HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Athénée de Naucratis, les Deipnosophistes (ou Le Banquet des sages), livre IV

Liste des contextes (ordre alphabétique)


ν  =  118 formes différentes pour 168 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, pages
[4, 175]   δ´ οὕτως· Οὔτε τοῦ Σιδωνίου  νάβλα   λαρυγγόφωνος ἐκκεχόρδωται τύπος. Καὶ ἐν
[4, 175]   ὑδραυλικὸν τοῦτο ὄργανον τοῦ καλουμένου  νάβλα,   ὅν φησι (Σώπατρος παρῳδὸς
[4, 175]   {Α. Τί φής; Οὐκ οἶσθα  νάβλαν;   Οὐδὲν οὖν οἶσθ´ ἀγαθόν. Οὐδὲ
[4, 175]   Ἔδει παρεῖναι, Παρμένων, αὐλητρίδ´  νάβλαν   τιν´. {Β. δὲ νάβλας
[4, 175]   ἐν Μυστάκου δὲ θητίῳ φησί·  νάβλας   ἐν ἄρθροις γραμμάτων οὐκ εὐμελής,
[4, 175]   νάβλαν τιν´. {Β. δὲ  νάβλας   τί ἐστιν; {Α. Οὐκ οἶδας,
[4, 182]   Ἰσθμίων Οἱ νῦν, φησίν, καλούμενοι  ναβλισταὶ   καὶ πανδουρισταὶ καὶ σαμβυκισταὶ καινῷ
[4, 131]   κριβανίτας; Τῶν ἀλαζονευμάτων. {ΠΡ. Καὶ  ναὶ   μὰ Δί´ ὄρνιν τριπλάσιον Κλεωνύμου
[4, 144]   πολλὰ τῶν μετρίως διαιτωμένων. Ἀλλὰ  ναὶ   μὰ Δία, ἔφη Σιμωνίδης,
[4, 147]   καὶ τίν, σαφ´ οἶδα. Εσταδα  ναὶ   μὰ θεοὺς ὑπερμέγεθες τέμαχος θύννου
[4, 172]   γὰρ νὴ Δία (προελήλυθας. {Β.  Ναί·   πλάττομεν γὰρ πέμματα τὴν νύκτα
[4, 130]   διείληπτο πάντα λευκαῖς· καὶ ἀναπετασθεισῶν  Ναΐδες   ἐφάνησαν λάθρᾳ κατὰ μηχανὰς σχασθέντων
[4, 175]   μέλη, λύρᾳ μοναύλοις τε χειμωντεως  ναος   στέρημα κωμασάσης. Ἀραρὼς δ´ ἐν
[4, 170]   {Α. Ἀσταφίδα κεκομμένην, μάραθον, ἄνηθον,  νᾶπυ,   καυλόν, σίλφιον, κορίαννον αὖον, ῥοῦν,
[4, 133]   καὶ τὰς δι´ ὄξους καὶ  νάπυος   γογγυλίδας σαφῶς παρίστησι Νίκανδρος ἐν
[4, 131]   βατίδες, ψῆτται, γαλεός, κόκκυξ, θρίσσαι,  νάρκαι,   ῥίνης τεμάχη, σχαδόνες, βότρυες, σῦκα,
[4, 147]   ἔχοντα τὸ μὲν γαλεοῦ τι,  ναρκίον   ἄλλο Παρῆς ἕτερον πίων ἀπὸ
[4, 160]   Ἐπιχάρμῳ ἐν τᾷ Ἑορτᾷ καὶ  Νάσοις   Ἀντιφάνει τε τῷ κωμικῷ, ὃς
[4, 173]   τούτων· Φοίνικα μεγάλου κύριον βαλλαντίου  ναύκληρον   ἐν τῷ λιμένι ποιήσας ἄπλουν
[4, 166]   πατρῷα κατεδηδοκότας κατὰ τὸν Μενάνδρου  Ναύκληρον   οὕτως κολάζεσθαι. Φησὶν γάρ·
[4, 149]   αὐτὸν πᾶσι κιρνᾶσι. (Παρὰ δὲ  Ναυκρατίταις,   ὥς φησιν Ἑρμείας ἐν τῷ
[4, 150]   τὸ πρυτανεῖον. Ἐὰν δέ τις  Ναυκρατιτῶν   γάμους ἑστιᾷ, ὡς ἐν τῷ
[4, 154]   περιέχει, ὡς ἐν τῷ πυγμάχος,  ναυμάχος,   αὐτόν σε πυλαμάχε πρῶτον» παρὰ
[4, 173]   λιμένι ποιήσας ἄπλουν (καὶ φορμιῶσαι  ναῦς   ἀναγκάσας δύο, εἰς Δῆλον ἐλθεῖν
[4, 171]   πρυτανεῖ´, ἀλλ´ ἕνῃ τε καὶ  νέᾳ;   {ΦΕΙΔ. Ὅπερ οἱ προτένθαι γὰρ
[4, 175]   σαμβύκην. Τοῦτο δὲ τὸ ὄργανον  Νεάνθης   Κυζικηνὸς ἐν αʹ Ὥρων
[4, 170]   ὀριγάνου πρώτιστον ὑποθεὶς εἰς λοπάδα  νεανικὴν   τὸ τρίμμ´ ἐπιπολῆς εὐρύθμως διειμένον
[4, 159]   περὶ ἀγαθῶν καὶ κακῶν πραγματείαν  νεανίσκον   φησί τινα ἐκ τῆς Ἰωνίας
[4, 174]   ἀρασσομένου τοῦ ὕδατος ὑπό τινος  νεανίσκου,   ἔτι δὲ διικνουμένων ἀξινῶν διὰ
[4, 139]   τὸ θέατρον διεξέρχονται· χοροί τε  νεανίσκων   παμπληθεῖς εἰσέρχονται καὶ τῶν ἐπιχωρίων
[4, 148]   ἄντρων γίνεται, ταύτης τύμπανα καὶ  νεβρίδας   καὶ παντοδαπὰ (ἄλλ´ ἀθύρματα Διονυσιακὰ
[4, 182]   φησιν εἶναι Ἰόβας τὸν ἐκ  νεβροῦ   κώλων κατασκευαζόμενον αὐλόν. δὲ
[4, 162]   που πρὸς αὐτὸν ἔφη· Δειπνομανές,  νεβροῦ   ὄμματ´ ἔχων, κραδίην δ´ ἀκύλιστον.
[4, 160]   οὗ τὰ νῦν μέμνησαι, ἐν  Νεκυίᾳ   μνημονεύει οὕτως· (Ἴθακος Ὀδυσσεύς, τοὐπὶ
[4, 139]   καὶ κρέας ἑκάστῳ, καὶ τῷ  νέμοντι   τὰς μοίρας ἀκολουθῶν διάκονος
[4, 151]   δὲ ὅσον εἴκοσι κρεῶν μεστοὶ  νενεμημένων   καὶ ἄρτοι ζύμητες μεγάλοι προσπεπερονημένοι
[4, 143]   τῇ κράσει καθ´ ἕκαστα τῶν  νενομισμένων.   (Ἦσαν δὲ καὶ ξενικοὶ θᾶκοι
[4, 168]   ἐκώλυον οἱ ἔφοροι συναναστρέφεσθαι τοῖς  νέοις.   Παρὰ δὲ Ῥωμαίοις μνημονεύεται, ὥς
[4, 138]   Πολιτείας οὕτως ἑστιᾷ τοὺς αὑτοῦ  νεοπολίτας,   γράφων· Ἄνευ ὄψου, ἔφη, ὡς
[4, 148]   στρατοπέδῳ γεννηθῆναι οὐ μόνον ὠνομάζετο  νέος   Διόνυσος, ἀλλὰ καὶ τὴν Διονυσιακὴν
[4, 166]   περὶ αὐτοῦ τάδε λέγει· Καίτοι  νέος   ποτ´ ἐγενόμην κἀγώ, γύναι· ἀλλ´
[4, 142]   τῷ τε συνιδεῖν πράγματα καίτοι  νέος   ὢν καὶ κατὰ τὴν δίαιταν
[4, 147]   λαγῷά τ´ ἔπειτ´ ἀλεκτρυόνων τε  νεοσσοί.   Περδίκων φάσσεων τε χύδαν ἤδη
[4, 168]   τί οὐ περιέσται, ἐν τῇ  νεότητι   τὰ τοῦ γήρως ἐφόδια προκαταναλίσκοντες,
[4, 168]   γοῦν καὶ Ἀσκληπιάδην τοὺς φιλοσόφους  νέους   ὄντας καὶ πενομένους μεταπεμψάμενοι ἠρώτησαν
[4, 172]   φησιν· Ὡς δουρὶ πάντας νίκασε  νέους   ὑπὲρ δινάεντα βαλὼν Ἄναυρον πολυβότρυος
[4, 171]   ὠνόμαζον, ὡς Ἀριστοφάνης ἐν προτέραις  Νεφέλαις   διὰ τούτων· {ΣΤΡ. Πῶς οὐ
[4, 173]   καὶ Σήσαμοι καὶ Ἀρτυσίτραγοι καὶ  Νεωκόροι   καὶ Ἰχθυβόλοι, τῶν δὲ γυναικῶν
[4, 149]   ἔχει τοὔνομα τοῖς ἐσθίουσι τῶν  νέων   ἀνδρικώτερον ζωμόν τ´ ἐγχεῖν πλείω
[4, 143]   ὀφρανοῖς παρατίθεται· καὶ ὅτι οἱ  νεώτατοι   αὐτῶν ἐφεστᾶσι διακονοῦντες· καὶ ὅτι
[4, 143]   ἴσον μέρος ἑκάστῳ· τοῖς δὲ  νεωτέροις   ἥμισυ δίδοται κρέως, τῶν δ´
[4, 177]   καὶ Κυπρίους φησὶ Κρατῖνος  νεώτερος   ἐν Θηραμένῃ. ~(ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΕ' Οἴδαμεν
[4, 156]   κομιδῇ μεσημβρία, ἡνίκα γε τοὺς  νεωτέρους   δειπνεῖν χρεών. Ἐμοί τε πολλῷ
[4, 143]   ἄνδρας ἀγαθοὺς ἐπαινοῦσι, προτρεπόμενοι τοὺς  νεωτέρους   εἰς ἀνδραγαθίαν. (Πυργίων δ´ ἐν
[4, 161]   θύειν νόμος τοῖς Πυθαγορείοις. {Β.  Νὴ   Δί´, ἱερεῖον μὲν οὖν ὁποῖον
[4, 166]   νῦν· καὶ βάψομαι καὶ παρατιλοῦμαι  νὴ   Δία καὶ γενήσομαι Κτήσιππος, οὐκ
[4, 172]   Τί τοῦτο, παῖ; διακονικῶς γὰρ  νὴ   Δία (προελήλυθας. {Β. Ναί· πλάττομεν
[4, 165]   δὲ Φαίδρῳ φησί· Σχολῇ γε,  νὴ   τὸν ἥλιον, σχολῇ λέγεις. Ἐπιχαρίδης
[4, 130]   δὲ ταῦτα ἐξαναστάντες ἀπηλλαττόμεθα νήφοντες  νὴ   τοὺς θεοὺς διὰ τὸν φόβον
[4, 136]   τυρῷ δεῖ καὶ μάζῃ ὀτρηρῇ  (νηδὺς   δ´ οὐχ ὑπέμεινε, βιάζετο γὰρ
[4, 176]   γήρως εἶχεν καὶ Σκίρπαλον υἱόν,  νήπιον   ὅντ´ ἐκάλει Σκίρπαλος Εὐπαλάμου, ἤειδεν
[4, 130]   μεθ´ οὓς ὀγχηστρίδες διεσκευασμέναι τρόπον  Νηρηίδων,   αἳ δὲ Νυμφῶν. (Τοῦ πότου
[4, 135]   δ´ ἄπληστον ἄμυξα. Ἦλθε δὲ  Νηρῆος   θυγάτηρ, Θέτις ἀργυρόπεζα, σηπίη εὐπλόκαμος,
[4, 132]   μαγείρῳ τοῦτο γάρ. Οἷον τὰ  νησιωτικὰ   ταυτὶ ξενύδρια, ἐν προσφάτοις ἰχθυδίοις
[4, 184]   ἐφηβησάντων ἐποίησε πλήρεις τάς τε  νήσους   καὶ πόλεις ἀνδρῶν γραμματικῶν, φιλοσόφων,
[4, 128]   ἰσόπλατυς ἐδόθη, ὄρνεις τε καὶ  νῆσσαι,   προσέτι δὲ καὶ φάτται καὶ
[4, 136]   τις ἐκ Σαλαμῖνος ἄγεν τρισκαίδεκα  νήσσας,   λίμνης ἐξ ἱερῆς, μάλα πίονας·
[4, 156]   διεφθάρης· ἀνέτεινες γὰρ ἡμᾶς ὥσπερ  νηστείαν   ἄγοντας καὶ περιμένοντας τὸ ἀνατέλλον
[4, 156]   Δίφιλον· Κεστρεὺς ἂν εἴην ἕνεκα  νηστείας   ἄκρας. Ἐπελάθεσθε δὲ καὶ ὑμεῖς
[4, 134]   Χαιρεφόων, πεινῶντι λάρῳ ὄρνιθι ἐοικώς,  (νήστης,   ἀλλοτρίων εὖ εἰδὼς δειπνοσυνάων. Τῷ
[4, 147]   δὲ θερμὸν (σπλάγχνον, ἔπειτα δὲ  νῆστις   δέλφακος οἰκετικᾶς καὶ νῶτος ἐσῆλθε
[4, 129]   ἐν αὐτῷ συνωπτημέναι κίχλαι καὶ  νῆτται   καὶ συκαλλίδων πλῆθος ἄπειρον καὶ
[4, 131]   πρὸς τούτοις ὀρνιθαρίων ἄφατον πλῆθος,  (νηττῶν,   φαττῶν· χῆνες, στρουθοί, κίχλαι, κόρυδοι,
[4, 163]   ἀλάστωρ, διὰ τί συμβολὰς ἔχων  νήφεις;   Τί τηλικοῦτον ἀδικεῖς τοὺς θεούς;
[4, 130]   Μετὰ δὲ ταῦτα ἐξαναστάντες ἀπηλλαττόμεθα  νήφοντες   νὴ τοὺς θεοὺς διὰ τὸν
[4, 144]   μή, μετιεῖσιν. Τὰ δ´ ἂν  νήφοντες   προβουλεύσωνται, μεθυσκόμενοι ἐπιδιαγινώσκουσι. (Περὶ δὲ
[4, 144]   σφίσι βουλευομένοισι, τοῦτο τῇ ὑστεραίῃ  νήφουσι   προτιθεῖ στεγέαρχος ἐν τοῦ
[4, 144]   Καὶ ἢν μὲν ἅδῃ καὶ  νήφουσι,   χρέονται αὐτῷ· εἰ δὲ μή,
[4, 162]   τοῦ Ζήνωνος, ὡς Νικίας  Νικαεὺς   ἱστορεῖ ἐν τῇ περὶ τῶν
[4, 133]   καὶ νάπυος γογγυλίδας σαφῶς παρίστησι  Νίκανδρος   ἐν δευτέρῳ Γεωργικῶν λέγων οὕτως·
[4, 172]   ποιούμενός φησιν· Ὡς δουρὶ πάντας  νίκασε   νέους ὑπὲρ δινάεντα βαλὼν Ἄναυρον
[4, 172]   μὲν γὰρ Ἀμφιάραος, ἄκοντι δὲ  νίκασεν   Μελέαγρος. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΒ' (Οὐκ ἀγνοῶν
[4, 150]   Ὦχον τὸν Περσῶν βασιλέα καὶ  νικηθέντων   ἐπεὶ ἐγένετο αἰχμάλωτος τῶν
[4, 169]   τὸν ἑταῖρον διαφθείροντά σου τὴν  νίκην;   Οἶδα δὲ καὶ ἄλλους ἀσώτους
[4, 168]   δ´ Φῶκος καὶ φιλοπότης.  Νικήσαντος   γοῦν αὐτοῦ ἵπποις Παναθήναια ὡς
[4, 141]   ἀπέλυσεν κατεδίκασεν. δὲ  νικήσας   ἐζημίωσεν ἐλαφρῶς ἤτοι κάμμασιν
[4, 162]   οἰκέτης γεγονὼς τοῦ Ζήνωνος, ὡς  Νικίας   Νικαεὺς ἱστορεῖ ἐν τῇ
[4, 157]   θεατροτορύνη Μέλισσα καὶ κυνάμυια  Νίκιον·   αὗται δ´ ἦσαν τῶν οὐκ
[4, 157]   καὶ θαυμάσασαι ἐγέλων. Καὶ  Νίκιον   ἔφη· (Οὐδεὶς ὑμῶν, ἄνδρες γενειοσυλλεκτάδαι,
[4, 157]   ἔφη· Εὐξίθεος Πυθαγορικός,  Νίκιον,   ὥς φησι Κλέαρχος περιπατητικὸς
[4, 140]   ἐστιν ἐλαίῳ δεδευμένα, φησι  Νικοκλῆς   Λάκων κάπτειν αὐτοὺς μετὰ
[4, 141]   τῶν καμματίδων καὶ τῶν καμμάτων  Νικοκλῆς   οὕτως γράφει· Διακούσας δὲ πάντων
[4, 153]   τινες παρὰ τὰ συμπόσια μονομαχοῦσι.  (Νικόλαος   δ´ Δαμασκηνός, εἷς τῶν
[4, 133]   χελιδόνα, οὐ τρυγόν´, οὐ τέττιγα.  Νικόστρατος   δ´ ἐν Ἅβρᾳ· Πίναξ
[4, 176]   αὐλούς, ὧν μνημονεύει Σοφοκλῆς ἐν  Νιόβῃ   τε κἀν Τυμπανισταῖς, οὐκ ἄλλους
[4, 147]   ἐξαπάειρον δμῶες, ἔπειτα δὲ παῖδες  νίπτρ´   ἔδοσαν κατὰ χειρῶν. (Σωκράτης δὲ
[4, 169]   σύ, (τὸ λεβήτιον, τἀκ τοῦ  νίτρου·   πάλιν ὑστερεῖς; Καὶ τὴν κύβηλιν
[4, 129]   δὲ τοῖς θεράπουσιν ἐπεδώκαμεν. Καὶ  νιψάμενοι   τὰς χεῖρας ἐστεφανούμεθα καὶ πάλιν
[4, 136]   μελίφρονος ἐξ ἔρον ἕντο, χεῖρας  νιψαμένοισιν   ἀπ´ ὠκεανοῖο ῥοάων ὡραῖος παῖς
[4, 141]   (ὅσον εἰς αὐτὴν τὴν συνουσίαν,  νομίζοντες   καὶ τὸ πλείονα τῶν ἱκανῶν
[4, 143]   Πέρσαι ἁπασέων μάλιστα ἐκείνην τιμᾶν  νομίζουσι   τῇ ἕκαστος ἐγένετο. Ἐν ταύτῃ
[4, 151]   πολλὰ παρὰ πολλοῖς ἔθιμα καὶ  νόμιμα   ἀναγράφων Κελτοί, φησί, τὰς τροφὰς
[4, 156]   τὴν χρηστὴν ταύτην φιλοσοφίαν εὑρόντες  νόμιμον   εἶναι μηδενὸς γεύεσθαι. Ἐγὼ δ´
[4, 143]   (Πυργίων δ´ ἐν τρίτῳ Κρητικῶν  Νομίμων   Ἐν τοῖς συσσιτίοις, φησίν, οἱ
[4, 148]   τῷ περὶ τῶν κατὰ Φιγάλειαν  Νομίμων   κατασταθείς, φησί, παρὰ Φιγαλεῦσι
[4, 174]   οὖν καὶ καθαπτὸν οὐκ ἂν  νομισθείη,   (ἐμπνευστὸν δὲ ἂν ἴσως ῥηθείη
[4, 159]   δ´ ἐν τῇ ἑαυτοῦ Πολιτείᾳ  νόμισμα   εἶναι νομοθετεῖ ἀστραγάλους. Καλῶς γὰρ
[4, 146]   τετρακόσια. Γίνεται δὲ ταῦτα Ἰταλικοῦ  (νομίσματος   ἐν μυριάσι διακοσίαις τεσσαράκοντα, αὗται
[4, 146]   γίνονται ἀνὰ ἑκατὸν ἑξήκοντα Ἰταλικοῦ  νομίσματος.   Ὥστ´ εἰς ἴσον καθίστασθαι τῷ
[4, 159]   τῇ ἑαυτοῦ Πολιτείᾳ νόμισμα εἶναι  νομοθετεῖ   ἀστραγάλους. Καλῶς γὰρ καὶ ταῦτα
[4, 154]   (Ἕρμιππος δ´ ἐν αʹ περὶ  νομοθετῶν   τῶν μονομαχούντων εὑρετὰς ἀποφαίνει Μαντινεῖς
[4, 165]   ἐτύγχανεν Χαβρίου Κτήσιππος, εἰσηγησάμην  νόμον   ἄν τιν´ οὐκ ἄχρηστον, ὡς
[4, 151]   κατὰ τοὺς ξένους αἰεὶ ἐτίθεντο·  νόμος   γὰρ ἦν. Καὶ πρῶτος τοῦτ´
[4, 151]   ἀναστὰς εἶπεν ὅτι ἀρχαῖος εἴη  νόμος   κάλλιστος τοὺς μὲν ἔχοντας (διδόναι
[4, 173]   Καὶ τῶν Ἀμφικτυόνων δὲ  νόμος   κελεύει ὕδωρ παρέχειν ἐλεοδύτας, τοὺς
[4, 161]   τυρὸς ἔσται· ταῦτα γὰρ θύειν  νόμος   τοῖς Πυθαγορείοις. {Β. Νὴ Δί´,
[4, 149]   τοιοῦτο· τυρὸς καὶ φυστὴ μᾶζα  νόμου   χάριν ἐπὶ χαλκῶν κανῶν τῶν
[4, 142]   δὲ καὶ παραγένοιντο, μικρὰ συμπεριενεχθεῖσι  νόμου   χάριν παρεσκευάζετο καὶ πάλιν αὐτοῖς
[4, 150]   ἑστιᾷ, ὡς ἐν τῷ γαμικῷ  νόμῳ   γέγραπται, ἀπείρηται ᾠὰ καὶ μελίπηκτα
[4, 143]   ~(Ἐν Λακεδαίμονι γέγονας· ἐκείνων τῶν  νόμων   μεθεκτέον ἐστίν. Βάδιζ´ ἐπὶ δεῖπνον
[4, 155]   σοφὸς Πλάτων ἐν τῷ πρώτῳ  Νόμων   περὶ συμποσίων διηγεῖται λέγων οὕτως·
[4, 158]   Ποτὲ γεγραφέναι ῥοφοῦντ´ Ὀρέστην τῆς  νόσου   πεπαυμένον, φησὶ Σώφιλος κωμῳδιοποιός.
[4, 175]   τοῖς μέλεσι τοῖς Εὐριπίδου ἄμφω  νοσοῦσιν,   ὥστε τἄλλ´ αὐτοῖς δοκεῖν εἶναι
[4, 172]   ἐπιθεῖναι λέγων πέμματα, Πολλὰς δὲ  νοσσάδας   ὄρνις, προτέρου Στησιχόρου Ἰβύκου
[4, 158]   Εὐρωπιακῶν φησιν Λυσίμαχος ἐν τρίτῳ  Νόστων.   (Ἐπὶ τούτοις γελάσαντος πάνυ ἔκλαμπρον
[4, 157]   οὗτος ἐν τῷ βʹ τῶν  Νόστων   Μετὰ τὸ συντελέσαι τοὺς ἄθλους
[4, 135]   δ´ αὖ θύννου κεφαλὴ θαλαμηιάδαο  νόσφιν   ἀφειστήκει, κεχολωμένη οὕνεκα τευχέων αἰρομένων·
[4, 171]   Πῶς οὐ δέχονται δῆτα τῇ  νουμηνίᾳ   ἁρχαὶ τὰ πρυτανεῖ´, ἀλλ´ ἕνῃ
[4, 164]   περὶ τὰ δεῖπνα ἀεὶ τὸν  νοῦν   ἔχετε, δέον ὑμᾶς ἐπιφαγεῖν (τι)
[4, 166]   ὡς σεμνὸν σφόδρ´ εἶ τοῖς  νοῦν   ἔχουσι κτῆμα πολλοῦ τ´ ἄξιον.
[4, 172]   Ναί· πλάττομεν γὰρ πέμματα τὴν  νύκτα   τ´ ἠγρυπνήκαμεν· καὶ νῦν ἔτι
[4, 174]   τινα ἔννοιαν δοῦναι τοῦ κατασκευάσματος  νυκτερινὸν   ποιήσαντα ὡρολόγιον ἐοικὸς τῷ ὑδραυλικῷ
[4, 149]   τῶν ἐν ταῖς ἀμφόδοις γινομένων  νυκτερινῶν   φόβων. Ἀπὸ δὲ τῶν σπονδῶν
[4, 162]   σακκογενειοτρόφοι καὶ λοπαδαρπαγίδαι, εἱματανωπερίβαλλοι, ἀνηλιποκαιβλεπέλαιοι,  νυκτιλαθραιοφάγοι,   νυκτιπαταιπλάγιοι, μειρακιεξαπάται καὶ συλλαβοπευσιλαληταί, (δοξοματαιόσοφοι,
[4, 162]   καὶ λοπαδαρπαγίδαι, εἱματανωπερίβαλλοι, ἀνηλιποκαιβλεπέλαιοι, νυκτιλαθραιοφάγοι,  νυκτιπαταιπλάγιοι,   μειρακιεξαπάται καὶ συλλαβοπευσιλαληταί, (δοξοματαιόσοφοι, ζηταρετησιάδαι.
[4, 168]   δ´ ἐκείνου καὶ εἰπόντος ὅτι  νυκτὸς   ἑκάστης κατιόντες εἰς τὸν μυλῶνα
[4, 129]   ἐφ´ οἷς ἡσθέντες ἀνεκροταλίσαμεν τὸν  νυμφίον   ὡς καὶ τῶν δοθέντων ἡμῖν
[4, 130]   διεσκευασμέναι τρόπον Νηρηίδων, αἳ δὲ  Νυμφῶν.   (Τοῦ πότου δὴ προιόντος καὶ
[4, 171]   ἀγοραστὴν τὸν τὰ ὄψα ὠνούμενον,  νῦν   δ´ ὀψωνάτωρα, ὡς Ξενοφῶν ἐν
[4, 171]   προήσθιον τῶν βασιλέων πρὸς ἀσφάλειαν.  Νῦν   δὲ ἐδέατρος ἐπιστάτης γέγονε
[4, 167]   κελευόντων βέλτιον ζῆν, Ἀλλὰ καὶ  νῦν,   εἶπεν, ἐλευθερίως ζῶ. Καὶ γὰρ
[4, 183]   λυροφοίνικος καὶ τοῦ ἐπιγονείου,  νῦν   εἰς ψαλτήριον (ὄρθιον μετασχηματισθὲν διασῴζει
[4, 154]   ἔς τε μονομάχου πάλης ἀγῶνα  νῦν   ἑστᾶσιν. Ἔοικεν δὲ πεποιῆσθαι τὸ
[4, 134]   καὶ ὀρχεῖσθαι ὑποπιόντας· Τοῦτο γὰρ  νῦν   ἐστί σοι ἐν ταῖς Ἀθήναις
[4, 172]   σεμίδαλιν, ᾠά· πάντα γὰρ τἀναντία  νῦν   ἐστιν· μάγειρος γὰρ ἐγχύτους
[4, 172]   τὴν νύκτα τ´ ἠγρυπνήκαμεν· καὶ  νῦν   ἔτι ἀποίητα πάμπολλ´ ἐστὶν ἡμῖν.
[4, 175]   ἄκουε καὶ περὶ αὐτοῦ  νῦν   ἔχω σοι λέγειν ἐν προχείρῳ.
[4, 130]   δείπνου πλοῦτον ἀντὶ μερίδων εὐωχηθέντες  νῦν   ζητοῦμεν οἳ μὲν οἰκίας, οἳ
[4, 149]   μαζῶσι τοῦτο γὰρ ἔτι καὶ  νῦν   Διονυσιακὴ σύνοδος ἔχει τοὔνομα
[4, 166]   νῦν· οὐδὲ μύρον εἶχον, ἀλλὰ  νῦν·   καὶ βάψομαι καὶ παρατιλοῦμαι νὴ
[4, 164]   εὐφυὴς ἄνθρωπος. Ἐπὶ τραγῳδίαν ὥρμηκε  νῦν   καὶ τῶν μὲν ὑποκριτῶν πολὺ
[4, 128]   ἐν αὐτῇ γεγραμμένα διατριβῆς ἕνεκα  νῦν   καὶ ψυχαγωγίας. (Ἐν Μακεδονίᾳ, ὡς
[4, 176]   δὲ μόναυλος ἦν  νῦν   καλούμενος καλαμαύλης σαφῶς παρίστησιν Ἡδύλος
[4, 149]   στολαῖς λευκαῖς, (ἃς μέχρι καὶ  νῦν   καλοῦσι πρυτανικὰς ἐσθῆτας. Καὶ κατακλιθέντες
[4, 171]   Ἀλεξάνδρου. Μήποτε δὲ καὶ ὃν  νῦν   καλοῦσι Ῥωμαῖοι προγεύστην τότε οἱ
[4, 154]   ὡς εὑρόντων ἐκείνων ἔτι καὶ  νῦν   Μαντινικὴν ἀποκαλοῦσι. Πρὸς δὲ τούτοις
[4, 160]   Σώπατρος δέ, οὗ τὰ  νῦν   μέμνησαι, ἐν Νεκυίᾳ μνημονεύει οὕτως·
[4, 166]   νῦν· οὐδὲ χλανίδ´ εἶχον, ἀλλὰ  νῦν·   οὐδὲ μύρον εἶχον, ἀλλὰ νῦν·
[4, 166]   πεντάκις τῆς ἡμέρας τότ´, ἀλλὰ  νῦν·   οὐδὲ χλανίδ´ εἶχον, ἀλλὰ νῦν·
[4, 176]   τῷ καλάμῳ αὐλοῦντας καλαμαύλας λέγουσι  νῦν,   (οὕτω καὶ ῥαππαύλας, ὥς φησιν
[4, 144]   οὐρῆσαι ἀντίον ἄλλου. Ταῦτα μέν  νυν   οὕτω φυλάσσεται. Μεθυσκόμενοι δὲ εἰώθασι
[4, 151]   πιστοὺς καὶ οὐδένα ἄκοντα. Καὶ  νῦν   πάρεισιν οὐδέν σε προσαιτοῦντες, ἀλλὰ
[4, 173]   μεμαγμένας. Καλοῦνται δὲ καὶ μέχρι  νῦν   τινες αὐτῶν Χοίρακοι καὶ Ἀμνοὶ
[4, 182]   ἐν τῷ περὶ Ἰσθμίων Οἱ  νῦν,   φησίν, καλούμενοι ναβλισταὶ καὶ πανδουρισταὶ
[4, 165]   δ´ αὐτούς γε φυλάττεσθαι τῶν  νῦν   χαλεπώ τατον ἔργον. (Ἔχουσι γάρ
[4, 159]   τῆς φακῆς λεχθέντα χλευάζουσιν, ἐν  νῷ   ἔχοντες τὰ εἰρημένα Φερεκράτει ἐν
[4, 133]   ἀναστομοῖ τάχιστα τᾀσθητήρια, τό τε  νωκαρῶδες   καὶ κατημβλυωμένον ἐσκέδασε κἀποίησεν ἡδέως
[4, 147]   δὲ νῆστις δέλφακος οἰκετικᾶς καὶ  νῶτος   ἐσῆλθε καὶ ὀσφὺς καὶ μινυρίγματα




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 10/01/2008