HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, La République, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique)


π  =  289 formes différentes pour 622 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Pages
[338]   ἵν' εὐδοκιμήσειεν, ἡγούμενος ἔχειν ἀπόκρισιν  παγκάλην·   προσεποιεῖτο δὲ φιλονικεῖν πρὸς τὸ
[331]   Σώκρατες, πλοῦτον χρησιμώτατον εἶναι.  (παγκάλως,   ἦν δ' ἐγώ, λέγεις,
[338]   εἰ Πουλυδάμας ἡμῶν κρείττων  παγκρατιαστὴς   καὶ αὐτῷ συμφέρει τὰ βόεια
[337]   καὶ ἐγὼ οὖν τοῦτο ἀξιῶ  παθεῖν.   ἡδὺς γὰρ εἶ, ἔφη· ἀλλὰ
[337]   δικαιοσύνης, βελτίω τούτων; τί ἀξιοῖς  παθεῖν;   τί ἄλλο, ἦν δ' ἐγώ,
[328]   τὸν Καλχηδόνιον καὶ Χαρμαντίδην τὸν  Παιανιᾶ   καὶ Κλειτοφῶντα τὸν Ἀριστωνύμου· ἦν
[327]   Κεφάλου ἐκέλευσε δραμόντα τὸν  παῖδα   περιμεῖναί κελεῦσαι. καί μου
[330]   ποιήματα καὶ οἱ πατέρες τοὺς  παῖδας   ἀγαπῶσιν, ταύτῃ τε δὴ καὶ
[330]   ἐκ τῶν ὕπνων, ὥσπερ οἱ  παῖδες,   θαμὰ ἐγειρόμενος δειμαίνει (καὶ ζῇ
[327]   κελεῦσαι. καί μου ὄπισθεν  παῖς   λαβόμενος τοῦ ἱματίου, κελεύει ὑμᾶς,
[346]   αὑτῇ ὠφέλιμον παρασκευάζει, ἀλλ' ὅπερ  πάλαι   ἐλέγομεν, τὸ τῷ ἀρχομένῳ καὶ
[336]   μέσον φθεγξάμενος, τίς, ἔφη, ὑμᾶς  πάλαι   φλυαρία (ἔχει, Σώκρατες; καὶ
[329]   παραπλησίαν ἡλικίαν ἔχοντες, διασῴζοντες τὴν  παλαιὰν   παροιμίαν· οἱ οὖν πλεῖστοι ἡμῶν
[353]   ἴωμεν δὲ ἐπὶ τὰ αὐτὰ  πάλιν·   ὀφθαλμῶν, φαμέν, ἔστι τι ἔργον;
[352]   ἡμιμόχθηροι ὄντες, ἐπεὶ οἵ γε  παμπόνηροι   καὶ τελέως ἄδικοι τελέως εἰσὶ
[328]   μετὰ τὸ δεῖπνον καὶ τὴν  παννυχίδα   θεασόμεθα. καὶ συνεσόμεθά τε πολλοῖς
[328]   Πολέμαρχος. καὶ πρός γε  παννυχίδα   ποιήσουσιν, ἣν ἄξιον θεάσασθαι· ἐξαναστησόμεθα
[331]   αὖ πρὸς τὸν οὕτως ἔχοντα  πάντα   ἐθέλων τἀληθῆ λέγειν. (ὀρθῶς, ἔφη,
[353]   γε. (τίθεμεν οὖν καὶ τἆλλα  πάντα   εἰς τὸν αὐτὸν λόγον; ἔμοιγε
[353]   καὶ βουλεύεσθαι καὶ τὰ τοιαῦτα  πάντα,   ἔσθ' ὅτῳ ἄλλῳ ψυχῇ
[333]   ἀνάγκη. καὶ περὶ τἆλλα δὴ  πάντα   δικαιοσύνη ἑκάστου ἐν μὲν
[337]   οὐκ ἐθελήσοις, εἰρωνεύσοιο δὲ καὶ  πάντα   μᾶλλον ποιήσοις ἀποκρινοῖο, εἴ
[348]   ἰσχυρὸν εἶναι καὶ τἆλλα αὐτῷ  πάντα   προσθήσεις ~(ἃ ἡμεῖς τῷ δικαίῳ
[353]   καὶ ἐπιμελεῖσθαι, τῇ δὲ ἀγαθῇ  πάντα   ταῦτα εὖ πράττειν. ἀνάγκη. οὐκοῦν
[350]   δὴ Θρασύμαχος ὡμολόγησε μὲν  πάντα   ταῦτα, οὐχ (ὡς ἐγὼ νῦν
[343]   τὸ δίκαιον· τῷ δὲ ἀδίκῳ  πάντα   τούτων τἀναντία ὑπάρχει. ~λέγω γὰρ
[329]   εἰπεῖν, καὶ νῦν οὐχ ἧττον.  παντάπασι   γὰρ τῶν γε τοιούτων ἐν
[332]   ἀποδοτέον ὅτι ἂν τύχῃ ὀφειλόμενον;  παντάπασι   μὲν οὖν, ἔφη, γε
[341]   προσδεῖταί τινος, εἴποιμ' ἂν ὅτι  παντάπασι   μὲν οὖν προσδεῖται. διὰ ταῦτα
[335]   ἀλλὰ τοῦ ἐναντίου, τοῦ ἀδίκου.  παντάπασί   μοι δοκεῖς ἀληθῆ λέγειν, ἔφη,
[352]   πρᾶξαι ἀδίκους ὄντας, τοῦτο οὐ  παντάπασιν   ἀληθὲς λέγομεν· οὐ γὰρ ἂν
[329]   ἐπιθυμίαι παύσωνται κατατείνουσαι καὶ χαλάσωσιν,  παντάπασιν   τὸ τοῦ Σοφοκλέους γίγνεται, (δεσποτῶν
[334]   ἀγαπᾷ τε καί φησιν αὐτὸν  πάντας   ἀνθρώπους κεκάσθαι κλεπτοσύνῃ θ' ὅρκῳ
[339]   ὥστε συμβαίνει τῷ ὀρθῶς λογιζομένῳ  πανταχοῦ   εἶναι τὸ αὐτὸ δίκαιον, τὸ
[343]   χρή, ὅτι δίκαιος ἀνὴρ ἀδίκου  πανταχοῦ   ἔλαττον ἔχει. πρῶτον μὲν ἐν
[337]   ἕνεκα ἀργυρίου, Θρασύμαχε, λέγε·  πάντες   γὰρ ἡμεῖς Σωκράτει εἰσοίσομεν. (πάνυ
[346]   ἥντινα ἄρα ὠφελίαν κοινῇ ὠφελοῦνται  πάντες   οἱ δημιουργοί, δῆλον ὅτι κοινῇ
[329]   γε γήρως, καὶ οἱ ἄλλοι  πάντες   ὅσοι ἐνταῦθα ἦλθον ἡλικίας. νῦν
[331]   πλείστου ἀξίαν εἶναι, οὔ (τι  παντὶ   ἀνδρὶ ἀλλὰ τῷ ἐπιεικεῖ καὶ
[352]   ἑαυτῷ τε καὶ τῷ ἐναντίῳ  παντὶ   καὶ τῷ δικαίῳ; οὐχ οὕτως;
[344]   ἄδικον εἶναι τὸ δίκαιον.  πάντων   δὲ ῥᾷστα μαθήσῃ, ἐὰν ἐπὶ
[353]   ἀρετή; καὶ ἀρετή. τί δὲ  πάντων   πέρι τῶν ἄλλων; οὐχ οὕτω;
[349]   γὰρ οὔκ; ἔφη, ὅς γε  πάντων   πλέον ἔχειν ἀξιοῖ; οὐκοῦν καὶ
[339]   οἷοί τι καὶ ἁμαρτεῖν;  πάντως   που, ἔφη, οἷοί τι καὶ
[351]   ὡς ἐγὼ ἔλεγον, μετὰ ἀδικίας.  πάνυ   ἄγαμαι, ἦν δ' ἐγώ,
[334]   ἐχθροί, οἱ δὲ κακοὶ φίλοι;  πάνυ   γε. ἀλλ' ὅμως δίκαιον τότε
[333]   καὶ ἄλλῃ, οὗτος καὶ φυλάξασθαι;  πάνυ   γε. ἆρ' οὖν καὶ νόσον
[335]   βλάπτειν καὶ ὁντινοῦν ἀνθρώπων; καὶ  πάνυ   γε, ἔφη· τούς γε πονηρούς
[331]   Πολέμαρχος, τῶν γε σῶν κληρονόμος;  πάνυ   γε, δ' ὃς γελάσας,
[352]   καὶ τῷ δικαίῳ; οὐχ οὕτως;  πάνυ   γε. καὶ ἐν ἑνὶ δὴ
[337]   πάντες γὰρ ἡμεῖς Σωκράτει εἰσοίσομεν.  (πάνυ   γε οἶμαι, δ' ὅς·
[333]   δέῃ αὐτῷ χρῆσθαι ἀλλὰ κεῖσθαι;  πάνυ   γε. ὅταν ἄρα ἄχρηστον
[334]   βουλεύματα καὶ τὰς ἄλλας πράξεις;  πάνυ   γε. ὅτου τις ἄρα δεινὸς
[341]   ἑκάστῳ τούτων ἔστιν τι συμφέρον;  πάνυ   γε. οὐ καὶ τέχνη,
[335]   ξηρότητος ὑγραίνειν ἀλλὰ τοῦ ἐναντίου.  πάνυ   γε. οὐδὲ δὴ τοῦ ἀγαθοῦ
[335]   δέ γε δίκαιος ἀγαθός;  πάνυ   γε. οὐκ ἄρα τοῦ δικαίου
[346]   πλεῖν, καὶ αἱ ἄλλαι οὕτω;  πάνυ   γε. (οὐκοῦν καὶ μισθωτικὴ μισθόν;
[351]   εἰ μὴ ἀδικοῖεν; οὐ μᾶλλον;  πάνυ   γε. στάσεις γάρ που,
[351]   εἶναι κοινῇ μετ' (ἀλλήλων πράττειν;  πάνυ   γε. τί δὲ ἂν ἐν
[333]   ὑποδημάτων ἂν οἶμαι φαίης κτῆσιν;  πάνυ   γε. τί δὲ δή; τὴν
[352]   ταῦτα τούτων φαμὲν ἔργα εἶναι;  πάνυ   γε. ~(τί δέ; μαχαίρᾳ ἂν
[333]   (οὐκ ἂν οὖν, φίλε,  πάνυ   γέ τι σπουδαῖον εἴη
[353]   κακῶς τὸ αὑτῶν ἔργον ἀπεργάσεται;  πάνυ   γε. (τίθεμεν οὖν καὶ τἆλλα
[338]   ἐν ἑκάστῃ πόλει, τὸ ἄρχον;  πάνυ   γε. (τίθεται δέ γε τοὺς
[348]   τὴν δικαιοσύνην κακίαν; οὔκ, ἀλλὰ  πάνυ   γενναίαν εὐήθειαν. (τὴν ἀδικίαν ἄρα
[344]   καὶ δὴ ἔγωγε καὶ αὐτὸς  πάνυ   ἐδεόμην τε καὶ εἶπον·
[351]   καὶ ἀνανεύεις, ἀλλὰ καὶ ἀποκρίνῃ  πάνυ   καλῶς. σοὶ γάρ, ἔφη, χαρίζομαι.
[335]   τὴν ἀνθρωπείαν ἀρετὴν χείρους γίγνεσθαι;  πάνυ   μὲν οὖν. ἀλλ' δικαιοσύνη
[341]   Θρασύμαχε· δοκῶ σοι συκοφαντεῖν;  πάνυ   μὲν οὖν, ἔφη. οἴει γάρ
[348]   τε δικασταὶ καὶ ῥήτορες ἐσόμεθα.  πάνυ   μὲν οὖν, ἔφη. ὁποτέρως οὖν
[335]   δ' ἐχθρὸν κακὸν ὄντα βλάπτειν;  (πάνυ   μὲν οὖν, ἔφη, οὕτως ἄν
[331]   ἂν λάβῃ τις ἀποδιδόναι.  πάνυ   μὲν οὖν, ἔφη, Σώκρατες,
[330]   τὸν πλοῦτον. ἀληθῆ, ἔφη, λέγεις.  (πάνυ   μὲν οὖν, ἦν δ' ἐγώ.
[348]   οὔσης δικαιοσύνης λυσιτελεστέραν φῂς εἶναι;  (πάνυ   μὲν οὖν καὶ φημί, ἔφη,
[332]   οὕτω λέγειν φῂς τὸν Σιμωνίδην;  πάνυ   μὲν οὖν. τί δέ; τοῖς
[332]   πολεμοῦσιν δίκαιος ἄχρηστος; οὐ  πάνυ   μοι δοκεῖ τοῦτο. χρήσιμον ἄρα
[328]   ὡς παρὰ φίλους τε καὶ  πάνυ   οἰκείους. καὶ μήν, ἦν δ'
[348]   δικαιοσύνην ἐν τοῖς ἐναντίοις. ἀλλὰ  πάνυ   οὕτω τίθημι. τοῦτο, ἦν δ'
[329]   τὸ τοῦ Σοφοκλέους γίγνεται, (δεσποτῶν  πάνυ   πολλῶν ἐστι καὶ μαινομένων ἀπηλλάχθαι.
[330]   ὅτι οὔτ' ἂν ἐπιεικὴς  πάνυ   τι ῥᾳδίως γῆρας μετὰ πενίας
[334]   (τὸν τοῦ Ὀδυσσέως πρὸς μητρὸς  πάππον   Αὐτόλυκον ἀγαπᾷ τε καί φησιν
[330]   τοῦ πατρός. μὲν γὰρ  πάππος   τε καὶ ὁμώνυμος ἐμοὶ σχεδόν
[330]   τις γέγονα χρηματιστὴς τοῦ τε  πάππου   καὶ τοῦ πατρός. μὲν
[328]   ἐν τῇ αὐλῇ. ἐκαθεζόμεθα οὖν  παρ'   αὐτόν· ἔκειντο γὰρ δίφροι τινὲς
[328]   πρεσβύταις· δοκεῖ γάρ μοι χρῆναι  παρ'   αὐτῶν πυνθάνεσθαι, ὥσπερ τινὰ ὁδὸν
[328]   τοῖς νεανίσκοις σύνισθι καὶ δεῦρο  παρ'   ἡμᾶς φοίτα ὡς παρὰ φίλους
[334]   ὡς ἔοικεν, ἀναπέφανται, καὶ κινδυνεύεις  παρ'   Ὁμήρου μεμαθηκέναι αὐτό· καὶ γὰρ
[350]   ἀνανεύσομαι. μηδαμῶς, ἦν δ' ἐγώ,  παρά   γε τὴν σαυτοῦ δόξαν. ὥστε
[332]   αὐτοῖς, ὀφείλεται δέ γε οἶμαι  παρά   γε τοῦ ἐχθροῦ τῷ ἐχθρῷ
[338]   αὐτὸν μὲν μὴ ἐθέλειν διδάσκειν,  παρὰ   δὲ τῶν ἄλλων περιιόντα μανθάνειν
[346]   ἔχειν; καί, μακάριε, μὴ  παρὰ   δόξαν ἀποκρίνου, ἵνα τι καὶ
[348]   ἐγώ, ἀντικατατείναντες λέγωμεν αὐτῷ λόγον  παρὰ   λόγον, ὅσα αὖ ἀγαθὰ ἔχει
[337]   ἂν ἐγὼ δείξω ἑτέραν ἀπόκρισιν  παρὰ   πάσας ταύτας περὶ δικαιοσύνης, βελτίω
[328]   δεῦρο (ἰέναι, ἀλλ' ἡμεῖς ἂν  παρὰ   σὲ ᾖμεν· νῦν δέ σε
[343]   ὅταν μηδὲν ἐθέλῃ αὐτοῖς ὑπηρετεῖν  παρὰ   τὸ δίκαιον· τῷ δὲ ἀδίκῳ
[335]   τοῖς μὲν ἐχθροῖς βλάβην ὀφείλεσθαι  παρὰ   τοῦ δικαίου ἀνδρός, τοῖς δὲ
[337]   εἰδότι; προσήκει δέ που μαθεῖν  παρὰ   τοῦ εἰδότος· καὶ ἐγὼ οὖν
[331]   τὸ ἀποδιδόναι ἄν τίς τι  παρά   του λάβῃ, καὶ αὐτὰ
[338]   μέν, ἦν δ' ἐγώ, μανθάνω  παρὰ   τῶν ἄλλων, ἀληθῆ εἶπες,
[331]   που εἴποι, εἴ τις λάβοι  παρὰ   φίλου ἀνδρὸς σωφρονοῦντος ὅπλα, εἰ
[328]   δεῦρο παρ' ἡμᾶς φοίτα ὡς  παρὰ   φίλους τε καὶ πάνυ οἰκείους.
[331]   μέντοι, ἔφη Κέφαλος, καὶ  παραδίδωμι   ὑμῖν τὸν λόγον· δεῖ γάρ
[336]   τοῦ λόγου, ἔπειτα ὑπὸ τῶν  παρακαθημένων   διεκωλύετο βουλομένων διακοῦσαι τὸν λόγον·
[331]   ὅπερ ἄρτι ἐλέγομεν, τό τινος  παρακαταθεμένου   τι ὁτῳοῦν μὴ σωφρόνως ἀπαιτοῦντι
[332]   ὃς ἄν τῳ χρυσίον ἀποδῷ  παρακαταθεμένῳ,   ἐάνπερ ἀπόδοσις (καὶ
[333]   δίκαιος χρησιμώτερος τῶν ἄλλων; ὅταν  παρακαταθέσθαι   καὶ σῶν εἶναι, Σώκρατες.
[332]   ὀφειλόμενόν πού ἐστιν τοῦτο  παρακατέθετο·   γάρ; ναί. ἀποδοτέον δέ
[330]   ὅσην ἐγὼ νῦν οὐσίαν κέκτημαι  παραλαβὼν   πολλάκις τοσαύτην ἐποίησεν, Λυσανίας δὲ
[329]   κεκτῆσθαι· τοῖς γὰρ πλουσίοις πολλὰ  παραμύθιά   φασιν εἶναι. ἀληθῆ, ἔφη, λέγεις·
[338]   τὸν τούτου ἐκβαίνοντα κολάζουσιν ὡς  παρανομοῦντά   τε καὶ ἀδικοῦντα. τοῦτ' οὖν
[329]   γὰρ συνερχόμεθά τινες εἰς ταὐτὸν  παραπλησίαν   ἡλικίαν ἔχοντες, διασῴζοντες τὴν παλαιὰν
[346]   οὐδὲ ἀρχὴ τὸ αὑτῇ ὠφέλιμον  παρασκευάζει,   ἀλλ' ὅπερ πάλαι ἐλέγομεν, τὸ
[346]   ἐλέγομεν, τὸ τῷ ἀρχομένῳ καὶ  παρασκευάζει   καὶ ἐπιτάττει, τὸ ἐκείνου συμφέρον
[344]   ἀλλ' ἠνάγκασαν ὑπομεῖναί τε καὶ  παρασχεῖν   τῶν εἰρημένων λόγον. καὶ δὴ
[354]   ὥσπερ οἱ λίχνοι τοῦ ἀεὶ  παραφερομένου   ἀπογεύονται ἁρπάζοντες, πρὶν τοῦ προτέρου
[329]   καὶ Σοφοκλεῖ ποτε τῷ ποιητῇ  παρεγενόμην   ἐρωτωμένῳ ὑπό τινος· πῶς, ἔφη,
[330]   Κέφαλε, ὧν κέκτησαι τὰ πλείω  παρέλαβες   ἐπεκτήσω; (ποῖ' ἐπεκτησάμην, ἔφη,
[330]   βραχεῖ γέ τινι πλείω  παρέλαβον.   οὗ τοι ἕνεκα ἠρόμην, ἦν
[341]   ἐκπορίζῃ τὰ συμφέροντα, ἐπὶ τούτῳ  παρεσκευάσθη   τέχνη. ὀρθῶς σοι
[331]   ἄδικον συνειδότι ἡδεῖα ἐλπὶς ἀεὶ  πάρεστι   καὶ ἀγαθὴ γηροτρόφος, ὡς καὶ
[342]   οὔτε ἁμαρτία οὐδεμία οὐδεμιᾷ τέχνῃ  πάρεστιν,   οὐδὲ προσήκει τέχνῃ ἄλλῳ τὸ
[351]   μίση καὶ μάχας ἐν ἀλλήλοις  παρέχει,   δὲ δικαιοσύνη ὁμόνοιαν καὶ
[346]   ἑκάστη τούτων ἰδίαν τινὰ ἡμῖν  παρέχεται   ἀλλ' οὐ κοινήν, οἷον ἰατρικὴ
[341]   εἴ τι δύνασαι οὐδέν σου  παρίεμαι   ἀλλ' οὐ μὴ οἷός τ'
[329]   ἡλικίαν ἔχοντες, διασῴζοντες τὴν παλαιὰν  παροιμίαν·   οἱ οὖν πλεῖστοι ἡμῶν ὀλοφύρονται
[344]   μὴν εἴασάν γε αὐτὸν οἱ  παρόντες,   ἀλλ' ἠνάγκασαν ὑπομεῖναί τε καὶ
[331]   ἀδίκως ποιεῖν; οἷον τοιόνδε λέγω·  πᾶς   ἄν που εἴποι, εἴ τις
[347]   ἀλλὰ τὸ τῷ ἀρχομένῳ· ὥστε  πᾶς   ἂν γιγνώσκων τὸ ὠφελεῖσθαι
[340]   τότε ὅταν ἄρχων ᾖ, ἀλλὰ  πᾶς   γ' ἂν εἴποι ὅτι
[346]   ἑπομένη μισθόν, καὶ αἱ ἄλλαι  πᾶσαι   οὕτως τὸ αὑτῆς ἑκάστη ἔργον
[345]   νυνδὴ ἀναγκαῖον εἶναι ἡμῖν ὁμολογεῖν  πᾶσαν   ἀρχήν, καθ' ὅσον ἀρχή, μηδενὶ
[337]   ἐγὼ δείξω ἑτέραν ἀπόκρισιν παρὰ  πάσας   ταύτας περὶ δικαιοσύνης, βελτίω τούτων;
[350]   μὴ ἰατρικοῦ δέ; ναί. περὶ  πάσης   δὴ ὅρα ἐπιστήμης τε καὶ
[343]   ἐνταῦθα ἦμεν τοῦ λόγου καὶ  πᾶσι   καταφανὲς ἦν ὅτι τοῦ
[337]   δ' ἐγώ, ὅπερ προσήκει  πάσχειν   τῷ μὴ εἰδότι; προσήκει δέ
[344]   ποιεῖν τὰ ἄδικα ἀλλὰ τὸ  πάσχειν   φοβούμενοι ὀνειδίζουσιν οἱ ὀνειδίζοντες τὴν
[333]   δὲ σκεψώμεθα. ἆρ' οὐχ  πατάξαι   δεινότατος ἐν μάχῃ εἴτε πυκτικῇ
[330]   τὰ αὑτῶν ποιήματα καὶ οἱ  πατέρες   τοὺς παῖδας ἀγαπῶσιν, ταύτῃ τε
[330]   τοσαύτην ἐποίησεν, Λυσανίας δὲ  πατὴρ   ἔτι ἐλάττω αὐτὴν ἐποίησε τῆς
[328]   ἦν δ' ἔνδον καὶ  πατὴρ   τοῦ Πολεμάρχου Κέφαλος. καὶ
[330]   τοῦ τε πάππου καὶ τοῦ  πατρός.   μὲν γὰρ πάππος τε
[329]   καὶ ἐλευθερία· ἐπειδὰν αἱ ἐπιθυμίαι  παύσωνται   κατατείνουσαι καὶ χαλάσωσιν, παντάπασιν τὸ
[343]   τῶν βοῶν ἀγαθὸν σκοπεῖν καὶ  παχύνειν   αὐτοὺς καὶ θεραπεύειν πρὸς ἄλλο
[345]   διαμάχεσθαι, ὅμως ἐμέ γε οὐ  πείθει   ὡς ἔστι τῆς δικαιοσύνης κερδαλεώτερον.
[331]   εἴπερ γέ τι χρὴ Σιμωνίδῃ  πείθεσθαι.   καὶ μέντοι, ἔφη Κέφαλος,
[339]   καί μοι εἰπέ· οὐ καὶ  πείθεσθαι   μέντοι τοῖς ἄρχουσιν δίκαιον φῂς
[348]   ἀδίκου; ἤκουσα, ἔφη, ἀλλ' οὐ  πείθομαι.   βούλει οὖν αὐτὸν πείθωμεν, ἂν
[345]   τό γ' ἐμόν, ὅτι οὐ  πείθομαι   οὐδ' οἶμαι ἀδικίαν δικαιοσύνης κερδαλεώτερον
[343]   ἄρχοντος συμφέρον, οἰκεία δὲ τοῦ  πειθομένου   τε καὶ ὑπηρετοῦντος βλάβη,
[348]   οὐ πείθομαι. βούλει οὖν αὐτὸν  πείθωμεν,   ἂν δυνώμεθά πῃ ἐξευρεῖν, ὡς
[327]   Α. (Σωκράτης κατέβην χθὲς εἰς  Πειραιᾶ   μετὰ Γλαύκωνος τοῦ Ἀρίστωνος προσευξόμενός
[328]   θαμίζεις ἡμῖν καταβαίνων εἰς τὸν  Πειραιᾶ.   χρῆν μέντοι. εἰ μὲν γὰρ
[339]   εἰ δὲ ἀληθὲς μή,  πειράσομαι   μαθεῖν. τὸ συμφέρον μὲν οὖν,
[349]   δ' ἐγώ. ἀλλὰ τόδε μοι  πειρῶ   ἔτι πρὸς τούτοις ἀποκρίνασθαι·
[327]   δύναισθ' ἄν, δ' ὅς,  πεῖσαι   μὴ ἀκούοντας; οὐδαμῶς, ἔφη
[330]   ὅς, ἴσως οὐκ ἂν πολλοὺς  πείσαιμι   λέγων. εὖ γὰρ ἴσθι, ἔφη,
[345]   ἡμῶν πέπονθεν, οὐ μόνος ἐγώ·  πεῖσον   οὖν, μακάριε, ἱκανῶς ἡμᾶς
[345]   ποιούμενοι. καὶ πῶς, ἔφη, σὲ  πείσω;   εἰ γὰρ οἷς νυνδὴ ἔλεγον
[327]   ἔτι ἓν λείπεται, τὸ ἢν  πείσωμεν   ὑμᾶς ὡς χρὴ ἡμᾶς ἀφεῖναι;
[330]   πάνυ τι ῥᾳδίως γῆρας μετὰ  πενίας   ἐνέγκοι οὔθ' μὴ ἐπιεικὴς
[345]   γὰρ οἷς νυνδὴ ἔλεγον μὴ  πέπεισαι,   τί σοι ἔτι ποιήσω;
[345]   (καὶ ἕτερος ἴσως τις ἡμῶν  πέπονθεν,   οὐ μόνος ἐγώ· πεῖσον οὖν,
[346]   δόξαν ἀποκρίνου, ἵνα τι καὶ  περαίνωμεν.   ἀλλὰ τούτῳ, ἔφη, ἑτέρα. οὐκοῦν
[336]   οἶμαι αὐτὸ Περιάνδρου εἶναι  Περδίκκου   Ξέρξου Ἰσμηνίου τοῦ
[342]   καὶ ταῦτα τελευτῶν, ἐπεχείρει δὲ  περὶ   αὐτὰ μάχεσθαι· ἐπειδὴ δὲ ὡμολόγησεν,
[354]   ἐκείνου ὁρμῆσαι ἐπὶ τὸ σκέψασθαι  περὶ   αὐτοῦ εἴτε κακία ἐστὶν καὶ
[351]   ἦν λόγος. ἀλλὰ τόδε  περὶ   αὐτοῦ σκοπῶ· πότερον κρείττων
[350]   νῦν λέγεις ἀρέσκει, καὶ ἔχω  περὶ   αὐτῶν λέγειν. εἰ οὖν λέγοιμι,
[348]   εἴρηκα. φέρε δή, τὸ τοιόνδε  περὶ   αὐτῶν πῶς λέγεις; τὸ μέν
[337]   ἑτέραν ἀπόκρισιν παρὰ πάσας ταύτας  περὶ   δικαιοσύνης, βελτίω τούτων; τί ἀξιοῖς
[331]   τὸν Σιμωνίδην λέγοντα ὀρθῶς λέγειν  περὶ   δικαιοσύνης; ὅτι, δ' ὅς,
[329]   μαινομένων ἀπηλλάχθαι. ἀλλὰ καὶ τούτων  πέρι   καὶ τῶν γε πρὸς τοὺς
[350]   δῆτα. μὴ ἰατρικοῦ δέ; ναί.  περὶ   πάσης δὴ ὅρα ἐπιστήμης τε
[345]   οὐκ ὀρθῶς βουλευόμεθα δικαιοσύνην ἀδικίας  περὶ   πλείονος ποιούμενοι. καὶ πῶς, ἔφη,
[329]   ἀναμιμνῃσκόμενοι περί τε τἀφροδίσια καὶ  περὶ   πότους τε καὶ εὐωχίας καὶ
[330]   τε δὴ καὶ οἱ χρηματισάμενοι  περὶ   τὰ χρήματα σπουδάζουσιν ὡς ἔργον
[333]   καὶ τὴν μουσικήν; ἀνάγκη. καὶ  περὶ   τἆλλα δὴ πάντα δικαιοσύνη
[329]   νεότητι ἡδονὰς ποθοῦντες καὶ ἀναμιμνῃσκόμενοι  περί   τε τἀφροδίσια καὶ περὶ πότους
[343]   ὠφελήσονται. καὶ οὕτω πόρρω εἶ  περί   τε τοῦ δικαίου καὶ δικαιοσύνης
[349]   οὐ σκώπτειν, ἀλλὰ τὰ δοκοῦντα  περὶ   τῆς ἀληθείας λέγειν. τί δέ
[352]   ἔτι βέλτιον σκεπτέον. οὐ γὰρ  περὶ   τοῦ ἐπιτυχόντος λόγος, ἀλλὰ
[335]   ἀλλὰ μὴ εἶναι φίλον. καὶ  περὶ   τοῦ ἐχθροῦ δὲ αὐτὴ
[352]   τοῦ ἐπιτυχόντος λόγος, ἀλλὰ  περὶ   τοῦ ὅντινα τρόπον χρὴ ζῆν.
[340]   ἰατρὸν καλεῖς σὺ τὸν ἐξαμαρτάνοντα  περὶ   τοὺς κάμνοντας κατ' αὐτὸ τοῦτο
[328]   ἡδοναὶ ἀπομαραίνονται, τοσοῦτον αὔξονται αἱ  περὶ   τοὺς λόγους ἐπιθυμίαι τε καὶ
[334]   οὖν οὐχ ἁμαρτάνουσιν οἱ ἄνθρωποι  περὶ   τοῦτο, ὥστε δοκεῖν αὐτοῖς πολλοὺς
[337]   ἔπειτα, εἴ τι καὶ οἴεται,  περὶ   τούτων ἀπειρημένον αὐτῷ εἴη ὅπως
[353]   καὶ ἀρετή. τί δὲ πάντων  πέρι   τῶν ἄλλων; οὐχ οὕτω; οὕτω.
[330]   οἵ τε γὰρ λεγόμενοι μῦθοι  περὶ   τῶν ἐν Ἅιδου, ὡς τὸν
[330]   εἰσέρχεται αὐτῷ δέος καὶ φροντὶς  περὶ   ὧν ἔμπροσθεν οὐκ εἰσῄει. οἵ
[336]   βλάπτειν; τίνος; ἔφη. οἶμαι αὐτὸ  Περιάνδρου   εἶναι Περδίκκου Ξέρξου
[343]   τοῦ δικαίου λόγος εἰς τοὐναντίον  περιειστήκει,   Θρασύμαχος ἀντὶ τοῦ ἀποκρίνεσθαι,
[338]   διδάσκειν, παρὰ δὲ τῶν ἄλλων  περιιόντα   μανθάνειν καὶ τούτων μηδὲ χάριν
[347]   πόλις ἀνδρῶν ἀγαθῶν εἰ γένοιτο,  περιμάχητον   ἂν εἶναι τὸ μὴ ἄρχειν
[327]   Κεφάλου ἐκέλευσε δραμόντα τὸν παῖδα  περιμεῖναί   κελεῦσαι. καί μου ὄπισθεν
[327]   ἱματίου, κελεύει ὑμᾶς, ἔφη, Πολέμαρχος  περιμεῖναι.   καὶ ἐγὼ μετεστράφην τε καὶ
[347]   ἄρχειν ἰέναι ἀλλὰ μὴ ἀνάγκην  περιμένειν   αἰσχρὸν νενομίσθαι τῆς δὲ ζημίας
[327]   οὗτος, ἔφη, ὄπισθεν προσέρχεται· ἀλλὰ  περιμένετε.   ἀλλὰ περιμενοῦμεν, δ' ὃς
[327]   ὄπισθεν προσέρχεται· ἀλλὰ περιμένετε. ἀλλὰ  περιμενοῦμεν,   δ' ὃς Γλαύκων.
[343]   ὅτι τοί σε, ἔφη, κορυζῶντα  περιορᾷ   καὶ οὐκ ἀπομύττει δεόμενον, ὅς
[333]   θέσιν, πεττευτικός;  πεττευτικός.   ἀλλ' εἰς πλίνθων καὶ λίθων
[333]   εἰς πεττῶν θέσιν,  πεττευτικός;   πεττευτικός. ἀλλ' εἰς πλίνθων
[333]   ἀγαθὸς καὶ χρήσιμος κοινωνὸς εἰς  πεττῶν   θέσιν, πεττευτικός;
[347]   τῷ ὄντι ἀληθινὸς ἄρχων οὐ  πέφυκε   τὸ αὑτῷ συμφέρον σκοπεῖσθαι ἀλλὰ
[341]   ἦν δ' ἐγώ, ἐπὶ τούτῳ  πέφυκεν,   ἐπὶ τῷ τὸ συμφέρον ἑκάστῳ
[352]   ἐνοῦσα ταὐτὰ ταῦτα ποιήσει ἅπερ  πέφυκεν   ἐργάζεσθαι· πρῶτον μὲν ἀδύνατον αὐτὸν
[348]   οὖν αὐτὸν πείθωμεν, ἂν δυνώμεθά  πῃ   ἐξευρεῖν, ὡς οὐκ ἀληθῆ λέγει;
[351]   Θρασύμαχε, ἔγωγε ἐπιθυμῶ, ἀλλὰ τῇδέ  πῃ   σκέψασθαι· (πόλιν φαίης ἂν ἄδικον
[345]   δεῖν ὕστερον ἀκριβῶς φυλάξαι, ἀλλὰ  πιαίνειν   οἴει αὐτὸν τὰ πρόβατα, καθ'
[331]   καὶ ἀγαθὴ γηροτρόφος, ὡς καὶ  Πίνδαρος   λέγει. χαριέντως γάρ τοι,
[335]   Σιμωνίδην Βίαντα  Πιττακὸν   εἰρηκέναι τιν' ἄλλον τῶν
[341]   (οὐδὲν οἶμαι τοῦτο ὑπολογιστέον, ὅτι  πλεῖ   ἐν τῇ νηί, οὐδ' ἐστὶν
[346]   γίγνηται διὰ τὸ συμφέρον αὐτῷ  πλεῖν   ἐν τῇ θαλάττῃ, ἕνεκα τούτου
[346]   κυβερνητικὴ δὲ σωτηρίαν ἐν τῷ  πλεῖν,   καὶ αἱ ἄλλαι οὕτω; πάνυ
[341]   ναύτης· οὐ γὰρ κατὰ τὸ  πλεῖν   κυβερνήτης καλεῖται, ἀλλὰ κατὰ τὴν
[345]   ὀρθῶς βουλευόμεθα δικαιοσύνην ἀδικίας περὶ  πλείονος   ποιούμενοι. καὶ πῶς, ἔφη, σὲ
[329]   τὴν παλαιὰν παροιμίαν· οἱ οὖν  πλεῖστοι   ἡμῶν ὀλοφύρονται συνιόντες, τὰς ἐν
[349]   πλεονεκτήσει καὶ ἁμιλλήσεται ὡς ἁπάντων  πλεῖστον   αὐτὸς λάβῃ; ἔστι ταῦτα. ὧδε
[331]   τίθημι τὴν τῶν χρημάτων κτῆσιν  πλείστου   ἀξίαν εἶναι, οὔ (τι παντὶ
[350]   τίς σοι δοκεῖ ἐπιστήμων ὁστισοῦν  πλείω   ἂν ἐθέλειν αἱρεῖσθαι ὅσα
[330]   τούτοισιν, ἀλλὰ βραχεῖ γέ τινι  πλείω   παρέλαβον. οὗ τοι ἕνεκα
[330]   Κέφαλε, ὧν κέκτησαι τὰ  πλείω   παρέλαβες ἐπεκτήσω; (ποῖ' ἐπεκτησάμην,
[343]   μὲν δίκαιος ἀπὸ τῶν ἴσων  πλέον   εἰσφέρει, δ' ἔλαττον, ὅταν
[341]   ἔφη. καὶ οὐδέν γέ σοι  πλέον   ἔσται· (οὔτε γὰρ ἄν με
[349]   οὔκ; ἔφη, ὅς γε πάντων  πλέον   ἔχειν ἀξιοῖ; οὐκοῦν καὶ ἀδίκου
[349]   τοῦ μὲν (δικαίου μὴ ἀξιοῖ  πλέον   ἔχειν μηδὲ βούλεται δίκαιος,
[349]   δοκεῖ τί σοι ἂν ἐθέλειν  πλέον   ἔχειν; οὐδαμῶς, ἔφη· οὐ γὰρ
[349]   τῶν χορδῶν πλεονεκτεῖν ἀξιοῦν  πλέον   ἔχειν; οὐκ ἔμοιγε. τί δέ;
[343]   ἐν τῇ διαλύσει τῆς κοινωνίας  πλέον   ἔχοντα τὸν δίκαιον τοῦ ἀδίκου
[350]   τοῦ ἀνομοίου τε καὶ ὁμοίου  πλεονεκτεῖ;   οὐχ οὕτως ἔλεγες; ἔγωγε,
[349]   δίκαιος τοῦ μὲν ὁμοίου οὐ  πλεονεκτεῖ,   τοῦ δὲ ἀνομοίου, δὲ
[350]   πόσει ἐθέλειν ἄν τι ἰατρικοῦ  πλεονεκτεῖν   ἀνδρὸς πράγματος; οὐ
[349]   ἐπιτάσει καὶ ἀνέσει τῶν χορδῶν  πλεονεκτεῖν   ἀξιοῦν πλέον ἔχειν; οὐκ
[349]   δὲ ἀδίκου πότερον ἀξιοῖ ἂν  πλεονεκτεῖν   καὶ ἡγοῖτο δίκαιον εἶναι,
[349]   ἄδικος; ἆρα ἀξιοῖ τοῦ δικαίου  πλεονεκτεῖν   καὶ τῆς δικαίας πράξεως; πῶς
[350]   τοῦ μὲν ὁμοίου οὐκ ἐθελήσει  πλεονεκτεῖν,   τοῦ δὲ ἀνομοίου τε καὶ
[344]   νυνδὴ ἔλεγον, τὸν μεγάλα δυνάμενον  πλεονεκτεῖν·   τοῦτον οὖν σκόπει, εἴπερ βούλει
[349]   τε καὶ πράξεως ἄδικος  πλεονεκτήσει   καὶ ἁμιλλήσεται ὡς ἁπάντων πλεῖστον
[350]   δίκαιος τοῦ μὲν ὁμοίου οὐ  πλεονεκτήσει,   τοῦ δὲ ἀνομοίου; ναί. ἔοικεν
[350]   ἀνεπιστήμων; οὐχὶ ὁμοίως μὲν ἐπιστήμονος  (πλεονεκτήσειεν   ἄν, ὁμοίως δὲ ἀνεπιστήμονος; ἴσως.
[332]   καὶ ὑγίειαν; ἰατρός. (τίς δὲ  πλέοντας   πρὸς τὸν τῆς θαλάττης κίνδυνον;
[332]   ἰατρὸς ἄχρηστος. ἀληθῆ. καὶ μὴ  πλέουσι   δὴ κυβερνήτης. ναί. ἆρα καὶ
[333]   κρουμάτων; εἰς ἀργυρίου, ἔμοιγε δοκεῖ.  πλήν   γ' ἴσως, Πολέμαρχε, πρὸς
[333]   πεττευτικός; πεττευτικός. ἀλλ' εἰς  πλίνθων   καὶ λίθων θέσιν δίκαιος
[333]   φαίνεται. καὶ μὴν ὅταν γε  πλοῖον,   ναυπηγὸς κυβερνήτης;
[329]   πολλὴν οὐσίαν κεκτῆσθαι· τοῖς γὰρ  πλουσίοις   πολλὰ παραμύθιά φασιν εἶναι. ἀληθῆ,
[330]   Ἀθηναῖος. καὶ τοῖς δὴ μὴ  πλουσίοις,   χαλεπῶς δὲ τὸ γῆρας φέρουσιν,
[336]   τινος ἄλλου μέγα οἰομένου δύνασθαι  πλουσίου   ἀνδρός. ἀληθέστατα, ἔφη, λέγεις. εἶεν,
[330]   ἐνέγκοι οὔθ' μὴ ἐπιεικὴς  πλουτήσας   εὔκολός ποτ' ἂν ἑαυτῷ γένοιτο.
[330]   ἐθέλοντες ἐπαινεῖν ἀλλ' τὸν  πλοῦτον.   ἀληθῆ, ἔφη, λέγεις. (πάνυ μὲν
[331]   ἀνδρὶ νοῦν ἔχοντι, Σώκρατες,  πλοῦτον   χρησιμώτατον εἶναι. (παγκάλως, ἦν δ'
[329]   τὰς ἐν τῇ νεότητι ἡδονὰς  ποθοῦντες   καὶ ἀναμιμνῃσκόμενοι περί τε τἀφροδίσια
[330]   τὰ πλείω παρέλαβες ἐπεκτήσω;  (ποῖ'   ἐπεκτησάμην, ἔφη, Σώκρατες; μέσος
[328]   καὶ ἡμᾶς ἴσως δεήσει πορεύεσθαι,  ποία   τίς ἐστιν, τραχεῖα καὶ χαλεπή,
[342]   καὶ λέγει λέγει καὶ  ποιεῖ   ποιεῖ ἅπαντα. ~(ἐπειδὴ οὖν
[338]   ἔχειν εἰπεῖν. μὴ οὖν ἄλλως  ποίει,   ἀλλὰ ἐμοί τε χαρίζου ἀποκρινόμενος
[328]   καὶ ἡδοναί. μὴ οὖν ἄλλως  ποίει,   ἀλλὰ τοῖσδέ τε τοῖς νεανίσκοις
[342]   λέγει καὶ ποιεῖ  ποιεῖ   ἅπαντα. ~(ἐπειδὴ οὖν ἐνταῦθα ἦμεν
[350]   ἐγώ, ἀλλ' εἴπερ τοῦτο ποιήσεις,  ποίει·   ἐγὼ δὲ ἐρωτήσω. ἐρώτα δή.
[346]   σκοπεῖσθαι, μὲν ἰατρικὴ ὑγίειαν  ποιεῖ,   δὲ μισθαρνητικὴ μισθόν, καὶ
[344]   τὸν μὲν ἀδικήσαντα εὐδαιμονέστατον  ποιεῖ,   τοὺς δὲ ἀδικηθέντας καὶ ἀδικῆσαι
[339]   δὲ δίκαιον εἶναι φῇς ταῦτα  ποιεῖν   ἐκεῖνοι προσέταξαν ἆρα τότε,
[335]   μουσικῇ οἱ μουσικοὶ ἀμούσους δύνανται  ποιεῖν;   ἀδύνατον. ἀλλὰ τῇ ἱππικῇ οἱ
[339]   λόγον τὸ τοῦ κρείττονος συμφέρον  ποιεῖν   ἀλλὰ καὶ τοὐναντίον, τὸ μὴ
[339]   τοὺς ἄρχοντας τοῖς ἀρχομένοις προστάττοντας  ποιεῖν   ἄττα ἐνίοτε διαμαρτάνειν τοῦ ἑαυτοῖς
[340]   τοὺς ἥττους τε καὶ ἀρχομένους  ποιεῖν.   ἐκ δὲ τούτων τῶν ὁμολογιῶν
[328]   ἦν δ' ἐγώ, οὕτω χρὴ  ποιεῖν.   ἦιμεν οὖν οἴκαδε εἰς τοῦ
[332]   οὖν δυνατώτατος κάμνοντας φίλους εὖ  ποιεῖν   καὶ ἐχθροὺς κακῶς πρὸς νόσον
[338]   ἄλλοι ἐδέοντο αὐτοῦ μὴ ἄλλως  ποιεῖν.   καὶ Θρασύμαχος φανερὸς μὲν
[332]   τὸ τοὺς φίλους ἄρα εὖ  ποιεῖν   καὶ τοὺς ἐχθροὺς κακῶς δικαιοσύνην
[334]   τοὺς μηδὲν ἀδικοῦντας δίκαιον κακῶς  ποιεῖν.   μηδαμῶς, ἔφη, Σώκρατες· πονηρὸς
[339]   ἀσύμφορον δήπου προστάττεται τοῖς ἥττοσιν  ποιεῖν.   ~(ναὶ μὰ Δί' ἔφη,
[331]   μὲν δικαίως, ἐνίοτε δὲ ἀδίκως  ποιεῖν;   οἷον τοιόνδε λέγω· πᾶς ἄν
[352]   ὁτῳοῦν, πρῶτον μὲν ἀδύνατον αὐτὸ  ποιεῖν   πράττειν μεθ' αὑτοῦ διὰ τὸ
[341]   δίκαιον λέγω, τὸ τοῦ κρείττονος  ποιεῖν   συμφέρον. εἶεν, ἦν δ' ἐγώ,
[344]   ἀδικίαν ἠδικηκότα· οὐ γὰρ τὸ  ποιεῖν   τὰ ἄδικα ἀλλὰ τὸ πάσχειν
[339]   ἄρχοντες δίκαιον εἶναι τοῖς ἀρχομένοις  ποιεῖν;   ταῦτ' οὐχ ὡμολόγηται; οἶμαι ἔγωγε,
[340]   τοῖς δὲ δίκαιον εἶναι ταῦτα  ποιεῖν.   τὸ γὰρ τὰ κελευόμενα ποιεῖν,
[339]   δ' ἐγώ, καὶ τὸ ἀσύμφορα  ποιεῖν   τοῖς ἄρχουσί τε καὶ κρείττοσι
[335]   μὲν φίλον ἀγαθὸν ὄντα εὖ  ποιεῖν,   τὸν δ' ἐχθρὸν κακὸν ὄντα
[335]   εἶναι τὸν μὲν φίλον εὖ  ποιεῖν,   τὸν δ' ἐχθρὸν κακῶς· νῦν
[341]   ὄντος δίκαιον ἔσται τῷ ἥττονι  ποιεῖν.   τὸν τῷ ἀκριβεστάτῳ, ἔφη, λόγῳ
[339]   συμβαίνειν αὐτὸ οὑτωσί, δίκαιον εἶναι  ποιεῖν   τοὐναντίον σὺ λέγεις;
[340]   ποιεῖν. τὸ γὰρ τὰ κελευόμενα  ποιεῖν,   Πολέμαρχε, ὑπὸ τῶν ἀρχόντων
[348]   ἔθνη δυνάμενοι ἀνθρώπων ὑφ' ἑαυτοὺς  ποιεῖσθαι·   σὺ δὲ οἴει με ἴσως
[328]   ἀλλὰ μένετε (καὶ μὴ ἄλλως  ποιεῖτε.   καὶ Γλαύκων, ἔοικεν, ἔφη,
[352]   ἂν μόνῳ ἐκείνῳ  ποιῇ   τις ἄριστα; οὐ μανθάνω,
[330]   γὰρ οἱ ποιηταὶ τὰ αὑτῶν  ποιήματα   καὶ οἱ πατέρες τοὺς παῖδας
[351]   τε καὶ δούλοις ἐγγιγνομένη μισεῖν  ποιήσει   ἀλλήλους καὶ στασιάζειν καὶ ἀδυνάτους
[352]   δὴ οἶμαι ἐνοῦσα ταὐτὰ ταῦτα  ποιήσει   ἅπερ πέφυκεν ἐργάζεσθαι· πρῶτον μὲν
[351]   τοῦτό γε ἀρίστη μάλιστα  ποιήσει   καὶ τελεώτατα οὖσα ἄδικος. μανθάνω,
[352]   πρῶτον μὲν ἀδύνατον αὐτὸν πράττειν  ποιήσει   στασιάζοντα καὶ οὐχ ὁμονοοῦντα αὐτὸν
[350]   δ' ἐγώ, ἀλλ' εἴπερ τοῦτο  ποιήσεις,   ποίει· ἐγὼ δὲ ἐρωτήσω. ἐρώτα
[337]   οὖν, ἔφη, καὶ σὺ οὕτω  ποιήσεις·   ὧν ἐγὼ ἀπεῖπον, τούτων τι
[337]   εἰρωνεύσοιο δὲ καὶ πάντα μᾶλλον  ποιήσοις   ἀποκρινοῖο, εἴ τίς τί
[327]   ἑορτὴν βουλόμενος θεάσασθαι τίνα τρόπον  ποιήσουσιν   ἅτε νῦν πρῶτον ἄγοντες. καλὴ
[328]   Πολέμαρχος. καὶ πρός γε παννυχίδα  ποιήσουσιν,   ἣν ἄξιον θεάσασθαι· ἐξαναστησόμεθα γὰρ
[345]   μὴ πέπεισαι, τί σοι ἔτι  ποιήσω;   εἰς τὴν ψυχὴν φέρων
[328]   γήραος οὐδῷ” φασιν εἶναι οἱ  ποιηταί,   πότερον χαλεπὸν τοῦ βίου,
[330]   ἀσπάζονται αὐτά. ὥσπερ γὰρ οἱ  ποιηταὶ   τὰ αὑτῶν ποιήματα καὶ οἱ
[340]   κρείττων αὑτῷ συμφέρειν· τοῦτο  ποιητέον   εἶναι τῷ ἥττονι, καὶ τὸ
[339]   οὕτως. δ' ἂν θῶνται  ποιητέον   τοῖς ἀρχομένοις, καὶ τοῦτό ἐστι
[341]   τίθεσθαι, τοῦτο δὲ τῷ ἀρχομένῳ  ποιητέον.   ὥστε ὅπερ ἐξ ἀρχῆς ἔλεγον
[329]   δὴ καὶ Σοφοκλεῖ ποτε τῷ  ποιητῇ   παρεγενόμην ἐρωτωμένῳ ὑπό τινος· πῶς,
[332]   ἐγώ, ὡς ἔοικεν, Σιμωνίδης  ποιητικῶς   (τὸ δίκαιον εἴη. διενοεῖτο
[343]   γε αὐτῇ οὐδὲ πρόβατα οὐδὲ  ποιμένα   γιγνώσκεις. ὅτι δὴ τί μάλιστα;
[345]   πρῶτον ὁριζόμενος τὸν ὡς ἀληθῶς  ποιμένα   οὐκέτι ᾤου δεῖν ὕστερον ἀκριβῶς
[345]   (ἀποδόσθαι, ὥσπερ χρηματιστὴν ἀλλ' οὐ  ποιμένα.   τῇ δὲ ποιμενικῇ οὐ δήπου
[343]   δ' ἐγώ. (ὅτι οἴει τοὺς  ποιμένας   τοὺς βουκόλους τὸ τῶν
[345]   γ' ἂν μηδὲν ἐνδέῃ τοῦ  ποιμενικὴ   εἶναι οὕτω δὲ ᾤμην ἔγωγε
[345]   ἀλλ' οὐ ποιμένα. τῇ δὲ  ποιμενικῇ   οὐ δήπου ἄλλου του μέλει
[345]   αὐτὸν τὰ πρόβατα, καθ' ὅσον  ποιμήν   ἐστιν, οὐ πρὸς τὸ τῶν
[345]   βουλευόμεθα δικαιοσύνην ἀδικίας περὶ πλείονος  ποιούμενοι.   καὶ πῶς, ἔφη, σὲ πείσω;
[343]   καὶ δικαίων, οἱ δ' ἀρχόμενοι  ποιοῦσιν   τὸ ἐκείνου συμφέρον κρείττονος ὄντος,
[343]   κρείττονος ὄντος, καὶ εὐδαίμονα ἐκεῖνον  ποιοῦσιν   ὑπηρετοῦντες (αὐτῷ, ἑαυτοὺς δὲ οὐδ'
[330]   (ἀγαπᾶν τὰ χρήματα, τοῦτο δὲ  ποιοῦσιν   ὡς τὸ πολὺ οἳ ἂν
[351]   ἔφη, χαρίζομαι. εὖ γε σὺ  ποιῶν·   ἀλλὰ δὴ καὶ τόδε μοι
[351]   διαφέρωμαι. ἀλλ' εὖ γε σὺ  ποιῶν,   ἄριστε. τόδε δέ μοι
[351]   οἵαν, ἂν ἐγγένηται, εἴτε  πόλει   τινὶ εἴτε γένει εἴτε στρατοπέδῳ
[338]   οὐκοῦν τοῦτο κρατεῖ ἐν ἑκάστῃ  πόλει,   τὸ ἄρχον; πάνυ γε. (τίθεται
[351]   ἂν ἄδικον εἶναι καὶ ἄλλας  πόλεις   ἐπιχειρεῖν δουλοῦσθαι ἀδίκως καὶ καταδεδουλῶσθαι,
[348]   τελέως, ἔφη, οἷοί τε ἀδικεῖν,  πόλεις   τε καὶ ἔθνη δυνάμενοι ἀνθρώπων
[340]   (οὐδέν, ἦν δ' ἐγώ,  Πολέμαρχε,   διαφέρει, ἀλλ' εἰ νῦν οὕτω
[332]   κάμνουσί γε μήν, φίλε  Πολέμαρχε,   ἰατρὸς ἄχρηστος. ἀληθῆ. καὶ μὴ
[331]   ποτὲ λέγει, σὺ μέν,  Πολέμαρχε,   ἴσως γιγνώσκεις, ἐγὼ δὲ ἀγνοῶ·
[335]   τοῦ δικαίου βλάπτειν ἔργον,  Πολέμαρχε,   οὔτε φίλον οὔτ' ἄλλον οὐδένα,
[333]   δοκεῖ. πλήν γ' ἴσως,  Πολέμαρχε,   πρὸς τὸ χρῆσθαι ἀργυρίῳ, ὅταν
[334]   καλλίων φαίνεται. πολλοῖς ἄρα,  Πολέμαρχε,   συμβήσεται, ὅσοι διημαρτήκασιν (τῶν ἀνθρώπων,
[334]   ἐχθρὸν θέσθαι. πῶς θέμενοι,  Πολέμαρχε;   τὸν δοκοῦντα χρηστόν, τοῦτον φίλον
[340]   γὰρ τὰ κελευόμενα ποιεῖν,  Πολέμαρχε,   ὑπὸ τῶν ἀρχόντων δίκαιον εἶναι
[336]   καὶ ἐγώ τε καὶ  Πολέμαρχος   δείσαντες διεπτοήθημεν· δ' εἰς
[331]   ἔφη, Σώκρατες, ὑπολαβὼν  Πολέμαρχος,   εἴπερ γέ τι χρὴ Σιμωνίδῃ
[340]   οὕτως, δ' ὃς  Πολέμαρχος,   ἐλέγετο. (οὐδέν, ἦν δ' ἐγώ,
[327]   ἀπὸ τῆς πομπῆς. οὖν  Πολέμαρχος   ἔφη· Σώκρατες, δοκεῖτέ μοι
[327]   (καὶ ὀλίγῳ ὕστερον τε  Πολέμαρχος   ἧκε καὶ Ἀδείμαντος τοῦ
[328]   πῶς λέγεις; οὕτως, ἔφη  Πολέμαρχος.   καὶ πρός γε παννυχίδα ποιήσουσιν,
[327]   οὖν πόρρωθεν ἡμᾶς οἴκαδε ὡρμημένους  Πολέμαρχος   Κεφάλου ἐκέλευσε δραμόντα τὸν
[327]   τοῦ ἱματίου, κελεύει ὑμᾶς, ἔφη,  Πολέμαρχος   περιμεῖναι. καὶ ἐγὼ μετεστράφην τε
[340]   Δί' ἔφη, Σώκρατες,  Πολέμαρχος,   σαφέστατά γε. ἐὰν σύ γ'
[331]   ἐπιμεληθῆναι. οὐκοῦν, ἔφη, ἐγώ,  Πολέμαρχος,   τῶν γε σῶν κληρονόμος; πάνυ
[328]   κατελάβομεν καὶ Εὐθύδημον, τοὺς τοῦ  Πολεμάρχου   ἀδελφούς, καὶ δὴ καὶ Θρασύμαχον
[328]   ἦιμεν οὖν οἴκαδε εἰς τοῦ  Πολεμάρχου,   καὶ Λυσίαν τε αὐτόθι κατελάβομεν
[328]   καὶ πατὴρ τοῦ  Πολεμάρχου   Κέφαλος. καὶ μάλα πρεσβύτης μοι
[334]   ἀγαθός, ὅσπερ καὶ τὰ τῶν  πολεμίων   κλέψαι καὶ βουλεύματα καὶ τὰς
[332]   ναί. ἆρα καὶ τοῖς μὴ  πολεμοῦσιν   δίκαιος ἄχρηστος; οὐ πάνυ
[343]   δὴ καὶ τοὺς ἐν ταῖς  πόλεσιν   ἄρχοντας, οἳ ὡς ἀληθῶς ἄρχουσιν,
[339]   εἰσιν οἱ ἄρχοντες ἐν ταῖς  πόλεσιν   ἑκάσταις οἷοί τι καὶ
[339]   λέγω ~ἐν ἁπάσαις (ταῖς  πόλεσιν   ταὐτὸν εἶναι δίκαιον, τὸ τῆς
[345]   δὲ τοὺς ἄρχοντας ἐν ταῖς  πόλεσιν,   τοὺς ὡς ἀληθῶς ἄρχοντας, ἑκόντας
[338]   οὐκ οἶσθ' ἔφη, ὅτι τῶν  πόλεων   αἱ μὲν τυραννοῦνται, αἱ δὲ
[351]   πότερον κρείττων γιγνομένη πόλις  πόλεως   ἄνευ δικαιοσύνης τὴν δύναμιν ταύτην
[330]   δι' αὑτὸν ἀλλὰ διὰ τὴν  πόλιν   εὐδοκιμοῖ, ἀπεκρίνατο ὅτι οὔτ' ἂν
[351]   καὶ λέγε· δοκεῖς ἂν  πόλιν   στρατόπεδον λῃστὰς
[343]   ἔπειτα ἐν τοῖς πρὸς τὴν  πόλιν,   ὅταν τέ τινες εἰσφοραὶ ὦσιν,
[351]   ἐπιθυμῶ, ἀλλὰ τῇδέ πῃ σκέψασθαι·  (πόλιν   φαίης ἂν ἄδικον εἶναι καὶ
[347]   ἐπιτρέψαι οὐδὲ ὁμοίοις. ἐπεὶ κινδυνεύει  πόλις   ἀνδρῶν ἀγαθῶν εἰ γένοιτο, περιμάχητον
[351]   σκοπῶ· πότερον κρείττων γιγνομένη  πόλις   πόλεως ἄνευ δικαιοσύνης τὴν δύναμιν
[327]    ~Πολιτεία   Α. (Σωκράτης κατέβην χθὲς εἰς
[345]   τε καὶ θεραπευομένῳ, ἔν τε  πολιτικῇ   καὶ ἰδιωτικῇ ἀρχῇ. σὺ δὲ
[344]   (κέκληνται, οὐ μόνον ὑπὸ τῶν  πολιτῶν   ἀλλὰ καὶ ὑπὸ τῶν ἄλλων
[344]   δέ τις πρὸς τοῖς τῶν  πολιτῶν   χρήμασιν καὶ αὐτοὺς ἀνδραποδισάμενος δουλώσηται,
[330]   εὑρίσκων ἑαυτοῦ ἐν τῷ βίῳ  πολλὰ   ἀδικήματα καὶ ἐκ τῶν ὕπνων,
[343]   (ὁ μὲν οὐδέν, δὲ  πολλὰ   κερδαίνει. καὶ γὰρ ὅταν ἀρχήν
[329]   οὐσίαν κεκτῆσθαι· τοῖς γὰρ πλουσίοις  πολλὰ   παραμύθιά φασιν εἶναι. ἀληθῆ, ἔφη,
[329]   Σώκρατες, οἷόν γέ μοι φαίνεται.  πολλάκις   γὰρ συνερχόμεθά τινες εἰς ταὐτὸν
[336]   φαίη εἶναι; (καὶ Θρασύμαχος  πολλάκις   μὲν καὶ διαλεγομένων ἡμῶν μεταξὺ
[330]   ἐγὼ νῦν οὐσίαν κέκτημαι παραλαβὼν  πολλάκις   τοσαύτην ἐποίησεν, Λυσανίας δὲ
[331]   ἔχει δὲ καὶ ἄλλας χρείας  πολλάς·   ἀλλὰ ἕν γε ἀνθ' ἑνὸς
[351]   ἐπιχειρεῖν δουλοῦσθαι ἀδίκως καὶ καταδεδουλῶσθαι,  πολλὰς   δὲ καὶ ὑφ' ἑαυτῇ ἔχειν
[329]   γε τοιούτων ἐν τῷ γήρᾳ  πολλὴ   εἰρήνη γίγνεται καὶ ἐλευθερία· ἐπειδὰν
[330]   μέγιστον οἴει ἀγαθὸν ἀπολελαυκέναι τοῦ  πολλὴν   οὐσίαν κεκτῆσθαι; ὅ, δ'
[329]   τὸν τρόπον ἀλλὰ διὰ τὸ  πολλὴν   οὐσίαν κεκτῆσθαι· τοῖς γὰρ πλουσίοις
[334]   ὠφελεῖν; οὗτος ἐκείνου καλλίων φαίνεται.  πολλοῖς   ἄρα, Πολέμαρχε, συμβήσεται, ὅσοι
[353]   ἀποτέμοις καὶ σμίλῃ καὶ ἄλλοις  πολλοῖς;   πῶς γὰρ οὔ; ἀλλ' οὐδενί
[328]   παννυχίδα θεασόμεθα. καὶ συνεσόμεθά τε  πολλοῖς   τῶν νέων αὐτόθι καὶ διαλεξόμεθα.
[334]   μὲν χρηστοὺς εἶναι μὴ ὄντας,  πολλοὺς   δὲ τοὐναντίον; ἁμαρτάνουσιν. τούτοις ἄρα
[334]   περὶ τοῦτο, ὥστε δοκεῖν αὐτοῖς  πολλοὺς   μὲν χρηστοὺς εἶναι μὴ ὄντας,
[329]   Κέφαλε, οἶμαί σου τοὺς  πολλούς,   ὅταν ταῦτα λέγῃς, οὐκ ἀποδέχεσθαι
[330]   δ' ὅς, ἴσως οὐκ ἂν  πολλοὺς   πείσαιμι λέγων. εὖ γὰρ ἴσθι,
[329]   τοῦ Σοφοκλέους γίγνεται, (δεσποτῶν πάνυ  πολλῶν   ἐστι καὶ μαινομένων ἀπηλλάχθαι. ἀλλὰ
[336]   αὐτοῦ, δικαιοσύνην δὲ ζητοῦντας, πρᾶγμα  πολλῶν   χρυσίων τιμιώτερον, ἔπειθ' οὕτως ἀνοήτως
[347]   δὴ καὶ εἰς αὖθις σκεψόμεθα·  πολὺ   δέ μοι δοκεῖ μεῖζον εἶναι
[337]   οὐ δυνάμεθα· ~ἐλεεῖσθαι οὖν ἡμᾶς  πολὺ   (μᾶλλον εἰκός ἐστίν που ὑπὸ
[330]   τοῦτο δὲ ποιοῦσιν ὡς τὸ  πολὺ   οἳ ἂν μὴ αὐτοὶ κτήσωνται·
[344]   κατὰ τῶν ὤτων ἁθρόον καὶ  πολὺν   τὸν λόγον· οὐ μὴν εἴασάν
[331]   συναορεῖ ἐλπὶς μάλιστα θνατῶν  πολύστροφον   γνώμαν κυβερνᾷ. εὖ οὖν λέγει
[327]   μοι καὶ τῶν ἐπιχωρίων  πομπὴ   ἔδοξεν εἶναι, οὐ μέντοι ἧττον
[327]   ἄλλοι τινὲς ὡς ἀπὸ τῆς  πομπῆς.   οὖν Πολέμαρχος ἔφη·
[342]   δή; αὐτὴ ἰατρική ἐστιν  πονηρά,   ἄλλη τις τέχνη ἔσθ'
[342]   αὐτῇ τῇ τέχνῃ ἔνι τις  πονηρία,   καὶ δεῖ ἑκάστῃ τέχνῃ ἄλλης
[342]   τὸ συμφέρον σκοπεῖν· οὔτε γὰρ  πονηρία   οὔτε ἁμαρτία οὐδεμία οὐδεμιᾷ τέχνῃ
[342]   ἄλλης προσδεῖται ἐπὶ τὴν αὑτῆς  πονηρίαν   τὸ συμφέρον σκοπεῖν· οὔτε γὰρ
[334]   εἶναι τοὺς μὲν φίλους βλάπτειν  πονηροὶ   γὰρ αὐτοῖς εἰσιν τοὺς δ'
[341]   νῦν ηὑρημένη, ὅτι σῶμά ἐστιν  πονηρὸν   καὶ οὐκ ἐξαρκεῖ αὐτῷ τοιούτῳ
[334]   ποιεῖν. μηδαμῶς, ἔφη, Σώκρατες·  πονηρὸς   γὰρ ἔοικεν εἶναι λόγος.
[335]   ἀγαθὸς ἔσται, ἐχθρὸς δὲ  πονηρός.   ναί. κελεύεις δὴ ἡμᾶς προσθεῖναι
[347]   δὲ ζημίας μεγίστη τὸ ὑπὸ  πονηροτέρου   ἄρχεσθαι, ἐὰν μὴ αὐτὸς ἐθέλῃ
[334]   χρηστοὺς φιλεῖν, οὓς δ' ἂν  πονηροὺς   μισεῖν. ἆρ' οὖν οὐχ ἁμαρτάνουσιν
[335]   πάνυ γε, ἔφη· τούς γε  πονηρούς   τε καὶ ἐχθροὺς δεῖ βλάπτειν.
[334]   δίκαιον τότε τούτοις τοὺς μὲν  πονηροὺς   (ὠφελεῖν, τοὺς δὲ ἀγαθοὺς βλάπτειν;
[328]   ἣν καὶ ἡμᾶς ἴσως δεήσει  πορεύεσθαι,   ποία τίς ἐστιν, τραχεῖα καὶ
[328]   ἐν δυνάμει τοῦ ῥᾳδίως  πορεύεσθαι   πρὸς τὸ ἄστυ, οὐδὲν ἂν
[343]   (ὅθεν αὐτοὶ ὠφελήσονται. καὶ οὕτω  πόρρω   εἶ περί τε τοῦ δικαίου
[327]   πρὸς τὸ ἄστυ. κατιδὼν οὖν  πόρρωθεν   ἡμᾶς οἴκαδε ὡρμημένους Πολέμαρχος
[350]   ἰατρικός; ἐν τῇ ἐδωδῇ  πόσει   ἐθέλειν ἄν τι ἰατρικοῦ πλεονεκτεῖν
[330]   μὴ ἐπιεικὴς πλουτήσας εὔκολός  ποτ'   ἂν ἑαυτῷ γένοιτο. πότερον δέ,
[354]   ἐσκοποῦμεν εὑρεῖν, τὸ δίκαιον ὅτι  ποτ'   ἐστίν, ἀφέμενος ἐκείνου ὁρμῆσαι ἐπὶ
[332]   φάρμακά τε καὶ σιτία καὶ  ποτά.   δὲ τίσιν τί ἀποδιδοῦσα
[336]   μὲν χρυσίον ἐζητοῦμεν, οὐκ ἄν  ποτε   ἡμᾶς ἑκόντας εἶναι ὑποκατακλίνεσθαι ἀλλήλοις
[331]   θεῖος ἀνήρ τοῦτο μέντοι ὅτι  ποτὲ   λέγει, σὺ μέν, Πολέμαρχε,
[338]   καὶ τοῦτο, Θρασύμαχε, τί  ποτε   λέγεις; οὐ γάρ που τό
[353]   οὕτω. Εχε δή· ἆρ’ ἄν  ποτε   ὄμματα τὸ αὑτῶν ἔργον καλῶς
[329]   ἄλλοις, καὶ δὴ καὶ Σοφοκλεῖ  ποτε   τῷ ποιητῇ παρεγενόμην ἐρωτωμένῳ ὑπό
[353]   ψυχῆς εἶναι; φαμέν. (ἆρ' οὖν  ποτε,   Θρασύμαχε, ψυχὴ τὰ αὑτῆς
[331]   τοῦτο δ' αὐτό, τὴν δικαιοσύνην,  πότερα   τὴν ἀλήθειαν αὐτὸ φήσομεν εἶναι
[347]   ἐγώ, Γλαύκων, αἱρῇ; καὶ  πότερον   ἀληθεστέρως δοκεῖ σοι λέγεσθαι; τὸν
[349]   δικαίας, ἔφη. τοῦ δὲ ἀδίκου  πότερον   ἀξιοῖ ἂν πλεονεκτεῖν καὶ ἡγοῖτο
[349]   (ἄμουσον; ἔγωγε. πότερον φρόνιμον καὶ  πότερον   ἄφρονα; τὸν μὲν μουσικὸν δήπου
[339]   ἄρχουσιν δίκαιον φῂς εἶναι; ἔγωγε.  (πότερον   δὲ ἀναμάρτητοί εἰσιν οἱ ἄρχοντες
[330]   εὔκολός ποτ' ἂν ἑαυτῷ γένοιτο.  πότερον   δέ, ἦν δ' ἐγώ,
[351]   ἀλλὰ τόδε περὶ αὐτοῦ σκοπῶ·  πότερον   κρείττων γιγνομένη πόλις πόλεως
[354]   τυγχάνει εἴτε καὶ οὔ, καὶ  πότερον   ἔχων αὐτὸ οὐκ εὐδαίμων
[334]   ἐχθρούς. (φίλους δὲ λέγεις εἶναι  πότερον   τοὺς δοκοῦντας ἑκάστῳ χρηστοὺς εἶναι,
[349]   λέγεις, ἕτερον δὲ (ἄμουσον; ἔγωγε.  πότερον   φρόνιμον καὶ πότερον ἄφρονα; τὸν
[328]   οὐδῷ” φασιν εἶναι οἱ ποιηταί,  πότερον   χαλεπὸν τοῦ βίου, πῶς
[341]   λόγῳ ἰατρός, ὃν ἄρτι ἔλεγες,  πότερον   χρηματιστής ἐστιν τῶν καμνόντων
[337]   μὴ ἀποκρίνωμαι ὧν προεῖπες μηδέν;  πότερον,   θαυμάσιε, μηδ' εἰ τούτων
[347]   τὸν τοῦ δικαίου. σὺ οὖν  ποτέρως,   ἦν δ' ἐγώ, Γλαύκων,
[341]   αὖθις ἡμῖν τοιοῦτον ἐγγένηται, διόρισαι  ποτέρως   λέγεις τὸν ἄρχοντά τε καὶ
[329]   περί τε τἀφροδίσια καὶ περὶ  πότους   τε καὶ εὐωχίας καὶ ἄλλ'
[348]   αὐτῶν πῶς λέγεις; τὸ μέν  που   ἀρετὴν αὐτοῖν καλεῖς, τὸ δὲ
[331]   οἷον τοιόνδε λέγω· πᾶς ἄν  που   εἴποι, εἴ τις λάβοι παρὰ
[332]   ἀπαιτοῦντι (ἀποδιδόναι. ~καίτοι γε ὀφειλόμενόν  πού   ἐστιν τοῦτο παρακατέθετο·
[339]   οἷοί τι καὶ ἁμαρτεῖν; πάντως  που,   ἔφη, οἷοί τι καὶ ἁμαρτεῖν.
[339]   καθεστηκυίας ἀρχῆς συμφέρον· αὕτη δέ  που   κρατεῖ, ὥστε συμβαίνει τῷ ὀρθῶς
[337]   τῷ μὴ εἰδότι; προσήκει δέ  που   μαθεῖν παρὰ τοῦ εἰδότος· καὶ
[351]   δικαιοσύνη πρὸς ἀδικίαν. ἐλέχθη γάρ  που   ὅτι καὶ δυνατώτερον καὶ ἰσχυρότερον
[338]   τί ποτε λέγεις; οὐ γάρ  που   τό γε τοιόνδε φῄς· εἰ
[337]   ἡμᾶς πολὺ (μᾶλλον εἰκός ἐστίν  που   ὑπὸ ὑμῶν τῶν δεινῶν
[351]   μᾶλλον; πάνυ γε. στάσεις γάρ  που,   Θρασύμαχε, γε ἀδικία
[338]   τό γε τοιόνδε φῄς· εἰ  Πουλυδάμας   ἡμῶν κρείττων παγκρατιαστὴς καὶ
[344]   (ἔχει; σμικρὸν οἴει ἐπιχειρεῖν  πρᾶγμα   διορίζεσθαι ὅλου βίου διαγωγήν,
[336]   εὕρεσιν αὐτοῦ, δικαιοσύνην δὲ ζητοῦντας,  πρᾶγμα   πολλῶν χρυσίων τιμιώτερον, ἔπειθ' οὕτως
[347]   ὑπ' ἄλλου ἄλλον ὠφελῶν  πράγματα   ἔχειν. τοῦτο μὲν οὖν ἔγωγε
[353]   καί μοι δοκεῖ τοῦτο ἑκάστου  (πράγματος   ἔργον εἶναι. εἶεν, ἦν δ'
[350]   ἰατρικοῦ πλεονεκτεῖν ἀνδρὸς  πράγματος;   οὐ δῆτα. μὴ ἰατρικοῦ δέ;
[352]   πώποτέ τι μετ' ἀλλήλων κοινῇ  πρᾶξαι   ἀδίκους ὄντας, τοῦτο οὐ παντάπασιν
[351]   κοινῇ ἐπί τι ἔρχεται ἀδίκως,  πρᾶξαι   ἄν τι δύνασθαι, εἰ ἀδικοῖεν
[353]   τῶν ὄντων οὐδ' ἂν ἑνὶ  πράξαις,   οἷον τὸ τοιόνδε· τὸ ἐπιμελεῖσθαι
[332]   δὲ δίκαιος; ἐν τίνι  πράξει   καὶ πρὸς τί ἔργον δυνατώτατος
[347]   μέλλων καλῶς τῇ τέχνῃ  πράξειν   οὐδέποτε αὑτῷ τὸ βέλτιστον πράττει
[334]   καὶ βουλεύματα καὶ τὰς ἄλλας  πράξεις;   πάνυ γε. ὅτου τις ἄρα
[349]   ἀδίκου γε ἀνθρώπου τε καὶ  πράξεως  </