ταύτας ἀνδρεῖα.
[4, 145]   οἰκετῶν, καὶ ταῦτα λαβὼν τὴν  καθ´   ἡμέραν ἔχει τροφήν. ~(Παρὰ γὰρ
[4, 161]   φροντίδες τρέφους´ ἐκείνους, τὰ δὲ  καθ´   ἡμέραν τάδε· (ἄρτος καθαρὸς εἷς
[4, 154]   καὶ πολλάκις ἀπογραφομένους πλείους δικαιολογεῖσθαι  καθ´   δικαιότατός ἐστιν ἕκαστος αὐτῶν
[4, 158]   ἔλεγεν τῶν ἄλλων ἀνθρώπων διαφέρειν  καθ´   ὅσον οἳ μὲν ζῶσιν ἵν´
[4, 151]   δὲ κατὰ τὰ αὐτὰ ἐποίουν,  καθ´   οὓς καὶ αἱ τράπεζαι ἔκειντο.
[4, 166]   οὐκ ἄνθρωπος, ἐν ὀλίγῳ χρόνῳ,  (κᾆθ´   ὡς ἐκεῖνος κατέδομαι καὶ τοὺς
[4, 137]   δ´ εἰσὶν ὄντως οἱ Θετταλοί,  καθὰ   καὶ Ἔριφός φησιν ἐν Πελταστῇ
[4, 149]   τυρῷ σπλάγχνον καὶ ἅλες προσφαγεῖν.  (Καθαγισάντων   δὲ ταῦτα ἐν κεραμέᾳ κοτταβίδι
[4, 152]   πατρὸς πλοῦτον τοῦ ὑπὸ Ῥωμαίων  καθαιρεθέντος,   φησὶ δημαγωγοῦντα αὐτὸν τοὺς ὄχλους
[4, 132]   δεῦσον ὅσα γ´ ἂν παρατιθῇς,  κάθαλα   ποιήσας πάντα κἀσκοροδισμένα. Διὰ γὰρ
[4, 161]   μεστὴν δ´ ἔνδοθεν τὴν χεῖρα,  καθάπερ   αἱ γυναῖκες, κατέφαγε πάμπολλα καὶ
[4, 139]   ἄλλο τι τοιοῦτον (εἰσάγουσιν) οὐδὲν  καθάπερ   ἐν ταῖς ἄλλαις θυσίαις ποιοῦσιν,
[4, 153]   εἶχε καὶ τὴν τράπεζαν μόνῳ  καθάπερ   ἥρωι πλήρη βαρβαρικῶν θοιναμάτων παρακειμένην.
[4, 182]   καὶ μάγαδις ὄργανόν ἐστιν ἐντατὸν  καθάπερ   καὶ κιθάρα, λύρα, βάρβιτον. Εὐφορίων
[4, 165]   Οὐκ ὀκνεῖ δ´ ἀνὴρ οὗτος,  καθάπερ   καὶ καλὸς Μάγνος, καὶ
[4, 171]   τι σύστημα οἱ προτένθαι εἰσί,  (καθάπερ   καὶ οἱ παράσιτοι ὀνομαζόμενοι, ἔχον
[4, 138]   ἐστὶν ἰδίως ἔχον κοπίς,  καθάπερ   καὶ τὸ καλούμενον ἄικλον. Ἐπὴν
[4, 175]   τὸν μόναυλον Ὀσίριδος εἶναι εὕρημα,  καθάπερ   καὶ τὸν καλούμενον φώτιγγα πλαγίαυλον,
[4, 157]   οὐ χαλεπαίνομεν ὡς ἔλαττον φερόμενοι,  καθάπερ   παρὰ Ἀντικλείδῃ Ἡρακλῆς. Φησὶ
[4, 140]   τῶν λεγομένων ἐπαίκλων οὐχ ἁπλῆ,  καθάπερ   Πολέμων ὑπείληφεν, ἀλλὰ διττή·
[4, 157]   ἄνδρες γενειοσυλλεκτάδαι, ἰχθὺν ἐσθίει;  καθάπερ   πρόγονος ὑμῶν Μελέαγρος
[4, 152]   κατὰ τὴν ἀντικρὺ καθήμενοι κύκλῳ  καθάπερ   οἱ δεσπόται συνευωχοῦνται. Τὸ δὲ
[4, 140]   Φυλλὰς δείπνων κατάλυσις ἥδε  καθάπερ   σχημάτων. Ἣν δ´ εἰς τὰ
[4, 167]   προσόδων εἰς ταῦτα ἐκποιουσῶν, οὐ  καθάπερ   ὑμῶν ἔνιοι δεκαζόμενος ζῶ καὶ
[4, 174]   Ἀριστόξενος προκρίνει τὰ ἐντατὰ καὶ  καθαπτὰ   τῶν ὀργάνων τῶν ἐμπνευστῶν, ῥᾴδια
[4, 174]   κλεψύδρα εἶναι. Ἐντατὸν οὖν καὶ  καθαπτὸν   οὐκ ἂν νομισθείη, (ἐμπνευστὸν δὲ
[4, 152]   ὀβελίσκων. ~(Προσφέρονται δὲ ταῦτα  καθαρείως   μέν, λεοντωδῶς δέ, ταῖς χερσὶν
[4, 149]   δίδοται. Ἔπειτα ἑκάστῳ παρατίθεται ἄρτος  καθαρὸς   εἰς πλάτος πεποιημένος, (ἐφ´
[4, 161]   δὲ καθ´ ἡμέραν τάδε· (ἄρτος  καθαρὸς   εἷς ἑκατέρῳ, ποτήριον ὕδατος· τοσαῦτα
[4, 135]   ἔχον ἐν ποσὶ παίδων ἐν  καθαρῷ,   ὅθι κύματ´ ἐπ´ ἠιόνος κλύζεσκε·
[4, 136]   ἧς οὐδεὶς ἥπτετο δειπνῶν, ἐν  καθαρῷ   ὅθι περ λοπάδων διεφαίνετο χῶρος
[4, 163]   ἄν που περικύρσῃ· ὥστε πρέπει  καθαρῶς   ὁπόσοι τάδε μωρολογοῦσι τοῖς λαχάνοις
[4, 149]   τραπέζας καὶ βάθρα πρὸς τὴν  καθέδραν   καὶ τὴν τοιαύτην ἅπασαν παρασκευήν,
[4, 154]   Πρὸς δὲ τούτοις καὶ ὁπλομαχίας  καθέσεις   ἐν Μαντινείᾳ πρῶτον εὑρέθησαν (Δημέου
[4, 139]   χαρᾷ τῆς θεωρίας πόλις  καθέστηκεν.   Ἱερεῖά τε παμπληθῆ θύουσι τὴν
[4, 155]   ὕψους (στρογγύλον) πρὸς ὃν κατὰ  κάθετον   ὑποτίθεσθαι λίθον εὐπερίτρεπτον τοῖς ἐπιβαίνουσι.
[4, 156]   ἐσθ´ ἡδὺ μὴ δεδοικότα, μαλακῶς  καθεύδειν   ἄθλιον δεδοικότα. (Ἀλλ´ γε
[4, 140]   ἄρτους δὲ καὶ ζωμόν τινα  καθηδυσμένον   περιττῶς. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Η' Τίς δέ
[4, 163]   τλάμων Ἀρετὰ παρὰ τῇδε  κάθημαι   Ἡδονῇ, αἰσχίστως κειραμένη πλοκάμους, θυμὸν
[4, 149]   μετὰ τῶν πατέρων ἐπὶ λίθων  καθήμενοι   γυμνοὶ συνδειπνοῦσιν. (Θεόπομπος δ´ ἐν
[4, 152]   δὲ δορυφόροι κατὰ τὴν ἀντικρὺ  καθήμενοι   κύκλῳ καθάπερ οἱ δεσπόται συνευωχοῦνται.
[4, 145]   κἀκεῖνοι, καὶ οἳ μὲν χαμαὶ  καθήμενοι,   δ´ ἐπὶ κλίνης χρυσόποδος
[4, 143]   τοῖς συσσιτίοις, φησίν, οἱ Κρῆτες  καθήμενοι   συσσιτοῦσι· (καὶ ὅτι ἀβαμβάκευστα τοῖς
[4, 151]   πάντες (τὸ δὲ δεῖπνον ἦν  καθημένοις   κύκλῳ) ἔπειτα δὲ τρίποδες εἰσηνέχθησαν
[4, 152]   φαίνεται. Ὅταν δὲ πλείονες συνδειπνῶσι,  (κάθηνται   μὲν ἐν κύκλῳ, μέσος δὲ
[4, 133]   ῥίζας καὶ ἀκαρφέα φλοιὸν ἦκα  καθηράμενος   λεπτουργέας, ἠελίῳ δὲ αὐήνας ἐπὶ
[4, 140]   δεύτερον ἐπὶ τοῦ σκιμποδίου  καθῆσθαι,   πάντα τοιαῦτα ποιοῦσιν εἰς ἐπάικλα.
[4, 153]   κρέα ἑφθὰ καὶ τῶν προσφάτως  καθιερευθέντων   ὀπτὰ δαψιλῆ. (Παρὰ δὲ Τυρρηνοῖς
[4, 146]   Ἰταλικοῦ νομίσματος. Ὥστ´ εἰς ἴσον  καθίστασθαι   τῷ τοῦ Ἀλεξάνδρου ἀναλώματι· ἑκατὸν
[4, 150]   τετρακοσίους ἄνδρας καὶ πλείους ἔτι,  καθὼς   ἂν ἐκποιῶσιν οἱ τόποι τό
[4, 138]   ἀρτοποιοὺς καὶ ὀψοποιοὺς κατὰ ταὐτὰ  καθὼς   Μαρδονίῳ δεῖπνον παρασκευάσαι. Ποιησάντων δὲ
[4, 148]   κατέκειτο κλίνῃ καὶ τὰ κυλικεῖα  καθὼς   ταῖς στρωμναῖς ἐμεμέριστο, ἑκάστῳ φέρειν
[4, 171]   λοιπὰ τῶν ἐπιτραπεζωμάτων. Ἐκάλουν δὲ  καὶ   ἀγοραστὴν τὸν τὰ ὄψα ὠνούμενον,
[4, 171]   οὑτωσὶ λέγων· Διάκονον δ´ ἂν  καὶ   ἀγοραστὴν τὸν τοιοῦτον ἐθέλοιμεν προῖκα
[4, 167]   γὰρ ἑταίραν ἔχω τὴν καλλίστην  καὶ   ἀδικῶ οὐδένα καὶ πίνω Χῖον
[4, 171]   τοὺς βουλευτὰς τὰς ἡμέρας ἅσπερ  καὶ   αἱ ἄλλαι ἀρχαὶ αἱ ἀφεταὶ
[4, 167]   καὶ αἱ στρατεῖαι, τὰ δὲ  καὶ   αἱ πολυτέλειαι θρασεῖς αὐτοὺς εἶναι
[4, 167]   (Τὰ μὲν γὰρ οἱ πόλεμοι  καὶ   αἱ στρατεῖαι, τὰ δὲ καὶ
[4, 151]   τὰ αὐτὰ ἐποίουν, καθ´ οὓς  καὶ   αἱ τράπεζαι ἔκειντο. Ἀρκὰς δέ
[4, 167]   κατεγήρασεν ἐν Ἀμαθοῦντι. Τοιοῦτος ἐγένετο  καὶ   Αἰθίοψ Κορίνθιος, ὥς φησι
[4, 137]   γινομένων δείπνων ἐν Λυκείῳ τε  καὶ   Ἀκαδημείᾳ, τοῦ μὲν εἰς τὴν
[4, 133]   ὑδάτεσσι. Τμῆγε δὲ γογγυλίδος ῥίζας  καὶ   ἀκαρφέα φλοιὸν ἦκα καθηράμενος λεπτουργέας,
[4, 144]   αὐτὰ παρατίθεσθαι ζῶντα λαμπρῶς. Διὸ  καὶ   ἀκούσαντα Ἀρταξέρξην εἰπεῖν ὅτι οὕτως
[4, 167]   μνημονεύει Ἀρχίλοχος. Ὑπὸ φιληδονίας γὰρ  καὶ   ἀκρασίας καὶ οὗτος μετ´ Ἀρχίου
[4, 145]   εἶναι, ἐξεταζόμενον δὲ φανεῖται οἰκονομικῶς  καὶ   ἀκριβῶς συντεταγμένον καὶ τοῖς ἄλλοις
[4, 142]   μικρὸν πρὸ Κλεομένους βασιλεύσαντες Ἄρευς  καὶ   Ἀκρότατος αὐλικὴν ἐξουσίαν ζηλώσαντες· οὓς
[4, 164]   τε ἐσθῆτι ἀμφιεννυμένων καὶ λουτροῖς  καὶ   ἀλείμμασι κουρᾷ τε τῇ συνήθει
[4, 145]   τὸ ζῷον μέγα καὶ χῆνες  καὶ   ἀλεκτρυόνες. Καὶ μέτρια μὲν αὐτῶν
[4, 159]   πλούσιος. Μήποτε τοῦ αὐτοῦ μνημονεύει  καὶ   Ἄλεξις ἐν Θηβαίοις λέγων ὧδε·
[4, 164]   ἡμᾶς θέμις) δῆλον ἐξ ὧν  καὶ   Ἄλεξις ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ Λίνῳ
[4, 182]   τῷ περὶ αὐλῶν, ἔτι δὲ  καὶ   Ἄλεξις ὧν καὶ αὐτὸς ἐν
[4, 149]   μάζῃ καὶ τῷ τυρῷ σπλάγχνον  καὶ   ἅλες προσφαγεῖν. (Καθαγισάντων δὲ ταῦτα
[4, 182]   κέκληκεν Ἀνακρέων. (Οἶδα δὲ  καὶ   ἄλλα γένη αὐλῶν τραγικῶν τε
[4, 128]   Καράνου τοῦ Μακεδόνος ἐμφανίζοντος γάμους.  Καὶ   ἄλλαις δὲ περιετύχομεν τοῦ Λυγκέως
[4, 148]   ἑψητοὺς καὶ ἀφύας καὶ ἐγκρασιχόλους  καὶ   ἀλλᾶντας καὶ σχελίδας καὶ ἔτνος·
[4, 129]   ἐλάβομεν χρυσᾶς, διπλασίους τῶν πρότερον,  καὶ   ἄλλο διλήκυθον μύρου. Ἡσυχίας δὲ
[4, 136]   ἄρ´ ἄθικτος ἔην, πόθεον δὲ  καὶ   ἄλλοι. Κωλῆν δ´ ὡς ἔιδον,
[4, 156]   σε τῶνδ´ ὃς αἴτιος φακῶν.  Καὶ   ἄλλος ἑξῆς ἀνεβόησε· Φακός σε
[4, 151]   παῖδα εἰσαγαγὼν οὕτως ἐδωρήσατο προπίνων  καὶ   ἄλλος ἱμάτια τῇ γυναικί, καὶ
[4, 169]   σου τὴν νίκην; Οἶδα δὲ  καὶ   ἄλλους ἀσώτους πολλούς, περὶ ὧν
[4, 184]   ζωγράφων, παιδοτριβῶν τε καὶ ἰατρῶν  καὶ   ἄλλων πολλῶν τεχνιτῶν· οἳ διὰ
[4, 168]   ἑκάστης κατιόντες εἰς τὸν μυλῶνα  καὶ   ἀλοῦντες δύο δραχμὰς ἀμφότεροι λαμβάνουσι,
[4, 148]   τῆς ἡμέρας οἴνου τρεῖς χόας  καὶ   ἀλφίτων μέδιμνον καὶ τυροῦ πεντάμνουν
[4, 173]   μέχρι νῦν τινες αὐτῶν Χοίρακοι  καὶ   Ἀμνοὶ καὶ Ἀρτυσίλεῳ καὶ Σήσαμοι
[4, 135]   οὔρεσιν ἐξεπεφύκει Πίνας ἦλθε φέρων  καὶ   ἄμυλα ἠχήεντα, ἃς κατὰ φυκότριχος
[4, 175]   Ἰβύκου τοῦ Ῥηγίνου ποιητοῦ, ὡς  καὶ   Ἀνακρέοντος τὸ βάρβιτον. Ἐπεὶ δὲ
[4, 182]   βάρωμον καὶ βάρβιτον, ὧν Σαπφὼ  καὶ   Ἀνακρέων μνημονεύουσι, καὶ τὴν μάγαδιν
[4, 176]   παρ´ ἡμῖν ἰδιώτης προσέτι τε  καὶ   ἀναλφάβητος οὕτως ἐστὶ συνήθης ὡς
[4, 183]   τινάσσων, οἰσύινον προμάλοιο τετυγμένον αἰζήεντος·  καὶ   Ἀναξίλας ἐν Λυροποιῷ· Ἐγὼ δὲ
[4, 130]   κύκλῳ ὀθόναις διείληπτο πάντα λευκαῖς·  καὶ   ἀναπετασθεισῶν Ναΐδες ἐφάνησαν λάθρᾳ κατὰ
[4, 144]   τὴν τράπεζαν ἀπὸ βοῶν ἀρξάμενον·  καὶ   ἀναχθέντα αἰχμάλωτον ὡς βασιλέα καὶ
[4, 138]   ταλαίπωρον ἔχοντας. Φασὶ δέ τινες  καὶ   ἄνδρα Συβαρίτην ἐπιδημήσαντα τῇ Σπάρτῃ
[4, 149]   Γενναῖος γὰρ τοιοῦτος ἐκρίνετο  καὶ   ἀνδρώδης ὑπάρχειν· θαυμαστὸν γὰρ ἦν
[4, 146]   μὲν μετὰ ἀνδρῶν μυρίων πεντακισχιλίων,  καὶ   ἀνηλίσκετο εἰς τὸ δεῖπνον τάλαντα
[4, 135]   ἀθλητῆρες, οἷοι ἄρ´ Ἀστυάναξ τε  καὶ   Ἀντήνωρ ἐγένοντο, ῥηιδίως ἐπ´ ἄμαξαν
[4, 134]   τοῦ ξύλου λαβών. Μήποτε δὲ  καὶ   Ἀντιφάνης ἐν Καρσὶ κατὰ τὸ
[4, 130]   τὸ προκείμενον τοῦτο συμπόσιον; Ὁπότε  καὶ   Ἀντιφάνης κωμῳδιοποιὸς ἐν Οἰνομάῳ
[4, 163]   τρόπον ἔζη, κομῶν καὶ ῥυπῶν  καὶ   ἀνυποδητῶν. (Ὅθεν καὶ Πυθαγορικὸν τὸ
[4, 175]   ὅτι πάντα πράγματ´ ἀνατριαινώσει κρότοις.  Καὶ   Ἀξιόνικος ἐν Φιλευριπίδῃ· Οὕτω γὰρ
[4, 136]   ἐφέντες ἐν στόμασίν τ´ ἔθεσαν  καὶ   ἀπήγαγον ἄλλυδις ἄλλον. Τῶν δ´
[4, 152]   χερσὶν ἀμφοτέραις αἴροντες ὅλα μέλη  καὶ   ἀποδάκνοντες, ἐὰν δὲ τι
[4, 183]   Ῥωμαίους μουσομανεῖν ὡς τοὺς πολλοὺς  καὶ   ἀπομνημονεύειν αὐτοῦ τὰ κρούσματα. Μνημονεύει
[4, 145]   ἑκάστῳ τῶν συνδείπνων τοῦ βασιλέως,  καὶ   ἀποφέρεται ἕκαστος αὐτῶν τι
[4, 151]   διώκων ὃν ἂν θέλῃς αἱρήσεις  καὶ   ἀποχωρῶν οὐ μὴ δείσῃς τὸν
[4, 174]   οἱ αὐλοὶ εἰς τὸ ὕδωρ  καὶ   ἀρασσομένου τοῦ ὕδατος ὑπό τινος
[4, 138]   τὸν Παυσανίαν ἰδόντα κλίνας χρυσᾶς  καὶ   ἀργυρᾶς ἐστρωμένας καὶ τραπέζας ἀργυρᾶς
[4, 152]   τῶν πεδίων καὶ διασπείρειν χρυσίον  καὶ   ἀργύριον ταῖς ἀκολουθούσαις τῶν Κελτῶν
[4, 129]   γένη συνηθροισμένων, ἅπασί τε προσεδόθη  καὶ   ἀργυροῦν ἀρτοφόρον ἄρτων Καππαδοκίων, ὧν
[4, 129]   πάλιν καὶ διλήκυθον μύρου χρυσοῦν  καὶ   ἀργυροῦν (ἰσόσταθμον τοῖς προτέροις. Ἡσυχίας
[4, 138]   τὴν τοῦ Μαρδονίου παρασκευὴν (χρυσῷ  καὶ   ἀργύρῳ καὶ παραπετάσμασι ποικίλοις κατεσκευασμένην
[4, 140]   καὶ Διοσκουρίδης ἐν βʹ πολιτείας  καὶ   Ἀριστοκλῆς ἐν τῷ προτέρῳ καὶ
[4, 146]   δὲ Ξέρξης δὶς ἐσιτέετο μεταλαμβάνων  καὶ   ἄριστον, ἀνάστατοι ἂν ἐγεγόνεσαν αἱ
[4, 154]   ἦν τὸ περὶ τοὺς μονομάχους  καὶ   Ἀριστοφάνης εἴρηκεν ἐν Φοινίσσαις οὕτως·
[4, 173]   ἐκαρύκκευον. Εἰς ταῦτα δὲ ἀποβλέπων  καὶ   Ἀριστοφάνης ἔφη· Ἀλλ´ Δελφῶν
[4, 140]   θέαν. ~(Τῆς δὲ κοπίδος μνημονεύει  καὶ   Ἀριστοφάνης Φιλύλλιος ἐν ταῖς
[4, 170]   κρόμμυον λέποντα καὶ τρεῖς ἁλμάδας.  Καὶ   Ἀριστοφάνης Πλούτῳ· Πρὸ τοῦ δ´
[4, 154]   φησί, τὰ πολεμικὰ οἱ Μαντινεῖς  καὶ   Ἀρκάδες, τήν τε στολὴν τὴν
[4, 147]   κρέ´ ὀπτά τ´ ἐρίφων τε  καὶ   ἀρνῶν, θ´ ὑπερωμόκρεως χορδὰ
[4, 130]   σχασθέντων τῶν φραγμάτων καὶ Ἔρωτες  καὶ   Ἀρτέμιδες καὶ Πᾶνες καὶ Ἑρμαῖ
[4, 151]   ὅσον εἴκοσι κρεῶν μεστοὶ νενεμημένων  καὶ   ἄρτοι ζύμητες μεγάλοι προσπεπερονημένοι ἦσαν
[4, 145]   (καταλείπεται δὲ τὰ πλεῖστα κρέα  καὶ   ἄρτοι) τῆς τραπέζης ἐπιμελούμενος
[4, 141]   μὴν ἀλλ´ οἵ γε πλούσιοι  καὶ   ἄρτον καὶ ὧν ἂν ὥρα
[4, 140]   προφυράματα τῶν μαζῶν, ὡς Ἐρατοσθένης  καὶ   ἄρτους δὲ καὶ ζωμόν τινα
[4, 149]   τ´ ἐγχεῖν πλείω καὶ μάζας  (καὶ   ἄρτους παραβάλλειν. Γενναῖος γὰρ
[4, 129]   Κάρανος κελεύει σπυρίδας ἡμῖν  καὶ   ἀρτοφόρα διὰ ἱμάντων ἐλεφαντίνων πεπλεγμένα
[4, 173]   τινες αὐτῶν Χοίρακοι καὶ Ἀμνοὶ  καὶ   Ἀρτυσίλεῳ καὶ Σήσαμοι καὶ Ἀρτυσίτραγοι
[4, 173]   Ἀμνοὶ καὶ Ἀρτυσίλεῳ καὶ Σήσαμοι  καὶ   Ἀρτυσίτραγοι καὶ Νεωκόροι καὶ Ἰχθυβόλοι,
[4, 184]   αὐλητικὴν ἤσκησαν, ὡς Εὐφράνωρ τε  καὶ   Ἀρχύτας Φιλόλαός τε ἄλλοι τε
[4, 168]   ἄλλοι τε πλείους. Μενέδημον γοῦν  καὶ   Ἀσκληπιάδην τοὺς φιλοσόφους νέους ὄντας
[4, 130]   τῶν σῶν, (ἑταῖρε Λυγκεῦ, Σαμιακῶν  καὶ   Ἀττικῶν αὐταῖς ταῖς ἰδίαις τῶν
[4, 160]   καρύκκη Λυδῶν, λειτῇ δὲ  καὶ   αὐαλέῃ ἐνὶ κόγχῳ Ἑλλήνων
[4, 184]   σύριγγα μέν φησιν εὑρεῖν Μαρσύαν  καὶ   αὐλὸν ἐν Κελαιναῖς, τῶν πρότερον
[4, 183]   οὖν τούτων τῶν προειρημένων ὀργάνων  καὶ   αὐλῶν ἐμπείρως ἔχουσι καὶ τεχνικῶς
[4, 128]   βασιλέως. Δώσομεν δέ σοι ἡμεῖς  καὶ   αὐτὰς τὰς ἐπιστολάς. (Ἐπεὶ δὲ
[4, 162]   Ἀντιγόνου τὸν Ἀκροκόρινθον κωθωνιζόμενος ἐξέπεσεν  καὶ   αὐτῆς τῆς Κορίνθου, καταστρατηγηθεὶς ὑπὸ
[4, 144]   ἐσθίειν τῶν ἰδιωτῶν ὅτι δοκοῦσι  καὶ   αὐτοὶ ἥδιον ἂν δειπνῆσαι τὸ
[4, 146]   ἵνα μὴ δὶς πορεύωνται, ἀλλὰ  καὶ   αὐτοὶ τοὺς συνδείπνους ὑποδέχωνται. (Ἡρόδοτος
[4, 148]   ἕλιξιν. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΒ' Ἱστορεῖ δὲ  καὶ   αὐτὸν τὸν Ἀντώνιον ἐν Ἀθήναις
[4, 168]   (Ἐπιδόσεων δέ ποτε γινομένων παρελθὼν  καὶ   αὐτὸς εἰς τὴν ἐκκλησίαν ἔφη
[4, 182]   ἔτι δὲ καὶ Ἄλεξις ὧν  καὶ   αὐτὸς ἐν τῷ περὶ αὐλῶν.
[4, 160]   καλὸς ἡμῶν ἑστιάτωρ Λαρήνσιος  καὶ   αὐτὸς ἔφη· ἄνδρες κύνες
[4, 155]   μόνον οἱ βασιλέως φίλοι, ἀλλὰ  καὶ   αὐτὸς βασιλεύς. Ἐπεὶ δὲ
[4, 166]   φησίν, Καλλικράτους δημαγωγὸς  καὶ   αὐτὸς πρὸς μὲν τὰς ἡδονὰς
[4, 130]   Ἀριστοφάνης δ´ ἐν Ἀχαρνεῦσι  καὶ   αὐτὸς τῶν βαρβάρων ἐμφανίζων τὴν
[4, 168]   φωνῇ. Περὶ δὲ Ἀπικίου τοῦ  καὶ   αὐτοῦ ἐπὶ ἀσωτίᾳ διαβοήτου ἐν
[4, 175]   τὸν καλούμενον φώτιγγα πλαγίαυλον, οὗ  καὶ   αὐτοῦ παραστήσομαι μνημονεύοντα ἐλλόγιμον ἄνδρα.
[4, 176]   ἀκούομεν τοὺς Φρυγίους, ὧν  καὶ   αὐτῶν ἐμπείρως ἔχουσιν Ἀλεξανδρεῖς. Οἴδασι
[4, 148]   τοῖς δείπνοις θρῖα καὶ ἑψητοὺς  καὶ   ἀφύας καὶ ἐγκρασιχόλους καὶ ἀλλᾶντας
[4, 149]   μάγειρον ὑδριαφόρον τε καὶ τραπέζας  καὶ   βάθρα πρὸς τὴν καθέδραν καὶ
[4, 174]   Φοινίκη ἐκαλεῖτο, ὡς παρὰ Κορίννῃ  καὶ   Βακχυλίδῃ ἔστιν εὑρεῖν. Ὀνομάζονται δὲ
[4, 182]   χρῶνται ὀργάνῳ. (Τὸν γὰρ βάρωμον  καὶ   βάρβιτον, ὧν Σαπφὼ καὶ Ἀνακρέων
[4, 182]   παλαιομάγαδις ὀνομαζόμενος ἐν ταὐτῷ ὀξὺν  καὶ   βαρὺν φθόγγον ἐπιδείκνυται, ὡς Ἀναξανδρίδης
[4, 169]   λέγει ἐν τούτοις· Τρυβλία δὲ  καὶ   βατάνια καὶ κακκάβια καὶ λοπάδια
[4, 169]   οἶδα. Εὔβουλος δ´ ἐν Ἴωνι  καὶ   βατάνια καὶ πατάνια λέγει ἐν
[4, 166]   οὐδὲ μύρον εἶχον, ἀλλὰ νῦν·  καὶ   βάψομαι καὶ παρατιλοῦμαι νὴ Δία
[4, 170]   λέγοντα· Κύκλῳ δεήσει περιτρέχειν με  καὶ   βοᾶν, ἄν του δέωμαι. Δεῖπνον
[4, 145]   εἰσὶ καὶ ἵπποι καὶ κάμηλοι  καὶ   βόες καὶ ὄνοι καὶ ἔλαφοι
[4, 138]   δηλονότι καὶ ἐλαίας καὶ τυρὸν  καὶ   βολβοὺς καὶ λάχανά γε οἷα
[4, 134]   ἔσθειν δ´ ἀμύλοισιν ὁμοίους Τάων  καὶ   Βορέης ἠράσσατο πεσσομενάων· αὐτὸς δὲ
[4, 172]   μετὰ τὸ τάριχος, εἶτα θρῖον  καὶ   βότρυς· δημιουργὸς δ´ ἀντιπαρατεταγμένη
[4, 176]   τραχήλους, ὄνους ἐφελκόμενοι γέμοντας οἴνου  καὶ   βρωμάτων παντοδαπῶν, (οἷς παρέκειτο φωτίγγια
[4, 142]   ἦλθον ποτηρίων τ´ ἐκθέσεις πολλῶν  καὶ   βρωμάτων παντοδαπῶς πεποιημένων παραθέσεις, (ἔτι
[4, 148]   ἀνακηρύττεσθαι κατὰ τὰς πόλεις ἁπάσας.  Καὶ   Γάιος δὲ αὐτοκράτωρ (ὁ
[4, 147]   δὲ ξανθόν τ´ ἐπεισῆλθεν μέλι  καὶ   γάλα σύμπακτον, τό κε τυρὸν
[4, 137]   ἑορταῖς προσπαρατιθέναι, μιμούμενος τὸν Ὅμηρον.  Καὶ   γὰρ ἐκεῖνος τοὺς ἀριστεῖς συνάγων
[4, 146]   (τῶν ἀστῶν ἀνὴρ δόκιμος ἐδαπάνησε·  καὶ   γὰρ ἐκπώματα ἀργυρᾶ καὶ χρυσᾶ
[4, 167]   καὶ νῦν, εἶπεν, ἐλευθερίως ζῶ.  Καὶ   γὰρ ἑταίραν ἔχω τὴν καλλίστην
[4, 140]   τι τοῦτο δὴ συνίσταται μικρόν.  Καὶ   γὰρ ὅντινα δεῖ πρῶτον κατακεῖσθαι
[4, 152]   ἀμβίκοις, κεραμέοις ἀργυροῖς·  (καὶ   γὰρ τοὺς πίνακας ἐφ´ ὧν
[4, 139]   τῶν συνιόντων ἑκάστῳ τυρὸν χλωρὸν  καὶ   (γαστρὸς καὶ) φύσκης τόμον καὶ
[4, 166]   βάψομαι καὶ παρατιλοῦμαι νὴ Δία  καὶ   γενήσομαι Κτήσιππος, οὐκ ἄνθρωπος, ἐν
[4, 138]   ὀδάξ; Καὶ Εὔπολις ἐν Εἵλωσι·  (Καὶ   γένηται τοῖσδε σάμερον κοπίς. Δεῖπνον
[4, 153]   ῥάβδοις καὶ ἱμᾶσιν ἀστραγαλωτοῖς μαστιγοῦται  καὶ   γενόμενος αἱμόφυρτος τὸν τιμωρησάμενον ὡς
[4, 131]   τε φέρειν ἐν χοὶ χρυσῇ  καὶ   γευόμενον τῶν κρατήρων πρότερον μεθύειν
[4, 141]   τε ἑκάστη σκιὰς φρατρίας τρεῖς  καὶ   γίνεται τῶν Καρνείων ἑορτὴ
[4, 173]   ἀπὸ τῶν πράξεων ὀνόματα (Μαγίδες  καὶ   Γογγύλοι, ἐπειδὴ τὰς μάζας, φησὶν
[4, 174]   αὐλοῖς σπιθαμιαίοις τὸ μέγεθος, ὀξὺ  καὶ   γοερὸν φθεγγομένοις. Τούτοις δὲ καὶ
[4, 145]   πλεῖστα βασιλεὺς μόνος ἀριστᾷ  καὶ   δειπνεῖ. Ἐνίοτε δὲ καὶ
[4, 143]   οἱ κατὰ τὴν κοινὴν τράπεζαν,  καὶ   δειπνήσασιν ἄλλο παρατίθεται. (Τοῖς δὲ
[4, 146]   οἱ ὑποδεχόμενοι Ἑλλήνων τὸν βασιλέα  καὶ   δειπνίζοντες Ξέρξην ἐς πᾶν κακοῦ
[4, 139]   παμπληθῆ θύουσι τὴν ἡμέραν ταύτην  καὶ   δειπνίζουσιν οἱ πολῖται πάντας τοὺς
[4, 146]   σφετέρων δεξαμένοις τὴν Ξέρξεω στρατιὰν  καὶ   δειπνίσασι τετρακόσια τάλαντα ἀργυρίου Ἀντίπατρος
[4, 151]   βασιλέα. Ξενοφῶν δὲ ἀνέστη θαρσαλέως  καὶ   δεξάμενος τὸ κέρας εἶπεν· Ἐγώ
[4, 167]   (Εἰς τοσοῦτον δ´ ἀσωτίας ἐληλύθει  καὶ   Δημήτριος Δημητρίου τοῦ Φαληρέως
[4, 172]   ἔχουσι μισθὸν καὶ μάγειροι δώδεκα  καὶ   δημιουργοὶ μέλιτος αἰτοῦσαι σκάφας. Μένανδρος
[4, 168]   Ἀρεοπαγῖται διακοσίαις δραχμαῖς ἐτίμησαν αὐτούς.  Καὶ   Δημόκριτον δ´ Ἀβδηρῖται δημοσίᾳ κρίνοντες
[4, 166]   σχεδὸν καθ´ ἕκαστον μῆνα βουθυτεῖ  καὶ   δημοσίας ἑστιάσεις ποιεῖται. (Τὸ δὲ
[4, 152]   δ´ οὐ χρῶνται διὰ σπάνιν  καὶ   διὰ τὸ ἀσύνηθες ἀηδὲς αὐτοῖς
[4, 139]   Λάκωνες ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας συντελοῦσι  καὶ   διὰ τὸ πένθος τὸ γενόμενον
[4, 144]   δὲ πολλοῖσι καὶ οὐκ ἁλέσι.  Καὶ   διὰ τοῦτό φασι Πέρσαι τοὺς
[4, 152]   ἅρματι φέρεσθαι διὰ τῶν πεδίων  καὶ   διασπείρειν χρυσίον καὶ ἀργύριον ταῖς
[4, 145]   λελουμένοι διακονοῦσιν ἐσθῆτας καλὰς ἔχοντες  καὶ   διατρίβουσι σχεδὸν τὸ ἥμισυ τῆς
[4, 147]   φησί, καὶ οἱ τοῖχοι ἁλουργέσι  καὶ   διαχρύσοις ἐμπεπετασμένοι ὕφεσι. Καὶ δώδεκα
[4, 183]   φησίν· Ὅς καλῶς μὲν τυμπανίζει  καὶ   διαψάλλει τριγώνοις. Τοῦ δὲ καλουμένου
[4, 167]   προχείρως ἅπαντα ποιῶν καὶ κτώμενος  καὶ   διδούς. Στρατιώτης γὰρ ὢν λογίζεσθαι
[4, 157]   τὰς ἁπάντων ψυχὰς τιμωρίας χάριν,  καὶ   διείπασθαι τὸν θεὸν ὡς εἰ
[4, 151]   κειμένους ἄρτους διέκλα κατὰ μικρὰ  καὶ   διερρίπτει οἷς αὐτῷ ἐδόκει καὶ
[4, 129]   ἡμῖν ἀνασεσωσμένων. Ἔπειτα στέφανοι πάλιν  καὶ   διλήκυθον μύρου χρυσοῦν καὶ ἀργυροῦν
[4, 146]   Περσῶν βασιλεύς, ὥς φησι Κτησίας  καὶ   Δίνων ἐν τοῖς Περσικοῖς, ἐδείπνει
[4, 149]   πρυτανείῳ δειπνοῦσι γενεθλίοις Ἑστίας Πρυτανίτιδος  καὶ   Διονυσίοις, ἔτι δὲ τῇ τοῦ
[4, 140]   ἱστορεῖ ἐν τῇ Λακωνικῇ πολιτείᾳ  καὶ   Διοσκουρίδης ἐν βʹ πολιτείας καὶ
[4, 140]   εἰς ἐπάικλα. Τὰ ὅμοια ἱστορεῖ  καὶ   Διοσκουρίδης. ~(Περὶ δὲ τῶν καμματίδων
[4, 151]   τὸν ἵππον δωροῦμαι, ἐφ´ οὗ  καὶ   διώκων ὃν ἂν θέλῃς αἱρήσεις
[4, 153]   στρωμναὶ καὶ ἐκπώματα ἀργυρᾶ παντοδαπά,  καὶ   δούλων πλῆθος εὐπρεπῶν παρέστηκεν ἐσθήσεσι
[4, 128]   χρόνοις μὲν γέγονε κατὰ Λυγκέα  καὶ   Δοῦριν τοὺς Σαμίους, Θεοφράστου δὲ
[4, 155]   Ἐπιλελησμένοι δ´ ἦσαν οὗτοι, ὡς  καὶ   Δοῦρις ἱστορεῖ, ὅτι καὶ Φίλιππος
[4, 147]   ἁλουργέσι καὶ διαχρύσοις ἐμπεπετασμένοι ὕφεσι.  Καὶ   δώδεκα τρίκλινα διαστρώσασα ἐκάλεσε τὸν
[4, 140]   Ἀπέλλω, εἷ βάρακες πολλαὶ κἄρτοι  καὶ   δωμός τοι μάλα ἁδύς, διαρρήδην
[4, 183]   Ἀλέξανδρος Κυθήριος συνεπλήρωσε χορδαῖς  καὶ   ἐγγηράσας τῇ Ἐφεσίων πόλει ὡς
[4, 148]   θρῖα καὶ ἑψητοὺς καὶ ἀφύας  καὶ   ἐγκρασιχόλους καὶ ἀλλᾶντας καὶ σχελίδας
[4, 172]   παρθένῳ δῶρα (Σασαμίδας χόνδρον τε  καὶ   ἐγκρίδας ἄλλα τε πέμματα καὶ
[4, 152]   μὲν οὖν ἐν τῇ τρίτῃ  καὶ   εἰκοστῇ ἱστόρησεν. Ἐν δὲ τῇ
[4, 154]   πυκτεύειν. (Ποσειδώνιος δ´ ἐν τρίτῃ  καὶ   εἰκοστῇ τῶν ἱστοριῶν Κελτοί, φησίν,
[4, 174]   αὐτὸς ἱστορεῖ κἀν τῷ τετάρτῳ  καὶ   εἰκοστῷ τῆς αὐτῆς πραγματείας Δαίτην
[4, 173]   Ὅμηρος· Αὐτὰρ ἐπεί ῥ´ ὤπτησε  καὶ   εἰν ἐλεοῖσιν ἔθηκε. (Ὅθεν καὶ
[4, 168]   τῶν μυλωθρῶν. (Ἐλθόντος δ´ ἐκείνου  καὶ   εἰπόντος ὅτι νυκτὸς ἑκάστης κατιόντες
[4, 148]   ταῦτ´ ἔφη πάντα δωρεῖσθαι αὐτῷ  καὶ   εἰς αὔριον παρεκάλει συνδειπνῆσαι πάλιν
[4, 155]   αὐτὸς βασιλεύς. Ἐπεὶ δὲ  καὶ   εἰς Ἡγησιάνακτα τὸν Ἀλεξανδρέα ἀπὸ
[4, 152]   ὄξους καὶ κυμίνου· τοῦτο δὲ  καὶ   εἰς τὸ ποτὸν ἐμβάλλουσιν. Ἐλαίῳ
[4, 155]   ἔνδοξοι καὶ οἱ ἡγεμόνες ἐμονομάχουν  καὶ   ἐκ προκλήσεως τοῦτ´ ἐποίουν ἐν
[4, 154]   δὲ καὶ μέχρι τραύματος προίασιν  καὶ   ἐκ τούτου ἐρεθισθέντες, ἐὰν μὴ
[4, 173]   περιτέμνοντες δῆλον ὡς ἐμαγείρευον αὐτὰ  καὶ   ἐκαρύκκευον. Εἰς ταῦτα δὲ ἀποβλέπων
[4, 128]   ἑκάστῳ μία δωρεά. Προεστεφανώκει δὲ  καὶ   ἕκαστον πρὶν εἰσελθεῖν στλεγγίδι χρυσῇ·
[4, 128]   τοιαύτη τις ἄλλη ἀφθονία σεσωρευμένη,  καὶ   ἕκαστος λαβὼν (σὺν) αὐτῷ πίνακι
[4, 129]   λέκιθοι καὶ ὄστρεα (καὶ κτένες·  καὶ   ἑκάστῳ πεπυρωμένα αὐτοῖς πίναξιν ἐδόθη.
[4, 129]   ἀργυρᾶν, τὴν δὲ χρυσῆν, κοτυλιαίας,  καὶ   ἑκάστῳ προσέδωκαν. Ἔπειτ´ εἰσφέρεται πλοῦτος
[4, 168]   τὸ παλαιὸν ἀνεκαλοῦντο οἱ Ἀρεοπαγῖται  καὶ   ἐκόλαζον, ἱστόρησαν Φανόδημος καὶ Φιλόχορος
[4, 153]   πολυτελεῖς παρασκευάζονται ἀνθιναί τε στρωμναὶ  καὶ   ἐκπώματα ἀργυρᾶ παντοδαπά, καὶ δούλων
[4, 148]   δᾳδουχουμένης πάσης τῆς Ἀθηναίων πόλεως.  Καὶ   ἔκτοτε ἐκέλευσεν ἑαυτὸν Διόνυσον ἀνακηρύττεσθαι
[4, 138]   ὄψον ἕξουσιν, ἅλας τε δηλονότι  καὶ   ἐλαίας καὶ τυρὸν καὶ βολβοὺς
[4, 173]   παρεῖχον Δήλιοι ἅλας καὶ ὄξος  καὶ   ἔλαιον καὶ ξύλα καὶ στρώματα.
[4, 145]   κάμηλοι καὶ βόες καὶ ὄνοι  καὶ   ἔλαφοι καὶ τὰ πλεῖστα πρόβατα·
[4, 138]   μετεπέμψατο τῶν Ἑλλήνων τοὺς στρατηγοὺς  (καὶ   ἐλθόντων ἐπιδείξας ἑκατέρου τῶν δείπνων
[4, 158]   διδάσκεις αὐτὸν ἕψειν φακῆν.  Καὶ   ἐν Ἀμφιαράῳ· Ὅστις φακῆν ἥδιστον
[4, 146]   ὑπερβολῆς τινος ἀναλώματος τάλαντον ὠνόμασε.  Καὶ   ἐν Δυσκόλῳ δέ φησιν οὕτως·
[4, 183]   τε Λυδῆς ἐφυμνεῖ πηκτίδος συγχορδίᾳ,  καὶ   ἐν Θαμύρᾳ. Ἀριστοφάνης δ´ ἐν
[4, 175]   Σιδωνίου νάβλα λαρυγγόφωνος ἐκκεχόρδωται τύπος.  Καὶ   ἐν Μυστάκου δὲ θητίῳ φησί·
[4, 183]   ἐμπείρως ἔχουσι καὶ τεχνικῶς Ἀλεξανδρεῖς,  καὶ   ἐν οἷς ἄν μου θέλῃς
[4, 135]   (Τοὺς δ´ Κύκλωψ ἐφίλει  καὶ   ἐν οὔρεσιν ἐξεπεφύκει Πίνας ἦλθε
[4, 139]   ᾤχεο τρέχων. (Τὰ αὐτὰ εἴρηκε  καὶ   ἐν Περιάλλῳ. Ἐν δὲ τῇ
[4, 161]   δειπνοῦσι πέμπτης ἀλφίτων κοτύλην μίαν.  Καὶ   ἐν Πυθαγοριζούσῃ· δ´ ἑστίασις
[4, 156]   ἁμάξαις εἶδον παρ´ ὑμῖν ἐγώ,  καὶ   ἐν Τάραντι δὲ παρὰ τοῖς
[4, 146]   ἀνάστατοι ἂν ἐγεγόνεσαν αἱ πόλεις.  Καὶ   ἐν τῇ θʹ δὲ τῶν
[4, 171]   ἀπογεύεσθαι διὰ τὸ ἀπιστεῖν μὴ  καὶ   ἐν τούτοις κακόν τι φάγωσιν
[4, 176]   Ἀναλαβὼν μόναυλον ηὔλουν τὸν ὑμέναιον.  Καὶ   ἐν Φιαληφόρῳ· Τὸν μόναυλον ποῖ
[4, 144]   καὶ ἀναχθέντα αἰχμάλωτον ὡς βασιλέα  καὶ   ἐν φυλακῇ ὄντα πάλιν τὰ
[4, 145]   βασιλεὺς τὸ ἄριστον ποιεῖται  καὶ   ἐν οἱ σύνδειπνοι· καὶ
[4, 136]   πρόσσω καὶ ὀπίσσω ὄρνιθας γνῶναι  καὶ   ἐναίσιμα σιτίζεσθαι. (Ἤσθιε δ´ ὥστε
[4, 159]   ἕτερον ῥαψάμενον εἴς τινα χιτῶνα  καὶ   ἐνδύντα αὐτὸν ἐπισκῆψαι τοῖς οἰκείοις
[4, 155]   στρατηγίαν οὔτε κατὰ τὴν ἀξίωσιν,  καὶ   ἐνδυόμενον αὐτὸν κροκωτὸν καὶ ὑποδούμενον
[4, 141]   καλοῦνται σκηναῖς ἔχοντες παραπλήσιόν τι·  καὶ   ἐννέα καθ´ ἕκαστον ἄνδρες δειπνοῦσι,
[4, 135]   ὀχλίσσειαν· τρισπίθαμοι γὰρ ταί γε  καὶ   ἐννεαπήχεες ἦσαν εὖρος, ἀτὰρ μῆκός
[4, 171]   ὅλης διακονίας. Ἦν δ´ ἐπιφανὴς  καὶ   ἔντιμος χρεία. Χάρης γοῦν
[4, 167]   (Καὶ τῶν τὰ τοιαῦτα πραττόντων  καὶ   ἐπ´ ὀνόματός τινας κατέλεξε. Ταῦτα
[4, 141]   Λακωνικῆς πολιτείας γράφει· Φέρουσι δὲ  καὶ   ἐπάικλα αὐτοῖς οἱ φιδίται· καὶ
[4, 184]   μεγίστην ἐσχηκότος δόξαν. Ἀριστόξενος δὲ  καὶ   Ἐπαμινώνδαν (τὸν Θηβαῖον αὐλεῖν μαθεῖν
[4, 129]   ἔχειν χιτῶνας, ἀπαρξάμεναί τε ἀπῆλθον.  Καὶ   ἐπεισῆλθον ἄλλαι φέρουσαι ληκύθους μύρου
[4, 150]   Ὦχος αὐτὸν φιλανθρώπως ἄγων ἐκάλεσε  καὶ   ἐπὶ δεῖπνον. Τῆς οὖν παρασκευῆς
[4, 148]   Πανελλήνων. Μετεβαινε δ´ ἐνίοτε, φησίν,  καὶ   ἐπὶ τὴν ἀκρόπολιν ἀπὸ τῶν
[4, 151]   τὰς τροφὰς προτίθενται χόρτον ὑποβάλλοντες  καὶ   ἐπὶ τραπεζῶν ξυλίνων μικρὸν ἀπὸ
[4, 159]   καλούμενον κόγχον. Γελασάντων δὲ πάντων  καὶ   ἐπὶ τῷ κόγχῳ μάλιστα ~Ἀπαίδευτοί
[4, 153]   ἄριστον προσφέρονται κρέα μεληδὸν ὠπτημένα  καὶ   ἐπιπίνουσι γάλα καὶ τὸν οἶνον
[4, 153]   δ´ εἶναι ὁμοίαν ταῖς ἐγγυθήκαις,  (καὶ   ἐπιτίθεσθαι ἐπ´ αὐτῇ τρυβλίον χρυσοῦν,
[4, 170]   ἐπὶ τοῦ διακονεῖν. Ἔλεγον δὲ  καὶ   ἐπιτραπεζώματα τὰ ἐπιτιθέμενα τῇ τραπέζῃ
[4, 138]   παραθήσομεν αὐτοῖς τῶν τε σύκων  καὶ   ἐρεβίνθων καὶ κυάμων, καὶ μύρτα
[4, 128]   μέγας καὶ χῆνες καὶ λαγωοὶ  καὶ   ἔριφοι καὶ ἕτεροι ἄρτοι πεπονημένοι
[4, 137]   εἰσὶν ὄντως οἱ Θετταλοί, καθὰ  καὶ   Ἔριφός φησιν ἐν Πελταστῇ οὕτως·
[4, 130]   Ἔρωτες καὶ Ἀρτέμιδες καὶ Πᾶνες  καὶ   Ἑρμαῖ καὶ τοιαῦτα πολλὰ εἴδωλα
[4, 167]   ἀνάλωσεν αὐτὰ ταχέως, ἀλλ´ ἐξέβαλε  καὶ   ἔρριψε, πάντων ἀνθρώπων κάκιστος ὢν
[4, 130]   κατὰ μηχανὰς σχασθέντων τῶν φραγμάτων  καὶ   Ἔρωτες καὶ Ἀρτέμιδες καὶ Πᾶνες
[4, 144]   πλεῖστοι ἥδιον ἡμᾶς καὶ πίνειν  καὶ   ἐσθίειν τῶν ἰδιωτῶν ὅτι δοκοῦσι
[4, 140]   τοῦτο οἶμαι τὴν φωνὴν πεποιῆσθαι.  Καί   ἐστιν παρασκευὴ τῶν λεγομένων
[4, 149]   ἥρωσι θύωσι, βουθυσία μεγάλη γίνεται  καὶ   ἑστιῶνται πάντες μετὰ τῶν δούλων·
[4, 128]   χῆνες καὶ λαγωοὶ καὶ ἔριφοι  καὶ   ἕτεροι ἄρτοι πεπονημένοι καὶ περιστεραὶ
[4, 148]   ἐγκρασιχόλους καὶ ἀλλᾶντας καὶ σχελίδας  καὶ   ἔτνος· οἷσι Μαρδόνιον εἱστίασε μετὰ
[4, 152]   γῆς ἐφ´ ἧς ἁρματηλατεῖ χρυσὸν  καὶ   εὐεργεσίας ἀνθρώποις φέρει. Ταῦτα μὲν
[4, 130]   τὰς Θεοφράστου θέσεις ἀκούων, θύμα  καὶ   εὔζωμα καὶ τοὺς καλοὺς ἐσθίων
[4, 140]   τῇ Λακωνικῇ πολιτείᾳ οὑτωσὶ γράφει·  Καὶ   εὐθὺς τοὺς μὲν εὐπόρους ζημιοῖ
[4, 138]   κατακρέμανται τοῖσι πρεσβύταισιν ἀποδάκνειν ὀδάξ;  Καὶ   Εὔπολις ἐν Εἵλωσι· (Καὶ γένηται
[4, 140]   παρέχουσι, πάνυ τις εὔκολός ἐστι  καὶ   εὐτελής· ἄλφιτα γάρ ἐστιν ἐλαίῳ
[4, 182]   Ἔφορός τ´ ἐν τοῖς εὑρήμασι  καὶ   Εὐφράνωρ Πυθαγορικὸς ἐν τῷ
[4, 148]   παρασκευάζοντες ἐν τοῖς δείπνοις θρῖα  καὶ   ἑψητοὺς καὶ ἀφύας καὶ ἐγκρασιχόλους
[4, 154]   ἐὰν μὴ ἐπισχῶσιν οἱ παρόντες,  καὶ   ἕως ἀναιρέσεως ἔρχονται. Τὸ δὲ
[4, 154]   Δημώνακτος ἑνὸς τῶν πολιτῶν συμβουλεύσαντος,  καὶ   ζηλωτὰς τούτων γενέσθαι Κυρηναίους. Ἔφορος
[4, 167]   πολυτέλειαι θρασεῖς αὐτοὺς εἶναι προετρέποντο  καὶ   ζῆν μὴ κοσμίως, ἀλλ´ ἀσώτως
[4, 158]   καὶ Τίμων Φλιάσιος ἔφη·  (Καὶ   Ζηνώνειόν γε φακῆν ἕψειν ὃς
[4, 162]   διαλόγους συντεθέντας ἐκ τῶν Στίλπωνος  (καὶ   Ζήνωνος ἀπομνημονευμάτων, ἐν οἷς ζητεῖ,
[4, 140]   ὡς Ἐρατοσθένης καὶ ἄρτους δὲ  καὶ   ζωμόν τινα καθηδυσμένον περιττῶς. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
[4, 129]   ἐκλαμβάνει πάλιν ἡμᾶς θερμός τις  καὶ   ζωρότερος πότος, οἴνων ὄντων ἡμῖν
[4, 184]   πάλαι πᾶσιν Ἕλλησι μουσικῆς· (διόπερ  καὶ   αὐλητικὴ περισπούδαστος ἦν. Χαμαιλέων
[4, 145]   ἀριστᾷ καὶ δειπνεῖ. Ἐνίοτε δὲ  καὶ   γυνὴ αὐτῷ συνδειπνεῖ καὶ
[4, 174]   τοῖς θρήνοις, εἰ μὴ ἄρα  καὶ   Καρία Φοινίκη ἐκαλεῖτο, ὡς
[4, 157]   ἐπιρραγέντος παρῆν θεατροτορύνη Μέλισσα  καὶ   κυνάμυια Νίκιον· αὗται δ´
[4, 157]   τὰ παρακείμενα καὶ θαυμάσασαι ἐγέλων.  Καὶ   Νίκιον ἔφη· (Οὐδεὶς ὑμῶν,
[4, 153]   δειπνίζοντος τοῦ κατὰ καιρὸν θριαμβεύοντος,  καὶ   παρασκευὴ τῆς εὐωχίας Ἡρακλεωτική
[4, 184]   κώδωνι. Ἐπὶ τούτοις τέλος ἐχέτω  καὶ   ἥδε βίβλος, ἑταῖρε Τιμόκρατες,
[4, 165]   Οὐλπιανὸς ἔφη· Πόθεν δὲ  καὶ   ἡδυλογία τοῖς ἡδονικοῖς τούτοις ἁμαρτολόγοις;
[4, 164]   ἐπιδείξεις ὑπὸ τῆς ἐμφύτου γαστριμαργίας  καὶ   ἡδυλογίας κολάβρους ἀναγινώσκει καὶ μέλη
[4, 144]   ἐν τοῦ ἂν ἐόντες βουλεύωνται.  Καὶ   ἢν μὲν ἅδῃ καὶ νήφουσι,
[4, 146]   ἐν τῷ περὶ τῆς Ἀλεξάνδρου  καὶ   Ἡφαιστίωνος μεταλλαγῆς, ἀνήλισκε τῆς ἡμέρας
[4, 174]   τοῦ ὀργάνου ἐμπνέονται οἱ αὐλοὶ  καὶ   ἦχον ἀποτελοῦσι προσηνῆ. Ἔοικεν δὲ
[4, 144]   τὰ περιττὰ τῶν ἱκανῶν, τοσούτῳ  καὶ   θᾶσσον (μᾶλλον) κόρος ἐμπίπτει τῆς
[4, 157]   οὖν αὗται εἰς τὰ παρακείμενα  καὶ   θαυμάσασαι ἐγέλων. Καὶ Νίκιον
[4, 129]   ἰθύφαλλοι καὶ σκληροπαῖκται καί τινες  καὶ   θαυματουργοὶ γυναῖκες εἰς ξίφη κυβιστῶσαι
[4, 155]   ὡς Κάσανδρος ἐκ Βοιωτίας ἐπανιὼν  καὶ   θάψας τὸν βασιλέα καὶ τὴν
[4, 153]   θέας οὐ μόνον ἐν πανηγύρεσι  καὶ   θεάτροις ἐποιοῦντο Ῥωμαῖοι, παρὰ Τυρρηνῶν
[4, 165]   τι τἀλλότρι´ ἐσθίειν ἐστὶ γλυκύ.  (Καὶ   Θεόπομπος δ´ ἐν Ὀδυσσεῖ ἔφη·
[4, 183]   Θαμύρᾳ. Ἀριστοφάνης δ´ ἐν Δαιταλεῦσι  (καὶ   Θεόπομπος ἐν Πηνελόπῃ, Εὔπολις δ´
[4, 183]   τετράχορδος ἀνηλακάτοιο γυναικός. Μνημονεύει αὐτοῦ  καὶ   Θεόπομπος Κολοφώνιος ἐποποιὸς ἐν
[4, 184]   τῷ ἐπιγραφομένῳ Προτρεπτικῷ Λακεδαιμονίους φησὶ  καὶ   Θηβαίους πάντας αὐλεῖν μανθάνειν Ἡρακλεώτας
[4, 135]   καὶ δημοτικὸς μελάνουρος, ὃς  καὶ   θνητὸς ἐὼν ἕπετ´ ἰχθύσιν ἀθανάτοισιν.
[4, 146]   οὕτως· Εἶτ´ οὐχ ὅμοια πράττομεν  καὶ   θύομεν· ὅπου γε τοῖς θεοῖς
[4, 184]   γεωμετρῶν, μουσικῶν, ζωγράφων, παιδοτριβῶν τε  καὶ   ἰατρῶν καὶ ἄλλων πολλῶν τεχνιτῶν·
[4, 153]   ἀποσπασθεὶς (τοῦ χαμαιπετοῦς δείπνου ῥάβδοις  καὶ   ἱμᾶσιν ἀστραγαλωτοῖς μαστιγοῦται καὶ γενόμενος
[4, 145]   ἡμέρας κατακοπτόμενα· τούτων δ´ εἰσὶ  καὶ   ἵπποι καὶ κάμηλοι καὶ βόες
[4, 143]   εὐδαίμονες αὐτῶν βοῦν καὶ ὄνον  καὶ   ἵππον καὶ κάμηλον προτιθέαται ὅλους
[4, 136]   Ἐν δ´ ἀναμὶξ σαργοί τε  καὶ   ἵππουροι γλάνιές τε, μόρμυρος ἄντα
[4, 173]   Σήσαμοι καὶ Ἀρτυσίτραγοι καὶ Νεωκόροι  καὶ   Ἰχθυβόλοι, τῶν δὲ γυναικῶν Κυμινάνθαι,
[4, 152]   ἰδίᾳ θήκῃ παράκειται. Προσφέρονται δὲ  καὶ   ἰχθῦς οἵ τε παρὰ τοὺς
[4, 141]   Φύλαρχος γοῦν ἐν τῇ εʹ  καὶ   κʹ τῶν ἱστοριῶν τάδε γράφει
[4, 142]   τῷ τρίποδι ψυκτὴρ χαλκοῦς ἐπέκειτο  καὶ   κάδος καὶ σκαφίον ἀργυροῦν δύο
[4, 174]   μέντοι Ἀριστόξενος προκρίνει τὰ ἐντατὰ  καὶ   καθαπτὰ τῶν ὀργάνων τῶν ἐμπνευστῶν,
[4, 174]   δοκεῖ κλεψύδρα εἶναι. Ἐντατὸν οὖν  καὶ   καθαπτὸν οὐκ ἂν νομισθείη, (ἐμπνευστὸν
[4, 161]   ἐν τῇ χαράδρᾳ τρώγοντες ἅλιμα  καὶ   κακὰ τοιαῦτα συλλέγοντες ἐν τῷ
[4, 169]   τούτοις· Τρυβλία δὲ καὶ βατάνια  καὶ   κακκάβια καὶ λοπάδια καὶ πατάνια
[4, 175]   αὐτοῖς δοκεῖν εἶναι μέλη γιγγραντὰ  καὶ   κακὸν μέγα. (Πόσῳ δὲ κρεῖττον,
[4, 159]   τῇ εἰς τὴν περὶ ἀγαθῶν  καὶ   κακῶν πραγματείαν νεανίσκον φησί τινα
[4, 176]   Τῶν δ´ ἐλύμων αὐλῶν μνημονεύει  καὶ   Καλλίας ἐν Πεδήταις. ~(Ἰόβας δὲ
[4, 160]   πάντα ἄριστος, ἔφη, (Λαρήνσιος ὀξέως  καὶ   καλῶς ἀπήντησε τῷ γάστριδι κυνὶ
[4, 145]   τούτων δ´ εἰσὶ καὶ ἵπποι  καὶ   κάμηλοι καὶ βόες καὶ ὄνοι
[4, 143]   βοῦν καὶ ὄνον καὶ ἵππον  καὶ   κάμηλον προτιθέαται ὅλους ὀπτοὺς ἐν
[4, 140]   δεῖπνον ἐν φύλλοις δάφνης, παρὸ  καὶ   καμματίδας μὲν προσαγορεύεσθαι τὰ φύλλα,
[4, 153]   τὰ δὲ βρώματα ἄρτοι μεγάλοι  καὶ   καπνιστὰ κρέα ἑφθὰ καὶ τῶν
[4, 157]   φησιν ὡς ἡδὺ μὲν μᾶζαν  καὶ   κάρδαμα φαγεῖν πεινῶντι, ἡδὺ δὲ
[4, 130]   Καὶ τὸ θαυμάσιον, ὅτι παρειμένοι  καὶ   καρηβαροῦντες ὑπὸ τῆς μέθης ὁπότε
[4, 148]   στρωμναῖς ἐμεμέριστο, ἑκάστῳ φέρειν ἐπέτρεψε.  Καὶ   κατὰ τὴν ἄφοδον τοῖς μὲν
[4, 142]   συνιδεῖν πράγματα καίτοι νέος ὢν  καὶ   κατὰ τὴν δίαιταν ἀφελέστατος γέγονεν.
[4, 163]   τρίβωνα ἀναλαβεῖν κόμην τε φορῆσαι  (καὶ)   κατά τινα τῦφον τὴν ἐπιτήδευσιν
[4, 168]   τοὺς κροτάφους ὑπὸ τοῦ ἀκράτου,  καὶ   κατὰ τὸν Δίφιλον Κεφαλὰς ἔχοντες
[4, 128]   συγκεκλημένοι ἄνδρες ἦσαν εἴκοσιν· οἷς  καὶ   κατακλιθεῖσιν εὐθέως ἐδόθησαν φιάλαι ἀργυραῖ
[4, 149]   καὶ νῦν καλοῦσι πρυτανικὰς ἐσθῆτας.  Καὶ   κατακλιθέντες ἐπανίστανται εἰς γόνατα τοῦ
[4, 142]   ἐγίνετο δι´ ἐδεάτρου τίς εἵσεται  καὶ   κατακλιθήσεται πρῶτος, (ἀλλ´ πρεσβύτατος
[4, 148]   ταλαντιαίους εἰς ῥόδα μισθοὺς διέδωκε,  καὶ   κατεστρώθη ἐπὶ πηχυαῖα βάθη τὰ
[4, 133]   τάχιστα τᾀσθητήρια, τό τε νωκαρῶδες  καὶ   κατημβλυωμένον ἐσκέδασε κἀποίησεν ἡδέως φαγεῖν.
[4, 167]   Ἀνακαλεσαμένων δ´ αὐτὸν τῶν Ἀρεοπαγιτῶν  καὶ   κελευόντων βέλτιον ζῆν, Ἀλλὰ καὶ
[4, 150]   μαγείροις παρασκευάσαι σοι Αἰγύπτιον δεῖπνον.  Καὶ   κελεύσαντος ἐπεὶ παρεσκευάσθη, ἡσθεὶς
[4, 164]   Ἡρακλέα παρὰ τῷ Λίνῳ παιδευόμενον  καὶ   κελευσθέντα ἀπὸ βιβλίων πολλῶν παρακειμένων
[4, 173]   φιδιτίοις ποιούντων τε τὰς μάζας  καὶ   κεραννύντων τὸν οἶνον διακόνων. ~(Ὁ
[4, 173]   καλουμένης Ὑακινθίδος ἱδρῦσθαι ἥρωας Μάττωνα  καὶ   Κεράωνα ὑπὸ τῶν ἐν τοῖς
[4, 133]   ποιεῖς. Ἤσθιον δὲ καὶ τέττιγας  καὶ   κερκώπας ἀναστομώσεως χάριν. Ἀριστοφάνης Ἀναγύρῳ·
[4, 133]   Πρὸς θεῶν, ἔραμαι τέττιγα φαγεῖν  καὶ   κερκώπην θηρευσαμένη καλάμῳ λεπτῷ. Ἐστὶν
[4, 147]   καὶ ὀσφὺς καὶ μινυρίγματα θερμά.  Καὶ   κεφάλαιον ὅλον διάπτυχες ἑφθὸν ἁπερπευθηνος
[4, 153]   μόνος κατέκειτο μετεωροτέραν τῶν ἄλλων  καὶ   κεχωρισμένην εἶχε καὶ τὴν τράπεζαν
[4, 182]   μάγαδις ὄργανόν ἐστιν ἐντατὸν καθάπερ  καὶ   κιθάρα, λύρα, βάρβιτον. Εὐφορίων δὲ
[4, 131]   αὐτοῖς Ἀντιγενείδαν, Ἀργᾶν δ´ ᾄδειν  καὶ   κιθαρίζειν Κηφισόδοτον τὸν Ἀχαρνῆθεν· (μέλπειν
[4, 182]   αὐλῶν τραγικῶν τε καὶ λυσιῳδικῶν  καὶ   κιθαριστηρίων, ὧν μνημονεύουσιν Ἔφορός τ´
[4, 166]   διὰ τὴν πολλὴν ταύτην ἀσωτίαν  καὶ   κιναιδίαν τοὔνομα αὐτοῦ παρέλιπε Δημοσθένης
[4, 172]   δημιουργὸς δ´ ἀντιπαρατεταγμένη κρεᾴδι´ ὀπτᾷ  καὶ   κίχλας, τραγήματα. Ἔπειθ´ δειπνῶν
[4, 182]   μαγάδιδας σαμβύκας τε καὶ τρίγωνα  καὶ   κλεψιάμβους καὶ σκινδαψοὺς καὶ τὸ
[4, 151]   Τιμασίων προπίνων φιάλην τε ἀργυρᾶν  καὶ   κοπίδα ἀξίαν δέκα μνῶν. Γνήσιππος
[4, 153]   τρία ζεύγη ἴδοιεν μονομάχων, ὅτε  καὶ   κορεσθέντες δείπνου καὶ μέθης εἰσεκάλουν
[4, 149]   πᾶσιν εἰς τὸ μέσον παρατιθέασι  καὶ   κρατῆρα τὸν αὐτὸν πᾶσι κιρνᾶσι.
[4, 146]   γὰρ ἐκπώματα ἀργυρᾶ καὶ χρυσᾶ  καὶ   κρατῆρας παρετίθεντο, καὶ ταῦτα μετὰ
[4, 158]   δὲ φακῆν ἔμβαλλε δυωδέκατον κοριάννου.  Καὶ   Κράτης δ´ Θηβαῖος ἔλεγεν·
[4, 151]   τὴν χεῖρα ὅσον τριχοίνικον ἄρτον  καὶ   κρέα θέμενος ἐπὶ τὰ γόνατα
[4, 142]   ἐν τοῖς φιδιτίοις δέχεσθαι ζωμῷ  καὶ   κρεᾳδίοις ἀφελῶς οὔτε πάλιν οὕτως
[4, 140]   τὸ δεῖπνον· ἄρτος γάρ ἐστι  καὶ   κρέας. Ἀλλ´ ἐπάικλα μὲν λέγεται
[4, 139]   ἄικλον εἰσφέρουσιν ἄρτους ἐν ἀρριχίδι  καὶ   κρέας ἑκάστῳ, καὶ τῷ νέμοντι
[4, 153]   δὲ δεῖπνον ἦν ἄρτος μέγας  καὶ   κρέας, τὸ δὲ ποτὸν κεκραμένος
[4, 149]   ἄρτος ἕτερος, ὃν κριβανίτην καλοῦσι,  καὶ   κρέας ὕειον καὶ λεκάριον πτισάνης
[4, 150]   ἄρτους πολλοὺς κατακεκλασμένους παρατίθεσθαι χύδην  καὶ   κρέατα ἐκ τῶν λεβήτων, ὧν
[4, 157]   Φιλιππικῶνφησι· Τὸ γὰρ ἐσθίειν πολλὰ  καὶ   κρεαφαγεῖν τοὺς μὲν λογισμοὺς ἐξαιρεῖ
[4, 184]   ἐπιφανεστάτους, Καλλίαν τε τὸν Ἱππονίκου  καὶ   Κριτίαν τὸν Καλλαίσχρου. Δοῦρις δ´
[4, 129]   ᾠῶν ἐπικεχυμέναι λέκιθοι καὶ ὄστρεα  (καὶ   κτένες· καὶ ἑκάστῳ πεπυρωμένα αὐτοῖς
[4, 165]   οὕτως συνεστρόγγυλεν ἰταμῶς καὶ ταχύ.  (Καὶ   Κτήσιππος δ´ Χαβρίου υἱὸς
[4, 167]   πολυτελὴς ὤν, προχείρως ἅπαντα ποιῶν  καὶ   κτώμενος καὶ διδούς. Στρατιώτης γὰρ
[4, 142]   σκαφίον ἀργυροῦν δύο κοτύλας χωροῦν  καὶ   κύαθος, δ´ ἐπίχυσις χαλκῆ.
[4, 139]   καὶ τραγήματα σῦκά τε ξηρὰ  καὶ   κυάμους καὶ φασήλους χλωρούς. Κοπίζει
[4, 138]   τῶν τε σύκων καὶ ἐρεβίνθων  καὶ   κυάμων, καὶ μύρτα καὶ φηγοὺς
[4, 159]   κατακλινῶ· σὺ δὲ τράπεζαν φέρε  καὶ   κύλικα κἀντραγεῖν, ἵν´ ἥδιον πίω.
[4, 152]   ὀπτοὺς μετὰ ἁλῶν καὶ ὄξους  καὶ   κυμίνου· τοῦτο δὲ καὶ εἰς
[4, 177]   τοῦ πάχους. Χρῆσθαι δ´ αὐτοῖς  καὶ   Κυπρίους φησὶ Κρατῖνος νεώτερος
[4, 134]   (καὶ σιτίων ἔχοντες, Ὄψων, Κάραβος  καὶ   Κωβιός, Σεμίδαλις. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ε' (Ἀττικὸν
[4, 176]   ἐν ἀκρήτοις Βάτταλον ἡδυπότην  καὶ   Κώταλον καὶ Πάκαλον. Ἀλλὰ
[4, 151]   ἀνὴρ Θρᾷξ ἵππον ἔχων λευκὸν  καὶ   λαβὼν κέρας μεστὸν Προπίνω σοι,
[4, 167]   χωρίον καὶ τὴν αὑτοῦ βασιλείαν·  καὶ   λαβὼν τὰ χρήματα κατεγήρασεν ἐν
[4, 128]   πάλιν ἄρτος μέγας καὶ χῆνες  καὶ   λαγωοὶ καὶ ἔριφοι καὶ ἕτεροι
[4, 131]   Τούτων δ´ ἔσται πολὺ σεμνότερον  καὶ   λαμπρότερον παρὰ δεσποσύνοις (τοῖς ἡμετέροις.
[4, 138]   ἐλαίας καὶ τυρὸν καὶ βολβοὺς  καὶ   λάχανά γε οἷα δὴ ἐν
[4, 149]   κριβανίτην καλοῦσι, καὶ κρέας ὕειον  καὶ   λεκάριον πτισάνης λαχάνου τοῦ
[4, 129]   ὄντων ἡμῖν Θασίων καὶ Μενδαίων  καὶ   Λεσβίων, χρυσίδων πάνυ μεγάλων ἑκάστῳ
[4, 147]   συμπόσιον, ἐν πάντα χρύσεα  καὶ   λιθοκόλλητα περιττῶς ἐξειργασμένα ταῖς τέχναις·
[4, 161]   ἔμψυχον. Προελθών τέ φησι· Πυθαγορισμοὶ  καὶ   λόγοι λεπτοὶ διεσμιλευμέναι τε φροντίδες
[4, 176]   Λαρισαίους πολέμου γράφει τάδε· Παραζωνίδια  καὶ   λογχάρι’ ἀνειληφότες ἰῷ καὶ ῥύπῳ
[4, 162]   ἕκτῳ ὑπομνημάτων· Ὀφρυανασπασίδαι, ῥινεγκαταπηξιγένειοι, σακκογενειοτρόφοι  καὶ   λοπαδαρπαγίδαι, εἱματανωπερίβαλλοι, ἀνηλιποκαιβλεπέλαιοι, νυκτιλαθραιοφάγοι, νυκτιπαταιπλάγιοι,
[4, 169]   δὲ καὶ βατάνια καὶ κακκάβια  καὶ   λοπάδια καὶ πατάνια πυκινὰ ταρβα
[4, 164]   (Πυθαγορικῶν λαμπρᾷ τε ἐσθῆτι ἀμφιεννυμένων  καὶ   λουτροῖς καὶ ἀλείμμασι κουρᾷ τε
[4, 184]   λέγῃ· Ὅστις δ´ αὐτὴν αὐλοῖς  καὶ   λύραισι κατατέτριμμαι χρώμενος, εἶτά με
[4, 182]   ἄλλα γένη αὐλῶν τραγικῶν τε  καὶ   λυσιῳδικῶν καὶ κιθαριστηρίων, ὧν μνημονεύουσιν
[4, 182]   ὄργανα καλεῖ φοίνικας καὶ πηκτίδας  καὶ   μαγάδιδας σαμβύκας τε καὶ τρίγωνα
[4, 182]   Φοίνιξιν ἀνατρηθῆναι. Οἶδα δὲ ὅτι  καὶ   μάγαδις ὄργανόν ἐστιν ἐντατὸν καθάπερ
[4, 172]   Τέτταρες δ´ αὐλητρίδες ἔχουσι μισθὸν  καὶ   μάγειροι δώδεκα καὶ δημιουργοὶ μέλιτος
[4, 149]   ἑκατέρῳ τῶν χορῶν (τρία πρόβατα  καὶ   μάγειρον ὑδριαφόρον τε καὶ τραπέζας
[4, 149]   ἀνδρικώτερον ζωμόν τ´ ἐγχεῖν πλείω  καὶ   μάζας (καὶ ἄρτους παραβάλλειν. Γενναῖος
[4, 136]   ὄψομαι, ἀλλά με τυρῷ δεῖ  καὶ   μάζῃ ὀτρηρῇ (νηδὺς δ´ οὐχ
[4, 134]   Δεῖπνα μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτροφα  καὶ   μάλα πολλά, Ξενοκλῆς ῥήτωρ
[4, 147]   ἤδη δὲ παρεβάλλετο θερμὰ πολλὰ  καὶ   μαλακοπτυχέων ἄρτων. Ὁμοσύζυγα δὲ ξανθόν
[4, 140]   καὶ πλειόνων. δὲ Μόλπις  καὶ   ματτύην φησὶ προσαγορεύεσθαι τὰ ἐπάικλα.
[4, 182]   Μαγάδι λαλήσω μικρὸν ἅμα σοι  καὶ   μέγα. Οἱ δὲ καλούμενοι λώτινοι
[4, 139]   θέα ποικίλη καὶ πανήγυρις ἀξιόλογος  καὶ   μεγάλη· (παῖδές τε γὰρ κιθαρίζουσιν
[4, 153]   μονομάχων, ὅτε καὶ κορεσθέντες δείπνου  καὶ   μέθης εἰσεκάλουν τοὺς μονομάχους. Καὶ
[4, 157]   ἂν ἑκὼν αὐτοὺς λύσῃ, πλείοσι  καὶ   μείζοσιν ἐμπεσοῦνται τότε λύμαις. Διὸ
[4, 135]   μόνη ἰχθὺς οὖσα τὸ λευκὸν  καὶ   μέλαν οἶδε. Καὶ Τιτυὸν ἔιδον,
[4, 182]   δεήσει ἐν ταῖς ᾠδαῖς τε  καὶ   μέλεσιν. Οὔ μοι, ἔφη, φαίνεται.
[4, 164]   γαστριμαργίας καὶ ἡδυλογίας κολάβρους ἀναγινώσκει  καὶ   μέλη πάραυλα κἀκρότητα κύμβαλα. (Καὶ
[4, 172]   καὶ ἐγκρίδας ἄλλα τε πέμματα  καὶ   μέλι χλωρόν. Ὅτι δὲ τὸ
[4, 150]   γαμικῷ νόμῳ γέγραπται, ἀπείρηται ᾠὰ  καὶ   μελίπηκτα δίδοσθαι. (Τίς δὲ
[4, 166]   γυναιξὶ λαμπρός, οὐκ ἐν ἀνδράσιν.  Καὶ