HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Athénée de Naucratis, les Deipnosophistes (ou Le Banquet des sages), livre IV

Liste des contextes (ordre alphabétique)


β  =  168 formes différentes pour 277 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, pages
[4, 170]   πρῶτον μὲν λάβ´ ἐλθὼν σήσαμα.  {Β.   Ἀλλ´ ἔστιν ἔνδον. {Α. Ἀσταφίδα
[4, 170]   ἐνταῦθά μοι, μηδ´ οὐκ ἔχω.  {Β.   Ἀλλὰ λέγ´ ὅτου δεῖ· λήψομαι
[4, 132]   πολὺ μᾶλλον μυρίνην προσεγχέας.  {Β.   Ἀστεῖον σιλουρισμός. {Α. Ἂν
[4, 161]   ἑκατέρῳ, ποτήριον ὕδατος· τοσαῦτα ταῦτα.  {Β.   Δεσμωτηρίου λέγεις δίαιταν· πάντες οὕτως
[4, 175]   κατακεχρημένον ἐν συμποσίοις ἤδη ´στί.  {Β.   Διὰ τί δ´ οὐκ ἄγεις
[4, 166]   Τηρεῖ κωμῳδῶν· Ὄρνις κεκλήσῃ (φησί)  {Β.   Διὰ τί, πρὸς τῆς Ἑστίας;
[4, 169]   {Α. Καρύστου θρέμμα, γηγενής, ζέων—  {Β.   Εἶτ´ οὐκ ἂν εἴποις; Ὕπαγε.
[4, 169]   δ´ ἴσως ἂν εἴποις λοπάδ´.  {Β.   Ἐμοὶ δὲ τοὔνομα οἴει διαφέρειν,
[4, 153]   ἦν εὔτακτος. Ἐν δὲ τῇ  βʹ   Ἐν τῇ Ῥωμαίων, φησίν, πόλει
[4, 161]   οἶνόν τ´ οὐχὶ πίνουσιν μόνοι.  {Β.   Ἐπιχαρίδης μέντοι κύνας κατεσθίει, τῶν
[4, 132]   ἐφ´ ἑαυτοῦ μέγαν. Ἔχεις ἐχίνους;  {Β.   Ἕτερος ἔσται σοι πίναξ· αὐτὸς
[4, 159]   κύλικα κἀντραγεῖν, ἵν´ ἥδιον πίω.  {Β.   Ἰδοὺ κύλιξ σοι καὶ τράπεζα
[4, 129]   πάνυ μεγάλων ἑκάστῳ προσενεχθεισῶν. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Β'   Καὶ μετὰ τὸν πότον ὑελοῦς
[4, 175]   {Α. Οὐκ οἶδας, ἐμβρόντητε σύ;  {Β.   Μὰ Δία. {Α. Τί φής;
[4, 133]   Ἰχθὺς τί σοι ἐφαίνεθ´ οὑφθός;  {Β.   Μικρὸς ἦν, ἀκήκοας; ἅλμη τε
[4, 172]   διακονικῶς γὰρ νὴ Δία (προελήλυθας.  {Β.   Ναί· πλάττομεν γὰρ πέμματα τὴν
[4, 161]   γὰρ θύειν νόμος τοῖς Πυθαγορείοις.  {Β.   Νὴ Δί´, ἱερεῖον μὲν οὖν
[4, 175]   Παρμένων, αὐλητρίδ´ νάβλαν τιν´.  {Β.   δὲ νάβλας τί ἐστιν;
[4, 132]   ἐνέπλησα δέ. Τί οὖν ἔχεις;  {Β.   Ὄστρεια πολλά. {Α. Πίνακά μοι
[4, 182]   Ἀρτεμίδωρος ἱστορεῖ Ἀριστοφάνειος ἐν  βʹ   περὶ Δωρίδος. δὲ μάγαδις
[4, 183]   ὡς προείρηται, καὶ Πρωταγορίδης ἐν  βʹ   περὶ τῶν ἐπὶ Δάφνῃ πανηγύρεων.
[4, 159]   δὲ ποδαπὸς τὸ γένος οὗτος;  {Β.   Πλούσιος· τούτους δὲ πάντες φασὶν
[4, 176]   μόναυλον ποῖ τέτροφας; Οὗτος Σύρε.  {Β.   Ποῖον μόναυλον; {Α. Τὸν κάλαμον.
[4, 140]   Λακωνικῇ πολιτείᾳ καὶ Διοσκουρίδης ἐν  βʹ   πολιτείας καὶ Ἀριστοκλῆς ἐν τῷ
[4, 138]   παρασοφιζόμενον πονηρῶς. ~(Πλάτων δ´ ἐν  βʹ   Πολιτείας οὕτως ἑστιᾷ τοὺς αὑτοῦ
[4, 157]   κατ´ ἄνδρα τρυβλίον μεστὸν μέγα.  ~{Β.   Πρώτιστον οὐκ ἀνθηρόν. {Α. Ἐπὶ
[4, 132]   ἅπαντες κἀκ τοὐμπορίου τινές;  {Β.   Τί δαὶ τοῦτ´ ἐστὶ πρὸς
[4, 169]   μέγας ἥξει τις ἰσοτράπεζος εὐγενής  {Β.   Τίνα λέγεις; {Α. Καρύστου θρέμμα,
[4, 132]   Ξένου τὸ δεῖπνόν ἐστιν ὑποδοχή.  {Β.   Τίνος; Ποδαποῦ; Διαφέρει τῷ μαγείρῳ
[4, 175]   τὸν γίγγραν γε τὸν σοφώτατον.  {Β.   Τίς δ´ ἔσθ´ γίγγρας;
[4, 131]   κίτται, κύκνοι, πελεκάν, κίγκλοι, γέρανος—  {Β.   Τουδὶ τοῦ χάσκοντος διατειναμένη διὰ
[4, 170]   αὔριόν με δεῖ λαβεῖν αὐλητρίδα.  {Β.   Τραπεζοποιὸν δημιουργὸν λήψομαι· ἐπὶ τοῦτ´
[4, 157]   Φησὶ γὰρ οὗτος ἐν τῷ  βʹ   τῶν Νόστων Μετὰ τὸ συντελέσαι
[4, 160]   τοῦ κόγχου μνημονεύει ἐν τῷ  βʹ   τῶν σίλλων λέγων οὕτως· Οὔτε
[4, 184]   Ἰδαῖος ἀλέκτωρ. Ἐν δὲ τῷ  βʹ   Φοίνικι αὐτὸς Ἴων φησίν·
[4, 158]   ἀκαλήφην ἔχων. Χειμῶνος ὥρᾳ βολβοφακῆν,  βαβαί,   βαβαί. Βολβοφακῆ δ´ οἷον ἀμβροσίη
[4, 158]   ἔχων. Χειμῶνος ὥρᾳ βολβοφακῆν, βαβαί,  βαβαί.   Βολβοφακῆ δ´ οἷον ἀμβροσίη ψύχους
[4, 168]   πρώτοις εἰρήκαμεν. (Διογένης δ´  Βαβυλώνιος   ἐν τοῖς περὶ εὐγενείας τὸν
[4, 143]   ἐκείνων τῶν νόμων μεθεκτέον ἐστίν.  Βάδιζ´   ἐπὶ δεῖπνον εἰς τὰ φιδίτια·
[4, 163]   δ´ ἐν τρίτῳ φιλοσόφων διαδοχῆς  βαθεῖ   πώγωνι χρήσασθαι τὸν Διόδωρον ἱστορεῖ
[4, 157]   καὶ πολλάκις κατελαμβάνετο διαπεριπατῶν ἑσπέρας  βαθείας   πρὸ τῆς οἰκίας καὶ πρὸς
[4, 148]   διέδωκε, καὶ κατεστρώθη ἐπὶ πηχυαῖα  βάθη   τὰ ἐδάφη τῶν ἀνδρώνων ἐμπεπετασμένων
[4, 147]   ὅλος μνηστης συνόδων πυρός Ἔπειτα  βαθμοὺς   ἀτμίζων· ἐπὶ τῷ δ´ ἐπίπασται
[4, 149]   ὑδριαφόρον τε καὶ τραπέζας καὶ  βάθρα   πρὸς τὴν καθέδραν καὶ τὴν
[4, 165]   ἀγορὰν περιόντες. Ἐπὶ τοῖς δὲ  βάθροις   ὅταν ὦσιν, ἐκεῖ τούτοις οἷς
[4, 135]   τραπέζας· τῷ δὲ μετ´ ἴχνια  βαῖνε   θεὰ λευκώλενος ἰχθὺς (ἔγχελυς,
[4, 134]   ὁρᾷς ὀρχούμενον ταῖς χερσὶ τὸν  βάκηλον;   Οὐδ´ αἰσχύνεται τὸν Ἡράκλειτον
[4, 176]   μόναυλον; {Α. Τὸν κάλαμον. Σώπατρος  Βακχίδι·   Καὶ τὸ μόναυλον μέλος ἤχησε.
[4, 158]   Φάκιος παρῳδὸς μέμνηται ἐν δράματι  Βακχίδι   λέγων οὕτως· (Οὐκ ἂν δυναίμην
[4, 160]   ἐξ Ἐρετρίας, ὡς Σώπατρος ἐν  Βακχίδος   μνηστῆρσι· φησὶν γάρ· (Ἐρέτριαν ὡρμήθημεν
[4, 148]   πεπυκασμένην ὕλῃ, ὥσπερ ἐπὶ τῶν  Βακχικῶν   ἄντρων γίνεται, ταύτης τύμπανα καὶ
[4, 174]   ἐκαλεῖτο, ὡς παρὰ Κορίννῃ καὶ  Βακχυλίδῃ   ἔστιν εὑρεῖν. Ὀνομάζονται δὲ οἱ
[4, 158]   λοπάδ´ αὔξων εἰς στάσιν ἄμμε  βάλῃς,   Χρύσιππός τε ἐν τῷ περὶ
[4, 173]   διὰ τούτων· Φοίνικα μεγάλου κύριον  βαλλαντίου   ναύκληρον ἐν τῷ λιμένι ποιήσας
[4, 166]   οὕτως· Πυθόδηλος οὑτοσὶ  Βαλλίων   προσέρχετ´ ἐπικαλούμενος, μεθύουσά τ´ ἐξόπισθεν
[4, 172]   πάντας νίκασε νέους ὑπὲρ δινάεντα  βαλὼν   Ἄναυρον πολυβότρυος ἐξ Ἰωλκοῦ· οὕτω
[4, 183]   ἐν Πηνελόπῃ, Εὔπολις δ´ ἐν  Βάπταις   φησίν· Ὅς καλῶς μὲν τυμπανίζει
[4, 140]   κοπίσι παρατίθεσθαι τοῦτο γὰρ αἱ  βάρακες   δηλοῦσιν, οὐχὶ τολύπας, ὥς φησι
[4, 140]   ἐν Ἀμύκλαισιν παρ´ Ἀπέλλω, εἷ  βάρακες   πολλαὶ κἄρτοι καὶ δωμός τοι
[4, 153]   τράπεζαν μόνῳ καθάπερ ἥρωι πλήρη  βαρβαρικῶν   θοιναμάτων παρακειμένην. Ἱστορῶν δὲ καὶ
[4, 167]   ἐν τοῖς Ἕλλησιν τοῖς  βαρβάροις   λάσταυρος βδελυρὸς θρασὺς
[4, 153]   πολεμῶν Ἀρσάκει ᾐχμαλωτίσθη ὑπὸ τοῦ  βαρβάρου   καὶ ὡς πολὺν χρόνον παρὰ
[4, 184]   πάντας τοὺς Ἕλληνας καὶ τοὺς  βαρβάρους,   ἐκλειπούσης ἤδη τῆς ἐγκυκλίου παιδείας
[4, 183]   οὕτως· Πηκτὶς δὲ Μούσῃ γαυριῶσα  βαρβάρῳ   (δίχορδος εἰς σὴν χεῖρά πως
[4, 130]   ἐν Ἀχαρνεῦσι καὶ αὐτὸς τῶν  βαρβάρων   ἐμφανίζων τὴν μεγαλειότητά φησιν· ~{ΠΡ.
[4, 152]   τῆς θοίνης ἀφυστερήσαντά τινα τῶν  βαρβάρων   ποιητὴν ἀφικέσθαι καὶ συναντήσαντα μετὰ
[4, 175]   ποιητοῦ, ὡς καὶ Ἀνακρέοντος τὸ  βάρβιτον.   Ἐπεὶ δὲ ἡμῶν τῶν Ἀλεξανδρέων
[4, 182]   ἐντατὸν καθάπερ καὶ κιθάρα, λύρα,  βάρβιτον.   Εὐφορίων δὲ ἐποποιὸς ἐν
[4, 182]   ὀργάνῳ. (Τὸν γὰρ βάρωμον καὶ  βάρβιτον,   ὧν Σαπφὼ καὶ Ἀνακρέων μνημονεύουσι,
[4, 183]   Ἀναξίλας ἐν Λυροποιῷ· Ἐγὼ δὲ  βαρβίτους   τριχόρδους, πηκτίδας, κιθάρας, λύρας, σκινδαψοὺς
[4, 157]   ἐπίστασθε, ταλαίπωροι, ὅτι αἱ  βαρεῖαι   αὗται τροφαὶ φράττουσι τὸ ἡγεμονικὸν
[4, 184]   γὰρ οἶδας ἱστοροῦντα Μενεκλέα τὸν  Βαρκαῖον   συγγραφέα ἔτι τε Ἄνδρωνα ἐν
[4, 184]   αὐτὸς Ἴων φησίν· Ἔκτυπον ἄγων  βαρὺν   αὐλὸν τρέχοντι ῥυθμῷ, οὕτω λέγων
[4, 182]   ὀνομαζόμενος ἐν ταὐτῷ ὀξὺν καὶ  βαρὺν   φθόγγον ἐπιδείκνυται, ὡς Ἀναξανδρίδης ἐν
[4, 184]   ῥυθμῷ, οὕτω λέγων τῷ Φρυγίῳ·  βαρὺς   γὰρ οὗτος· παρ´ καὶ
[4, 182]   οὐδενὶ χρῶνται ὀργάνῳ. (Τὸν γὰρ  βάρωμον   καὶ βάρβιτον, ὧν Σαπφὼ καὶ
[4, 150]   εἰ μὴ πρότερον θεάσηται τὸν  βασιλέα   εἰ ἥψατο τῶν παρακειμένων. Ἐν
[4, 144]   τῶν ἱστοριῶν τὸν Παφλαγόνων φησὶ  βασιλέα   Θῦν ἑκατὸν πάντα παρατίθεσθαι δειπνοῦντα
[4, 146]   ὡς οἱ ὑποδεχόμενοι Ἑλλήνων τὸν  βασιλέα   καὶ δειπνίζοντες Ξέρξην ἐς πᾶν
[4, 144]   ἀρξάμενον· καὶ ἀναχθέντα αἰχμάλωτον ὡς  βασιλέα   καὶ ἐν φυλακῇ ὄντα πάλιν
[4, 150]   φησίν, ἐπὶ Ὦχον τὸν Περσῶν  βασιλέα   καὶ νικηθέντων ἐπεὶ ἐγένετο αἰχμάλωτος
[4, 155]   Βοιωτίας ἐπανιὼν καὶ θάψας τὸν  βασιλέα   καὶ τὴν βασίλισσαν ἐν Αἰγαίαις
[4, 151]   δὲ μὴ ἔχουσι διδόναι τὸν  βασιλέα.   Ξενοφῶν δὲ ἀνέστη θαρσαλέως καὶ
[4, 146]   ἔχει τροφήν. ~(Παρὰ γὰρ τὸν  βασιλέα   φοιτῶσιν οἱ ἐντιμότατοι τῶν συνδείπνων
[4, 155]   οὖν λέγειν οὕτως ἧσε τὸν  βασιλέα   ὥστ´ ἐράνου τε ἀξιωθῆναι καὶ
[4, 150]   πῶς δεῖ σιτεῖσθαι τοὺς εὐδαίμονας  βασιλέας,   ἐπίτρεψον τοῖς ἐμοῖς ποτε γενομένοις
[4, 128]   δεῖπνον (Ἀθήνησι γενόμενον Δημητρίῳ τῷ  βασιλεῖ,   ἐπίκλην δὲ Πολιορκητῇ (ἐρωμένη δ´
[4, 130]   μάγειρος ὅλον τέρας ὀπτήσας μεγάλῳ  βασιλεῖ   θερμὴν παρέθηκε κάμηλον. Ἀριστοφάνης
[4, 151]   τοὺς μὲν ἔχοντας (διδόναι τῷ  βασιλεῖ   τιμῆς ἕνεκα, τοῖς δὲ μὴ
[4, 152]   ἐφ´ ὑψηλῆς κλίνης κατακειμένῳ τῷ  βασιλεῖ   τὸ παραβληθὲν ὑπ´ αὐτοῦ κυνιστὶ
[4, 155]   διακόσμου (Παρὰ Ἀντιόχῳ, φησί, τῷ  βασιλεῖ   τῷ μεγάλῳ προσαγορευθέντι ἐν τῷ
[4, 145]   τρόπον. Ἐστὶ μὲν γὰρ τῷ  βασιλεῖ   χίλια ἱερεῖα τῆς ἡμέρας κατακοπτόμενα·
[4, 167]   τὸ χωρίον καὶ τὴν αὑτοῦ  βασιλείαν·   καὶ λαβὼν τὰ χρήματα κατεγήρασεν
[4, 144]   ἐν τῷ πρὸς Κάσανδρον περὶ  βασιλείας   (εἰ γνήσιον τὸ σύγγραμμα· πολλοὶ
[4, 153]   βασιλέως προαχθεὶς μικροῦ δεῖν τῆς  βασιλείας   ἐξέβαλε τὸν εὐεργέτην, γράφει ἐν
[4, 145]   οἱ θεραπεύοντες, φησί, τοὺς Περσῶν  βασιλεῖς   δειπνοῦντας ἅπαντες λελουμένοι διακονοῦσιν ἐσθῆτας
[4, 144]   ἐλεγειακὸν ἐποίησεν) τοὺς Περσῶν φησι  βασιλεῖς   ὑπὸ τρυφῆς προκηρύττειν τοῖς ἐφευρίσκουσί
[4, 155]   ἐγένετο, ἀναστὰς εἶπε· πότερον,  βασιλεῦ,   κακῶς ὀρχούμενόν με θεάσασθαι βούλει
[4, 150]   δὲ θέλεις εἰδέναι, ἔφη,  βασιλεῦ,   πῶς δεῖ σιτεῖσθαι τοὺς εὐδαίμονας
[4, 145]   Καὶ ὅταν δειπνήσωσιν, τε  βασιλεὺς   αὐτὸς καθ´ ἑαυτὸν καὶ οἱ
[4, 145]   τεσσαρεσκαιδεκάτῃ τῶν Φιλιππικῶν Ὅταν, φησί,  βασιλεὺς   εἴς τινας ἀφίκηται τῶν ἀρχομένων,
[4, 145]   οἱ σύνδειπνοι· καὶ  βασιλεὺς   ἐκείνους ὁρᾷ διὰ τοῦ παρακαλύμματος
[4, 170]   τῷ τραπεζοποιῷ. Ἰόβας γὰρ  βασιλεὺς   ἐν ταῖς Ὁμοιότησι τὸν αὐτὸν
[4, 145]   δειπνοῦσιν, ἐν καὶ  βασιλεύς,   ἐν τῷ μεγάλῳ (οἴκῳ) Ὅταν
[4, 155]   φίλοι, ἀλλὰ καὶ αὐτὸς  βασιλεύς.   Ἐπεὶ δὲ καὶ εἰς Ἡγησιάνακτα
[4, 167]   Ταῦτα δ´ ἀκούσας Ἀντίγονος  βασιλεὺς   θεσμοθέτην αὐτὸν κατέστησεν. Τοῖς δὲ
[4, 145]   ἀπέρχονται. Τὰ δὲ πλεῖστα  βασιλεὺς   μόνος ἀριστᾷ καὶ δειπνεῖ. Ἐνίοτε
[4, 150]   ἐγένετο αἰχμάλωτος τῶν Αἰγυπτίων  βασιλεύς,   Ὦχος αὐτὸν φιλανθρώπως ἄγων
[4, 146]   ἐν ἡμέρῃ τῇ ἐγένετο  βασιλεύς.   Οὔνομα δὲ τῷ δείπνῳ Περσιστὶ
[4, 145]   τῷ μεγάλῳ (οἴκῳ) Ὅταν δὲ  βασιλεὺς   πότον ποιῆται, ποιεῖται δὲ πολλάκις,
[4, 146]   τῶν ἱστοριῶν φησι· Βασιλήιον δεῖπνον  βασιλεὺς   προτίθεται. Τοῦτο δὲ παρασκευάζεται ἅπαξ
[4, 153]   Πάρθοις ἐν τοῖς δείπνοις  βασιλεὺς   τήν τε κλίνην (ἐφ´ ἧς
[4, 145]   καταντικρὺ ἀλλήλων, ἐν  βασιλεὺς   τὸ ἄριστον ποιεῖται καὶ ἐν
[4, 145]   καὶ τῶν σιτίων οὓς τρέφει  βασιλεὺς   τῶν τε δορυφόρων καὶ τῶν
[4, 146]   ἑβδομήκοντα φίλων. δὲ Περσῶν  βασιλεύς,   ὥς φησι Κτησίας καὶ Δίνων
[4, 184]   παιδείας ἁπάσης κατὰ τὸν ἕβδομον  βασιλεύσαντα   Αἰγύπτου Πτολεμαῖον, (τὸν κυρίως ὑπὸ
[4, 142]   ἦρξαν οἱ μικρὸν πρὸ Κλεομένους  βασιλεύσαντες   Ἄρευς καὶ Ἀκρότατος αὐλικὴν ἐξουσίαν
[4, 147]   ἀναγράφων συμπόσιον τῆς τελευταίας (Αἰγύπτου  βασιλευσάσης,   γημαμένης δ´ Ἀντωνίῳ τῷ Ῥωμαίων
[4, 167]   Πρότερον δὲ τοῦτο Πασίκυπρος (ὁ)  βασιλεύων   ἀπέδοτο δι´ ἀσωτίαν πεντήκοντα ταλάντων
[4, 144]   τῆς τρυφῆς τῶν ἐν Πέρσαις  βασιλέων   Ξενοφῶν ἐν Ἀγησιλάῳ οὕτω γράφει·
[4, 171]   προγεύστας ἐδεάτρους, ὅτι προήσθιον τῶν  βασιλέων   πρὸς ἀσφάλειαν. Νῦν δὲ
[4, 128]   δηλούσαις τό τε Ἀντιγόνου τοῦ  βασιλέως   δεῖπνον Ἀφροδίσια ἐπιτελοῦντος Ἀθήνησι καὶ
[4, 128]   Ἀθήνησι καὶ τὸ Πτολεμαίου τοῦ  βασιλέως.   Δώσομεν δέ σοι ἡμεῖς καὶ
[4, 145]   οὗτοι τὰ σιτία παρὰ τοῦ  βασιλέως   εἰς ὑπόλογον λαμβάνουσιν. Οὕτω δὲ
[4, 129]   ἥτις ἐγεγόνει τροφὸς Ἀλεξάνδρου τοῦ  βασιλέως,   ἔπινε πλεῖστον (ἦν γὰρ πολυπότης
[4, 131]   ἤγετο τὴν Κότυος τοῦ Θρᾳκῶν  βασιλέως   θυγατέρα, φησί· (Κἂν ταῦτα ποιῆθ´,
[4, 145]   παρατίθεται ἑκάστῳ τῶν συνδείπνων τοῦ  βασιλέως,   καὶ ἀποφέρεται ἕκαστος αὐτῶν
[4, 145]   βουλομένῳ, οἳ δὲ εἴσω μετὰ  βασιλέως.   Καὶ οὗτοι δὲ οὐ συνδειπνοῦσιν
[4, 145]   Τὸ δὲ δεῖπνον, φησί, τὸ  βασιλέως   καλούμενον ἀκούσαντι μὲν δόξει μεγαλοπρεπὲς
[4, 167]   Πασικύπρου λέγων τοῦ ἐν Κύπρῳ  βασιλέως   ὅτι ἄσωτος ἦν γράφει καὶ
[4, 153]   τοῦ Γρυποῦ καλουμένου Ἀντιόχου τοῦ  βασιλέως   προαχθεὶς μικροῦ δεῖν τῆς βασιλείας
[4, 145]   τὸ δεῖπνον. Τῶν δὲ τοῦ  βασιλέως   συνδείπνων οἳ μὲν ἔξω δειπνοῦσιν,
[4, 156]   βίον τὴν Σελεύκου τοῦ  βασιλέως   ὑπεροχήν. Ῥοφεῖν φακῆν ἐσθ´ ἡδὺ
[4, 155]   ὅπλα ὠρχοῦντο οὐ μόνον οἱ  βασιλέως   φίλοι, ἀλλὰ καὶ αὐτὸς
[4, 153]   ιϚ περὶ Σελεύκου διηγούμενος τοῦ  βασιλέως,   ὡς εἰς Μηδίαν ἀνελθὼν καὶ
[4, 146]   θʹ δὲ τῶν ἱστοριῶν φησι·  Βασιλήιον   δεῖπνον βασιλεὺς προτίθεται. Τοῦτο δὲ
[4, 171]   φησι Πάμφιλος, οἱ ἐπὶ τὴν  βασιλικὴν   καλοῦντες τράπεζαν παρὰ τὸ ἐλεόν.
[4, 147]   Κλεοπάτρα ἐν Κιλικίᾳ παρεσκεύασεν αὐτῷ  βασιλικὸν   συμπόσιον, ἐν πάντα χρύσεα
[4, 153]   παρὰ τῷ Ἀρσάκει διέτριψεν ἀγόμενος  βασιλικῶς,   γράφει καὶ ταῦτα· Παρὰ Πάρθοις
[4, 155]   θάψας τὸν βασιλέα καὶ τὴν  βασίλισσαν   ἐν Αἰγαίαις καὶ μετ´ αὐτῶν
[4, 136]   ἐπ´ ἄλλα. (Κεῖτο δέ τις  βατάνη,   ἧς οὐδεὶς ἥπτετο δειπνῶν, ἐν
[4, 169]   ὥστε τοὺς δειπνοῦντας εἰς τὰ  βατάνι´   ἐμβάλλειν ποιῶ ἐνίοτε τοὺς ὀδόντας
[4, 169]   ἐν τούτοις· Τρυβλία δὲ καὶ  βατάνια   καὶ κακκάβια καὶ λοπάδια καὶ
[4, 169]   Εὔβουλος δ´ ἐν Ἴωνι καὶ  βατάνια   καὶ πατάνια λέγει ἐν τούτοις·
[4, 169]   Εὐθυδίκῳ· Ἔπειτα πουλύπους τετμημένος ἐν  βατανίοισιν   ἑφθός. Ἄλεξις ἐν Ἀσκληπιοκλείδῃ· Οὕτως
[4, 169]   κακκάβης (χλιαίνετ´, αἴρεθ´, ἕψεται, παφλάζεται.  Βατάνιον   δ´ εἴρηκεν Ἀντιφάνης ἐν Εὐθυδίκῳ·
[4, 131]   ἑφθαί, βάτραχοι, πέρκαι, συνόδοντες, ὄνοι,  βατίδες,   ψῆτται, γαλεός, κόκκυξ, θρίσσαι, νάρκαι,
[4, 147]   αὐτῷ δ´ ἄλλο παρῆλθε τόσον,  βατὶς   δ´ ἐνέης ἰσόκυκλος. (Μικρὰ δὲ
[4, 131]   ἑφθοί, (θυννίδες ὀπταί, φυκίδες ἑφθαί,  βάτραχοι,   πέρκαι, συνόδοντες, ὄνοι, βατίδες, ψῆτται,
[4, 176]   Μουσέων τὸν ἐν ἀκρήτοις  Βάτταλον   ἡδυπότην καὶ Κώταλον
[4, 163]   κακόφρων Τέρψις κρεῖσσον ἐμοῦ κέκριται.  Βάτων   δ´ κωμικὸς ἐν Ἀνδροφόνῳ
[4, 164]   τὴν Θασίαν ἅλμην οἷ’ ἄττα  βαύζει,   ὡς εὖ καὶ ταχέως ἀπετίσατο
[4, 134]   τὸν παραμασύντην ἴδω τὸν ἀνόσιον  (βαυκιζόμενον   τὰ λευκά τ´ ἀναβάλλονθ´ ἅμα,
[4, 166]   μύρον εἶχον, ἀλλὰ νῦν· καὶ  βάψομαι   καὶ παρατιλοῦμαι νὴ Δία καὶ
[4, 167]   τοῖς βαρβάροις λάσταυρος  βδελυρὸς   θρασὺς τὸν τρόπον, οὗτοι
[4, 173]   Δελφοὺς διὰ τούτων· (Καρυκκοποιοὺς προσβλέπων  βδελύττομαι,   παρόσον τὰ ἱερεῖα περιτέμνοντες δῆλον
[4, 163]   κειραμένη πλοκάμους, θυμὸν ἄχει μεγάλῳ  βεβολημένα,   εἴπερ ἅπασιν (ἁ κακόφρων Τέρψις
[4, 156]   Εἶτα πάλιν φακοὶ προσηνέχθησαν ὄξει  βεβρεγμένοι,   καὶ Διιτρέφης δραξάμενος ἔφη·
[4, 167]   αὐτὸν τῶν Ἀρεοπαγιτῶν καὶ κελευόντων  βέλτιον   ζῆν, Ἀλλὰ καὶ νῦν, εἶπεν,
[4, 161]   οὖν ὁποῖον ἂν κάλλιστον,  βέλτιστ´,   ἔχῃ. Καὶ μετ´ ὀλίγα· Ἔδει
[4, 143]   Ἀπὸ δὲ τῆς τραπέζης τὰ  βέλτιστα   τῶν παρακειμένων προεστηκυῖα τῆς
[4, 132]   οἱ κεκλημένοι (εἰς τοὺς γάμους,  βέλτιστε,   καὶ πότερ´ Ἀττικοὶ ἅπαντες
[4, 132]   ἠφάνισα. Βούλομαι δέ γ´,  βέλτιστε   σύ, κἀκεῖνο καὶ τοῦτ´, ἀλλ´
[4, 132]   Ἡγήσανδρος, πότερον ἐν ἄστει γίνεται  βελτίω   δεῖπνα ἐν Χαλκίδι, τὸ
[4, 142]   δ´ οἶνος ἦν μικρῷ  βελτίων,   ὅτε παρείησάν τινες. Ἐπεὶ δὲ
[4, 135]   μέγας, ὅς τε θαλάσσης πάσης  βένθεα   οἶδε, Ποσειδάωνος ὑποδμώς, ~(καρῖδές θ´,
[4, 153]   δὲ καὶ περὶ Ἡρακλέωνος τοῦ  Βεροιαίου,   ὃς ὑπὸ τοῦ Γρυποῦ καλουμένου
[4, 136]   ὀτρηρῇ (νηδὺς δ´ οὐχ ὑπέμεινε,  βιάζετο   γὰρ ἀδέεσσι· δάμνα μιν ζωμός
[4, 160]   ἔφη, ἄνδρες δαιτυμόνες, οὐκ ἀναγινώσκοντες  βιβλία   μόνα παιδεύει (τούς γε
[4, 139]   δὲ τοῦτον Δημήτριος Τροιζήνιος  βιβλιολάθαν   διὰ τὸ πλῆθος ὧν ἐκδέδωκε
[4, 164]   ἐντυχεῖν. Ἐκεῖνος δ´ ὀψαρτυτικὸν λαβὼν  βιβλίον   ἐν χεροῖν περισπουδάστως ἐκράτει. Λέγει
[4, 164]   Λέγει δὲ οὕτως Λίνος·  Βιβλίον   ἐντεῦθεν τι βούλει προσελθὼν
[4, 164]   Λίνῳ παιδευόμενον καὶ κελευσθέντα ἀπὸ  βιβλίων   πολλῶν παρακειμένων λαβόντα ἐντυχεῖν. Ἐκεῖνος
[4, 184]   τέλος ἐχέτω καὶ ἥδε  βίβλος,   ἑταῖρε Τιμόκρατες, ἱκανὸν εἰληφυῖα μῆκος.
[4, 162]   Ἀντίγονος Καρύστιος ἐν τοῖς  βίοις,   (ἐρωτηθεὶς ὑπό τινος τί περιγέγονεν
[4, 138]   ὑποπίνοντες. (Καὶ οὕτως διάγοντες τὸν  βίον   ἐν εἰρήνῃ μετὰ ὑγιείας, ὡς
[4, 156]   ἑλέσθαι τοῦτον ἂν ζῆν τὸν  βίον   τὴν Σελεύκου τοῦ βασιλέως
[4, 138]   εἰκός, γηραιοὶ τελευτῶντες ἄλλον τοιοῦτον  βίον   τοῖς ἐκγόνοις παραδώσουσιν. (Ἑξῆς δὲ
[4, 159]   φησίν· ~Καπανεὺς ὅδ´ ἐστίν·  βίος   μὲν ἦν πολύς, (ἥκιστα δ´
[4, 158]   σκηνικὸς οὗτος φιλόσοφος· Ἀρκεῖ μετρία  βιοτά   μοι σώφρονος τραπέζης, (τὸ δ´
[4, 147]   χλιδῶσαι παντοδαποῖσι τέχνας εὑρήμασι πρὸς  βιοτάν,   ψυχᾶς δελεασματίοισι. Πάρφερον ἐν κανέοις
[4, 167]   τις ὢν ἐληλύθει, ὑπὸ τοῦ  βίου   καὶ τῆς διαίτης τῆς Μακεδονικῆς
[4, 157]   Σωκρατικὸν Ἀντισθένην ἐξάγειν ἑαυτοὺς τοῦ  βίου   τοιαῦτα σιτουμένους. (Πρὸς ἣν
[4, 167]   δὲ τῆς ἀσωτίας καὶ τοῦ  βίου   Φιλίππου καὶ τῶν ἑταίρων αὐτοῦ
[4, 152]   διηγούμενος καὶ τὸν Λουερνίου τοῦ  Βιτύιτος   πατρὸς πλοῦτον τοῦ ὑπὸ Ῥωμαίων
[4, 157]   τῷ σώματι καὶ τῷ δεῦρο  βίῳ   τὰς ἁπάντων ψυχὰς τιμωρίας χάριν,
[4, 157]   Κλέαρχος περιπατητικὸς ἐν δευτέρῳ  βίων,   ἔλεγεν ἐνδεδέσθαι τῷ σώματι καὶ
[4, 162]   Ζήνωνος οἰκετιεύς. Χαριέντως γὰρ ἔφη  Βίων   Βορυσθενίτης θεασάμενος αὐτοῦ χαλκῆν
[4, 166]   ἡδονὰς οὐ μέλλειν, ἀλλ´ ἤδη  βιῶναι.   ~(Περὶ δὲ τῆς ἀσωτίας καὶ
[4, 134]   Ἀπὸ συμβολῶν ἔπινον ὀρχεῖσθαι μόνον  βλέποντες,   ἄλλο δ´ οὐδέν, ὄψων ὀνόματα
[4, 132]   τῶν παρ´ αὐτοῖς ἰχθύων πάντες  βλιχανώδεις   εἰσὶ καὶ μεστοὶ λάπης. Μένανδρος
[4, 170]   Κύκλῳ δεήσει περιτρέχειν με καὶ  βοᾶν,   ἄν του δέωμαι. Δεῖπνον αἰτήσεις
[4, 145]   καὶ ἵπποι καὶ κάμηλοι καὶ  βόες   καὶ ὄνοι καὶ ἔλαφοι καὶ
[4, 169]   συνώνυμος τῆς ἔνδον οὔσης ἔγχελυς  Βοιωτία   μιχθεῖσα κοίλοις ἐν βυθοῖσι κακκάβης
[4, 155]   ἱστοριῶν φησιν ὡς Κάσανδρος ἐκ  Βοιωτίας   ἐπανιὼν καὶ θάψας τὸν βασιλέα
[4, 131]   ἄμητες, πράσα, γήτειον, κρόμμυα, φυστή,  βολβοί,   καυλοί, σίλφιον, ὄξος, μάραθ´, ᾠά,
[4, 133]   ἐχῖνον, ὠμοτάριχον, κάππαριν, θρυμματίδα, τέμαχος,  βολβὸν   ἐν ὑποτρίμματι. (Ὅτι δ´ ἤσθιον
[4, 170]   οὐ σίραιον, οὐχὶ γήθυον, (οὐ  βολβόν,   οὐ πῦρ, οὐ κύμινον, οὐχ
[4, 135]   πιθόμην, ἀλλ´ ἤσθιον εἴδατα πάντα,  ~(βολβοὺς   ἀσπάραγόν τε καὶ ὄστρεα μυελόεντα,
[4, 138]   καὶ ἐλαίας καὶ τυρὸν καὶ  βολβοὺς   καὶ λάχανά γε οἷα δὴ
[4, 158]   Χειμῶνος ὥρᾳ βολβοφακῆν, βαβαί, βαβαί.  Βολβοφακῆ   δ´ οἷον ἀμβροσίη ψύχους κρυόεντος.
[4, 158]   ἔσθι´, ἀκαλήφην ἔχων. Χειμῶνος ὥρᾳ  βολβοφακῆν,   βαβαί, βαβαί. Βολβοφακῆ δ´ οἷον
[4, 131]   τε πρόχουν κέρχνων τε χύτραν  βολβῶν   τε σιρὸν δωδεκάπηχυν καὶ πουλυπόδων
[4, 161]   τὸν αὐτὸν τοῦτον ποιητὴν ἐν  Βομβυλιῷ   λέγοντα δραχμῆς ὠνήσασθαι Τὰς προσφόρους
[4, 159]   ἐπαινῶν· οὐ γὰρ ἐν γαστρὸς  βορᾷ   τὸ χρηστὸν εἶναι, μέτρια δ´
[4, 134]   δ´ ἀμύλοισιν ὁμοίους Τάων καὶ  Βορέης   ἠράσσατο πεσσομενάων· αὐτὸς δὲ Ξενοκλῆς
[4, 133]   τὰς μέν θ´ αὕηνον ἀποπλύνας  βορέῃσι,   προσφιλέας χειμῶνι καὶ οἰκουροῖσιν ἀεργοῖς·
[4, 162]   Χαριέντως γὰρ ἔφη Βίων  Βορυσθενίτης   θεασάμενος αὐτοῦ χαλκῆν εἰκόνα, ἐφ´
[4, 136]   ἡβήτορας ὑψιπετήεις καὶ πέτρας κάτα  βοσκομένας,   ὑάδας θ´ ὑδατινούς. Ἐν δ´
[4, 131]   θρίσσαι, νάρκαι, ῥίνης τεμάχη, σχαδόνες,  βότρυες,   σῦκα, πλακοῦντες, μῆλα, κράνειαι, ῥόαι,
[4, 172]   τὸ τάριχος, εἶτα θρῖον καὶ  βότρυς·   δημιουργὸς δ´ ἀντιπαρατεταγμένη κρεᾴδι´
[4, 131]   τοῖς ἐν Θρᾴκῃ· καίτοι φασὶν  (βουβαυκαλόσαυλα   γενέσθαι· κατὰ τὴν ἀγορὰν μὲν
[4, 136]   δ´ αὖ παρέθηκεν ἀειγενῆ ἀθανατάων,  (βούγλωσσόν   θ´, ὃς ἔναιεν ἐν ἅλμῃ
[4, 149]   Ὅταν δὲ τοῖς ἥρωσι θύωσι,  βουθυσία   μεγάλη γίνεται καὶ ἑστιῶνται πάντες
[4, 166]   Ταραντίνων σχεδὸν καθ´ ἕκαστον μῆνα  βουθυτεῖ   καὶ δημοσίας ἑστιάσεις ποιεῖται. (Τὸ
[4, 155]   βασιλεῦ, κακῶς ὀρχούμενόν με θεάσασθαι  βούλει   καλῶς ἀπαγγέλλοντός μου ἴδια
[4, 164]   Βούλιμός ἐσθ´ ἅνθρωπος. {ΗΡ. Ὅτι  βούλει   λέγε· πεινῶ γάρ, εὖ τοῦτ´
[4, 164]   Λίνος· Βιβλίον ἐντεῦθεν τι  βούλει   προσελθὼν γὰρ λαβέ, (ἔπειτ´ ἀναγνώσει
[4, 171]   σύ. Καὶ Φιλύλλιος ἐν Ἡρακλεῖ·  Βούλεσθε   δῆτ´ ἐγὼ φράσω τίς εἰμ´
[4, 143]   τοῦ δείπνου πρῶτον μὲν εἰώθασι  βουλεύεσθαι   περὶ τῶν κοινῶν, εἶτα μετὰ
[4, 144]   οὕτω φυλάσσεται. Μεθυσκόμενοι δὲ εἰώθασι  βουλεύεσθαι   τὰ σπουδαιότατα τῶν πρηγμάτων· (τὸ
[4, 144]   (τὸ δ´ ἂν ἅδῃ σφίσι  βουλευομένοισι,   τοῦτο τῇ ὑστεραίῃ νήφουσι προτιθεῖ
[4, 171]   ἐψηφίσθαι τῇ βουλῇ ἀφεῖσθαι τοὺς  βουλευτὰς   τὰς ἡμέρας ἅσπερ καὶ αἱ
[4, 144]   στεγέαρχος ἐν τοῦ ἂν ἐόντες  βουλεύωνται.   Καὶ ἢν μὲν ἅδῃ καὶ
[4, 171]   Φῶκος εἶπεν· ὅπως ἂν  βουλὴ   ἄγῃ τὰ Ἀπατούρια μετὰ τῶν
[4, 171]   κατὰ τὰ πάτρια, ἐψηφίσθαι τῇ  βουλῇ   ἀφεῖσθαι τοὺς βουλευτὰς τὰς ἡμέρας
[4, 164]   τῶν δ´ ὀψοποιῶν ὑποκριτής {ΛΙΝ.  Βούλιμός   ἐσθ´ ἅνθρωπος. {ΗΡ. Ὅτι βούλει
[4, 132]   δ´ ἐκεῖνος, τοῦτ´ ἐγὼ ἠφάνισα.  Βούλομαι   δέ γ´, βέλτιστε σύ,
[4, 137]   φησιν· Ἔγωγε δύο λαβεῖν μαγείρους  βούλομαι   (οὓς ἂν σοφωτάτους δύνωμ´ ἐν
[4, 132]   κἀκεῖνο καὶ τοῦτ´, ἀλλ´ ἀδύνατα  βούλομαι·   (οὔτε στόματα γὰρ οὔτε χεῖρας
[4, 176]   τῇ καλάμῃ αὐλοῦντας. (Γινώσκειν δὲ  βούλομαί   σε, ἀνδρῶν λῷστε Οὐλπιανέ, ὅτι
[4, 160]   φησίν· Παραινέσαι δὲ σφῷν τι  βούλομαι   σοφόν· ὅταν φακῆν ἕψητε, μὴ
[4, 156]   μεμψιμοιρήσῃς. Διὸ καὶ μεταδοῦναί σοι  βούλομαι   τοῦ παρὰ Κέβητι τῷ Κυζικηνῷ
[4, 151]   πονεῖν ὑπὲρ σοῦ καὶ προκινδυνεύειν  βουλόμενοι.   Καὶ Σεύθης ἀναστὰς συνέπιε
[4, 152]   ἐφ´ ἡμέρας πλείονας ἐξεῖναι τοῖς  βουλομένοις   εἰσερχομένοις τῶν παρασκευασθέντων ἀπολαύειν ἀδιαλείπτως
[4, 154]   προτίθεσθαι πέντε μνᾶς τοῖς ὑπομένειν  βουλομένοις   τὴν κεφαλὴν ἀποκοπῆναι πελέκει, ὥστε
[4, 139]   καὶ τῶν ἄλλων Σπαρτιατῶν  βουλόμενος.   Ἐν δὲ τῇ πόλει κοπίδας
[4, 138]   εἶπεν· Ἄνδρες Ἕλληνες, συνήγαγον ὑμᾶς  βουλόμενος   ἐπιδεῖξαι τοῦ Μήδων ἡγεμόνος τὴν
[4, 141]   μὲν ὅσην ἂν ἕκαστος  βουλόμενος,   καὶ πιεῖν πάλιν ὅταν
[4, 150]   ἐνιαυτοῦ ἔξεστι τῶν σιτουμένων τῷ  βουλομένῳ   ἀνελθόντι εἰς τὸ πρυτανεῖον δειπνεῖν,
[4, 145]   καὶ ὁρᾶν ἔξεστι παντὶ τῷ  βουλομένῳ,   οἳ δὲ εἴσω μετὰ βασιλέως.
[4, 143]   κρατήρ. Τοῖς δὲ πρεσβυτέροις ἐὰν  βούλωνται   πλεῖον πιεῖν ἐξουσία δέδοται. Ἀπὸ
[4, 143]   ἐν τῇ οἱ εὐδαίμονες αὐτῶν  βοῦν   καὶ ὄνον καὶ ἵππον καὶ
[4, 131]   θ´ ἡμῖν ὅλους (ἐκ κριβάνου  βοῦς.   {ΔΙΚ. Καὶ τίς εἶδε πώποτε
[4, 131]   {ΔΙΚ. Καὶ τίς εἶδε πώποτε  βοῦς   κριβανίτας; Τῶν ἀλαζονευμάτων. {ΠΡ. Καὶ
[4, 130]   Παρὰ δ´ ἡμετέροις προγόνοισιν ὅλους  (βοῦς   ὤπτων, ὗς, ἐλάφους, ἄρνας· τὸ
[4, 131]   τῆς ἄρκτου· δειπνεῖν δ´ ἄνδρας  βουτυροφάγους,   αὐχμηροκόμας μυριοπληθεῖς· τοὺς δὲ λέβητας
[4, 144]   δειπνοῦντα ἐπὶ τὴν τράπεζαν ἀπὸ  βοῶν   ἀρξάμενον· καὶ ἀναχθέντα αἰχμάλωτον ὡς
[4, 159]   γὰρ καὶ οἱ τοιοῦτοι μονονουχὶ  βοῶντες   ἀποθνῄσκουσιν· χρυσέ, δεξίωμα κάλλιστον
[4, 157]   ἐξαιρεῖ (καὶ τὰς ψυχὰς ποιεῖται  βραδυτέρας,   ὀργῆς δὲ καὶ σκληρότητος καὶ
[4, 150]   ἰχθύν, κρέως δὲ χοιρείου  βραχύτατον,   καὶ τούτων μεταλαμβάνων κοτύλην οἴνου.
[4, 137]   ῥοιαί τε σταφυλαί τε, θεοῦ  Βρομίοιο   τιθῆναι, πρόσφατος ἥν θ´ ἁμάμαξυν
[4, 137]   ἀμφεπλέκοντο διάνδιχα κοσμηθέντες. Κρητὴρ δὲ  Βρομίου   ἐκεράννυτο, πίνετο δ´ οἶνος Λέσβιος,
[4, 163]   ἅπας δὲ ἰχθὺς σάρκα φιλεῖ  βροτέην,   ἄν που περικύρσῃ· ὥστε πρέπει
[4, 159]   ἀποθνῄσκουσιν· χρυσέ, δεξίωμα κάλλιστον  βροτοῖς,   ὡς οὔτε μήτηρ ἡδονὰς τοιάσδ´
[4, 158]   ἄρτον ἐσθίειν. Ἐπεὶ τί δεῖ  βροτοῖσι’   κατὰ τὸν σὸν Εὐριπίδην, γραμματικώτατε,
[4, 163]   ταῦτα· Ἀλλ´ οὐ πολλοὶ ἴσασι  βροτῶν   τόδε θεῖον ἔδεσμα οὐδ´ ἔσθειν
[4, 155]   ἐν τοῖς συμποσίοις ἀγχόνην παίζειν  βρόχον   ἀρτήσαντας ἔκ τινος ὕψους (στρογγύλον)
[4, 155]   καὶ τὸν τράχηλον εἰς τὸν  βρόχον   ἐντιθέναι· παρερχόμενον δὲ ἄλλον ἐγείρειν
[4, 133]   παλαιοὶ καὶ τοῖς εἰς ἀναστόμωσιν  βρώμασιν   (ὥσπερ ταῖς ἁλμάσιν ἐλάαις, ἃς
[4, 136]   ἐμοὶ δέ γε θηλυτεράων εἶναι  βρώματ´   ἔδοξεν· ἐπεὶ δ´ ορμαινον ἐπ´
[4, 153]   μὲν γὰρ οἰνόμελι, τὰ δὲ  βρώματα   ἄρτοι μεγάλοι καὶ καπνιστὰ κρέα
[4, 132]   πλούταξ ὑποστάσεις ποιῶν κάνδαυλον, ὑποβινητιῶντα  βρώματα.   ~(Ἐχρῶντο γὰρ οἱ παλαιοὶ καὶ
[4, 170]   ἐπιτραπεζώματα τὰ ἐπιτιθέμενα τῇ τραπέζῃ  βρώματα.   Πλάτων Μενελάῳ· ~(Ὡς ὀλίγα λοιπὰ
[4, 158]   Πλούταρχε, σύντροφοί ἐστε τῷ φακίνῳ  βρώματι   καὶ πᾶσα ὑμῶν πόλις
[4, 164]   ἐπεσθίειν τι τῶν κυνικῶν  βρωμάτων   (οὐδὲ γὰρ χαριτογλωσσεῖν ἡμᾶς θέμις)
[4, 176]   ὄνους ἐφελκόμενοι γέμοντας οἴνου καὶ  βρωμάτων   παντοδαπῶν, (οἷς παρέκειτο φωτίγγια καὶ
[4, 142]   ποτηρίων τ´ ἐκθέσεις πολλῶν καὶ  βρωμάτων   παντοδαπῶς πεποιημένων παραθέσεις, (ἔτι δὲ
[4, 152]   πολυτελοῦς πόματος, (παρασκευάζειν δὲ τοσοῦτο  βρωμάτων   πλῆθος ὥστε ἐφ´ ἡμέρας πλείονας
[4, 128]   δούλοις καὶ ὡς ἄδην εἴχομεν  βρώσεως   ἐχερνιψάμεθα. Καὶ στέφανοι εἰσηνέχθησαν πολλοὶ
[4, 149]   ἐν πρυτανείῳ ἔξωθεν προσεισφέρειν τι  βρώσιμον   ἔξεστι, μόνα δὲ ταῦτα καταναλίσκουσι,
[4, 147]   κἠγὼν ἐφάμαν. Ὅτε δ´ ἤδη  βρωτύος   ἠδὲ ποτᾶτος ἐς κόρον ᾖμεν
[4, 132]   Ἀστεῖον σιλουρισμός. {Α. Ἂν  Βυζαντίους,   ἀψινθίῳ σφιν δεῦσον ὅσα γ´
[4, 169]   ἔγχελυς Βοιωτία μιχθεῖσα κοίλοις ἐν  βυθοῖσι   κακκάβης (χλιαίνετ´, αἴρεθ´, ἕψεται, παφλάζεται.
[4, 147]   τε δηφαρυγες, (πυριων τε στεγναι  βύσται   μέγαθος κακὰ κακκάβου γλυκυου ὀξιος
[4, 143]   ἀπόλαυε τοῦ ζωμοῦ, φόρει τοὺς  βύστακας   μὴ καταφρόνει μηδ´ ἕτερ´ ἐπιζήτει
[4, 174]   προσηνῆ. Ἔοικεν δὲ τὸ ὄργανον  βωμῷ   στρογγύλῳ, καί φασι τοῦτο εὑρῆσθαι




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 10/01/2008