HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Athénée de Naucratis, les Deipnosophistes (ou Le Banquet des sages), livre IV

Liste des contextes (ordre alphabétique)


ω  =  66 formes différentes pour 306 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, pages
[4, 150]   δείπνῳ Κακὸν κακῶς σε, ἔφη,     Αἰγύπτιε, ἀπολέσειαν οἱ θεοί, ὅστις
[4, 160]   ἑστιάτωρ Λαρήνσιος καὶ αὐτὸς ἔφη·     ἄνδρες κύνες οἱ κατὰ τὴν
[4, 155]   τάξις ἐγένετο, ἀναστὰς εἶπε· πότερον,     βασιλεῦ, κακῶς ὀρχούμενόν με θεάσασθαι
[4, 150]   (Εἰ δὲ θέλεις εἰδέναι, ἔφη,     βασιλεῦ, πῶς δεῖ σιτεῖσθαι τοὺς
[4, 161]   μὲν οὖν ὁποῖον ἂν κάλλιστον,     βέλτιστ´, ἔχῃ. Καὶ μετ´ ὀλίγα·
[4, 132]   ἐγὼ ἠφάνισα. Βούλομαι δέ γ´,     βέλτιστε σύ, κἀκεῖνο καὶ τοῦτ´,
[4, 173]   ἀποβλέπων καὶ Ἀριστοφάνης ἔφη· Ἀλλ´     Δελφῶν πλείστας ἀκονῶν Φοῖβε μαχαίρας
[4, 130]   ὠνήσασθαι. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ' (Εἰς ταῦτα,     ἑταῖρε Τιμόκρατες, ἀποβλέπων τίνι συγκρῖναι
[4, 168]   ὁπότε ἀπαντήσειέ τις αὐτῷ ἔλεγεν     καταισχύνας τὸ γένος. Πάντα γὰρ
[4, 163]   τι, οὐχὶ λήκυθον. (Ἀρχέστρατος δέ,     Κύνουλκε, ὃν ἀντὶ τοῦ Ὁμήρου
[4, 160]   ἰαμβεῖον. (Σὺ δέ μοι δοκεῖς,     Κύνουλκε (τούτῳ γὰρ χαίρεις τῷ
[4, 156]   δὲ ἡμῶν ἔφη τις· Ἀλλ´     λῷστε ἀνδρῶν, μὴ φθονήσῃς ἡμῖν
[4, 157]   Καρνεῖος ἔφη· Εὐξίθεος Πυθαγορικός,     Νίκιον, ὥς φησι Κλέαρχος
[4, 175]   κακὸν μέγα. (Πόσῳ δὲ κρεῖττον,     Οὐλπιανὲ σοφώτατε, τὸ ὑδραυλικὸν τοῦτο
[4, 156]   ἐν Κωκάλῳ ἔφη· (Ἀλλ´ ἐστίν,     πάτερ, κομιδῇ μεσημβρία, ἡνίκα γε
[4, 134]   ἔχων· οἶνον λέγουσι τοὺς γέροντας,     πάτερ, πείθειν χορεύειν οὐ θέλοντας.
[4, 158]   οἱ ἀπὸ τῆς καλῆς Ἀλεξανδρείας,     Πλούταρχε, σύντροφοί ἐστε τῷ φακίνῳ
[4, 133]   Ἀριστοφάνης γοῦν ἐν Γήρᾳ φησίν·     πρεσβῦτα, πότερα φιλεῖς τὰς δρυπεπεῖς
[4, 151]   τὸ κέρας εἶπεν· Ἐγώ σοι,     Σεύθη, δίδωμι ἐμαυτὸν καὶ τοὺς
[4, 151]   λαβὼν κέρας μεστὸν Προπίνω σοι,     Σεύθη, ἔφη, καὶ τὸν ἵππον
[4, 144]   οὕτως· Καὶ οἶδά γε, ἔφη,     Σιμωνίδη, ὅτι τούτῳ κρίνουσιν οἱ
[4, 159]   θυμωθεὶς Ἀλλ´ ἐπειδὴ οὗτοι, ἔφη,     συμποσίαρχε, ὑπὸ λογοδιαρροίας ἐνοχλούμενοι μὴ
[4, 137]   Τάδ´ οὐ Κόρινθος οὐδὲ Λαίς,     Σύρε, οὐδ´ εὐτραπέζων Θετταλῶν ξένων
[4, 157]   ἔχειν κακῶν. Οὐ γὰρ ἐπίστασθε,     ταλαίπωροι, ὅτι αἱ βαρεῖαι αὗται
[4, 147]   ἐπὶ τῷ δ´ ἐπίπασται τευθίδες,     φίλε, κἀξανθισμέναι καρῖδες αἱ κυφαὶ
[4, 161]   στυγνότητ´, ἀλουσίαν. (Τούτων δ´ ὑμεῖς,     φιλόσοφοι, οὐδὲν ἀσκεῖτε, ἀλλὰ καὶ
[4, 164]   χρωμένων. (Εἰ δ´ ὑμεῖς ὄντως,     φιλόσοφοι, τὴν αὐτάρκειαν ἀσπάζεσθε καὶ
[4, 147]   Ἐπι πρῶτα παρῆλθ´ οὐ κάκκαβος,     φιλότας, ἀλλ´ ἀλλοπλατεῖς τὸ μέγιστον
[4, 147]   ἃν δὴ φιλέοντι θεοί, τοῦτ´,     φιλότας, Ἔσθοις κε· λαγῷά τ´
[4, 166]   Ναύκληρον οὕτως κολάζεσθαι. Φησὶν γάρ·     φιλτάτη Γῆ μῆτερ, ὡς σεμνὸν
[4, 165]   Πρὸς ὃν Κύνουλκος· Ἀλλ´,     χοιρίον εὐάρτυτον, Φρύνιχος κωμῳδιοποιὸς
[4, 159]   οἱ τοιοῦτοι μονονουχὶ βοῶντες ἀποθνῄσκουσιν·     χρυσέ, δεξίωμα κάλλιστον βροτοῖς, ὡς
[4, 159]   Καπανέως φησίν· ~Καπανεὺς ὅδ´ ἐστίν·     βίος μὲν ἦν πολύς, (ἥκιστα
[4, 170]   στρούκτωρα, παρατιθέμενος ἐκ δράματος Ἀλεξάνδρου     ἐπιγραφὴ Πότος· Εἰς αὔριόν με
[4, 149]   καθαρὸς εἰς πλάτος πεποιημένος, (ἐφ´     ἐπίκειται ἄρτος ἕτερος, ὃν κριβανίτην
[4, 166]   τὸ τελευταῖον μέρος χωρίσαντες, ἐν     ἐστι τὰ περὶ τῶν Ἀθήνησι
[4, 145]   ἑνὶ οἰκήματι ἅπαντες δειπνοῦσιν, ἐν     καὶ βασιλεύς, ἐν τῷ
[4, 130]   ὑποσκιαζούσης ἀναπεταννύουσι τὸν οἶκον, ἐν     κύκλῳ ὀθόναις διείληπτο πάντα λευκαῖς·
[4, 175]   ἐν ἄρθροις γραμμάτων οὐκ εὐμελής,     λωτὸς ἐν πλευροῖσιν ἄψυχος παγεὶς
[4, 145]   οἰκήματα δύο καταντικρὺ ἀλλήλων, ἐν     βασιλεὺς τὸ ἄριστον ποιεῖται
[4, 145]   τὸ ἄριστον ποιεῖται καὶ ἐν     οἱ σύνδειπνοι· καὶ βασιλεὺς
[4, 128]   ταῦτα ἀργυροῦς πίναξ ἕτερος, ἐφ´     πάλιν ἄρτος μέγας καὶ χῆνες
[4, 168]   τὸν ἐπὶ τῆς Μουνιχίας· ἐφ´     πάλιν ὑπὸ πάντων ἐπερραπίζετο. (Ἐπιδόσεων
[4, 147]   παρεσκεύασεν αὐτῷ βασιλικὸν συμπόσιον, ἐν     πάντα χρύσεα καὶ λιθοκόλλητα περιττῶς
[4, 152]   τε ποιεῖν δωδεκαστάδιον τετράγωνον, ἐν     πληροῦν μὲν ληνοὺς πολυτελοῦς πόματος,
[4, 143]   ἀνδρεῖον, (τὸν δ´ ἄλλον ἐν     τοὺς ξένους κοιμίζουσι κοιμητήριον προσαγορεύουσι.
[4, 132]   ἀποζέσας σίλουρον λεβίαν, ἐφ´     χαριεῖ πολὺ μᾶλλον μυρίνην
[4, 171]   Κηφισοδώρου ἄρχοντος Ἀθήνησι γενόμενον, ἐν     ὥσπερ τι σύστημα οἱ προτένθαι
[4, 150]   τῷ γαμικῷ νόμῳ γέγραπται, ἀπείρηται  ᾠὰ   καὶ μελίπηκτα δίδοσθαι. (Τίς δὲ
[4, 172]   εἰς ταὐτὸν καρυκεύειν μέλι, σεμίδαλιν,  ᾠά·   πάντα γὰρ τἀναντία νῦν ἐστιν·
[4, 149]   λαχάνου τοῦ κατὰ καιρὸν γινομένου  ᾠά   τε δύο καὶ τυροῦ τροφαλὶς
[4, 131]   βολβοί, καυλοί, σίλφιον, ὄξος, μάραθ´,  ᾠά,   φακῆ, τέττιγες, ὀποί, κάρδαμα, σήσαμα,
[4, 182]   παναρμονίου ἡμῖν δεήσει ἐν ταῖς  ᾠδαῖς   τε καὶ μέλεσιν. Οὔ μοι,
[4, 131]   Κηφισόδοτον τὸν Ἀχαρνῆθεν· (μέλπειν δ´  ᾠδαῖς   τοτὲ μὲν Σπάρτην τὴν εὐρύχορον,
[4, 159]   μὴ δι´ αὑτὰ αἱρετῶν λέγων  ὧδε·   Ἔπὶ τοσοῦτόν τινες ἐκπίπτουσι πρὸς
[4, 159]   καὶ Ἄλεξις ἐν Θηβαίοις λέγων  ὧδε·   Ἐστὶν δὲ ποδαπὸς τὸ γένος
[4, 139]   ὑπὸ τὸν αὐλὸν καὶ τὴν  ᾠδὴν   ποιοῦνται. (Τῶν δὲ παρθένων αἳ
[4, 152]   ποιητὴν ἀφικέσθαι καὶ συναντήσαντα μετὰ  ᾠδῆς   ὑμνεῖν αὐτοῦ τὴν ὑπεροχήν, ἑαυτὸν
[4, 142]   τοὺς παρόντας. Οὔτε γὰρ οὕτως  ᾤετο   δεῖν ὥσπερ ἐν τοῖς φιδιτίοις
[4, 135]   Ἶρις δ´ ἄγγελος ἦλθε ποδήνεμος,  ὠκέα   τευθίς, πέρκη τ´ ἀνθεσίχρως καὶ
[4, 136]   ἔρον ἕντο, χεῖρας νιψαμένοισιν ἀπ´  ὠκεανοῖο   ῥοάων ὡραῖος παῖς ἦλθε φέρων
[4, 151]   οἵοις σημαίνουσιν αὐλοῦντες (καὶ σάλπιγξιν  ὠμοβοείαις   ῥυθμούς τε καὶ οἱονεὶ μάγαδιν
[4, 140]   δεῖπνον, μᾶζα, ἄρτος, κρέας, λάχανον  ὠμόν,   ζωμός, σῦκον, τράγημα, θέρμος. Ἀλλὰ
[4, 135]   σείων ὀψοφόρους πίνακας κατὰ δεξιὸν  ὦμον.   (Τῷ δ´ ἅμα τεσσαράκοντα μέλαιναι
[4, 135]   ἀσπάραγόν τε καὶ ὄστρεα μυελόεντα,  ὠμοτάριχον   ἐῶν χαίρειν, Φοινίκιον ὄψον. Αὐτὰρ
[4, 133]   τῶν μεγάλων ἡγήσεται ἔχων ἐχῖνον,  ὠμοτάριχον,   κάππαριν, θρυμματίδα, τέμαχος, βολβὸν ἐν
[4, 133]   δὲ τρὺξ ὄξεος ἰκμάζουσα καὶ  ὠμοτέρην   ἐπὶ κόρσην ὥριον ἁλμαίην αμυσαι
[4, 167]   αἴτιος ἦν ἄπληστος καὶ πολυτελὴς  ὤν,   προχείρως ἅπαντα ποιῶν καὶ κτώμενος
[4, 136]   κεῖτ´ ἀγχοῦ γλυκὺ πλείονα χρυσὸς  ὢν   ἀπερύκων. Γευσάμενος δ´ ἔκλαιον, ὅτ´
[4, 167]   δὲ καὶ μὴ τοιοῦτός τις  ὢν   ἐληλύθει, ὑπὸ τοῦ βίου καὶ
[4, 167]   κατέστησεν. Τοῖς δὲ Παναθηναίοις ἵππαρχος  ὢν   ἰκρίον ἔστησε πρὸς τοῖς Ἑρμαῖς
[4, 142]   τε συνιδεῖν πράγματα καίτοι νέος  ὢν   καὶ κατὰ τὴν δίαιταν ἀφελέστατος
[4, 183]   δημοποίητος δὲ Σικυώνιος· μουσικώτατος δ´  ὢν   κατὰ χεῖρα δίχα πλήκτρου ἔψαλλεν.
[4, 167]   κτώμενος καὶ διδούς. Στρατιώτης γὰρ  ὢν   λογίζεσθαι τὰ προσιόντα καὶ τἀναλισκόμενα
[4, 167]   καὶ ἔρριψε, πάντων ἀνθρώπων κάκιστος  ὢν   οἰκονόμος οὐ μόνον αὐτός, ἀλλὰ
[4, 141]   γε ἀπὸ τούτων ζωμὸς ἱκανὸς  ὢν   παρὰ πᾶν τὸ δεῖπνον ἅπαντας
[4, 132]   μᾶλλον προσεδέξατ´. Ἀρκαδικὸς τοὐναντίον ἀθάλασσος  ὢν   τοῖς λοπαδίοις ἁλίσκεται· Ἰωνικὸς πλούταξ
[4, 141]   γε πλούσιοι καὶ ἄρτον καὶ  ὧν   ἂν ὥρα ἐκ τῶν ἀγρῶν
[4, 147]   διαστρώσασα ἐκάλεσε τὸν Ἀντώνιον μεθ´  ὧν   ἐβούλετο Κλεοπάτρα. ~(Τοῦ δὲ
[4, 139]   Τροιζήνιος βιβλιολάθαν διὰ τὸ πλῆθος  ὧν   ἐκδέδωκε συγγραμμάτων· ἐστὶ γὰρ τρισχίλια
[4, 164]   χαριτογλωσσεῖν ἡμᾶς θέμις) δῆλον ἐξ  ὧν   καὶ Ἄλεξις ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ
[4, 182]   αὐλῶν, ἔτι δὲ καὶ Ἄλεξις  ὧν   καὶ αὐτὸς ἐν τῷ περὶ
[4, 176]   εἶναι ἀκούομεν τοὺς Φρυγίους,  ὧν   καὶ αὐτῶν ἐμπείρως ἔχουσιν Ἀλεξανδρεῖς.
[4, 158]   πόλις πλήρης ἐστὶ φακίνων·  ὧν   καὶ Σώπατρος Φάκιος παρῳδὸς
[4, 148]   τὰ παρὰ Θηβαίοις δεῖπνα, περὶ  ὧν   Κλείταρχος ἐν τῇ πρώτῃ τῶν
[4, 159]   γε ποίησον δοθῆναι ἄρτον, μεθ´  ὧν   μηδὲν τῶν πολυτελῶν, ἀλλὰ κἂν
[4, 176]   δακτυλικούς. Τοὺς γὰρ ἐλύμους αὐλούς,  ὧν   μνημονεύει Σοφοκλῆς ἐν Νιόβῃ τε
[4, 182]   τε καὶ λυσιῳδικῶν καὶ κιθαριστηρίων,  ὧν   μνημονεύουσιν Ἔφορός τ´ ἐν τοῖς
[4, 150]   καὶ κρέατα ἐκ τῶν λεβήτων,  ὧν   οὐδεὶς γεύεται εἰ μὴ πρότερον
[4, 137]   οὐδ´ εὐτραπέζων Θετταλῶν ξένων τροφαί,  ὧν   οὐκ ἄμοιρος ἥδε χεὶρ ἐγίνετο.
[4, 158]   πάρεστι καὶ πέφυχ´ ἡμᾶς τρέφειν.  Ὧν   οὐκ ἀπαρκεῖ πλησμονή· τρυφῇ γέ
[4, 161]   τὸ πάντων χαλεπώτατον λαλεῖτε περὶ  ὧν   οὐκ οἴδατε καὶ ὡς κοσμίως
[4, 182]   (Τὸν γὰρ βάρωμον καὶ βάρβιτον,  ὧν   Σαπφὼ καὶ Ἀνακρέων μνημονεύουσι, καὶ
[4, 129]   καὶ ἀργυροῦν ἀρτοφόρον ἄρτων Καππαδοκίων,  ὧν   τὰ μὲν ἐφάγομεν, τὰ δὲ
[4, 152]   (καὶ γὰρ τοὺς πίνακας ἐφ´  ὧν   τὰς τροφὰς προτίθενται τοιούτους ἔχουσιν·
[4, 143]   Κρήτην οἶκοι δύο ταῖς συσσιτίαις,  ὧν   τὸν μὲν καλοῦσιν ἀνδρεῖον, (τὸν
[4, 169]   καὶ ἄλλους ἀσώτους πολλούς, περὶ  ὧν   ὑμῖν καταλείπω ζητεῖν, πλὴν Καλλίου
[4, 182]   καὶ τοὺς ἡμιόπους καλουμένους, περὶ  ὧν   φησιν Ἀνακρέων· Τίς ἐρασμίην τρέψας
[4, 161]   τοὺς Πυθαγορικοὺς ἐκείνους ζηλοῖς, ~(περὶ  ὧν   φησιν Ἀντιφάνης μὲν ἐν Μνήμασι
[4, 169]   Κ' Περὶ δὲ τῶν ἄλλων  ὧν   φθάνω προβεβληκὼς εἴ τι λέγειν
[4, 130]   δὲ ἀγρούς, οἳ δὲ ἀνδράποδ´  ὠνήσασθαι.   ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ' (Εἰς ταῦτα,
[4, 161]   ποιητὴν ἐν Βομβυλιῷ λέγοντα δραχμῆς  ὠνήσασθαι   Τὰς προσφόρους ὑμῖν τροφάς, σκορόδια,
[4, 148]   ἐν στρατοπέδῳ γεννηθῆναι οὐ μόνον  ὠνομάζετο   νέος Διόνυσος, ἀλλὰ καὶ τὴν
[4, 171]   προγεύστην τότε οἱ Ἕλληνες προτένθην  ὠνόμαζον,   ὡς Ἀριστοφάνης ἐν προτέραις Νεφέλαις
[4, 146]   γὰρ ὑπερβολῆς τινος ἀναλώματος τάλαντον  ὠνόμασε.   Καὶ ἐν Δυσκόλῳ δέ φησιν
[4, 160]   τῷ κωμικῷ, ὃς ὑποκοριστικώτερον αὐτὸν  ὠνόμασεν   ἐν Γάμῳ οὕτως· Κογχίον τε
[4, 171]   καὶ ἀγοραστὴν τὸν τὰ ὄψα  ὠνούμενον,   νῦν δ´ ὀψωνάτωρα, ὡς Ξενοφῶν
[4, 170]   οὐ κύμινον, οὐχ ἅλας, οὐκ  ᾠόν,   οὐ ξύλ´, οὐ σκάφην, οὐ
[4, 153]   τριακοστῇ, ἄριστον προσφέρονται κρέα μεληδὸν  ὠπτημένα   καὶ ἐπιπίνουσι γάλα καὶ τὸν
[4, 173]   τράπεζα. Ὅμηρος· Αὐτὰρ ἐπεί ῥ´  ὤπτησε   καὶ εἰν ἐλεοῖσιν ἔθηκε. (Ὅθεν
[4, 130]   δ´ ἡμετέροις προγόνοισιν ὅλους (βοῦς  ὤπτων,   ὗς, ἐλάφους, ἄρνας· τὸ τελευταῖον
[4, 158]   ἐλαίαν ἔσθι´, ἀκαλήφην ἔχων. Χειμῶνος  ὥρᾳ   βολβοφακῆν, βαβαί, βαβαί. Βολβοφακῆ δ´
[4, 141]   καὶ ἄρτον καὶ ὧν ἂν  ὥρα   ἐκ τῶν ἀγρῶν (ὅσον εἰς
[4, 162]   εἰσακτέον τοὺς ὡραίους καὶ τὰς  ὡραίας   εἰς τὸ συμπόσιον καὶ πότε
[4, 162]   συμπόσιον καὶ πότε αὐτοὺς προσδεκτέον  ὡραιζομένους   καὶ πότε παραπεμπτέον ὡς ὑπερορῶντας,
[4, 136]   χεῖρας νιψαμένοισιν ἀπ´ ὠκεανοῖο ῥοάων  ὡραῖος   παῖς ἦλθε φέρων μύρον ἴρινον
[4, 162]   χρηστέον πηνίκα τε εἰσακτέον τοὺς  ὡραίους   καὶ τὰς ὡραίας εἰς τὸ
[4, 156]   δείπνου· (προπιὼν δ´ ὑσώπου τὴν  ὤραν   ἐπάναγε ἐπὶ τὴν ἑστίασιν. Διονυσίων
[4, 130]   πότου δὴ προιόντος καὶ τῆς  ὥρας   ὑποσκιαζούσης ἀναπεταννύουσι τὸν οἶκον, ἐν
[4, 156]   μὲν γάρ τι χέρειον ἐν  ὥρῃ   δεῖπνον ἑλέσθαι. Καὶ καλὸς
[4, 133]   ἰκμάζουσα καὶ ὠμοτέρην ἐπὶ κόρσην  ὥριον   ἁλμαίην αμυσαι κεχρηόσι δαίτης. (Δίφιλος
[4, 140]   κομίζουσι, σκευοποιεῖται ἔκ τινων ζῴων  ὡρισμένων,   παραχορηγοῦντος αὐτὰ τοῖς φιδίταις ἑνὸς
[4, 160]   Βακχίδος μνηστῆρσι· φησὶν γάρ· (Ἐρέτριαν  ὡρμήθημεν   εἰς λευκάλφιτον) καὶ τῶν Λυδίων
[4, 164]   τὴν φύσιν ἐπὶ τί μάλισθ´  ὥρμηκε.   {ΗΡ. Τουτὶ λαμβάνω. {ΛΙΝ. Δεῖξον
[4, 164]   Μάλ´ εὐφυὴς ἄνθρωπος. Ἐπὶ τραγῳδίαν  ὥρμηκε   νῦν καὶ τῶν μὲν ὑποκριτῶν
[4, 163]   λήκυθον καταμανθάνων τοὔλαιον, ὥστε περιφέρειν  ὡρολόγιον   δόξεις τι, οὐχὶ λήκυθον. (Ἀρχέστρατος
[4, 174]   δοῦναι τοῦ κατασκευάσματος νυκτερινὸν ποιήσαντα  ὡρολόγιον   ἐοικὸς τῷ ὑδραυλικῷ οἷον κλεψύδραν
[4, 130]   ἡμῶν γέλωτας· καὶ μετὰ ταῦτα  ὠρχεῖτο   μετὰ τῆς γυναικὸς ἔτη οὔσης
[4, 155]   ἐν τῷ δείπνῳ πρὸς ὅπλα  ὠρχοῦντο   οὐ μόνον οἱ βασιλέως φίλοι,
[4, 175]   Νεάνθης Κυζικηνὸς ἐν αʹ  Ὥρων   (εὕρημα εἶναι λέγει Ἰβύκου τοῦ
[4, 133]   οὐδ´ ἡδυσμάτων. Ἐβόων δ´ ἅπαντες,  ὡς   ἀγαθὴν ἅλμην ποιεῖς. Ἤσθιον δὲ
[4, 128]   καὶ ταῦτα τοῖς δούλοις καὶ  ὡς   ἄδην εἴχομεν βρώσεως ἐχερνιψάμεθα. Καὶ
[4, 161]   ἐν Ταραντίνοις· Οἱ πυθαγορίζοντες γάρ,  ὡς   ἀκούομεν, οὔτ´ ὄψον ἐσθίουσιν οὔτ´
[4, 175]   δὲ ἡμῶν τῶν Ἀλεξανδρέων κατατρέχεις  ὡς   ἀμούσων καὶ τὸν μόναυλον συνεχῶς
[4, 153]   πρῶτον μὲν τὴν ὄρυζαν ἑφθὴν  ὡς   ἄν τις ἑψήσειε χόνδρον, ἔπειτα
[4, 152]   κύκλῳ, μέσος δὲ κράτιστος  ὡς   ἂν κορυφαῖος χοροῦ, διαφέρων τῶν
[4, 182]   ὀξὺν καὶ βαρὺν φθόγγον ἐπιδείκνυται,  ὡς   Ἀναξανδρίδης ἐν Ὁπλομάχῳ φησί· Μαγάδι
[4, 163]   κέκτηνται θνητῶν εἰσίν τ´ ἀπόπληκτοι,  ὡς   ἀνθρωποφάγου τοῦ θηρίου ὄντος· ἅπας
[4, 171]   τότε οἱ Ἕλληνες προτένθην ὠνόμαζον,  ὡς   Ἀριστοφάνης ἐν προτέραις Νεφέλαις διὰ
[4, 182]   παρὰ τοῖς ἐν Ἰταλίᾳ Δωριεῦσιν,  ὡς   Ἀρτεμίδωρος ἱστορεῖ Ἀριστοφάνειος ἐν
[4, 144]   βοῶν ἀρξάμενον· καὶ ἀναχθέντα αἰχμάλωτον  ὡς   βασιλέα καὶ ἐν φυλακῇ ὄντα
[4, 146]   τάλαντον γίγνεται τὸ κατὰ λόγον.  Ὡς   γὰρ ὑπερβολῆς τινος ἀναλώματος τάλαντον
[4, 142]   παραθέσεις, (ἔτι δὲ μύρων ἐξηλλαγμένων,  ὡς   δ´ αὕτως οἴνων καὶ τραγημάτων.
[4, 137]   ἦσθον ἁπλῶς, μεστὸς δ´ ἀνεκείμην.  Ὡς   δὲ ἴδον ξανθόν, γλυκερόν, μέγαν
[4, 135]   μιν, ἄασε δὲ Φοῖβος Ἀπόλλων.  Ὡς   δὲ ἴδον Στρατοκλῆ, κρατερὸν μήστωρα
[4, 166]   ἔχουσι κτῆμα πολλοῦ τ´ ἄξιον.  Ὡς   δῆτ´ ἐχρῆν εἴ τις πατρῴαν
[4, 164]   ὑποκριτῶν πολὺ κράτιστός ἐστιν ὀψοποιός,  ὡς   δοκεῖ τοῖς χρωμένοις, τῶν δ´
[4, 172]   Μελεάγρου τὸν λόγον ποιούμενός φησιν·  Ὡς   δουρὶ πάντας νίκασε νέους ὑπὲρ
[4, 157]   χάριν, καὶ διείπασθαι τὸν θεὸν  ὡς   εἰ μὴ μενοῦσιν ἐπὶ τούτοις,
[4, 136]   δὲ καὶ ἄλλοι. Κωλῆν δ´  ὡς   ἔιδον, ὡς ἔτρεμον· ἐν δὲ
[4, 138]   βίον ἐν εἰρήνῃ μετὰ ὑγιείας,  ὡς   εἰκός, γηραιοὶ τελευτῶντες ἄλλον τοιοῦτον
[4, 164]   ἐνταῦθα παραγίνεσθε μηδὲ κληθέντες;  ὡς   εἰς ἀσώτιον μαγειρικὰ σκεύη καταλέγειν
[4, 153]   περὶ Σελεύκου διηγούμενος τοῦ βασιλέως,  ὡς   εἰς Μηδίαν ἀνελθὼν καὶ πολεμῶν
[4, 142]   ἀφελῶς οὔτε πάλιν οὕτως ὑπερτείνειν  ὡς   εἰς τὸ μηθὲν δαπανᾶν, ὑπερβάλλοντα
[4, 128]   εἶχε ταύτας πρὸς τὸν Λυγκέα,  ὡς   ἐκ τῶν αὐτοῦ μαθεῖν ἔστιν
[4, 166]   ἄνθρωπος, ἐν ὀλίγῳ χρόνῳ, (κᾆθ´  ὡς   ἐκεῖνος κατέδομαι καὶ τοὺς λίθους
[4, 133]   σὺ τὰς ὑποπαρθένους ἁλμάδας  ὡς   ἐλάας στιφράς; Φιλήμων δ´ ἐν
[4, 157]   ὑμῶν λάβωμεν, καὶ οὐ χαλεπαίνομεν  ὡς   ἔλαττον φερόμενοι, καθάπερ παρὰ
[4, 173]   παρόσον τὰ ἱερεῖα περιτέμνοντες δῆλον  ὡς   ἐμαγείρευον αὐτὰ καὶ ἐκαρύκκευον. Εἰς
[4, 161]   ἡδέως; Οὐκ ἔστι τούτων οὐδέν,  ὡς   ἐμοὶ δοκεῖ· ἀλλ´ ἐξ ἀνάγκης,
[4, 165]   νόμον ἄν τιν´ οὐκ ἄχρηστον,  ὡς   ἐμοὶ δοκεῖ, ὥστ´ ἐπιτελεσθῆναί ποτ´
[4, 150]   δέ τις Ναυκρατιτῶν γάμους ἑστιᾷ,  ὡς   ἐν τῷ γαμικῷ νόμῳ γέγραπται,
[4, 154]   παροξύνεται, τὸ μάχεσθαι ῥῆμα περιέχει,  ὡς   ἐν τῷ πυγμάχος, ναυμάχος, αὐτόν
[4, 154]   τὸ τέλος εἰς ος> τρέπει,  ὡς   ἐν τῷ σύμμαχος, πρωτόμαχος, ἐπίμαχος,
[4, 138]   νεοπολίτας, γράφων· Ἄνευ ὄψου, ἔφη,  ὡς   ἔοικας, ποιεῖς τοὺς ἄνδρας ἑστιωμένους.
[4, 172]   Ψευδηρακλεῖ· καταμεμφόμενος δὲ τοὺς μαγείρους  ὡς   ἐπιχειροῦντας καὶ οἷς μὴ δεῖ
[4, 140]   τὰ προφυράματα τῶν μαζῶν,  ὡς   Ἐρατοσθένης καὶ ἄρτους δὲ καὶ
[4, 136]   ἄλλοι. Κωλῆν δ´ ὡς ἔιδον,  ὡς   ἔτρεμον· ἐν δὲ σίναπυ κεῖτ´
[4, 165]   Προμηθεῖ δεσμώτῃ· Γνώσει δὲ τάδ´  ὡς   ἔτυμ´, οὐδὲ μάτην (χαριτογλωσσεῖν ἔνι
[4, 164]   Θασίαν ἅλμην οἷ’ ἄττα βαύζει,  ὡς   εὖ καὶ ταχέως ἀπετίσατο καὶ
[4, 153]   καὶ γενόμενος αἱμόφυρτος τὸν τιμωρησάμενον  ὡς   εὐεργέτην ἐπὶ τὸ ἔδαφος πρηνὴς
[4, 154]   καὶ τὴν ὅπλισιν τὴν ἀρχαίαν  ὡς   εὑρόντων ἐκείνων ἔτι καὶ νῦν
[4, 150]   γενομένης λαμπρᾶς Αἰγύπτιος κατεγέλα  ὡς   εὐτελῶς τοῦ Πέρσου διαιτωμένου. (Εἰ
[4, 184]   δὲ πολλοὶ τὴν αὐλητικὴν ἤσκησαν,  ὡς   Εὐφράνωρ τε καὶ Ἀρχύτας Φιλόλαός
[4, 128]   νῦν καὶ ψυχαγωγίας. (Ἐν Μακεδονίᾳ,  ὡς   ἔφην, τοῦ Καράνου γάμους ἑστιῶντος
[4, 157]   θαυμάσιος δὲ Ξενοφῶν φησιν  ὡς   ἡδὺ μὲν μᾶζαν καὶ κάρδαμα
[4, 138]   ὃς τοιαύτην δίαιταν ἔχων ἦλθεν  ὡς   ἡμᾶς οὕτω ταλαίπωρον ἔχοντας. Φασὶ
[4, 146]   ἐν Δυσκόλῳ δέ φησιν οὕτως·  Ὡς   θύουσι δ´ οἱ τοιχωρύχοι, κοίτας
[4, 174]   Γίγγρην καλεῖτε ὑμεῖς οἱ Φοίνικες,  ὡς   ἱστορεῖ Δημοκλείδης. ~(Μνημονεύει τῶν γίγγρων
[4, 146]   δειπνῶν ἑκάστοτε μετὰ τῶν φίλων,  ὡς   ἱστορεῖ Ἔφιππος Ὀλύνθιος ἐν
[4, 153]   ταῖς Ἰνδικαῖς σκευασίαις. Γερμανοὶ δέ,  ὡς   ἱστορεῖ Ποσειδώνιος ἐν τῇ τριακοστῇ,
[4, 158]   ἣν ἄλλοι τινὲς Καλλιστὼ ὀνομάζουσιν,  (ὡς   ἱστορεῖν Μνασέαν τὸν Πατρέα ἐν
[4, 175]   λέγει Ἰβύκου τοῦ Ῥηγίνου ποιητοῦ,  ὡς   καὶ Ἀνακρέοντος τὸ βάρβιτον. Ἐπεὶ
[4, 155]   κύριοι. Ἐπιλελησμένοι δ´ ἦσαν οὗτοι,  ὡς   καὶ Δοῦρις ἱστορεῖ, ὅτι καὶ
[4, 129]   ἔπινε πλεῖστον (ἦν γὰρ πολυπότης  ὡς   καὶ πάππος αὐτοῦ Πρωτέας
[4, 175]   ἱστορίας Σύρων εὕρημά φησιν εἶναι,  ὡς   καὶ τὸν καλούμενον λυροφοίνικα σαμβύκην.
[4, 165]   υἱὸς εἰς τοσοῦτον ἦλθεν ἀσωτίας  ὡς   καὶ τοῦ μνήματος τοῦ πατρός,
[4, 129]   οἷς ἡσθέντες ἀνεκροταλίσαμεν τὸν νυμφίον  ὡς   καὶ τῶν δοθέντων ἡμῖν ἀνασεσωσμένων.
[4, 160]   καὶ τῶν ἐκ Τέω μαζῶν  (ὡς   καὶ τῶν ἐξ Ἐρετρίας, ὡς
[4, 155]   τῇ ἐνάτῃ τῶν ἱστοριῶν φησιν  ὡς   Κάσανδρος ἐκ Βοιωτίας ἐπανιὼν καὶ
[4, 168]   Δημόκριτον δ´ Ἀβδηρῖται δημοσίᾳ κρίνοντες  ὡς   κατεφθαρκότα τὰ πατρῷα, ἐπειδὴ ἀναγνοὺς
[4, 161]   περὶ ὧν οὐκ οἴδατε καὶ  ὡς   κοσμίως ἐσθίοντες ποιεῖτε τὴν ἔνθεσιν
[4, 138]   Ἆρ´ ἀληθῶς τοῖς ξένοισιν ἔστιν,  ὡς   λέγους´, ἐκεῖ πᾶσι τοῖς ἐλθοῦσιν
[4, 137]   κέραμον κατᾶξαι πάντα τοὺς ἱεροποιοὺς  ὡς   (μακρόθεν) οὐκ ἀστείας παρεισδύσεως γινομένης,
[4, 145]   δὲ πολλάκις, συμπόται αὐτῷ εἰσιν  ὡς   μάλιστα δώδεκα. Καὶ ὅταν δειπνήσωσιν,
[4, 162]   ὄντως οἰκέτης γεγονὼς τοῦ Ζήνωνος,  ὡς   Νικίας Νικαεὺς ἱστορεῖ ἐν
[4, 171]   ὄψα ὠνούμενον, νῦν δ´ ὀψωνάτωρα,  ὡς   Ξενοφῶν ἐν δευτέρῳ Ἀπομνημονευμάτων οὑτωσὶ
[4, 165]   ἀποδημίας ποιεῖσθαι τῆς γαστρὸς χάριν,  ὡς   αὐτὸς Ἄλεξις εἴρηκεν ἐν
[4, 146]   ἀναλώματι· ἑκατὸν γὰρ μνᾶς ἀνήλισκεν,  ὡς   Ἔφιππος ἱστόρησε. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΑ'
[4, 164]   κωφὸν τυφλὸς ἔοικε λαλῆσαι,  Ὡς   Κρατῖνος ἐν τοῖς Ἀρχιλόχοις
[4, 174]   (ὑπὸ τῆς μουσικῆς) Καὶ οὐχ  ὡς   παρ´ ὑμῖν τοῖς Ἀλεξανδρεῦσι
[4, 183]   δ´ σκινδαψὸς τετράχορδον ὄργανον,  ὡς   παρῳδός φησι Μάτρων ἐν
[4, 168]   Νικήσαντος γοῦν αὐτοῦ ἵπποις Παναθήναια  ὡς   πατὴρ εἱστία τοὺς ἑταίρους,
[4, 162]   τοῖς διαλόγοις πρὸς Ζήνωνα διαμιλλώμενος  ὡς   σοφὸς πάντως ἂν εἴη
[4, 155]   Κνίδιος ἐν ὀγδόῃ Ἀσιατικῶν ἱστορεῖ  ὡς   οἱ ἑστιῶντες Ἀλέξανδρον τὸν Φιλίππου
[4, 146]   δέ φησιν ἐν τῇ ζʹ  ὡς   οἱ ὑποδεχόμενοι Ἑλλήνων τὸν βασιλέα
[4, 171]   τῇ τραπέζῃ βρώματα. Πλάτων Μενελάῳ·  ~(Ὡς   ὀλίγα λοιπὰ τῶν ἐπιτραπεζωμάτων. Ἐκάλουν
[4, 158]   ἕψειν ὃς μὴ φρονίμως μεμάθηκεν,  Ὡς   οὐκ ἄλλως δυναμένης ἑψηθῆναι φακῆς
[4, 159]   χρυσέ, δεξίωμα κάλλιστον βροτοῖς,  ὡς   οὔτε μήτηρ ἡδονὰς τοιάσδ´ ἔχει,
[4, 171]   Ἀριστοφάνης ἐν Ταγηνισταῖς διὰ τούτων·  (Ὡς   οὑψώνης διατρίβειν ἡμῖν τἄριστον ἔοικε.
[4, 174]   πάνυ τι ἡδὺς καὶ τερπνός,  ὡς   πάντας ἡμᾶς ἐπιστραφῆναι θελχθέντας ὑπὸ
[4, 134]   ὀρχήσεως) κωμῳδεῖ τινα τῶν σοφῶν  ὡς   παρὰ δεῖπνον ὀρχούμενον λέγων οὕτως·
[4, 174]   καὶ Καρία Φοινίκη ἐκαλεῖτο,  ὡς   παρὰ Κορίννῃ καὶ Βακχυλίδῃ ἔστιν
[4, 137]   (ταριχηρὸν) εἰς τάριχος διασκευάσαντα μαστιγωθῆναι  ὡς   παρασοφιζόμενον πονηρῶς. ~(Πλάτων δ´ ἐν
[4, 160]   περιπάτου ἐν τοῖς περὶ παροιμιῶν  ὡς   παροιμίαν ἀναγράφει τὸ ἐπὶ τῇ
[4, 173]   γὰρ οἱ Σάτυροι τοὺς Δελφοὺς  ὡς   περὶ τὰς θυσίας καὶ τὰς
[4, 140]   ἐπεὶ πρὸς τὸν ὄρθρον πιπράσκονται,  ὡς   Περσαῖος ἱστορεῖ ἐν τῇ Λακωνικῇ
[4, 153]   ᾐχμαλωτίσθη ὑπὸ τοῦ βαρβάρου καὶ  ὡς   πολὺν χρόνον παρὰ τῷ Ἀρσάκει
[4, 183]   δὲ καλουμένου πανδούρου Εὐφορίων μέν,  ὡς   προείρηται, καὶ Πρωταγορίδης ἐν βʹ
[4, 129]   δὲ τούτοις εἰπὼν Ἱππόλοχος  ὡς   Πρωτέας ἀπόγονος ἐκείνου Πρωτέου Λανίκης
[4, 168]   Ἀρτεμίσιον, Πολέμιοι τῆς οὐσίας ὑπάρχοντες,  ὡς   Σάτυρος ἐν τοῖς περὶ χαρακτήρων
[4, 166]   γάρ· φιλτάτη Γῆ μῆτερ,  ὡς   σεμνὸν σφόδρ´ εἶ τοῖς νοῦν
[4, 183]   καὶ ἐγγηράσας τῇ Ἐφεσίων πόλει  ὡς   σοφώτατον τῆς ἑαυτοῦ τέχνης τουτὶ
[4, 133]   ζῷον ὅμοιον τέττιγι καὶ τιτιγονίῳ,  ὡς   Σπεύσιππος παρίστησιν ἐν δʹ Ὁμοίων.
[4, 160]   (ὡς καὶ τῶν ἐξ Ἐρετρίας,  ὡς   Σώπατρος ἐν Βακχίδος μνηστῆρσι· φησὶν
[4, 144]   ὅτι οὕτως αὑτῷ δοκοίη ζῆν  ὡς   ταχέως ἀπολούμενος. ~(Ὁ δ´ αὐτὸς
[4, 176]   καὶ ἀναλφάβητος οὕτως ἐστὶ συνήθης  ὡς   τάχιστα ἐλέγχειν τὰ παρὰ τὰς
[4, 171]   γὰρ δοκοῦσιν μοι παθεῖν· ἵν´  ὡς   τάχιστα τὰ πρυτανεῖ´ ὑφελοίατο, (διὰ
[4, 141]   ὄψον τι μικρὸν ἔχον σταθμὸν  ὡς   τέταρτον μάλιστα, καὶ παρὰ τοῦτο
[4, 164]   μαγειρικὰ σκεύη καταλέγειν μαθησόμενοι;  ὡς   τὸν Διογένους Κεφαλίωνα ἀποστοματιοῦντες; Κατὰ
[4, 183]   οὕτως ἐποίησε πάντας Ῥωμαίους μουσομανεῖν  ὡς   τοὺς πολλοὺς καὶ ἀπομνημονεύειν αὐτοῦ
[4, 141]   εἰς τὸ φιδίτιον ἀλφίτων μὲν  ὡς   τρία μάλιστα ἡμιμέδιμνα Ἀττικά, οἴνου
[4, 162]   προσδεκτέον ὡραιζομένους καὶ πότε παραπεμπτέον  ὡς   ὑπερορῶντας, καὶ περὶ προσοψημάτων καὶ
[4, 156]   τοιοῦτον. Καὶ Κύνουλκος Ἀλλ´  ὡς   ὤφελον, ἔφη, τὴν Θρᾴκιον ταύτην
[4, 137]   ἃς Στρατοκλῆς ἤλαυνε ποδώκεας ὄρνιθας  ὥς)   ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΣΤ' (Ἄλεξις δ´ ἐν
[4, 130]   Μανδρογένης, ἐκείνου Στράτωνος τοῦ Ἀττικοῦ,  ὥς   φασιν, ἀπόγονος καὶ πολλοὺς κατέρρηξεν
[4, 167]   ἐγένετο καὶ Αἰθίοψ Κορίνθιος,  ὥς   φησι Δημήτριος Σκήψιος, οὗ
[4, 157]   Εὐξίθεος Πυθαγορικός, Νίκιον,  ὥς   φησι Κλέαρχος περιπατητικὸς ἐν
[4, 146]   φίλων. δὲ Περσῶν βασιλεύς,  ὥς   φησι Κτησίας καὶ Δίνων ἐν
[4, 140]   αἱ βάρακες δηλοῦσιν, οὐχὶ τολύπας,  ὥς   φησι Λυκόφρων, τὰ προφυράματα
[4, 163]   παραπλησίους Ἀρετὴ Ἡδονῇ παρακάθηται,  ὥς   φησι Μνασάλκης Σικυώνιος ἐν
[4, 171]   ἐν Δρωπίδῃ. Εἰλέατροι δὲ καλοῦνται,  ὥς   φησι Πάμφιλος, οἱ ἐπὶ τὴν
[4, 168]   νέοις. Παρὰ δὲ Ῥωμαίοις μνημονεύεται,  ὥς   φησι Ποσειδώνιος ἐν τῇ ἐνάτῃ
[4, 164]   τί ἐστι πρῶτον. {ΗΡ. Ὀψαρτυσία,  ὥς   φησι τοὐπίγραμμα. {ΛΙΝ. Φιλόσοφός τις
[4, 176]   λέγουσι νῦν, (οὕτω καὶ ῥαππαύλας,  ὥς   φησιν Ἀμερίας Μακεδὼν ἐν
[4, 162]   Χαλκιδεὺς Μενεδήμου γνώριμος,  ὥς   φησιν Ἀντίγονος Καρύστιος ἐν
[4, 149]   πᾶσι κιρνᾶσι. (Παρὰ δὲ Ναυκρατίταις,  ὥς   φησιν Ἑρμείας ἐν τῷ δευτέρῳ
[4, 163]   τινες ἀπὸ τοῦ Διοδώρου προαχθέν,  ὥς   φησιν Ἕρμιππος. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΗ' Τίμαιος
[4, 162]   τὴν διάνοιαν ἀεὶ στρέφων πιστευθείς,  ὥς   φησιν Ἕρμιππος (ὑπ´ Ἀντιγόνου τὸν
[4, 167]   Δημητρίου τοῦ Φαληρέως ἀπόγονος,  (ὥς   φησιν Ἡγήσανδρος, ὥστε Ἀρισταγόραν μὲν
[4, 183]   κρεγμῶν ἀκροαζομένα. Τὸ δὲ ψαλτήριον,  ὥς   φησιν Ἰόβας, Ἀλέξανδρος Κυθήριος
[4, 132]   παράσιτος ἐρωτήσαντός τινος αὐτόν,  ὥς   φησιν Δελφὸς Ἡγήσανδρος, πότερον
[4, 174]   (Οὐλπιανέ. Γιγγραίνοισι γὰρ οἱ Φοίνικες,  ὥς   φησιν Ξενοφῶν, ἐχρῶντο αὐλοῖς
[4, 140]   Ἀλλὰ μὴν οὐδ´ ὀρθαγορίσκοι λέγονται,  ὥς   φησιν Πολέμων, οἱ γαλαθηνοὶ
[4, 151]   αὐτῷ ἐδόκει καὶ τὰ κρέα  ὡσαύτως,   ὅσον μόνον γεύσασθαι ἑαυτῷ καταλιπών.
[4, 165]   Ἐπὶ τοῖς δὲ βάθροις ὅταν  ὦσιν,   ἐκεῖ τούτοις οἷς ἡδυλογοῦσι μεγάλας
[4, 130]   τοῖς παισίν. Ἐπίνομεν οὖν εὐμαρῶς  ὥσπερ   ἀντίδοτον ἐκ τῆς προτέρας ἀκρατοποσίας
[4, 163]   τοῖς περιπάτοις καὶ ταῖς διατριβαῖς  ὥσπερ   ἀποδεδρακότα. Ἄνθρωπ´ ἀλάστωρ, διὰ τί
[4, 168]   τὸν Δίφιλον Κεφαλὰς ἔχοντες τρεῖς  ὥσπερ   Ἀρτεμίσιον, Πολέμιοι τῆς οὐσίας ὑπάρχοντες,
[4, 145]   καὶ τῶν ἄρτων ἴσας διαιροῦνται.  Ὥσπερ   δὲ οἱ μισθοφόροι ἐν τῇ
[4, 156]   Διονύσια πρόφασιν ἔχοντ´ αὐτὸν ῥύσαιτο,  ὥσπερ   ἐν ἁμάξαις εἶδον παρ´ ὑμῖν
[4, 173]   θοίναις δι´ ἡμέρας τρίβοντες παρεῖχον  ὥσπερ   (ἐν) γυναιξὶ γογγύλας μεμαγμένας. Καλοῦνται
[4, 142]   Οὔτε γὰρ οὕτως ᾤετο δεῖν  ὥσπερ   ἐν τοῖς φιδιτίοις δέχεσθαι ζωμῷ
[4, 148]   κατασκευάσαντα σχεδίαν χλωρᾷ πεπυκασμένην ὕλῃ,  ὥσπερ   ἐπὶ τῶν Βακχικῶν ἄντρων γίνεται,
[4, 156]   παιδιὰν διεφθάρης· ἀνέτεινες γὰρ ἡμᾶς  ὥσπερ   νηστείαν ἄγοντας καὶ περιμένοντας τὸ
[4, 132]   δείπνοις. ~Ἀηδία γάρ ἐστιν Ἀττικὴ  (ὥσπερ   ξενική· παρέθηκε πίνακα γὰρ μέγαν
[4, 145]   τῶν πόλεων κατὰ τὸ μέγεθος  ὥσπερ   φόρος καὶ τὸ δεῖπνον
[4, 176]   τὸν καλαμαυλήτην εἴπατε χαῖρε Θέων.  Ὥσπερ   οὖν τοὺς τῷ καλάμῳ αὐλοῦντας
[4, 140]   ἐλαίῳ ἐρραμένα. Τὸ δ´ ὅλον  ὥσπερ   πολίτευμά τι τοῦτο δὴ συνίσταται
[4, 166]   Πότερον καταφαγὼν τὴν πατρῴαν οὐσίαν,  ὥσπερ   Πολύευκτος καλός; {Α. Οὐ
[4, 161]   δ´ ἐπιγραφομένῳ φησί· Πρῶτον μὲν  ὥσπερ   πυθαγορίζων ἐσθίει ἔμψυχον οὐδέν, τῆς
[4, 163]   ἐπὶ τὰ συμπόσια παρεκάλουν· οὐχ  ὥσπερ   σύ, κυνικέ, μηδέποτε ταῖς
[4, 133]   καὶ τοῖς εἰς ἀναστόμωσιν βρώμασιν  (ὥσπερ   ταῖς ἁλμάσιν ἐλάαις, ἃς κολυμβάδας
[4, 171]   ἄρχοντος Ἀθήνησι γενόμενον, ἐν  ὥσπερ   τι σύστημα οἱ προτένθαι εἰσί,
[4, 174]   διδαχθέντας αὐλεῖν τε καὶ συρίζειν,  ὥσπερ   τοὺς ποιμένας. (Καὶ τοσαῦτα μὲν
[4, 156]   συμπόσιον δειπνεῖν ἐνθάδε πάντα  ὥσπερ   τοὺς πυρέσσοντας περιφερόμενα ὁρᾶν. Γελασάντων
[4, 131]   θυγατέρα, φησί· (Κἂν ταῦτα ποιῆθ´,  ὥσπερ   φράζω, λαμπροῖς δείπνοις δεξόμεθ´ ὑμᾶς,
[4, 146]   ἀνὰ ἑκατὸν ἑξήκοντα Ἰταλικοῦ νομίσματος.  Ὥστ´   εἰς ἴσον καθίστασθαι τῷ τοῦ
[4, 165]   οὐκ ἄχρηστον, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ,  ὥστ´   ἐπιτελεσθῆναί ποτ´ αὐτῷ τοῦ πατρὸς
[4, 155]   λέγειν οὕτως ἧσε τὸν βασιλέα  ὥστ´   ἐράνου τε ἀξιωθῆναι καὶ τῶν
[4, 167]   Φαληρέως ἀπόγονος, (ὥς φησιν Ἡγήσανδρος,  ὥστε   Ἀρισταγόραν μὲν ἔχειν τὴν Κορινθίαν
[4, 129]   πάχος οὐκ ὀλίγον περίχρυσος, ὅσος  (ὥστε)   δέξασθαι μέγεθος χοίρου τινὸς ὀπτοῦ
[4, 142]   τῇ πολυτελείᾳ τῇ καθ´ αὑτούς,  ὥστε   δοκεῖν τὸν Ἄρεα καὶ τὸν
[4, 146]   ἐς πᾶν κακοῦ ἀφίκοντο οὕτως  ὥστε   ἐκ τῶν οἴκων ἀνάστατοι ἐγίνοντο·
[4, 152]   (παρασκευάζειν δὲ τοσοῦτο βρωμάτων πλῆθος  ὥστε   ἐφ´ ἡμέρας πλείονας ἐξεῖναι τοῖς
[4, 159]   τινες ἐκπίπτουσι πρὸς τὸ φιλάργυρον  (ὥστε   ἱστορῆσθαι πρὸς τῇ τελευτῇ τινα
[4, 144]   (μᾶλλον) κόρος ἐμπίπτει τῆς ἐδωδῆς.  (Ὥστε   καὶ τῷ χρόνῳ τῆς ἡδονῆς
[4, 169]   ἔχω τῶν ὤτων τὰς πύλας.  Ὥστε   λέγετε· ἐπιζητῶ γὰρ καὶ ὅπερ
[4, 136]   καὶ ἐναίσιμα σιτίζεσθαι. (Ἤσθιε δ´  ὥστε   λέων, παλάμῃ δ´ ἔχε τὸ
[4, 142]   τοῦ τυχόντος, (τὰ δὲ λοιπὰ  ὥστε   μήθ´ ὑπεραίρειν μήτ´ ἐλλείπειν, ἀλλ´
[4, 163]   περιάγεις τὴν λήκυθον καταμανθάνων τοὔλαιον,  ὥστε   περιφέρειν ὡρολόγιον δόξεις τι, οὐχὶ
[4, 163]   φιλεῖ βροτέην, ἄν που περικύρσῃ·  ὥστε   πρέπει καθαρῶς ὁπόσοι τάδε μωρολογοῦσι
[4, 175]   μέλεσι τοῖς Εὐριπίδου ἄμφω νοσοῦσιν,  ὥστε   τἄλλ´ αὐτοῖς δοκεῖν εἶναι μέλη
[4, 144]   ἐπίδοσιν ἔχουσιν αὐτῶν αἱ τράπεζαι·  ὥστε   ταύτῃ πρῶτον τῇ εὐφροσύνῃ τῆς
[4, 142]   ἀκούειν, τὰ δὲ λέγειν αὐτούς,  ὥστε   τεθηρευμένους ἀποτρέχειν ἅπαντας. Διακωμῳδῶν δ´
[4, 169]   περὶ τὴν Σικελίαν αὐτὸς ἔμαθον  ὥστε   τοὺς δειπνοῦντας εἰς τὰ βατάνι´
[4, 154]   βουλομένοις τὴν κεφαλὴν ἀποκοπῆναι πελέκει,  ὥστε   τοὺς κληρονόμους κομίσασθαι τὸ ἆθλον·
[4, 142]   πολυτελῶς καὶ τῇ ποικιλίᾳ διαφόρως  ὥστε   τῶν ξένων ἐνίους τῶν παραληφθέντων
[4, 169]   λέγειν ἔχετε, Ἀναπεπταμένας ἔχω τῶν  ὤτων   τὰς πύλας. Ὥστε λέγετε· ἐπιζητῶ
[4, 156]   Καὶ Κύνουλκος Ἀλλ´ ὡς  ὤφελον,   ἔφη, τὴν Θρᾴκιον ταύτην παίξας
[4, 139]   αἶκλον ἀέκων, τὺ δὲ ἑκὼν  ᾤχεο   τρέχων. (Τὰ αὐτὰ εἴρηκε καὶ
[4, 150]   Περσικῶν Αἰγυπτίων ἐπιστρατευσάντων, φησίν, ἐπὶ  Ὦχον   τὸν Περσῶν βασιλέα καὶ νικηθέντων
[4, 150]   τῶν Αἰγυπτίων βασιλεύς,  Ὦχος   αὐτὸν φιλανθρώπως ἄγων ἐκάλεσε καὶ
[4, 150]   κελεύσαντος ἐπεὶ παρεσκευάσθη, ἡσθεὶς  Ὦχος   τῷ δείπνῳ Κακὸν κακῶς σε,
[4, 131]   ἐνθρυμματίδων, πτισάνης, ἀθάρης, κυάμων, λαθύρων,  ὤχρων,   δολίχων, μέλιτος, τυροῦ, χορίων, πυῶν,
[4, 129]   καὶ συκαλλίδων πλῆθος ἄπειρον καὶ  ᾠῶν   ἐπικεχυμέναι λέκιθοι καὶ ὄστρεα (καὶ




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 10/01/2008