HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Athénée de Naucratis, les Deipnosophistes (ou Le Banquet des sages), livre IV

Liste des contextes (ordre alphabétique)


φ  =  233 formes différentes pour 460 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, pages
[4, 133]   καὶ κατημβλυωμένον ἐσκέδασε κἀποίησεν ἡδέως  φαγεῖν.   ~(Ἄλεξις δ´ ἐν Ταραντίνοις ἐν
[4, 151]   Ἀρκὰς δέ τις Ἀρύστας ὄνομα,  φαγεῖν   δεινός, τὸ μὲν διαρριπτεῖν εἴα
[4, 133]   Ἀναγύρῳ· Πρὸς θεῶν, ἔραμαι τέττιγα  φαγεῖν   καὶ κερκώπην θηρευσαμένη καλάμῳ λεπτῷ.
[4, 157]   ἡδὺ μὲν μᾶζαν καὶ κάρδαμα  φαγεῖν   πεινῶντι, ἡδὺ δὲ ὕδωρ ἀρυσάμενον
[4, 144]   δὲ τεχνῶνται τί ἂν ἡδέως  φάγοι·   ὅπως γε μὴν καταδάρθοι οὐδ´
[4, 171]   καὶ ἐν τούτοις κακόν τι  φάγωσιν   πίωσιν. Ἀναξίλας δ´ ἐν
[4, 133]   γενέθλη μακρή τε στιφρή τε  φαείνεται   ἐν πρασιῇσι. Καὶ τὰς μέν
[4, 165]   Ἐναγίζουσί φησι· (Εἰ μὴ συνήθης  Φαιδίμῳ   γ´ ἐτύγχανεν Χαβρίου Κτήσιππος,
[4, 165]   ἰταμῶς ἅπαντα κατεμασήσατο. (Ἐν δὲ  Φαίδρῳ   φησί· Σχολῇ γε, νὴ τὸν
[4, 134]   ἴδωσι· συμφορὰν λέγεις ἄρ´ ἂν  φαίης   ἂν εἰς συμπόσιον εἰσελθὼν ἄφνω.
[4, 152]   διὰ τὸ ἀσύνηθες ἀηδὲς αὐτοῖς  φαίνεται.   Ὅταν δὲ πλείονες συνδειπνῶσι, (κάθηνται
[4, 182]   καὶ μέλεσιν. Οὔ μοι, ἔφη,  φαίνεται.   ~(Τριγώνων ἄρα καὶ πηκτίδων καὶ
[4, 158]   δ´ ἐν Διονύσοις· Χύτρα δὲ  φακέας   ἥψετο. Ἀντιφάνης Ὁμοίαις· Εὖ δ´
[4, 158]   ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΕ' (Τραγικὸν γὰρ  φακῆ   ´στιν, Ἀρχάγαθος ἔφη Ποτὲ γεγραφέναι
[4, 160]   παροιμίαν ἀναγράφει τὸ ἐπὶ τῇ  φακῇ   μύρον, ἧς μέμνηται καὶ
[4, 160]   οὕτως· (Ἴθακος Ὀδυσσεύς, τοὐπὶ τῇ  φακῇ   μύρον, πάρεστι· θάρσει, θυμέ. Κλέαρχος
[4, 131]   καυλοί, σίλφιον, ὄξος, μάραθ´, ᾠά,  φακῆ,   τέττιγες, ὀποί, κάρδαμα, σήσαμα, κήρυκες,
[4, 156]   ἀνεβόησε· Φακός σε δαίμων καὶ  φακὴ   τύχη λάβοι. (Ἐμοὶ δὲ κατὰ
[4, 158]   ὑφήγησιν, ὃς ἔφη· Εἰς δὲ  φακῆν   ἔμβαλλε δυωδέκατον κοριάννου. Καὶ Κράτης
[4, 156]   Σελεύκου τοῦ βασιλέως ὑπεροχήν. Ῥοφεῖν  φακῆν   ἐσθ´ ἡδὺ μὴ δεδοικότα, μαλακῶς
[4, 158]   Ὁμοίαις· Εὖ δ´ ἐγίνεθ´, εἰ  φακῆν   ἕψειν μ´ ἐδίδασκε τῶν ἐπιχωρίων
[4, 158]   Φλιάσιος ἔφη· (Καὶ Ζηνώνειόν γε  φακῆν   ἕψειν ὃς μὴ φρονίμως μεμάθηκεν,
[4, 160]   σφῷν τι βούλομαι σοφόν· ὅταν  φακῆν   ἕψητε, μὴ ´πιχεῖν μύρον. Καὶ
[4, 159]   ἀλλὰ κἂν τὴν πολυθρύλητον ἔχῃς  φακῆν   τὸν καλούμενον κόγχον. Γελασάντων
[4, 156]   ἐδειπνοῦμεν καὶ τὴν μὲν ἐξηντλοῦμεν  φακῆν,   δ´ ἐπεισέρρει Εἶτα πάλιν
[4, 158]   φακῆν. Καὶ ἐν Ἀμφιαράῳ· Ὅστις  φακῆν   ἥδιστον ὄψων λοιδορεῖς. Ἐπίχαρμος δ´
[4, 158]   Πτισάνην διδάσκεις αὐτὸν ἕψειν  φακῆν.   Καὶ ἐν Ἀμφιαράῳ· Ὅστις φακῆν
[4, 158]   τοῦ φρονιμωτάτου καὶ συνετωτάτου ἀδελφὴν  Φακῆν   καλουμένην, ἣν ἄλλοι τινὲς Καλλιστὼ
[4, 158]   εὖ ποιήσει σοφὸς καὶ  φακῆν   φρονίμως ἀρτύσει. διὸ καὶ Τίμων
[4, 158]   Ὡς οὐκ ἄλλως δυναμένης ἑψηθῆναι  φακῆς   εἰ μὴ κατὰ τὴν Ζηνώνειον
[4, 156]   δειπνάριον ἀνθηρὸν ἦν, γλαφυρὸν σφόδρα·  φακῆς   κατ´ ἄνδρα τρυβλίον μεστὸν μέγα.
[4, 159]   πεινῶσιν τὰ περὶ τῆς  φακῆς   λεχθέντα χλευάζουσιν, ἐν νῷ ἔχοντες
[4, 158]   Θηβαῖος ἔλεγεν· Μὴ πρὸ  φακῆς   λοπάδ´ αὔξων εἰς στάσιν ἄμμε
[4, 158]   κύων παροραθεῖσαν τὴν περὶ τῆς  φακῆς   πολυμάθειαν ἀλλ´ ὑμεῖς γε, ἔφη,
[4, 157]   αὐτοῦ τὸ περιέχον λεκίθου καὶ  φακῆς   σύγκρισιν; Ὁρῶ γὰρ πολλὴν παρ´
[4, 157]   γὰρ πολλὴν παρ´ ὑμῖν τῆς  φακῆς   τὴν σκευήν· εἰς ἣν ἀποβλέπουσα
[4, 158]   δυναίμην εἰσορῶν χαλκήλατον μέγαν κολοσσὸν  φάκινον   ἄρτον ἐσθίειν. Ἐπεὶ τί δεῖ
[4, 158]   Πλούταρχε, σύντροφοί ἐστε τῷ  φακίνῳ   βρώματι καὶ πᾶσα ὑμῶν
[4, 158]   ὑμῶν πόλις πλήρης ἐστὶ  φακίνων·   ὧν καὶ Σώπατρος Φάκιος
[4, 158]   φακίνων· ὧν καὶ Σώπατρος  Φάκιος   παρῳδὸς μέμνηται ἐν δράματι Βακχίδι
[4, 159]   κύλιξ σοι καὶ τράπεζα καὶ  φακοί.   {Α. Μή μοι φακούς, μὰ
[4, 156]   δ´ ἐπεισέρρει Εἶτα πάλιν  φακοὶ   προσηνέχθησαν ὄξει βεβρεγμένοι, καὶ
[4, 156]   φακῶν. Καὶ ἄλλος ἑξῆς ἀνεβόησε·  Φακός   σε δαίμων καὶ φακὴ τύχη
[4, 159]   φυλάττονται οἱ σοφοὶ οὗτοι τοὺς  φακούς,   ἀλλ´ ἡμῖν γε ποίησον δοθῆναι
[4, 159]   καὶ φακοί. {Α. Μή μοι  φακούς,   μὰ τὸν Δί´· οὐ γὰρ
[4, 156]   λάθοι σε τῶνδ´ ὃς αἴτιος  φακῶν.   Καὶ ἄλλος ἑξῆς ἀνεβόησε· Φακός
[4, 136]   θῆκε φέρων, ἵν´ Ἀθηναίων κατέκειντο  φάλαγγες   Χαιρεφόων δ´ ἐνόησεν ἅμα πρόσσω
[4, 167]   καὶ Δημήτριος Δημητρίου τοῦ  Φαληρέως   ἀπόγονος, (ὥς φησιν Ἡγήσανδρος, ὥστε
[4, 135]   προθελύμνους εἷλκον ἀκάνθας. δὲ  Φαληρικὴ   ἦλθ´ ἀφύη, Τρίτωνος ἑταίρη, ἄντα
[4, 145]   δόξει μεγαλοπρεπὲς εἶναι, ἐξεταζόμενον δὲ  φανεῖται   οἰκονομικῶς καὶ ἀκριβῶς συντεταγμένον καὶ
[4, 156]   ἀνατέλλον ἄστρον, (οὗ φασι μὴ  φανέντος   οἱ τὴν χρηστὴν ταύτην φιλοσοφίαν
[4, 143]   προεστηκυῖα τῆς συσσιτίας γυνὴ  φανερῶς   ἀφαιροῦσα παρατίθησι τοῖς κατὰ πόλεμον
[4, 148]   κρεῖττον διακοσμήσασα τὸ συμπόσιον ἐποίησε  φανῆναι   τὰ πρῶτα μικρά, καὶ πάλιν
[4, 171]   δὲ Μενάνδρῳ ἐστὶ κοινότερον ἐν  Φανίῳ·   Φειδωλὸς ἦν καὶ μέτριος ἀγοραστής.
[4, 168]   οἱ Ἀρεοπαγῖται καὶ ἐκόλαζον, ἱστόρησαν  Φανόδημος   καὶ Φιλόχορος ἄλλοι τε πλείους.
[4, 161]   καὶ Φάων καὶ Φυρόμαχος καὶ  Φᾶνος,   οἳ δι´ ἡμέρας δειπνοῦσι πέμπτης
[4, 176]   ὀργάνου καταμιτον ἧπται, κροτάλων, (ὑπὸ  φανοῦ,   πανδούρου, τῷ τε ἡδεῖ μοναύλῳ
[4, 139]   τε ξηρὰ καὶ κυάμους καὶ  φασήλους   χλωρούς. Κοπίζει δὲ καὶ τῶν
[4, 138]   ὡς ἡμᾶς οὕτω ταλαίπωρον ἔχοντας.  Φασὶ   δέ τινες καὶ ἄνδρα Συβαρίτην
[4, 174]   τοῦ δευτέρου Εὐεργέτου, διαπρέψαι τέ  φασι   μεγάλως. Τουτονὶ οὖν καὶ τὴν
[4, 156]   περιμένοντας τὸ ἀνατέλλον ἄστρον, (οὗ  φασι   μὴ φανέντος οἱ τὴν χρηστὴν
[4, 144]   οὐκ ἁλέσι. Καὶ διὰ τοῦτό  φασι   Πέρσαι τοὺς Ἕλληνας σιτεομένους πεινῶντας
[4, 131]   πουλυπόδων ἑκατόμβην. Ταῦτα μὲν οὕτως  φασὶ   ποιῆσαι Κότυν ἐν Θρᾴκῃ, γάμον
[4, 174]   τὸ ὄργανον βωμῷ στρογγύλῳ, καί  φασι   τοῦτο εὑρῆσθαι ὑπὸ Κτησιβίου κουρέως
[4, 130]   ἐκείνου Στράτωνος τοῦ Ἀττικοῦ, ὥς  φασιν,   ἀπόγονος καὶ πολλοὺς κατέρρηξεν ἡμῶν
[4, 131]   Ἰφικράτους τοῖς ἐν Θρᾴκῃ· καίτοι  φασὶν   (βουβαυκαλόσαυλα γενέσθαι· κατὰ τὴν ἀγορὰν
[4, 144]   τὸ σύγγραμμα· πολλοὶ γὰρ αὐτό  φασιν   εἶναι Σωσιβίου, εἰς ὃν Καλλίμαχος
[4, 159]   {Β. Πλούσιος· τούτους δὲ πάντες  φασὶν   εὐγενεστάτους, πένητα δ´ εὐπάτριδ´ οὐδὲ
[4, 174]   ὀργάνων τῶν ἐμπνευστῶν, ῥᾴδια εἶναι  φάσκων   τὰ ἐμπνευστά· πολλοὺς γὰρ μὴ
[4, 147]   ἔπειτ´ ἀλεκτρυόνων τε νεοσσοί. Περδίκων  φάσσεων   τε χύδαν ἤδη δὲ παρεβάλλετο
[4, 128]   καὶ νῆσσαι, προσέτι δὲ καὶ  φάτται   καὶ χὴν καὶ τοιαύτη τις
[4, 141]   ἐκγόνων. Ἐστὶ δ´ ματτύα  φάτται,   χῆνες, τρυγόνες, κίχλαι, κόσσυφοι, λαγῴ,
[4, 141]   ἐπιδόσιμον, ἰχθὺν λαγὼν  φάτταν   τι τοιοῦτον. (Εἶτ´ ὀξέως
[4, 131]   τούτοις ὀρνιθαρίων ἄφατον πλῆθος, (νηττῶν,  φαττῶν·   χῆνες, στρουθοί, κίχλαι, κόρυδοι, κίτται,
[4, 161]   ὅτι Μελανιππίδης ἑταῖρός ἐστι καὶ  Φάων   καὶ Φυρόμαχος καὶ Φᾶνος, οἳ
[4, 146]   κωμῳδιοποιὸς Πλάτων ἐν τῷ  Φάωνι   ἐμνήσθη (καὶ μὴ τοῦ Λευκαδίου
[4, 171]   ἀλλ´ ἕνῃ τε καὶ νέᾳ;  {ΦΕΙΔ.   Ὅπερ οἱ προτένθαι γὰρ δοκοῦσιν
[4, 171]   Μενάνδρῳ ἐστὶ κοινότερον ἐν Φανίῳ·  Φειδωλὸς   ἦν καὶ μέτριος ἀγοραστής. Ὀψώνην
[4, 131]   ἡμῖν· ὄνομα δ´ ἦν αὐτῷ  φέναξ.   Ἀναξανδρίδης δ´ ἐν Πρωτεσιλάῳ διασύρων
[4, 169]   Ἀνάξιππος ἐν Κιθαρῳδῷ οὕτως· Ζωμήρυσιν  φέρ´,   οἶς´ ὀβελίσκους δώδεκα, κρεάγραν, θυίαν,
[4, 159]   τὰ εἰρημένα Φερεκράτει ἐν Κοριαννοῖ·  Φέρε   δὴ κατακλινῶ· σὺ δὲ τράπεζαν
[4, 159]   δὴ κατακλινῶ· σὺ δὲ τράπεζαν  φέρε   καὶ κύλικα κἀντραγεῖν, ἵν´ ἥδιον
[4, 172]   πλακοῦντας ὀπτᾷ, χόνδρον ἕψει καὶ  φέρει   μετὰ τὸ τάριχος, εἶτα θρῖον
[4, 143]   Τῶν δὲ δούλων ἕκαστος Αἰγιναῖον  φέρει   στατῆρα κατὰ κεφαλήν. Διῄρηνται δ´
[4, 152]   ἁρματηλατεῖ χρυσὸν καὶ εὐεργεσίας ἀνθρώποις  φέρει.   Ταῦτα μὲν οὖν ἐν τῇ
[4, 131]   δὲ Κότυν περιεζῶσθαι ζωμόν τε  φέρειν   ἐν χοὶ χρυσῇ καὶ γευόμενον
[4, 148]   καθὼς ταῖς στρωμναῖς ἐμεμέριστο, ἑκάστῳ  φέρειν   ἐπέτρεψε. Καὶ κατὰ τὴν ἄφοδον
[4, 140]   στιβάδα φύλλα δάφνης  φέρειν,   ὅπως ἔχωσι τὰ ἐπάικλα κάπτειν
[4, 141]   κομιζομένων οὐδεὶς οὐθὲν ἀγοράσας εἴωθεν  φέρειν·   οὔτε γὰρ ἡδονῆς οὐδ´ ἀκρασίας
[4, 159]   ἐν νῷ ἔχοντες τὰ εἰρημένα  Φερεκράτει   ἐν Κοριαννοῖ· Φέρε δὴ κατακλινῶ·
[4, 171]   ἡμέρᾳ μιᾷ. Μνημονεύει αὐτῶν καὶ  Φερεκράτης   ἐν Ἀγρίοις· Μὴ θαυμάσῃς· τῶν
[4, 152]   αὐτὸν τοὺς ὄχλους ἐν ἅρματι  φέρεσθαι   διὰ τῶν πεδίων καὶ διασπείρειν
[4, 172]   ἐν τοῖς Ἄθλοις ἐπιγραφομένοις εἰρηκότος  φέρεσθαι   τῇ παρθένῳ δῶρα (Σασαμίδας χόνδρον
[4, 131]   τὰς ἑπταπύλους, τὰς ἁρμονίας μεταβάλλοντας,  φερνάς   τε λαβεῖν δύο μὲν ξανθῶν
[4, 157]   καὶ οὐ χαλεπαίνομεν ὡς ἔλαττον  φερόμενοι,   καθάπερ παρὰ Ἀντικλείδῃ Ἡρακλῆς.
[4, 139]   ἐπὶ καννάθρων (καμαρωτῶν ξυλίνων ἁρμάτων)  φέρονται   πολυτελῶς κατεσκευασμένων, αἳ δ´ ἐφ´
[4, 146]   θύουσι δ´ οἱ τοιχωρύχοι, κοίτας  φέροντες   σταμνία τ´ οὐχὶ τῶν θεῶν
[4, 129]   τε ἀπῆλθον. Καὶ ἐπεισῆλθον ἄλλαι  φέρουσαι   ληκύθους μύρου ἑκάστη δύο συνδεδεμένας
[4, 141]   ἐν τρίτῳ Λακωνικῆς πολιτείας γράφει·  Φέρουσι   δὲ καὶ ἐπάικλα αὐτοῖς οἱ
[4, 157]   οὐκ ἀνθηρόν. {Α. Ἐπὶ ταύτῃ  φέρων   εἰς τὸ μέσον ἐπεχόρευσε σαπέρδης
[4, 136]   πίονας· ἃς μάγειρος θῆκε  φέρων,   ἵν´ Ἀθηναίων κατέκειντο φάλαγγες Χαιρεφόων
[4, 135]   ἐν οὔρεσιν ἐξεπεφύκει Πίνας ἦλθε  φέρων   καὶ ἄμυλα ἠχήεντα, ἃς κατὰ
[4, 136]   οὓς μάγειρος σίζοντας παρέθηκε  φέρων,   κνίσωσε δὲ δῶμα. Τῶν ἔλεγεν
[4, 136]   ὠκεανοῖο ῥοάων ὡραῖος παῖς ἦλθε  φέρων   μύρον ἴρινον ἡδύ, ~(ἄλλος δ´
[4, 136]   αἰὲν ἐόντες. Μύραιναν δ´ ἐπέθηκε  φέρων,   προκάλυμμα τραπέζης, ζώνην θ´, ἣν
[4, 151]   δὲ Ἀρύστας ἐπεὶ παρ´ αὐτὸν  φέρων   τὸ κέρας οἰνοχόος ἦν,
[4, 138]   μνημονεύσας Λακωνικῶν συμποσίων φησί· Ξέρξης  φεύγων   ἐκ τῆς Ἑλλάδος Μαρδονίῳ τὴν
[4, 138]   καὶ κυάμων, καὶ μύρτα καὶ  φηγοὺς   σποδιοῦσι πρὸς τὸ πῦρ μετρίως
[4, 175]   {Β. Μὰ Δία. {Α. Τί  φής;   Οὐκ οἶσθα νάβλαν; Οὐδὲν οὖν
[4, 167]   θρόνον παρὰ τὸ ἀνάκτορον, οἰμώξεσθαι  φήσας   τοὺς κωλύσοντας. ~(Ὅτι δὲ τοὺς
[4, 166]   ἐν Τηρεῖ κωμῳδῶν· Ὄρνις κεκλήσῃ  (φησί)   {Β. Διὰ τί, πρὸς τῆς
[4, 144]   πέμπτῃ τῶν ἱστοριῶν τὸν Παφλαγόνων  φησὶ   βασιλέα Θῦν ἑκατὸν πάντα παρατίθεσθαι
[4, 144]   ἐπίνικον ἐλεγειακὸν ἐποίησεν) τοὺς Περσῶν  φησι   βασιλεῖς ὑπὸ τρυφῆς προκηρύττειν τοῖς
[4, 145]   τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ τῶν Φιλιππικῶν Ὅταν,  φησί,   βασιλεὺς εἴς τινας ἀφίκηται τῶν
[4, 146]   τῇ θʹ δὲ τῶν ἱστοριῶν  φησι·   Βασιλήιον δεῖπνον βασιλεὺς προτίθεται. Τοῦτο
[4, 157]   καθάπερ παρὰ Ἀντικλείδῃ Ἡρακλῆς.  Φησὶ   γὰρ οὗτος ἐν τῷ βʹ
[4, 152]   πλοῦτον τοῦ ὑπὸ Ῥωμαίων καθαιρεθέντος,  φησὶ   δημαγωγοῦντα αὐτὸν τοὺς ὄχλους ἐν
[4, 167]   καὶ Αἰθίοψ Κορίνθιος, ὥς  φησι   Δημήτριος Σκήψιος, οὗ μνημονεύει
[4, 165]   Δίφιλος γοῦν ἐν τοῖς Ἐναγίζουσί  φησι·   (Εἰ μὴ συνήθης Φαιδίμῳ γ´
[4, 139]   τοῖς πεντακοσίοις φησὶ τάδε· (Πολυκράτης,  φησί,   ἐν τοῖς Λακωνικοῖς ἱστορεῖ ὅτι
[4, 184]   ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ Προτρεπτικῷ Λακεδαιμονίους  φησὶ   καὶ Θηβαίους πάντας αὐλεῖν μανθάνειν
[4, 147]   ἐξειργασμένα ταῖς τέχναις· ἦσαν δέ,  φησί,   καὶ οἱ τοῖχοι ἁλουργέσι καὶ
[4, 128]   πτηνῶν πλῆθος ἦν. (Ἐπεδώκαμεν οὖν,  φησί,   καὶ ταῦτα τοῖς δούλοις καὶ
[4, 182]   κατασκευαζόμενον αὐλόν. δὲ Τρύφων  φησὶ   καὶ τοὺς καλουμένους ἐλεφαντίνους αὐλοὺς
[4, 171]   αὐτοὺς δειπνοκλήτορας ὀνομάζει. (Ἐκάλουν δέ,  φησί,   καὶ τοὺς προγεύστας ἐδεάτρους, ὅτι
[4, 176]   Μακεδὼν ἐν ταῖς Γλώσσαις τιτύρινόν  φησι   καλεῖσθαι τὸν μόναυλον. Ἴδε ἀπέχεις,
[4, 131]   Κότυος τοῦ Θρᾳκῶν βασιλέως θυγατέρα,  φησί·   (Κἂν ταῦτα ποιῆθ´, ὥσπερ φράζω,
[4, 184]   τῆς Ἐρυθρᾶς θαλάσσης τοὺς Τρωγλοδύτας  φησὶ   κατασκευάζειν τὴν πανδούραν (ἐκ τῆς
[4, 140]   καλούντων. Ἀλκμὰν μὲν γὰρ οὕτω  φησί·   Κἠπὶ τᾷ μύλᾳ δρυφῆται κἠπὶ
[4, 157]   Πυθαγορικός, Νίκιον, ὥς  φησι   Κλέαρχος περιπατητικὸς ἐν δευτέρῳ
[4, 177]   Χρῆσθαι δ´ αὐτοῖς καὶ Κυπρίους  φησὶ   Κρατῖνος νεώτερος ἐν Θηραμένῃ.
[4, 146]   δὲ Περσῶν βασιλεύς, ὥς  φησι   Κτησίας καὶ Δίνων ἐν τοῖς
[4, 140]   βάρακες δηλοῦσιν, οὐχὶ τολύπας, ὥς  φησι   Λυκόφρων, τὰ προφυράματα τῶν
[4, 182]   ἐπιδείκνυται, ὡς Ἀναξανδρίδης ἐν Ὁπλομάχῳ  φησί·   Μαγάδι λαλήσω μικρὸν ἅμα σοι
[4, 131]   Κενταύρῳ διαπαίζων τὰ Ἀττικὰ δεῖπνά  φησι·   Μάγειρ´, θύων ἐστὶ δειπνίζων
[4, 184]   περὶ Εὐριπίδου καὶ Σοφοκλέους Ἀλκιβιάδην  φησὶ   μαθεῖν τὴν αὐλητικὴν οὐ παρὰ
[4, 183]   τετράχορδον ὄργανον, ὡς παρῳδός  φησι   Μάτρων ἐν τούτοις· Οὐδ´ ἀπὸ
[4, 141]   μέλλοντά γε προσφέρεσθαι. Μόλπις δέ  φησι·   Μετὰ δὲ τὸ δεῖπνον εἴωθεν
[4, 158]   καλοῦ γνώμας τινὰς ἡμῖν εἰσφέρων  φησί·   Μηδέποτ´ ἐλαίαν ἔσθι´, ἀκαλήφην ἔχων.
[4, 163]   Ἀρετὴ Ἡδονῇ παρακάθηται, ὥς  φησι   Μνασάλκης Σικυώνιος ἐν ἐπιγράμμασιν·
[4, 175]   Καὶ ἐν Μυστάκου δὲ θητίῳ  φησί·   νάβλας ἐν ἄρθροις γραμμάτων οὐκ
[4, 140]   γάρ ἐστιν ἐλαίῳ δεδευμένα,  φησι   Νικοκλῆς Λάκων κάπτειν αὐτοὺς
[4, 138]   λέγων καὶ μνημονεύσας Λακωνικῶν συμποσίων  φησί·   Ξέρξης φεύγων ἐκ τῆς Ἑλλάδος
[4, 171]   Δρωπίδῃ. Εἰλέατροι δὲ καλοῦνται, ὥς  φησι   Πάμφιλος, οἱ ἐπὶ τὴν βασιλικὴν
[4, 153]   τῶν ἱστοριῶν καὶ τὰς θεραπαίνας  φησὶ   παρ´ αὐτοῖς μέχρι οὗ ἂν
[4, 148]   κατὰ Φιγάλειαν Νομίμων κατασταθείς,  φησί,   παρὰ Φιγαλεῦσι σίταρχος ἔφερε τῆς
[4, 173]   δ´ ἐν δʹ Δηλιάδος Δελφοῖς,  φησί,   παραγινομένοις εἰς Δῆλον παρεῖχον Δήλιοι
[4, 174]   περὶ αὐλῶν καὶ ὀργάνων) συγγράψαι  φησὶ   περὶ τῆς ὑδραύλεως Κτησίβιον τὸν
[4, 168]   Παρὰ δὲ Ῥωμαίοις μνημονεύεται, ὥς  φησι   Ποσειδώνιος ἐν τῇ ἐνάτῃ καὶ
[4, 154]   ἐν πρώτῳ Ὀλυμπιονικῶν τοὺς Τυρρηνούς  φησι   πρὸς αὐλὸν πυκτεύειν. (Ποσειδώνιος δ´
[4, 140]   δὲ Μόλπις καὶ ματτύην  φησὶ   προσαγορεύεσθαι τὰ ἐπάικλα. (Περὶ δὲ
[4, 161]   τῷ κυρίως Κωρύκῳ δ´ ἐπιγραφομένῳ  φησί·   Πρῶτον μὲν ὥσπερ πυθαγορίζων ἐσθίει
[4, 161]   γάρ ἐστ´ ἔμψυχον. Προελθών τέ  φησι·   Πυθαγορισμοὶ καὶ λόγοι λεπτοὶ διεσμιλευμέναι
[4, 133]   ἐν Κωραλίσκῳ. Ἄλεξις ἐν Θράσωνί  φησι·   (Σοῦ δ´ ἐγὼ λαλιστέραν οὐπώποτ´
[4, 165]   ἅπαντα κατεμασήσατο. (Ἐν δὲ Φαίδρῳ  φησί·   Σχολῇ γε, νὴ τὸν ἥλιον,
[4, 175]   ὄργανον τοῦ καλουμένου νάβλα, ὅν  φησι   (Σώπατρος παρῳδὸς ἐν τῷ
[4, 158]   ῥοφοῦντ´ Ὀρέστην τῆς νόσου πεπαυμένον,  φησὶ   Σώφιλος κωμῳδιοποιός. Στωικὸν δὲ
[4, 154]   δ´ ἐν ἕκτῃ ἱστοριῶν Ἤσκουν,  φησί,   τὰ πολεμικὰ οἱ Μαντινεῖς καὶ
[4, 139]   γὰρ τρισχίλια πρὸς τοῖς πεντακοσίοις  φησὶ   τάδε· (Πολυκράτης, φησί, ἐν τοῖς
[4, 151]   ἔθιμα καὶ νόμιμα ἀναγράφων Κελτοί,  φησί,   τὰς τροφὰς προτίθενται χόρτον ὑποβάλλοντες
[4, 183]   ἐπιγραφομένῳ Μυστάκου θητίῳ δίχορδον εἶναί  φησι   τὴν πηκτίδα λέγων οὕτως· Πηκτὶς
[4, 174]   μνημονεύειν Μίμνερμον. Κἀν Κύπρῳ δέ  φησι   τιμᾶσθαι Ἡγήσανδρος Δελφὸς Δία
[4, 159]   ἀγαθῶν καὶ κακῶν πραγματείαν νεανίσκον  φησί   τινα ἐκ τῆς Ἰωνίας σφόδρα
[4, 155]   αὑτοῦ κατετίθετο. (Σέλευκος δὲ Θρᾳκῶν  φησί   τινας ἐν τοῖς συμποσίοις ἀγχόνην
[4, 145]   ἁθρόως ᾄδουσι. Τὸ δὲ δεῖπνον,  φησί,   τὸ βασιλέως καλούμενον ἀκούσαντι μὲν
[4, 150]   τρίτῃ αὐτὸς Φύλαρχος Ἀριάμνην  φησὶ   τὸν Γαλάτην πλουσιώτατον ὄντα ἐπαγγείλασθαι
[4, 182]   γοῦν κατὰ μεταφορὰν ἐν Ἰξίονί  φησι·   (Τὸν δ´ ἡμίοπον (καὶ τὸν
[4, 166]   περὶ τῶν Ἀθήνησι δημαγωγῶν, Εὔβουλόν  φησι   τὸν δημαγωγὸν ἄσωτον γενέσθαι. τῇ
[4, 171]   τῇ γʹ τῶν ἱστοριῶν (Πτολεμαῖόν  φησι   τὸν Σωτῆρα ἐδέατρον ἀποδειχθῆναι Ἀλεξάνδρου.
[4, 170]   ταῖς Ὁμοιότησι τὸν αὐτὸν εἶναί  φησι   τὸν τραπεζοκόμον καὶ τὸν ὑπὸ
[4, 164]   ἐστι πρῶτον. {ΗΡ. Ὀψαρτυσία, ὥς  φησι   τοὐπίγραμμα. {ΛΙΝ. Φιλόσοφός τις εἶ,
[4, 134]   ἐν Ταραντίνοις ἐν τοῖς συμποσίοις  φησὶ   τοὺς Ἀττικοὺς καὶ ὀρχεῖσθαι ὑποπιόντας·
[4, 145]   ἐπιγραφομένων Παρασκευαστικῶν (Καὶ οἱ θεραπεύοντες,  φησί,   τοὺς Περσῶν βασιλεῖς δειπνοῦντας ἅπαντες
[4, 155]   τοῦ Τρωικοῦ διακόσμου (Παρὰ Ἀντιόχῳ,  φησί,   τῷ βασιλεῖ τῷ μεγάλῳ προσαγορευθέντι
[4, 163]   δ´ κωμικὸς ἐν Ἀνδροφόνῳ  φησί·   Τῶν φιλοσόφων τοὺς σώφρονας ἐνταυθοῖ
[4, 150]   δὲ περιφερομένων. (Παρὰ δὲ Γαλάταις  φησὶ   Φύλαρχος ἐν τῇ ἕκτῃ ἐπὶ
[4, 168]   περὶ εὐγενείας τὸν Φωκίωνος υἱόν,  φησί,   Φῶκον οὐκ ἦν ὃς οὐκ
[4, 164]   Ἀθηναῖον Χαιρεφῶντα ἐκεῖνον, περὶ οὗ  φησιν   Ἄλεξις ἐν Φυγάδι· Αἰεί γ´
[4, 176]   νῦν, (οὕτω καὶ ῥαππαύλας, ὥς  φησιν   Ἀμερίας Μακεδὼν ἐν ταῖς
[4, 182]   τοὺς ἡμιόπους καλουμένους, περὶ ὧν  φησιν   Ἀνακρέων· Τίς ἐρασμίην τρέψας θυμὸν
[4, 162]   Χαλκιδεὺς Μενεδήμου γνώριμος, ὥς  φησιν   Ἀντίγονος Καρύστιος ἐν τοῖς
[4, 161]   Πυθαγορικοὺς ἐκείνους ζηλοῖς, ~(περὶ ὧν  φησιν   Ἀντιφάνης μὲν ἐν Μνήμασι τάδε·
[4, 134]   δ´ ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ Ἰσοστάσιόν  φησιν·   Ἀπὸ συμβολῶν ἔπινον ὀρχεῖσθαι μόνον
[4, 173]   καὶ Γογγύλοι, ἐπειδὴ τὰς μάζας,  φησὶν   Ἀριστοφάνης, ἐν ταῖς θοίναις δι´
[4, 168]   ταῖς κʹ τῶν Εὐρωπιακῶν Γνώσιππον,  φησίν,   ἄσωτον γενόμενον ἐν τῇ Σπάρτῃ
[4, 160]   ὡς Σώπατρος ἐν Βακχίδος μνηστῆρσι·  φησὶν   γάρ· (Ἐρέτριαν ὡρμήθημεν εἰς λευκάλφιτον)
[4, 166]   τὸν Μενάνδρου Ναύκληρον οὕτως κολάζεσθαι.  Φησὶν   γάρ· φιλτάτη Γῆ μῆτερ,
[4, 156]   δὲ κατὰ τὸν κωμικὸν Δίφιλον,  φησὶν   δ´ οὗτος ἐν Πελιάσι· Τὸ
[4, 137]   Συντρέχουσιν ἐπισκώπτων τὰ Ἀττικὰ δεῖπνά  φησιν·   Ἔγωγε δύο λαβεῖν μαγείρους βούλομαι
[4, 155]   τῇ τῶν ἱστοριῶν ιζʹ Πολυσπέρχοντά  φησιν   εἰ μεθυσθείη καίτοι πρεσβύτερον ὄντα
[4, 182]   ἐν Λιβύῃ. Θηβαίων δ´ εὕρημά  φησιν   εἶναι Ἰόβας τὸν ἐκ νεβροῦ
[4, 148]   τῇ τρίτῃ τῶν Γενεαλογιῶν μάζας  φησὶν   εἶναι καὶ ὕεα κρέα. Ἁρμόδιος
[4, 175]   τετάρτῳ θεατρικῆς ἱστορίας Σύρων εὕρημά  φησιν   εἶναι, ὡς καὶ τὸν καλούμενον
[4, 139]   δεῖπνον. Ἐπίχαρμος γοῦν ἐν Ἐλπίδι  φησίν·   Ἐκάλεσε γάρ τύ τις ἐπ´
[4, 184]   βʹ Φοίνικι αὐτὸς Ἴων  φησίν·   Ἔκτυπον ἄγων βαρὺν αὐλὸν τρέχοντι
[4, 137]   τοῦ καλοῦ καὶ τῆς ἡδονῆς  φησιν·   Ἐν Ἀθήναις δὲ ἱστοροῦσιν οὐ
[4, 137]   οἱ Θετταλοί, καθὰ καὶ Ἔριφός  φησιν   ἐν Πελταστῇ οὕτως· Τάδ´ οὐ
[4, 149]   τεσσαρακοστῇ τῶν Φιλιππικῶν Οἱ Ἀρκάδες,  φησίν,   ἐν ταῖς ἑστιάσεσιν ὑποδέχονται τοὺς
[4, 146]   τοὺς συνδείπνους ὑποδέχωνται. (Ἡρόδοτος δέ  φησιν   ἐν τῇ ζʹ ὡς οἱ
[4, 153]   δευτέρᾳ τῶν Ἰνδικῶν τοῖς Ἰνδοῖς  φησιν   ἐν τῷ δείπνῳ παρατίθεσθαι ἑκάστῳ
[4, 154]   καὶ εἰκοστῇ τῶν ἱστοριῶν Κελτοί,  φησίν,   ἐνίοτε παρὰ τὸ δεῖπνον μονομαχοῦσιν.
[4, 141]   Τρωικοῦ διακόσμου τὴν τῶν Καρνείων  φησὶν   ἑορτὴν παρὰ Λακεδαιμονίοις μίμημα εἶναι
[4, 173]   Τρωικοῦ διακόσμου ἐν τῇ Λακωνικῇ  φησιν   ἐπὶ τῆς ὁδοῦ τῆς καλουμένης
[4, 150]   δεῖπνα τῶν Περσικῶν Αἰγυπτίων ἐπιστρατευσάντων,  φησίν,   ἐπὶ Ὦχον τὸν Περσῶν βασιλέα
[4, 184]   ἐδίδαξας; Καὶ τὴν Ἀθηνᾶν δέ  φησιν   Ἐπίχαρμος ἐν Μούσαις ἐπαυλῆσαι τοῖς
[4, 149]   κιρνᾶσι. (Παρὰ δὲ Ναυκρατίταις, ὥς  φησιν   Ἑρμείας ἐν τῷ δευτέρῳ τῶν
[4, 163]   ἀπὸ τοῦ Διοδώρου προαχθέν, ὥς  φησιν   Ἕρμιππος. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΗ' Τίμαιος δ´
[4, 162]   διάνοιαν ἀεὶ στρέφων πιστευθείς, ὥς  φησιν   Ἕρμιππος (ὑπ´ Ἀντιγόνου τὸν Ἀκροκόρινθον
[4, 184]   Χῖος ἐν Τρωικοῖς σύριγγα μέν  φησιν   εὑρεῖν Μαρσύαν καὶ αὐλὸν ἐν
[4, 167]   Δημητρίου τοῦ Φαληρέως ἀπόγονος, (ὥς  φησιν   Ἡγήσανδρος, ὥστε Ἀρισταγόραν μὲν ἔχειν
[4, 143]   συμπόσια πρὸς τὰ παρὰ Πέρσαις  φησίν·   Ἡμέρην δὲ Πέρσαι ἁπασέων μάλιστα
[4, 148]   Περσῶν Ἀτταγῖνος Φρύνωνος, ὅν  φησιν   Ἡρόδοτος ἐν τῇ ἐνάτῃ μεγάλως
[4, 183]   ἀκροαζομένα. Τὸ δὲ ψαλτήριον, ὥς  φησιν   Ἰόβας, Ἀλέξανδρος Κυθήριος συνεπλήρωσε
[4, 148]   τῶν Πανελλήνων. Μετεβαινε δ´ ἐνίοτε,  φησίν,   καὶ ἐπὶ τὴν ἀκρόπολιν ἀπὸ
[4, 182]   τῷ περὶ Ἰσθμίων Οἱ νῦν,  φησίν,   καλούμενοι ναβλισταὶ καὶ πανδουρισταὶ καὶ
[4, 158]   ἐν Ἱκέτισι περὶ τοῦ Καπανέως  φησίν·   ~Καπανεὺς ὅδ´ ἐστίν· βίος
[4, 175]   ἐν τῷ προειρημένῳ συγγράμματι Αἰγυπτίους  φησὶν   λέγειν τὸν μόναυλον Ὀσίριδος εἶναι
[4, 158]   τὸν Πατρέα ἐν τρίτῳ Εὐρωπιακῶν  φησιν   Λυσίμαχος ἐν τρίτῳ Νόστων. (Ἐπὶ
[4, 172]   ἐπιχειροῦντας καὶ οἷς μὴ δεῖ  φησιν·   Μάγειρ´, ἀηδής μοι δοκεῖς εἶναι
[4, 172]   ἐστὶν ἡμῖν. Πεμμάτων δὲ πρῶτόν  φησιν   μνημονεῦσαι Πανύασσιν Σέλευκος, ἐν οἷς
[4, 152]   τῇ πέμπτῃ περὶ Πάρθων διηγούμενός  φησιν·   δὲ καλούμενος φίλος τραπέζης
[4, 132]   παράσιτος ἐρωτήσαντός τινος αὐτόν, ὥς  φησιν   Δελφὸς Ἡγήσανδρος, πότερον ἐν
[4, 166]   προσόδους καταμισθοφορῶν διατετέλεκε. Καλλίστρατος δέ,  φησίν,   Καλλικράτους δημαγωγὸς καὶ
[4, 154]   δὲ κωμῳδιοποιὸς Ποσείδιππος ἐν Πορνοβοσκῷ  φησιν·   μὴ πεπλευκὼς οὐδὲν ἑόρακεν
[4, 174]   Γιγγραίνοισι γὰρ οἱ Φοίνικες, ὥς  φησιν   Ξενοφῶν, ἐχρῶντο αὐλοῖς σπιθαμιαίοις
[4, 140]   οὗτος τῆς Λακώνων πολιτείας. (Ἔτι  φησὶν   Πολέμων καὶ τὸ δεῖπνον
[4, 140]   μὴν οὐδ´ ὀρθαγορίσκοι λέγονται, ὥς  φησιν   Πολέμων, οἱ γαλαθηνοὶ χοῖροι,
[4, 158]   μηχανὰς θηρεύομεν. Κἀν ἄλλοις δέ  φησιν   σκηνικὸς οὗτος φιλόσοφος· Ἀρκεῖ
[4, 171]   τῷ ἐπιγραφομένῳ (Ἱέρωνι τυραννικῷ  φησιν·   τύραννος οὐδὲ σιτίοις καὶ
[4, 143]   Κρητικῶν Νομίμων Ἐν τοῖς συσσιτίοις,  φησίν,   οἱ Κρῆτες καθήμενοι συσσιτοῦσι· (καὶ
[4, 150]   ἀλφίτων πεφυραμένων. Καὶ οὐ μόνον,  φησίν,   οἱ παραγινόμενοι τῶν Γαλατῶν ἀπὸ
[4, 183]   Πηνελόπῃ, Εὔπολις δ´ ἐν Βάπταις  φησίν·   Ὅς καλῶς μὲν τυμπανίζει καὶ
[4, 137]   ἀναφερομένους Πτωχοὺς ποιήσας τοὺς Ἀθηναίους  φησίν,   ὅταν τοῖς Διοσκούροις ἐν πρυτανείῳ
[4, 154]   ἀναιρέσεως ἔρχονται. Τὸ δὲ παλαιόν,  φησίν,   ὅτι παρατεθέντων κωλήνων τὸ μηρίον
[4, 148]   κατασκαφὴν ἐν ταλάντοις τετρακοσίοις τεσσαράκοντα,  (φησὶν   ὅτι τε μικρόψυχοι ἦσαν καὶ
[4, 165]   λέγω. Τιμοκλῆς δ´ ἐν Δημοσατύροις  φησίν·   ~Οὐδ´ Χαβρίου Κτήσιππος ἔτι
[4, 182]   Πλάτων δ´ ἐν τρίτῳ Πολιτείας  φησίν·   Οὐκ ἄρα, ἦν δ´ ἐγώ,
[4, 147]   τῷ Ῥωμαίων στρατηγῷ (ἐν Κιλικίᾳ)  φησιν   οὕτως· Ἀπαντήσασα τῷ Ἀντωνίῳ
[4, 142]   ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ δράματι Ἄρχων  φησὶν   οὕτως· ~(Ἐν Λακεδαίμονι γέγονας· ἐκείνων
[4, 144]   τῶν τοῖς ἰδιώταις εἰς τροφάς  φησιν   οὕτως· Καὶ οἶδά γε, ἔφη,
[4, 140]   Διοκλῆς ἐν τοῖς Κύκλωψί  φησιν   οὕτως· Φυλλὰς δείπνων κατάλυσις
[4, 146]   ὠνόμασε. Καὶ ἐν Δυσκόλῳ δέ  φησιν   οὕτως· Ὡς θύουσι δ´ οἱ
[4, 176]   περὶ τῶν ἐπὶ Δάφνῃ πανηγύρεών  φησιν·   Παντὸς δὲ ὀργάνου καταμιτον ἧπται,
[4, 160]   ἥτις ἐν ταῖς ἐπιγραφομέναις Φοινίσσαις  φησίν·   Παραινέσαι δὲ σφῷν τι βούλομαι
[4, 153]   τῇ βʹ Ἐν τῇ Ῥωμαίων,  φησίν,   πόλει ὅταν εὐωχῶνται ἐν τῷ
[4, 130]   τῶν βαρβάρων ἐμφανίζων τὴν μεγαλειότητά  φησιν·   ~{ΠΡ. Εἶτ´ ἐξένιζε παρετίθει θ´
[4, 171]   πίωσιν. Ἀναξίλας δ´ ἐν Καλυψοῖ  φησιν·   ~(Προγεύσεταί σοι πρῶτον γραῦς
[4, 173]   τοῖς ἑξῆς δ´ Ἀχαιός  φησιν·   Τίς ὑποκεκρυμμένος μένει, σαραβάκων κοπίδων
[4, 137]   τὸν Ἀγαμέμνονα Φύρετο δ´ ἄλφιτα»  φησίν.   (Χρύσιππός τ´ ἐν τετάρτῳ περὶ
[4, 133]   καλοῦσιν. Ἀριστοφάνης γοῦν ἐν Γήρᾳ  φησίν·   πρεσβῦτα, πότερα φιλεῖς τὰς
[4, 172]   τοῦ Μελεάγρου τὸν λόγον ποιούμενός  φησιν·   Ὡς δουρὶ πάντας νίκασε νέους
[4, 157]   Καὶ θαυμάσιος δὲ Ξενοφῶν  φησιν   ὡς ἡδὺ μὲν μᾶζαν καὶ
[4, 155]   ἐν τῇ ἐνάτῃ τῶν ἱστοριῶν  φησιν   ὡς Κάσανδρος ἐκ Βοιωτίας ἐπανιὼν
[4, 129]   πάντες ἀνέσταν» Ἁρπάζοντες κἄλλος ἄλλον  φθάνοντες.   Εἷς δὲ τῶν συνδειπνούντων ἡμῖν
[4, 169]   Περὶ δὲ τῶν ἄλλων ὧν  φθάνω   προβεβληκὼς εἴ τι λέγειν ἔχετε,
[4, 155]   τοῦ λίθου, ἐὰν μὴ ταχὺ  φθάσας   ἀποτέμῃ τῷ δρεπάνῳ, τέθνηκε, καὶ
[4, 174]   τὸ μέγεθος, ὀξὺ καὶ γοερὸν  φθεγγομένοις.   Τούτοις δὲ καὶ οἱ Κᾶρες
[4, 182]   ἐν ταὐτῷ ὀξὺν καὶ βαρὺν  φθόγγον   ἐπιδείκνυται, ὡς Ἀναξανδρίδης ἐν Ὁπλομάχῳ
[4, 156]   Ἀλλ´ λῷστε ἀνδρῶν, μὴ  φθονήσῃς   ἡμῖν τὸ Παρμενίσκειον ἐκεῖνο διελθεῖν
[4, 157]   δόγμασιν ἡμεῖς πειθόμεθα. Ὑμῖν δὲ  φθόνος   οὐδὲ εἷς ἑλέσθαι ἕν τι
[4, 128]   οἷς καὶ κατακλιθεῖσιν εὐθέως ἐδόθησαν  φιάλαι   ἀργυραῖ ἑκάστῳ μία δωρεά. Προεστεφανώκει
[4, 128]   τίμημα. (Ἐπεὶ δ´ ἐξέπιον τὰς  φιάλας,   ἐν χαλκῷ πίνακι τῶν Κορινθίων
[4, 151]   τῇ γυναικί, καὶ Τιμασίων προπίνων  φιάλην   τε ἀργυρᾶν καὶ κοπίδα ἀξίαν
[4, 131]   τ´ ἀγέλην χρυσοῦν τε σάκος  φιάλην   τε λεπαστὴν χιόνος τε πρόχουν
[4, 176]   ηὔλουν τὸν ὑμέναιον. Καὶ ἐν  Φιαληφόρῳ·   Τὸν μόναυλον ποῖ τέτροφας; Οὗτος
[4, 148]   ἐν τῷ περὶ τῶν κατὰ  Φιγάλειαν   Νομίμων κατασταθείς, φησί, παρὰ
[4, 148]   Νομίμων κατασταθείς, φησί, παρὰ  Φιγαλεῦσι   σίταρχος ἔφερε τῆς ἡμέρας οἴνου
[4, 141]   δὲ καὶ ἐπάικλα αὐτοῖς οἱ  φιδίται·   καὶ τῶν μὲν ἀγρευομένων ὑφ´
[4, 140]   οἷον ἐπιχορηγήματα τοῦ συντεταγμένου τοῖς  φιδίταις   ἀίκλου· (παρὰ γὰρ τοῦτο οἶμαι
[4, 140]   ζῴων ὡρισμένων, παραχορηγοῦντος αὐτὰ τοῖς  φιδίταις   ἑνὸς τῶν εὐπορούντων, ἔσθ´ ὅτε
[4, 140]   ἀλλ´ οὐδὲ τὰ διδόμενα τοῖς  φιδίταις   μετὰ τὸ δεῖπνον· ἄρτος γάρ
[4, 143]   Βάδιζ´ ἐπὶ δεῖπνον εἰς τὰ  φιδίτια·   ἀπόλαυε τοῦ ζωμοῦ, φόρει τοὺς
[4, 140]   δ´ εἰς τὰ τῶν ἀνδρῶν  φιδίτια   κομίζουσι, σκευοποιεῖται ἔκ τινων ζῴων
[4, 142]   αὐτῶν· ~Λακεδαιμόνιοι εἰς μὲν τὰ  φιδίτια   οὐκ ἤρχοντο κατὰ τὸ πάτριον
[4, 142]   ᾤετο δεῖν ὥσπερ ἐν τοῖς  φιδιτίοις   δέχεσθαι ζωμῷ καὶ κρεᾳδίοις ἀφελῶς
[4, 138]   Σπάρτῃ καὶ συνεστιαθέντα ἐν τοῖς  φιδιτίοις   εἰπεῖν· Εἰκότως ἀνδρειότατοι ἁπάντων εἰσὶ
[4, 173]   Κεράωνα ὑπὸ τῶν ἐν τοῖς  φιδιτίοις   ποιούντων τε τὰς μάζας καὶ
[4, 141]   Συμφέρει δ´ ἕκαστος εἰς τὸ  φιδίτιον   ἀλφίτων μὲν ὡς τρία μάλιστα
[4, 139]   Λακεδαίμονι τοῖς εἰσιοῦσιν εἰς τὸ  φιδίτιον   μετὰ δεῖπνον τὸ καλούμενον ἄικλον
[4, 141]   ψαιστά. (Περὶ δὲ τοῦ τῶν  φιδιτίων   δείπνου Δικαίαρχος τάδε ἱστορεῖ ἐν
[4, 150]   Αἰγυπτίων βασιλεύς, Ὦχος αὐτὸν  φιλανθρώπως   ἄγων ἐκάλεσε καὶ ἐπὶ δεῖπνον.
[4, 159]   τοσοῦτόν τινες ἐκπίπτουσι πρὸς τὸ  φιλάργυρον   (ὥστε ἱστορῆσθαι πρὸς τῇ τελευτῇ
[4, 147]   τῷ δ´ ἐπίπασται τευθίδες,  φίλε,   κἀξανθισμέναι καρῖδες αἱ κυφαὶ παρῆλθον.
[4, 163]   ὄντος· ἅπας δὲ ἰχθὺς σάρκα  φιλεῖ   βροτέην, ἄν που περικύρσῃ· ὥστε
[4, 133]   Γήρᾳ φησίν· πρεσβῦτα, πότερα  φιλεῖς   τὰς δρυπεπεῖς ἑταίρας σὺ
[4, 147]   χορδὰ γλυκίστα (μιξεριφαρνογενής, ἃν δὴ  φιλέοντι   θεοί, τοῦτ´, φιλότας, Ἔσθοις
[4, 135]   θέσαν ἀνθρώποισι. (Ῥίνη δ´, ἣν  φιλέουσι   περισσῶς τέκτονες ἄνδρες, τρηχεῖ´ ἀλλ´
[4, 169]   κορίαννα, κρόμμυ´, ἅλας, ἔλαιον, τρυβλίον.  Φιλέταιρος   Οἰνοπίωνι· μάγειρος οὗτος Πατανίων
[4, 175]   ἀνατριαινώσει κρότοις. Καὶ Ἀξιόνικος ἐν  Φιλευριπίδῃ·   Οὕτω γὰρ ἐπὶ τοῖς μέλεσι
[4, 167]   Σκήψιος, οὗ μνημονεύει Ἀρχίλοχος. Ὑπὸ  φιληδονίας   γὰρ καὶ ἀκρασίας καὶ οὗτος
[4, 162]   ἄλλων ὅσα τε περιεργότερον περὶ  φιλημάτων   εἴρηκεν Σωφρονίσκου φιλόσοφος, ὃς
[4, 133]   ὑποπαρθένους ἁλμάδας ὡς ἐλάας στιφράς;  Φιλήμων   δ´ ἐν Μετιόντι Ζωμίῳ·
[4, 175]   (τὸν ἡδονῆς μελῳδὸν εὐάζων χορόν.  Φιλήμων   ἐν Μοιχῷ· Ἔδει παρεῖναι, Παρμένων,
[4, 170]   ἐπιμελητὴν καὶ τῆς ἄλλης εὐκοσμίας.  Φιλήμων   Παρεισιόντι· Περὶ τοὐπτάνιον οὐ γίνεθ´
[4, 166]   δ´ ἐν τῇ δεκάτῃ τῶν  Φιλιππικῶν,   ἀφ´ ἧς τινες τὸ τελευταῖον
[4, 149]   τῇ ἕκτῃ καὶ τεσσαρακοστῇ τῶν  Φιλιππικῶν   Οἱ Ἀρκάδες, φησίν, ἐν ταῖς
[4, 145]   Θεόπομπος ἐν τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ τῶν  Φιλιππικῶν   Ὅταν, φησί, βασιλεὺς εἴς τινας
[4, 157]   εἶναι. (Θεόπομπος οὖν ἐν εʹ  Φιλιππικῶνφησι·   Τὸ γὰρ ἐσθίειν πολλὰ καὶ
[4, 167]   ἱστοριῶν Θεόπομπος (τάδε γράφει·  Φίλιππος   ἐπεὶ ἐγκρατὴς πολλῶν ἐγένετο χρημάτων
[4, 155]   καὶ Δοῦρις ἱστορεῖ, ὅτι καὶ  Φίλιππος   τοῦ Ἀλεξάνδρου πατὴρ ποτήριον
[4, 167]   τῆς ἀσωτίας καὶ τοῦ βίου  Φιλίππου   καὶ τῶν ἑταίρων αὐτοῦ ἐν
[4, 167]   ἅπαντες εἰς Μακεδονίαν ἀθροισθέντες ἑταῖροι  Φιλίππου   προσηγορεύοντο. Εἰ δὲ καὶ μὴ
[4, 155]   ὡς οἱ ἑστιῶντες Ἀλέξανδρον τὸν  Φιλίππου   (τῶν φίλων τὸ μέλλον παρατεθήσεσθαι
[4, 169]   ἐκεῖθεν κακκάβην. Ἀντιφάνης δ´ ἐν  Φιλοθηβαίῳ·   Πάντ´ ἔστιν ἡμῖν· τε
[4, 155]   ὠρχοῦντο οὐ μόνον οἱ βασιλέως  φίλοι,   ἀλλὰ καὶ αὐτὸς βασιλεύς.
[4, 155]   ἵνα τῆς μὲν πολυτελείας οἱ  φίλοι   θεαταὶ γίνωνται, οἱ δ´ οἰκέται
[4, 155]   θάνατον. (Ταῦτ´ εἰπεῖν εἶχον, ἄνδρες  φίλοι   καὶ συμπόται τῶν Ἑλλήνων πολὺ
[4, 134]   οὐκ ἂν ὀκνήσαιμι ὑμῖν, ἄνδρες  φίλοι,   Πλούταρχος ἔφη, ἀπομνημονεῦσαι· Δεῖπνα
[4, 165]   Οὐλπιανοῦ· τίνα δ´ ἐστίν, ἄνδρες  φίλοι,   τὰ μαγειρικὰ σκεύη; Τούτων γὰρ
[4, 154]   τὴν δόσιν καὶ τοῖς ἀναγκαίοις  φίλοις   διαδωρησάμενοι (ὕπτιοι ἐκταθέντες ἐπὶ θυρεῶν
[4, 184]   ὡς Εὐφράνωρ τε καὶ Ἀρχύτας  Φιλόλαός   τε ἄλλοι τε οὐκ ὀλίγοι.
[4, 160]   τῶν παρεγγεγραμμένων. Καὶ μὴν φιλοσοφεῖν  φιλολογεῖν   τ´ ἀκηκοὼς (ὑμᾶς ἐπιμελῶς καρτερεῖν
[4, 154]   τῷ σύμμαχος, πρωτόμαχος, ἐπίμαχος, ἀντίμαχος,  (φιλόμαχον   γένος ἐκ Περσέος» παρὰ Πινδάρῳ,
[4, 175]   {Α. Διότι φυλὴν περιμένω (σφόδρα  φιλονικοῦσαν   λαχεῖν τιν´. Οἶδα γὰρ ὅτι
[4, 156]   τῆς Πειρήνης, Καρνεῖος κατὰ  Φιλόξενον   εἶπε τὸ κατὰ χειρῶν. (Καὶ
[4, 146]   θεοῖς ἐπιθέντες αὐτοὶ τἄλλα καταπίνουσι.  (Φιλόξενος   δ´ Κυθήριος ἐν τῷ
[4, 146]   ἐμνήσθη (καὶ μὴ τοῦ Λευκαδίου  Φιλοξένου   τοιαύτην ἐκτίθεται παρασκευὴν δείπνου· ~Εἰς
[4, 166]   μὲν ἄλλους ἀνθρώπους διὰ τὸ  φιλοπονεῖσθαι   καὶ περὶ τὰς ἐργασίας διατρίβειν
[4, 141]   πάντες εἰδῶσι τὴν τῆς θήρας  φιλοπονίαν   καὶ τὴν εἰς αὐτοὺς ἐκτένειαν.
[4, 144]   πραγματεύονται. (Ἀγησίλαος δὲ διὰ τὸ  φιλόπονος   εἶναι πᾶν μὲν τὸ παρὸν
[4, 168]   Ἦν δ´ Φῶκος καὶ  φιλοπότης.   Νικήσαντος γοῦν αὐτοῦ ἵπποις Παναθήναια
[4, 173]   Κρίτων δ´ κωμῳδιοποιὸς ἐν  Φιλοπράγμονι   παρασίτους τοῦ θεοῦ καλεῖ τοὺς
[4, 159]   οὐ παῖδες ἐν δόμοισιν, οὐ  φίλος   πατήρ, οἵας σὺ χοἰ σὲ
[4, 152]   διηγούμενός φησιν· δὲ καλούμενος  φίλος   τραπέζης μὲν οὐ κοινωνεῖ, χαμαὶ
[4, 160]   πρὸς αὐτούς· εἰ αὐτάρκειαν ἀσπάζῃ,  φιλόσοφε,   τί οὐ τοὺς Πυθαγορικοὺς ἐκείνους
[4, 160]   τρεῖς τῶν παρεγγεγραμμένων. Καὶ μὴν  φιλοσοφεῖν   φιλολογεῖν τ´ ἀκηκοὼς (ὑμᾶς ἐπιμελῶς
[4, 156]   φανέντος οἱ τὴν χρηστὴν ταύτην  φιλοσοφίαν   εὑρόντες νόμιμον εἶναι μηδενὸς γεύεσθαι.
[4, 162]   ὑπό τινος τί περιγέγονεν ἐκ  φιλοσοφίας   αὐτῷ, ἔφη Ἀσυμβόλῳ δειπνεῖν. Διὸ
[4, 151]   συνέθηκεν οὐκ ἀλλοτρίως ἧς προῄρητο  φιλοσοφίας   πολλὰ παρὰ πολλοῖς ἔθιμα καὶ
[4, 161]   ἀλουσίαν. (Τούτων δ´ ὑμεῖς,  φιλόσοφοι,   οὐδὲν ἀσκεῖτε, ἀλλὰ καὶ τὸ
[4, 164]   ἀλλοτριοφάγοι. Ὅτι δ´ ὑμεῖς οἱ  φιλόσοφοι   περὶ τὰ δεῖπνα ἀεὶ τὸν
[4, 164]   (Εἰ δ´ ὑμεῖς ὄντως,  φιλόσοφοι,   τὴν αὐτάρκειαν ἀσπάζεσθε καὶ τῶν
[4, 168]   πῶς ὅλας τὰς ἡμέρας τοῖς  φιλοσόφοις   συσχολάζοντες, κεκτημένοι δὲ μηδέν, εὐεκτοῦσιν
[4, 158]   δέ φησιν σκηνικὸς οὗτος  φιλόσοφος·   Ἀρκεῖ μετρία βιοτά μοι σώφρονος
[4, 176]   δ´ ἀπὸ τῆς στοᾶς  φιλόσοφος   ἐν τῇ τρίτῃ τῶν ἱστοριῶν
[4, 162]   περὶ φιλημάτων εἴρηκεν Σωφρονίσκου  φιλόσοφος,   ὃς περὶ ταῦτα τὴν διάνοιαν
[4, 164]   Ὀψαρτυσία, ὥς φησι τοὐπίγραμμα. {ΛΙΝ.  Φιλόσοφός   τις εἶ, εὔδηλον, ὃς παρεὶς
[4, 162]   ἐρωτικὰς Περσαίου τε τοῦ καλοῦ  φιλοσόφου   συμποτικοὺς διαλόγους συντεθέντας ἐκ τῶν
[4, 168]   Μενέδημον γοῦν καὶ Ἀσκληπιάδην τοὺς  φιλοσόφους   νέους ὄντας καὶ πενομένους μεταπεμψάμενοι
[4, 184]   νήσους καὶ πόλεις ἀνδρῶν γραμματικῶν,  φιλοσόφων,   γεωμετρῶν, μουσικῶν, ζωγράφων, παιδοτριβῶν τε
[4, 163]   πελάτᾳ. Σωσικράτης δ´ ἐν τρίτῳ  φιλοσόφων   διαδοχῆς βαθεῖ πώγωνι χρήσασθαι τὸν
[4, 153]   εἷς τῶν ἀπὸ τοῦ περιπάτου  φιλοσόφων,   ἐν τῇ δεκάτῃ πρὸς ταῖς
[4, 164]   Κύνουλκος εἰς τοὺς παρόντας τῶν  φιλοσόφων   ἔφη· (Εἶδες τὴν Θασίαν ἅλμην
[4, 162]   ἱστορεῖ ἐν τῇ περὶ τῶν  φιλοσόφων   ἱστορίᾳ καὶ Σωτίων Ἀλεξανδρεὺς
[4, 163]   κωμικὸς ἐν Ἀνδροφόνῳ φησί· Τῶν  φιλοσόφων   τοὺς σώφρονας ἐνταυθοῖ καλῶ, τοὺς
[4, 147]   πρῶτα παρῆλθ´ οὐ κάκκαβος,  φιλότας,   ἀλλ´ ἀλλοπλατεῖς τὸ μέγιστον πάντ´
[4, 147]   δὴ φιλέοντι θεοί, τοῦτ´,  φιλότας,   Ἔσθοις κε· λαγῷά τ´ ἔπειτ´
[4, 151]   καὶ τοὺς ἐμοὺς τούτους ἑταίρους  φίλους   εἶναι πιστοὺς καὶ οὐδένα ἄκοντα.
[4, 153]   τινες πολλάκις ἐπὶ δεῖπνον τοὺς  φίλους   ἐπί τε ἄλλοις καὶ ὅπως
[4, 168]   καὶ ἐκόλαζον, ἱστόρησαν Φανόδημος καὶ  Φιλόχορος   ἄλλοι τε πλείους. Μενέδημον γοῦν
[4, 159]   ἔχειν. Τοιαύτη τις ἦν  φιλοχρηματία   παρὰ τοῖς τότε· περὶ ἧς
[4, 166]   οὕτως κολάζεσθαι. Φησὶν γάρ·  φιλτάτη   Γῆ μῆτερ, ὡς σεμνὸν σφόδρ´
[4, 171]   ἀλλ´ οὐκ οἶσθα σύ. Καὶ  Φιλύλλιος   ἐν Ἡρακλεῖ· Βούλεσθε δῆτ´ ἐγὼ
[4, 140]   κοπίδος μνημονεύει καὶ Ἀριστοφάνης  Φιλύλλιος   ἐν ταῖς Πόλεσιν, Ἐπίλυκός τε
[4, 155]   ἐράνου τε ἀξιωθῆναι καὶ τῶν  φίλων   εἷς γενέσθαι. (Δοῦρις δ´
[4, 148]   ἀθύρματα Διονυσιακὰ ἐξαρτήσαντα μετὰ τῶν  φίλων   ἐξ ἑωθινοῦ κατακλινόμενον μεθύσκεσθαι, λειτουργούντων
[4, 148]   συνδειπνῆσαι πάλιν ἥκοντα μετὰ τῶν  φίλων   καὶ τῶν ἡγεμόνων· ὅτε καὶ
[4, 146]   δειπνούντων ἴσως ἑξήκοντα ἑβδομήκοντα  φίλων.   δὲ Περσῶν βασιλεύς, ὥς
[4, 155]   ἑστιῶντες Ἀλέξανδρον τὸν Φιλίππου (τῶν  φίλων   τὸ μέλλον παρατεθήσεσθαι τῶν τραγημάτων
[4, 146]   Ἀλέξανδρος δειπνῶν ἑκάστοτε μετὰ τῶν  φίλων,   ὡς ἱστορεῖ Ἔφιππος Ὀλύνθιος
[4, 158]   ἀρτύσει. διὸ καὶ Τίμων  Φλιάσιος   ἔφη· (Καὶ Ζηνώνειόν γε φακῆν
[4, 133]   δὲ γογγυλίδος ῥίζας καὶ ἀκαρφέα  φλοιὸν   ἦκα καθηράμενος λεπτουργέας, ἠελίῳ δὲ
[4, 157]   εὐλαβουμένους τὴν τῶν κυρίων ἀνάτασιν  φοβεῖσθαι   τοῦ ζῆν ἑκόντας (ἐκβῆναι μόνον
[4, 135]   δὲ ἴδον Στρατοκλῆ, κρατερὸν μήστωρα  φόβοιο,   (τρίγλης ἱπποδάμοιο κάρη μετὰ χερσὶν
[4, 130]   νὴ τοὺς θεοὺς διὰ τὸν  φόβον   τοῦ πλούτου ὃν ἐλάβομεν. Σὺ
[4, 149]   ἐν ταῖς ἀμφόδοις γινομένων νυκτερινῶν  φόβων.   Ἀπὸ δὲ τῶν σπονδῶν παιὰν
[4, 173]   Ἀλλ´ Δελφῶν πλείστας ἀκονῶν  Φοῖβε   μαχαίρας καὶ προδιδάσκων τοὺς σοὺς
[4, 135]   ἔφθην τρώσας μιν, ἄασε δὲ  Φοῖβος   Ἀπόλλων. Ὡς δὲ ἴδον Στρατοκλῆ,
[4, 173]   καλεῖ τοὺς Δηλίους διὰ τούτων·  Φοίνικα   μεγάλου κύριον βαλλαντίου ναύκληρον ἐν
[4, 182]   Ἀριστόξενος δ´ ἔκφυλα ὄργανα καλεῖ  φοίνικας   καὶ πηκτίδας καὶ μαγάδιδας σαμβύκας
[4, 174]   Ἄδωνιν Γίγγρην καλεῖτε ὑμεῖς οἱ  Φοίνικες,   ὡς ἱστορεῖ Δημοκλείδης. ~(Μνημονεύει τῶν
[4, 174]   ὀργάνου, (Οὐλπιανέ. Γιγγραίνοισι γὰρ οἱ  Φοίνικες,   ὥς φησιν Ξενοφῶν, ἐχρῶντο
[4, 174]   μὴ ἄρα καὶ Καρία  Φοινίκη   ἐκαλεῖτο, ὡς παρὰ Κορίννῃ καὶ
[4, 184]   τὸν ἐνόπλιον. Ἴων δ´ ἐν  Φοίνικι   Καινεῖ ἀλέκτορα τὸν αὐλὸν
[4, 184]   ἀλέκτωρ. Ἐν δὲ τῷ βʹ  Φοίνικι   αὐτὸς Ἴων φησίν· Ἔκτυπον
[4, 135]   ὄστρεα μυελόεντα, ὠμοτάριχον ἐῶν χαίρειν,  Φοινίκιον   ὄψον. Αὐτὰρ ἐχίνους ῥῖψα καρηκομόωντας
[4, 174]   οἱ αὐλοὶ γίγγροι ὑπὸ τῶν  Φοινίκων   ἀπὸ τῶν περὶ Ἄδωνιν θρήνων·
[4, 175]   ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ δράματι Πύλαι  Φοινίκων   εἶναι καὶ τοῦτον εὕρημα. Λέγει
[4, 182]   τοὺς καλουμένους ἐλεφαντίνους αὐλοὺς παρὰ  Φοίνιξιν   ἀνατρηθῆναι. Οἶδα δὲ ὅτι καὶ
[4, 154]   μονομάχους καὶ Ἀριστοφάνης εἴρηκεν ἐν  Φοινίσσαις   οὕτως· Ἐς Οἰδίπου δὲ παῖδε,
[4, 160]   Ἰοκάστην, ἥτις ἐν ταῖς ἐπιγραφομέναις  Φοινίσσαις   φησίν· Παραινέσαι δὲ σφῷν τι
[4, 146]   τροφήν. ~(Παρὰ γὰρ τὸν βασιλέα  φοιτῶσιν   οἱ ἐντιμότατοι τῶν συνδείπνων ἐπὶ
[4, 136]   προκάλυμμα τραπέζης, ζώνην θ´, ἣν  φορέεσκεν   ἀγαλλομένη περὶ δειρήν, εἰς λέχος
[4, 143]   τὰ φιδίτια· ἀπόλαυε τοῦ ζωμοῦ,  φόρει   τοὺς βύστακας μὴ καταφρόνει μηδ´
[4, 148]   ἄφοδον τοῖς μὲν ἐν ἀξιώμασι  φορεῖα   σὺν τοῖς κομίζουσι, (τοῖς πλείοσι
[4, 161]   γινομένους ὄντως ῥυπᾶν ἑκόντας  φορεῖν   τρίβωνας ἡδέως; Οὐκ ἔστι τούτων
[4, 134]   δειπνοσυνάων. Τῷ δὲ μάγειροι μὲν  φόρεον   πλῆσάν τε τραπέζας, οἷς ἐπιτετράφαται
[4, 163]   καὶ τρίβωνα ἀναλαβεῖν κόμην τε  φορῆσαι   (καὶ) κατά τινα τῦφον τὴν
[4, 173]   τῷ λιμένι ποιήσας ἄπλουν (καὶ  φορμιῶσαι   ναῦς ἀναγκάσας δύο, εἰς Δῆλον
[4, 145]   κατὰ τὸ μέγεθος ὥσπερ  φόρος   καὶ τὸ δεῖπνον ἐκ παλαιοῦ
[4, 152]   ταῖς ἀκολουθούσαις τῶν Κελτῶν μυριάσι  φράγμα   τε ποιεῖν δωδεκαστάδιον τετράγωνον, ἐν
[4, 130]   λάθρᾳ κατὰ μηχανὰς σχασθέντων τῶν  φραγμάτων   καὶ Ἔρωτες καὶ Ἀρτέμιδες καὶ
[4, 131]   φησί· (Κἂν ταῦτα ποιῆθ´, ὥσπερ  φράζω,   λαμπροῖς δείπνοις δεξόμεθ´ ὑμᾶς, οὐδὲν
[4, 171]   ἐν Ἡρακλεῖ· Βούλεσθε δῆτ´ ἐγὼ  φράσω   τίς εἰμ´ ἐγώ; τῶν
[4, 141]   πράσσεται, ἔχει τε ἑκάστη σκιὰς  φρατρίας   τρεῖς καὶ γίνεται τῶν
[4, 157]   ὅτι αἱ βαρεῖαι αὗται τροφαὶ  φράττουσι   τὸ ἡγεμονικὸν καὶ οὐκ ἐῶσι
[4, 170]   ἱμονιάν, οὐ λάκκον εἶδον, οὐ  φρέαρ·   οὐ στάμνος ἔστι· διακενῆς δ´
[4, 159]   (ἥκιστα δ´ ὄλβῳ γαῦρος ἦν,  φρόνημα   δὲ οὐδέν τι μεῖζον εἶχεν
[4, 160]   οὗτος κυρίῳ ἐπ´ ἐξαγωγῇ, τὴν  φρόνησιν   ἀγνοῶν. (Μετὰ παρρησίας γὰρ ἐρῶ
[4, 157]   ἡγεμονικὸν καὶ οὐκ ἐῶσι τὴν  φρόνησιν   ἐν αὑτῇ εἶναι. (Θεόπομπος οὖν
[4, 163]   διδόντας οὐδὲ ἕν, τοὺς τὸν  φρόνιμον   ζητοῦντας ἐν τοῖς περιπάτοις καὶ
[4, 158]   ποιήσει σοφὸς καὶ φακῆν  φρονίμως   ἀρτύσει. διὸ καὶ Τίμων
[4, 158]   γε φακῆν ἕψειν ὃς μὴ  φρονίμως   μεμάθηκεν, Ὡς οὐκ ἄλλως δυναμένης
[4, 158]   δὲ καὶ τὴν Ὀδυσσέως τοῦ  φρονιμωτάτου   καὶ συνετωτάτου ἀδελφὴν Φακῆν καλουμένην,
[4, 161]   καὶ λόγοι λεπτοὶ διεσμιλευμέναι τε  φροντίδες   τρέφους´ ἐκείνους, τὰ δὲ καθ´
[4, 138]   ἕλοιτο γὰρ ἄν τις εὖ  φρονῶν   μυριάκις ἀποθανεῖν οὕτως εὐτελοῦς
[4, 184]   Λύδιον ὕμνον ἀχέων. Ἐν δὲ  Φρουροῖς   τὸν ἀλεκτρυόνα Ἰδαῖον εἴρηκε σύριγγα
[4, 176]   τινὰς εἶναι ἀκούομεν τοὺς  Φρυγίους,   ὧν καὶ αὐτῶν ἐμπείρως ἔχουσιν
[4, 184]   τρέχοντι ῥυθμῷ, οὕτω λέγων τῷ  Φρυγίῳ·   βαρὺς γὰρ οὗτος· παρ´
[4, 177]   ἐν Πεδήταις. ~(Ἰόβας δὲ τούτους  Φρυγῶν   μὲν εἶναι εὕρημα, ὀνομάζεσθαι δὲ
[4, 184]   χρώμενος, εἶτά με σκάπτειν κελεύεις;  Φρύνιχος   Ἐφιάλτῃ· Οὐ τουτονὶ μέντοι σὺ
[4, 165]   Κύνουλκος· Ἀλλ´, χοιρίον εὐάρτυτον,  Φρύνιχος   κωμῳδιοποιὸς ἐν τῷ Ἐφιάλτῃ
[4, 148]   ἄλλων πεντήκοντα Περσῶν Ἀτταγῖνος  Φρύνωνος,   ὅν φησιν Ἡρόδοτος ἐν τῇ
[4, 183]   μὲν Μυσοῖς οὕτως· Πολὺς δὲ  Φρὺξ   τρίγωνος ἀντίσπαστά τε Λυδῆς ἐφυμνεῖ
[4, 184]   ἀποσφάξας, οὐκ ὀλίγους δὲ καὶ  φυγαδεύσας   τῶν κατὰ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ
[4, 164]   περὶ οὗ φησιν Ἄλεξις ἐν  Φυγάδι·   Αἰεί γ´ Χαιρεφῶν τιν´
[4, 168]   ἐστὶν Ἀπίκιος καὶ τῆς  φυγῆς   αἴτιος γενόμενος (Ῥουτιλίῳ τῷ τὴν
[4, 163]   ἀλλ´ οὐδὲ ταῖς Μούσαις θύσας.  φυγοῦσα   γοῦν σε καὶ τοὺς σοὶ
[4, 131]   ἑφθή, κωβιοὶ ἑφθοί, (θυννίδες ὀπταί,  φυκίδες   ἑφθαί, βάτραχοι, πέρκαι, συνόδοντες, ὄνοι,
[4, 135]   καὶ ἄμυλα ἠχήεντα, ἃς κατὰ  φυκότριχος   πέτρης λευκὸν τρέφει ὕδωρ ψῆττά
[4, 144]   αἰχμάλωτον ὡς βασιλέα καὶ ἐν  φυλακῇ   ὄντα πάλιν τὰ αὐτὰ παρατίθεσθαι
[4, 150]   δὲ τῇ τρίτῃ αὐτὸς  Φύλαρχος   Ἀριάμνην φησὶ τὸν Γαλάτην πλουσιώτατον
[4, 141]   οἱ Λάκωνες ἐξώκειλαν εἰς τρυφήν.  Φύλαρχος   γοῦν ἐν τῇ εʹ καὶ
[4, 150]   περιφερομένων. (Παρὰ δὲ Γαλάταις φησὶ  Φύλαρχος   ἐν τῇ ἕκτῃ ἐπὶ ταῖς
[4, 144]   ἄλλου. Ταῦτα μέν νυν οὕτω  φυλάσσεται.   Μεθυσκόμενοι δὲ εἰώθασι βουλεύεσθαι τὰ
[4, 165]   τούτων· Ἐστὶν δ´ αὐτούς γε  φυλάττεσθαι   τῶν νῦν χαλεπώ τατον ἔργον.
[4, 159]   ΙΣΤ. Ἐπεὶ οὖν διὰ τοῦτο  φυλάττονται   οἱ σοφοὶ οὗτοι τοὺς φακούς,
[4, 175]   τὸν ὄχλον αὐτό; {Α. Διότι  φυλὴν   περιμένω (σφόδρα φιλονικοῦσαν λαχεῖν τιν´.
[4, 140]   καὶ καμματίδας μὲν προσαγορεύεσθαι τὰ  φύλλα,   αὐτὰ δὲ τὰ ψαιστὰ κάμματα.
[4, 140]   ἔθος ἦν τοῖς πάλαι καὶ  φύλλα   δάφνης τραγηματίζεσθαι Καλλίας Διοκλῆς
[4, 140]   ἐπιτάττει κάλαμον στιβάδα  φύλλα   δάφνης φέρειν, ὅπως ἔχωσι τὰ
[4, 140]   ἐν τοῖς Κύκλωψί φησιν οὕτως·  Φυλλὰς   δείπνων κατάλυσις ἥδε καθάπερ
[4, 133]   πάντα πιέσω καὶ πυκνά,  φυλλὰς   δριμεῖα περιοισθήσεται· τῶν πρεσβυτέρων
[4, 140]   αὐτοὺς μετὰ τὸ δεῖπνον ἐν  φύλλοις   δάφνης, παρὸ καὶ καμματίδας μὲν
[4, 130]   Τί δ´ ἂν Ἕλληνες μικροτράπεζοι,  φυλλοτρῶγες   δράσειαν; Ὅπου τέτταρα λήψῃ κρέα
[4, 184]   (ἐκ τῆς ἐν τῇ θαλάσσῃ  φυομένης   δάφνης. Τυρρηνῶν δ´ ἐστὶν εὕρημα
[4, 137]   ἀριστεῖς συνάγων πρὸς τὸν Ἀγαμέμνονα  Φύρετο   δ´ ἄλφιτα» φησίν. (Χρύσιππός τ´
[4, 161]   ἑταῖρός ἐστι καὶ Φάων καὶ  Φυρόμαχος   καὶ Φᾶνος, οἳ δι´ ἡμέρας
[4, 163]   σαυτοῦ τέθεικας πέφυκε τῇ  φύσει;   Ἀλυσιτελὴς εἶ τῇ πόλει πίνων
[4, 183]   προσηγορίαν. Ἦν δ´ Ἐπίγονος  φύσει   μὲν Ἀμβρακιώτης, δημοποίητος δὲ Σικυώνιος·
[4, 139]   μοίρας πᾶσι καὶ τὸν καλούμενον  φυσίκιλλον,   ὅς ἐστιν ἀρτίσκος ἐγκρίδι παραπλήσιος,
[4, 164]   παντοδαπά. Δηλώσεις γὰρ οὕτω τὴν  φύσιν   ἐπὶ