HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, La République, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique)


τ  =  134 formes différentes pour 1240 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Pages
[336]   αὐτὸν πρότερος, (ὥστε αὐτῷ οἷός  τ'   ἐγενόμην ἀποκρίνασθαι, καὶ εἶπον ὑποτρέμων·
[341]   παρίεμαι ἀλλ' οὐ μὴ οἷός  τ'   ᾖς. (οἴει γὰρ ἄν με,
[352]   ἔπραξαν, ὥρμησαν δὲ ἐπὶ  τὰ   ἄδικα ἀδικίᾳ ἡμιμόχθηροι ὄντες, ἐπεὶ
[344]   ἠδικηκότα· οὐ γὰρ τὸ ποιεῖν  τὰ   ἄδικα ἀλλὰ τὸ πάσχειν φοβούμενοι
[346]   μηδένα ἐθέλειν ἑκόντα ἄρχειν καὶ  τὰ   ἀλλότρια κακὰ μεταχειρίζεσθαι ἀνορθοῦντα, ~(ἀλλὰ
[353]   τι προστέτακται; ἴωμεν δὲ ἐπὶ  τὰ   αὐτὰ πάλιν· ὀφθαλμῶν, φαμέν, ἔστι
[329]   ἦν τοῦτ' αἴτιον, κἂν ἐγὼ  τὰ   αὐτὰ ταῦτα ἐπεπόνθη, ἕνεκά γε
[353]   οὖν ποτε, Θρασύμαχε, ψυχὴ  τὰ   αὑτῆς ἔργα εὖ ἀπεργάσεται στερομένη
[340]   ὡμολόγησεν αὖ ἐνίοτε τοὺς κρείττους  τὰ   αὑτοῖς ἀσύμφορα κελεύειν τοὺς ἥττους
[330]   αὐτά. ὥσπερ γὰρ οἱ ποιηταὶ  τὰ   αὑτῶν ποιήματα καὶ οἱ πατέρες
[333]   εἴη δικαιοσύνη, εἰ πρὸς  τὰ   ἄχρηστα χρήσιμον ὂν τυγχάνει. τόδε
[348]   δὲ οἴει με ἴσως τοὺς  τὰ   βαλλάντια ἀποτέμνοντας λέγειν. λυσιτελεῖ μὲν
[338]   παγκρατιαστὴς καὶ αὐτῷ συμφέρει  τὰ   βόεια κρέα πρὸς τὸ σῶμα,
[345]   τούτῳ τὸ βέλτιστον ἐκποριεῖ ἐπεὶ  τά   γε αὑτῆς ὥστ' εἶναι βελτίστη
[343]   καὶ εἰ μηδεμία ἄλλη ζημία,  τά   γε οἰκεῖα δι' ἀμέλειαν μοχθηροτέρως
[349]   ἀτεχνῶς νῦν οὐ σκώπτειν, ἀλλὰ  τὰ   δοκοῦντα περὶ τῆς ἀληθείας λέγειν.
[337]   ἄνθρωπε, μὴ ἐρεῖς ὅτι ἔστιν  τὰ   δώδεκα δὶς ἓξ μηδ' ὅτι
[337]   εἴ τινα ἔροιο ὁπόσα ἐστὶν  τὰ   δώδεκα, καὶ ἐρόμενος προείποις (αὐτῷ
[345]   ὁρᾷς, Θρασύμαχε ἔτι (γὰρ  τὰ   ἔμπροσθεν ἐπισκεψώμεθα ὅτι τὸν ὡς
[353]   τὸ αὑτῶν ἔργον εὖ ἐργάσεται  τὰ   ἐργαζόμενα, κακίᾳ δὲ κακῶς. ἀληθές,
[332]   μαγειρικὴ καλεῖται; (ἡ τοῖς ὄψοις  τὰ   ἡδύσματα. εἶεν· οὖν δὴ
[331]   γελάσας, καὶ ἅμα ᾔει πρὸς  τὰ   ἱερά. (λέγε δή, εἶπον ἐγώ,
[340]   εἶναι ταῦτα ποιεῖν. τὸ γὰρ  τὰ   κελευόμενα ποιεῖν, Πολέμαρχε, ὑπὸ
[352]   δή, ἦν δ' ἐγώ, καὶ  τὰ   λοιπά μοι τῆς ἑστιάσεως ἀποπλήρωσον
[344]   ζημιοῦταί τε καὶ ὀνείδη ἔχει  τὰ   μέγιστα καὶ γὰρ ἱερόσυλοι καὶ
[348]   εἴχομεν ἄν τι λέγειν κατὰ  τὰ   νομιζόμενα λέγοντες· νῦν δὲ δῆλος
[332]   ἦν δ' ἐγώ ὅτι οὐ  τὰ   ὀφειλόμενα ἀποδίδωσιν ὃς ἄν τῳ
[332]   ὡς ἔοικεν, λέγει Σιμωνίδης τὸ  τὰ   ὀφειλόμενα δίκαιον εἶναι ἀποδιδόναι. ἄλλο
[331]   ὅτι, δ' ὅς, τὸ  τὰ   ὀφειλόμενα ἑκάστῳ ἀποδιδόναι δίκαιόν ἐστι·
[335]   ἔφη, Σώκρατες. (εἰ ἄρα  τὰ   ὀφειλόμενα ἑκάστῳ ἀποδιδόναι φησίν τις
[330]   ἐγώ, Κέφαλε, ὧν κέκτησαι  τὰ   πλείω παρέλαβες ἐπεκτήσω; (ποῖ'
[345]   φυλάξαι, ἀλλὰ πιαίνειν οἴει αὐτὸν  τὰ   πρόβατα, καθ' ὅσον ποιμήν ἐστιν,
[333]   φαίης ἂν χρήσιμον εἶναι; πρὸς  τὰ   συμβόλαια, Σώκρατες. συμβόλαια δὲ
[341]   εἶναι. τούτῳ οὖν ὅπως ἐκπορίζῃ  τὰ   συμφέροντα, ἐπὶ τούτῳ παρεσκευάσθη
[339]   τὸ δὲ ὀρθῶς ἆρα τὸ  τὰ   συμφέροντά ἐστι τίθεσθαι ἑαυτοῖς, τὸ
[331]   μανεὶς ἀπαιτοῖ, ὅτι οὔτε χρὴ  τὰ   τοιαῦτα ἀποδιδόναι, οὔτε δίκαιος ἂν
[348]   οὖν, δ' ὅς, καὶ  τὰ   τοιαῦτα, ἐάνπερ λανθάνῃ· ἔστι δὲ
[353]   καὶ ἄρχειν καὶ βουλεύεσθαι καὶ  τὰ   τοιαῦτα πάντα, ἔσθ' ὅτῳ ἄλλῳ
[334]   αὐτὸς φύλαξ ἀγαθός, ὅσπερ καὶ  τὰ   τῶν πολεμίων κλέψαι καὶ βουλεύματα
[330]   δὴ καὶ οἱ χρηματισάμενοι περὶ  τὰ   χρήματα σπουδάζουσιν ὡς ἔργον ἑαυτῶν,
[330]   μοι ἔδοξας οὐ σφόδρα (ἀγαπᾶν  τὰ   χρήματα, τοῦτο δὲ ποιοῦσιν ὡς
[348]   καὶ ἄλλον ἡμεῖς, ἀριθμεῖν δεήσει  (τἀγαθὰ   καὶ μετρεῖν ὅσα ἑκάτεροι ἐν
[350]   ἐρώτα· ἐγὼ δέ σοι, ὥσπερ  ταῖς   γραυσὶν ταῖς τοὺς μύθους λεγούσαις,
[343]   καὶ δὴ καὶ τοὺς ἐν  ταῖς   πόλεσιν ἄρχοντας, οἳ ὡς ἀληθῶς
[339]   ἀναμάρτητοί εἰσιν οἱ ἄρχοντες ἐν  ταῖς   πόλεσιν ἑκάσταις οἷοί τι
[339]   βέλτιστε, λέγω ~ἐν ἁπάσαις  (ταῖς   πόλεσιν ταὐτὸν εἶναι δίκαιον, τὸ
[345]   σὺ δὲ τοὺς ἄρχοντας ἐν  ταῖς   πόλεσιν, τοὺς ὡς ἀληθῶς ἄρχοντας,
[350]   δέ σοι, ὥσπερ ταῖς γραυσὶν  ταῖς   τοὺς μύθους λεγούσαις, εἶεν” ἐρῶ
[331]   τὸν οὕτως ἔχοντα πάντα ἐθέλων  τἀληθῆ   λέγειν. (ὀρθῶς, ἔφη, λέγεις. οὐκ
[348]   καλὸν καὶ ἰσχυρὸν εἶναι καὶ  τἆλλα   αὐτῷ πάντα προσθήσεις ~(ἃ ἡμεῖς
[333]   τὴν μουσικήν; ἀνάγκη. καὶ περὶ  τἆλλα   δὴ πάντα δικαιοσύνη ἑκάστου
[353]   πάνυ γε. (τίθεμεν οὖν καὶ  τἆλλα   πάντα εἰς τὸν αὐτὸν λόγον;
[344]   τυραννίς, οὐ κατὰ σμικρὸν  τἀλλότρια   καὶ λάθρᾳ καὶ βίᾳ ἀφαιρεῖται,
[354]   καὶ εὐδαίμων, δὲ μὴ  τἀναντία.   πῶς γὰρ οὔ; μὲν
[343]   τῷ δὲ ἀδίκῳ πάντα τούτων  τἀναντία   ὑπάρχει. ~λέγω γὰρ (ὅνπερ νυνδὴ
[345]   ἦν δ' ἐγώ, Θρασύμαχε;  τὰς   ἄλλας ἀρχὰς οὐκ ἐννοεῖς ὅτι
[334]   πολεμίων κλέψαι καὶ βουλεύματα καὶ  τὰς   ἄλλας πράξεις; πάνυ γε. ὅτου
[329]   οὖν πλεῖστοι ἡμῶν ὀλοφύρονται συνιόντες,  τὰς   ἐν τῇ νεότητι ἡδονὰς ποθοῦντες
[329]   οὐδὲ ζῶντες. (ἔνιοι δὲ καὶ  τὰς   τῶν οἰκείων προπηλακίσεις τοῦ γήρως
[337]   εἰωθυῖα εἰρωνεία Σωκράτους, καὶ  ταῦτ'   ἐγὼ ᾔδη τε καὶ τούτοις
[336]   ὡς δὲ διεπαυσάμεθα καὶ ἐγὼ  ταῦτ'   εἶπον, οὐκέτι ἡσυχίαν ἦγεν, ἀλλὰ
[339]   ἀγνοῶ, σκεπτέον δή. σκόπει, ἔφη.  ταῦτ'   ἔσται, ἦν δ' ἐγώ. καί
[345]   ὡς ἔστι τῆς δικαιοσύνης κερδαλεώτερον.  ταῦτ'   οὖν (καὶ ἕτερος ἴσως τις
[339]   δίκαιον εἶναι τοῖς ἀρχομένοις ποιεῖν;  ταῦτ'   οὐχ ὡμολόγηται; οἶμαι ἔγωγε, ἔφη.
[341]   ἔφη, ἐπεχείρησας, οὐδὲν ὢν καὶ  ταῦτα.   ἅδην, ἦν δ' ἐγώ, τῶν
[329]   καὶ ἐγὼ ἀγασθεὶς αὐτοῦ εἰπόντος  ταῦτα,   βουλόμενος ἔτι (λέγειν αὐτὸν ἐκίνουν
[340]   Κλειτοφῶν, συμφέρον (δίκαιον εἶναι ἔθετο.  ταῦτα   δὲ ἀμφότερα θέμενος ὡμολόγησεν αὖ
[354]   μακάριε Θρασύμαχε, λυσιτελέστερον ἀδικία δικαιοσύνης.  ταῦτα   δή σοι, ἔφη, Σώκρατες,
[346]   τὸ τοῦ κρείττονος. διὰ δὴ  ταῦτα   ἔγωγε, φίλε Θρασύμαχε, καὶ
[337]   τί ἂν αὐτῷ εἶπες πρὸς  ταῦτα;   εἶεν, ἔφη· ὡς δὴ ὅμοιον
[344]   ἑαυτῷ λυσιτελοῦν τε καὶ συμφέρον.  (ταῦτα   εἰπὼν Θρασύμαχος ἐν νῷ
[335]   ὠφελίαν, οὐκ ἦν σοφὸς  ταῦτα   εἰπών. οὐ γὰρ ἀληθῆ ἔλεγεν·
[342]   καὶ ὦτα ἀκοῆς καὶ διὰ  ταῦτα   ἐπ' αὐτοῖς δεῖ τινος τέχνης
[329]   αἴτιον, κἂν ἐγὼ τὰ αὐτὰ  ταῦτα   ἐπεπόνθη, ἕνεκά γε γήρως, καὶ
[331]   του λάβῃ, καὶ αὐτὰ  ταῦτα   ἔστιν ἐνίοτε μὲν δικαίως, ἐνίοτε
[353]   ἐπιμελεῖσθαι, τῇ δὲ ἀγαθῇ πάντα  ταῦτα   εὖ πράττειν. ἀνάγκη. οὐκοῦν ἀρετήν
[341]   παντάπασι μὲν οὖν προσδεῖται. διὰ  ταῦτα   καὶ τέχνη ἐστὶν
[341]   ἔφη, λόγῳ ἄρχοντα ὄντα. πρὸς  ταῦτα   κακούργει καὶ συκοφάντει, εἴ τι
[329]   οἶμαί σου τοὺς πολλούς, ὅταν  ταῦτα   λέγῃς, οὐκ ἀποδέχεσθαι ἀλλ' ἡγεῖσθαί
[352]   τελέως εἰσὶ καὶ πράττειν ἀδύνατοι  ταῦτα   (μὲν οὖν ὅτι οὕτως ἔχει
[338]   τοὺς ἄλλους. εἰπόντος δέ μου  ταῦτα,   τε Γλαύκων καὶ οἱ
[350]   δὴ Θρασύμαχος ὡμολόγησε μὲν πάντα  ταῦτα,   οὐχ (ὡς ἐγὼ νῦν ῥᾳδίως
[339]   τοῖς δὲ δίκαιον εἶναι φῇς  ταῦτα   ποιεῖν ἐκεῖνοι προσέταξαν ἆρα
[340]   προστάττειν, τοῖς δὲ δίκαιον εἶναι  ταῦτα   ποιεῖν. τὸ γὰρ τὰ κελευόμενα
[352]   ἑνὶ δὴ οἶμαι ἐνοῦσα ταὐτὰ  ταῦτα   ποιήσει ἅπερ πέφυκεν ἐργάζεσθαι· πρῶτον
[342]   τῆς τὸ συμφέρον εἰς αὐτὰ  ταῦτα   σκεψομένης τε καὶ ἐκποριούσης ἆρα
[342]   (ὑπὸ ἑαυτῆς. συνωμολόγησε μὲν καὶ  ταῦτα   τελευτῶν, ἐπεχείρει δὲ περὶ αὐτὰ
[353]   ἔμοιγε δοκεῖ. ἴθι δή, μετὰ  ταῦτα   τόδε σκέψαι. ψυχῆς ἔστιν τι
[347]   καὶ ἔστιν; ἔγωγε, ἔφη. διὰ  ταῦτα   τοίνυν, ἦν δ' ἐγώ, οὔτε
[352]   ὠσίν; οὐδαμῶς. οὐκοῦν δικαίως (ἂν)  ταῦτα   τούτων φαμὲν ἔργα εἶναι; πάνυ
[349]   ἁπάντων πλεῖστον αὐτὸς λάβῃ; ἔστι  ταῦτα.   ὧδε δὴ λέγωμεν, ἔφην·
[352]   ἐν ἑνὶ δὴ οἶμαι ἐνοῦσα  ταὐτὰ   ταῦτα ποιήσει ἅπερ πέφυκεν ἐργάζεσθαι·
[350]   πράττειν λέγειν, καὶ οὐ  ταὐτὰ   τῷ ὁμοίῳ ἑαυτῷ εἰς τὴν
[337]   δείξω ἑτέραν ἀπόκρισιν παρὰ πάσας  ταύτας   περὶ δικαιοσύνης, βελτίω τούτων; τί
[330]   οἱ πατέρες τοὺς παῖδας ἀγαπῶσιν,  ταύτῃ   τε δὴ καὶ οἱ χρηματισάμενοι
[338]   εἶ, ἔφη, Σώκρατες, καὶ  ταύτῃ   ὑπολαμβάνεις ἂν κακουργήσαις μάλιστα
[351]   πόλεως ἄνευ δικαιοσύνης τὴν δύναμιν  ταύτην   ἕξει, ἀνάγκη αὐτῇ μετὰ
[340]   ἁμαρτάνῃ, τότε ὅταν ἁμαρτάνῃ, κατὰ  ταύτην   τὴν ἁμαρτίαν; ἀλλ' οἶμαι λέγομεν
[339]   λέγω ~ἐν ἁπάσαις (ταῖς πόλεσιν  ταὐτὸν   εἶναι δίκαιον, τὸ τῆς καθεστηκυίας
[329]   πολλάκις γὰρ συνερχόμεθά τινες εἰς  ταὐτὸν   παραπλησίαν ἡλικίαν ἔχοντες, διασῴζοντες τὴν
[329]   ἔφη, (ὦ Σοφόκλεις, ἔχεις πρὸς  τἀφροδίσια;   ἔτι οἷός τε εἶ γυναικὶ
[329]   ποθοῦντες καὶ ἀναμιμνῃσκόμενοι περί τε  τἀφροδίσια   καὶ περὶ πότους τε καὶ
[348]   οἵ γε τελέως, ἔφη, οἷοί  τε   ἀδικεῖν, πόλεις τε καὶ ἔθνη
[352]   οὐδὲ πράττειν μετ' ἀλλήλων οἷοί  (τε   ἀλλὰ δὴ καὶ οὕς φαμεν
[332]   γίγνηται, φίλοι δὲ ὦσιν  τε   ἀπολαμβάνων καὶ ἀποδιδούς οὐχ
[328]   εἰς τοῦ Πολεμάρχου, καὶ Λυσίαν  τε   αὐτόθι κατελάβομεν καὶ Εὐθύδημον, τοὺς
[330]   ὧν ἔμπροσθεν οὐκ εἰσῄει. οἵ  τε   γὰρ λεγόμενοι μῦθοι περὶ τῶν
[338]   εἰπόντος δέ μου ταῦτα,  τε   Γλαύκων καὶ οἱ ἄλλοι ἐδέοντο
[330]   πατέρες τοὺς παῖδας ἀγαπῶσιν, ταύτῃ  τε   δὴ καὶ οἱ χρηματισάμενοι περὶ
[348]   πρὸς ἀλλήλους σκοπῶμεν, ἅμα αὐτοί  τε   δικασταὶ καὶ ῥήτορες ἐσόμεθα. πάνυ
[329]   ἔχεις πρὸς τἀφροδίσια; ἔτι οἷός  τε   εἶ γυναικὶ συγγίγνεσθαι” καὶ ὅς,
[334]   ἀνθρώπους κεκάσθαι κλεπτοσύνῃ θ' ὅρκῳ  τε.   ἔοικεν οὖν δικαιοσύνη καὶ
[334]   δ' ἐγώ, μεταθώμεθα; τὸν δοκοῦντά  τε,   δ' ὅς, καὶ τὸν
[349]   ἔστιν δέ γε, ἔφην, φρόνιμός  τε   καὶ ἀγαθὸς ἄδικος,
[343]   δικαίου καὶ δικαιοσύνης καὶ ἀδίκου  τε   καὶ ἀδικίας, ὥστε ἀγνοεῖς ὅτι
[338]   τούτου ἐκβαίνοντα κολάζουσιν ὡς παρανομοῦντά  τε   καὶ ἀδικοῦντα. τοῦτ' οὖν ἐστιν,
[350]   ἔοικεν, ἔφη. δὲ κακός  τε   καὶ ἀμαθὴς τοῦ τε ὁμοίου
[350]   σοφίαν, τὴν δὲ ἀδικίαν κακίαν  τε   καὶ ἀμαθίαν, εἶεν, ἦν δ'
[333]   λίθων θέσιν δίκαιος χρησιμώτερός  τε   καὶ ἀμείνων κοινωνὸς τοῦ οἰκοδομικοῦ;
[350]   περὶ πάσης δὴ ὅρα ἐπιστήμης  τε   καὶ ἀνεπιστημοσύνης εἴ τίς σοι
[351]   δέ γ' ἔφην, εἴπερ σοφία  τε   καὶ ἀρετή ἐστιν δικαιοσύνη, ῥᾳδίως
[342]   ἐπιτάττει, ἀλλὰ τὸ τοῦ ἥττονός  τε   καὶ ἀρχομένου (ὑπὸ ἑαυτῆς. συνωμολόγησε
[340]   αὑτοῖς ἀσύμφορα κελεύειν τοὺς ἥττους  τε   καὶ ἀρχομένους ποιεῖν. ἐκ δὲ
[342]   προστάξει, ἀλλὰ τὸ τῷ ναύτῃ  τε   καὶ ἀρχομένῳ. συνέφησε μόγις. οὐκοῦν,
[343]   ἀγαθὸν τῷ ὄντι, τοῦ κρείττονός  τε   καὶ ἄρχοντος συμφέρον, οἰκεία δὲ
[342]   ἄρα γε τοιοῦτος κυβερνήτης  τε   καὶ ἄρχων τὸ τῷ κυβερνήτῃ
[332]   φίλοις τε καὶ ἐχθροῖς ὠφελίας  τε   καὶ βλάβας ἀποδιδοῦσα. τὸ τοὺς
[343]   ἄρχει τῶν ὡς ἀληθῶς εὐηθικῶν  τε   καὶ δικαίων, οἱ δ' ἀρχόμενοι
[328]   δὲ ἐστεφανωμένος ἐπί τινος προσκεφαλαίου  τε   καὶ δίφρου· τεθυκὼς γὰρ ἐτύγχανεν
[351]   ἐνῇ, οὐ καὶ ἐν ἐλευθέροις  τε   καὶ δούλοις ἐγγιγνομένη μισεῖν ποιήσει
[348]   ἔφη, οἷοί τε ἀδικεῖν, πόλεις  τε   καὶ ἔθνη δυνάμενοι ἀνθρώπων ὑφ'
[328]   με ἰδὼν Κέφαλος ἠσπάζετό  τε   καὶ εἶπεν· Σώκρατες, οὐ
[344]   ἔγωγε καὶ αὐτὸς πάνυ ἐδεόμην  τε   καὶ εἶπον· δαιμόνιε Θρασύμαχε,
[341]   τῷ τὸ συμφέρον ἑκάστῳ ζητεῖν  τε   καὶ ἐκπορίζειν; ἐπὶ τούτῳ, ἔφη.
[342]   συμφέρον εἰς αὐτὰ ταῦτα σκεψομένης  τε   καὶ ἐκποριούσης ἆρα καὶ ἐν
[350]   ἐθελήσει πλεονεκτεῖν, τοῦ δὲ ἀνομοίου  τε   καὶ ἐναντίου. ἔοικεν, ἔφη.
[347]   καὶ φιλάργυρον εἶναι ὄνειδος λέγεταί  τε   καὶ ἔστιν; ἔγωγε, ἔφη. διὰ
[354]   γε εὖ ζῶν μακάριός  τε   καὶ εὐδαίμων, δὲ μὴ
[329]   τε τἀφροδίσια καὶ περὶ πότους  τε   καὶ εὐωχίας καὶ ἄλλ' ἄττα
[332]   ἔμπροσθεν εἰρημένοις, τοῖς φίλοις  τε   καὶ ἐχθροῖς ὠφελίας τε καὶ
[335]   γε, ἔφη· τούς γε πονηρούς  τε   καὶ ἐχθροὺς δεῖ βλάπτειν. βλαπτόμενοι
[328]   αἱ περὶ τοὺς λόγους ἐπιθυμίαι  τε   καὶ ἡδοναί. μὴ οὖν ἄλλως
[327]   Πολέμαρχος περιμεῖναι. καὶ ἐγὼ μετεστράφην  τε   καὶ ἠρόμην ὅπου αὐτὸς εἴη.
[345]   σκοπεῖσθαι ἐκείνῳ, τῷ (ἀρχομένῳ  τε   καὶ θεραπευομένῳ, ἔν τε πολιτικῇ
[350]   σοφός, δὲ ἄδικος ἀμαθής  τε   καὶ κακός. δὴ Θρασύμαχος
[333]   δίκαιος ἀμείνων κοινωνὸς τοῦ οἰκοδομικοῦ  τε   καὶ κιθαριστικοῦ, ὥσπερ κιθαριστικὸς
[339]   τὸ ἀσύμφορα ποιεῖν τοῖς ἄρχουσί  τε   καὶ κρείττοσι δίκαιον εἶναι ὡμολογῆσθαί
[335]   τιν' ἄλλον τῶν σοφῶν  τε   καὶ μακαρίων ἀνδρῶν. ἐγὼ γοῦν,
[353]   ἄλλων ἀπεργάζηται. ἀλλά, ἔφη, μανθάνω  τε   καί μοι δοκεῖ τοῦτο ἑκάστου
[336]   ἡμᾶς ὡς διαρπασόμενος. καὶ ἐγώ  τε   καὶ Πολέμαρχος δείσαντες διεπτοήθημεν·
[336]   τῇ τῶν λόγων σκέψει ἐγώ  τε   καὶ ὅδε, εὖ ἴσθι ὅτι
[334]   μὴν οἵ γε ἀγαθοὶ δίκαιοί  τε   καὶ οἷοι μὴ ἀδικεῖν; ἀληθῆ.
[350]   ἄδικος ἡμῖν τοῦ ἀνομοίου  τε   καὶ ὁμοίου πλεονεκτεῖ; οὐχ
[330]   πατρός. μὲν γὰρ πάππος  τε   καὶ ὁμώνυμος ἐμοὶ σχεδόν τι
[344]   τις ἀδικήσας μὴ λάθῃ, ζημιοῦταί  τε   καὶ ὀνείδη ἔχει τὰ μέγιστα
[328]   ἡμᾶς φοίτα ὡς παρὰ φίλους  τε   καὶ πάνυ οἰκείους. καὶ μήν,
[344]   οἱ παρόντες, ἀλλ' ἠνάγκασαν ὑπομεῖναί  τε   καὶ παρασχεῖν τῶν εἰρημένων λόγον.
[349]   οὐκοῦν καὶ ἀδίκου γε ἀνθρώπου  τε   καὶ πράξεως ἄδικος πλεονεκτήσει
[342]   τὸ τῷ κυβερνήτῃ συμφέρον σκέψεταί  τε   καὶ προστάξει, ἀλλὰ τὸ τῷ
[332]   ὅτι, ἔφη, σώμασιν φάρμακά  τε   καὶ σιτία καὶ ποτά.
[350]   δίκαιος ἡμῖν ἀναπέφανται ὢν ἀγαθός  τε   καὶ σοφός, δὲ ἄδικος
[350]   ἀγαθός; φημί. ἄρα ἀγαθός  τε   καὶ σοφὸς τοῦ μὲν ὁμοίου
[335]   ἦν δ' ἐγώ, κοινῇ ἐγώ  τε   καὶ σύ, ἐάν τις αὐτὸ
[344]   τὸ δ' ἄδικον ἑαυτῷ λυσιτελοῦν  τε   καὶ συμφέρον. (ταῦτα εἰπὼν
[351]   μισήσουσιν καὶ ἐχθροὶ ἔσονται ἀλλήλοις  τε   καὶ τοῖς δικαίοις; ἔσονται, ἔφη.
[341]   διόρισαι ποτέρως λέγεις τὸν ἄρχοντά  τε   καὶ τὸν κρείττονα, τὸν ὡς
[337]   Σωκράτους, καὶ ταῦτ' ἐγὼ ᾔδη  τε   καὶ τούτοις προύλεγον, ὅτι σὺ
[352]   ἔτι δ' ἐχθρὸν εἶναι ἑαυτῷ  τε   καὶ τῷ ἐναντίῳ παντὶ καὶ
[343]   συμφέρον, οἰκεία δὲ τοῦ πειθομένου  τε   καὶ ὑπηρετοῦντος βλάβη, δὲ
[334]   πρὸς μητρὸς πάππον Αὐτόλυκον ἀγαπᾷ  τε   καί φησιν αὐτὸν πάντας ἀνθρώπους
[347]   οὐκ οἶσθα ὅτι τὸ φιλότιμόν  τε   καὶ φιλάργυρον εἶναι ὄνειδος λέγεταί
[331]   οὗτος ὅρος ἐστὶν δικαιοσύνης, ἀληθῆ  τε   λέγειν καὶ ἂν λάβῃ
[343]   εἰσφέρει, δ' ἔλαττον, ὅταν  τε   λήψεις, (ὁ μὲν οὐδέν,
[337]   χαλεπαίνεσθαι. καὶ ὃς ἀκούσας ἀνεκάγχασέ  τε   μάλα σαρδάνιον καὶ εἶπεν·
[343]   πρὸς δὲ τούτοις ἀπεχθέσθαι τοῖς  τε   οἰκείοις καὶ τοῖς γνωρίμοις, ὅταν
[349]   ἀνομοίου, δὲ ἄδικος τοῦ  τε   ὁμοίου καὶ (τοῦ ἀνομοίου; ἄριστα,
[350]   κακός τε καὶ ἀμαθὴς τοῦ  τε   ὁμοίου καὶ τοῦ ἐναντίου. φαίνεται.
[330]   μέσος τις γέγονα χρηματιστὴς τοῦ  τε   πάππου καὶ τοῦ πατρός.
[327]   Γλαύκων. (καὶ ὀλίγῳ ὕστερον  τε   Πολέμαρχος ἧκε καὶ Ἀδείμαντος
[345]   (ἀρχομένῳ τε καὶ θεραπευομένῳ, ἔν  τε   πολιτικῇ καὶ ἰδιωτικῇ ἀρχῇ. σὺ
[328]   τὴν παννυχίδα θεασόμεθα. καὶ συνεσόμεθά  τε   πολλοῖς τῶν νέων αὐτόθι καὶ
[329]   ἡδονὰς ποθοῦντες καὶ ἀναμιμνῃσκόμενοι περί  τε   τἀφροδίσια καὶ περὶ πότους τε
[327]   μετὰ Γλαύκωνος τοῦ Ἀρίστωνος προσευξόμενός  τε   τῇ θεῷ καὶ ἅμα τὴν
[343]   τοῖς πρὸς τὴν πόλιν, ὅταν  τέ   τινες εἰσφοραὶ ὦσιν, μὲν
[328]   οὖν ἄλλως ποίει, ἀλλὰ τοῖσδέ  τε   τοῖς νεανίσκοις σύνισθι καὶ δεῦρο
[343]   καὶ οὕτω πόρρω εἶ περί  τε   τοῦ δικαίου καὶ δικαιοσύνης καὶ
[338]   οὖν ἄλλως ποίει, ἀλλὰ ἐμοί  τε   χαρίζου ἀποκρινόμενος καὶ μὴ φθονήσῃς
[328]   τινος προσκεφαλαίου τε καὶ δίφρου·  τεθυκὼς   γὰρ ἐτύγχανεν ἐν τῇ αὐλῇ.
[348]   ἀπόκριναι ἡμῖν ἐξ ἀρχῆς. τὴν  τελέαν   ἀδικίαν τελέας οὔσης δικαιοσύνης λυσιτελεστέραν
[341]   συμφέρον ἄλλο ὅτι μάλιστα  τελέαν   εἶναι; (πῶς τοῦτο ἐρωτᾷς; ὥσπερ,
[348]   ἐξ ἀρχῆς. τὴν τελέαν ἀδικίαν  τελέας   οὔσης δικαιοσύνης λυσιτελεστέραν φῂς εἶναι;
[330]   τις ἐγγὺς τοῦ οἴεσθαι  τελευτήσειν,   εἰσέρχεται αὐτῷ δέος καὶ φροντὶς
[338]   τὸ ἐμὲ εἶναι τὸν ἀποκρινόμενον.  τελευτῶν   δὲ συνεχώρησεν, (κἄπειτα, αὕτη δή,
[342]   ἑαυτῆς. συνωμολόγησε μὲν καὶ ταῦτα  τελευτῶν,   ἐπεχείρει δὲ περὶ αὐτὰ μάχεσθαι·
[352]   ἐπεὶ οἵ γε παμπόνηροι καὶ  τελέως   ἄδικοι τελέως εἰσὶ καὶ πράττειν
[352]   γε παμπόνηροι καὶ τελέως ἄδικοι  τελέως   εἰσὶ καὶ πράττειν ἀδύνατοι ταῦτα
[348]   ἀγαθοὶ οἱ ἄδικοι; οἵ γε  τελέως,   ἔφη, οἷοί τε ἀδικεῖν, πόλεις
[351]   ἀρίστη μάλιστα ποιήσει καὶ  τελεώτατα   οὖσα ἄδικος. μανθάνω, ἔφην, ὅτι
[344]   ῥᾷστα μαθήσῃ, ἐὰν ἐπὶ τὴν  τελεωτάτην   ἀδικίαν ἔλθῃς, τὸν μὲν
[346]   καὶ ὠφελεῖ ἐκεῖνο ἐφ'  τέτακται.   ἐὰν δὲ μὴ μισθὸς αὐτῇ
[345]   του μέλει ἐφ'  τέτακται,   ὅπως τούτῳ τὸ βέλτιστον ἐκποριεῖ
[337]   ὅτι ἑξάκις δύο μηδ' ὅτι  τετράκις   τρία· ὡς οὐκ ἀποδέξομαί σου
[337]   δὶς ἓξ μηδ' ὅτι τρὶς  τέτταρα   μηδ' ὅτι ἑξάκις δύο μηδ'
[342]   Θρασύμαχε, ἄρχουσί γε αἱ  τέχναι   καὶ κρατοῦσιν ἐκείνου οὗπέρ εἰσιν
[342]   καὶ κρατοῦσιν ἐκείνου οὗπέρ εἰσιν  τέχναι.   συνεχώρησεν ἐνταῦθα καὶ μάλα μόγις.
[342]   τις πονηρία, καὶ δεῖ ἑκάστῃ  τέχνῃ   ἄλλης τέχνης ἥτις αὐτῇ τὸ
[342]   οὐδεμιᾷ τέχνῃ πάρεστιν, οὐδὲ προσήκει  τέχνῃ   ἄλλῳ τὸ συμφέρον ζητεῖν
[346]   ἀπὸ τοῦ προσχρῆσθαι τῇ μισθωτικῇ  τέχνῃ   γίγνεσθαι αὐτοῖς. συνέφη μόγις. (οὐκ
[332]   οὖν δὴ τίσιν τί ἀποδιδοῦσα  τέχνη   δικαιοσύνη ἂν καλοῖτο; εἰ μέν
[342]   ἆρα καὶ ἐν αὐτῇ τῇ  τέχνῃ   ἔνι τις πονηρία, καὶ δεῖ
[342]   ἐστιν πονηρά, ἄλλη τις  τέχνη   ἔσθ' ὅτι προσδεῖταί τινος ἀρετῆς
[342]   συμφέρον ζητεῖν ἐκείνῳ οὗ  τέχνη   ἐστίν, αὐτὴ δὲ ἀβλαβὴς καὶ
[341]   προσδεῖται. διὰ ταῦτα καὶ  τέχνη   ἐστὶν ἰατρικὴ νῦν ηὑρημένη,
[342]   γὰρ προσδεῖται ἀλλ' ἐκείνῳ οὗ  τέχνη   ἐστίν. φαίνεται, ἔφη, οὕτως. ἀλλὰ
[341]   συμφέροντα, ἐπὶ τούτῳ παρεσκευάσθη  τέχνη.   ὀρθῶς σοι δοκῶ, ἔφην,
[341]   πάνυ γε. οὐ καὶ  τέχνη,   ἦν δ' ἐγώ, ἐπὶ τούτῳ
[332]   τί ἀποδιδοῦσα ὀφειλόμενον καὶ προσῆκον  τέχνη   ἰατρικὴ καλεῖται; τί ἂν οἴει
[332]   τί ἀποδιδοῦσα ὀφειλόμενον καὶ προσῆκον  τέχνη   μαγειρικὴ καλεῖται; (ἡ τοῖς ὄψοις
[346]   τοῦτο ἤδη δῆλον, ὅτι οὐδεμία  τέχνη   οὐδὲ ἀρχὴ τὸ αὑτῇ ὠφέλιμον
[342]   ἱππικῇ ἀλλ' ἵπποις· οὐδὲ ἄλλη  τέχνη   οὐδεμία ἑαυτῇ οὐδὲ γὰρ προσδεῖται
[342]   πονηρία οὔτε ἁμαρτία οὐδεμία οὐδεμιᾷ  τέχνῃ   πάρεστιν, οὐδὲ προσήκει τέχνῃ ἄλλῳ
[347]   ὅτι μέλλων καλῶς τῇ  τέχνῃ   πράξειν οὐδέποτε αὑτῷ τὸ βέλτιστον
[347]   πράττει οὐδ' ἐπιτάττει κατὰ τὴν  τέχνην   ἐπιτάττων, ἀλλὰ τῷ ἀρχομένῳ· ὧν
[341]   κυβερνήτης καλεῖται, ἀλλὰ κατὰ τὴν  τέχνην   καὶ τὴν τῶν ναυτῶν ἀρχήν.
[346]   (οὐκ ἄρα ἀπὸ τῆς αὑτοῦ  τέχνης   ἑκάστῳ αὕτη ὠφελία ἐστίν,
[342]   καὶ δεῖ ἑκάστῃ τέχνῃ ἄλλης  τέχνης   ἥτις αὐτῇ τὸ συμφέρον σκέψεται,
[346]   τήν γε ὠφελίαν ἑκάστης τῆς  τέχνης   ἰδίαν ὡμολογήσαμεν εἶναι; ἔστω, ἔφη.
[346]   ὠφελεῖται δημιουργὸς ἀπὸ τῆς  τέχνης;   οὐ φαίνεται, ἔφη. (ἆρ' οὖν
[342]   ταῦτα ἐπ' αὐτοῖς δεῖ τινος  τέχνης   τῆς τὸ συμφέρον εἰς αὐτὰ
[341]   ἆρ' οὖν καὶ ἑκάστῃ τῶν  τεχνῶν   ἔστιν τι συμφέρον ἄλλο
[346]   ἑκάστην μέντοι φαμὲν ἑκάστοτε τῶν  τεχνῶν   τούτῳ ἑτέραν εἶναι, τῷ ἑτέραν
[330]   δεῖ ἐκεῖ διδόναι (δίκην, καταγελώμενοι  τέως,   τότε δὴ στρέφουσιν αὐτοῦ τὴν
[328]   δίφρου· τεθυκὼς γὰρ ἐτύγχανεν ἐν  τῇ   αὐλῇ. ἐκαθεζόμεθα οὖν παρ' αὐτόν·
[353]   ψυχῇ κακῶς ἄρχειν καὶ ἐπιμελεῖσθαι,  τῇ   δὲ ἀγαθῇ πάντα ταῦτα εὖ
[345]   ὥσπερ χρηματιστὴν ἀλλ' οὐ ποιμένα.  τῇ   δὲ ποιμενικῇ οὐ δήπου ἄλλου
[343]   κοινωνήσῃ, οὐδαμοῦ ἂν εὕροις ἐν  τῇ   διαλύσει τῆς κοινωνίας πλέον ἔχοντα
[335]   ἱππικοὶ ἀφίππους; οὐκ ἔστιν. ἀλλὰ  τῇ   δικαιοσύνῃ δὴ οἱ δίκαιοι ἀδίκους;
[350]   ἔφη. ~(τί δὲ ἰατρικός; ἐν  τῇ   ἐδωδῇ πόσει ἐθέλειν ἄν
[349]   λύραν ἐθέλειν μουσικοῦ ἀνδρὸς ἐν  τῇ   ἐπιτάσει καὶ ἀνέσει τῶν χορδῶν
[336]   ἑκόντας εἶναι ὑποκατακλίνεσθαι ἀλλήλοις ἐν  τῇ   ζητήσει καὶ διαφθείρειν τὴν εὕρεσιν
[346]   τὸ συμφέρον αὐτῷ πλεῖν ἐν  τῇ   θαλάττῃ, ἕνεκα τούτου καλεῖς μᾶλλον
[328]   ἔσται πρὸς ἑσπέραν ἀφ' ἵππων  τῇ   θεῷ; ἀφ' ἵππων; ἦν δ'
[327]   Γλαύκωνος τοῦ Ἀρίστωνος προσευξόμενός τε  τῇ   θεῷ καὶ ἅμα τὴν ἑορτὴν
[335]   ἀμούσους δύνανται ποιεῖν; ἀδύνατον. ἀλλὰ  τῇ   ἱππικῇ οἱ ἱππικοὶ ἀφίππους; οὐκ
[346]   τοὺς δημιουργοὺς ἀπὸ τοῦ προσχρῆσθαι  τῇ   μισθωτικῇ τέχνῃ γίγνεσθαι αὐτοῖς. συνέφη
[335]   ἀδικωτέρους γίγνεσθαι. ἔοικεν. ἆρ' οὖν  τῇ   μουσικῇ οἱ μουσικοὶ ἀμούσους δύνανται
[329]   ἡμῶν ὀλοφύρονται συνιόντες, τὰς ἐν  τῇ   νεότητι ἡδονὰς ποθοῦντες καὶ ἀναμιμνῃσκόμενοι
[341]   τοῦτο ὑπολογιστέον, ὅτι πλεῖ ἐν  τῇ   νηί, οὐδ' ἐστὶν κλητέος ναύτης·
[353]   πω τοῦτο ἐρωτῶ, ἀλλ' εἰ  τῇ   οἰκείᾳ μὲν ἀρετῇ τὸ αὑτῶν
[342]   αὐτῇ τὸ συμφέρον σκέψεται, καὶ  τῇ   σκοπουμένῃ ἑτέρας αὖ τοιαύτης, καὶ
[342]   ἐκποριούσης ἆρα καὶ ἐν αὐτῇ  τῇ   τέχνῃ ἔνι τις πονηρία, καὶ
[347]   αἰτεῖν, ὅτι μέλλων καλῶς  τῇ   τέχνῃ πράξειν οὐδέποτε αὑτῷ τὸ
[336]   εἰ γάρ τι ἐξαμαρτάνομεν ἐν  τῇ   τῶν λόγων σκέψει ἐγώ τε
[351]   Θρασύμαχε, ἔγωγε ἐπιθυμῶ, ἀλλὰ  τῇδέ   πῃ σκέψασθαι· (πόλιν φαίης ἂν
[348]   οὔκ, ἀλλὰ πάνυ γενναίαν εὐήθειαν.  (τὴν   ἀδικίαν ἄρα κακοήθειαν καλεῖς; οὔκ,
[348]   εἴπῃ. εἰ γὰρ λυσιτελεῖν μὲν  τὴν   ἀδικίαν ἐτίθεσο, κακίαν μέντοι
[350]   δὲ δὴ καὶ ἰσχυρὸν εἶναι  τὴν   ἀδικίαν. οὐ μέμνησαι,
[344]   πάσχειν φοβούμενοι ὀνειδίζουσιν οἱ ὀνειδίζοντες  τὴν   ἀδικίαν. οὕτως, Σώκρατες, καὶ
[348]   ἀρετῆς καὶ σοφίας τιθεῖς μέρει  τὴν   ἀδικίαν, τὴν δὲ δικαιοσύνην ἐν
[331]   δ' αὐτό, τὴν δικαιοσύνην, πότερα  τὴν   ἀλήθειαν αὐτὸ φήσομεν εἶναι ἁπλῶς
[340]   τότε ὅταν ἁμαρτάνῃ, κατὰ ταύτην  τὴν   ἁμαρτίαν; ἀλλ' οἶμαι λέγομεν τῷ
[335]   μὴ οὕτω φῶμεν, βλαπτομένους εἰς  τὴν   ἀνθρωπείαν ἀρετὴν χείρους γίγνεσθαι; πάνυ
[346]   ἰατρικὴν σὺ καὶ τὴν κυβερνητικὴν  τὴν   αὐτὴν καλεῖς; ἐάνπερ βούλῃ
[350]   ταὐτὰ τῷ ὁμοίῳ ἑαυτῷ εἰς  τὴν   αὐτὴν πρᾶξιν. ἀλλ' ἴσως, ἔφη,
[351]   ἐγγένηται ἀδικία, μῶν μὴ ἀπολεῖ  τὴν   αὑτῆς δύναμιν, οὐδὲν ἧττον
[342]   αὑτῆς οὔτε ἄλλης προσδεῖται ἐπὶ  τὴν   αὑτῆς πονηρίαν τὸ συμφέρον σκοπεῖν·
[353]   ἔργον καλῶς (ἀπεργάσαιντο μὴ ἔχοντα  τὴν   αὑτῶν οἰκείαν ἀρετήν, ἀλλ' ἀντὶ
[346]   τις μισθαρνῇ; (οὐκ ἔφη. οὐκοῦν  τήν   γε ὠφελίαν ἑκάστης τῆς τέχνης
[348]   οὐκοῦν τὴν μὲν δικαιοσύνην ἀρετήν,  τὴν   δὲ ἀδικίαν κακίαν; εἰκός γ'
[350]   δικαιοσύνην ἀρετὴν εἶναι καὶ σοφίαν,  τὴν   δὲ ἀδικίαν κακίαν τε καὶ
[348]   σοφίας τιθεῖς μέρει τὴν ἀδικίαν,  τὴν   δὲ δικαιοσύνην ἐν τοῖς ἐναντίοις.
[347]   μὲν γὰρ δύο μισθοὺς γιγνώσκω,  τὴν   δὲ ζημίαν ἥντινα λέγεις καὶ
[350]   ἐρυθριῶντα ἐπειδὴ δὲ οὖν διωμολογησάμεθα  τὴν   δικαιοσύνην ἀρετὴν εἶναι καὶ σοφίαν,
[348]   τοὐναντίον, δ' ὅς.  τὴν   δικαιοσύνην κακίαν; οὔκ, ἀλλὰ πάνυ
[333]   καὶ μηδὲν χρῆσθαι, χρήσιμον εἶναι  τὴν   δικαιοσύνην, ὅταν δὲ χρῆσθαι, τὴν
[331]   Κέφαλε. τοῦτο δ' αὐτό,  τὴν   δικαιοσύνην, πότερα τὴν ἀλήθειαν αὐτὸ
[333]   πάνυ γε. τί δὲ δή;  τὴν   δικαιοσύνην πρὸς τίνος χρείαν
[346]   τούτῳ ἑτέραν εἶναι, τῷ ἑτέραν  τὴν   δύναμιν ἔχειν; καί, μακάριε,
[351]   οὐκοῦν τοιάνδε τινὰ φαίνεται ἔχουσα  τὴν   δύναμιν, οἵαν, ἂν ἐγγένηται,
[351]   γιγνομένη πόλις πόλεως ἄνευ δικαιοσύνης  τὴν   δύναμιν ταύτην ἕξει, ἀνάγκη
[327]   τε τῇ θεῷ καὶ ἅμα  τὴν   ἑορτὴν βουλόμενος θεάσασθαι τίνα τρόπον
[336]   ἐν τῇ ζητήσει καὶ διαφθείρειν  τὴν   εὕρεσιν αὐτοῦ, δικαιοσύνην δὲ ζητοῦντας,
[345]   τινὰ καὶ μέλλοντα ἑστιάσεσθαι, πρὸς  τὴν   εὐωχίαν, αὖ πρὸς τὸ
[346]   μισθαρνῶν. οὐ δῆτα. τί δέ;  τὴν   ἰατρικὴν μισθαρνητικήν, ἐὰν ἰώμενός τις
[346]   γὰρ αὐτῆς δύναμις·  τὴν   ἰατρικὴν σὺ καὶ τὴν κυβερνητικὴν
[346]   τὴν ἰατρικὴν σὺ καὶ  τὴν   κυβερνητικὴν τὴν αὐτὴν καλεῖς;
[348]   κακίαν; πῶς γὰρ οὔ; οὐκοῦν  τὴν   μὲν δικαιοσύνην ἀρετήν, τὴν δὲ
[346]   δῆτα, ἔφη. οὐδέ γ' οἶμαι,  τὴν   μισθωτικήν, ἐὰν ὑγιαίνῃ τις μισθαρνῶν.
[333]   δὲ χρῆσθαι, τὴν ὁπλιτικὴν καὶ  τὴν   μουσικήν; ἀνάγκη. καὶ περὶ τἆλλα
[344]   ἄλλων ὅσοι ἂν πύθωνται αὐτὸν  τὴν   ὅλην ἀδικίαν ἠδικηκότα· οὐ γὰρ
[333]   τὴν δικαιοσύνην, ὅταν δὲ χρῆσθαι,  τὴν   ὁπλιτικὴν καὶ τὴν μουσικήν; ἀνάγκη.
[329]   ταὐτὸν παραπλησίαν ἡλικίαν ἔχοντες, διασῴζοντες  τὴν   παλαιὰν παροιμίαν· οἱ οὖν πλεῖστοι
[328]   γὰρ μετὰ τὸ δεῖπνον καὶ  τὴν   παννυχίδα θεασόμεθα. καὶ συνεσόμεθά τε
[330]   οὐ δι' αὑτὸν ἀλλὰ διὰ  τὴν   πόλιν εὐδοκιμοῖ, ἀπεκρίνατο ὅτι οὔτ'
[343]   ἔλαττον· ἔπειτα ἐν τοῖς πρὸς  τὴν   πόλιν, ὅταν τέ τινες εἰσφοραὶ
[350]   ἦν δ' ἐγώ, παρά γε  τὴν   σαυτοῦ δόξαν. ὥστε σοί, ἔφη,
[348]   Θρασύμαχε, ἀπόκριναι ἡμῖν ἐξ ἀρχῆς.  τὴν   τελέαν ἀδικίαν τελέας οὔσης δικαιοσύνης
[344]   δὲ ῥᾷστα μαθήσῃ, ἐὰν ἐπὶ  τὴν   τελεωτάτην ἀδικίαν ἔλθῃς, τὸν
[347]   βέλτιστον πράττει οὐδ' ἐπιτάττει κατὰ  τὴν   τέχνην ἐπιτάττων, ἀλλὰ τῷ ἀρχομένῳ·
[341]   πλεῖν κυβερνήτης καλεῖται, ἀλλὰ κατὰ  τὴν   τέχνην καὶ τὴν τῶν ναυτῶν
[335]   εἰς τὴν τῶν ἵππων; εἰς  τὴν   τῶν ἵππων. ἆρ' οὖν καὶ
[335]   τῶν κυνῶν ἀλλ' οὐκ εἰς  τὴν   τῶν ἵππων ἀρετήν; ἀνάγκη. (ἀνθρώπους
[335]   τῶν κυνῶν ἀρετήν, εἰς  τὴν   τῶν ἵππων; εἰς τὴν τῶν
[335]   κύνες βλαπτόμενοι χείρους γίγνονται εἰς  τὴν   τῶν κυνῶν ἀλλ' οὐκ εἰς
[335]   χείρους γίγνονται; χείρους. ἆρα εἰς  τὴν   τῶν κυνῶν ἀρετήν, εἰς
[341]   ἀλλὰ κατὰ τὴν τέχνην καὶ  τὴν   τῶν ναυτῶν ἀρχήν. ἀληθῆ, ἔφη.
[331]   πρὸς δὴ τοῦτ' ἔγωγε τίθημι  τὴν   τῶν χρημάτων κτῆσιν πλείστου ἀξίαν
[330]   ὡς ἔργον ἑαυτῶν, καὶ κατὰ  τὴν   χρείαν ᾗπερ οἱ ἄλλοι. χαλεποὶ
[330]   τέως, τότε δὴ στρέφουσιν αὐτοῦ  τὴν   ψυχὴν μὴ ἀληθεῖς ὦσιν· καὶ
[345]   σοι ἔτι ποιήσω; εἰς  τὴν   ψυχὴν φέρων ἐνθῶ τὸν λόγον;
[349]   σκώπτειν, ἀλλὰ τὰ δοκοῦντα περὶ  τῆς   ἀληθείας λέγειν. τί δέ σοι,
[353]   αὑτῶν οἰκείαν ἀρετήν, ἀλλ' ἀντὶ  τῆς   ἀρετῆς κακίαν; καὶ πῶς ἄν;
[347]   τιμῆς· οὔτε γὰρ φανερῶς πραττόμενοι  τῆς   ἀρχῆς ἕνεκα μισθὸν μισθωτοὶ βούλονται
[347]   κεκλῆσθαι, οὔτε λάθρᾳ αὐτοὶ ἐκ  τῆς   ἀρχῆς λαμβάνοντες κλέπται. οὐδ' αὖ
[346]   συνέφη μόγις. (οὐκ ἄρα ἀπὸ  τῆς   αὑτοῦ τέχνης ἑκάστῳ αὕτη
[353]   λέγεις. οὐκοῦν καὶ ὦτα στερόμενα  τῆς   αὑτῶν ἀρετῆς κακῶς τὸ αὑτῶν
[347]   μὴ ἀνάγκην περιμένειν αἰσχρὸν νενομίσθαι  τῆς   δὲ ζημίας μεγίστη τὸ ὑπὸ
[349]   δέ; τῆς δικαίας πράξεως; οὐδὲ  τῆς   δικαίας, ἔφη. τοῦ δὲ ἀδίκου
[349]   νῦν, καὶ εὐήθης. τί δέ;  τῆς   δικαίας πράξεως; οὐδὲ τῆς δικαίας,
[349]   ἀξιοῖ τοῦ δικαίου πλεονεκτεῖν καὶ  τῆς   δικαίας πράξεως; πῶς γὰρ οὔκ;
[345]   γε οὐ πείθει ὡς ἔστι  τῆς   δικαιοσύνης κερδαλεώτερον. ταῦτ' οὖν (καὶ
[354]   λόγου, ὅτι λυσιτελέστερον ἀδικία  τῆς   δικαιοσύνης, οὐκ ἀπεσχόμην τὸ μὴ
[352]   ἐγώ, καὶ τὰ λοιπά μοι  τῆς   ἑστιάσεως ἀποπλήρωσον ἀποκρινόμενος ὥσπερ καὶ
[328]   τοῦτο, ἐπειδὴ ἐνταῦθα ἤδη εἶ  τῆς   ἡλικίας δὴ ἐπὶ γήραος
[332]   (τίς δὲ πλέοντας πρὸς τὸν  τῆς   θαλάττης κίνδυνον; κυβερνήτης. τί δὲ
[339]   πόλεσιν ταὐτὸν εἶναι δίκαιον, τὸ  τῆς   καθεστηκυίας ἀρχῆς συμφέρον· αὕτη δέ
[343]   ἂν εὕροις ἐν τῇ διαλύσει  τῆς   κοινωνίας πλέον ἔχοντα τὸν δίκαιον
[335]   γοῦν, ἔφη, ἕτοιμός εἰμι κοινωνεῖν  τῆς   μάχης. ~(ἀλλ' οἶσθα, ἦν δ'
[330]   πατὴρ ἔτι ἐλάττω αὐτὴν ἐποίησε  τῆς   νῦν οὔσης· ἐγὼ δὲ ἀγαπῶ
[353]   αὑτῆς ἔργα εὖ ἀπεργάσεται στερομένη  τῆς   οἰκείας ἀρετῆς, ἀδύνατον; ἀδύνατον.
[353]   τυφλότητα γὰρ ἴσως λέγεις ἀντὶ  τῆς   ὄψεως. ἥτις, ἦν δ' ἐγώ,
[327]   καὶ ἄλλοι τινὲς ὡς ἀπὸ  τῆς   πομπῆς. οὖν Πολέμαρχος ἔφη·
[346]   οὐκοῦν τήν γε ὠφελίαν ἑκάστης  τῆς   τέχνης ἰδίαν ὡμολογήσαμεν εἶναι; ἔστω,
[346]   ὅτι ὠφελεῖται δημιουργὸς ἀπὸ  τῆς   τέχνης; οὐ φαίνεται, ἔφη. (ἆρ'
[342]   ἐπ' αὐτοῖς δεῖ τινος τέχνης  τῆς   τὸ συμφέρον εἰς αὐτὰ ταῦτα
[330]   ὦσιν· καὶ αὐτός ἤτοι ὑπὸ  τῆς   τοῦ γήρως ἀσθενείας καὶ
[350]   ἐπειδήπερ οὐκ ἐᾷς λέγειν. καίτοι  τί   ἄλλο βούλει; οὐδὲν μὰ Δία,
[337]   βελτίω τούτων; τί ἀξιοῖς παθεῖν;  τί   ἄλλο, ἦν δ' ἐγώ,
[333]   συμβόλαια δὲ λέγεις κοινωνήματα  τι   ἄλλο; κοινωνήματα δῆτα. (ἆρ' οὖν
[336]   δικαιοσύνη ὂν οὐδὲ τὸ δίκαιον,  τί   ἂν ἄλλο τις αὐτὸ φαίη
[337]   (τοῦ ἀληθοῦς; πῶς λέγεις;  τί   ἂν αὐτῷ εἶπες πρὸς ταῦτα;
[332]   καὶ προσῆκον τέχνη ἰατρικὴ καλεῖται;  τί   ἂν οἴει ἡμῖν αὐτὸν ἀποκρίνασθαι;
[337]   ταύτας περὶ δικαιοσύνης, βελτίω τούτων;  τί   ἀξιοῖς παθεῖν; τί ἄλλο, ἦν
[332]   Σιμωνίδη, τίσιν οὖν  τί   ἀποδιδοῦσα ὀφειλόμενον καὶ προσῆκον τέχνη
[332]   καὶ ποτά. δὲ τίσιν  τί   ἀποδιδοῦσα ὀφειλόμενον καὶ προσῆκον τέχνη
[332]   εἶεν· οὖν δὴ τίσιν  τί   ἀποδιδοῦσα τέχνη δικαιοσύνη ἂν καλοῖτο;
[337]   ποιήσεις· ὧν ἐγὼ ἀπεῖπον, τούτων  τι   ἀποκρινῇ; οὐκ ἂν θαυμάσαιμι, ἦν
[336]   μηδὲ φιλοτιμοῦ ἐλέγχων ἐπειδάν τίς  τι   ἀποκρίνηται, ἐγνωκὼς τοῦτο, ὅτι ῥᾷον
[337]   δὲ τῷ ἐρωτηθέντι τοιοῦτον, ἧττόν  τι   αὐτὸν οἴει ἀποκρινεῖσθαι τὸ φαινόμενον
[343]   αὐτοὺς καὶ θεραπεύειν πρὸς ἄλλο  τι   βλέποντας τὸ τῶν δεσποτῶν
[353]   ἴδια ἐκείνης εἶναι; οὐδενὶ ἄλλῳ.  τί   δ' αὖ τὸ ζῆν; οὐ
[351]   (οὐ δῆτα, δ' ὅς.  τί   δ' εἰ μὴ ἀδικοῖεν; οὐ
[352]   ἴδοις ὀφθαλμοῖς; οὐ δῆτα.  τί   δέ; ἀκούσαις ἄλλῳ ὠσίν;
[349]   ἀξιοῦν πλέον ἔχειν; οὐκ ἔμοιγε.  τί   δέ; ἀμούσου; ἀνάγκη, ἔφη. ~(τί
[351]   μετ' (ἀλλήλων πράττειν; πάνυ γε.  τί   δὲ ἂν ἐν δυοῖν ἐγγένηται;
[342]   λέγων, οὔ; ὀρθῶς, ἔφη.  ~(τί   δὲ δή; αὐτὴ ἰατρική
[349]   ἀδίκου; ἀλλ' οὕτως, ἔφη, ἔχει.  τί   δὲ δὴ ἄδικος; ἆρα
[333]   οἶμαι φαίης κτῆσιν; πάνυ γε.  τί   δὲ δή; τὴν δικαιοσύνην πρὸς
[343]   Σώκρατες, τίτθη σοι ἔστιν;  τί   δέ; ἦν δ' ἐγώ· οὐκ
[345]   οὔκ, ἔφη, ἀλλ' εὖ οἶδα.  τί   δέ, ἦν δ' ἐγώ,
[349]   δὲ ἄφρονα, κακόν; ναί.  τί   δὲ ἰατρικόν; οὐχ οὕτως; οὕτως.
[350]   τί δέ; ἀμούσου; ἀνάγκη, ἔφη.  ~(τί   δὲ ἰατρικός; ἐν τῇ ἐδωδῇ
[341]   ὄντα. τῶν καμνόντων, ἔφη, θεραπευτής.  τί   δὲ κυβερνήτης; ὀρθῶς κυβερνήτης
[353]   φαμὲν ἔργα εἶναι; πάνυ γε.  ~(τί   δέ; μαχαίρᾳ ἂν ἀμπέλου κλῆμα
[350]   ἀνάγκη τοῦτό γε οὕτως ἔχειν.  τί   δὲ ἀνεπιστήμων; οὐχὶ ὁμοίως
[332]   τὸν τῆς θαλάττης κίνδυνον; κυβερνήτης.  τί   δὲ δίκαιος; ἐν τίνι
[353]   οὐκοῦν καὶ ἀρετή; καὶ ἀρετή.  τί   δὲ πάντων πέρι τῶν ἄλλων;
[349]   δοκοῦντα περὶ τῆς ἀληθείας λέγειν.  τί   δέ σοι, ἔφη, τοῦτο διαφέρει,
[346]   ὑγιαίνῃ τις μισθαρνῶν. οὐ δῆτα.  τί   δέ; τὴν ἰατρικὴν μισθαρνητικήν, ἐὰν
[349]   ἀστεῖος, ὥσπερ νῦν, καὶ εὐήθης.  τί   δέ; τῆς δικαίας πράξεως; οὐδὲ
[332]   τὸν Σιμωνίδην; πάνυ μὲν οὖν.  τί   δέ; τοῖς ἐχθροῖς ἀποδοτέον ὅτι
[353]   ἀρετὴ ὀφθαλμῶν ἔστιν; καὶ ἀρετή.  τί   δέ; ὤτων ἦν τι ἔργον;
[333]   κυβερνήτης; ἔοικεν. ὅταν οὖν  τί   δέῃ ἀργυρίῳ χρυσίῳ κοινῇ
[332]   ὀφείλειν τοὺς φίλους ἀγαθὸν μέν  τι   δρᾶν, κακὸν δὲ μηδέν. μανθάνω,
[341]   ταῦτα κακούργει καὶ συκοφάντει, εἴ  τι   δύνασαι οὐδέν σου παρίεμαι ἀλλ'
[351]   τι ἔρχεται ἀδίκως, πρᾶξαι ἄν  τι   δύνασθαι, εἰ ἀδικοῖεν ἀλλήλους; (οὐ
[351]   λῃστὰς κλέπτας ἄλλο  τι   ἔθνος, ὅσα κοινῇ ἐπί τι
[339]   δῆλον. ἐπειδὴ γὰρ συμφέρον γέ  τι   εἶναι καὶ ἐγὼ ὁμολογῶ τὸ
[336]   χαλεπὸς ἡμῖν ἴσθι· εἰ γάρ  τι   ἐξαμαρτάνομεν ἐν τῇ τῶν λόγων
[332]   ἐν τίνι πράξει καὶ πρὸς  τί   ἔργον δυνατώτατος φίλους ὠφελεῖν καὶ
[353]   αὐτὰ πάλιν· ὀφθαλμῶν, φαμέν, ἔστι  τι   ἔργον; ἔστιν. ἆρ' οὖν καὶ
[353]   ἀρετή. τί δέ; ὤτων ἦν  τι   ἔργον; ναί. οὐκοῦν καὶ ἀρετή;
[353]   ταῦτα τόδε σκέψαι. ψυχῆς ἔστιν  τι   ἔργον ἄλλῳ τῶν ὄντων
[351]   τι ἔθνος, ὅσα κοινῇ ἐπί  τι   ἔρχεται ἀδίκως, πρᾶξαι ἄν τι
[336]   φλυαρία (ἔχει, Σώκρατες; καὶ  τί   εὐηθίζεσθε πρὸς ἀλλήλους ὑποκατακλινόμενοι ὑμῖν
[332]   δικαιοσύνη ἂν καλοῖτο; εἰ μέν  τι,   ἔφη, δεῖ ἀκολουθεῖν, Σώκρατες,
[340]   μαρτυρήσῃς, Κλειτοφῶν ὑπολαβών. καὶ  τί,   ἔφη, δεῖται μάρτυρος; αὐτὸς γὰρ
[353]   ἔργον ἂν μόνον  τι   κάλλιστα τῶν ἄλλων ἀπεργάζηται.
[332]   δ' ὅς. ἄλλο δή  τι   τὸ τοιοῦτον, ὡς ἔοικεν,
[338]   εἶναι τὸ δίκαιον οὐκ ἄλλο  τι   τὸ τοῦ κρείττονος συμφέρον.
[330]   ἤδη καὶ σκοπεῖ εἴ τινά  τι   ἠδίκησεν. μὲν οὖν εὑρίσκων
[332]   ἐχθρῷ ὅπερ καὶ προσήκει, κακόν  τι.   ἠινίξατο ἄρα, ἦν δ' ἐγώ,
[350]   ἐδωδῇ πόσει ἐθέλειν ἄν  τι   ἰατρικοῦ πλεονεκτεῖν ἀνδρὸς
[347]   ἄρχειν οὐχ ὡς ἐπ' ἀγαθόν  τι   ἰόντες οὐδ' ὡς εὐπαθήσοντες ἐν
[330]   ἐγγυτέρω ὢν τῶν ἐκεῖ μᾶλλόν  τι   καθορᾷ αὐτά ὑποψίας δ' οὖν
[339]   ἁμαρτεῖν; πάντως που, ἔφη, οἷοί  τι   καὶ ἁμαρτεῖν. οὐκοῦν ἐπιχειροῦντες νόμους
[339]   ταῖς πόλεσιν ἑκάσταις οἷοί  τι   καὶ ἁμαρτεῖν; πάντως που, ἔφη,
[340]   ὡμολόγεις οὐκ ἀναμαρτήτους εἶναι ἀλλά  τι   καὶ ἐξαμαρτάνειν. (συκοφάντης γὰρ εἶ,
[337]   μηδὲ φάσκων εἰδέναι, ἔπειτα, εἴ  τι   καὶ οἴεται, περὶ τούτων ἀπειρημένον
[346]   μὴ παρὰ δόξαν ἀποκρίνου, ἵνα  τι   καὶ περαίνωμεν. ἀλλὰ τούτῳ, ἔφη,
[348]   ὥσπερ ἄλλοι τινές, εἴχομεν ἄν  τι   λέγειν κατὰ τὰ νομιζόμενα λέγοντες·
[338]   δ' ἐγώ· ἀλλὰ σαφέστερον εἰπὲ  τί   λέγεις. εἶτ' οὐκ οἶσθ' ἔφη,
[338]   ἐὰν μάθω γε πρῶτον, ἔφην,  τί   λέγεις· νῦν γὰρ οὔπω οἶδα.
[339]   καὶ τοὐναντίον, τὸ μὴ συμφέρον.  τί   λέγεις σύ; ἔφη. σὺ
[343]   οὐδὲ ποιμένα γιγνώσκεις. ὅτι δὴ  τί   μάλιστα; ἦν δ' ἐγώ. (ὅτι
[346]   ἀκριβῶς διορίζειν, ὥσπερ ὑπέθου, οὐδέν  τι   μᾶλλον, ἐάν τις κυβερνῶν ὑγιὴς
[330]   ἀλλά μοι ἔτι τοσόνδε εἰπέ·  τί   μέγιστον οἴει ἀγαθὸν ἀπολελαυκέναι τοῦ
[349]   ἑκάτερος αὐτῶν οἷσπερ ἔοικεν; ἀλλὰ  τί   μέλλει; ἔφη. εἶεν, Θρασύμαχε·
[352]   καὶ οὕς φαμεν ἐρρωμένως πώποτέ  τι   μετ' ἀλλήλων κοινῇ πρᾶξαι ἀδίκους
[348]   λυσιτελεῖν, δικαιοσύνην δ' οὔ. ἀλλὰ  τί   μήν; τοὐναντίον, δ' ὅς.
[332]   τοῦτο δὲ ὠνόμασεν ὀφειλόμενον. ἀλλὰ  τί   οἴει; ἔφη. πρὸς Διός,
[330]   τε καὶ ὁμώνυμος ἐμοὶ σχεδόν  τι   ὅσην ἐγὼ νῦν οὐσίαν κέκτημαι
[331]   ἄρτι ἐλέγομεν, τό τινος παρακαταθεμένου  τι   ὁτῳοῦν μὴ σωφρόνως ἀπαιτοῦντι (ἀποδιδόναι.
[329]   γὰρ ἀποδέχονται. καὶ λέγουσι μέν  τι,   οὐ μέντοι γε ὅσον οἴονται·
[338]   τὸ τοῦ κρείττονος συμφέρον. ἀλλὰ  τί   οὐκ ἐπαινεῖς; ἀλλ' οὐκ ἐθελήσεις.
[337]   εἴ μοι σκεψαμένῳ οὕτω δόξειεν.  (τί   οὖν, ἔφη, ἂν ἐγὼ δείξω
[337]   ἡμεῖς ἀπαγορεύωμεν ἐάντε μή; ἄλλο  τι   οὖν, ἔφη, καὶ σὺ οὕτω
[342]   μάχεσθαι· ἐπειδὴ δὲ ὡμολόγησεν, ἄλλο  τι   οὖν, ἦν δ' ἐγώ, οὐδὲ
[351]   ἔτι τοῦτο ἀγνοήσειεν ἀλλ' οὔ  τι   οὕτως ἁπλῶς, Θρασύμαχε, ἔγωγε
[331]   κτῆσιν πλείστου ἀξίαν εἶναι, οὔ  (τι   παντὶ ἀνδρὶ ἀλλὰ τῷ ἐπιεικεῖ
[331]   καὶ τὸ ἀποδιδόναι ἄν τίς  τι   παρά του λάβῃ, καὶ
[338]   εἶναι. καὶ τοῦτο, Θρασύμαχε,  τί   ποτε λέγεις; οὐ γάρ που
[353]   εἶναι ἑκάστῳ ᾧπερ καὶ ἔργον  τι   προστέτακται; ἴωμεν δὲ ἐπὶ τὰ
[330]   οὔτ' ἂν ἐπιεικὴς πάνυ  τι   ῥᾳδίως γῆρας μετὰ πενίας ἐνέγκοι
[337]   ποιήσοις ἀποκρινοῖο, εἴ τίς  τί   σε ἐρωτᾷ. σοφὸς γὰρ εἶ,
[343]   πρὸς πρόβατα διατεθείη, καὶ ἄλλο  τι   σκοπεῖν αὐτοὺς διὰ νυκτὸς καὶ
[349]   δίκαιος τοῦ δικαίου δοκεῖ  τί   σοι ἂν ἐθέλειν πλέον ἔχειν;
[352]   ἐγώ. καί μοι λέγε· δοκεῖ  τί   σοι εἶναι ἵππου ἔργον; (ἔμοιγε.
[345]   οἷς νυνδὴ ἔλεγον μὴ πέπεισαι,  τί   σοι ἔτι ποιήσω; εἰς
[333]   οὖν, φίλε, πάνυ γέ  τι   σπουδαῖον εἴη δικαιοσύνη, εἰ
[341]   καὶ ἑκάστῃ τῶν τεχνῶν ἔστιν  τι   συμφέρον ἄλλο ὅτι μάλιστα
[341]   ἔφη. οὐκοῦν ἑκάστῳ τούτων ἔστιν  τι   συμφέρον; πάνυ γε. οὐ καὶ
[337]   τυγχάνει ὄν, ἀλλ' ἕτερον εἴπω  τι   (τοῦ ἀληθοῦς; πῶς λέγεις;
[337]   θαυμάσιε, μηδ' εἰ τούτων  τι   τυγχάνει ὄν, ἀλλ' ἕτερον εἴπω
[351]   ἑξῆς διασκεψώμεθα (τὸν λόγον, ὁποῖόν  τι   τυγχάνει ὂν δικαιοσύνη πρὸς ἀδικίαν.
[336]   καὶ αὐτὸς ἀπόκριναι καὶ εἰπὲ  τί   φῂς εἶναι τὸ δίκαιον. καὶ
[331]   σὺ τοῦ λόγου κληρονόμος,  τί   φῂς τὸν Σιμωνίδην λέγοντα ὀρθῶς
[344]   ἡμῶν γε οὐδὲν κήδεσθαι, οὐδέ  τι   φροντίζειν εἴτε χεῖρον εἴτε βέλτιον
[331]   ὑπολαβὼν Πολέμαρχος, εἴπερ γέ  τι   χρὴ Σιμωνίδῃ πείθεσθαι. καὶ μέντοι,
[339]   νόμους τιθέναι τοὺς μὲν ὀρθῶς  τιθέασιν,   τοὺς δέ τινας οὐκ ὀρθῶς;
[348]   εἰ ἐν ἀρετῆς καὶ σοφίας  τιθεῖς   μέρει τὴν ἀδικίαν, τὴν δὲ
[353]   αὑτῶν ἔργον ἀπεργάσεται; πάνυ γε.  (τίθεμεν   οὖν καὶ τἆλλα πάντα εἰς
[339]   καὶ ἁμαρτεῖν. οὐκοῦν ἐπιχειροῦντες νόμους  τιθέναι   τοὺς μὲν ὀρθῶς τιθέασιν, τοὺς
[339]   ἆρα τὸ τὰ συμφέροντά ἐστι  τίθεσθαι   ἑαυτοῖς, τὸ δὲ μὴ ὀρθῶς
[341]   ἁμαρτάνοντα δὲ τὸ αὑτῷ βέλτιστον  τίθεσθαι,   τοῦτο δὲ τῷ ἀρχομένῳ ποιητέον.
[338]   πόλει, τὸ ἄρχον; πάνυ γε.  (τίθεται   δέ γε τοὺς νόμους ἑκάστη
[331]   σφόδρα. πρὸς δὴ τοῦτ' ἔγωγε  τίθημι   τὴν τῶν χρημάτων κτῆσιν πλείστου
[348]   τοῖς ἐναντίοις. ἀλλὰ πάνυ οὕτω  τίθημι.   τοῦτο, ἦν δ' ἐγώ, ἤδη
[347]   ἐθελήσειν ἄρχειν, ἀργύριον  τιμήν,   ζημίαν ἐὰν μὴ ἄρχῃ.
[347]   ἀρχῆς λαμβάνοντες κλέπται. οὐδ' αὖ  τιμῆς   ἕνεκα· οὐ γάρ εἰσι φιλότιμοι.
[347]   ἐθέλουσιν ἄρχειν οἱ ἀγαθοὶ οὔτε  τιμῆς·   οὔτε γὰρ φανερῶς πραττόμενοι τῆς
[336]   δὲ ζητοῦντας, πρᾶγμα πολλῶν χρυσίων  τιμιώτερον,   ἔπειθ' οὕτως ἀνοήτως ὑπείκειν ἀλλήλοις
[335]   Βίαντα Πιττακὸν εἰρηκέναι  τιν'