HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Athénée de Naucratis, les Deipnosophistes (ou Le Banquet des sages), livre IV

Liste des contextes (ordre alphabétique)


ε  =  1105 formes différentes pour 2546 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, pages
[4, 134]   Κάραβος καὶ Κωβιός, Σεμίδαλις. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Ε'   (Ἀττικὸν δὲ δεῖπνον οὐκ ἀχαρίτως
[4, 141]   τρυφήν. Φύλαρχος γοῦν ἐν τῇ  εʹ   καὶ κʹ τῶν ἱστοριῶν τάδε
[4, 157]   αὑτῇ εἶναι. (Θεόπομπος οὖν ἐν  εʹ   Φιλιππικῶνφησι· Τὸ γὰρ ἐσθίειν πολλὰ
[4, 169]   μηδ´ εἰς ἀσώτιον τραπέσθαι μηδ´  ἐὰν   αὐτῷ ξυναντᾷ τις, λαλῆσαι μηδὲ
[4, 143]   κέκραται κρατήρ. Τοῖς δὲ πρεσβυτέροις  ἐὰν   βούλωνται πλεῖον πιεῖν ἐξουσία δέδοται.
[4, 152]   αἴροντες ὅλα μέλη καὶ ἀποδάκνοντες,  ἐὰν   δὲ τι δυσαπόσπαστον, μαχαιρίῳ
[4, 150]   οὐδὲ ἀμὶς εἰς τὸ πρυτανεῖον.  Ἐὰν   δέ τις Ναυκρατιτῶν γάμους ἑστιᾷ,
[4, 154]   προίασιν καὶ ἐκ τούτου ἐρεθισθέντες,  ἐὰν   μὴ ἐπισχῶσιν οἱ παρόντες, καὶ
[4, 155]   κρεμάμενος ὑποτρέχοντος τοῦ λίθου,  ἐὰν   μὴ ταχὺ φθάσας ἀποτέμῃ τῷ
[4, 160]   τῶν δογμάτων, πρῶτον καπνίζων· εἶτ´  ἐὰν   ὀπτωμένων ἴδω τιν´ ὑμῶν συσπάσαντα
[4, 144]   ἡμῖν παρατιθέμενον δεῖπνον τὸ  ἑαυτοῖς.   (Τὸ γὰρ τὰ εἰωθότα ὑπερβάλλον,
[4, 152]   ᾠδῆς ὑμνεῖν αὐτοῦ τὴν ὑπεροχήν,  ἑαυτὸν   δ´ ἀποθρηνεῖν ὅτι ὑστέρηκε, τὸν
[4, 148]   Ἀθηναίων πόλεως. Καὶ ἔκτοτε ἐκέλευσεν  ἑαυτὸν   Διόνυσον ἀνακηρύττεσθαι κατὰ τὰς πόλεις
[4, 184]   τοὺς ἐν τῷ Πόντῳ καθ´  ἑαυτὸν   ἔτι Ἀθηναίων τε τοὺς ἐπιφανεστάτους,
[4, 145]   τε βασιλεὺς αὐτὸς καθ´  ἑαυτὸν   καὶ οἱ σύνδειπνοι, καλεῖ τοὺς
[4, 154]   ἕτερος δὲ παῖδας ἀνήβους ἐρωμένους  ἑαυτοῦ.   Ἀλλὰ γὰρ οὐκ ἠνέσχετο
[4, 138]   προκείμενα κελεῦσαι ἐπὶ γέλωτι τοῖς  ἑαυτοῦ   διακόνοις παρασκευάσαι Λακωνικὸν δεῖπνον. Καὶ
[4, 132]   μοι τούτων παραθήσεις αὐτὸν ἐφ´  ἑαυτοῦ   μέγαν. Ἔχεις ἐχίνους; {Β. Ἕτερος
[4, 159]   ἀριθμεῖν. Διογένης δ´ ἐν τῇ  ἑαυτοῦ   Πολιτείᾳ νόμισμα εἶναι νομοθετεῖ ἀστραγάλους.
[4, 167]   ὅτ´ ἔμελλεν κτίζειν Συρακούσας τῷ  ἑαυτοῦ   συσσίτῳ μελιτούττης ἀπέδοτο τὸν κλῆρον
[4, 183]   Ἐφεσίων πόλει ὡς σοφώτατον τῆς  ἑαυτοῦ   τέχνης τουτὶ τὸ εὕρημα ἀνέθηκε
[4, 157]   κατὰ τὸν Σωκρατικὸν Ἀντισθένην ἐξάγειν  ἑαυτοὺς   τοῦ βίου τοιαῦτα σιτουμένους. (Πρὸς
[4, 151]   κρέα ὡσαύτως, ὅσον μόνον γεύσασθαι  ἑαυτῷ   καταλιπών. (Καὶ οἱ ἄλλοι δὲ
[4, 146]   οὐχὶ τῶν θεῶν ἕνεκ´, ἀλλ´  ἑαυτῶν.   λιβανωτὸς εὐσεβὲς (καὶ τὸ
[4, 136]   περὶ δειρήν, εἰς λέχος ἡνίκ´  ἔβαινε   Δρακοντιάδῃ μεγαθύμῳ. Σάνδαλα δ´ αὖ
[4, 146]   ἑκατόν, δειπνούντων ἴσως ἑξήκοντα  ἑβδομήκοντα   φίλων. δὲ Περσῶν βασιλεύς,
[4, 184]   πάλιν παιδείας ἁπάσης κατὰ τὸν  ἕβδομον   βασιλεύσαντα Αἰγύπτου Πτολεμαῖον, (τὸν κυρίως
[4, 147]   ἐκάλεσε τὸν Ἀντώνιον μεθ´ ὧν  ἐβούλετο   Κλεοπάτρα. ~(Τοῦ δὲ τῇ
[4, 133]   (κοὐχὶ λοπάδος προσῶζεν οὐδ´ ἡδυσμάτων.  Ἐβόων   δ´ ἅπαντες, ὡς ἀγαθὴν ἅλμην
[4, 183]   Κυθήριος συνεπλήρωσε χορδαῖς καὶ  ἐγγηράσας   τῇ Ἐφεσίων πόλει ὡς σοφώτατον
[4, 153]   ταύτην δ´ εἶναι ὁμοίαν ταῖς  ἐγγυθήκαις,   (καὶ ἐπιτίθεσθαι ἐπ´ αὐτῇ τρυβλίον
[4, 129]   ἐκείνου Πρωτέου Λανίκης υἱοῦ, ἥτις  ἐγεγόνει   τροφὸς Ἀλεξάνδρου τοῦ βασιλέως, ἔπινε
[4, 146]   μεταλαμβάνων καὶ ἄριστον, ἀνάστατοι ἂν  ἐγεγόνεσαν   αἱ πόλεις. Καὶ ἐν τῇ
[4, 155]   βρόχον ἐντιθέναι· παρερχόμενον δὲ ἄλλον  ἐγείρειν   τὸν λίθον· καὶ κρεμάμενος
[4, 157]   εἰς τὰ παρακείμενα καὶ θαυμάσασαι  ἐγέλων.   Καὶ Νίκιον ἔφη· (Οὐδεὶς
[4, 150]   Περσῶν βασιλέα καὶ νικηθέντων ἐπεὶ  ἐγένετο   αἰχμάλωτος τῶν Αἰγυπτίων βασιλεύς,
[4, 155]   γράψαντα τῆς ὀρχήσεως τάξις  ἐγένετο,   ἀναστὰς εἶπε· πότερον, βασιλεῦ,
[4, 143]   ἐκείνην τιμᾶν νομίζουσι τῇ ἕκαστος  ἐγένετο.   Ἐν ταύτῃ δὲ πλέω δαῖτα
[4, 151]   οὔπω. Ἐνταῦθα μὲν δὴ γέλως  ἐγένετο.   (Ἐπεὶ δὲ προὐχώρει πότος,
[4, 167]   χρήματα κατεγήρασεν ἐν Ἀμαθοῦντι. Τοιοῦτος  ἐγένετο   καὶ Αἰθίοψ Κορίνθιος, ὥς
[4, 146]   τοῦ ἐνιαυτοῦ ἐν ἡμέρῃ τῇ  ἐγένετο   βασιλεύς. Οὔνομα δὲ τῷ
[4, 184]   κατὰ τοὺς Ἀλεξάνδρου διαδόχους χρόνοις.  Ἐγένετο   οὖν ἀνανέωσις πάλιν παιδείας ἁπάσης
[4, 156]   Τοῦ δείπνου δὲ χρονίζοντος λόγος  ἐγένετο   ποῖον τῶν ὑδάτων ἥδιστόν ἐστιν.
[4, 167]   γράφει· Φίλιππος ἐπεὶ ἐγκρατὴς πολλῶν  ἐγένετο   χρημάτων οὐκ ἀνάλωσεν αὐτὰ ταχέως,
[4, 166]   τάδε λέγει· Καίτοι νέος ποτ´  ἐγενόμην   κἀγώ, γύναι· ἀλλ´ οὐκ ἐλούμην
[4, 135]   ἄρ´ Ἀστυάναξ τε καὶ Ἀντήνωρ  ἐγένοντο,   ῥηιδίως ἐπ´ ἄμαξαν ἀπ´ οὔδεος
[4, 158]   ἥψετο. Ἀντιφάνης Ὁμοίαις· Εὖ δ´  ἐγίνεθ´,   εἰ φακῆν ἕψειν μ´ ἐδίδασκε
[4, 142]   πρεσβεία, τρίκλινον. Καὶ πρόσταγμα οὐκ  ἐγίνετο   δι´ ἐδεάτρου τίς εἵσεται καὶ
[4, 137]   ὧν οὐκ ἄμοιρος ἥδε χεὶρ  ἐγίνετο.   (Ὁ δὲ τοὺς εἰς Χιωνίδην
[4, 167]   τῆς Μακεδονικῆς ταχέως ἐκείνοις ὅμοιος  ἐγίνετο.   (Τὰ μὲν γὰρ οἱ πόλεμοι
[4, 146]   ὥστε ἐκ τῶν οἴκων ἀνάστατοι  ἐγίνοντο·   ὅκου Θασίοισιν ὑπὲρ τῶν ἐν
[4, 158]   ζῇ. Διογένης τε πρὸς τοὺς  ἐγκαλοῦντας   αὐτῷ ἀποτριβομένῳ ἔλεγεν· Εἴθ´ ἠδυνάμην
[4, 148]   καὶ ἑψητοὺς καὶ ἀφύας καὶ  ἐγκρασιχόλους   καὶ ἀλλᾶντας καὶ σχελίδας καὶ
[4, 163]   πρὸς Διόδωρον ἰόντας (τὸν σοφὸν  ἐγκρατέως   μετ´ ἐκείνου πυθαγορίζειν. Ἦν δ´
[4, 167]   Θεόπομπος (τάδε γράφει· Φίλιππος ἐπεὶ  ἐγκρατὴς   πολλῶν ἐγένετο χρημάτων οὐκ ἀνάλωσεν
[4, 172]   δῶρα (Σασαμίδας χόνδρον τε καὶ  ἐγκρίδας   ἄλλα τε πέμματα καὶ μέλι
[4, 139]   καλούμενον φυσίκιλλον, ὅς ἐστιν ἀρτίσκος  ἐγκρίδι   παραπλήσιος, γογγυλώτερος δὲ τὴν ἰδέαν.
[4, 184]   τοὺς βαρβάρους, ἐκλειπούσης ἤδη τῆς  ἐγκυκλίου   παιδείας διὰ τὰς γενομένας συνεχεῖς
[4, 137]   δὲ ἴδον ξανθόν, γλυκερόν, μέγαν  ἔγκυκλον,   ἄνδρες, Δήμητρος παῖδ´ ὀπτὸν ἐπεισελθόντα
[4, 156]   ἥδιστόν ἐστιν. Καὶ τῶν μὲν  ἐγκωμιαζόντων   τὸ ἀπὸ τῆς Λέρνης, ἄλλων
[4, 175]   ἄψυχος παγεὶς ἔμπνουν ἀνίει μοῦσαν.  Ἐγρέτου   δέ τις (τὸν ἡδονῆς μελῳδὸν
[4, 149]   τῶν νέων ἀνδρικώτερον ζωμόν τ´  ἐγχεῖν   πλείω καὶ μάζας (καὶ ἄρτους
[4, 147]   τὸ μέγιστον πάντ´ ἔπαθεν λιπαροντεσ  εγχελεατινες   ἄριστον γόγγροιτοιωνητεμων πλῆρες θεοτερπές. Ἐπ´
[4, 146]   μύρον καὶ ψαλτρίας ταύτας Θάσιον,  ἐγχέλεις,   τυρόν, μέλι· μικροῦ τάλαντον γίγνεται
[4, 135]   ἀγκοίνῃσι μιγῆναι, ἐκ Κωπῶν, ὅθεν  ἐγχέλεων   γένος ἀγροτεράων, παμμεγέθης, ἣν οὔ
[4, 169]   γὰρ συνώνυμος τῆς ἔνδον οὔσης  ἔγχελυς   Βοιωτία μιχθεῖσα κοίλοις ἐν βυθοῖσι
[4, 135]   ἴχνια βαῖνε θεὰ λευκώλενος ἰχθὺς  (ἔγχελυς,   Διὸς εὔχετ´ ἐν ἀγκοίνῃσι
[4, 172]   νῦν ἐστιν· μάγειρος γὰρ  ἐγχύτους   ποιεῖ, πλακοῦντας ὀπτᾷ, χόνδρον ἕψει
[4, 170]   ὅτου δεῖ· λήψομαι γὰρ πάντ´  ἐγώ.   {Α. Ὀρθῶς γε· πρῶτον μὲν
[4, 163]   Σικυώνιος ἐν ἐπιγράμμασιν· Ἅδ´  ἐγὼ   τλάμων Ἀρετὰ παρὰ τῇδε
[4, 183]   μου θέλῃς ἀποπειραθῆναι ἐπιδείξομαί σοι  ἐγὼ   αὐτός, πολλῶν ἄλλων μουσικωτέρων μου
[4, 131]   ἐστὶ δειπνίζων τ´ ἐμὲ Ῥόδιος,  ἐγὼ   δ´ κεκλημένος Περίνθιος. Οὐδέτερος
[4, 156]   εὑρόντες νόμιμον εἶναι μηδενὸς γεύεσθαι.  Ἐγὼ   δ´ τάλας» κατὰ τὸν
[4, 151]   ἔφη, δός· σχολάζει γὰρ ἤδη,  ἐγὼ   δ´ οὔπω. Ἐνταῦθα μὲν δὴ
[4, 183]   αἰζήεντος· καὶ Ἀναξίλας ἐν Λυροποιῷ·  Ἐγὼ   δὲ βαρβίτους τριχόρδους, πηκτίδας, κιθάρας,
[4, 160]   γάστριδι κυνὶ περὶ τοῦ κόγχου.  Ἐγὼ   δὲ κατὰ τοὺς τοῦ Παφίου
[4, 174]   τῆς ὑδραύλεως Κτησίβιον τὸν μηχανικόν.  Ἐγὼ   δὲ οὐκ οἶδα εἰ περὶ
[4, 163]   γεωργὸν καὶ τὸν ἔμπορον κακοῖς.  Ἐγὼ   δὲ τὰς προσόδους μεθύων καλὰς
[4, 175]   τ´ ἐν Διθυράμβῳ λέγων οὕτως  Ἐγὼ   δὲ τὸν γίγγραν γε τὸν
[4, 135]   καὶ τρίγλη μιλτοπάρῃος) Τῇ δ´  ἐγὼ   ἐν πρώτοις ἐπέχον κρατερώνυχα χεῖρα
[4, 170]   στάμνος ἔστι· διακενῆς δ´ ἕστηκ´  ἐγὼ   ἔχων μάχαιραν, προσέτι περιεζωσμένος. Κἀν
[4, 171]   δῆτ´ ἐγὼ φράσω τίς εἰμ´  ἐγώ;   τῶν προτενθῶν Δορπία καλουμένη.
[4, 132]   ἐν ὅσῳ δ´ ἐκεῖνος, τοῦτ´  ἐγὼ   ἠφάνισα. Βούλομαι δέ γ´,
[4, 137]   πλακοῦντα, (πῶς ἂν ἔπειτα πλακοῦντος  ἐγὼ   θείου ἀπεχοίμην Οὐδ´ εἴ μοι
[4, 156]   ἐν ἁμάξαις εἶδον παρ´ ὑμῖν  ἐγώ,   καὶ ἐν Τάραντι δὲ παρὰ
[4, 133]   ἐν Θράσωνί φησι· (Σοῦ δ´  ἐγὼ   λαλιστέραν οὐπώποτ´ εἶδον οὔτε κερκώπην,
[4, 174]   (Καὶ τοσαῦτα μὲν ἔχω σοι  ἐγὼ   λέγειν περὶ τοῦ ὑδραυλικοῦ ὀργάνου,
[4, 138]   ἄνδρας ἑστιωμένους. Ἀληθῆ, ἦν δ´  ἐγώ,   λέγεις· ἐπελαθόμην ὅτι καὶ ὄψον
[4, 134]   λαχάνοις ἐπὶ χεῖρας ἴαλλον, ἀλλ´  ἐγὼ   οὐ πιθόμην, ἀλλ´ ἤσθιον εἴδατα
[4, 137]   ἁμάμαξυν ἐπίκλησιν καλέουσι. Τῶν δ´  ἐγὼ   οὐδενὸς ἦσθον ἁπλῶς, μεστὸς δ´
[4, 182]   φησίν· Οὐκ ἄρα, ἦν δ´  ἐγώ,   πολυχορδίας γε οὐδὲ παναρμονίου ἡμῖν
[4, 151]   καὶ δεξάμενος τὸ κέρας εἶπεν·  Ἐγώ   σοι, Σεύθη, δίδωμι ἐμαυτὸν
[4, 132]   ταὐτὰ πάντες, μὴ τὸ μὲν  ἐγώ,   τὸ δ´ ἕτερος (Δρομέας δ´
[4, 171]   Φιλύλλιος ἐν Ἡρακλεῖ· Βούλεσθε δῆτ´  ἐγὼ   φράσω τίς εἰμ´ ἐγώ;
[4, 147]   παρέης· ὅτε παλάξαι δύνατ´ ἐπικρατέως  ἔγωγ´   ἔτι, κοὔ κε λέγοι τις
[4, 137]   ἐπισκώπτων τὰ Ἀττικὰ δεῖπνά φησιν·  Ἔγωγε   δύο λαβεῖν μαγείρους βούλομαι (οὓς
[4, 135]   ἀλλ´ ἀγαθὴ κουροτρόφος· οὐ γὰρ  ἔγωγε   ἧς σαρκὸς δύναμαι γλυκερώτερον ἄλλο
[4, 146]   Ἀντίπατρος (τῶν ἀστῶν ἀνὴρ δόκιμος  ἐδαπάνησε·   καὶ γὰρ ἐκπώματα ἀργυρᾶ καὶ
[4, 148]   κατεστρώθη ἐπὶ πηχυαῖα βάθη τὰ  ἐδάφη   τῶν ἀνδρώνων ἐμπεπετασμένων δικτύων τοῖς
[4, 153]   τιμωρησάμενον ὡς εὐεργέτην ἐπὶ τὸ  ἔδαφος   πρηνὴς προσπεσὼν προσκυνεῖ. Ἐν δὲ
[4, 153]   στρατιωτῶν τὰς κατακλίσεις ἐπὶ τοῦ  ἐδάφους   ἐν ὑπαίθρῳ ἀνὰ χιλίους δειπνίζων.
[4, 171]   ἱστοριῶν (Πτολεμαῖόν φησι τὸν Σωτῆρα  ἐδέατρον   ἀποδειχθῆναι Ἀλεξάνδρου. Μήποτε δὲ καὶ
[4, 171]   πρὸς ἀσφάλειαν. Νῦν δὲ  ἐδέατρος   ἐπιστάτης γέγονε τῆς ὅλης διακονίας.
[4, 142]   Καὶ πρόσταγμα οὐκ ἐγίνετο δι´  ἐδεάτρου   τίς εἵσεται καὶ κατακλιθήσεται πρῶτος,
[4, 171]   δέ, φησί, καὶ τοὺς προγεύστας  ἐδεάτρους,   ὅτι προήσθιον τῶν βασιλέων πρὸς
[4, 148]   οὐκ ἂν περιεγένοντο οὐδ´ ἂν  ἐδέησε   τοῖς Ἕλλησι περὶ Πλαταιὰς παρατάττεσθαι
[4, 161]   βέλτιστ´, ἔχῃ. Καὶ μετ´ ὀλίγα·  Ἔδει   θ´ ὑπομεῖναι μικροσιτίαν, ῥύπον, ῥῖγος,
[4, 175]   εὐάζων χορόν. Φιλήμων ἐν Μοιχῷ·  Ἔδει   παρεῖναι, Παρμένων, αὐλητρίδ´ νάβλαν
[4, 175]   ἡμέτερον, θεάτρῳ μὲν οὐδεπώποτε  ἔδειξ´,   Ἀθήνησιν δὲ κατακεχρημένον ἐν συμποσίοις
[4, 151]   κρέα θέμενος ἐπὶ τὰ γόνατα  ἐδείπνει.   Κέρατα δὲ οἴνου περιέφερον καὶ
[4, 146]   καὶ Δίνων ἐν τοῖς Περσικοῖς,  ἐδείπνει   μὲν μετὰ ἀνδρῶν μυρίων πεντακισχιλίων,
[4, 156]   χειρῶν. (Καὶ τῆς τραπέζης παρατεθείσης  ἐδειπνοῦμεν   καὶ τὴν μὲν ἐξηντλοῦμεν φακῆν,
[4, 163]   πολλοὶ ἴσασι βροτῶν τόδε θεῖον  ἔδεσμα   οὐδ´ ἔσθειν ἐθέλουσιν, ὅσοι κεπφαττελεβώδη
[4, 158]   πλησμονή· τρυφῇ γέ τοι ἄλλων  ἐδεστῶν   μηχανὰς θηρεύομεν. Κἀν ἄλλοις δέ
[4, 151]   δὲ οἴνου περιέφερον καὶ πάντες  ἐδέχοντο.   δὲ Ἀρύστας ἐπεὶ παρ´
[4, 184]   σὺ κιθαρίζειν ποτὲ αὐλεῖν τ´  ἐδίδαξας;   Καὶ τὴν Ἀθηνᾶν δέ φησιν
[4, 158]   ἐγίνεθ´, εἰ φακῆν ἕψειν μ´  ἐδίδασκε   τῶν ἐπιχωρίων τις εἷς. Οἶδα
[4, 142]   προσεφέρετο, εἰ μή τις αἰτήσειεν·  ἐδίδοτο   δὲ κύαθος εἷς πρὸ τοῦ
[4, 142]   μετὰ τὸ δεῖπνον οὐ πλεῖον  ἐδίδοτο   δύο κυάθων καὶ τοῦτο προσνεύσαντι
[4, 148]   στολὴν προῄει καὶ οὕτως ἐσκευασμένος  ἐδίκαζεν.   (Εἰς ταῦτα ἔστιν ἀποβλέποντας τὰ
[4, 129]   καὶ ἑκάστῳ πεπυρωμένα αὐτοῖς πίναξιν  ἐδόθη.   Μετὰ δὲ ταῦτα πιόντες ἐλάβομεν
[4, 128]   Κορινθίων κατασκευασμάτων ἄρτος ἑκάστῳ ἰσόπλατυς  ἐδόθη,   ὄρνεις τε καὶ νῆσσαι, προσέτι
[4, 128]   εἴκοσιν· οἷς καὶ κατακλιθεῖσιν εὐθέως  ἐδόθησαν   φιάλαι ἀργυραῖ ἑκάστῳ μία δωρεά.
[4, 151]   μικρὰ καὶ διερρίπτει οἷς αὐτῷ  ἐδόκει   καὶ τὰ κρέα ὡσαύτως, ὅσον
[4, 132]   αὕτη σοι, πάτερ, τὸ τῶν  ἐδομένων   τὰ στόματα προειδέναι. Οἷον Ῥοδίους
[4, 163]   καὶ Πυθαγορικὸν τὸ τῆς κόμης  ἔδοξαν   εἶναί τινες ἀπὸ τοῦ Διοδώρου
[4, 136]   δέ γε θηλυτεράων εἶναι βρώματ´  ἔδοξεν·   ἐπεὶ δ´ ορμαινον ἐπ´ ἄλλα.
[4, 136]   τὸ δέ γ´ ἀμβροσίη μοι  ἔδοξεν,   οἵην δαίνυνται μάκαρες θεοὶ αἰὲν
[4, 147]   δμῶες, ἔπειτα δὲ παῖδες νίπτρ´  ἔδοσαν   κατὰ χειρῶν. (Σωκράτης δὲ
[4, 144]   θᾶσσον (μᾶλλον) κόρος ἐμπίπτει τῆς  ἐδωδῆς.   (Ὥστε καὶ τῷ χρόνῳ τῆς
[4, 167]   Πνυταγόραν ἀποστέλλων ἄλλας τε δωρεὰς  ἔδωκε   καὶ χωρίον ᾐτήσατο. Πρότερον
[4, 137]   αὖ στεφάνους ἐπὶ δεξιὰ πᾶσιν  ἔδωκεν,   οἳ ῥόδον ἀμφεπλέκοντο διάνδιχα κοσμηθέντες.
[4, 151]   πολέμιον. Ἄλλος παῖδα εἰσαγαγὼν οὕτως  ἐδωρήσατο   προπίνων καὶ ἄλλος ἱμάτια τῇ
[4, 148]   μικρά, καὶ πάλιν καὶ ταῦτα  ἐδωρήσατο.   Τῶν δ´ ἡγεμόνων ἐφ´
[4, 139]   αἳ δ´ ἐφ´ ἁμίλλαις ἁρμάτων  ἐζευγμένων   πομπεύουσιν, ἅπασα δ´ ἐν κινήσει
[4, 163]   εἶναι ὑμῶν τῶν κυνικῶν τρόπον  ἔζη,   κομῶν καὶ ῥυπῶν καὶ ἀνυποδητῶν.
[4, 141]   κατεδίκασεν. δὲ νικήσας  ἐζημίωσεν   ἐλαφρῶς ἤτοι κάμμασιν καμματίσιν.
[4, 136]   οὐ μὴν οὐδ´ ἄρ´ ἄθικτος  ἔην,   πόθεον δὲ καὶ ἄλλοι. Κωλῆν
[4, 156]   ἡμετέροις ἀποίκοις πᾶσαν τὴν πόλιν  ἐθεασάμην   περὶ τὰ Διονύσια μεθύουσαν. Ἐν
[4, 171]   ἂν καὶ ἀγοραστὴν τὸν τοιοῦτον  ἐθέλοιμεν   προῖκα λαβεῖν; Παρὰ δὲ Μενάνδρῳ
[4, 163]   τόδε θεῖον ἔδεσμα οὐδ´ ἔσθειν  ἐθέλουσιν,   ὅσοι κεπφαττελεβώδη ψυχὴν κέκτηνται θνητῶν
[4, 161]   μὴ κατεσθίωσι καὶ τοὺς δακτύλους,  ἐθέλω   κρέμασθαι δεκάκις. ~(Οὐκ ἄκαιρον δ´
[4, 136]   χέρ´ ἐφέντες ἐν στόμασίν τ´  ἔθεσαν   καὶ ἀπήγαγον ἄλλυδις ἄλλον. Τῶν
[4, 143]   καλά· ἐν τοῖς δ´ ἐκείνων  ἔθεσιν   ἴσθ´ ἀρχαικός. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ι' Περὶ
[4, 173]   ῥ´ ὤπτησε καὶ εἰν ἐλεοῖσιν  ἔθηκε.   (Ὅθεν καὶ Πολυκράτων Κρίθωνος
[4, 167]   Ἑρμῶν, Ἐλευσῖνί τε μυστηρίων ὄντων  ἔθηκεν   αὐτῇ θρόνον παρὰ τὸ ἀνάκτορον,
[4, 155]   οἷς προσήκει καὶ μονομαχίας ἀγῶνα  ἔθηκεν,   εἰς ὃν κατέβησαν τέσσαρες τῶν
[4, 151]   προῄρητο φιλοσοφίας πολλὰ παρὰ πολλοῖς  ἔθιμα   καὶ νόμιμα ἀναγράφων Κελτοί, φησί,
[4, 153]   Ῥωμαῖοι, παρὰ Τυρρηνῶν παραλαβόντες τὸ  ἔθος,   ἀλλὰ κἀν ταῖς ἑστιάσεσιν. Ἐκάλουν
[4, 130]   οὕτω γὰρ τὸ Μακεδονικὸν οἶσθα  ἔθος   ἐν ταῖς πολυανθρώποις εὐωχίαις γινόμενον.
[4, 160]   Παφίου Σωπάτρου Γαλάτας, Παρ´ οἷς  ἔθος   ἐστίν, ἡνίκ´ ἂν προτέρημά τι
[4, 140]   τὰ ψαιστὰ κάμματα. (Ὅτι δὲ  ἔθος   ἦν τοῖς πάλαι καὶ φύλλα
[4, 142]   οὐκ ἤρχοντο κατὰ τὸ πάτριον  ἔθος·   (ὅτε δὲ καὶ παραγένοιντο, μικρὰ
[4, 134]   ἐν Καρσὶ κατὰ τὸ Ἀττικὸν  ἔθος   (τῆς ὀρχήσεως) κωμῳδεῖ τινα τῶν
[4, 160]   παρρησίας γὰρ ἐρῶ πρὸς αὐτούς·  εἰ   αὐτάρκειαν ἀσπάζῃ, φιλόσοφε, τί οὐ
[4, 144]   τῷ πρὸς Κάσανδρον περὶ βασιλείας  (εἰ   γνήσιον τὸ σύγγραμμα· πολλοὶ γὰρ
[4, 159]   σὺ χοἰ σὲ δώμασιν κεκτημένοι.  (Εἰ   δ´ Κύπρις τοιοῦτον ὀφθαλμοῖς
[4, 164]   κουρᾷ τε τῇ συνήθει χρωμένων.  (Εἰ   δ´ ὑμεῖς ὄντως, φιλόσοφοι,
[4, 150]   ὡς εὐτελῶς τοῦ Πέρσου διαιτωμένου.  (Εἰ   δὲ θέλεις εἰδέναι, ἔφη,
[4, 167]   Μακεδονίαν ἀθροισθέντες ἑταῖροι Φιλίππου προσηγορεύοντο.  Εἰ   δὲ καὶ μὴ τοιοῦτός τις
[4, 144]   ἅδῃ καὶ νήφουσι, χρέονται αὐτῷ·  εἰ   δὲ μή, μετιεῖσιν. Τὰ δ´
[4, 146]   καὶ ταῦτα μετὰ τὸ δεῖπνον  εἰ   δὲ Ξέρξης δὶς ἐσιτέετο μεταλαμβάνων
[4, 144]   δείπνου παραφορέεται οὐδὲν λόγου ἄξιον·  εἰ   δέ τι παραφέροιτο, ἐσθίοντας ἂν
[4, 154]   τὸ μηρίον κράτιστος ἐλάμβανεν·  εἰ   δέ τις ἕτερος ἀντιποιήσαιτο, συνίσταντο
[4, 150]   μὴ πρότερον θεάσηται τὸν βασιλέα  εἰ   ἥψατο τῶν παρακειμένων. Ἐν δὲ
[4, 170]   ὅσα τούτῳ προσήκει. Ζητητέον δὲ  εἰ   καὶ τραπεζοκόμος αὐτός
[4, 158]   τοιοῦτοι οὖν τὸν θυμὸν ἡμεῖς,  εἰ   καὶ πάντα Ἡρακλέους ζηλωταί. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
[4, 155]   τῶν ἱστοριῶν ιζʹ Πολυσπέρχοντά φησιν  εἰ   μεθυσθείη καίτοι πρεσβύτερον ὄντα ὀρχεῖσθαι,
[4, 174]   Κᾶρες χρῶνται ἐν τοῖς θρήνοις,  εἰ   μὴ ἄρα καὶ Καρία
[4, 158]   οὐκ ἄλλως δυναμένης ἑψηθῆναι φακῆς  εἰ   μὴ κατὰ τὴν Ζηνώνειον ὑφήγησιν,
[4, 157]   καὶ διείπασθαι τὸν θεὸν ὡς  εἰ   μὴ μενοῦσιν ἐπὶ τούτοις, ἕως
[4, 150]   τῶν λεβήτων, ὧν οὐδεὶς γεύεται  εἰ   μὴ πρότερον θεάσηται τὸν βασιλέα
[4, 165]   γοῦν ἐν τοῖς Ἐναγίζουσί φησι·  (Εἰ   μὴ συνήθης Φαιδίμῳ γ´ ἐτύγχανεν
[4, 142]   πρεσβύτατος ἡγεῖτο ἐπὶ τὰς κλίνας,  εἰ   μή τιν´ αὐτὸς προσκαλέσαιτο. Κατελαμβάνετο
[4, 142]   χαλκῆ. Πιεῖν δὲ οὐ προσεφέρετο,  εἰ   μή τις αἰτήσειεν· ἐδίδοτο δὲ
[4, 169]   Στράττιδι ἐν Χρυσίππῳ λέγοντι οὕτως·  (Εἰ   μηδὲ χέσαι γ´ αὐτῷ σχολὴ
[4, 174]   μηχανικόν. Ἐγὼ δὲ οὐκ οἶδα  εἰ   περὶ τὸ ὄνομα σφάλλεται.
[4, 158]   Ἀντιφάνης Ὁμοίαις· Εὖ δ´ ἐγίνεθ´,  εἰ   φακῆν ἕψειν μ´ ἐδίδασκε τῶν
[4, 137]   πλακοῦντος ἐγὼ θείου ἀπεχοίμην Οὐδ´  εἴ   μοι δέκα μὲν χεῖρες, δέκα
[4, 169]   τῶν ἄλλων ὧν φθάνω προβεβληκὼς  εἴ   τι λέγειν ἔχετε, Ἀναπεπταμένας ἔχω
[4, 128]   ἔστιν ἐπιστολῶν, πάντως αὐτῷ δηλοῦν  εἴ   τινι συμπεριενεχθείη δείπνῳ πολυτελεῖ, τὰ
[4, 159]   πένης ἀνήρ, ψέγων τραπέζαις  εἴ   τις ἐξογκοῖτ´ ἄγαν, τἀρκοῦν ἐπαινῶν·
[4, 167]   Ἑλλάδος, οὐκ ἀριστίνδην ἐξειλεγμένοι, ἀλλ´  εἴ   τις ἦν ἐν τοῖς Ἕλλησιν
[4, 166]   τ´ ἄξιον. Ὡς δῆτ´ ἐχρῆν  εἴ   τις πατρῴαν παραλαβὼν (γῆν καταφάγοι,
[4, 164]   φησι τοὐπίγραμμα. {ΛΙΝ. Φιλόσοφός τις  εἶ,   εὔδηλον, ὃς παρεὶς τοσαῦτα γράμματα
[4, 144]   οἶδα ὅτι καὶ σὺ ἔμπειρος  εἶ,   ὅτι ὅσῳ ἂν (τις) πλείω
[4, 163]   πέφυκε τῇ φύσει; Ἀλυσιτελὴς  εἶ   τῇ πόλει πίνων ὕδωρ· τὸν
[4, 166]   Γῆ μῆτερ, ὡς σεμνὸν σφόδρ´  εἶ   τοῖς νοῦν ἔχουσι κτῆμα πολλοῦ
[4, 140]   οιωσωμαι ἐν Ἀμύκλαισιν παρ´ Ἀπέλλω,  εἷ   βάρακες πολλαὶ κἄρτοι καὶ δωμός
[4, 151]   φαγεῖν δεινός, τὸ μὲν διαρριπτεῖν  εἴα   χαίρειν, λαβὼν δ´ εἰς τὴν
[4, 134]   ἐγὼ οὐ πιθόμην, ἀλλ´ ἤσθιον  εἴδατα   πάντα, ~(βολβοὺς ἀσπάραγόν τε καὶ
[4, 131]   κριβάνου βοῦς. {ΔΙΚ. Καὶ τίς  εἶδε   πώποτε βοῦς κριβανίτας; Τῶν ἀλαζονευμάτων.
[4, 150]   Πέρσου διαιτωμένου. (Εἰ δὲ θέλεις  εἰδέναι,   ἔφη, βασιλεῦ, πῶς δεῖ
[4, 164]   τοὺς παρόντας τῶν φιλοσόφων ἔφη·  (Εἶδες   τὴν Θασίαν ἅλμην οἷ’ ἄττα
[4, 170]   τήγανον, οὐχ ἱμονιάν, οὐ λάκκον  εἶδον,   οὐ φρέαρ· οὐ στάμνος ἔστι·
[4, 133]   (Σοῦ δ´ ἐγὼ λαλιστέραν οὐπώποτ´  εἶδον   οὔτε κερκώπην, γύναι, οὐ κίτταν,
[4, 156]   αὐτὸν ῥύσαιτο, ὥσπερ ἐν ἁμάξαις  εἶδον   παρ´ ὑμῖν ἐγώ, καὶ ἐν
[4, 135]   καὶ μέλαν οἶδε. Καὶ Τιτυὸν  ἔιδον,   λίμνης ἐρικυδέα γόγγρον κείμενον ἐν
[4, 136]   καὶ ἄλλοι. Κωλῆν δ´ ὡς  ἔιδον,   ὡς ἔτρεμον· ἐν δὲ σίναπυ
[4, 130]   καὶ Ἑρμαῖ καὶ τοιαῦτα πολλὰ  εἴδωλα   ἀργυροῖς δᾳδουχοῦντα λαμπτῆρσι. Θαυμαζόντων δ´
[4, 134]   ὄρνιθι ἐοικώς, (νήστης, ἀλλοτρίων εὖ  εἰδὼς   δειπνοσυνάων. Τῷ δὲ μάγειροι μὲν
[4, 141]   κομίζοντας εἰς μέσον, ἵνα πάντες  εἰδῶσι   τὴν τῆς θήρας φιλοπονίαν καὶ
[4, 137]   μὲν χεῖρες, δέκα δὲ στόματ´  εἶεν,   γαστὴρ δ´ ἄρρηκτος, χάλκεον δέ
[4, 162]   ὡς σοφὸς πάντως ἂν  εἴη   καὶ στρατηγὸς ἀγαθός, μόνον τοῦτο
[4, 151]   Ἀθηναῖος ἀναστὰς εἶπεν ὅτι ἀρχαῖος  εἴη   νόμος κάλλιστος τοὺς μὲν ἔχοντας
[4, 142]   τῶν παρ´ αὐτὸν οὐδὲν καταδεέστερον  εἴη   παρασκευαζόμενα. Πολλῶν δὲ πρεσβειῶν παραγινομένων
[4, 136]   οἱ οἴκαδ´ ἰόντι πάλιν ποτιδόρπιον  εἴη.   Χόνδρος δ´ ἡδυπρόσωπος, ὃν Ἥφαιστος
[4, 156]   τὸν κωμῳδιοποιὸν Δίφιλον· Κεστρεὺς ἂν  εἴην   ἕνεκα νηστείας ἄκρας. Ἐπελάθεσθε δὲ
[4, 158]   τοὺς ἐγκαλοῦντας αὐτῷ ἀποτριβομένῳ ἔλεγεν·  Εἴθ´   ἠδυνάμην καὶ τὴν γαστέρα τρίψας
[4, 165]   τοῖς δακτύλοις, μισάνθρωπον ἄνθος ἥβης·  εἶθ´   ἡδυλογοῦσιν ἅπασιν ἀεὶ κατὰ τὴν
[4, 162]   Βορυσθενίτης θεασάμενος αὐτοῦ χαλκῆν  εἰκόνα,   ἐφ´ ἧς ἐπεγέγραπτο Περσαῖον Ζήνωνος
[4, 138]   ἐν εἰρήνῃ μετὰ ὑγιείας, ὡς  εἰκός,   γηραιοὶ τελευτῶντες ἄλλον τοιοῦτον βίον
[4, 151]   εἰσηνέχθησαν πᾶσιν. Οὗτοι δὲ ὅσον  εἴκοσι   κρεῶν μεστοὶ νενεμημένων καὶ ἄρτοι
[4, 145]   εἰς τὸ δεῖπνον αὐτοῦ δαπανᾶσθαι  εἴκοσι   τάλαντα, ποτὲ δὲ καὶ τριάκοντα·
[4, 128]   οἱ μὲν συγκεκλημένοι ἄνδρες ἦσαν  εἴκοσιν·   οἷς καὶ κατακλιθεῖσιν εὐθέως ἐδόθησαν
[4, 152]   οὖν ἐν τῇ τρίτῃ καὶ  εἰκοστῇ   ἱστόρησεν. Ἐν δὲ τῇ πέμπτῃ
[4, 154]   (Ποσειδώνιος δ´ ἐν τρίτῃ καὶ  εἰκοστῇ   τῶν ἱστοριῶν Κελτοί, φησίν, ἐνίοτε
[4, 174]   ἱστορεῖ κἀν τῷ τετάρτῳ καὶ  εἰκοστῷ   τῆς αὐτῆς πραγματείας Δαίτην ἥρωα
[4, 138]   συνεστιαθέντα ἐν τοῖς φιδιτίοις εἰπεῖν·  Εἰκότως   ἀνδρειότατοι ἁπάντων εἰσὶ Λακεδαιμόνιοι· ἕλοιτο
[4, 174]   τιμᾶσθαι Ἡγήσανδρος Δελφὸς Δία  Εἰλαπιναστήν   τε καὶ Σπλαγχνοτόμον. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΓ'
[4, 171]   παραγοράζειν δὲ Ἄλεξις ἐν Δρωπίδῃ.  Εἰλέατροι   δὲ καλοῦνται, ὥς φησι Πάμφιλος,
[4, 133]   ὀξύ σοι. Ὑπολαμβάνω, παιδάριον, ὀπὸν  εἰλήφαμεν.   Ἄριστα τούτοις πάντα πιέσω καὶ
[4, 160]   καὶ συγγραφεῦσιν οὐκ ἴσασιν ὅθεν  εἴληφεν   Οὐάρρων τὸ ἰαμβεῖον. (Σὺ
[4, 149]   καλουμένων μαζονόμων, ἀπὸ τῆς χρείας  εἰληφότων   τὴν ἐπωνυμίαν· ὁμοῦ δὲ τῇ
[4, 184]   βίβλος, ἑταῖρε Τιμόκρατες, ἱκανὸν  εἰληφυῖα   μῆκος.
[4, 135]   πολλὰς δ´ ἐκ κεφαλῆς προθελύμνους  εἷλκον   ἀκάνθας. δὲ Φαληρικὴ ἦλθ´
[4, 138]   ἀποδάκνειν ὀδάξ; Καὶ Εὔπολις ἐν  Εἵλωσι·   (Καὶ γένηται τοῖσδε σάμερον κοπίς.
[4, 171]   Βούλεσθε δῆτ´ ἐγὼ φράσω τίς  εἰμ´   ἐγώ; τῶν προτενθῶν Δορπία
[4, 162]   Ὀφρυανασπασίδαι, ῥινεγκαταπηξιγένειοι, σακκογενειοτρόφοι καὶ λοπαδαρπαγίδαι,  εἱματανωπερίβαλλοι,   ἀνηλιποκαιβλεπέλαιοι, νυκτιλαθραιοφάγοι, νυκτιπαταιπλάγιοι, μειρακιεξαπάται καὶ
[4, 173]   Αὐτὰρ ἐπεί ῥ´ ὤπτησε καὶ  εἰν   ἐλεοῖσιν ἔθηκε. (Ὅθεν καὶ Πολυκράτων
[4, 133]   λεήνας σπέρματά τ´ ἐνδάκνοντα σινήπυος.  Εἰν   ἑνὶ δὲ τρὺξ ὄξεος ἰκμάζουσα
[4, 176]   κἀν Τυμπανισταῖς, οὐκ ἄλλους τινὰς  εἶναι   ἀκούομεν τοὺς Φρυγίους, ὧν
[4, 136]   δαίνυσθαι· ἐμοὶ δέ γε θηλυτεράων  εἶναι   βρώματ´ ἔδοξεν· ἐπεὶ δ´ ορμαινον
[4, 182]   τρίγωνα καὶ τὰς σαμβύκας ἀρχαῖα  εἶναι.   Ἐν γοῦν Μιτυλήνῃ μίαν τῶν
[4, 174]   ὑδραυλικὸν δὲ ὄργανον δοκεῖ κλεψύδρα  εἶναι.   Ἐντατὸν οὖν καὶ καθαπτὸν οὐκ
[4, 145]   καλούμενον ἀκούσαντι μὲν δόξει μεγαλοπρεπὲς  εἶναι,   ἐξεταζόμενον δὲ φανεῖται οἰκονομικῶς καὶ
[4, 175]   φησὶν λέγειν τὸν μόναυλον Ὀσίριδος  εἶναι   εὕρημα, καθάπερ καὶ τὸν καλούμενον
[4, 177]   ~(Ἰόβας δὲ τούτους Φρυγῶν μὲν  εἶναι   εὕρημα, ὀνομάζεσθαι δὲ καὶ σκυταλείας,
[4, 141]   στρατιωτικῆς ἀγωγῆς. όπους μὲν γὰρ  εἶναι   θʹ τῷ ἀριθμῷ, (σκιάδες δὲ
[4, 157]   ἐῶσι τὴν φρόνησιν ἐν αὑτῇ  εἶναι.   (Θεόπομπος οὖν ἐν εʹ Φιλιππικῶνφησι·
[4, 182]   Λιβύῃ. Θηβαίων δ´ εὕρημά φησιν  εἶναι   Ἰόβας τὸν ἐκ νεβροῦ κώλων
[4, 175]   τῷ ἐπιγραφομένῳ δράματι Πύλαι Φοινίκων  εἶναι   καὶ τοῦτον εὕρημα. Λέγει δ´
[4, 148]   τρίτῃ τῶν Γενεαλογιῶν μάζας φησὶν  εἶναι   καὶ ὕεα κρέα. Ἁρμόδιος δὲ
[4, 175]   Κυζικηνὸς ἐν αʹ Ὥρων (εὕρημα  εἶναι   λέγει Ἰβύκου τοῦ Ῥηγίνου ποιητοῦ,
[4, 131]   μυριοπληθεῖς· τοὺς δὲ λέβητας χαλκοῦς  εἶναι   μείζους λάκκων δωδεκακλίνων· αὐτὸν δὲ
[4, 175]   νοσοῦσιν, ὥστε τἄλλ´ αὐτοῖς δοκεῖν  εἶναι   μέλη γιγγραντὰ καὶ κακὸν μέγα.
[4, 159]   ἐν γαστρὸς βορᾷ τὸ χρηστὸν  εἶναι,   μέτρια δ´ ἐξαρκεῖν ἔφη. (Οὐκ
[4, 141]   πλείονα τῶν ἱκανῶν παρασκευάζειν περιττὸν  εἶναι,   μὴ μέλλοντά γε προσφέρεσθαι. Μόλπις
[4, 156]   χρηστὴν ταύτην φιλοσοφίαν εὑρόντες νόμιμον  εἶναι   μηδενὸς γεύεσθαι. Ἐγὼ δ´
[4, 160]   κέκληκε) κατὰ τὸν σὸν Τίμωνα  εἶναί   Μοι καλός τε μέγας τε,
[4, 159]   ἐν τῇ ἑαυτοῦ Πολιτείᾳ νόμισμα  εἶναι   νομοθετεῖ ἀστραγάλους. Καλῶς γὰρ καὶ
[4, 153]   παρατίθεσθαι ἑκάστῳ τράπεζαν, ταύτην δ´  εἶναι   ὁμοίαν ταῖς ἐγγυθήκαις, (καὶ ἐπιτίθεσθαι
[4, 144]   (Ἀγησίλαος δὲ διὰ τὸ φιλόπονος  εἶναι   πᾶν μὲν τὸ παρὸν ἡδέως
[4, 143]   παρατιθεμένων. Τοὺς δ´ ὀρφανοὺς ἰσομερεῖς  εἶναι·   παρατίθεται δ´ αὐτοῖς ἀβαμβάκευτα τῇ
[4, 151]   τοὺς ἐμοὺς τούτους ἑταίρους φίλους  εἶναι   πιστοὺς καὶ οὐδένα ἄκοντα. Καὶ
[4, 167]   καὶ αἱ πολυτέλειαι θρασεῖς αὐτοὺς  εἶναι   προετρέποντο καὶ ζῆν μὴ κοσμίως,
[4, 141]   φησὶν ἑορτὴν παρὰ Λακεδαιμονίοις μίμημα  εἶναι   στρατιωτικῆς ἀγωγῆς. όπους μὲν γὰρ
[4, 172]   φησιν· Μάγειρ´, ἀηδής μοι δοκεῖς  εἶναι   σφόδρα. Πόσας τραπέζας μέλλομεν ποιεῖν,
[4, 144]   σύγγραμμα· πολλοὶ γὰρ αὐτό φασιν  εἶναι   Σωσιβίου, εἰς ὃν Καλλίμαχος
[4, 132]   τῶν ἐν Χαλκίδι δείπνων χαριέστερον  εἶναι   τῆς ἐν ἄστει παρασκευῆς, τὸ
[4, 163]   Πυθαγορικὸν τὸ τῆς κόμης ἔδοξαν  εἶναί   τινες ἀπὸ τοῦ Διοδώρου προαχθέν,
[4, 163]   γένος Ἀσπένδιος, Πυθαγορικὸς δὲ δόξας  εἶναι   ὑμῶν τῶν κυνικῶν τρόπον ἔζη,
[4, 174]   τῶν ὀργάνων τῶν ἐμπνευστῶν, ῥᾴδια  εἶναι   φάσκων τὰ ἐμπνευστά· πολλοὺς γὰρ
[4, 183]   τῷ ἐπιγραφομένῳ Μυστάκου θητίῳ δίχορδον  εἶναί   φησι τὴν πηκτίδα λέγων οὕτως·
[4, 170]   ἐν ταῖς Ὁμοιότησι τὸν αὐτὸν  εἶναί   φησι τὸν τραπεζοκόμον καὶ τὸν
[4, 175]   θεατρικῆς ἱστορίας Σύρων εὕρημά φησιν  εἶναι,   ὡς καὶ τὸν καλούμενον λυροφοίνικα
[4, 176]   Πάκαλον. Ἀλλὰ Θέωνα τὸν καλαμαυλήτην  εἴπατε   χαῖρε Θέων. Ὥσπερ οὖν τοὺς
[4, 155]   τῆς ὀρχήσεως τάξις ἐγένετο, ἀναστὰς  εἶπε·   πότερον, βασιλεῦ, κακῶς ὀρχούμενόν
[4, 156]   Πειρήνης, Καρνεῖος κατὰ Φιλόξενον  εἶπε   τὸ κατὰ χειρῶν. (Καὶ τῆς
[4, 162]   ἐπεγέγραπτο Περσαῖον Ζήνωνος Κιτιᾶ, πεπλανῆσθαι  εἶπε   τὸν ἐπιγράψαντα· δεῖν γὰρ οὕτως
[4, 132]   ἐν Χαλκίδι, τὸ προοίμιον  εἶπε   τῶν ἐν Χαλκίδι δείπνων χαριέστερον
[4, 138]   καὶ συνεστιαθέντα ἐν τοῖς φιδιτίοις  εἰπεῖν·   Εἰκότως ἀνδρειότατοι ἁπάντων εἰσὶ Λακεδαιμόνιοι·
[4, 155]   ἔχοντες τὸν ἐκείνου θάνατον. (Ταῦτ´  εἰπεῖν   εἶχον, ἄνδρες φίλοι καὶ συμπόται
[4, 144]   λαμπρῶς. Διὸ καὶ ἀκούσαντα Ἀρταξέρξην  εἰπεῖν   ὅτι οὕτως αὑτῷ δοκοίη ζῆν
[4, 138]   ἑκατέρου τῶν δείπνων τὴν παρασκευὴν  εἶπεν·   Ἄνδρες Ἕλληνες, συνήγαγον ὑμᾶς βουλόμενος
[4, 151]   θαρσαλέως καὶ δεξάμενος τὸ κέρας  εἶπεν·   Ἐγώ σοι, Σεύθη, δίδωμι
[4, 167]   βέλτιον ζῆν, Ἀλλὰ καὶ νῦν,  εἶπεν,   ἐλευθερίως ζῶ. Καὶ γὰρ ἑταίραν
[4, 149]   μικρόν, καὶ προσφέρων ἂν  εἶπεν   εὐδειπνίας» Εἶτα δ´ εἰς τὸ
[4, 151]   τὸ κέρας οἰνοχόος ἦν,  εἶπεν   ἰδὼν τὸν Ξενοφῶντα οὐκ ἔτι
[4, 171]   παράσιτοι ὀνομαζόμενοι, ἔχον οὕτως· Φῶκος  εἶπεν·   ὅπως ἂν βουλὴ ἄγῃ
[4, 151]   Γνήσιππος δέ τις Ἀθηναῖος ἀναστὰς  εἶπεν   ὅτι ἀρχαῖος εἴη νόμος κάλλιστος
[4, 159]   οἱ Ἕλληνες χρῶνται τῷ ἀργυρίῳ  εἶπεν   Πρὸς τὸ ἀριθμεῖν. Διογένης δ´
[4, 163]   πλοκάμους, θυμὸν ἄχει μεγάλῳ βεβολημένα,  εἴπερ   ἅπασιν (ἁ κακόφρων Τέρψις κρεῖσσον
[4, 147]   αὐτὰς τὰς ὑπογαστρίδας. Διανεκέως ἐπαμυν  εἴπερ   ἐμίν τε μέλοι καὶ τίν,
[4, 146]   Κυθήριος ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ Δείπνῳ  εἴπερ   τούτου καὶ κωμῳδιοποιὸς Πλάτων
[4, 159]   Εὐριπίδης εἴρηκε· Μὴ πλοῦτον  εἴπῃς·   οὐχὶ θαυμάζω θεόν, ὃν χὡ
[4, 144]   γε μὴν καταδάρθοι οὐδ´ ἂν  εἴποι   τις ὅσα πραγματεύονται. (Ἀγησίλαος δὲ
[4, 169]   λέγω· (σὺ δ´ ἴσως ἂν  εἴποις   λοπάδ´. {Β. Ἐμοὶ δὲ τοὔνομα
[4, 169]   ζέων— {Β. Εἶτ´ οὐκ ἂν  εἴποις;   Ὕπαγε. {Α. Κάκκαβον λέγω· (σὺ
[4, 168]   μυλωθρῶν. (Ἐλθόντος δ´ ἐκείνου καὶ  εἰπόντος   ὅτι νυκτὸς ἑκάστης κατιόντες εἰς
[4, 165]   (χαριτογλωσσεῖν ἔνι μοι. Πάλιν τε  εἰπόντος   τοῦ Οὐλπιανοῦ· τίνα δ´ ἐστίν,
[4, 132]   ὀστρέων (καὶ τὴν ποικιλίαν) προοίμιον  εἰπὼν   δείπνου. (Δίφιλος δ´ ἐν Ἀπολειπούσῃ
[4, 168]   τὰ περὶ τῶν ἐν Ἅιδου  εἰπὼν   εἰς ταῦτα ἀνηλωκέναι, ἀφείθη. (Οἱ
[4, 129]   πρώτῳ στεφάνῳ. ~Ἐπὶ δὲ τούτοις  εἰπὼν   Ἱππόλοχος ὡς Πρωτέας ἀπόγονος
[4, 159]   εὐπάτριδ´ οὐδὲ εἷς ὁρᾷ. (Ταῦτ´  εἰπὼν   Κύνουλκος, ἐπεὶ μὴ ἐκροταλίσθη,
[4, 168]   ἀσωτίᾳ διαβοήτου ἐν τοῖς πρώτοις  εἰρήκαμεν.   (Διογένης δ´ Βαβυλώνιος ἐν
[4, 155]   προκλήσεως τοῦτ´ ἐποίουν ἐν ἄλλοις  εἰρήκαμεν.   ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΔ' Δίυλλος δ´
[4, 139]   ἑκὼν ᾤχεο τρέχων. (Τὰ αὐτὰ  εἴρηκε   καὶ ἐν Περιάλλῳ. Ἐν δὲ
[4, 159]   γὰρ καὶ ταῦτα Εὐριπίδης  εἴρηκε·   Μὴ πλοῦτον εἴπῃς· οὐχὶ θαυμάζω
[4, 184]   δὲ Φρουροῖς τὸν ἀλεκτρυόνα Ἰδαῖον  εἴρηκε   σύριγγα διὰ τούτων· Ῥοθεῖ δέ
[4, 170]   καὶ σιλφίῳ πυκνῷ πατάξας. (Ἐπεσθίειν  εἴρηκε   Τηλεκλείδης Πρυτάνεσιν οὕτως· Τυρίον ἐπεσθίοντα.
[4, 169]   γὰρ καὶ ὅπερ Μάγνος  εἴρηκε   τὸ ἐπεσθίειν καὶ τὸ ἐπιφαγεῖν.
[4, 169]   Παρασίτῳ Ἀντιφάνης καὶ τάδε  εἴρηκεν·   Ἄλλος ἐπὶ τούτῳ μέγας ἥξει
[4, 169]   αἴρεθ´, ἕψεται, παφλάζεται. Βατάνιον δ´  εἴρηκεν   Ἀντιφάνης ἐν Εὐθυδίκῳ· Ἔπειτα πουλύπους
[4, 171]   καὶ μέτριος ἀγοραστής. Ὀψώνην δ´  εἴρηκεν   Ἀριστοφάνης ἐν Ταγηνισταῖς διὰ τούτων·
[4, 165]   γελῶσι. Τὸ δὲ χαριτογλωσσεῖν Αἰσχύλος  εἴρηκεν   ἐν Προμηθεῖ δεσμώτῃ· Γνώσει δὲ
[4, 165]   χάριν, ὡς αὐτὸς Ἄλεξις  εἴρηκεν   ἐν Συναποθνῄσκουσιν· Ἐπὶ δεῖπνον εἰς
[4, 172]   λαοῖς. (Ὁ γὰρ Στησίχορος οὕτως  εἴρηκεν   ἐν τῷ προκειμένῳ ᾄσματι τοῖς
[4, 154]   περὶ τοὺς μονομάχους καὶ Ἀριστοφάνης  εἴρηκεν   ἐν Φοινίσσαις οὕτως· Ἐς Οἰδίπου
[4, 168]   Σάτυρος ἐν τοῖς περὶ χαρακτήρων  εἴρηκεν,   κατατρέχοντες τὸν ἀγρόν, διαρπάζοντες τὴν
[4, 162]   ὅσα τε περιεργότερον περὶ φιλημάτων  εἴρηκεν   Σωφρονίσκου φιλόσοφος, ὃς περὶ
[4, 172]   Δηλίων Ἀπολλόδωρος Ἀθηναῖος  εἴρηκεν   ὅτι μαγείρων καὶ τραπεζοποιῶν παρείχοντο
[4, 169]   Ἀριστοφάνης ἐν Σκηνὰς καταλαμβανούσαις κακκάβην  εἴρηκεν   οὕτως· Τὴν κακκάβην γὰρ κᾶε
[4, 172]   Ἰβύκου ἐν τοῖς Ἄθλοις ἐπιγραφομένοις  εἰρηκότος   φέρεσθαι τῇ παρθένῳ δῶρα (Σασαμίδας
[4, 134]   Ἐρίφῳ τῷ κωμικῷ ἐν Αἰόλῳ  εἰρημένα   τάδε· Λόγος γάρ ἐστ´ ἀρχαῖος
[4, 159]   χλευάζουσιν, ἐν νῷ ἔχοντες τὰ  εἰρημένα   Φερεκράτει ἐν Κοριαννοῖ· Φέρε δὴ
[4, 138]   οὕτως διάγοντες τὸν βίον ἐν  εἰρήνῃ   μετὰ ὑγιείας, ὡς εἰκός, γηραιοὶ
[4, 139]   παιδία κατὰ τὸν καιρὸν τοῦτον  εἰς   ἀγρὸν (καὶ) πρὸς τὴν Κορυθαλίαν
[4, 168]   καὶ οἱ Ἀθηναῖοι ὁμοθυμαδὸν ἀνεβόησαν  Εἰς   ἀκολασίαν. Ἦν δ´ Φῶκος
[4, 133]   γὰρ οἱ παλαιοὶ καὶ τοῖς  εἰς   ἀναστόμωσιν βρώμασιν (ὥσπερ ταῖς ἁλμάσιν
[4, 143]   ἀγαθοὺς ἐπαινοῦσι, προτρεπόμενοι τοὺς νεωτέρους  εἰς   ἀνδραγαθίαν. (Πυργίων δ´ ἐν τρίτῳ
[4, 168]   Πάντα γὰρ ἀνάλωσε τὰ πατρῷα  εἰς   ἀσωτίαν καὶ μετὰ ταῦτα ἐκολάκευε
[4, 164]   παραγίνεσθε μηδὲ κληθέντες; ὡς  εἰς   ἀσώτιον μαγειρικὰ σκεύη καταλέγειν μαθησόμενοι;
[4, 169]   γ´ αὐτῷ σχολὴ γενήσεται μηδ´  εἰς   ἀσώτιον τραπέσθαι μηδ´ ἐὰν αὐτῷ
[4, 170]   δράματος Ἀλεξάνδρου ἐπιγραφὴ Πότος·  Εἰς   αὔριόν με δεῖ λαβεῖν αὐλητρίδα.
[4, 148]   ἔφη πάντα δωρεῖσθαι αὐτῷ καὶ  εἰς   αὔριον παρεκάλει συνδειπνῆσαι πάλιν ἥκοντα
[4, 141]   ὥρα ἐκ τῶν ἀγρῶν (ὅσον  εἰς   αὐτὴν τὴν συνουσίαν, νομίζοντες καὶ
[4, 141]   τῆς θήρας φιλοπονίαν καὶ τὴν  εἰς   αὐτοὺς ἐκτένειαν. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Θ' Δημήτριος
[4, 149]   πρυτανικὰς ἐσθῆτας. Καὶ κατακλιθέντες ἐπανίστανται  εἰς   γόνατα τοῦ ἱεροκήρυκος τὰς πατρίους
[4, 147]   Φιλοξένου τοιαύτην ἐκτίθεται παρασκευὴν δείπνου·  ~Εἰς   δ´ ἔφερον διπλόοι παῖδες λιπαρῶπα
[4, 142]   ὅτε τὸν ἀγκῶνα ἅπαξ ἐρείσειαν  Εἰς   δὲ τὴν προειρημένην τρυφὴν ἦλθον
[4, 144]   δὲ τὸ συντυχὸν ἡδέως ἤσθιεν·  εἰς   δὲ τὸ ἀσμένως κοιμηθῆναι πᾶς
[4, 158]   τὴν Ζηνώνειον ὑφήγησιν, ὃς ἔφη·  Εἰς   δὲ φακῆν ἔμβαλλε δυωδέκατον κοριάννου.
[4, 173]   (καὶ φορμιῶσαι ναῦς ἀναγκάσας δύο,  εἰς   Δῆλον ἐλθεῖν ἠθέλης´ ἐκ Πειραιῶς,
[4, 173]   δʹ Δηλιάδος Δελφοῖς, φησί, παραγινομένοις  εἰς   Δῆλον παρεῖχον Δήλιοι ἅλας καὶ
[4, 140]   σκιμποδίου καθῆσθαι, πάντα τοιαῦτα ποιοῦσιν  εἰς   ἐπάικλα. Τὰ ὅμοια ἱστορεῖ καὶ
[4, 140]   εὐθὺς τοὺς μὲν εὐπόρους ζημιοῖ  εἰς   ἐπάικλα· ταῦτα δέ ἐστιν μετὰ
[4, 165]   ἕστηκεν ἐλθών· ~κἂν ἴδῃ μισθούμενον  (εἰς   ἑστίασιν, τοῦ μαγείρου πυθόμενος τὸν
[4, 155]   βασιλεύς. Ἐπεὶ δὲ καὶ  εἰς   Ἡγησιάνακτα τὸν Ἀλεξανδρέα ἀπὸ Τρῳάδος
[4, 157]   ὑμῖν τῆς φακῆς τὴν σκευήν·  εἰς   ἣν ἀποβλέπουσα συμβουλεύσαιμ´ ἂν ὑμῖν
[4, 146]   ἑκατὸν ἑξήκοντα Ἰταλικοῦ νομίσματος. Ὥστ´  εἰς   ἴσον καθίστασθαι τῷ τοῦ Ἀλεξάνδρου
[4, 165]   εἴρηκεν ἐν Συναποθνῄσκουσιν· Ἐπὶ δεῖπνον  εἰς   Κόρινθον ἐλθὼν Χαιρεφῶν ἄκλητος· ἤδη
[4, 160]   μνηστῆρσι· φησὶν γάρ· (Ἐρέτριαν ὡρμήθημεν  εἰς   λευκάλφιτον) καὶ τῶν Λυδίων καρυκκῶν
[4, 136]   ἣν φορέεσκεν ἀγαλλομένη περὶ δειρήν,  εἰς   λέχος ἡνίκ´ ἔβαινε Δρακοντιάδῃ μεγαθύμῳ.
[4, 170]   Πονήρᾳ· Τῆς ὀριγάνου πρώτιστον ὑποθεὶς  εἰς   λοπάδα νεανικὴν τὸ τρίμμ´ ἐπιπολῆς
[4, 167]   τὸν τρόπον, οὗτοι σχεδὸν ἅπαντες  εἰς   Μακεδονίαν ἀθροισθέντες ἑταῖροι Φιλίππου προσηγορεύοντο.
[4, 142]   τάδε γράφει περὶ αὐτῶν· ~Λακεδαιμόνιοι  εἰς   μὲν τὰ φιδίτια οὐκ ἤρχοντο
[4, 141]   σημαίνουσι τοὺς ἀεί τι κομίζοντας  εἰς   μέσον, ἵνα πάντες εἰδῶσι τὴν
[4, 153]   Σελεύκου διηγούμενος τοῦ βασιλέως, ὡς  εἰς   Μηδίαν ἀνελθὼν καὶ πολεμῶν Ἀρσάκει
[4, 146]   μυριάσι διακοσίαις τεσσαράκοντα, αὗται δὲ  εἰς   μυρίους πεντακισχιλίους μεριζόμεναι ἑκάστῳ ἀνδρὶ
[4, 129]   καί τινες καὶ θαυματουργοὶ γυναῖκες  εἰς   ξίφη κυβιστῶσαι καὶ πῦρ ἐκ
[4, 165]   καὶ τοῦ μνήματος τοῦ πατρός,  εἰς   Ἀθηναῖοι χιλίας ἀνάλωσαν δραχμάς,
[4, 153]   ἐπιτίθεσθαι ἐπ´ αὐτῇ τρυβλίον χρυσοῦν,  εἰς   ἐμβάλλειν αὐτοὺς πρῶτον μὲν
[4, 144]   γὰρ αὐτό φασιν εἶναι Σωσιβίου,  εἰς   ὃν Καλλίμαχος ποιητὴς ἐπίνικον
[4, 155]   προσήκει καὶ μονομαχίας ἀγῶνα ἔθηκεν,  εἰς   ὃν κατέβησαν τέσσαρες τῶν στρατιωτῶν.
[4, 154]   τὸ μάχη συντιθέμενον τὸ τέλος  εἰς   ος> τρέπει, ὡς ἐν τῷ
[4, 170]   τινες ἦσαν οἱ καλούμενοι τραπεζοποιοί.  Εἰς   ὅτι δὲ οὗτοι προσελαμβάνοντο σαφῶς
[4, 141]   τινα καὶ σύκων, ἔτι δὲ  εἰς   ὀψωνίαν περὶ δέκα τινὰς Αἰγιναίους
[4, 149]   Ἔπειτα ἑκάστῳ παρατίθεται ἄρτος καθαρὸς  εἰς   πλάτος πεποιημένος, (ἐφ´ ἐπίκειται
[4, 156]   ἐπιφανῶν κλήσεων ἀγωνιῶ μή ποτε  εἰς   πληθώραν ἐμπεσὼν μεμψιμοιρήσῃς. Διὸ καὶ
[4, 148]   δὲ τετάρτῃ τῶν ἡμερῶν ταλαντιαίους  εἰς   ῥόδα μισθοὺς διέδωκε, καὶ κατεστρώθη
[4, 183]   δὲ Μούσῃ γαυριῶσα βαρβάρῳ (δίχορδος  εἰς   σὴν χεῖρά πως κατεστάθη. Τῶν
[4, 167]   καὶ οὗτος μετ´ Ἀρχίου πλέων  εἰς   Σικελίαν ὅτ´ ἔμελλεν κτίζειν Συρακούσας
[4, 158]   Μὴ πρὸ φακῆς λοπάδ´ αὔξων  εἰς   στάσιν ἄμμε βάλῃς, Χρύσιππός τε
[4, 134]   λέγεις ἄρ´ ἂν φαίης ἂν  εἰς   συμπόσιον εἰσελθὼν ἄφνω. Καὶ τοῖς
[4, 143]   καὶ τράπεζα τρίτη δεξιᾶς εἰσιόντων  εἰς   τὰ ἀνδρεῖα, ἣν Ξενίου τε
[4, 169]   αὐτὸς ἔμαθον ὥστε τοὺς δειπνοῦντας  εἰς   τὰ βατάνι´ ἐμβάλλειν ποιῶ ἐνίοτε
[4, 157]   ἀσήμων ἑταιρίδων. Ἀποβλέψασαι οὖν αὗται  εἰς   τὰ παρακείμενα καὶ θαυμάσασαι ἐγέλων.
[4, 140]   ἥδε καθάπερ σχημάτων. Ἣν δ´  εἰς   τὰ τῶν ἀνδρῶν φιδίτια κομίζουσι,
[4, 143]   μεθεκτέον ἐστίν. Βάδιζ´ ἐπὶ δεῖπνον  εἰς   τὰ φιδίτια· ἀπόλαυε τοῦ ζωμοῦ,
[4, 137]   ἐν τῷ Λυκείῳ κρέας (ταριχηρὸν)  εἰς   τάριχος διασκευάσαντα μαστιγωθῆναι ὡς παρασοφιζόμενον
[4, 130]   ἀνιστάμενοι. Ἔναττον οὖν οἱ παῖδες  εἰς   τὰς εὐτυχεῖς σπυρίδας, ἕως ἐσάλπισε
[4, 165]   ἀνάλωσαν δραχμάς, τοὺς λίθους πωλῆσαι  εἰς   τὰς ἡδυπαθείας. Δίφιλος γοῦν ἐν
[4, 168]   περὶ τῶν ἐν Ἅιδου εἰπὼν  εἰς   ταῦτα ἀνηλωκέναι, ἀφείθη. (Οἱ δὲ
[4, 173]   ὡς ἐμαγείρευον αὐτὰ καὶ ἐκαρύκκευον.  Εἰς   ταῦτα δὲ ἀποβλέπων καὶ Ἀριστοφάνης
[4, 167]   παρασκευάζομαι, τῶν ἰδίων μου προσόδων  εἰς   ταῦτα ἐκποιουσῶν, οὐ καθάπερ ὑμῶν
[4, 148]   προῄει καὶ οὕτως ἐσκευασμένος ἐδίκαζεν.  (Εἰς   ταῦτα ἔστιν ἀποβλέποντας τὰ ὑπὲρ
[4, 130]   δὲ ἀνδράποδ´ ὠνήσασθαι. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ'  (Εἰς   ταῦτα, ἑταῖρε Τιμόκρατες, ἀποβλέπων
[4, 172]   ποιεῖν οὐδ´ οἷα σὺ εἴωθας  εἰς   ταὐτὸν καρυκεύειν μέλι, σεμίδαλιν, ᾠά·
[4, 137]   τε καὶ Ἀκαδημείᾳ, τοῦ μὲν  εἰς   τὴν Ἀκαδήμειαν εἰσενέγκαντος ὀψοποιοῦ λοπάδα
[4, 145]   καὶ τῶν πελταστῶν, τούτοις ἐκφέρεται  εἰς   τὴν αὐλήν· οὗ ἡμιδεῆ ἅπαντα
[4, 168]   ποτε γινομένων παρελθὼν καὶ αὐτὸς  εἰς   τὴν ἐκκλησίαν ἔφη Ἐπιδίδωμι κἀγώ,
[4, 143]   γινομένων καρπῶν ἀναφέρει (τὴν δεκάτην  εἰς   τὴν ἑταιρίαν καὶ τὰς τῆς
[4, 159]   δ´ ἐν τῇ Εἰσαγωγῇ τῇ  εἰς   τὴν περὶ ἀγαθῶν καὶ κακῶν
[4, 151]   διαρριπτεῖν εἴα χαίρειν, λαβὼν δ´  εἰς   τὴν χεῖρα ὅσον τριχοίνικον ἄρτον
[4, 145]   εἴς τινας ἀφίκηται τῶν ἀρχομένων,  εἰς   τὸ δεῖπνον αὐτοῦ δαπανᾶσθαι εἴκοσι
[4, 168]   πατὴρ εἱστία τοὺς ἑταίρους, συνελθόντων  εἰς   τὸ δεῖπνον λαμπρὰ μὲν ἦν
[4, 146]   ἀνδρῶν μυρίων πεντακισχιλίων, καὶ ἀνηλίσκετο  εἰς   τὸ δεῖπνον τάλαντα τετρακόσια. Γίνεται
[4, 149]   ἂν εἶπεν εὐδειπνίας» Εἶτα δ´  εἰς   τὸ κοινὸν ζωμὸς καὶ περίκομμα,
[4, 157]   ἀνθηρόν. {Α. Ἐπὶ ταύτῃ φέρων  εἰς   τὸ μέσον ἐπεχόρευσε σαπέρδης μέγας
[4, 149]   παρασκευάζουσι καὶ τὰ σιτία πᾶσιν  εἰς   τὸ μέσον παρατιθέασι καὶ κρατῆρα
[4, 142]   οὔτε πάλιν οὕτως ὑπερτείνειν ὡς  εἰς   τὸ μηθὲν δαπανᾶν, ὑπερβάλλοντα τὸ
[4, 152]   καὶ κυμίνου· τοῦτο δὲ καὶ  εἰς   τὸ ποτὸν ἐμβάλλουσιν. Ἐλαίῳ δ´
[4, 150]   τῶν σιτουμένων τῷ βουλομένῳ ἀνελθόντι  εἰς   τὸ πρυτανεῖον δειπνεῖν, οἴκοθεν παρασκευάσαντα
[4, 150]   Οὐκ εἰσφέρεται δὲ οὐδὲ ἀμὶς  εἰς   τὸ πρυτανεῖον. Ἐὰν δέ τις
[4, 150]   Γυναικὶ δὲ οὐκ ἔξεστιν εἰσιέναι  εἰς   τὸ πρυτανεῖον μόνῃ τῇ
[4, 162]   τοὺς ὡραίους καὶ τὰς ὡραίας  εἰς   τὸ συμπόσιον καὶ πότε αὐτοὺς
[4, 142]   πρὸς ἕκαστον καὶ πάντας ἐκκαλούμενος  εἰς   τὸ τὰ μὲν ἀκούειν, τὰ
[4, 174]   Κατεστραμμένοι γάρ εἰσιν οἱ αὐλοὶ  εἰς   τὸ ὕδωρ καὶ ἀρασσομένου τοῦ
[4, 141]   ἐπάικλα καλούμενα. Συμφέρει δ´ ἕκαστος  εἰς   τὸ φιδίτιον ἀλφίτων μὲν ὡς
[4, 139]   δὲ τῇ Λακεδαίμονι τοῖς εἰσιοῦσιν  εἰς   τὸ φιδίτιον μετὰ δεῖπνον τὸ
[4, 155]   τῷ λίθῳ καὶ τὸν τράχηλον  εἰς   τὸν βρόχον ἐντιθέναι· παρερχόμενον δὲ
[4, 139]   τούτοις ἀκόλουθα διδόασι καὶ τὸν  εἰς   τὸν θεὸν παιᾶνα οὐκ ᾄδουσιν
[4, 168]   εἰπόντος ὅτι νυκτὸς ἑκάστης κατιόντες  εἰς   τὸν μυλῶνα καὶ ἀλοῦντες δύο
[4, 175]   Διὰ τί δ´ οὐκ ἄγεις  εἰς   τὸν ὄχλον αὐτό; {Α. Διότι
[4, 167]   ἐν Συρακούσαις λαχὼν ἔμελλεν ἕξειν.  (Εἰς   τοσοῦτον δ´ ἀσωτίας ἐληλύθει καὶ
[4, 165]   Κτήσιππος δ´ Χαβρίου υἱὸς  εἰς   τοσοῦτον ἦλθεν ἀσωτίας ὡς καὶ
[4, 132]   τὸ πλῆθός εἰσιν οἱ κεκλημένοι  (εἰς   τοὺς γάμους, βέλτιστε, καὶ πότερ´
[4, 143]   διανέμουσιν οἱ προεστηκότες τῆς πόλεως  εἰς   τοὺς ἑκάστων οἴκους. Τῶν δὲ
[4, 164]   ἑξῆς καταδραμόντος ἀποβλέψας Κύνουλκος  εἰς   τοὺς παρόντας τῶν φιλοσόφων ἔφη·
[4, 144]   παρασκευαζομένων καὶ τῶν τοῖς ἰδιώταις  εἰς   τροφάς φησιν οὕτως· Καὶ οἶδά
[4, 141]   ὕστερον καταλύσαντες οἱ Λάκωνες ἐξώκειλαν  εἰς   τρυφήν. Φύλαρχος γοῦν ἐν τῇ
[4, 162]   δ´ ἐστὶν μνημονεῦσαι καὶ τοῦ  εἰς   ὑμᾶς ποιηθέντος ἐπιγράμματος, ὅπερ παρέθετο
[4, 145]   τὰ σιτία παρὰ τοῦ βασιλέως  εἰς   ὑπόλογον λαμβάνουσιν. Οὕτω δὲ καὶ
[4, 137]   χεὶρ ἐγίνετο. (Ὁ δὲ τοὺς  εἰς   Χιωνίδην ἀναφερομένους Πτωχοὺς ποιήσας τοὺς
[4, 183]   καὶ τοῦ ἐπιγονείου, νῦν  εἰς   ψαλτήριον (ὄρθιον μετασχηματισθὲν διασῴζει τὴν
[4, 159]   ἀποθανεῖν, τὸν δὲ ἕτερον ῥαψάμενον  εἴς   τινα χιτῶνα καὶ ἐνδύντα αὐτὸν
[4, 145]   τῶν Φιλιππικῶν Ὅταν, φησί, βασιλεὺς  εἴς   τινας ἀφίκηται τῶν ἀρχομένων, εἰς
[4, 161]   μέντοι κύνας κατεσθίει, τῶν Πυθαγορείων  εἷς.   {Α. Ἀποκτείνας γέ που· οὐκ
[4, 155]   τε ἀξιωθῆναι καὶ τῶν φίλων  εἷς   γενέσθαι. (Δοῦρις δ´ Σάμιος
[4, 129]   ἀνέσταν» Ἁρπάζοντες κἄλλος ἄλλον φθάνοντες.  Εἷς   δὲ τῶν συνδειπνούντων ἡμῖν ἄθλιος
[4, 161]   καθ´ ἡμέραν τάδε· (ἄρτος καθαρὸς  εἷς   ἑκατέρῳ, ποτήριον ὕδατος· τοσαῦτα ταῦτα.
[4, 157]   πειθόμεθα. Ὑμῖν δὲ φθόνος οὐδὲ  εἷς   ἑλέσθαι ἕν τι τῶν τριῶν
[4, 158]   μ´ ἐδίδασκε τῶν ἐπιχωρίων τις  εἷς.   Οἶδα δὲ καὶ τὴν Ὀδυσσέως
[4, 159]   εὐγενεστάτους, πένητα δ´ εὐπάτριδ´ οὐδὲ  εἷς   ὁρᾷ. (Ταῦτ´ εἰπὼν Κύνουλκος,
[4, 142]   τις αἰτήσειεν· ἐδίδοτο δὲ κύαθος  εἷς   πρὸ τοῦ δείπνου, αὐτῷ δὲ
[4, 153]   μονομαχοῦσι. (Νικόλαος δ´ Δαμασκηνός,  εἷς   τῶν ἀπὸ τοῦ περιπάτου φιλοσόφων,
[4, 163]   τινα τῦφον τὴν ἐπιτήδευσιν ταύτην  εἰσαγαγόντα,   ~τῶν πρὸ αὐτοῦ (Πυθαγορικῶν λαμπρᾷ
[4, 163]   τὸ γένος Ἀσπενδίου τὴν ἐξηλλαγμένην  εἰσαγαγόντος   κατασκευὴν καὶ τοῖς Πυθαγορείοις πεπλησιακέναι
[4, 151]   δείσῃς τὸν πολέμιον. Ἄλλος παῖδα  εἰσαγαγὼν   οὕτως ἐδωρήσατο προπίνων καὶ ἄλλος
[4, 139]   ᾄδουσιν οὐδ´ ἄλλο τι τοιοῦτον  (εἰσάγουσιν)   οὐδὲν καθάπερ ἐν ταῖς ἄλλαις
[4, 159]   ἐκτήσατο. (Χρύσιππος δ´ ἐν τῇ  Εἰσαγωγῇ   τῇ εἰς τὴν περὶ ἀγαθῶν
[4, 162]   ταῖς ἐπιχύσεσι χρηστέον πηνίκα τε  εἰσακτέον   τοὺς ὡραίους καὶ τὰς ὡραίας
[4, 153]   καὶ κορεσθέντες δείπνου καὶ μέθης  εἰσεκάλουν   τοὺς μονομάχους. Καὶ μὲν
[4, 165]   θύρας χασμωμένης ἂν ἐπιλάβηται, πρῶτος  εἰσελήλυθεν.   Οὐκ ὀκνεῖ δ´ ἀνὴρ οὗτος,
[4, 128]   Προεστεφανώκει δὲ καὶ ἕκαστον πρὶν  εἰσελθεῖν   στλεγγίδι χρυσῇ· πέντε χρυσῶν ἑκάστῃ
[4, 134]   ἂν φαίης ἂν εἰς συμπόσιον  εἰσελθὼν   ἄφνω. Καὶ τοῖς μὲν ἀγενείοις
[4, 145]   τις τῶν εὐνούχων. Καὶ ὅταν  εἰσέλθωσι   συμπίνουσιν μετ´ αὐτοῦ, οὐ τὸν
[4, 137]   τοῦ μὲν εἰς τὴν Ἀκαδήμειαν  εἰσενέγκαντος   ὀψοποιοῦ λοπάδα πρὸς ἑτέραν τινὰ
[4, 152]   ἡμέρας πλείονας ἐξεῖναι τοῖς βουλομένοις  εἰσερχομένοις   τῶν παρασκευασθέντων ἀπολαύειν