HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Athénée de Naucratis, les Deipnosophistes (ou Le Banquet des sages), livre IV

Liste des contextes (ordre alphabétique)


λ  =  232 formes différentes pour 332 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, pages
[4, 170]   {Α. Ὀρθῶς γε· πρῶτον μὲν  λάβ´   ἐλθὼν σήσαμα. {Β. Ἀλλ´ ἔστιν
[4, 164]   τι βούλει προσελθὼν γὰρ  λαβέ,   (ἔπειτ´ ἀναγνώσει πάνυ γε διασκοπῶν
[4, 170]   Πότος· Εἰς αὔριόν με δεῖ  λαβεῖν   αὐλητρίδα. {Β. Τραπεζοποιὸν δημιουργὸν λήψομαι·
[4, 131]   τὰς ἁρμονίας μεταβάλλοντας, φερνάς τε  λαβεῖν   δύο μὲν ξανθῶν ἵππων ἀγέλας
[4, 137]   Ἀττικὰ δεῖπνά φησιν· Ἔγωγε δύο  λαβεῖν   μαγείρους βούλομαι (οὓς ἂν σοφωτάτους
[4, 171]   ἀγοραστὴν τὸν τοιοῦτον ἐθέλοιμεν προῖκα  λαβεῖν;   Παρὰ δὲ Μενάνδρῳ ἐστὶ κοινότερον
[4, 156]   σε δαίμων καὶ φακὴ τύχη  λάβοι.   (Ἐμοὶ δὲ κατὰ τὸν κωμικὸν
[4, 164]   κελευσθέντα ἀπὸ βιβλίων πολλῶν παρακειμένων  λαβόντα   ἐντυχεῖν. Ἐκεῖνος δ´ ὀψαρτυτικὸν λαβὼν
[4, 154]   θανάτου. Ἄλλοι δ´ ἐν θεάτρῳ  λαβόντες   ἀργύριον χρυσίον, οἳ δὲ
[4, 157]   μερὶς ἣν ἂν παρ´ ὑμῶν  λάβωμεν,   καὶ οὐ χαλεπαίνομεν ὡς ἔλαττον
[4, 164]   λαβόντα ἐντυχεῖν. Ἐκεῖνος δ´ ὀψαρτυτικὸν  λαβὼν   βιβλίον ἐν χεροῖν περισπουδάστως ἐκράτει.
[4, 151]   τὸ μὲν διαρριπτεῖν εἴα χαίρειν,  λαβὼν   δ´ εἰς τὴν χεῖρα ὅσον
[4, 151]   Θρᾷξ ἵππον ἔχων λευκὸν καὶ  λαβὼν   κέρας μεστὸν Προπίνω σοι,
[4, 134]   (ἂν αὐτὸν) ἐπὶ τοῦ ξύλου  λαβών.   Μήποτε δὲ καὶ Ἀντιφάνης ἐν
[4, 128]   ἄλλη ἀφθονία σεσωρευμένη, καὶ ἕκαστος  λαβὼν   (σὺν) αὐτῷ πίνακι τοῖς κατόπιν
[4, 167]   καὶ τὴν αὑτοῦ βασιλείαν· καὶ  λαβὼν   τὰ χρήματα κατεγήρασεν ἐν Ἀμαθοῦντι.
[4, 145]   ἑκάστῳ τῶν οἰκετῶν, καὶ ταῦτα  λαβὼν   τὴν καθ´ ἡμέραν ἔχει τροφήν.
[4, 160]   προτέρημά τι ἐν τοῖς πολέμοις  λάβωσι,   θύειν τοῖς θεοῖς τοὺς αἰχμαλώτους,
[4, 141]   σῦκον, ἀλλὰ κἄν τι  λάβωσιν   ἐπιδόσιμον, ἰχθὺν λαγὼν
[4, 141]   φάτται, χῆνες, τρυγόνες, κίχλαι, κόσσυφοι,  λαγῴ,   ἄρνες, ἔριφοι. δὲ μάγειροι
[4, 147]   τοῦτ´, φιλότας, Ἔσθοις κε·  λαγῷά   τ´ ἔπειτ´ ἀλεκτρυόνων τε νεοσσοί.
[4, 141]   τι λάβωσιν ἐπιδόσιμον, ἰχθὺν  λαγὼν   φάτταν τι τοιοῦτον.
[4, 128]   ἄρτος μέγας καὶ χῆνες καὶ  λαγωοὶ   καὶ ἔριφοι καὶ ἕτεροι ἄρτοι
[4, 156]   Διιτρέφης δραξάμενος ἔφη· Ζεῦ, μὴ  λάθοι   σε τῶνδ´ ὃς αἴτιος φακῶν.
[4, 130]   λευκαῖς· καὶ ἀναπετασθεισῶν Ναΐδες ἐφάνησαν  λάθρᾳ   κατὰ μηχανὰς σχασθέντων τῶν φραγμάτων
[4, 131]   σκόμβρων, ἐνθρυμματίδων, πτισάνης, ἀθάρης, κυάμων,  λαθύρων,   ὤχρων, δολίχων, μέλιτος, τυροῦ, χορίων,
[4, 152]   ἐπὶ τὰ δεξιὰ καὶ τὰ  λαιά·   οὕτως διακονοῦνται. Καὶ τοὺς θεοὺς
[4, 154]   καὶ παραστάς τις ξίφει τὸν  λαιμὸν   ἀποκόπτει. Εὐφορίων δ´ Χαλκιδεὺς
[4, 135]   ἔχοντα, ἂψ δ´ ἑλόμην χάρμῃ,  λαιμὸν   δ´ ἄπληστον ἄμυξα. Ἦλθε δὲ
[4, 137]   οὕτως· Τάδ´ οὐ Κόρινθος οὐδὲ  Λαίς,   Σύρε, οὐδ´ εὐτραπέζων Θετταλῶν
[4, 143]   δράματι Ἄρχων φησὶν οὕτως· ~(Ἐν  Λακεδαίμονι   γέγονας· ἐκείνων τῶν νόμων μεθεκτέον
[4, 156]   περὶ τὰ Διονύσια μεθύουσαν. Ἐν  Λακεδαίμονι   οὐκ ἔστ´ οὐδὲν τοιοῦτον. Καὶ
[4, 139]   ἐν Περιάλλῳ. Ἐν δὲ τῇ  Λακεδαίμονι   τοῖς εἰσιοῦσιν εἰς τὸ φιδίτιον
[4, 142]   ἱστοριῶν τάδε γράφει περὶ αὐτῶν·  ~Λακεδαιμόνιοι   εἰς μὲν τὰ φιδίτια οὐκ
[4, 138]   εἰπεῖν· Εἰκότως ἀνδρειότατοι ἁπάντων εἰσὶ  Λακεδαιμόνιοι·   ἕλοιτο γὰρ ἄν τις εὖ
[4, 141]   τῶν Καρνείων φησὶν ἑορτὴν παρὰ  Λακεδαιμονίοις   μίμημα εἶναι στρατιωτικῆς ἀγωγῆς. όπους
[4, 184]   Ἡρακλεώτης ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ Προτρεπτικῷ  Λακεδαιμονίους   φησὶ καὶ Θηβαίους πάντας αὐλεῖν
[4, 140]   καὶ τὸ δεῖπνον ὑπὸ τῶν  Λακεδαιμονίων   ἄικλον προσαγορεύεσθαι, παραπλησίως ἁπάντων Δωριέων
[4, 140]   σαφῶς ἐκτίθεται Μόλπις ἐν τῇ  Λακεδαιμονίων   πολιτείᾳ γράφων οὕτως· (Ποιοῦσι δὲ
[4, 170]   οὐ τήγανον, οὐχ ἱμονιάν, οὐ  λάκκον   εἶδον, οὐ φρέαρ· οὐ στάμνος
[4, 131]   δὲ λέβητας χαλκοῦς εἶναι μείζους  λάκκων   δωδεκακλίνων· αὐτὸν δὲ Κότυν περιεζῶσθαι
[4, 140]   δεδευμένα, φησι Νικοκλῆς  Λάκων   κάπτειν αὐτοὺς μετὰ τὸ δεῖπνον
[4, 141]   τοιαύτης σκληρότητα ὕστερον καταλύσαντες οἱ  Λάκωνες   ἐξώκειλαν εἰς τρυφήν. Φύλαρχος γοῦν
[4, 139]   μὲν τῶν Ὑακινθίων θυσίαν οἱ  Λάκωνες   ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας συντελοῦσι καὶ
[4, 140]   Ἄικλον δ´ οὐ λέγουσιν οἱ  Λάκωνες   τὴν μετὰ τὸ δεῖπνον μοῖραν,
[4, 142]   ἅπαντας. Διακωμῳδῶν δ´ Ἀντιφάνης τὰ  Λακωνικὰ   δεῖπνα ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ δράματι
[4, 140]   ὡς Περσαῖος ἱστορεῖ ἐν τῇ  Λακωνικῇ   πολιτείᾳ καὶ Διοσκουρίδης ἐν βʹ
[4, 140]   τῶν ἐπαίκλων Περσαῖος ἐν τῇ  Λακωνικῇ   πολιτείᾳ οὑτωσὶ γράφει· Καὶ εὐθὺς
[4, 173]   ἑκκαιδεκάτῳ Τρωικοῦ διακόσμου ἐν τῇ  Λακωνικῇ   φησιν ἐπὶ τῆς ὁδοῦ τῆς
[4, 141]   ὀβολούς. Σφαῖρος δ´ ἐν τρίτῳ  Λακωνικῆς   πολιτείας γράφει· Φέρουσι δὲ καὶ
[4, 139]   τάδε· (Πολυκράτης, φησί, ἐν τοῖς  Λακωνικοῖς   ἱστορεῖ ὅτι τὴν μὲν τῶν
[4, 138]   γέλωτι τοῖς ἑαυτοῦ διακόνοις παρασκευάσαι  Λακωνικὸν   δεῖπνον. Καὶ παρασκευασθέντος γελάσας
[4, 138]   δὲ λεκτέον καὶ περὶ τῶν  Λακωνικῶν   συμποσίων. Ἡρόδοτος μὲν οὖν ἐν
[4, 138]   Μαρδονίου παρασκευῆς λέγων καὶ μνημονεύσας  Λακωνικῶν   συμποσίων φησί· Ξέρξης φεύγων ἐκ
[4, 140]   τῷ προτέρῳ καὶ οὗτος τῆς  Λακώνων   πολιτείας. (Ἔτι φησὶν Πολέμων
[4, 138]   παρὰ Ξενοφῶντι κανάθρῳ τοῦ παρὰ  Λάκωσι   καλουμένου δείπνου κοπίδος μνημονεύοντα Κρατῖνον
[4, 161]   ἀλλὰ καὶ τὸ πάντων χαλεπώτατον  λαλεῖτε   περὶ ὧν οὐκ οἴδατε καὶ
[4, 169]   μηδ´ ἐὰν αὐτῷ ξυναντᾷ τις,  λαλῆσαι   μηδὲ ἕν. (ΜΑΓΕΙΡΙΚΑ δὲ ΣΚΕΥΗ
[4, 164]   παρὰ κωφὸν τυφλὸς ἔοικε  λαλῆσαι,   Ὡς Κρατῖνος ἐν τοῖς
[4, 182]   Ἀναξανδρίδης ἐν Ὁπλομάχῳ φησί· Μαγάδι  λαλήσω   μικρὸν ἅμα σοι καὶ μέγα.
[4, 133]   Θράσωνί φησι· (Σοῦ δ´ ἐγὼ  λαλιστέραν   οὐπώποτ´ εἶδον οὔτε κερκώπην, γύναι,
[4, 148]   ἡμᾶς ἀγαπᾶν τὴν Ἑλληνικὴν πενίαν,  λαμβάνοντας   πρὸ ὀφθαλμῶν καὶ τὰ παρὰ
[4, 130]   ἀντίδοτον ἐκ τῆς προτέρας ἀκρατοποσίας  λαμβάνοντες.   Ἐν τούτῳ δὲ γελωτοποιὸς
[4, 168]   καὶ ἀλοῦντες δύο δραχμὰς ἀμφότεροι  λαμβάνουσι,   θαυμάσαντες οἱ Ἀρεοπαγῖται διακοσίαις δραχμαῖς
[4, 149]   συσπένδοντες. Μετὰ δὲ ταῦτα κατακλιθέντες  λαμβάνουσιν   ἕκαστος οἴνου κοτύλας δύο πλὴν
[4, 145]   παρὰ τοῦ βασιλέως εἰς ὑπόλογον  λαμβάνουσιν.   Οὕτω δὲ καὶ παρὰ τοῖς
[4, 145]   ἐν τῇ Ἑλλάδι μισθὸν ἀργύριον  λαμβάνουσιν,   οὕτως οὗτοι τὰ σιτία παρὰ
[4, 164]   τί μάλισθ´ ὥρμηκε. {ΗΡ. Τουτὶ  λαμβάνω.   {ΛΙΝ. Δεῖξον τί ἐστι πρῶτον.
[4, 161]   πλείστης τοὐβολοῦ μάζης μελαγχρῆ μερίδα  λαμβάνων   λέπει. (Ἄλεξις δ´ ἐν Ταραντίνοις·
[4, 128]   Πολιορκητῇ (ἐρωμένη δ´ ἦν  Λάμια   τοῦ Δημητρίου) τοῦ δ´ Ἱππολόχου
[4, 128]   τινες ἐπιστολαί, Λυγκέως μὲν τὸ  Λαμίας   τῆς Ἀττικῆς αὐλητρίδος ἐμφανίζοντος δεῖπνον
[4, 148]   τὴν ἀκρόπολιν ἀπὸ τῶν τεγῶν  λαμπάσι   δᾳδουχουμένης πάσης τῆς Ἀθηναίων πόλεως.
[4, 168]   ἑταίρους, συνελθόντων εἰς τὸ δεῖπνον  λαμπρὰ   μὲν ἦν παρασκευὴ καὶ
[4, 164]   τὰς οἰκίας ἐξετάζων ὅπου δεῖπνα  λαμπρὰ   παρασκευάζεται, ὑπὲρ τὸν Ἀθηναῖον Χαιρεφῶντα
[4, 164]   εἰσαγαγόντα, ~τῶν πρὸ αὐτοῦ (Πυθαγορικῶν  λαμπρᾷ   τε ἐσθῆτι ἀμφιεννυμένων καὶ λουτροῖς
[4, 150]   δεῖπνον. Τῆς οὖν παρασκευῆς γενομένης  λαμπρᾶς   Αἰγύπτιος κατεγέλα ὡς εὐτελῶς
[4, 131]   (Κἂν ταῦτα ποιῆθ´, ὥσπερ φράζω,  λαμπροῖς   δείπνοις δεξόμεθ´ ὑμᾶς, οὐδὲν ὁμοίοις
[4, 166]   τρὶς κείρεται, (ἐν ταῖς γυναιξὶ  λαμπρός,   οὐκ ἐν ἀνδράσιν. Καὶ Μένανδρος
[4, 131]   δ´ ἔσται πολὺ σεμνότερον καὶ  λαμπρότερον   παρὰ δεσποσύνοις (τοῖς ἡμετέροις. Τί
[4, 144]   πάλιν τὰ αὐτὰ παρατίθεσθαι ζῶντα  λαμπρῶς.   Διὸ καὶ ἀκούσαντα Ἀρταξέρξην εἰπεῖν
[4, 148]   σκευαῖς κεκοσμημένους ἵππους, πᾶσι δὲ  λαμπτηροφόρους   παῖδας Αἰθίοπας παρέστησε. Τῇ δὲ
[4, 130]   τοιαῦτα πολλὰ εἴδωλα ἀργυροῖς δᾳδουχοῦντα  λαμπτῆρσι.   Θαυμαζόντων δ´ ἡμῶν τὴν τεχνιτείαν
[4, 163]   διὰ τὴν γαστέρα Ἧς οὐ  λαμυρώτερον   οὐδέν, (Ὁ Τίμων σου περὶ
[4, 129]   ὡς Πρωτέας ἀπόγονος ἐκείνου Πρωτέου  Λανίκης   υἱοῦ, ἥτις ἐγεγόνει τροφὸς Ἀλεξάνδρου
[4, 172]   γὰρ Ὅμηρος ἠδὲ Στασίχορος ἄεισε  λαοῖς.   (Ὁ γὰρ Στησίχορος οὕτως εἴρηκεν
[4, 132]   πάντες βλιχανώδεις εἰσὶ καὶ μεστοὶ  λάπης.   Μένανδρος δ´ ἐν Τροφωνίῳ· Ξένου
[4, 160]   ταῦτα καλὸς ἡμῶν ἑστιάτωρ  Λαρήνσιος   καὶ αὐτὸς ἔφη· ἄνδρες
[4, 160]   μὲν πάντα ἄριστος, ἔφη,  (Λαρήνσιος   ὀξέως καὶ καλῶς ἀπήντησε τῷ
[4, 176]   διηγούμενος περὶ τοῦ Ἀπαμέων πρὸς  Λαρισαίους   πολέμου γράφει τάδε· Παραζωνίδια καὶ
[4, 175]   οὕτως· Οὔτε τοῦ Σιδωνίου νάβλα  λαρυγγόφωνος   ἐκκεχόρδωται τύπος. Καὶ ἐν Μυστάκου
[4, 134]   οἱ ἦν παράσιτος Χαιρεφόων, πεινῶντι  λάρῳ   ὄρνιθι ἐοικώς, (νήστης, ἀλλοτρίων εὖ
[4, 167]   τοῖς Ἕλλησιν τοῖς βαρβάροις  λάσταυρος   βδελυρὸς θρασὺς τὸν
[4, 168]   τὸν ἀγρόν, διαρπάζοντες τὴν οἰκίαν,  λαφυροπωλοῦντες   τὰ ὑπάρχοντα, σκοποῦντες οὐ τί
[4, 138]   καὶ τυρὸν καὶ βολβοὺς καὶ  λάχανά   γε οἷα δὴ ἐν ἀγροῖς
[4, 134]   ἠδ´ ἀναμεῖναι. Ἔνθ´ ἄλλοι πάντες  λαχάνοις   ἐπὶ χεῖρας ἴαλλον, ἀλλ´ ἐγὼ
[4, 163]   καθαρῶς ὁπόσοι τάδε μωρολογοῦσι τοῖς  λαχάνοις   προσάγειν καὶ πρὸς Διόδωρον ἰόντας
[4, 150]   πρυτανεῖον δειπνεῖν, οἴκοθεν παρασκευάσαντα αὑτῷ  λάχανόν   τι τῶν ὀσπρίων καὶ
[4, 140]   κοπὶς δεῖπνον, μᾶζα, ἄρτος, κρέας,  λάχανον   ὠμόν, ζωμός, σῦκον, τράγημα, θέρμος.
[4, 149]   ὕειον καὶ λεκάριον πτισάνης  λαχάνου   τοῦ κατὰ καιρὸν γινομένου ᾠά
[4, 175]   Διότι φυλὴν περιμένω (σφόδρα φιλονικοῦσαν  λαχεῖν   τιν´. Οἶδα γὰρ ὅτι πάντα
[4, 155]   Διαλαγχάνειν οὖν αὐτοὺς καὶ τὸν  λαχόντα   ἔχοντα δρεπάνιον ἐπιβαίνειν τῷ λίθῳ
[4, 167]   τὸν κλῆρον ὃν ἐν Συρακούσαις  λαχὼν   ἔμελλεν ἕξειν. (Εἰς τοσοῦτον δ´
[4, 153]   τὸν εὐεργέτην, γράφει ἐν τῇ  λδʹ   τῶν ἱστοριῶν τάδε· Ἐποιεῖτό τε
[4, 150]   μέλλον ἐπιρρεῖν πλῆθος. Ἐνταῦθα δὲ  λέβητας   ἐπέστησε κρεῶν παντοδαπῶν μεγάλους, οὓς
[4, 131]   βουτυροφάγους, αὐχμηροκόμας μυριοπληθεῖς· τοὺς δὲ  λέβητας   χαλκοῦς εἶναι μείζους λάκκων δωδεκακλίνων·
[4, 170]   δὲ κατάλογον Ἄλεξις ἐποιήσατο ἐν  Λέβητι   οὕτως· Μὴ προφάσεις ἐνταῦθά μοι,
[4, 169]   οἴσεις, θεοῖσιν ἐχθρὲ σύ, (τὸ  λεβήτιον,   τἀκ τοῦ νίτρου· πάλιν ὑστερεῖς;
[4, 150]   χύδην καὶ κρέατα ἐκ τῶν  λεβήτων,   ὧν οὐδεὶς γεύεται εἰ μὴ
[4, 132]   αὐτοῖς σπάσαι, ἀποζέσας σίλουρον  λεβίαν,   ἐφ´ χαριεῖ πολὺ μᾶλλον
[4, 170]   μηδ´ οὐκ ἔχω. {Β. Ἀλλὰ  λέγ´   ὅτου δεῖ· λήψομαι γὰρ πάντ´
[4, 164]   ἐσθ´ ἅνθρωπος. {ΗΡ. Ὅτι βούλει  λέγε·   πεινῶ γάρ, εὖ τοῦτ´ ἴσθι.
[4, 157]   ὃν πολλὰ ταῖς κίχλαις ἤδη  λέγει.   Γέλωτος οὖν ἐπιρραγέντος παρῆν
[4, 175]   Φοινίκων εἶναι καὶ τοῦτον εὕρημα.  Λέγει   δ´ οὕτως· Οὔτε τοῦ Σιδωνίου
[4, 164]   βιβλίον ἐν χεροῖν περισπουδάστως ἐκράτει.  Λέγει   δὲ οὕτως Λίνος· Βιβλίον
[4, 169]   Ἴωνι καὶ βατάνια καὶ πατάνια  λέγει   ἐν τούτοις· Τρυβλία δὲ καὶ
[4, 175]   ἐν αʹ Ὥρων (εὕρημα εἶναι  λέγει   Ἰβύκου τοῦ Ῥηγίνου ποιητοῦ, ὡς
[4, 166]   ἐν Ὀργῇ περὶ αὐτοῦ τάδε  λέγει·   Καίτοι νέος ποτ´ ἐγενόμην κἀγώ,
[4, 161]   Ἀντιφάνη· οὗτος γὰρ ἐν Δραπεταγωγῷ  λέγει·   (Κοσμίως ποιῶν τὴν ἔνθεσιν μικρὰν
[4, 138]   κοπίδος μνημονεύοντα Κρατῖνον ἐν Πλούτοις  λέγειν·   Ἆρ´ ἀληθῶς τοῖς ξένοισιν ἔστιν,
[4, 142]   τὰ μὲν ἀκούειν, τὰ δὲ  λέγειν   αὐτούς, ὥστε τεθηρευμένους ἀποτρέχειν ἅπαντας.
[4, 175]   αὐτοῦ νῦν ἔχω σοι  λέγειν   ἐν προχείρῳ. (Ἰόβας μὲν γὰρ
[4, 169]   ὧν φθάνω προβεβληκὼς εἴ τι  λέγειν   ἔχετε, Ἀναπεπταμένας ἔχω τῶν ὤτων
[4, 155]   ποιήματα θέλεις ἀκροάσασθαι; Κελευσθεὶς οὖν  λέγειν   οὕτως ἧσε τὸν βασιλέα ὥστ´
[4, 174]   τοσαῦτα μὲν ἔχω σοι ἐγὼ  λέγειν   περὶ τοῦ ὑδραυλικοῦ ὀργάνου, (Οὐλπιανέ.
[4, 175]   τῷ προειρημένῳ συγγράμματι Αἰγυπτίους φησὶν  λέγειν   τὸν μόναυλον Ὀσίριδος εἶναι εὕρημα,
[4, 169]   τις ἰσοτράπεζος εὐγενής {Β. Τίνα  λέγεις;   {Α. Καρύστου θρέμμα, γηγενής, ζέων—
[4, 169]   ὀνομάζοντες εἴτε σίττυβον; Πλὴν ὅτι  λέγεις   ἀγγεῖον οἶδα. Εὔβουλος δ´ ἐν
[4, 134]   οἴνου μόνον ὀσμὴν ἴδωσι· συμφορὰν  λέγεις   ἄρ´ ἂν φαίης ἂν εἰς
[4, 161]   ὕδατος· τοσαῦτα ταῦτα. {Β. Δεσμωτηρίου  λέγεις   δίαιταν· πάντες οὕτως οἱ σοφοὶ
[4, 138]   ἑστιωμένους. Ἀληθῆ, ἦν δ´ ἐγώ,  λέγεις·   ἐπελαθόμην ὅτι καὶ ὄψον ἕξουσιν,
[4, 165]   γε, νὴ τὸν ἥλιον, σχολῇ  λέγεις.   Ἐπιχαρίδης μικρὸς ἐν πένθ´
[4, 174]   μὲν οὖν τοῦτο οὐκ οἶδε.  Λέγεται   δὲ Πλάτωνα μικράν τινα ἔννοιαν
[4, 140]   καὶ κρέας. Ἀλλ´ ἐπάικλα μὲν  λέγεται   ταῦτα, ὄντα οἷον ἐπιχορηγήματα τοῦ
[4, 169]   τῶν ὤτων τὰς πύλας. Ὥστε  λέγετε·   ἐπιζητῶ γὰρ καὶ ὅπερ
[4, 184]   τὸ πρᾶγμα τοῦτο σπουδὴν ὅταν  λέγῃ·   Ὅστις δ´ αὐτὴν αὐλοῖς καὶ
[4, 147]   ἐπικρατέως ἔγωγ´ ἔτι, κοὔ κε  λέγοι   τις πάνθ´ παρῆν ἐτύμως
[4, 149]   τοῖς δείπνοις, μάλιστα δὲ τοῖς  λεγομένοις   μαζῶσι τοῦτο γὰρ ἔτι καὶ
[4, 130]   πάντες ἐξενήφομεν, ὀρθοὶ τὸ δὴ  λεγόμενον   ἀνιστάμενοι. Ἔναττον οὖν οἱ παῖδες
[4, 174]   ΚΓ' (Πολλῶν δὲ τοιούτων ἔτι  λεγομένων   ἐκ τῶν γειτόνων τις ἐξηκούσθη
[4, 140]   Καί ἐστιν παρασκευὴ τῶν  λεγομένων   ἐπαίκλων οὐχ ἁπλῆ, καθάπερ
[4, 152]   (Ἀνελόμενον δ´ ἐκεῖνον πάλιν ὑμνεῖν  λέγοντα   διότι τὰ ἴχνη τῆς γῆς
[4, 161]   αὐτὸν τοῦτον ποιητὴν ἐν Βομβυλιῷ  λέγοντα   δραχμῆς ὠνήσασθαι Τὰς προσφόρους ὑμῖν
[4, 170]   Ἐρίθοις· μάγειρον δὲ ποιεῖ  λέγοντα·   Κύκλῳ δεήσει περιτρέχειν με καὶ
[4, 132]   μάγειρόν τινα παράγων ποιεῖ τάδε  λέγοντα·   Πόσοι τὸ πλῆθός εἰσιν οἱ
[4, 140]   θέρμος. Ἀλλὰ μὴν οὐδ´ ὀρθαγορίσκοι  λέγονται,   ὥς φησιν Πολέμων, οἱ
[4, 169]   ἔχεις παρὰ Στράττιδι ἐν Χρυσίππῳ  λέγοντι   οὕτως· (Εἰ μηδὲ χέσαι γ´
[4, 138]   ἀληθῶς τοῖς ξένοισιν ἔστιν, ὡς  λέγους´,   ἐκεῖ πᾶσι τοῖς ἐλθοῦσιν ἐν
[4, 166]   περὶ συνουσίας καὶ πότους ἐστί.  Λέγουσι   δὲ καί τινα τοιοῦτον λόγον
[4, 176]   τοὺς τῷ καλάμῳ αὐλοῦντας καλαμαύλας  λέγουσι   νῦν, (οὕτω καὶ ῥαππαύλας, ὥς
[4, 134]   ἀρχαῖος οὐ κακῶς ἔχων· οἶνον  λέγουσι   τοὺς γέροντας, πάτερ, πείθειν
[4, 140]   Ἀλκμάων ἁρμόξατο. Ἄικλον δ´ οὐ  λέγουσιν   οἱ Λάκωνες τὴν μετὰ τὸ
[4, 160]   (τούς γε ἐπιθυμοῦντας τῶν καλῶν·  λέγω   δὲ τὰ Τίμωνος τοῦ Πυρρωνείου
[4, 176]   γενέσθαι οὐχ ἱστόρηνται, καὶ οὐ  λέγω   περὶ κιθαρῳδίαν μόνην, ἧς καὶ
[4, 169]   ἂν εἴποις; Ὕπαγε. {Α. Κάκκαβον  λέγω·   (σὺ δ´ ἴσως ἂν εἴποις
[4, 165]   λίθον ἁμαξιαῖον. Καὶ σφόδρ´ εὐτελὲς  λέγω.   Τιμοκλῆς δ´ ἐν Δημοσατύροις φησίν·
[4, 171]   Ξενοφῶν ἐν δευτέρῳ Ἀπομνημονευμάτων οὑτωσὶ  λέγων·   Διάκονον δ´ ἂν καὶ ἀγοραστὴν
[4, 174]   τῷ περὶ χορῶν οὑτωσί πως  λέγων·   Ζητεῖται δὲ πότερα τῶν ἐμπνευστῶν
[4, 138]   ἱστοριῶν περὶ τῆς Μαρδονίου παρασκευῆς  λέγων   καὶ μνημονεύσας Λακωνικῶν συμποσίων φησί·
[4, 169]   πυκινὰ ταρβα καὶ οὐδ´ ἂν  λέγων   λέξαιμι. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΑ' (ΗΔΥΣΜΑΤΩΝ δὲ
[4, 140]   δωμός τοι μάλα ἁδύς, διαρρήδην  λέγων   μάζας ἐν ταῖς κοπίσι παρατίθεσθαι
[4, 160]   γὰρ χαίρεις τῷ ὀνόματι, οὐ  λέγων   ἐκ γενετῆς σε
[4, 133]   παρίστησι Νίκανδρος ἐν δευτέρῳ Γεωργικῶν  λέγων   οὕτως· (Γογγυλίδος δισσὴ γὰρ ἰδ´
[4, 175]   Καρίνῃ Ἄμφις τ´ ἐν Διθυράμβῳ  λέγων   οὕτως Ἐγὼ δὲ τὸν γίγγραν
[4, 146]   μεγίστου δείπνου δαπάνημα τάλαντον τίθησι  λέγων   οὕτως· Εἶτ´ οὐχ ὅμοια πράττομεν
[4, 155]   πρώτῳ Νόμων περὶ συμποσίων διηγεῖται  λέγων   οὕτως· Καὶ οὔτ´ ἂν ἐπ´
[4, 173]   χρείας τοῖς παραγιγνομένοις τῶν ξένων,  λέγων   οὕτως· (Μάγνητες οἱ ἐπὶ τῷ
[4, 158]   παρῳδὸς μέμνηται ἐν δράματι Βακχίδι  λέγων   οὕτως· (Οὐκ ἂν δυναίμην εἰσορῶν
[4, 160]   ἐν τῷ βʹ τῶν σίλλων  λέγων   οὕτως· Οὔτε μοι Τεΐη
[4, 134]   σοφῶν ὡς παρὰ δεῖπνον ὀρχούμενον  λέγων   οὕτως· Οὐχ ὁρᾷς ὀρχούμενον ταῖς
[4, 183]   δίχορδον εἶναί φησι τὴν πηκτίδα  λέγων   οὕτως· Πηκτὶς δὲ Μούσῃ γαυριῶσα
[4, 140]   Πόλεσιν, Ἐπίλυκός τε ἐν Κωραλίσκῳ  λέγων   οὕτως· Ποττὰν κοπίδ´ οιωσωμαι ἐν
[4, 150]   περὶ Δαφνικῶν ἀγώνων διδάσκει ἡμᾶς  λέγων   οὕτως· Τρίτη δέ ἐστιν ἰδέα
[4, 172]   ἀνθρωποθυσίας διηγεῖται, πολλὰ μὲν ἐπιθεῖναι  λέγων   πέμματα, Πολλὰς δὲ νοσσάδας ὄρνις,
[4, 144]   Ἐν δὲ τῷ Ἱέρωνι ἐπιγραφομένῳ  λέγων   περὶ τῶν τοῖς τυράννοις παρασκευαζομένων
[4, 167]   ἐν ζʹ Μακεδονικῶν περὶ Πασικύπρου  λέγων   τοῦ ἐν Κύπρῳ βασιλέως ὅτι
[4, 176]   Ἡδύλος ἐν τοῖς ἐπιγράμμασιν οὑτωσὶ  λέγων·   Τοῦτο Θέων μόναυλος ὑπ´
[4, 184]   βαρὺν αὐλὸν τρέχοντι ῥυθμῷ, οὕτω  λέγων   τῷ Φρυγίῳ· βαρὺς γὰρ οὗτος·
[4, 173]   ἐν τοῖς ὑπομνήμασι περὶ Μαγνήτων  λέγων   τῶν ἐπὶ τοῦ Μαιάνδρου ποταμοῦ
[4, 159]   τῶν μὴ δι´ αὑτὰ αἱρετῶν  λέγων   ὧδε· Ἔπὶ τοσοῦτόν τινες ἐκπίπτουσι
[4, 159]   μνημονεύει καὶ Ἄλεξις ἐν Θηβαίοις  λέγων   ὧδε· Ἐστὶν δὲ ποδαπὸς τὸ
[4, 133]   Πολλάκι δ´ ἀσταφίδας προχέαις τριπτῆρι  λεήνας   σπέρματά τ´ ἐνδάκνοντα σινήπυος. Εἰν
[4, 160]   ἁνδάνει οὔτε καρύκκη Λυδῶν,  λειτῇ   δὲ καὶ αὐαλέῃ ἐνὶ κόγχῳ
[4, 129]   κἂν τοῖς Χύτροις τοῖς Ἀθήνησι  λειτουργήσαντες.   Μεθ´ οὓς εἰσῆλθον ἰθύφαλλοι καὶ
[4, 148]   φίλων ἐξ ἑωθινοῦ κατακλινόμενον μεθύσκεσθαι,  λειτουργούντων   αὐτῷ τῶν ἐξ Ἰταλίας μεταπεμφθέντων
[4, 147]   πρὸς ὑψιλύχνους ἔστιλβον αὐγὰς εὐστέφανοι  λεκάναις   παροψίσι τ´ ὀξυβάφων πλήρεις, σύν
[4, 149]   καλοῦσι, καὶ κρέας ὕειον καὶ  λεκάριον   πτισάνης λαχάνου τοῦ κατὰ
[4, 129]   πλῆθος ἄπειρον καὶ ᾠῶν ἐπικεχυμέναι  λέκιθοι   καὶ ὄστρεα (καὶ κτένες· καὶ
[4, 157]   ἀνέγνωτε συγγραμμάτων αὐτοῦ τὸ περιέχον  λεκίθου   καὶ φακῆς σύγκρισιν; Ὁρῶ γὰρ
[4, 131]   δημοῦ, φυσκῶν, ζωμοῦ, τεύτλων, θρίων,  λεκίθου,   σκορόδων, ἀφύης, σκόμβρων, ἐνθρυμματίδων, πτισάνης,
[4, 138]   τοῖς ἐκγόνοις παραδώσουσιν. (Ἑξῆς δὲ  λεκτέον   καὶ περὶ τῶν Λακωνικῶν συμποσίων.
[4, 139]   ταύτας τὰς κοπίδας παραπλησίως ταῖς  λελεγμέναις   ἐπιτελοῦσι. Θύουσι δὲ καὶ τοὺς
[4, 145]   τοὺς Περσῶν βασιλεῖς δειπνοῦντας ἅπαντες  λελουμένοι   διακονοῦσιν ἐσθῆτας καλὰς ἔχοντες καὶ
[4, 169]   ταρβα καὶ οὐδ´ ἂν λέγων  λέξαιμι.   ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΑ' (ΗΔΥΣΜΑΤΩΝ δὲ κατάλογον
[4, 166]   τὸν δημαγωγὸν ἄσωτον γενέσθαι. τῇ  λέξει   δὲ ταύτῃ ἐχρήσατο· (Καὶ τοσοῦτον
[4, 152]   ~(Προσφέρονται δὲ ταῦτα καθαρείως μέν,  λεοντωδῶς   δέ, ταῖς χερσὶν ἀμφοτέραις αἴροντες
[4, 131]   κάρδαμα, σήσαμα, κήρυκες, ἅλες, πίνναι,  λεπάδες,   μύες, ὄστρεια, κτένες, ὄρκυνες· καὶ
[4, 131]   χρυσοῦν τε σάκος φιάλην τε  λεπαστὴν   χιόνος τε πρόχουν κέρχνων τε
[4, 161]   τοὐβολοῦ μάζης μελαγχρῆ μερίδα λαμβάνων  λέπει.   (Ἄλεξις δ´ ἐν Ταραντίνοις· Οἱ
[4, 170]   Ἐπιφαγεῖν μηδὲν ἄλλ´ κρόμμυον  λέποντα   καὶ τρεῖς ἁλμάδας. Καὶ Ἀριστοφάνης
[4, 148]   ὕεα κρέα. Ἁρμόδιος δὲ  Λεπρεάτης   ἐν τῷ περὶ τῶν κατὰ
[4, 144]   ~(οἱ δὲ πένητες αὐτῶν τὰ  λεπτὰ   τῶν προβάτων προτίθενται. Σίτοισί τε
[4, 161]   τέ φησι· Πυθαγορισμοὶ καὶ λόγοι  λεπτοὶ   διεσμιλευμέναι τε φροντίδες τρέφους´ ἐκείνους,
[4, 133]   καὶ ἀκαρφέα φλοιὸν ἦκα καθηράμενος  λεπτουργέας,   ἠελίῳ δὲ αὐήνας ἐπὶ τυτθὸν
[4, 133]   φαγεῖν καὶ κερκώπην θηρευσαμένη καλάμῳ  λεπτῷ.   Ἐστὶν δ´ κερκώπη ζῷον
[4, 156]   μὲν ἐγκωμιαζόντων τὸ ἀπὸ τῆς  Λέρνης,   ἄλλων δὲ τὸ ἀπὸ τῆς
[4, 137]   Βρομίου ἐκεράννυτο, πίνετο δ´ οἶνος  Λέσβιος,   οὗ δὴ πλεῖστον ἀνὴρ ὑπὲρ
[4, 129]   ἡμῖν Θασίων καὶ Μενδαίων καὶ  Λεσβίων,   χρυσίδων πάνυ μεγάλων ἑκάστῳ προσενεχθεισῶν.
[4, 182]   μίαν τῶν Μουσῶν πεποιῆσθαι ὑπὸ  Λεσβοθέμιδος   ἔχουσαν σαμβύκην. Ἀριστόξενος δ´ ἔκφυλα
[4, 138]   θοινᾶσθαι καλῶς, ἐν δὲ ταῖς  λέσχαισι   φύσκαι προσπεπατταλευμέναι κατακρέμανται τοῖσι πρεσβύταισιν
[4, 134]   ἴδω τὸν ἀνόσιον (βαυκιζόμενον τὰ  λευκά   τ´ ἀναβάλλονθ´ ἅμα, ἥδιστ´ ἂν
[4, 146]   Φάωνι ἐμνήσθη (καὶ μὴ τοῦ  Λευκαδίου   Φιλοξένου τοιαύτην ἐκτίθεται παρασκευὴν δείπνου·
[4, 149]   πανηγύρει, εἰσιόντες πάντες ἐν στολαῖς  λευκαῖς,   (ἃς μέχρι καὶ νῦν καλοῦσι
[4, 130]   κύκλῳ ὀθόναις διείληπτο πάντα  λευκαῖς·   καὶ ἀναπετασθεισῶν Ναΐδες ἐφάνησαν λάθρᾳ
[4, 160]   φησὶν γάρ· (Ἐρέτριαν ὡρμήθημεν εἰς  λευκάλφιτον)   καὶ τῶν Λυδίων καρυκκῶν προκρίνει
[4, 133]   Μικρὸς ἦν, ἀκήκοας; ἅλμη τε  λευκὴ   καὶ παχεῖ´ ὑπερβολῇ, (κοὐχὶ λοπάδος
[4, 133]   ἐμβάπτισον ἅλμῃ, (ἄλλοτε δ´ αὖ  λευκὸν   γλεῦκος συστάμνισον ὄξει ἶσον ἴσῳ,
[4, 151]   εἰσῆλθεν ἀνὴρ Θρᾷξ ἵππον ἔχων  λευκὸν   καὶ λαβὼν κέρας μεστὸν Προπίνω
[4, 135]   μόνη ἰχθὺς οὖσα τὸ  λευκὸν   καὶ μέλαν οἶδε. Καὶ Τιτυὸν
[4, 135]   ἠχήεντα, ἃς κατὰ φυκότριχος πέτρης  λευκὸν   τρέφει ὕδωρ ψῆττά τε χονδροφυὴς
[4, 131]   μέτωπον. {Α. Οἶνοι δέ σοι,  λευκός,   γλυκύς, αὐθιγενής, ἡδύς, καπνίας. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
[4, 134]   καλλίστους ἄρτους ἴδον ἠδὲ μεγίστους,  λευκοτέρους   χιόνος, ἔσθειν δ´ ἀμύλοισιν ὁμοίους
[4, 147]   ἀκροκώλια σχελίδας τε μετ´ αὐτῶν  λευκοφορινοχρόους,   ῥύγχη, κεφάλαια πόδας τε χναυμάτιόν
[4, 135]   δὲ μετ´ ἴχνια βαῖνε θεὰ  λευκώλενος   ἰχθὺς (ἔγχελυς, Διὸς εὔχετ´
[4, 129]   πίωσιν ἔσται γέρας. Ἐφ´ οἷς  λεχθεῖσιν   οἱ δ´ ἐννέα πάντες ἀνέσταν»
[4, 159]   τὰ περὶ τῆς φακῆς  λεχθέντα   χλευάζουσιν, ἐν νῷ ἔχοντες τὰ
[4, 136]   φορέεσκεν ἀγαλλομένη περὶ δειρήν, εἰς  λέχος   ἡνίκ´ ἔβαινε Δρακοντιάδῃ μεγαθύμῳ. Σάνδαλα
[4, 136]   ἐναίσιμα σιτίζεσθαι. (Ἤσθιε δ´ ὥστε  λέων,   παλάμῃ δ´ ἔχε τὸ σκέλος
[4, 163]   περιφέρειν ὡρολόγιον δόξεις τι, οὐχὶ  λήκυθον.   (Ἀρχέστρατος δέ, Κύνουλκε, ὃν
[4, 163]   ποῶ. Ἔπειθ´ ἕωθεν περιάγεις τὴν  λήκυθον   καταμανθάνων τοὔλαιον, ὥστε περιφέρειν ὡρολόγιον
[4, 129]   ἀπῆλθον. Καὶ ἐπεισῆλθον ἄλλαι φέρουσαι  ληκύθους   μύρου ἑκάστη δύο συνδεδεμένας ἱμάντι
[4, 130]   καὶ τοὺς καλοὺς ἐσθίων στρεπτούς,  Λήναια   καὶ Χύτρους θεωρῶν. Ἡμεῖς δ´
[4, 152]   τετράγωνον, ἐν πληροῦν μὲν  ληνοὺς   πολυτελοῦς πόματος, (παρασκευάζειν δὲ τοσοῦτο
[4, 167]   κοσμίως, ἀλλ´ ἀσώτως καὶ τοῖς  λῃσταῖς   παραπλησίως. (Δοῦρις δ´ ἐν ζʹ
[4, 130]   μικροτράπεζοι, φυλλοτρῶγες δράσειαν; Ὅπου τέτταρα  λήψῃ   κρέα μίκρ´ ὀβολοῦ. Παρὰ δ´
[4, 170]   {Β. Ἀλλὰ λέγ´ ὅτου δεῖ·  λήψομαι   γὰρ πάντ´ ἐγώ. {Α. Ὀρθῶς
[4, 170]   λαβεῖν αὐλητρίδα. {Β. Τραπεζοποιὸν δημιουργὸν  λήψομαι·   ἐπὶ τοῦτ´ ἀπέστειλ´ ἐξ ἀγροῦ
[4, 160]   θ´ αἱρουμένους, τὴν πεῖραν ὑμῖν  λήψομαι   τῶν δογμάτων, πρῶτον καπνίζων· εἶτ´
[4, 174]   τῷ ὑδραυλικῷ οἷον κλεψύδραν μεγάλην  λίαν.   Καὶ τὸ ὑδραυλικὸν δὲ ὄργανον
[4, 131]   Οὐ σμύρνης ἐκ Συρίας ὀδμαὶ  λιβάνου   τε πνοαί, τερενοχρῶτες μαζῶν ὄψεις,
[4, 146]   θεῶν ἕνεκ´, ἀλλ´ ἑαυτῶν.  λιβανωτὸς   εὐσεβὲς (καὶ τὸ πόπανον· τοῦτ´
[4, 182]   δ´ ἐστὶ τοῦτο γινόμενον ἐν  Λιβύῃ.   Θηβαίων δ´ εὕρημά φησιν εἶναι
[4, 147]   ἐν πάντα χρύσεα καὶ  λιθοκόλλητα   περιττῶς ἐξειργασμένα ταῖς τέχναις· ἦσαν
[4, 165]   τὸ μνῆμα, κατ´ ἐνιαυτὸν ἕνα  λίθον   ἁμαξιαῖον. Καὶ σφόδρ´ εὐτελὲς λέγω.
[4, 155]   πρὸς ὃν κατὰ κάθετον ὑποτίθεσθαι  λίθον   εὐπερίτρεπτον τοῖς ἐπιβαίνουσι. Διαλαγχάνειν οὖν
[4, 155]   παρερχόμενον δὲ ἄλλον ἐγείρειν τὸν  λίθον·   καὶ κρεμάμενος ὑποτρέχοντος τοῦ
[4, 155]   καὶ κρεμάμενος ὑποτρέχοντος τοῦ  λίθου,   ἐὰν μὴ ταχὺ φθάσας ἀποτέμῃ
[4, 166]   ὡς ἐκεῖνος κατέδομαι καὶ τοὺς  λίθους   ἁπαξάπαντας, οὐ γὰρ οὖν τὴν
[4, 165]   Ἀθηναῖοι χιλίας ἀνάλωσαν δραχμάς, τοὺς  λίθους   πωλῆσαι εἰς τὰς ἡδυπαθείας. Δίφιλος
[4, 155]   λαχόντα ἔχοντα δρεπάνιον ἐπιβαίνειν τῷ  λίθῳ   καὶ τὸν τράχηλον εἰς τὸν
[4, 149]   ἑστιάσεσι μετὰ τῶν πατέρων ἐπὶ  λίθων   καθήμενοι γυμνοὶ συνδειπνοῦσιν. (Θεόπομπος δ´
[4, 136]   ἵσταται ἰχθύς, κάραβος, ἀστακὸς αὖτε  λιλαίετο   θωρήσσεσθαι ἐν μακάρων δείπνοις. Τοῖς
[4, 173]   κύριον βαλλαντίου ναύκληρον ἐν τῷ  λιμένι   ποιήσας ἄπλουν (καὶ φορμιῶσαι ναῦς
[4, 136]   ἐκ Σαλαμῖνος ἄγεν τρισκαίδεκα νήσσας,  λίμνης   ἐξ ἱερῆς, μάλα πίονας· ἃς
[4, 135]   μέλαν οἶδε. Καὶ Τιτυὸν ἔιδον,  λίμνης   ἐρικυδέα γόγγρον κείμενον ἐν λοπάδεσς´·
[4, 134]   κἀκεῖσε, πολὺς δέ μοι ἕσπετο  λιμός.   Οὗ δὴ καλλίστους ἄρτους ἴδον
[4, 137]   Θετταλὸν οὐκ Ἀττικηρῶς οὐδ´ ἀπηκριβωμένως  λιμῷ   παρελθεῖν δεῖ καθ´ ἓν
[4, 164]   χρωμένοις, τῶν δ´ ὀψοποιῶν ὑποκριτής  {ΛΙΝ.   Βούλιμός ἐσθ´ ἅνθρωπος. {ΗΡ. Ὅτι
[4, 164]   μάλισθ´ ὥρμηκε. {ΗΡ. Τουτὶ λαμβάνω.  {ΛΙΝ.   Δεῖξον τί ἐστι πρῶτον. {ΗΡ.
[4, 164]   Σῖμος δ´ ἐστὶ τίς;  {ΛΙΝ.   Μάλ´ εὐφυὴς ἄνθρωπος. Ἐπὶ τραγῳδίαν
[4, 164]   {ΗΡ. Ὀψαρτυσία, ὥς φησι τοὐπίγραμμα.  {ΛΙΝ.   Φιλόσοφός τις εἶ, εὔδηλον, ὃς
[4, 164]   ἐκράτει. Λέγει δὲ οὕτως  Λίνος·   Βιβλίον ἐντεῦθεν τι βούλει
[4, 164]   καὶ Ἄλεξις ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ  Λίνῳ   ἱστορεῖ. Ὑποτίθεται δὲ τὸν Ἡρακλέα
[4, 164]   δὲ τὸν Ἡρακλέα παρὰ τῷ  Λίνῳ   παιδευόμενον καὶ κελευσθέντα ἀπὸ βιβλίων
[4, 147]   ἀλλοπλατεῖς τὸ μέγιστον πάντ´ ἔπαθεν  λιπαροντεσ   εγχελεατινες ἄριστον γόγγροιτοιωνητεμων πλῆρες θεοτερπές.
[4, 147]   ~Εἰς δ´ ἔφερον διπλόοι παῖδες  λιπαρῶπα   τράπεζαν (ἄμμ´, ἑτέραν δ´ ἕτεροις,
[4, 148]   καὶ τὰ περὶ τὴν τροφὴν  λίχνοι,   παρασκευάζοντες ἐν τοῖς δείπνοις θρῖα
[4, 167]   καὶ διδούς. Στρατιώτης γὰρ ὢν  λογίζεσθαι   τὰ προσιόντα καὶ τἀναλισκόμενα δι´
[4, 157]   πολλὰ καὶ κρεαφαγεῖν τοὺς μὲν  λογισμοὺς   ἐξαιρεῖ (καὶ τὰς ψυχὰς ποιεῖται
[4, 159]   οὗτοι, ἔφη, συμποσίαρχε, ὑπὸ  λογοδιαρροίας   ἐνοχλούμενοι μὴ πεινῶσιν τὰ
[4, 161]   Προελθών τέ φησι· Πυθαγορισμοὶ καὶ  λόγοι   λεπτοὶ διεσμιλευμέναι τε φροντίδες τρέφους´
[4, 160]   τε προστετμημένον. Ἑξῆς ἁρπάσας τὸν  λόγον   Μάγνος μὲν πάντα
[4, 166]   Λέγουσι δὲ καί τινα τοιοῦτον  λόγον   οἱ Ταραντῖνοι, τοὺς μὲν ἄλλους
[4, 172]   ὃς περὶ τοῦ Μελεάγρου τὸν  λόγον   ποιούμενός φησιν· Ὡς δουρὶ πάντας
[4, 146]   μικροῦ τάλαντον γίγνεται τὸ κατὰ  λόγον.   Ὡς γὰρ ὑπερβολῆς τινος ἀναλώματος
[4, 134]   κωμικῷ ἐν Αἰόλῳ εἰρημένα τάδε·  Λόγος   γάρ ἐστ´ ἀρχαῖος οὐ κακῶς
[4, 156]   Μεγαρικόν. Τοῦ δείπνου δὲ χρονίζοντος  λόγος   ἐγένετο ποῖον τῶν ὑδάτων ἥδιστόν
[4, 144]   σφίσιν ἀπὸ δείπνου παραφορέεται οὐδὲν  λόγου   ἄξιον· εἰ δέ τι παραφέροιτο,
[4, 176]   πολέμου γράφει τάδε· Παραζωνίδια καὶ  λογχάρι’   ἀνειληφότες ἰῷ καὶ ῥύπῳ κεκρυμμένα,
[4, 162]   πυθαγορίζοντες τὸ σιωπᾶν, δι´ ἀσθένειαν  λόγων   τοῦτο ποιοῦντες, ἔτι τε τὴν
[4, 158]   Ἀμφιαράῳ· Ὅστις φακῆν ἥδιστον ὄψων  λοιδορεῖς.   Ἐπίχαρμος δ´ ἐν Διονύσοις· Χύτρα
[4, 171]   βρώματα. Πλάτων Μενελάῳ· ~(Ὡς ὀλίγα  λοιπὰ   τῶν ἐπιτραπεζωμάτων. Ἐκάλουν δὲ καὶ
[4, 142]   ἦν τοῦ τυχόντος, (τὰ δὲ  λοιπὰ   ὥστε μήθ´ ὑπεραίρειν μήτ´ ἐλλείπειν,
[4, 142]   ἐκεῖνος, οὕτως ᾔτουν καὶ οἱ  λοιποί.   Τὰ δὲ παρατιθέμενα ἐπὶ μὲν
[4, 150]   καὶ προβάτων τε καὶ τῶν  λοιπῶν   κτηνῶν ἑκάστης ἡμέρας πολλά, πίθους
[4, 158]   Θηβαῖος ἔλεγεν· Μὴ πρὸ φακῆς  λοπάδ´   αὔξων εἰς στάσιν ἄμμε βάλῃς,
[4, 169]   (σὺ δ´ ἴσως ἂν εἴποις  λοπάδ´.   {Β. Ἐμοὶ δὲ τοὔνομα οἴει
[4, 170]   Τῆς ὀριγάνου πρώτιστον ὑποθεὶς εἰς  λοπάδα   νεανικὴν τὸ τρίμμ´ ἐπιπολῆς εὐρύθμως
[4, 137]   εἰς τὴν Ἀκαδήμειαν εἰσενέγκαντος ὀψοποιοῦ  λοπάδα   πρὸς ἑτέραν τινὰ χρείαν τὸν
[4, 162]   ὑπομνημάτων· Ὀφρυανασπασίδαι, ῥινεγκαταπηξιγένειοι, σακκογενειοτρόφοι καὶ  λοπαδαρπαγίδαι,   εἱματανωπερίβαλλοι, ἀνηλιποκαιβλεπέλαιοι, νυκτιλαθραιοφάγοι, νυκτιπαταιπλάγιοι, μειρακιεξαπάται
[4, 135]   χύτραι ἕποντο, αὐτὰρ ἀπ´ Εὐβοίας  λοπάδες   τόσαι ἐστιχόωντο. Ἶρις δ´ ἄγγελος
[4, 135]   λίμνης ἐρικυδέα γόγγρον κείμενον ἐν  λοπάδεσς´·   δ´ ἐπ´ ἐννέα κεῖτο
[4, 169]   καὶ βατάνια καὶ κακκάβια καὶ  λοπάδια   καὶ πατάνια πυκινὰ ταρβα καὶ
[4, 132]   Ἀρκαδικὸς τοὐναντίον ἀθάλασσος ὢν τοῖς  λοπαδίοις   ἁλίσκεται· Ἰωνικὸς πλούταξ ὑποστάσεις ποιῶν
[4, 133]   λευκὴ καὶ παχεῖ´ ὑπερβολῇ, (κοὐχὶ  λοπάδος   προσῶζεν οὐδ´ ἡδυσμάτων. Ἐβόων δ´
[4, 136]   δειπνῶν, ἐν καθαρῷ ὅθι περ  λοπάδων   διεφαίνετο χῶρος Ἑξῆς κόσσυφος ἦλθε
[4, 152]   Ποσειδώνιος διηγούμενος καὶ τὸν  Λουερνίου   τοῦ Βιτύιτος πατρὸς πλοῦτον τοῦ
[4, 164]   λαμπρᾷ τε ἐσθῆτι ἀμφιεννυμένων καὶ  λουτροῖς   καὶ ἀλείμμασι κουρᾷ τε τῇ
[4, 128]   τοῖς χρόνοις μὲν γέγονε κατὰ  Λυγκέα   καὶ Δοῦριν τοὺς Σαμίους, Θεοφράστου
[4, 128]   δ´ εἶχε ταύτας πρὸς τὸν  Λυγκέα,   ὡς ἐκ τῶν αὐτοῦ μαθεῖν
[4, 130]   Κρητικῶν καὶ τῶν σῶν, (ἑταῖρε  Λυγκεῦ,   Σαμιακῶν καὶ Ἀττικῶν αὐταῖς ταῖς
[4, 131]   αὐθιγενής, ἡδύς, καπνίας. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Δ'  (Λυγκεὺς   δ´ ἐν Κενταύρῳ διαπαίζων τὰ
[4, 128]   Καὶ ἄλλαις δὲ περιετύχομεν τοῦ  Λυγκέως   ἐπιστολαῖς πρὸς τὸν αὐτὸν γεγραμμέναις
[4, 128]   οὖν σῴζονται δειπνητικαί τινες ἐπιστολαί,  Λυγκέως   μὲν τὸ Λαμίας τῆς Ἀττικῆς
[4, 183]   δὲ Φρὺξ τρίγωνος ἀντίσπαστά τε  Λυδῆς   ἐφυμνεῖ πηκτίδος συγχορδίᾳ, καὶ ἐν
[4, 184]   τούτοις· Ἐπὶ δ´ αὐλὸς ἀλέκτωρ  Λύδιον   ὕμνον ἀχέων. Ἐν δὲ Φρουροῖς
[4, 160]   ὡρμήθημεν εἰς λευκάλφιτον) καὶ τῶν  Λυδίων   καρυκκῶν προκρίνει ἀμφοτέρων Τίμων
[4, 160]   μᾶζ´ ἁνδάνει οὔτε καρύκκη  Λυδῶν,   λειτῇ δὲ καὶ αὐαλέῃ ἐνὶ
[4, 150]   αἰτία Οὐλπιανὸς ἡμᾶς διδάσκειν δίκαιος.  (Λυκέας   δ´ ἐν τοῖς Αἰγυπτιακοῖς προκρίνων
[4, 137]   μακρόθεν· τὸν δ´ ἐν τῷ  Λυκείῳ   κρέας (ταριχηρὸν) εἰς τάριχος διασκευάσαντα
[4, 137]   ἀρχαίων δυεῖν γινομένων δείπνων ἐν  Λυκείῳ   τε καὶ Ἀκαδημείᾳ, τοῦ μὲν
[4, 140]   δηλοῦσιν, οὐχὶ τολύπας, ὥς φησι  Λυκόφρων,   τὰ προφυράματα τῶν μαζῶν,
[4, 157]   πλείοσι καὶ μείζοσιν ἐμπεσοῦνται τότε  λύμαις.   Διὸ πάντας εὐλαβουμένους τὴν τῶν
[4, 182]   ἐστιν ἐντατὸν καθάπερ καὶ κιθάρα,  λύρα,   βάρβιτον. Εὐφορίων δὲ ἐποποιὸς
[4, 175]   Οἴχωκε γὰρ κροτητὰ πηκτίδων μέλη,  λύρᾳ   μοναύλοις τε χειμωντεως ναος στέρημα
[4, 184]   Ὅστις δ´ αὐτὴν αὐλοῖς καὶ  λύραισι   κατατέτριμμαι χρώμενος, εἶτά με σκάπτειν
[4, 183]   δὲ βαρβίτους τριχόρδους, πηκτίδας, κιθάρας,  λύρας,   σκινδαψοὺς ἐξηρτυόμαν. Σώπατρος δ´
[4, 183]   ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ Ἁρματίῳ· (Σκινδαψὸν  λυρόεντα   μέγαν χείρεσσι τινάσσων, οἰσύινον προμάλοιο
[4, 183]   τετυγμένον αἰζήεντος· καὶ Ἀναξίλας ἐν  Λυροποιῷ·   Ἐγὼ δὲ βαρβίτους τριχόρδους, πηκτίδας,
[4, 175]   εἶναι, ὡς καὶ τὸν καλούμενον  λυροφοίνικα   σαμβύκην. Τοῦτο δὲ τὸ ὄργανον
[4, 183]   δ´ Ἰόβας καὶ τοῦ  λυροφοίνικος   καὶ τοῦ ἐπιγονείου, νῦν
[4, 157]   τούτοις, ἕως ἂν ἑκὼν αὐτοὺς  λύσῃ,   πλείοσι καὶ μείζοσιν ἐμπεσοῦνται τότε
[4, 158]   Πατρέα ἐν τρίτῳ Εὐρωπιακῶν φησιν  Λυσίμαχος   ἐν τρίτῳ Νόστων. (Ἐπὶ τούτοις
[4, 182]   γένη αὐλῶν τραγικῶν τε καὶ  λυσιῳδικῶν   καὶ κιθαριστηρίων, ὧν μνημονεύουσιν Ἔφορός
[4, 143]   Κρητικῶν γράφει οὕτως· Οἱ δὲ  Λύττιοι   συνάγουσι μὲν τὰ κοινὰ συσσίτια
[4, 173]   στέγην, ἅλας, ἔλαιον, ὄξος, ἔτι  λύχνον,   κλίνας, στρώματα, τραπέζας. Δημήτριος δ´
[4, 170]   τουτονὶ τραπεζοποιόν, ὃς πλυνεῖ σκεύη,  λύχνους   (ἑτοιμάσει, σπονδὰς ποιήσει, τἄλλ´ ὅσα
[4, 169]   Γάμῳ· (Πατάνια, σεῦτλον, σίλφιον, χύτρας,  λύχνους,   κορίαννα, κρόμμυ´, ἅλας, ἔλαιον, τρυβλίον.
[4, 156]   ἡμῶν ἔφη τις· Ἀλλ´  λῷστε   ἀνδρῶν, μὴ φθονήσῃς ἡμῖν τὸ
[4, 176]   (Γινώσκειν δὲ βούλομαί σε, ἀνδρῶν  λῷστε   Οὐλπιανέ, ὅτι Ἀλεξανδρέων μουσικώτεροι ἄλλοι
[4, 182]   καὶ μέγα. Οἱ δὲ καλούμενοι  λώτινοι   αὐλοὶ οὗτοί εἰσιν οἱ ὑπὸ
[4, 175]   ἄρθροις γραμμάτων οὐκ εὐμελής,  λωτὸς   ἐν πλευροῖσιν ἄψυχος παγεὶς ἔμπνουν
[4, 182]   (Κατασκευάζονται δ´ ἐκ τοῦ καλουμένου  λωτοῦ·   ξύλον δ´ ἐστὶ τοῦτο γινόμενον




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 10/01/2008