HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Athénée de Naucratis, les Deipnosophistes (ou Le Banquet des sages), livre IV

Liste des contextes (ordre alphabétique)


α  =  978 formes différentes pour 1795 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, pages
[4, 132]   προσεγχέας. {Β. Ἀστεῖον σιλουρισμός.  {Α.   Ἂν Βυζαντίους, ἀψινθίῳ σφιν δεῦσον
[4, 161]   κύνας κατεσθίει, τῶν Πυθαγορείων εἷς.  {Α.   Ἀποκτείνας γέ που· οὐκ ἔτι
[4, 170]   σήσαμα. {Β. Ἀλλ´ ἔστιν ἔνδον.  {Α.   Ἀσταφίδα κεκομμένην, μάραθον, ἄνηθον, νᾶπυ,
[4, 175]   ἄγεις εἰς τὸν ὄχλον αὐτό;  {Α.   Διότι φυλὴν περιμένω (σφόδρα φιλονικοῦσαν
[4, 157]   μέγα. ~{Β. Πρώτιστον οὐκ ἀνθηρόν.  {Α.   Ἐπὶ ταύτῃ φέρων εἰς τὸ
[4, 175]   Τίς δ´ ἔσθ´ γίγγρας;  {Α.   Καινὸν ἐξεύρημά τι ἡμέτερον,
[4, 169]   Εἶτ´ οὐκ ἂν εἴποις; Ὕπαγε.  {Α.   Κάκκαβον λέγω· (σὺ δ´ ἴσως
[4, 169]   ἰσοτράπεζος εὐγενής {Β. Τίνα λέγεις;  {Α.   Καρύστου θρέμμα, γηγενής, ζέων— {Β.
[4, 159]   σοι καὶ τράπεζα καὶ φακοί.  {Α.   Μή μοι φακούς, μὰ τὸν
[4, 131]   τῶν πλευρῶν διακόψειεν τὸ μέτωπον.  {Α.   Οἶνοι δέ σοι, λευκός, γλυκύς,
[4, 170]   δεῖ· λήψομαι γὰρ πάντ´ ἐγώ.  {Α.   Ὀρθῶς γε· πρῶτον μὲν λάβ´
[4, 166]   οὐσίαν, ὥσπερ Πολύευκτος καλός;  {Α.   Οὐ δῆτ´, ἀλλ´ ὅτι ἄρρην
[4, 175]   δὲ νάβλας τί ἐστιν;  {Α.   Οὐκ οἶδας, ἐμβρόντητε σύ; {Β.
[4, 132]   γὰρ αὐτὸν ἐπριάμην ὀκτὼ ὀβολῶν.  {Α.   Ὀψάριον αὐτὸ τοῦτο παραθήσεις μόνον,
[4, 150]   Αἰγύπτια δεῖπνα Πρωταγορίδης ἐν τῷ  αʹ   περὶ Δαφνικῶν ἀγώνων διδάσκει ἡμᾶς
[4, 154]   αὐτῶν ἀποτυμπανισθῆναι. (Ἕρμιππος δ´ ἐν  αʹ   περὶ νομοθετῶν τῶν μονομαχούντων εὑρετὰς
[4, 132]   οὖν ἔχεις; {Β. Ὄστρεια πολλά.  {Α.   Πίνακά μοι τούτων παραθήσεις αὐτὸν
[4, 132]   ἐστὶ πρὸς σὲ τὸν μάγειρον;  {Α.   Τῆς τέχνης ἡγεμονία τίς ἐστιν
[4, 175]   ἐμβρόντητε σύ; {Β. Μὰ Δία.  {Α.   Τί φής; Οὐκ οἶσθα νάβλαν;
[4, 176]   Οὗτος Σύρε. {Β. Ποῖον μόναυλον;  {Α.   Τὸν κάλαμον. Σώπατρος Βακχίδι· Καὶ
[4, 141]   δ´ Σκήψιος ἐν τῷ  αʹ   τοῦ Τρωικοῦ διακόσμου τὴν τῶν
[4, 161]   διάγουσι καὶ τοιαῦτα κακοπαθοῦσί που;  {Α.   Τρυφῶσιν οὗτοι πρὸς ἑτέρους. Ἆρ´
[4, 175]   ὄργανον Νεάνθης Κυζικηνὸς ἐν  αʹ   Ὥρων (εὕρημα εἶναι λέγει Ἰβύκου
[4, 163]   ἄχει μεγάλῳ βεβολημένα, εἴπερ ἅπασιν  (ἁ   κακόφρων Τέρψις κρεῖσσον ἐμοῦ κέκριται.
[4, 163]   Σικυώνιος ἐν ἐπιγράμμασιν· Ἅδ´ ἐγὼ     τλάμων Ἀρετὰ παρὰ τῇδε κάθημαι
[4, 147]   τ´ ἐρίφων τε καὶ ἀρνῶν,     θ´ ὑπερωμόκρεως χορδὰ γλυκίστα (μιξεριφαρνογενής,
[4, 140]   ἄλφιτα γάρ ἐστιν ἐλαίῳ δεδευμένα,     φησι Νικοκλῆς Λάκων κάπτειν
[4, 172]   ἀγνοῶν δὲ καὶ περὶ Δηλίων     Ἀπολλόδωρος Ἀθηναῖος εἴρηκεν ὅτι
[4, 183]   ὑπᾴδει σφιν σοφὸς κιθάρᾳ παριαμβίδας·     δὲ γεγάθει πυκινῶν κρεγμῶν ἀκροαζομένα.
[4, 137]   Ἀττικηρῶς οὐδ´ ἀπηκριβωμένως λιμῷ παρελθεῖν     δεῖ καθ´ ἓν ἕκαστον αὐτοῖς
[4, 184]   οἳ διὰ τὸ πένεσθαι διδάσκοντες     ἠπίσταντο πολλοὺς κατεσκεύασαν ἄνδρας ἐλλογίμους.
[4, 160]   ἄνδρες δαιτυμόνες, οὐκ ἀναγινώσκοντες βιβλία     μόνα παιδεύει (τούς γε ἐπιθυμοῦντας
[4, 175]   ἡμῖν, ἄκουε καὶ περὶ αὐτοῦ     νῦν ἔχω σοι λέγειν ἐν
[4, 134]   Μοῦσα, πολύτροφα καὶ μάλα πολλά,     Ξενοκλῆς ῥήτωρ ἐν Ἀθήναις δείπνισεν
[4, 147]   κοὔ κε λέγοι τις πάνθ´     παρῆν ἐτύμως ὔμμιν, παρέπαισε δὲ
[4, 135]   χεῖρα οὐδ´ ἔφθην τρώσας μιν,  ἄασε   δὲ Φοῖβος Ἀπόλλων. Ὡς δὲ
[4, 143]   Κρῆτες καθήμενοι συσσιτοῦσι· (καὶ ὅτι  ἀβαμβάκευστα   τοῖς ὀφρανοῖς παρατίθεται· καὶ ὅτι
[4, 143]   ἰσομερεῖς εἶναι· παρατίθεται δ´ αὐτοῖς  ἀβαμβάκευτα   τῇ κράσει καθ´ ἕκαστα τῶν
[4, 168]   ἐτίμησαν αὐτούς. Καὶ Δημόκριτον δ´  Ἀβδηρῖται   δημοσίᾳ κρίνοντες ὡς κατεφθαρκότα τὰ
[4, 133]   οὐ τέττιγα. Νικόστρατος δ´ ἐν  Ἅβρᾳ·   Πίναξ πρῶτος τῶν μεγάλων
[4, 146]   καὶ τὴν χολήν, ὅτι ἔστ´  ἄβρωτα   τοῖς θεοῖς ἐπιθέντες αὐτοὶ τἄλλα
[4, 173]   παρασίτῳ τόπος οὗτος τρία μόνος  ἀγαθὰ   κεκτῆσθαι δοκεῖ, εὔοψον ἀγοράν, παντοδαπὸν
[4, 155]   καὶ ὑποδούμενον Σικυώνια διατελεῖν ὀρχούμενον.  Ἀγαθαρχίδης   δ´ Κνίδιος ἐν ὀγδόῃ
[4, 168]   τῷ οἴνῳ, οὐ τοῖς συμπόταις.  Ἀγαθαρχίδης   δ´ Κνίδιος ἐν τῇ
[4, 135]   περισσῶς τέκτονες ἄνδρες, τρηχεῖ´ ἀλλ´  ἀγαθὴ   κουροτρόφος· οὐ γὰρ ἔγωγε ἧς
[4, 133]   ἡδυσμάτων. Ἐβόων δ´ ἅπαντες, ὡς  ἀγαθὴν   ἅλμην ποιεῖς. Ἤσθιον δὲ καὶ
[4, 163]   τοὺς σώφρονας ἐνταυθοῖ καλῶ, τοὺς  ἀγαθὸν   αὑτοῖς οὐ διδόντας οὐδὲ ἕν,
[4, 175]   οἶσθα νάβλαν; Οὐδὲν οὖν οἶσθ´  ἀγαθόν.   Οὐδὲ σαμβυκίστριαν; Καὶ τὸ τρίγωνον
[4, 166]   ἵν´ οὕτως ᾔσθετο οἷον παραλαβὼν  ἀγαθὸν   οὐκ ἐφείσατο. ΗΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΘ' (Πυθοδήλου
[4, 162]   πάντως ἂν εἴη καὶ στρατηγὸς  ἀγαθός,   μόνον τοῦτο διὰ τῶν ἔργων
[4, 143]   πράξεων καὶ τοὺς γενομένους ἄνδρας  ἀγαθοὺς   ἐπαινοῦσι, προτρεπόμενοι τοὺς νεωτέρους εἰς
[4, 129]   δεικνὺς ἄνω πλήρη οὖσαν πολλῶν  ἀγαθῶν·   ἦσαν γὰρ ἐν αὐτῷ συνωπτημέναι
[4, 159]   Εἰσαγωγῇ τῇ εἰς τὴν περὶ  ἀγαθῶν   καὶ κακῶν πραγματείαν νεανίσκον φησί
[4, 131]   γὰρ ἐλλείπει δόμος ἡμέτερος, ποίων  ἀγαθῶν;   Οὐ σμύρνης ἐκ Συρίας ὀδμαὶ
[4, 136]   τραπέζης, ζώνην θ´, ἣν φορέεσκεν  ἀγαλλομένη   περὶ δειρήν, εἰς λέχος ἡνίκ´
[4, 137]   τοὺς ἀριστεῖς συνάγων πρὸς τὸν  Ἀγαμέμνονα   Φύρετο δ´ ἄλφιτα» φησίν. (Χρύσιππός
[4, 159]   ψέγων τραπέζαις εἴ τις ἐξογκοῖτ´  ἄγαν,   τἀρκοῦν ἐπαινῶν· οὐ γὰρ ἐν
[4, 148]   ἔστιν ἀποβλέποντας τὰ ὑπὲρ ἡμᾶς  ἀγαπᾶν   τὴν Ἑλληνικὴν πενίαν, λαμβάνοντας πρὸ
[4, 146]   μὲν ἠγορασμένον (δραχμῶν ἄγω προβάτιον  ἀγαπητὸν   δέκα, αὐλητρίδας δὲ καὶ μύρον
[4, 152]   δὲ ποτὸν οἱ διακονοῦντες ἐν  ἀγγείοις   περιφέρουσιν ἐοικόσι μὲν ἀμβίκοις,
[4, 169]   εἴτε σίττυβον; Πλὴν ὅτι λέγεις  ἀγγεῖον   οἶδα. Εὔβουλος δ´ ἐν Ἴωνι
[4, 135]   λοπάδες τόσαι ἐστιχόωντο. Ἶρις δ´  ἄγγελος   ἦλθε ποδήνεμος, ὠκέα τευθίς, πέρκη
[4, 175]   {Β. Διὰ τί δ´ οὐκ  ἄγεις   εἰς τὸν ὄχλον αὐτό; {Α.
[4, 131]   λαβεῖν δύο μὲν ξανθῶν ἵππων  ἀγέλας   αἰγῶν τ´ ἀγέλην χρυσοῦν τε
[4, 131]   ξανθῶν ἵππων ἀγέλας αἰγῶν τ´  ἀγέλην   χρυσοῦν τε σάκος φιάλην τε
[4, 136]   Παῖς δέ τις ἐκ Σαλαμῖνος  ἄγεν   τρισκαίδεκα νήσσας, λίμνης ἐξ ἱερῆς,
[4, 134]   εἰσελθὼν ἄφνω. Καὶ τοῖς μὲν  ἀγενείοις   ἴσως ἔπεστί τις χάρις· ἀλλ´
[4, 154]   μονομαχοῦσιν. Ἐν γὰρ τοῖς ὅπλοις  ἀγερθέντες   σκιαμαχοῦσι καὶ πρὸς ἀλλήλους ἀκροχειρίζονται,
[4, 171]   εἶπεν· ὅπως ἂν βουλὴ  ἄγῃ   τὰ Ἀπατούρια μετὰ τῶν ἄλλων
[4, 144]   ἂν εἴποι τις ὅσα πραγματεύονται.  (Ἀγησίλαος   δὲ διὰ τὸ φιλόπονος εἶναι
[4, 144]   ἐν Πέρσαις βασιλέων Ξενοφῶν ἐν  Ἀγησιλάῳ   οὕτω γράφει· Τῷ μὲν γὰρ
[4, 135]   (ἔγχελυς, Διὸς εὔχετ´ ἐν  ἀγκοίνῃσι   μιγῆναι, ἐκ Κωπῶν, ὅθεν ἐγχέλεων
[4, 142]   ὅλην τὴν συνουσίαν, ὅτε τὸν  ἀγκῶνα   ἅπαξ ἐρείσειαν Εἰς δὲ τὴν
[4, 142]   ἐνίους τῶν παραληφθέντων ὀκνεῖν τὸν  ἀγκῶνα   ἐπὶ τὰ προσκεφάλαια ἐρείδειν.
[4, 176]   πολέμων ὄργανα. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΔ' Οὐκ  ἀγνοῶ   δὲ ὅτι Ἀμερίας Μακεδὼν
[4, 172]   νίκασεν Μελέαγρος. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΒ' (Οὐκ  ἀγνοῶν   δὲ καὶ περὶ Δηλίων
[4, 160]   κυρίῳ ἐπ´ ἐξαγωγῇ, τὴν φρόνησιν  ἀγνοῶν.   (Μετὰ παρρησίας γὰρ ἐρῶ πρὸς
[4, 153]   χρόνον παρὰ τῷ Ἀρσάκει διέτριψεν  ἀγόμενος   βασιλικῶς, γράφει καὶ ταῦτα· Παρὰ
[4, 130]   τῆς μέθης ὁπότε τι τῶν  ἀγομένων   θεασαίμεθα πάντες ἐξενήφομεν, ὀρθοὶ τὸ
[4, 155]   Ἀλεξάνδρου πατὴρ ποτήριον χρυσοῦν ὁλκὴν  ἄγον   πεντήκοντα δραχμὰς κεκτημένος τοῦτο ἐλάμβανε
[4, 156]   ἀνέτεινες γὰρ ἡμᾶς ὥσπερ νηστείαν  ἄγοντας   καὶ περιμένοντας τὸ ἀνατέλλον ἄστρον,
[4, 131]   φασὶν (βουβαυκαλόσαυλα γενέσθαι· κατὰ τὴν  ἀγορὰν   μὲν ὑπεστρῶσθαι στρώμαθ´ ἁλουργῆ μέχρι
[4, 173]   μόνος ἀγαθὰ κεκτῆσθαι δοκεῖ, εὔοψον  ἀγοράν,   παντοδαπὸν ὁρμοῦντ´ ὄχλον, αὐτοὺς παρασίτους
[4, 165]   ἡδυλογοῦσιν ἅπασιν ἀεὶ κατὰ τὴν  ἀγορὰν   περιόντες. Ἐπὶ τοῖς δὲ βάθροις
[4, 141]   Τῶν δὲ κομιζομένων οὐδεὶς οὐθὲν  ἀγοράσας   εἴωθεν φέρειν· οὔτε γὰρ ἡδονῆς
[4, 171]   τῶν ἐπιτραπεζωμάτων. Ἐκάλουν δὲ καὶ  ἀγοραστὴν   τὸν τὰ ὄψα ὠνούμενον, νῦν
[4, 171]   λέγων· Διάκονον δ´ ἂν καὶ  ἀγοραστὴν   τὸν τοιοῦτον ἐθέλοιμεν προῖκα λαβεῖν;
[4, 171]   Φανίῳ· Φειδωλὸς ἦν καὶ μέτριος  ἀγοραστής.   Ὀψώνην δ´ εἴρηκεν Ἀριστοφάνης ἐν
[4, 139]   Ἐν δὲ τῇ πόλει κοπίδας  ἄγουσι   καὶ τοῖς Τιθηνιδίοις καλουμένοις ὑπὲρ
[4, 171]   τῆς ἡμέρας ἧς οἱ προτένθαι  ἄγουσι   πέντε ἡμέρας. Ὅτι δ´ εἶχον
[4, 141]   οἱ φιδίται· καὶ τῶν μὲν  ἀγρευομένων   ὑφ´ αὑτῶν ἐνίοτε οἱ πολλοί,
[4, 171]   Μνημονεύει αὐτῶν καὶ Φερεκράτης ἐν  Ἀγρίοις·   Μὴ θαυμάσῃς· τῶν γὰρ προτενθῶν
[4, 138]   λάχανά γε οἷα δὴ ἐν  ἀγροῖς   ἑψήματα (τε) ἑψήσονται. Καὶ τραγήματά
[4, 168]   περὶ χαρακτήρων εἴρηκεν, κατατρέχοντες τὸν  ἀγρόν,   διαρπάζοντες τὴν οἰκίαν, λαφυροπωλοῦντες τὰ
[4, 139]   κατὰ τὸν καιρὸν τοῦτον εἰς  ἀγρὸν   (καὶ) πρὸς τὴν Κορυθαλίαν καλουμένην
[4, 135]   ἐκ Κωπῶν, ὅθεν ἐγχέλεων γένος  ἀγροτεράων,   παμμεγέθης, ἣν οὔ κε δύ´
[4, 170]   λήψομαι· ἐπὶ τοῦτ´ ἀπέστειλ´ ἐξ  ἀγροῦ   μ´ δεσπότης. Ἐκάλουν δὲ
[4, 130]   οἳ μὲν οἰκίας, οἳ δὲ  ἀγρούς,   οἳ δὲ ἀνδράποδ´ ὠνήσασθαι. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
[4, 155]   οὕτως· Καὶ οὔτ´ ἂν ἐπ´  ἀγρῶν   ἴδοις οὔτ´ ἐν ἄστεσιν ὅσων
[4, 141]   ὧν ἂν ὥρα ἐκ τῶν  ἀγρῶν   (ὅσον εἰς αὐτὴν τὴν συνουσίαν,
[4, 155]   φησί τινας ἐν τοῖς συμποσίοις  ἀγχόνην   παίζειν βρόχον ἀρτήσαντας ἔκ τινος
[4, 136]   ἔτρεμον· ἐν δὲ σίναπυ κεῖτ´  ἀγχοῦ   γλυκὺ πλείονα χρυσὸς ὢν ἀπερύκων.
[4, 146]   τοῖς θεοῖς μὲν ἠγορασμένον (δραχμῶν  ἄγω   προβάτιον ἀγαπητὸν δέκα, αὐλητρίδας δὲ
[4, 141]   παρὰ Λακεδαιμονίοις μίμημα εἶναι στρατιωτικῆς  ἀγωγῆς.   όπους μὲν γὰρ εἶναι θʹ
[4, 137]   πράσα« ὑπόμνησιν ποιουμένους τῆς ἀρχαίας  ἀγωγῆς.   Σόλων δὲ τοῖς ἐν πρυτανείῳ
[4, 184]   αὐτὸς Ἴων φησίν· Ἔκτυπον  ἄγων   βαρὺν αὐλὸν τρέχοντι ῥυθμῷ, οὕτω
[4, 150]   βασιλεύς, Ὦχος αὐτὸν φιλανθρώπως  ἄγων   ἐκάλεσε καὶ ἐπὶ δεῖπνον. Τῆς
[4, 155]   τιμήσας οἷς προσήκει καὶ μονομαχίας  ἀγῶνα   ἔθηκεν, εἰς ὃν κατέβησαν τέσσαρες
[4, 154]   κατέσκηψ´, ἔς τε μονομάχου πάλης  ἀγῶνα   νῦν ἑστᾶσιν. Ἔοικεν δὲ πεποιῆσθαι
[4, 156]   σὲ περὶ τῶν ἐπιφανῶν κλήσεων  ἀγωνιῶ   μή ποτε εἰς πληθώραν ἐμπεσὼν
[4, 150]   ἐν τῷ αʹ περὶ Δαφνικῶν  ἀγώνων   διδάσκει ἡμᾶς λέγων οὕτως· Τρίτη
[4, 163]   Μνασάλκης Σικυώνιος ἐν ἐπιγράμμασιν·  Ἅδ´   ἐγὼ τλάμων Ἀρετὰ παρὰ
[4, 136]   δ´ οὐχ ὑπέμεινε, βιάζετο γὰρ  ἀδέεσσι·   δάμνα μιν ζωμός τε μέλας
[4, 131]   δ´ αὐτοῖς Ἀντιγενείδαν, Ἀργᾶν δ´  ᾄδειν   καὶ κιθαρίζειν Κηφισόδοτον τὸν Ἀχαρνῆθεν·
[4, 158]   Ὀδυσσέως τοῦ φρονιμωτάτου καὶ συνετωτάτου  ἀδελφὴν   Φακῆν καλουμένην, ἣν ἄλλοι τινὲς
[4, 184]   καὶ φυγαδεύσας τῶν κατὰ τὸν  ἀδελφὸν   αὐτοῦ ἐφηβησάντων ἐποίησε πλήρεις τάς
[4, 142]   ἐπὶ τὸ πολὺ μετὰ τοῦ  ἀδελφοῦ   κατακείμενος μετά τινος τῶν
[4, 149]   Ἀπὸ δὲ τῶν σπονδῶν παιὰν  ᾄδεται.   Ὅταν δὲ τοῖς ἥρωσι θύωσι,
[4, 144]   ἐόντες βουλεύωνται. Καὶ ἢν μὲν  ἅδῃ   καὶ νήφουσι, χρέονται αὐτῷ· εἰ
[4, 144]   τῶν πρηγμάτων· (τὸ δ´ ἂν  ἅδῃ   σφίσι βουλευομένοισι, τοῦτο τῇ ὑστεραίῃ
[4, 128]   ταῦτα τοῖς δούλοις καὶ ὡς  ἄδην   εἴχομεν βρώσεως ἐχερνιψάμεθα. Καὶ στέφανοι
[4, 152]   βουλομένοις εἰσερχομένοις τῶν παρασκευασθέντων ἀπολαύειν  ἀδιαλείπτως   διακονουμένους. Ἀφορίσαντος δ´ αὐτοῦ προθεσμίαν
[4, 163]   συμβολὰς ἔχων νήφεις; Τί τηλικοῦτον  ἀδικεῖς   τοὺς θεούς; (Τί τἀργύριον, ἄνθρωπε,
[4, 167]   ἑταίραν ἔχω τὴν καλλίστην καὶ  ἀδικῶ   οὐδένα καὶ πίνω Χῖον οἶνον
[4, 139]   χιτῶσιν ἀνεζωσμένοις καὶ πρὸς αὐλὸν  ᾄδοντες   πάσας ἅμα τῷ πλήκτρῳ τὰς
[4, 130]   χορὸς εἰσῆλθεν ἀνθρώπων ἑκατὸν ἐμμελῶς  ᾀδόντων   γαμικὸν ὕμνον, μεθ´ οὓς ὀγχηστρίδες
[4, 145]   ἔνιοι. Καὶ παρὰ τὸ δεῖπνον  ᾄδουσί   τε καὶ ψάλλουσιν αἱ παλλακαὶ
[4, 145]   ἐξάρχει, αἱ δὲ ἄλλαι ἁθρόως  ᾄδουσι.   Τὸ δὲ δεῖπνον, φησί, τὸ
[4, 139]   ὀξέος δὲ τόνου τὸν θεὸν  ᾄδουσιν·   ἄλλοι δ´ ἐφ´ ἵππων κεκοσμημένων
[4, 139]   καὶ τῶν ἐπιχωρίων τινὰ ποιημάτων  ᾄδουσιν,   ὀρχησταί τε (ἐν) τούτοις ἀναμεμιγμένοι
[4, 139]   εἰς τὸν θεὸν παιᾶνα οὐκ  ᾄδουσιν   οὐδ´ ἄλλο τι τοιοῦτον (εἰσάγουσιν)
[4, 132]   σύ, κἀκεῖνο καὶ τοῦτ´, ἀλλ´  ἀδύνατα   βούλομαι· (οὔτε στόματα γὰρ οὔτε
[4, 140]   κἄρτοι καὶ δωμός τοι μάλα  ἁδύς,   διαρρήδην λέγων μάζας ἐν ταῖς
[4, 174]   περὶ Ἄδωνιν θρήνων· τὸν γὰρ  Ἄδωνιν   Γίγγρην καλεῖτε ὑμεῖς οἱ Φοίνικες,
[4, 174]   τῶν Φοινίκων ἀπὸ τῶν περὶ  Ἄδωνιν   θρήνων· τὸν γὰρ Ἄδωνιν Γίγγρην
[4, 155]   δραχμὰς κεκτημένος τοῦτο ἐλάμβανε κοιμώμενος  ἀεὶ   καὶ πρὸς κεφαλὴν αὑτοῦ κατετίθετο.
[4, 165]   ἄνθος ἥβης· εἶθ´ ἡδυλογοῦσιν ἅπασιν  ἀεὶ   κατὰ τὴν ἀγορὰν περιόντες. Ἐπὶ
[4, 144]   οἱ τύραννοι. Ἔκπλεῳ γὰρ αὐτοῖς  ἀεὶ   παρεσκευασμέναι οὐδεμίαν ἐν ταῖς ἑορταῖς
[4, 141]   παρακείμενός ἐστιν. Ὄψον δὲ ταὐτὸν  ἀεί   ποτε πᾶσίν ἐστιν, ὕειον κρέας
[4, 162]   ὃς περὶ ταῦτα τὴν διάνοιαν  ἀεὶ   στρέφων πιστευθείς, ὥς φησιν Ἕρμιππος
[4, 141]   δὲ μάγειροι σημαίνουσι τοὺς  ἀεί   τι κομίζοντας εἰς μέσον, ἵνα
[4, 141]   Μετὰ δὲ τὸ δεῖπνον εἴωθεν  ἀεί   τι παρά τινος κομίζεσθαι, ἐνίοτε
[4, 164]   οἱ φιλόσοφοι περὶ τὰ δεῖπνα  ἀεὶ   τὸν νοῦν ἔχετε, δέον ὑμᾶς
[4, 136]   μεγαθύμῳ. Σάνδαλα δ´ αὖ παρέθηκεν  ἀειγενῆ   ἀθανατάων, (βούγλωσσόν θ´, ὃς ἔναιεν
[4, 172]   οὕτω γὰρ Ὅμηρος ἠδὲ Στασίχορος  ἄεισε   λαοῖς. (Ὁ γὰρ Στησίχορος οὕτως
[4, 139]   γάρ τύ τις ἐπ´ αἶκλον  ἀέκων,   τὺ δὲ ἑκὼν ᾤχεο τρέχων.
[4, 133]   βορέῃσι, προσφιλέας χειμῶνι καὶ οἰκουροῖσιν  ἀεργοῖς·   θερμοῖς δ´ ἰκμανθεῖσαι ἀναζώους´ ὑδάτεσσι.
[4, 152]   σπάνιν καὶ διὰ τὸ ἀσύνηθες  ἀηδὲς   αὐτοῖς φαίνεται. Ὅταν δὲ πλείονες
[4, 172]   οἷς μὴ δεῖ φησιν· Μάγειρ´,  ἀηδής   μοι δοκεῖς εἶναι σφόδρα. Πόσας
[4, 132]   ἡμῶν ἥδεται τοῖς Ἀττικοῖς δείπνοις.  ~Ἀηδία   γάρ ἐστιν Ἀττικὴ (ὥσπερ ξενική·
[4, 133]   κερκώπην, γύναι, οὐ κίτταν, οὐκ  ἀηδόν´,   οὐ χελιδόνα, οὐ τρυγόν´, οὐ
[4, 132]   κεκαρυκευμένα μᾶλλον προσεδέξατ´. Ἀρκαδικὸς τοὐναντίον  ἀθάλασσος   ὢν τοῖς λοπαδίοις ἁλίσκεται· Ἰωνικὸς
[4, 136]   Σάνδαλα δ´ αὖ παρέθηκεν ἀειγενῆ  ἀθανατάων,   (βούγλωσσόν θ´, ὃς ἔναιεν ἐν
[4, 135]   καὶ θνητὸς ἐὼν ἕπετ´ ἰχθύσιν  ἀθανάτοισιν.   Οἴη δ´ αὖ θύννου κεφαλὴ
[4, 131]   σκορόδων, ἀφύης, σκόμβρων, ἐνθρυμματίδων, πτισάνης,  ἀθάρης,   κυάμων, λαθύρων, ὤχρων, δολίχων, μέλιτος,
[4, 168]   ἔφη Ἐπιδίδωμι κἀγώ, καὶ οἱ  Ἀθηναῖοι   ὁμοθυμαδὸν ἀνεβόησαν Εἰς ἀκολασίαν. Ἦν
[4, 165]   μνήματος τοῦ πατρός, εἰς  Ἀθηναῖοι   χιλίας ἀνάλωσαν δραχμάς, τοὺς λίθους
[4, 164]   δεῖπνα λαμπρὰ παρασκευάζεται, ὑπὲρ τὸν  Ἀθηναῖον   Χαιρεφῶντα ἐκεῖνον, περὶ οὗ φησιν
[4, 151]   δέκα μνῶν. Γνήσιππος δέ τις  Ἀθηναῖος   ἀναστὰς εἶπεν ὅτι ἀρχαῖος εἴη
[4, 172]   περὶ Δηλίων Ἀπολλόδωρος  Ἀθηναῖος   εἴρηκεν ὅτι μαγείρων καὶ τραπεζοποιῶν
[4, 155]   ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΔ' Δίυλλος δ´  Ἀθηναῖος   ἐν τῇ ἐνάτῃ τῶν ἱστοριῶν
[4, 137]   Χιωνίδην ἀναφερομένους Πτωχοὺς ποιήσας τοὺς  Ἀθηναίους   φησίν, ὅταν τοῖς Διοσκούροις ἐν
[4, 137]   καὶ τῆς ἡδονῆς φησιν· Ἐν  Ἀθήναις   δὲ ἱστοροῦσιν οὐ πάνυ ἀρχαίων
[4, 134]   πολλά, Ξενοκλῆς ῥήτωρ ἐν  Ἀθήναις   δείπνισεν ἡμᾶς· (ἦλθον γὰρ κἀκεῖσε,
[4, 130]   ἐλάβομεν. Σὺ δὲ μόνον ἐν  Ἀθήναις   μένων εὐδαιμονίζεις τὰς Θεοφράστου θέσεις
[4, 148]   καὶ αὐτὸν τὸν Ἀντώνιον ἐν  Ἀθήναις   μετὰ ταῦτα διατρίψαντα περίοπτον ὑπὲρ
[4, 159]   Ἰωνίας σφόδρα πλούσιον ἐπιδημῆσαι ταῖς  Ἀθήναις   πορφυρίδα ἠμφιεσμένον ἔχουσαν χρυσᾶ κράσπεδα.
[4, 134]   νῦν ἐστί σοι ἐν ταῖς  Ἀθήναις   ταῖς καλαῖς ἐπιχώριον· ἅπαντες ὀρχοῦντ´
[4, 168]   οὐκ ἦν ὃς οὐκ ἐμίσει  Ἀθηναίων.   Καὶ ὁπότε ἀπαντήσειέ τις αὐτῷ
[4, 166]   μόνον ἀκρατῶς, δὲ τῶν  Ἀθηναίων   καὶ τὰς προσόδους καταμισθοφορῶν διατετέλεκε.
[4, 171]   τὰ Ἀπατούρια μετὰ τῶν ἄλλων  Ἀθηναίων   κατὰ τὰ πάτρια, ἐψηφίσθαι τῇ
[4, 136]   μάγειρος θῆκε φέρων, ἵν´  Ἀθηναίων   κατέκειντο φάλαγγες Χαιρεφόων δ´ ἐνόησεν
[4, 148]   τεγῶν λαμπάσι δᾳδουχουμένης πάσης τῆς  Ἀθηναίων   πόλεως. Καὶ ἔκτοτε ἐκέλευσεν ἑαυτὸν
[4, 184]   τῷ Πόντῳ καθ´ ἑαυτὸν ἔτι  Ἀθηναίων   τε τοὺς ἐπιφανεστάτους, Καλλίαν τε
[4, 184]   αὐλεῖν τ´ ἐδίδαξας; Καὶ τὴν  Ἀθηνᾶν   δέ φησιν Ἐπίχαρμος ἐν Μούσαις
[4, 128]   τῆς Ἀττικῆς αὐλητρίδος ἐμφανίζοντος δεῖπνον  (Ἀθήνησι   γενόμενον Δημητρίῳ τῷ βασιλεῖ, ἐπίκλην
[4, 171]   καὶ ψήφισμα ἐπὶ Κηφισοδώρου ἄρχοντος  Ἀθήνησι   γενόμενον, ἐν ὥσπερ τι
[4, 166]   ἐστι τὰ περὶ τῶν  Ἀθήνησι   δημαγωγῶν, Εὔβουλόν φησι τὸν δημαγωγὸν
[4, 128]   τοῦ βασιλέως δεῖπνον Ἀφροδίσια ἐπιτελοῦντος  Ἀθήνησι   καὶ τὸ Πτολεμαίου τοῦ βασιλέως.
[4, 129]   οἱ κἂν τοῖς Χύτροις τοῖς  Ἀθήνησι   λειτουργήσαντες. Μεθ´ οὓς εἰσῆλθον ἰθύφαλλοι
[4, 156]   τὴν ἑστίασιν. Διονυσίων γὰρ ὄντων  Ἀθήνησι   παρελήφθην πρὸς αὐτόν. Κατέλαβον δὲ
[4, 175]   θεάτρῳ μὲν οὐδεπώποτε ἔδειξ´,  Ἀθήνησιν   δὲ κατακεχρημένον ἐν συμποσίοις ἤδη
[4, 136]   ἕτοιμος· οὐ μὴν οὐδ´ ἄρ´  ἄθικτος   ἔην, πόθεον δὲ καὶ ἄλλοι.
[4, 135]   ἣν οὔ κε δύ´ ἀνέρες  ἀθλητῆρες,   οἷοι ἄρ´ Ἀστυάναξ τε καὶ
[4, 161]   τάδε· Τῶν Πυθαγορικῶν δ´ ἔτυχον  ἄθλιοί   τινες ἐν τῇ χαράδρᾳ τρώγοντες
[4, 156]   ἡδὺ μὴ δεδοικότα, μαλακῶς καθεύδειν  ἄθλιον   δεδοικότα. (Ἀλλ´ γε Παρμενίσκος
[4, 129]   Εἷς δὲ τῶν συνδειπνούντων ἡμῖν  ἄθλιος   οὐ δυνάμενος πιεῖν ἀνακαθίσας ἔκλαιεν
[4, 155]   ἑόρακεν κακόν· ~(τῶν μονομαχούντων ἐσμὲν  ἀθλιώτεροι.   Ὅτι δὲ καὶ οἱ ἔνδοξοι
[4, 172]   Στησιχόρου Ἰβύκου ἐν τοῖς  Ἄθλοις   ἐπιγραφομένοις εἰρηκότος φέρεσθαι τῇ παρθένῳ
[4, 172]   ἐν τῷ προκειμένῳ ᾄσματι τοῖς  Ἄθλοις·   Θρῴσκων μὲν γὰρ Ἀμφιάραος, ἄκοντι
[4, 154]   ὥστε τοὺς κληρονόμους κομίσασθαι τὸ  ἆθλον·   καὶ πολλάκις ἀπογραφομένους πλείους δικαιολογεῖσθαι
[4, 157]   Νόστων Μετὰ τὸ συντελέσαι τοὺς  ἄθλους   Ἡρακλέα Εὐρυσθέως θυσίαν τινὰ ἐπιτελοῦντος
[4, 145]   Πέρσαις τοῖς ἐν δυναστείᾳ οὖσιν  ἁθρόα   πάντα τὰ σιτία ἐπὶ τὴν
[4, 167]   οὗτοι σχεδὸν ἅπαντες εἰς Μακεδονίαν  ἀθροισθέντες   ἑταῖροι Φιλίππου προσηγορεύοντο. Εἰ δὲ
[4, 145]   μὲν ἐξάρχει, αἱ δὲ ἄλλαι  ἁθρόως   ᾄδουσι. Τὸ δὲ δεῖπνον, φησί,
[4, 148]   καὶ νεβρίδας καὶ παντοδαπὰ (ἄλλ´  ἀθύρματα   Διονυσιακὰ ἐξαρτήσαντα μετὰ τῶν φίλων
[4, 171]   βουλευτὰς τὰς ἡμέρας ἅσπερ καὶ  αἱ   ἄλλαι ἀρχαὶ αἱ ἀφεταὶ ἀπὸ
[4, 171]   ἅσπερ καὶ αἱ ἄλλαι ἀρχαὶ  αἱ   ἀφεταὶ ἀπὸ τῆς ἡμέρας ἧς
[4, 140]   ταῖς κοπίσι παρατίθεσθαι τοῦτο γὰρ  αἱ   βάρακες δηλοῦσιν, οὐχὶ τολύπας, ὥς
[4, 157]   γὰρ ἐπίστασθε, ταλαίπωροι, ὅτι  αἱ   βαρεῖαι αὗται τροφαὶ φράττουσι τὸ
[4, 161]   δ´ ἔνδοθεν τὴν χεῖρα, καθάπερ  αἱ   γυναῖκες, κατέφαγε πάμπολλα καὶ ταχύτατα,
[4, 145]   αὐτῷ, καὶ μία μὲν ἐξάρχει,  αἱ   δὲ ἄλλαι ἁθρόως ᾄδουσι. Τὸ
[4, 141]   δὲ τὰ μὲν κάμματα ψαιστά,  αἱ   δὲ καμματίδες αἷς κάπτουσι τὰ
[4, 147]   τευθίδες, φίλε, κἀξανθισμέναι καρῖδες  αἱ   κυφαὶ παρῆλθον. Θρυμματίδες δ´ ἐπὶ
[4, 145]   δεῖπνον ᾄδουσί τε καὶ ψάλλουσιν  αἱ   παλλακαὶ αὐτῷ, καὶ μία μὲν
[4, 146]   καὶ ἄριστον, ἀνάστατοι ἂν ἐγεγόνεσαν  αἱ   πόλεις. Καὶ ἐν τῇ θʹ
[4, 167]   αἱ στρατεῖαι, τὰ δὲ καὶ  αἱ   πολυτέλειαι θρασεῖς αὐτοὺς εἶναι προετρέποντο
[4, 167]   μὲν γὰρ οἱ πόλεμοι καὶ  αἱ   στρατεῖαι, τὰ δὲ καὶ αἱ
[4, 139]   ὑπὲρ τῶν παίδων· κομίζουσι γὰρ  αἱ   τιτθαὶ τὰ ἄρρενα παιδία κατὰ
[4, 151]   αὐτὰ ἐποίουν, καθ´ οὓς καὶ  αἱ   τράπεζαι ἔκειντο. Ἀρκὰς δέ τις
[4, 151]   πρὸς τοῖς κρέασι. Μάλιστα δ´  αἱ   τράπεζαι κατὰ τοὺς ξένους αἰεὶ
[4, 144]   ταῖς ἑορταῖς ἐπίδοσιν ἔχουσιν αὐτῶν  αἱ   τράπεζαι· ὥστε ταύτῃ πρῶτον τῇ
[4, 143]   οἱ παρόντες· ἑξῆς δ´ εἰσὶν  αἱ   τῶν ἄλλων. Παρατίθεται δὲ τῶν
[4, 139]   ξυλίνων ἁρμάτων) φέρονται πολυτελῶς κατεσκευασμένων,  αἳ   δ´ ἐφ´ ἁμίλλαις ἁρμάτων ἐζευγμένων
[4, 130]   οὓς ὀγχηστρίδες διεσκευασμέναι τρόπον Νηρηίδων,  αἳ   δὲ Νυμφῶν. (Τοῦ πότου δὴ
[4, 136]   αἳ Ζηνὸς Ὀλυμπίου εἰσὶν ἀοιδοί,  αἳ   δὴ γήραι κυφαὶ ἔσαν, χρησταὶ
[4, 136]   οἶδε, Ποσειδάωνος ὑποδμώς, ~(καρῖδές θ´,  αἳ   Ζηνὸς Ὀλυμπίου εἰσὶν ἀοιδοί, αἳ
[4, 139]   ᾠδὴν ποιοῦνται. (Τῶν δὲ παρθένων  αἳ   μὲν ἐπὶ καννάθρων (καμαρωτῶν ξυλίνων
[4, 155]   βασιλέα καὶ τὴν βασίλισσαν ἐν  Αἰγαίαις   καὶ μετ´ αὐτῶν τὴν Κύνναν
[4, 138]   Θύουσι δ´ ἐν ταῖς κοπίσιν  αἶγας,   ἄλλο δ´ οὐδὲν ἱερεῖον· ~(καὶ
[4, 143]   οἴκους. Τῶν δὲ δούλων ἕκαστος  Αἰγιναῖον   φέρει στατῆρα κατὰ κεφαλήν. Διῄρηνται
[4, 141]   εἰς ὀψωνίαν περὶ δέκα τινὰς  Αἰγιναίους   ὀβολούς. Σφαῖρος δ´ ἐν τρίτῳ
[4, 150]   εὐτελεστέρας. Τίνα δ´ ἦν τὰ  Αἰγύπτια   δεῖπνα Πρωταγορίδης ἐν τῷ αʹ
[4, 150]   ἐν τοῖς Αἰγυπτιακοῖς προκρίνων τὰ  Αἰγυπτιακὰ   δεῖπνα τῶν Περσικῶν Αἰγυπτίων ἐπιστρατευσάντων,
[4, 150]   Τρίτη δέ ἐστιν ἰδέα δείπνων  Αἰγυπτιακὴ   τραπεζῶν μὲν οὐ παρατιθεμένων, (πινάκων
[4, 150]   δίκαιος. (Λυκέας δ´ ἐν τοῖς  Αἰγυπτιακοῖς   προκρίνων τὰ Αἰγυπτιακὰ δεῖπνα τῶν
[4, 150]   Κακὸν κακῶς σε, ἔφη,  Αἰγύπτιε,   ἀπολέσειαν οἱ θεοί, ὅστις δεῖπνα
[4, 172]   ἐν οἷς περὶ τῆς παρ´  Αἰγυπτίοις   ἀνθρωποθυσίας διηγεῖται, πολλὰ μὲν ἐπιθεῖναι
[4, 150]   ποτε γενομένοις μαγείροις παρασκευάσαι σοι  Αἰγύπτιον   δεῖπνον. Καὶ κελεύσαντος ἐπεὶ παρεσκευάσθη,
[4, 150]   οὖν παρασκευῆς γενομένης λαμπρᾶς  Αἰγύπτιος   κατεγέλα ὡς εὐτελῶς τοῦ Πέρσου
[4, 175]   γὰρ ἐν τῷ προειρημένῳ συγγράμματι  Αἰγυπτίους   φησὶν λέγειν τὸν μόναυλον Ὀσίριδος
[4, 150]   ἐπεὶ ἐγένετο αἰχμάλωτος τῶν  Αἰγυπτίων   βασιλεύς, Ὦχος αὐτὸν φιλανθρώπως
[4, 150]   τὰ Αἰγυπτιακὰ δεῖπνα τῶν Περσικῶν  Αἰγυπτίων   ἐπιστρατευσάντων, φησίν, ἐπὶ Ὦχον τὸν
[4, 147]   Κλεοπάτρας ἀναγράφων συμπόσιον τῆς τελευταίας  (Αἰγύπτου   βασιλευσάσης, γημαμένης δ´ Ἀντωνίῳ τῷ
[4, 184]   ἁπάσης κατὰ τὸν ἕβδομον βασιλεύσαντα  Αἰγύπτου   Πτολεμαῖον, (τὸν κυρίως ὑπὸ τῶν
[4, 131]   δύο μὲν ξανθῶν ἵππων ἀγέλας  αἰγῶν   τ´ ἀγέλην χρυσοῦν τε σάκος
[4, 168]   καὶ τὰ περὶ τῶν ἐν  Ἅιδου   εἰπὼν εἰς ταῦτα ἀνηλωκέναι, ἀφείθη.
[4, 164]   οὗ φησιν Ἄλεξις ἐν Φυγάδι·  Αἰεί   γ´ Χαιρεφῶν τιν´ εὑρίσκει
[4, 151]   αἱ τράπεζαι κατὰ τοὺς ξένους  αἰεὶ   ἐτίθεντο· νόμος γὰρ ἦν. Καὶ
[4, 166]   (Τὸ δὲ τῶν ἰδιωτῶν πλῆθος  αἰεὶ   περὶ συνουσίας καὶ πότους ἐστί.
[4, 136]   ἔδοξεν, οἵην δαίνυνται μάκαρες θεοὶ  αἰὲν   ἐόντες. Μύραιναν δ´ ἐπέθηκε φέρων,
[4, 183]   χείρεσσι τινάσσων, οἰσύινον προμάλοιο τετυγμένον  αἰζήεντος·   καὶ Ἀναξίλας ἐν Λυροποιῷ· Ἐγὼ
[4, 148]   ἵππους, πᾶσι δὲ λαμπτηροφόρους παῖδας  Αἰθίοπας   παρέστησε. Τῇ δὲ τετάρτῃ τῶν
[4, 167]   ἐν Ἀμαθοῦντι. Τοιοῦτος ἐγένετο καὶ  Αἰθίοψ   Κορίνθιος, ὥς φησι Δημήτριος
[4, 139]   Ἐκάλεσε γάρ τύ τις ἐπ´  αἶκλον   ἀέκων, τὺ δὲ ἑκὼν ᾤχεο
[4, 140]   τὰ συνδείπνια καλῶν. καὶ πάλιν·  Ἄικλον   Ἀλκμάων ἁρμόξατο. Ἄικλον δ´ οὐ
[4, 140]   καὶ πάλιν· Ἄικλον Ἀλκμάων ἁρμόξατο.  Ἄικλον   δ´ οὐ λέγουσιν οἱ Λάκωνες
[4, 139]   φιδίτιον μετὰ δεῖπνον τὸ καλούμενον  ἄικλον   εἰσφέρουσιν ἄρτους ἐν ἀρριχίδι καὶ
[4, 138]   κοπίς, καθάπερ καὶ τὸ καλούμενον  ἄικλον.   Ἐπὴν δὲ κοπίζωσι, πρῶτον μὲν
[4, 140]   τὸ δεῖπνον ὑπὸ τῶν Λακεδαιμονίων  ἄικλον   προσαγορεύεσθαι, παραπλησίως ἁπάντων Δωριέων οὕτως
[4, 139]   ἀκολουθῶν διάκονος κηρύττει τὸ  ἄικλον   προστιθεὶς τοῦ πέμψαντος τὴν ὀνομασίαν.
[4, 139]   τοὺς ἰπνίτας ἄρτους. Τὸ δὲ  ἄικλον   ὑπὸ μὲν τῶν ἄλλων Δωριέων
[4, 140]   ἐπιχορηγήματα τοῦ συντεταγμένου τοῖς φιδίταις  ἀίκλου·   (παρὰ γὰρ τοῦτο οἶμαι τὴν
[4, 169]   καὶ τὸ ἐπιφαγεῖν. Καὶ  Αἰμιλιανὸς   ἔφη· Τὸ μὲν ἀσώτιον ἔχεις
[4, 153]   ἱμᾶσιν ἀστραγαλωτοῖς μαστιγοῦται καὶ γενόμενος  αἱμόφυρτος   τὸν τιμωρησάμενον ὡς εὐεργέτην ἐπὶ
[4, 134]   τὰ Ἐρίφῳ τῷ κωμικῷ ἐν  Αἰόλῳ   εἰρημένα τάδε· Λόγος γάρ ἐστ´
[4, 169]   κοίλοις ἐν βυθοῖσι κακκάβης (χλιαίνετ´,  αἴρεθ´,   ἕψεται, παφλάζεται. Βατάνιον δ´ εἴρηκεν
[4, 159]   περὶ τῶν μὴ δι´ αὑτὰ  αἱρετῶν   λέγων ὧδε· Ἔπὶ τοσοῦτόν τινες
[4, 151]   καὶ διώκων ὃν ἂν θέλῃς  αἱρήσεις   καὶ ἀποχωρῶν οὐ μὴ δείσῃς
[4, 135]   νόσφιν ἀφειστήκει, κεχολωμένη οὕνεκα τευχέων  αἰρομένων·   τὸ δὲ πῆμα θεοὶ θέσαν
[4, 152]   λεοντωδῶς δέ, ταῖς χερσὶν ἀμφοτέραις  αἴροντες   ὅλα μέλη καὶ ἀποδάκνοντες, ἐὰν
[4, 160]   ἀκηκοὼς (ὑμᾶς ἐπιμελῶς καρτερεῖν θ´  αἱρουμένους,   τὴν πεῖραν ὑμῖν λήψομαι τῶν
[4, 141]   κάμματα ψαιστά, αἱ δὲ καμματίδες  αἷς   κάπτουσι τὰ ψαιστά. (Περὶ δὲ
[4, 143]   κεῖνται δύο τράπεζαι ξενικαὶ καλούμεναι,  αἷς   προσκαθίζουσι τῶν ξένων οἱ παρόντες·
[4, 151]   τῆς στοᾶς ἐν ταῖς ἱστορίαις,  αἷς   συνέθηκεν οὐκ ἀλλοτρίως ἧς προῄρητο
[4, 138]   δὲ τούτων δάπιδας ὑποστρωννύουσιν, ἐφ´  αἷς   τοὺς κατακλιθέντας εὐωχοῦσιν οὐ μόνον
[4, 163]   Ἀρετὰ παρὰ τῇδε κάθημαι Ἡδονῇ,  αἰσχίστως   κειραμένη πλοκάμους, θυμὸν ἄχει μεγάλῳ
[4, 182]   αὐλοὶ οὗτοι ἐλάσσονες τῶν τελείων.  Αἰσχύλος   γοῦν κατὰ μεταφορὰν ἐν Ἰξίονί
[4, 165]   ἅπαντας γελῶσι. Τὸ δὲ χαριτογλωσσεῖν  Αἰσχύλος   εἴρηκεν ἐν Προμηθεῖ δεσμώτῃ· Γνώσει
[4, 134]   ταῖς χερσὶ τὸν βάκηλον; Οὐδ´  αἰσχύνεται   τὸν Ἡράκλειτον πᾶσιν ἐξηγούμενος,
[4, 129]   ἐξαλλόμενος τῆς κλίνης Πρωτέας  αἰτεῖ   σκύφον χοαῖον καὶ πληρώσας οἴνου
[4, 164]   ἔχετε, δέον ὑμᾶς ἐπιφαγεῖν (τι)  αἰτῆσαι   ἐπεσθίειν τι τῶν κυνικῶν
[4, 152]   ὑστέρηκε, τὸν δὲ τερφθέντα θυλάκιον  αἰτῆσαι   χρυσίου καὶ ῥῖψαι αὐτῷ παρατρέχοντι.
[4, 142]   οὐ προσεφέρετο, εἰ μή τις  αἰτήσειεν·   ἐδίδοτο δὲ κύαθος εἷς πρὸ
[4, 170]   βοᾶν, ἄν του δέωμαι. Δεῖπνον  αἰτήσεις   με σὺ ἤδη παρελθών· οὐκ
[4, 150]   δίδοσθαι. (Τίς δὲ τούτων  αἰτία   Οὐλπιανὸς ἡμᾶς διδάσκειν δίκαιος. (Λυκέας
[4, 153]   ~καὶ πολλάκις διὰ τὴν τυχοῦσαν  αἰτίαν   ἀποσπασθεὶς (τοῦ χαμαιπετοῦς δείπνου ῥάβδοις
[4, 168]   Ἀπίκιος καὶ τῆς φυγῆς  αἴτιος   γενόμενος (Ῥουτιλίῳ τῷ τὴν Ῥωμαικὴν
[4, 167]   οἰκεῖν οἰκίαν. Τοῦ δ´ αὐτὸς  αἴτιος   ἦν ἄπληστος καὶ πολυτελὴς ὤν,
[4, 156]   μὴ λάθοι σε τῶνδ´ ὃς  αἴτιος   φακῶν. Καὶ ἄλλος ἑξῆς ἀνεβόησε·
[4, 142]   ἔχων τὸ ποτὸν καὶ τῷ  αἰτοῦντι   προσέφερε. (Τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον
[4, 172]   μάγειροι δώδεκα καὶ δημιουργοὶ μέλιτος  αἰτοῦσαι   σκάφας. Μένανδρος Δημιουργῷ· Τί τοῦτο,
[4, 144]   ἀπὸ βοῶν ἀρξάμενον· καὶ ἀναχθέντα  αἰχμάλωτον   ὡς βασιλέα καὶ ἐν φυλακῇ
[4, 150]   βασιλέα καὶ νικηθέντων ἐπεὶ ἐγένετο  αἰχμάλωτος   τῶν Αἰγυπτίων βασιλεύς,
[4, 160]   λάβωσι, θύειν τοῖς θεοῖς τοὺς  αἰχμαλώτους,   τοὺς Γαλάτας μιμούμενος κἀγὼ κατακαύσειν
[4, 137]   δείπνων ἐν Λυκείῳ τε καὶ  Ἀκαδημείᾳ,   τοῦ μὲν εἰς τὴν Ἀκαδήμειαν
[4, 137]   Ἀκαδημείᾳ, τοῦ μὲν εἰς τὴν  Ἀκαδήμειαν   εἰσενέγκαντος ὀψοποιοῦ λοπάδα πρὸς ἑτέραν
[4, 158]   μοι σώφρονος τραπέζης, (τὸ δ´  ἄκαιρον   ἅπαν ὑπερβάλλον τε μὴ προσείμαν.
[4, 162]   δακτύλους, ἐθέλω κρέμασθαι δεκάκις. ~(Οὐκ  ἄκαιρον   δ´ ἐστὶν μνημονεῦσαι καὶ τοῦ
[4, 158]   εἰσφέρων φησί· Μηδέποτ´ ἐλαίαν ἔσθι´,  ἀκαλήφην   ἔχων. Χειμῶνος ὥρᾳ βολβοφακῆν, βαβαί,
[4, 135]   ὄψον. Αὐτὰρ ἐχίνους ῥῖψα καρηκομόωντας  ἀκάνθαις·   οἳ δὲ κυλινδόμενοι καναχὴν ἔχον
[4, 135]   δ´ ἐκ κεφαλῆς προθελύμνους εἷλκον  ἀκάνθας.   δὲ Φαληρικὴ ἦλθ´ ἀφύη,
[4, 133]   Τμῆγε δὲ γογγυλίδος ῥίζας καὶ  ἀκαρφέα   φλοιὸν ἦκα καθηράμενος λεπτουργέας, ἠελίῳ
[4, 133]   ἐφαίνεθ´ οὑφθός; {Β. Μικρὸς ἦν,  ἀκήκοας;   ἅλμη τε λευκὴ καὶ παχεῖ´
[4, 160]   Καὶ μὴν φιλοσοφεῖν φιλολογεῖν τ´  ἀκηκοὼς   (ὑμᾶς ἐπιμελῶς καρτερεῖν θ´ αἱρουμένους,
[4, 165]   δεῖπνον εἰς Κόρινθον ἐλθὼν Χαιρεφῶν  ἄκλητος·   ἤδη γὰρ πέτεται διαπόντιος· οὕτω
[4, 168]   οἱ Ἀθηναῖοι ὁμοθυμαδὸν ἀνεβόησαν Εἰς  ἀκολασίαν.   Ἦν δ´ Φῶκος καὶ
[4, 139]   ἄλλα πέμματα καὶ τὰ τούτοις  ἀκόλουθα   διδόασι καὶ τὸν εἰς τὸν
[4, 152]   διασπείρειν χρυσίον καὶ ἀργύριον ταῖς  ἀκολουθούσαις   τῶν Κελτῶν μυριάσι φράγμα τε
[4, 143]   τὰς ὑπηρεσίας. Ἑκάστῳ δ´ αὐτῶν  ἀκολουθοῦσι   δύο θεράποντες ξυλοφόροι· καλοῦσι δ´
[4, 139]   καὶ τῷ νέμοντι τὰς μοίρας  ἀκολουθῶν   διάκονος κηρύττει τὸ ἄικλον
[4, 151]   φίλους εἶναι πιστοὺς καὶ οὐδένα  ἄκοντα.   Καὶ νῦν πάρεισιν οὐδέν σε
[4, 172]   Ἄθλοις· Θρῴσκων μὲν γὰρ Ἀμφιάραος,  ἄκοντι   δὲ νίκασεν Μελέαγρος. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΒ'
[4, 173]   ἔφη· Ἀλλ´ Δελφῶν πλείστας  ἀκονῶν   Φοῖβε μαχαίρας καὶ προδιδάσκων τοὺς
[4, 175]   συνεχῶς ὀνομάζεις ἐπιχωριάζοντα παρ´ ἡμῖν,  ἄκουε   καὶ περὶ αὐτοῦ νῦν
[4, 142]   ἐκκαλούμενος εἰς τὸ τὰ μὲν  ἀκούειν,   τὰ δὲ λέγειν αὐτούς, ὥστε
[4, 174]   ἀποβλέψας πρὸς τὸν μουσικὸν Ἀλκείδην  Ἄκούεις,   ἔφη, μουσικώτατε ἀνδρῶν, τῆς καλῆς
[4, 176]   Τυμπανισταῖς, οὐκ ἄλλους τινὰς εἶναι  ἀκούομεν   τοὺς Φρυγίους, ὧν καὶ
[4, 161]   Ταραντίνοις· Οἱ πυθαγορίζοντες γάρ, ὡς  ἀκούομεν,   οὔτ´ ὄψον ἐσθίουσιν οὔτ´ ἄλλ´
[4, 174]   μόναυλος ἀλγηδόνα μᾶλλον τοῖς  ἀκούουσι   παρέχων τινα τέρψιν μουσικήν.
[4, 144]   παρατίθεσθαι ζῶντα λαμπρῶς. Διὸ καὶ  ἀκούσαντα   Ἀρταξέρξην εἰπεῖν ὅτι οὕτως αὑτῷ
[4, 145]   δεῖπνον, φησί, τὸ βασιλέως καλούμενον  ἀκούσαντι   μὲν δόξει μεγαλοπρεπὲς εἶναι, ἐξεταζόμενον
[4, 167]   ὀνόματός τινας κατέλεξε. Ταῦτα δ´  ἀκούσας   Ἀντίγονος βασιλεὺς θεσμοθέτην αὐτὸν
[4, 173]   ἐλθεῖν ἠθέλης´ ἐκ Πειραιῶς, πάντων  ἀκούων   διότι παρασίτῳ τόπος οὗτος τρία
[4, 130]   μένων εὐδαιμονίζεις τὰς Θεοφράστου θέσεις  ἀκούων,   θύμα καὶ εὔζωμα καὶ τοὺς
[4, 146]   ἐπιτεθέν. Οἳ δὲ τὴν ὀσφὺν  ἄκραν   καὶ τὴν χολήν, ὅτι ἔστ´
[4, 156]   Κεστρεὺς ἂν εἴην ἕνεκα νηστείας  ἄκρας.   Ἐπελάθεσθε δὲ καὶ ὑμεῖς τῶν
[4, 141]   φέρειν· οὔτε γὰρ ἡδονῆς οὐδ´  ἀκρασίας   γαστρὸς οὕνεκεν κομίζουσιν, ἀλλὰ τῆς
[4, 167]   Ἀρχίλοχος. Ὑπὸ φιληδονίας γὰρ καὶ  ἀκρασίας   καὶ οὗτος μετ´ Ἀρχίου πλέων
[4, 166]   πρὸς μὲν τὰς ἡδονὰς ἦν  ἀκρατής,   τῶν δὲ πολιτικῶν πραγμάτων (ἦν)
[4, 153]   ἐπιπίνουσι γάλα καὶ τὸν οἶνον  ἄκρατον.   Καμπανῶν δέ τινες παρὰ τὰ
[4, 130]   ὥσπερ ἀντίδοτον ἐκ τῆς προτέρας  ἀκρατοποσίας   λαμβάνοντες. Ἐν τούτῳ δὲ
[4, 152]   καὶ τῆς Μασσαλιητῶν χώρας παρακομιζόμενος,  ἄκρατος   δ´ οὗτος· ἐνίοτε δὲ ὀλίγον
[4, 168]   (διασειόμενοι τοὺς κροτάφους ὑπὸ τοῦ  ἀκράτου,   καὶ κατὰ τὸν Δίφιλον Κεφαλὰς
[4, 166]   περὶ τὰς ἑστιάσεις εἶχε μόνον  ἀκρατῶς,   δὲ τῶν Ἀθηναίων καὶ
[4, 176]   παίγνια Μουσέων τὸν ἐν  ἀκρήτοις   Βάτταλον ἡδυπότην καὶ Κώταλον
[4, 155]   πρῶτοι, περὶ ἀρχαίων συμποσίων ἐπιστάμενος.  Ἀκριβῶς   δ´ σοφὸς Πλάτων ἐν
[4, 145]   ἐξεταζόμενον δὲ φανεῖται οἰκονομικῶς καὶ  ἀκριβῶς   συντεταγμένον καὶ τοῖς ἄλλοις Πέρσαις
[4, 183]   δὲ γεγάθει πυκινῶν κρεγμῶν  ἀκροαζομένα.   Τὸ δὲ ψαλτήριον, ὥς φησιν
[4, 142]   κυάθων καὶ τοῦτο προσνεύσαντι προσεφέρετο.  Ἀκρόαμα   δὲ οὐδὲν οὐδέποτε παρεισεπορεύετο, διετέλει
[4, 148]   αὐτῷ τῶν ἐξ Ἰταλίας μεταπεμφθέντων  ἀκροαμάτων   συνηθροισμένων ἐπὶ τὴν θέαν τῶν
[4, 155]   ἀπαγγέλλοντός μου ἴδια ποιήματα θέλεις  ἀκροάσασθαι;   Κελευσθεὶς οὖν λέγειν οὕτως ἧσε
[4, 162]   τέχνην ἐρωτικὴν καὶ τὰς Πρωταγορίδου  ἀκροάσεις   ἐρωτικὰς Περσαίου τε τοῦ καλοῦ
[4, 162]   φησιν Ἕρμιππος (ὑπ´ Ἀντιγόνου τὸν  Ἀκροκόρινθον   κωθωνιζόμενος ἐξέπεσεν καὶ αὐτῆς τῆς
[4, 136]   δάμνα μιν ζωμός τε μέλας  ἀκροκώλιά   θ´ ἑφθά. Παῖς δέ τις
[4, 147]   πνικτᾶς ἐρίφου παρέθηκε, εἶτα δίεφθ´  ἀκροκώλια   σχελίδας τε μετ´ αὐτῶν λευκοφορινοχρόους,
[4, 148]   ἐνίοτε, φησίν, καὶ ἐπὶ τὴν  ἀκρόπολιν   ἀπὸ τῶν τεγῶν λαμπάσι δᾳδουχουμένης
[4, 142]   δοκεῖν τὸν Ἄρεα καὶ τὸν  Ἀκρότατον   εὐτελείᾳ πάντας ὑπερβεβληκέναι τοὺς ἀφελεστάτους
[4, 142]   πρὸ Κλεομένους βασιλεύσαντες Ἄρευς καὶ  Ἀκρότατος   αὐλικὴν ἐξουσίαν ζηλώσαντες· οὓς τοσοῦτον
[4, 154]   ἀγερθέντες σκιαμαχοῦσι καὶ πρὸς ἀλλήλους  ἀκροχειρίζονται,   (ποτὲ δὲ καὶ μέχρι τραύματος
[4, 158]   γραμματικώτατε, πλὴν δυοῖν μόνον, Δήμητρος  ἀκτῆς   πώματός θ´ ὑδρηχόου; ἅπερ πάρεστι
[4, 162]   νεβροῦ ὄμματ´ ἔχων, κραδίην δ´  ἀκύλιστον.   Ἦν δ´ εὔστοχος Κτησίβιος
[4, 154]   δῆμος τὴν παρανομίαν ταύτην, ἀλλ´  ἄκυρον   τὴν διαθήκην ἐποίησεν. Ἐρατοσθένης δ´
[4, 131]   εἶδε πώποτε βοῦς κριβανίτας; Τῶν  ἀλαζονευμάτων.   {ΠΡ. Καὶ ναὶ μὰ Δί´
[4, 173]   ἄποικοι, παρέχουσι τοῖς ἐπιδημοῦσι στέγην,  ἅλας,   ἔλαιον, ὄξος, ἔτι λύχνον, κλίνας,
[4, 169]   σίλφιον, χύτρας, λύχνους, κορίαννα, κρόμμυ´,  ἅλας,   ἔλαιον, τρυβλίον. Φιλέταιρος Οἰνοπίωνι·
[4, 173]   παραγινομένοις εἰς Δῆλον παρεῖχον Δήλιοι  ἅλας   καὶ ὄξος καὶ ἔλαιον καὶ
[4, 170]   οὐ πῦρ, οὐ κύμινον, οὐχ  ἅλας,   οὐκ ᾠόν, οὐ ξύλ´, οὐ
[4, 138]   ἐπελαθόμην ὅτι καὶ ὄψον ἕξουσιν,  ἅλας   τε δηλονότι καὶ ἐλαίας καὶ
[4, 163]   ταῖς διατριβαῖς ὥσπερ ἀποδεδρακότα. Ἄνθρωπ´  ἀλάστωρ,   διὰ τί συμβολὰς ἔχων νήφεις;
[4, 174]   τοῖς Ἀλεξανδρεῦσι πολὺς μόναυλος  ἀλγηδόνα   μᾶλλον τοῖς ἀκούουσι παρέχων
[4, 164]   ἐσθῆτι ἀμφιεννυμένων καὶ λουτροῖς καὶ  ἀλείμμασι   κουρᾷ τε τῇ συνήθει χρωμένων.
[4, 184]   δ´ ἐν Φοίνικι Καινεῖ  ἀλέκτορα   τὸν αὐλὸν καλεῖ ἐν τούτοις·
[4, 147]   κεφάλαιον ὅλον διάπτυχες ἑφθὸν ἁπερπευθηνος  ἀλεκτοτρόφου   πνικτᾶς ἐρίφου παρέθηκε, εἶτα δίεφθ´
[4, 184]   ἀχέων. Ἐν δὲ Φρουροῖς τὸν  ἀλεκτρυόνα   Ἰδαῖον εἴρηκε σύριγγα διὰ τούτων·
[4, 145]   ζῷον μέγα καὶ χῆνες καὶ  ἀλεκτρυόνες.   Καὶ μέτρια μὲν αὐτῶν παρατίθεται
[4, 147]   Ἔσθοις κε· λαγῷά τ´ ἔπειτ´  ἀλεκτρυόνων   τε νεοσσοί. Περδίκων φάσσεων τε
[4, 184]   Ῥοθεῖ δέ τοι σῦριγξ Ἰδαῖος  ἀλέκτωρ.   Ἐν δὲ τῷ βʹ Φοίνικι
[4, 184]   ἐν τούτοις· Ἐπὶ δ´ αὐλὸς  ἀλέκτωρ   Λύδιον ὕμνον ἀχέων. Ἐν δὲ
[4, 155]   δὲ καὶ εἰς Ἡγησιάνακτα τὸν  Ἀλεξανδρέα   ἀπὸ Τρῳάδος τὸν τὰς ἱστορίας
[4, 184]   Ἄνδρωνα ἐν τοῖς Χρονικοῖς τὸν  Ἀλεξανδρέα,   ὅτι Ἀλεξανδρεῖς εἰσιν οἱ παιδεύσαντες
[4, 158]   ἔφη, οἱ ἀπὸ τῆς καλῆς  Ἀλεξανδρείας,   Πλούταρχε, σύντροφοί ἐστε τῷ
[4, 184]   τοῖς Χρονικοῖς τὸν Ἀλεξανδρέα, ὅτι  Ἀλεξανδρεῖς   εἰσιν οἱ παιδεύσαντες πάντας τοὺς
[4, 183]   αὐλῶν ἐμπείρως ἔχουσι καὶ τεχνικῶς  Ἀλεξανδρεῖς,   καὶ ἐν οἷς ἄν μου
[4, 176]   ὧν καὶ αὐτῶν ἐμπείρως ἔχουσιν  Ἀλεξανδρεῖς.   Οἴδασι δὲ καὶ τοὺς διόπους
[4, 162]   φιλοσόφων ἱστορίᾳ καὶ Σωτίων  Ἀλεξανδρεὺς   ἐν ταῖς Διαδοχαῖς. Δύο δὲ
[4, 174]   ὡς παρ´ ὑμῖν τοῖς  Ἀλεξανδρεῦσι   πολὺς μόναυλος ἀλγηδόνα μᾶλλον
[4, 184]   Κακεργέτην. Οὗτος γὰρ πολλοὺς τῶν  Ἀλεξανδρέων   ἀποσφάξας, οὐκ ὀλίγους δὲ καὶ
[4, 182]   αὐλοὶ οὗτοί εἰσιν οἱ ὑπὸ  Ἀλεξανδρέων   καλούμενοι φώτιγγες. (Κατασκευάζονται δ´ ἐκ
[4, 184]   Πτολεμαῖον, (τὸν κυρίως ὑπὸ τῶν  Ἀλεξανδρέων   καλούμενον Κακεργέτην. Οὗτος γὰρ πολλοὺς
[4, 175]   βάρβιτον. Ἐπεὶ δὲ ἡμῶν τῶν  Ἀλεξανδρέων   κατατρέχεις ὡς ἀμούσων καὶ τὸν
[4, 176]   σε, ἀνδρῶν λῷστε Οὐλπιανέ, ὅτι  Ἀλεξανδρέων   μουσικώτεροι ἄλλοι γενέσθαι οὐχ ἱστόρηνται,
[4, 184]   (Ταῦτα ἔχεις παρ´ ἡμῶν τῶν  Ἀλεξανδρέων,   Οὐλπιανὲ ὀνοματοθήρα, τῶν περὶ τοὺς
[4, 174]   αὐτὸ θέλεις εἴτε τῶν ἐμπνευστῶν,  Ἀλεξανδρέως   ἐστὶν ἡμεδαποῦ εὕρημα, κουρέως τὴν
[4, 148]   ἐν τῇ πρώτῃ τῶν περὶ  Ἀλέξανδρον   ἱστοριῶν, διηγούμενος καὶ ὅτι
[4, 155]   Ἀσιατικῶν ἱστορεῖ ὡς οἱ ἑστιῶντες  Ἀλέξανδρον   τὸν Φιλίππου (τῶν φίλων τὸ
[4, 183]   μου ἐν τῇ πατρίδι ὑπαρχόντων.  (Ἀλέξανδρος   δὲ πολίτης μου (οὗτος
[4, 146]   Πέρσαις δωρέεται. (Ὁ δὲ μέγας  Ἀλέξανδρος   δειπνῶν ἑκάστοτε μετὰ τῶν φίλων,
[4, 167]   ἄσωτος ἦν γράφει καὶ τάδε·  Ἀλέξανδρος   μετὰ τὴν Τύρου πολιορκίαν Πνυταγόραν
[4, 183]   δὲ ψαλτήριον, ὥς φησιν Ἰόβας,  Ἀλέξανδρος   Κυθήριος συνεπλήρωσε χορδαῖς καὶ
[4, 146]   εἰς ἴσον καθίστασθαι τῷ τοῦ  Ἀλεξάνδρου   ἀναλώματι· ἑκατὸν γὰρ μνᾶς ἀνήλισκεν,
[4, 184]   κινήσεις ἐν τοῖς κατὰ τοὺς  Ἀλεξάνδρου   διαδόχους χρόνοις. Ἐγένετο οὖν ἀνανέωσις
[4, 146]   Ὀλύνθιος ἐν τῷ περὶ τῆς  Ἀλεξάνδρου   καὶ Ἡφαιστίωνος μεταλλαγῆς, ἀνήλισκε τῆς
[4, 171]   φησι τὸν Σωτῆρα ἐδέατρον ἀποδειχθῆναι  Ἀλεξάνδρου.   Μήποτε δὲ καὶ ὃν νῦν
[4, 155]   ὅτι καὶ Φίλιππος τοῦ  Ἀλεξάνδρου   πατὴρ ποτήριον χρυσοῦν ὁλκὴν ἄγον
[4, 148]   πλοῦτος ηὑρέθη μετὰ τὴν ὑπ´  Ἀλεξάνδρου   τῆς πόλεως κατασκαφὴν ἐν ταλάντοις
[4, 129]   Λανίκης υἱοῦ, ἥτις ἐγεγόνει τροφὸς  Ἀλεξάνδρου   τοῦ βασιλέως, ἔπινε πλεῖστον (ἦν
[4, 170]   καλούμενον στρούκτωρα, παρατιθέμενος ἐκ δράματος  Ἀλεξάνδρου   ἐπιγραφὴ Πότος· Εἰς αὔριόν
[4, 129]   πάππος αὐτοῦ Πρωτέας συγγενόμενος  Ἀλεξάνδρῳ)   καὶ ὅτι πᾶσι προὔπιεν, ἑξῆς
[4, 137]   ποδώκεας ὄρνιθας ὥς) ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΣΤ'  (Ἄλεξις   δ´ ἐν Συντρέχουσιν ἐπισκώπτων τὰ
[4, 134]   κατημβλυωμένον ἐσκέδασε κἀποίησεν ἡδέως φαγεῖν.  ~(Ἄλεξις   δ´ ἐν Ταραντίνοις ἐν τοῖς
[4, 161]   μάζης μελαγχρῆ μερίδα λαμβάνων λέπει.  (Ἄλεξις   δ´ ἐν Ταραντίνοις· Οἱ πυθαγορίζοντες
[4, 134]   πάτερ, πείθειν χορεύειν οὐ θέλοντας.  Ἄλεξις   δ´ ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ Ἰσοστάσιόν
[4, 165]   γαστρὸς χάριν, ὡς αὐτὸς  Ἄλεξις   εἴρηκεν ἐν Συναποθνῄσκουσιν· Ἐπὶ δεῖπνον
[4, 169]   πουλύπους τετμημένος ἐν βατανίοισιν ἑφθός.  Ἄλεξις   ἐν Ἀσκληπιοκλείδῃ· Οὕτως δ´ ὀψοποιεῖν
[4, 171]   ἐν Κλεοβουλίναις οὕτως παραγοράζειν δὲ  Ἄλεξις   ἐν Δρωπίδῃ. Εἰλέατροι δὲ καλοῦνται,
[4, 159]   Μήποτε τοῦ αὐτοῦ μνημονεύει καὶ  Ἄλεξις   ἐν Θηβαίοις λέγων ὧδε· Ἐστὶν
[4, 133]   Μνημονεύει αὐτῶν Ἐπίλυκος ἐν Κωραλίσκῳ.  Ἄλεξις   ἐν Θράσωνί φησι· (Σοῦ δ´
[4, 165]   διαβοήτους· ἕνα μὲν οὗ μνημονεύει  Ἄλεξις   ἐν Κνιδίᾳ· Διόδωρος οὑπίτριπτος ἐν
[4, 164]   θέμις) δῆλον ἐξ ὧν καὶ  Ἄλεξις   ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ Λίνῳ ἱστορεῖ.
[4, 164]   Χαιρεφῶντα ἐκεῖνον, περὶ οὗ φησιν  Ἄλεξις   ἐν Φυγάδι· Αἰεί γ´
[4, 170]   ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΑ' (ΗΔΥΣΜΑΤΩΝ δὲ κατάλογον  Ἄλεξις   ἐποιήσατο ἐν Λέβητι οὕτως· Μὴ
[4, 182]   περὶ αὐλῶν, ἔτι δὲ καὶ  Ἄλεξις   ὧν καὶ αὐτὸς ἐν τῷ
[4, 131]   τέττιγες, ὀποί, κάρδαμα, σήσαμα, κήρυκες,  ἅλες,   πίνναι, λεπάδες, μύες, ὄστρεια, κτένες,
[4, 149]   καὶ τῷ τυρῷ σπλάγχνον καὶ  ἅλες   προσφαγεῖν. (Καθαγισάντων δὲ ταῦτα ἐν
[4, 144]   ἐπιφορήμασι δὲ πολλοῖσι καὶ οὐκ  ἁλέσι.   Καὶ διὰ τοῦτό φασι Πέρσαι
[4, 138]   ἔοικας, ποιεῖς τοὺς ἄνδρας ἑστιωμένους.  Ἀληθῆ,   ἦν δ´ ἐγώ, λέγεις· ἐπελαθόμην
[4, 138]   Κρατῖνον ἐν Πλούτοις λέγειν· Ἆρ´  ἀληθῶς   τοῖς ξένοισιν ἔστιν, ὡς λέγους´,
[4, 133]   ἴσῳ, τὰς δ´ ἐντὸς ἐπιστύψας  ἁλὶ   κρύψαις. Πολλάκι δ´ ἀσταφίδας προχέαις
[4, 161]   τινες ἐν τῇ χαράδρᾳ τρώγοντες  ἅλιμα   καὶ κακὰ τοιαῦτα συλλέγοντες ἐν
[4, 132]   τοῖς ἁλμίοις μὲν οὐ πάνυ  ἁλίσκετ´,   ἀλλ´ οὕτως παρέργως ἅπτεται· τὰς
[4, 132]   τοὐναντίον ἀθάλασσος ὢν τοῖς λοπαδίοις  ἁλίσκεται·   Ἰωνικὸς πλούταξ ὑποστάσεις ποιῶν κάνδαυλον,
[4, 174]   Οὐλπιανὸς ἀποβλέψας πρὸς τὸν μουσικὸν  Ἀλκείδην   Ἄκούεις, ἔφη, μουσικώτατε ἀνδρῶν, τῆς
[4, 174]   τινα τέρψιν μουσικήν. Καὶ  Ἀλκείδης   ἔφη· Ἀλλὰ μὴν καὶ τὸ
[4, 184]   τῷ περὶ Εὐριπίδου καὶ Σοφοκλέους  Ἀλκιβιάδην   φησὶ μαθεῖν τὴν αὐλητικὴν οὐ
[4, 173]   (Ἀχαιὸς δ´ Ἐρετριεὺς ἐν  Ἀλκμαίωνι   τῷ σατυρικῷ καρυκκοποιοὺς καλεῖ τοὺς
[4, 140]   ἁπάντων Δωριέων οὕτως αὐτὸ καλούντων.  Ἀλκμὰν   μὲν γὰρ οὕτω φησί· Κἠπὶ
[4, 140]   συνδείπνια καλῶν. καὶ πάλιν· Ἄικλον  Ἀλκμάων   ἁρμόξατο. Ἄικλον δ´ οὐ λέγουσιν
[4, 135]   φιλέουσι περισσῶς τέκτονες ἄνδρες, τρηχεῖ´  ἀλλ´   ἀγαθὴ κουροτρόφος· οὐ γὰρ ἔγωγε
[4, 132]   βέλτιστε σύ, κἀκεῖνο καὶ τοῦτ´,  ἀλλ´   ἀδύνατα βούλομαι· (οὔτε στόματα γὰρ
[4, 154]   δῆμος τὴν παρανομίαν ταύτην,  ἀλλ´   ἄκυρον τὴν διαθήκην ἐποίησεν. Ἐρατοσθένης
[4, 147]   παρῆλθ´ οὐ κάκκαβος, φιλότας,  ἀλλ´   ἀλλοπλατεῖς τὸ μέγιστον πάντ´ ἔπαθεν
[4, 149]   ἐποιοῦντο οὐκ ἀπονιψάμενοι τὰς χεῖρας,  ἀλλ´   ἀποματτόμενοι τοῖς ψωμοῖς καὶ τὴν
[4, 167]   προετρέποντο καὶ ζῆν μὴ κοσμίως,  ἀλλ´   ἀσώτως καὶ τοῖς λῃσταῖς παραπλησίως.
[4, 146]   τ´ οὐχὶ τῶν θεῶν ἕνεκ´,  ἀλλ´   ἑαυτῶν. λιβανωτὸς εὐσεβὲς (καὶ
[4, 134]   πάντες λαχάνοις ἐπὶ χεῖρας ἴαλλον,  ἀλλ´   ἐγὼ οὐ πιθόμην, ἀλλ´ ἤσθιον
[4, 167]   ἄλλης Ἑλλάδος, οὐκ ἀριστίνδην ἐξειλεγμένοι,  ἀλλ´   εἴ τις ἦν ἐν τοῖς
[4, 154]   ὄνομα οὐκ ἐκ τοῦ μάχη,  ἀλλ´   ἐκ ῥήματος τοῦ μάχεσθαι μᾶλλον
[4, 171]   τῇ νουμηνίᾳ ἁρχαὶ τὰ πρυτανεῖ´,  ἀλλ´   ἕνῃ τε καὶ νέᾳ; {ΦΕΙΔ.
[4, 161]   τούτων οὐδέν, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ·  ἀλλ´   ἐξ ἀνάγκης, οὐκ ἔχοντες οὐδὲ
[4, 167]   χρημάτων οὐκ ἀνάλωσεν αὐτὰ ταχέως,  ἀλλ´   ἐξέβαλε καὶ ἔρριψε, πάντων ἀνθρώπων
[4, 140]   ἄρτος γάρ ἐστι καὶ κρέας.  Ἀλλ´   ἐπάικλα μὲν λέγεται ταῦτα, ὄντα
[4, 134]   ἀγενείοις ἴσως ἔπεστί τις χάρις·  ἀλλ´   ἐπὰν δὴ τὸν γόητα Θεόδοτον
[4, 159]   Κύνουλκος, ἐπεὶ μὴ ἐκροταλίσθη, θυμωθεὶς  Ἀλλ´   ἐπειδὴ οὗτοι, ἔφη, συμποσίαρχε,
[4, 156]   δ´ Ἀριστοφάνης ἐν Κωκάλῳ ἔφη·  (Ἀλλ´   ἐστίν, πάτερ, κομιδῇ μεσημβρία,
[4, 170]   μὲν λάβ´ ἐλθὼν σήσαμα. {Β.  Ἀλλ´   ἔστιν ἔνδον. {Α. Ἀσταφίδα κεκομμένην,
[4, 145]   οὗτοι δὲ οὐ συνδειπνοῦσιν αὐτῷ,  ἀλλ´   ἔστιν οἰκήματα δύο καταντικρὺ ἀλλήλων,
[4, 166]   καὶ τὰς ἡδονὰς οὐ μέλλειν,  ἀλλ´   ἤδη βιῶναι. ~(Περὶ δὲ τῆς
[4, 159]   οἱ σοφοὶ οὗτοι τοὺς φακούς,  ἀλλ´   ἡμῖν γε ποίησον δοθῆναι ἄρτον,
[4, 134]   ἴαλλον, ἀλλ´ ἐγὼ οὐ πιθόμην,  ἀλλ´   ἤσθιον εἴδατα πάντα, ~(βολβοὺς ἀσπάραγόν
[4, 142]   ὥστε μήθ´ ὑπεραίρειν μήτ´ ἐλλε