HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, La République, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique)


η  =  76 formes différentes pour 396 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Pages
[350]   ἔα με εἰπεῖν ὅσα βούλομαι,  ἤ,   εἰ βούλει ἐρωτᾶν, ἐρώτα· ἐγὼ
[333]   Σώκρατες. συμβόλαια δὲ λέγεις κοινωνήματα     τι ἄλλο; κοινωνήματα δῆτα. (ἆρ'
[335]   Βίαντα Πιττακὸν εἰρηκέναι     τιν' ἄλλον τῶν σοφῶν τε
[336]   Ξέρξου Ἰσμηνίου τοῦ Θηβαίου     τινος ἄλλου μέγα οἰομένου δύνασθαι
[353]   ἀπεργάσεται στερομένη τῆς οἰκείας ἀρετῆς,     ἀδύνατον; ἀδύνατον. ἀνάγκη ἄρα κακῇ
[348]   τὴν ἀδικίαν ἐτίθεσο, κακίαν μέντοι     αἰσχρὸν αὐτὸ ὡμολόγεις εἶναι ὥσπερ
[342]   αὐτὴ ἰατρική ἐστιν πονηρά,     ἄλλη τις τέχνη ἔσθ' ὅτι
[351]   στρατόπεδον λῃστὰς κλέπτας     ἄλλο τι ἔθνος, ὅσα κοινῇ
[347]   ὠφελεῖσθαι μᾶλλον ἕλοιτο ὑπ' ἄλλου     ἄλλον ὠφελῶν πράγματα ἔχειν. τοῦτο
[342]   ἐκείνῳ τῷ ἀκριβεῖ λόγῳ· οὕτως     ἄλλως ἔχει; οὕτως, ἔφη, φαίνεται.
[351]   δικαιοσύνης τὴν δύναμιν ταύτην ἕξει,     ἀνάγκη αὐτῇ μετὰ δικαιοσύνης; (εἰ
[350]   ἐθέλειν ἄν τι ἰατρικοῦ πλεονεκτεῖν     ἀνδρὸς πράγματος; οὐ δῆτα.
[331]   ὀφείλοντα θεῷ θυσίας τινὰς     ἀνθρώπῳ χρήματα ἔπειτα ἐκεῖσε ἀπιέναι
[349]   καὶ ἀνέσει τῶν χορδῶν πλεονεκτεῖν     ἀξιοῦν πλέον ἔχειν; οὐκ ἔμοιγε.
[333]   ὅταν δέῃ ἀργυρίου κοινῇ πρίασθαι     ἀποδόσθαι ἵππον· τότε (δέ, ὡς
[336]   ἐγνωκὼς τοῦτο, ὅτι ῥᾷον ἐρωτᾶν     ἀποκρίνεσθαι, ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ἀπόκριναι
[337]   δὲ καὶ πάντα μᾶλλον ποιήσοις     ἀποκρινοῖο, εἴ τίς τί σε
[347]   ὑπάρχειν τοῖς μέλλουσιν ἐθελήσειν ἄρχειν,     ἀργύριον τιμήν, ζημίαν
[352]   μόνῳ ἐκείνῳ ποιῇ τις     ἄριστα; οὐ μανθάνω, ἔφη. ἀλλ'
[340]   δημιουργός· ὥστε δημιουργὸς σοφὸς     ἄρχων οὐδεὶς ἁμαρτάνει τότε ὅταν
[345]   μέλλοντα ἑστιάσεσθαι, πρὸς τὴν εὐωχίαν,     αὖ πρὸς τὸ (ἀποδόσθαι, ὥσπερ
[342]   τοιαύτης, καὶ τοῦτ' ἔστιν ἀπέραντον;  (ἢ   αὐτὴ αὑτῇ τὸ συμφέρον σκέψεται;
[335]   τις αὐτὸ φῇ Σιμωνίδην     Βίαντα Πιττακὸν εἰρηκέναι
[345]   ἂν εἴπῃς, ἔμμενε τούτοις,     ἐὰν μετατιθῇ, φανερῶς μετατίθεσο καὶ
[346]   τὴν κυβερνητικὴν τὴν αὐτὴν καλεῖς;     ἐάνπερ βούλῃ ἀκριβῶς διορίζειν, ὥσπερ
[335]   εἰς τὴν τῶν κυνῶν ἀρετήν,     εἰς τὴν τῶν ἵππων; εἰς
[345]   πέπεισαι, τί σοι ἔτι ποιήσω;     εἰς τὴν ψυχὴν φέρων ἐνθῶ
[336]   εἰ μὴ πρότερος ἑωράκη αὐτὸν     ἐκεῖνος ἐμέ, ἄφωνος ἂν γενέσθαι.
[342]   τέχνῃ ἄλλῳ τὸ συμφέρον ζητεῖν     ἐκείνῳ οὗ τέχνη ἐστίν, αὐτὴ
[345]   μηδενὶ ἄλλῳ τὸ βέλτιστον σκοπεῖσθαι     ἐκείνῳ, τῷ (ἀρχομένῳ τε καὶ
[330]   ὧν κέκτησαι τὰ πλείω παρέλαβες     ἐπεκτήσω; (ποῖ' ἐπεκτησάμην, ἔφη,
[354]   ἔχων αὐτὸ οὐκ εὐδαίμων ἐστὶν     εὐδαίμων.
[345]   οὐ δήπου ἄλλου του μέλει     ἐφ' τέτακται, ὅπως τούτῳ
[347]   ἄρχειν, ἀργύριον τιμήν,     ζημίαν ἐὰν μὴ ἄρχῃ. πῶς
[331]   ψεύσασθαι, μηδ' αὖ ὀφείλοντα     θεῷ θυσίας τινὰς ἀνθρώπῳ
[336]   εἶναι Περδίκκου Ξέρξου     Ἰσμηνίου τοῦ Θηβαίου τινος
[331]   τίς τι παρά του λάβῃ,     καὶ αὐτὰ ταῦτα ἔστιν ἐνίοτε
[335]   δικαιοσύνῃ δὴ οἱ δίκαιοι ἀδίκους;     καὶ (συλλήβδην ἀρετῇ οἱ ἀγαθοὶ
[330]   ὑπὸ τῆς τοῦ γήρως ἀσθενείας     καὶ ὥσπερ ἤδη ἐγγυτέρω ὢν
[353]   ἂν μόνον τι     κάλλιστα τῶν ἄλλων ἀπεργάζηται. ἀλλά,
[351]   πόλιν στρατόπεδον λῃστὰς     κλέπτας ἄλλο τι ἔθνος,
[333]   τὴν δικαιοσύνην πρὸς τίνος χρείαν     κτῆσιν ἐν εἰρήνῃ φαίης ἂν
[350]   ὅσα ἄλλος ἐπιστήμων πράττειν     λέγειν, καὶ οὐ ταὐτὰ τῷ
[351]   ἂν πόλιν στρατόπεδον     λῃστὰς κλέπτας ἄλλο
[340]   κατ' αὐτὸ τοῦτο ἐξαμαρτάνει;     λογιστικόν, ὃς ἂν ἐν λογισμῷ
[344]   ἔχεις ἀπιέναι πρὶν διδάξαι ἱκανῶς     μαθεῖν εἴτε οὕτως εἴτε ἄλλως
[327]   τοίνυν τούτων, ἔφη, κρείττους γένεσθε     μένετ' αὐτοῦ. οὐκοῦν, ἦν δ'
[339]   λέγεις· εἰ δὲ ἀληθὲς     μή, πειράσομαι μαθεῖν. τὸ συμφέρον
[353]   ἑκάστου εἴη ἔργον ἂν     μόνον τι κάλλιστα τῶν
[352]   ἄλλου ὁτουοῦν ἔργον, ἂν     μόνῳ ἐκείνῳ ποιῇ τις
[341]   ὀρθῶς κυβερνήτης ναυτῶν ἄρχων ἐστὶν     ναύτης; ναυτῶν ἄρχων. (οὐδὲν οἶμαι
[336]   αὐτὸ Περιάνδρου εἶναι Περδίκκου     Ξέρξου Ἰσμηνίου τοῦ Θηβαίου
[333]   ὅταν γε πλοῖον, ναυπηγὸς     κυβερνήτης; ἔοικεν. ὅταν οὖν
[333]   χρήσιμος κοινωνὸς εἰς πεττῶν θέσιν,     πεττευτικός; πεττευτικός. ἀλλ'
[339]   οὑτωσί, δίκαιον εἶναι ποιεῖν τοὐναντίον     σὺ λέγεις; τὸ γὰρ
[330]   κτήσωνται· οἱ δὲ κτησάμενοι διπλῇ     οἱ ἄλλοι ἀσπάζονται αὐτά. ὥσπερ
[339]   ἄρχοντες ἐν ταῖς πόλεσιν ἑκάσταις     οἷοί τι καὶ ἁμαρτεῖν; πάντως
[337]   τί ἄλλο, ἦν δ' ἐγώ,     ὅπερ προσήκει πάσχειν τῷ μὴ
[350]   ὁστισοῦν πλείω ἂν ἐθέλειν αἱρεῖσθαι     ὅσα ἄλλος ἐπιστήμων πράττειν
[341]   τεχνῶν ἔστιν τι συμφέρον ἄλλο     ὅτι μάλιστα τελέαν εἶναι; (πῶς
[350]   καὶ ἰσχυρὸν εἶναι τὴν ἀδικίαν.     οὐ μέμνησαι, Θρασύμαχε; μέμνημαι,
[333]   δικαιοσύνη; ~(χρήσιμον. καὶ γὰρ γεωργία·     οὔ; ναί. πρός γε καρποῦ
[341]   ἔφην, ἂν εἰπεῖν οὕτω λέγων,     οὔ; ὀρθῶς, ἔφη. ~(τί δὲ
[351]   μὴ ἀπολεῖ τὴν αὑτῆς δύναμιν,     οὐδὲν ἧττον ἕξει; μηδὲν ἧττον
[349]   πλεονεκτεῖν καὶ ἡγοῖτο δίκαιον εἶναι,     οὐκ ἂν ἡγοῖτο; ἡγοῖτ' ἄν,
[347]   οἱ ἐπιεικέστατοι, ὅταν ἐθέλωσιν ἄρχειν.     οὐκ οἶσθα ὅτι τὸ φιλότιμόν
[350]   ὅτι (δημηγορεῖν ἄν με φαίης.     οὖν ἔα με εἰπεῖν ὅσα
[342]   αὐτὴ αὑτῇ τὸ συμφέρον σκέψεται;     οὔτε αὑτῆς οὔτε ἄλλης προσδεῖται
[350]   ἀνομοίου τε καὶ ὁμοίου πλεονεκτεῖ;     οὐχ οὕτως ἔλεγες; ἔγωγε, ἔφη.
[342]   εἶναι ἄρχων ἀλλ' οὐ χρηματιστής.     οὐχ ὡμολόγηται; συνέφη. οὐκοῦν καὶ
[352]   ἔσθ' ὅτῳ ἂν ἄλλῳ ἴδοις     ὀφθαλμοῖς; οὐ δῆτα. τί δέ;
[330]   ἀλλὰ βραχεῖ γέ τινι πλείω     παρέλαβον. οὗ τοι ἕνεκα ἠρόμην,
[336]   ἔφη. οἶμαι αὐτὸ Περιάνδρου εἶναι     Περδίκκου Ξέρξου Ἰσμηνίου
[335]   φῇ Σιμωνίδην Βίαντα     Πιττακὸν εἰρηκέναι τιν' ἄλλον
[351]   χάρισαι καὶ λέγε· δοκεῖς ἂν     πόλιν στρατόπεδον λῃστὰς
[350]   δὲ ἰατρικός; ἐν τῇ ἐδωδῇ     πόσει ἐθέλειν ἄν τι ἰατρικοῦ
[350]   τι ἰατρικοῦ πλεονεκτεῖν ἀνδρὸς     πράγματος; οὐ δῆτα. μὴ ἰατρικοῦ
[350]   αἱρεῖσθαι ὅσα ἄλλος ἐπιστήμων     πράττειν λέγειν, καὶ οὐ
[341]   εἰ ἐξαρκεῖ σώματι εἶναι σώματι     προσδεῖταί τινος, εἴποιμ' ἂν ὅτι
[339]   τὸ δὲ μὴ ὀρθῶς ἀσύμφορα;     πῶς λέγεις; οὕτως. δ'
[328]   διαδώσουσιν ἀλλήλοις ἁμιλλώμενοι τοῖς ἵπποις;     πῶς λέγεις; οὕτως, ἔφη
[337]   ἕτερον εἴπω τι (τοῦ ἀληθοῦς;     πῶς λέγεις; τί ἂν αὐτῷ
[328]   ποιηταί, πότερον χαλεπὸν τοῦ βίου,     πῶς σὺ αὐτὸ ἐξαγγέλλεις. ~(ἐγώ
[328]   τίς ἐστιν, τραχεῖα καὶ χαλεπή,     ῥᾳδία καὶ εὔπορος. καὶ δὴ
[335]   σύ, ἐάν τις αὐτὸ φῇ     Σιμωνίδην Βίαντα Πιττακὸν
[344]   εἴτε οὕτως εἴτε ἄλλως (ἔχει;     σμικρὸν οἴει ἐπιχειρεῖν πρᾶγμα διορίζεσθαι
[340]   οὐκ ἔστι δημιουργός· ὥστε δημιουργὸς     σοφὸς ἄρχων οὐδεὶς ἁμαρτάνει
[351]   λέγε· δοκεῖς ἂν πόλιν     στρατόπεδον λῃστὰς κλέπτας
[346]   αὕτη γὰρ αὐτῆς δύναμις·     τὴν ἰατρικὴν σὺ καὶ τὴν
[347]   μέλλουσιν ἐθελήσειν ἄρχειν, ἀργύριον     τιμήν, ζημίαν ἐὰν μὴ
[344]   συμφέρει ἰδίᾳ αὑτῷ ἄδικον εἶναι     τὸ δίκαιον. πάντων δὲ ῥᾷστα
[340]   κρείττονος συμφέρον δίκαιον ἂν εἴη     τὸ μὴ συμφέρον. ἀλλ' ἔφη
[332]   δ' ὅς. ἄλλο δή τι     τὸ τοιοῦτον, ὡς ἔοικεν, λέγει
[338]   τὸ δίκαιον οὐκ ἄλλο τι     τὸ τοῦ κρείττονος συμφέρον. ἀλλὰ
[343]   τοὺς βουκόλους τὸ τῶν προβάτων     τὸ τῶν βοῶν ἀγαθὸν σκοπεῖν
[343]   θεραπεύειν πρὸς ἄλλο τι βλέποντας     τὸ τῶν δεσποτῶν ἀγαθὸν καὶ
[343]   ἐγώ· οὐκ ἀποκρίνεσθαι χρῆν μᾶλλον     τοιαῦτα ἐρωτᾶν; ὅτι τοί σε,
[327]   ὅσοι ἐσμέν; πῶς γὰρ οὔ;     τοίνυν τούτων, ἔφη, κρείττους γένεσθε
[341]   κρείττονα, τὸν ὡς ἔπος εἰπεῖν     τὸν ἀκριβεῖ λόγῳ, νυνδὴ
[330]   εἰσίν, οὐδὲν ἐθέλοντες ἐπαινεῖν ἀλλ'     τὸν πλοῦτον. ἀληθῆ, ἔφη, λέγεις.
[334]   καὶ οὕτως ἐροῦμεν αὐτὸ τοὐναντίον     τὸν Σιμωνίδην ἔφαμεν λέγειν. καὶ
[347]   ἀδίκου βίον φάσκων εἶναι κρείττω     τὸν τοῦ δικαίου. σὺ οὖν
[343]   ἐγώ. (ὅτι οἴει τοὺς ποιμένας     τοὺς βουκόλους τὸ τῶν προβάτων
[334]   τοὺς δοκοῦντας ἑκάστῳ χρηστοὺς εἶναι,     τοὺς ὄντας, κἂν μὴ δοκῶσι,
[343]   αὐτοὺς διὰ νυκτὸς καὶ ἡμέρας     τοῦτο, (ὅθεν αὐτοὶ ὠφελήσονται. καὶ
[345]   δὲ ἀδικεῖν τῷ λανθάνειν     τῷ διαμάχεσθαι, ὅμως ἐμέ γε
[345]   μὲν ἄδικος, δυνάσθω δὲ ἀδικεῖν     τῷ λανθάνειν τῷ διαμάχεσθαι,
[341]   ἄρτι ἔλεγες, πότερον χρηματιστής ἐστιν     τῶν καμνόντων θεραπευτής; καὶ λέγε
[337]   που ὑπὸ ὑμῶν τῶν δεινῶν     χαλεπαίνεσθαι. καὶ ὃς ἀκούσας ἀνεκάγχασέ
[335]   βλάπτειν. βλαπτόμενοι δ' ἵπποι βελτίους     χείρους γίγνονται; χείρους. ἆρα εἰς
[333]   ὅταν οὖν τί δέῃ ἀργυρίῳ     χρυσίῳ κοινῇ χρῆσθαι, δίκαιος
[331]   γὰρ μηδὲ ἄκοντά τινα ἐξαπατῆσαι     ψεύσασθαι, μηδ' αὖ ὀφείλοντα
[353]   τοιαῦτα πάντα, ἔσθ' ὅτῳ ἄλλῳ     ψυχῇ δικαίως ἂν αὐτὰ ἀποδοῖμεν
[335]   δὴ ἡμᾶς προσθεῖναι τῷ δικαίῳ     ὡς τὸ πρῶτον ἐλέγομεν, λέγοντες
[352]   δῆτα. τί δέ; ἀκούσαις ἄλλῳ     ὠσίν; οὐδαμῶς. οὐκοῦν δικαίως (ἂν)
[343]   ἡγῇ διανοεῖσθαι πρὸς τοὺς ἀρχομένους     ὥσπερ ἄν τις πρὸς πρόβατα
[340]   οὐδεὶς ἁμαρτάνει τότε ὅταν ἄρχων  ᾖ,   ἀλλὰ πᾶς γ' ἂν εἴποι
[333]   πάνυ γε. ὅταν ἄρα ἄχρηστον     ἀργύριον, τότε χρήσιμος ἐπ' αὐτῷ
[351]   δὲ δικαιοσύνη ὁμόνοιαν καὶ φιλίαν·     γάρ; ἔστω, δ' ὅς,
[332]   πού ἐστιν τοῦτο παρακατέθετο·     γάρ; ναί. ἀποδοτέον δέ γε
[352]   καὶ ἑαυτῷ καὶ τοῖς δικαίοις·     γάρ; ναί. δίκαιοι δέ γ'
[333]   ὡς ἐγὼ οἶμαι, ἱππικός.     γάρ; φαίνεται. καὶ μὴν ὅταν
[332]   τις μὴ σωφρόνως ἀπαιτοῖ; ἀληθῆ,     δ' ὅς. ἄλλο δή τι
[348]   λέγει; πῶς γὰρ οὐ βούλομαι;     δ' ὅς. ἂν μὲν τοίνυν,
[348]   οὔ. ἀλλὰ τί μήν; τοὐναντίον,     δ' ὅς. τὴν δικαιοσύνην
[351]   καὶ φιλίαν· γάρ; ἔστω,     δ' ὅς, ἵνα σοι μὴ
[337]   Σωκράτει εἰσοίσομεν. (πάνυ γε οἶμαι,     δ' ὅς· ἵνα Σωκράτης τὸ
[330]   τοῦ πολλὴν οὐσίαν κεκτῆσθαι; ὅ,     δ' ὅς, ἴσως οὐκ ἂν
[349]   οὐκ ἂν ἡγοῖτο; ἡγοῖτ' ἄν,     δ' ὅς, καὶ ἀξιοῖ, ἀλλ'
[348]   ἀποτέμνοντας λέγειν. λυσιτελεῖ μὲν οὖν,     δ' ὅς, καὶ τὰ τοιαῦτα,
[334]   ἐγώ, μεταθώμεθα; τὸν δοκοῦντά τε,     δ' ὅς, καὶ τὸν ὄντα
[335]   ἡμῖν ἐφάνη ὂν βλάπτειν. συγχωρῶ,     δ' ὅς. μαχούμεθα ἄρα, ἦν
[328]   ~(καὶ Ἀδείμαντος, ἆρά γε,     δ' ὅς, οὐδ' ἴστε ὅτι
[327]   ἀφεῖναι; καὶ δύναισθ' ἄν,     δ' ὅς, πεῖσαι μὴ ἀκούοντας;
[351]   εἰ ἀδικοῖεν ἀλλήλους; (οὐ δῆτα,     δ' ὅς. τί δ' εἰ
[331]   ὀρθῶς λέγειν περὶ δικαιοσύνης; ὅτι,     δ' ὅς, τὸ τὰ ὀφειλόμενα
[338]   σε εὖ ἐρεῖν. (ἄκουε δή,     δ' ὅς. φημὶ γὰρ ἐγὼ
[331]   γε σῶν κληρονόμος; πάνυ γε,     δ' ὃς γελάσας, καὶ ἅμα
[327]   προσέρχεται· ἀλλὰ περιμένετε. ἀλλὰ περιμενοῦμεν,     δ' ὃς Γλαύκων. (καὶ
[340]   τοῦτο ἐτίθετο. ἀλλ' οὐχ οὕτως,     δ' ὃς Πολέμαρχος, ἐλέγετο.
[342]   ἐστιν ὀρθὴ οὖσα, ἕωσπερ ἂν     ἑκάστη ἀκριβὴς ὅλη ἥπερ ἐστίν;
[327]   ὑμᾶς ὡς χρὴ ἡμᾶς ἀφεῖναι;     καὶ δύναισθ' ἄν, δ'
[348]   καλεῖς; οὔκ, ἀλλ' εὐβουλίαν, ἔφη.     καὶ φρόνιμοί σοι, Θρασύμαχε,
[341]   ἐπὶ τούτῳ παρεσκευάσθη τέχνη.     ὀρθῶς σοι δοκῶ, ἔφην, ἂν
[348]   μήν; τοὐναντίον, δ' ὅς.     τὴν δικαιοσύνην κακίαν; οὔκ, ἀλλὰ
[330]   Σώκρατες, ὅτι, ἐπειδάν τις ἐγγὺς     τοῦ οἴεσθαι τελευτήσειν, εἰσέρχεται αὐτῷ
[328]   γὰρ ἐγὼ ἔτι ἐν δυνάμει     τοῦ ῥᾳδίως πορεύεσθαι πρὸς τὸ
[351]   ἰσχυρότερον ἀδικίας, ἐπειδήπερ ἐστὶν ἀμαθία     ἀδικία οὐδεὶς ἂν ἔτι τοῦτο
[354]   αὖ ὕστερον λόγου, ὅτι λυσιτελέστερον     ἀδικία τῆς δικαιοσύνης, οὐκ ἀπεσχόμην
[333]   καὶ ἰδίᾳ· ὅταν δὲ χρῆσθαι,     ἀμπελουργική; φαίνεται. φήσεις δὲ καὶ
[332]   τῳ χρυσίον ἀποδῷ παρακαταθεμένῳ, ἐάνπερ     ἀπόδοσις (καὶ λῆψις βλαβερὰ
[353]   ἥτις, ἦν δ' ἐγώ, αὐτῶν     ἀρετή· οὐ γάρ πω τοῦτο
[351]   οὔκ; ἔφη. καὶ τοῦτό γε     ἀρίστη μάλιστα ποιήσει καὶ τελεώτατα
[338]   δέ γε τοὺς νόμους ἑκάστη     ἀρχὴ πρὸς τὸ αὑτῇ συμφέρον,
[335]   καὶ περὶ τοῦ ἐχθροῦ δὲ     αὐτὴ θέσις. φίλος μὲν δή,
[343]   πειθομένου τε καὶ ὑπηρετοῦντος βλάβη,     δὲ ἀδικία τοὐναντίον, καὶ ἄρχει
[351]   καὶ μάχας ἐν ἀλλήλοις παρέχει,     δὲ δικαιοσύνη ὁμόνοιαν καὶ φιλίαν·
[346]   καὶ μὲν οἰκοδομικὴ οἰκίαν,     δὲ μισθαρνητικὴ αὐτῇ ἑπομένη μισθόν,
[346]   μὲν ἰατρικὴ ὑγίειαν ποιεῖ,     δὲ μισθαρνητικὴ μισθόν, καὶ
[332]   τε καὶ σιτία καὶ ποτά.     δὲ τίσιν τί ἀποδιδοῦσα ὀφειλόμενον
[334]   ἔτι, ὠφελεῖν μὲν τοὺς φίλους     δικαιοσύνη, βλάπτειν δὲ τοὺς ἐχθρούς.
[333]   πάνυ γέ τι σπουδαῖον εἴη     δικαιοσύνη, εἰ πρὸς τὰ ἄχρηστα
[333]   καὶ περὶ τἆλλα δὴ πάντα     δικαιοσύνη ἑκάστου ἐν μὲν χρήσει
[334]   θ' ὅρκῳ τε. ἔοικεν οὖν     δικαιοσύνη καὶ κατὰ σὲ καὶ
[333]   ἀργύριον, τότε χρήσιμος ἐπ' αὐτῷ  (ἡ   δικαιοσύνη; κινδυνεύει. καὶ ὅταν δὴ
[336]   ἐπειδὴ δὲ οὐδὲ τοῦτο ἐφάνη     δικαιοσύνη ὂν οὐδὲ τὸ δίκαιον,
[335]   γίγνεσθαι; πάνυ μὲν οὖν. ἀλλ'     δικαιοσύνη οὐκ ἀνθρωπεία ἀρετή; καὶ
[351]   ὡς σὺ ἄρτι ἔλεγες ἔχει     δικαιοσύνη σοφία μετὰ δικαιοσύνης· εἰ
[333]   ὅταν δὴ δρέπανον δέῃ φυλάττειν,     δικαιοσύνη χρήσιμος καὶ κοινῇ καὶ
[346]   μισθωτικὴ μισθόν; αὕτη γὰρ αὐτῆς     δύναμις· τὴν ἰατρικὴν σὺ
[337]   Ἡράκλεις, ἔφη, αὕτη κείνη     εἰωθυῖα εἰρωνεία Σωκράτους, καὶ ταῦτ'
[342]   ἔφη. ~(τί δὲ δή; αὐτὴ     ἰατρική ἐστιν πονηρά, ἄλλη
[341]   ταῦτα καὶ τέχνη ἐστὶν     ἰατρικὴ νῦν ηὑρημένη, ὅτι σῶμά
[351]   τόδε περὶ αὐτοῦ σκοπῶ· πότερον     κρείττων γιγνομένη πόλις πόλεως ἄνευ
[332]   παρακαταθεμένῳ, ἐάνπερ ἀπόδοσις (καὶ     λῆψις βλαβερὰ γίγνηται, φίλοι δὲ
[353]   κακίαν δὲ ἀδικίαν; συνεχωρήσαμεν γάρ.     μὲν ἄρα δικαία ψυχὴ καὶ
[343]   καὶ ἀδικίας, ὥστε ἀγνοεῖς ὅτι     μὲν δικαιοσύνη καὶ τὸ δίκαιον
[346]   ἀλλ' εἰ δεῖ ἀκριβῶς σκοπεῖσθαι,     μὲν ἰατρικὴ ὑγίειαν ποιεῖ,
[346]   δὲ μισθαρνητικὴ μισθόν, καὶ     μὲν οἰκοδομικὴ οἰκίαν, δὲ
[332]   τοῖς ὄψοις τὰ ἡδύσματα. εἶεν·     οὖν δὴ τίσιν τί ἀποδιδοῦσα
[338]   συνεχώρησεν, (κἄπειτα, αὕτη δή, ἔφη,     Σωκράτους σοφία· αὐτὸν μὲν μὴ
[332]   αὐτὸν ἀποκρίνασθαι; δῆλον ὅτι, ἔφη,     σώμασιν φάρμακά τε καὶ σιτία
[341]   οὖν προσδεῖται. διὰ ταῦτα καὶ     τέχνη ἐστὶν ἰατρικὴ νῦν
[341]   τὰ συμφέροντα, ἐπὶ τούτῳ παρεσκευάσθη     τέχνη. ὀρθῶς σοι δοκῶ,
[341]   συμφέρον; πάνυ γε. οὐ καὶ     τέχνη, ἦν δ' ἐγώ, ἐπὶ
[332]   τις αὐτὸν ἤρετο· Σιμωνίδη,     τίσιν οὖν τί ἀποδιδοῦσα ὀφειλόμενον
[332]   καὶ προσῆκον τέχνη μαγειρικὴ καλεῖται;  (ἡ   τοῖς ὄψοις τὰ ἡδύσματα. εἶεν·
[332]   Σώκρατες, τοῖς ἔμπροσθεν εἰρημένοις,     τοῖς φίλοις τε καὶ ἐχθροῖς
[346]   ἑκάστῳ αὕτη ὠφελία ἐστίν,     τοῦ μισθοῦ λῆψις, ἀλλ' εἰ
[327]   καλὴ μὲν οὖν μοι καὶ     τῶν ἐπιχωρίων πομπὴ ἔδοξεν εἶναι,
[331]   δεδιότα, μέγα μέρος εἰς τοῦτο     τῶν χρημάτων κτῆσις συμβάλλεται. ἔχει
[346]   τῆς αὑτοῦ τέχνης ἑκάστῳ αὕτη     ὠφελία ἐστίν, τοῦ μισθοῦ
[351]   στάσεις γάρ που, Θρασύμαχε,     γε ἀδικία καὶ μίση καὶ
[352]   ὅτι ἐνῆν τις αὐτοῖς δικαιοσύνη,     αὐτοὺς ἐποίει μήτοι καὶ ἀλλήλους
[344]   ἀθλιωτάτους. ἔστιν δὲ τοῦτο τυραννίς,     οὐ κατὰ σμικρὸν τἀλλότρια καὶ
[344]   ἐπὶ τὴν τελεωτάτην ἀδικίαν ἔλθῃς,     τὸν μὲν ἀδικήσαντα εὐδαιμονέστατον ποιεῖ,
[344]   πρᾶγμα διορίζεσθαι ὅλου βίου διαγωγήν,     ἂν διαγόμενος ἕκαστος ἡμῶν λυσιτελεστάτην
[338]   Σώκρατες, καὶ ταύτῃ ὑπολαμβάνεις     ἂν κακουργήσαις μάλιστα τὸν λόγον.
[329]   ταῦτα λέγῃς, οὐκ ἀποδέχεσθαι ἀλλ'  ἡγεῖσθαί   σε ῥᾳδίως τὸ γῆρας φέρειν
[337]   εἴη ὅπως μηδὲν ἐρεῖ ὧν  ἡγεῖται   ὑπ' ἀνδρὸς οὐ φαύλου; ~ἀλλὰ
[336]   ἐγὼ ταῦτ' εἶπον, οὐκέτι ἡσυχίαν  ἦγεν,   ἀλλὰ συστρέψας ἑαυτὸν ὥσπερ θηρίον
[343]   ὡς ἀληθῶς ἄρχουσιν, ἄλλως πως  ἡγῇ   διανοεῖσθαι πρὸς τοὺς ἀρχομένους
[334]   μέν, ἔφη, οὓς ἄν τις  ἡγῆται   χρηστοὺς φιλεῖν, οὓς δ' ἂν
[349]   εἶναι, οὐκ ἂν ἡγοῖτο;  ἡγοῖτ'   ἄν, δ' ὅς, καὶ
[349]   πότερον ἀξιοῖ ἂν πλεονεκτεῖν καὶ  ἡγοῖτο   δίκαιον εἶναι, οὐκ ἂν
[349]   δίκαιον εἶναι, οὐκ ἂν  ἡγοῖτο;   ἡγοῖτ' ἄν, δ' ὅς,
[340]   τοῦ κρείττονος συμφέρον ἔλεγεν  ἡγοῖτο   κρείττων αὑτῷ συμφέρειν· τοῦτο
[338]   ἦν ἐπιθυμῶν εἰπεῖν ἵν' εὐδοκιμήσειεν,  ἡγούμενος   ἔχειν ἀπόκρισιν παγκάλην· προσεποιεῖτο δὲ
[331]   δὲ μηδὲν ἑαυτῷ ἄδικον συνειδότι  ἡδεῖα   ἐλπὶς ἀεὶ πάρεστι καὶ ἀγαθὴ
[328]   εὔπορος. καὶ δὴ καὶ σοῦ  ἡδέως   ἂν πυθοίμην ὅτι σοι φαίνεται
[346]   ἔγωγε. οὐκοῦν, Θρασύμαχε, τοῦτο  ἤδη   δῆλον, ὅτι οὐδεμία τέχνη οὐδὲ
[348]   ἑκάτεροι ἐν ἑκατέρῳ λέγομεν, καὶ  ἤδη   δικαστῶν τινων τῶν διακρινούντων δεησόμεθα·
[330]   γήρως ἀσθενείας καὶ ὥσπερ  ἤδη   ἐγγυτέρω ὢν τῶν ἐκεῖ μᾶλλόν
[328]   σοι φαίνεται τοῦτο, ἐπειδὴ ἐνταῦθα  ἤδη   εἶ τῆς ἡλικίας δὴ
[329]   ἦλθον ἡλικίας. νῦν δ' ἔγωγε  ἤδη   ἐντετύχηκα οὐχ οὕτως ἔχουσιν καὶ
[330]   δείματος μεστὸς γίγνεται καὶ ἀναλογίζεται  ἤδη   καὶ σκοπεῖ εἴ τινά τι
[348]   τίθημι. τοῦτο, ἦν δ' ἐγώ,  ἤδη   στερεώτερον, ἑταῖρε, καὶ οὐκέτι
[337]   εἰρωνεία Σωκράτους, καὶ ταῦτ' ἐγὼ  ᾔδη   τε καὶ τούτοις προύλεγον, ὅτι
[331]   τὸν λόγον· δεῖ γάρ με  ἤδη   τῶν ἱερῶν ἐπιμεληθῆναι. οὐκοῦν, ἔφη,
[337]   ἐγώ, Θρασύμαχε· εὖ οὖν  ᾔδησθα   ὅτι εἴ τινα ἔροιο ὁπόσα
[344]   πύθωνται αὐτὸν τὴν ὅλην ἀδικίαν  ἠδικηκότα·   οὐ γὰρ τὸ ποιεῖν τὰ
[330]   καὶ σκοπεῖ εἴ τινά τι  ἠδίκησεν.   μὲν οὖν εὑρίσκων ἑαυτοῦ
[348]   κακίαν; εἰκός γ' ἔφη,  ἥδιστε,   ἐπειδή γε καὶ λέγω ἀδικίαν
[328]   ἄλλαι αἱ κατὰ τὸ σῶμα  ἡδοναὶ   ἀπομαραίνονται, τοσοῦτον αὔξονται αἱ περὶ
[328]   τοὺς λόγους ἐπιθυμίαι τε καὶ  ἡδοναί.   μὴ οὖν ἄλλως ποίει, ἀλλὰ
[329]   συνιόντες, τὰς ἐν τῇ νεότητι  ἡδονὰς   ποθοῦντες καὶ ἀναμιμνῃσκόμενοι περί τε
[337]   ἐγὼ οὖν τοῦτο ἀξιῶ παθεῖν.  ἡδὺς   γὰρ εἶ, ἔφη· ἀλλὰ πρὸς
[332]   καλεῖται; (ἡ τοῖς ὄψοις τὰ  ἡδύσματα.   εἶεν· οὖν δὴ τίσιν
[331]   δ' ὃς γελάσας, καὶ ἅμα  ᾔει   πρὸς τὰ ἱερά. (λέγε δή,
[328]   δ' ἐγώ, οὕτω χρὴ ποιεῖν.  ἦιμεν   οὖν οἴκαδε εἰς τοῦ Πολεμάρχου,
[332]   ὅπερ καὶ προσήκει, κακόν τι.  ἠινίξατο   ἄρα, ἦν δ' ἐγώ, ὡς
[327]   ὀλίγῳ ὕστερον τε Πολέμαρχος  ἧκε   καὶ Ἀδείμαντος τοῦ Γλαύκωνος
[336]   ἀλλὰ συστρέψας ἑαυτὸν ὥσπερ θηρίον  ἧκεν   ἐφ' ἡμᾶς ὡς διαρπασόμενος. καὶ
[340]   μή; οὕτω σε φῶμεν λέγειν;  ἥκιστά   γε, ἔφη· ἀλλὰ κρείττω με
[348]   ἀγαθὰ διῆλθεν τῷ τοῦ ἀδίκου;  ἤκουσα,   ἔφη, ἀλλ' οὐ πείθομαι. βούλει
[348]   δικαίου ἔγωγε λυσιτελέστερον βίον εἶναι.  ~(ἤκουσας,   ἦν δ' ἐγώ, ὅσα ἄρτι
[329]   οἱ ἄλλοι πάντες ὅσοι ἐνταῦθα  ἦλθον   ἡλικίας. νῦν δ' ἔγωγε ἤδη
[329]   συνερχόμεθά τινες εἰς ταὐτὸν παραπλησίαν  ἡλικίαν   ἔχοντες, διασῴζοντες τὴν παλαιὰν παροιμίαν·
[329]   ἄλλοι πάντες ὅσοι ἐνταῦθα ἦλθον  ἡλικίας.   νῦν δ' ἔγωγε ἤδη ἐντετύχηκα
[328]   ἐπειδὴ ἐνταῦθα ἤδη εἶ τῆς  ἡλικίας   δὴ ἐπὶ γήραος οὐδῷ”
[340]   ἂν εἴποι ὅτι ἰατρὸς  ἥμαρτεν   καὶ ἄρχων ἥμαρτεν. τοιοῦτον
[340]   ἰατρὸς ἥμαρτεν καὶ ἄρχων  ἥμαρτεν.   τοιοῦτον οὖν δή σοι καὶ
[327]   ἢν πείσωμεν ὑμᾶς ὡς χρὴ  ἡμᾶς   ἀφεῖναι; καὶ δύναισθ' ἄν,
[336]   χρυσίον ἐζητοῦμεν, οὐκ ἄν ποτε  ἡμᾶς   ἑκόντας εἶναι ὑποκατακλίνεσθαι ἀλλήλοις ἐν
[327]   ἦν δ' ἐγώ. ὁρᾷς οὖν  ἡμᾶς,   ἔφη, ὅσοι ἐσμέν; πῶς γὰρ
[328]   τινὰ ὁδὸν προεληλυθότων ἣν καὶ  ἡμᾶς   ἴσως δεήσει πορεύεσθαι, ποία τίς
[345]   ἐὰν μετατιθῇ, φανερῶς μετατίθεσο καὶ  ἡμᾶς   μὴ ἐξαπάτα. νῦν δὲ ὁρᾷς,
[327]   τὸ ἄστυ. κατιδὼν οὖν πόρρωθεν  ἡμᾶς   οἴκαδε ὡρμημένους Πολέμαρχος Κεφάλου
[345]   πεῖσον οὖν, μακάριε, ἱκανῶς  ἡμᾶς   ὅτι οὐκ ὀρθῶς βουλευόμεθα δικαιοσύνην
[337]   οἶμαι οὐ δυνάμεθα· ~ἐλεεῖσθαι οὖν  ἡμᾶς   πολὺ (μᾶλλον εἰκός ἐστίν που
[335]   πονηρός. ναί. κελεύεις δὴ  ἡμᾶς   προσθεῖναι τῷ δικαίῳ ὡς
[345]   (κακῶς σοι κείσεται ὅτι ἂν  ἡμᾶς   τοσούσδε ὄντας εὐεργετήσῃς ἐγὼ γὰρ
[328]   νεανίσκοις σύνισθι καὶ δεῦρο παρ'  ἡμᾶς   φοίτα ὡς παρὰ φίλους τε
[336]   ἑαυτὸν ὥσπερ θηρίον ἧκεν ἐφ'  ἡμᾶς   ὡς διαρπασόμενος. καὶ ἐγώ τε
[328]   σὲ ἔδει δεῦρο (ἰέναι, ἀλλ'  ἡμεῖς   ἂν παρὰ σὲ ᾖμεν· νῦν
[337]   ἀποκρινεῖσθαι τὸ φαινόμενον ἑαυτῷ, ἐάντε  ἡμεῖς   ἀπαγορεύωμεν ἐάντε μή; ἄλλο τι
[348]   καὶ αὖθις οὗτος, καὶ ἄλλον  ἡμεῖς,   ἀριθμεῖν δεήσει (τἀγαθὰ καὶ μετρεῖν
[337]   Θρασύμαχε, λέγε· πάντες γὰρ  ἡμεῖς   Σωκράτει εἰσοίσομεν. (πάνυ γε οἶμαι,
[349]   τἆλλα αὐτῷ πάντα προσθήσεις ~(ἃ  ἡμεῖς   τῷ δικαίῳ προσετίθεμεν, ἐπειδή γε
[328]   ἀλλ' ἡμεῖς ἂν παρὰ σὲ  ᾖμεν·   νῦν δέ σε χρὴ πυκνότερον
[343]   ποιεῖ ἅπαντα. ~(ἐπειδὴ οὖν ἐνταῦθα  ἦμεν   τοῦ λόγου καὶ πᾶσι καταφανὲς
[343]   σκοπεῖν αὐτοὺς διὰ νυκτὸς καὶ  ἡμέρας   τοῦτο, (ὅθεν αὐτοὶ ὠφελήσονται.
[352]   δὲ ἐπὶ τὰ ἄδικα ἀδικίᾳ  ἡμιμόχθηροι   ὄντες, ἐπεὶ οἵ γε παμπόνηροι
[350]   γάρ. μὲν ἄρα δίκαιος  ἡμῖν   ἀναπέφανται ὢν ἀγαθός τε καὶ
[332]   ἰατρικὴ καλεῖται; τί ἂν οἴει  ἡμῖν   αὐτὸν ἀποκρίνασθαι; δῆλον ὅτι, ἔφη,
[344]   εἰδέναι. ἀλλ' ὠγαθέ, προθυμοῦ καὶ  ἡμῖν   ἐνδείξασθαι ~οὔτοι (κακῶς σοι κείσεται
[348]   δ' ἐγώ, Θρασύμαχε, ἀπόκριναι  ἡμῖν   ἐξ ἀρχῆς. τὴν τελέαν ἀδικίαν
[335]   ἔλεγεν· οὐδαμοῦ γὰρ δίκαιον οὐδένα  ἡμῖν   ἐφάνη ὂν βλάπτειν. συγχωρῶ,
[336]   ὑποτρέμων· Θρασύμαχε, μὴ χαλεπὸς  ἡμῖν   ἴσθι· εἰ γάρ τι ἐξαμαρτάνομεν
[328]   Σώκρατες, οὐ δὲ θαμίζεις  ἡμῖν   καταβαίνων εἰς τὸν Πειραιᾶ. χρῆν
[345]   ᾤμην ἔγωγε νυνδὴ ἀναγκαῖον εἶναι  ἡμῖν   ὁμολογεῖν πᾶσαν ἀρχήν, καθ' ὅσον
[350]   ἦν δ' ἐγώ, τοῦτο μὲν  ἡμῖν   οὕτω κείσθω, ἔφαμεν δὲ δὴ
[346]   ὠφελίαν ἑκάστη τούτων ἰδίαν τινὰ  ἡμῖν   παρέχεται ἀλλ' οὐ κοινήν, οἷον
[341]   μακάριε. ἀλλ' ἵνα μὴ αὖθις  ἡμῖν   τοιοῦτον ἐγγένηται, διόρισαι ποτέρως λέγεις
[338]   τοῦτο τὸ (σιτίον εἶναι καὶ  ἡμῖν   τοῖς ἥττοσιν ἐκείνου συμφέρον ἅμα
[350]   ἦν δ' ἐγώ, ἄδικος  ἡμῖν   τοῦ ἀνομοίου τε καὶ ὁμοίου
[344]   ἔοικας, ἦν δ' ἐγώ ἤτοι  ἡμῶν   γε οὐδὲν κήδεσθαι, οὐδέ τι
[344]   νῷ εἶχεν ἀπιέναι, ὥσπερ βαλανεὺς  ἡμῶν   καταντλήσας κατὰ τῶν ὤτων ἁθρόον
[338]   γε τοιόνδε φῄς· εἰ Πουλυδάμας  ἡμῶν   κρείττων παγκρατιαστὴς καὶ αὐτῷ
[344]   διαγωγήν, ἂν διαγόμενος ἕκαστος  ἡμῶν   λυσιτελεστάτην ζωὴν ζῴη; ἐγὼ γὰρ
[336]   Θρασύμαχος πολλάκις μὲν καὶ διαλεγομένων  ἡμῶν   μεταξὺ ὥρμα ἀντιλαμβάνεσθαι τοῦ λόγου,
[329]   παλαιὰν παροιμίαν· οἱ οὖν πλεῖστοι  ἡμῶν   ὀλοφύρονται συνιόντες, τὰς ἐν τῇ
[345]   οὖν (καὶ ἕτερος ἴσως τις  ἡμῶν   πέπονθεν, οὐ μόνος ἐγώ· πεῖσον
[327]   ἐγώ, ἔτι ἓν λείπεται, τὸ  ἢν   πείσωμεν ὑμᾶς ὡς χρὴ ἡμᾶς
[349]   οὐδαμῶς, ἔφη· οὐ γὰρ ἂν  ἦν   ἀστεῖος, ὥσπερ νῦν, καὶ εὐήθης.
[350]   ἄλλο βούλει; οὐδὲν μὰ Δία,  ἦν   δ' ἐγώ, ἀλλ' εἴπερ τοῦτο
[330]   ἔφη, λέγεις. (πάνυ μὲν οὖν,  ἦν   δ' ἐγώ. ἀλλά μοι ἔτι
[338]   τὸν λόγον. οὐδαμῶς, ἄριστε,  ἦν   δ' ἐγώ· ἀλλὰ σαφέστερον εἰπὲ
[349]   οὐ τὸν λόγον ἐλέγχεις; (οὐδέν,  ἦν   δ' ἐγώ. ἀλλὰ τόδε μοι
[348]   δ' ὅς. ἂν μὲν τοίνυν,  ἦν   δ' ἐγώ, ἀντικατατείναντες λέγωμεν αὐτῷ
[349]   ἔφη, μαντεύῃ. ἀλλ' οὐ μέντοι,  ἦν   δ' ἐγώ, ἀποκνητέον γε τῷ
[348]   οὖν, ἔφη. ὁποτέρως οὖν σοι,  ἦν   δ' ἐγώ, ἀρέσκει. οὕτως, ἔφη.
[353]   λέγεις ἀντὶ τῆς ὄψεως. ἥτις,  ἦν   δ' ἐγώ, αὐτῶν ἀρετή·
[334]   λόγος. τοὺς ἀδίκους ἄρα,  ἦν   δ' ἐγώ, δίκαιον βλάπτειν, τοὺς
[335]   δοκεῖ καλῶς λέγεσθαι. ἔστιν ἄρα,  ἦν   δ' ἐγώ, δικαίου ἀνδρὸς βλάπτειν
[337]   τοῦτο ἐκείνῳ. οὐδέν γε κωλύει,  ἦν   δ' ἐγώ· εἰ δ' οὖν
[332]   οἴει; ἔφη. πρὸς Διός,  ἦν   δ' ἐγώ, εἰ οὖν τις
[337]   τι ἀποκρινῇ; οὐκ ἂν θαυμάσαιμι,  ἦν   δ' ἐγώ· εἴ μοι σκεψαμένῳ
[339]   τὸ τοῦ κρείττονος συμφέρον. νῦν,  ἦν   δ' ἐγώ, ἔμαθον λέγεις·
[336]   ἀνδρός. ἀληθέστατα, ἔφη, λέγεις. εἶεν,  ἦν   δ' ἐγώ· ἐπειδὴ δὲ οὐδὲ
[341]   γε. οὐ καὶ τέχνη,  ἦν   δ' ἐγώ, ἐπὶ τούτῳ πέφυκεν,
[349]   ἂν δύναιτο. ἀλλ' οὐ τοῦτο,  ἦν   δ' ἐγώ, ἐρωτῶ, ἀλλ' εἰ
[327]   γένεσθε μένετ' αὐτοῦ. οὐκοῦν,  ἦν   δ' ἐγώ, ἔτι ἓν λείπεται,
[337]   τί ἀξιοῖς παθεῖν; τί ἄλλο,  ἦν   δ' ἐγώ, ὅπερ προσήκει
[348]   ἀλλὰ πάνυ οὕτω τίθημι. τοῦτο,  ἦν   δ' ἐγώ, ἤδη στερεώτερον,
[344]   Θρασύμαχος, τουτὶ ἄλλως ἔχειν; ἔοικας,  ἦν   δ' ἐγώ ἤτοι ἡμῶν γε
[342]   οὕτως, ἔφη, φαίνεται. (οὐκ ἄρα,  ἦν   δ' ἐγώ, ἰατρικὴ ἰατρικῇ τὸ
[349]   καὶ τοῦτ' ἔφη, εὖ. οὐκοῦν,  ἦν   δ' ἐγώ, καὶ ἔοικε τῷ
[339]   δή. σκόπει, ἔφη. ταῦτ' ἔσται,  ἦν   δ' ἐγώ. καί μοι εἰπέ·
[352]   ζῆν. σκόπει δή, ἔφη. σκοπῶ,  ἦν   δ' ἐγώ. καί μοι λέγε·
[352]   μὴ τοῖσδε ἀπέχθωμαι. ἴθι δή,  ἦν   δ' ἐγώ, καὶ τὰ λοιπά
[339]   οἶμαι ἔγωγε, ἔφη. (οἴου τοίνυν,  ἦν   δ' ἐγώ, καὶ τὸ ἀσύμφορα
[328]   ἵππων τῇ θεῷ; ἀφ' ἵππων;  ἦν   δ' ἐγώ· καινόν γε τοῦτο.
[335]   δ' ὅς. μαχούμεθα ἄρα,  ἦν   δ' ἐγώ, κοινῇ ἐγώ τε
[331]   Σώκρατες, πλοῦτον χρησιμώτατον εἶναι. (παγκάλως,  ἦν   δ' ἐγώ, λέγεις, Κέφαλε.
[338]   μηδὲ χάριν ἀποδιδόναι. ὅτι μέν,  ἦν   δ' ἐγώ, μανθάνω παρὰ τῶν
[334]   φίλον εἶναι. νῦν δὲ πῶς,  ἦν   δ' ἐγώ, μεταθώμεθα; τὸν δοκοῦντά
[345]   ἐνθῶ τὸν λόγον; μὰ Δί'  ἦν   δ' ἐγώ, μὴ σύ γε·
[350]   ἐναντίου. φαίνεται. οὐκοῦν, Θρασύμαχε,  ἦν   δ' ἐγώ, ἄδικος ἡμῖν
[350]   δὲ ἀνομοίου; ναί. ἔοικεν ἄρα,  ἦν   δ' ἐγώ, μὲν δίκαιος
[327]   ἀπιόντες. οὐ γὰρ κακῶς δοξάζεις,  ἦν   δ' ἐγώ. ὁρᾷς οὖν ἡμᾶς,
[348]   ἔγωγε λυσιτελέστερον βίον εἶναι. ~(ἤκουσας,  ἦν   δ' ἐγώ, ὅσα ἄρτι Θρασύμαχος
[330]   παρέλαβον. οὗ τοι ἕνεκα ἠρόμην,  ἦν   δ' ἐγώ, ὅτι μοι ἔδοξας
[343]   γιγνώσκεις. ὅτι δὴ τί μάλιστα;  ἦν   δ' ἐγώ. (ὅτι οἴει τοὺς
[332]   δρᾶν, κακὸν δὲ μηδέν. μανθάνω,  ἦν   δ' ἐγώ ὅτι οὐ τὰ
[336]   κοινωνεῖν τῆς μάχης. ~(ἀλλ' οἶσθα,  ἦν   δ' ἐγώ, οὗ μοι δοκεῖ
[342]   δὲ ὡμολόγησεν, ἄλλο τι οὖν,  ἦν   δ' ἐγώ, οὐδὲ ἰατρὸς οὐδείς,
[343]   τίτθη σοι ἔστιν; τί δέ;  ἦν   δ' ἐγώ· οὐκ ἀποκρίνεσθαι χρῆν
[353]   ἑκάστου (πράγματος ἔργον εἶναι. εἶεν,  ἦν   δ' ἐγώ. οὐκοῦν καὶ ἀρετὴ
[347]   ἔγωγε, ἔφη. διὰ ταῦτα τοίνυν,  ἦν   δ' ἐγώ, οὔτε χρημάτων ἕνεκα
[328]   μενετέον εἶναι. ἀλλ' εἰ δοκεῖ,  ἦν   δ' ἐγώ, οὕτω χρὴ ποιεῖν.
[350]   καὶ κατανεύσομαι καὶ ἀνανεύσομαι. μηδαμῶς,  ἦν   δ' ἐγώ, παρά γε τὴν
[331]   ἔμοιγε καλῶς λέγειν. ἀλλὰ μέντοι,  ἦν   δ' ἐγώ, Σιμωνίδῃ γε οὐ
[350]   κακίαν τε καὶ ἀμαθίαν, εἶεν,  ἦν   δ' ἐγώ, τοῦτο μὲν ἡμῖν
[341]   οὐδὲν ὢν καὶ ταῦτα. ἅδην,  ἦν   δ' ἐγώ, τῶν τοιούτων. ἀλλ'
[347]   τοῦ δικαίου. σὺ οὖν ποτέρως,  ἦν   δ' ἐγώ, Γλαύκων, αἱρῇ;
[348]   ἀρέσκει. οὕτως, ἔφη. ἴθι δή,  ἦν   δ' ἐγώ, Θρασύμαχε, ἀπόκριναι
[341]   τοῦ κρείττονος ποιεῖν συμφέρον. εἶεν,  ἦν   δ' ἐγώ, Θρασύμαχε· δοκῶ
[354]   τοῖς Βενδιδίοις. ὑπὸ σοῦ γε,  ἦν   δ' ἐγώ, Θρασύμαχε, ἐπειδή
[337]   σε ἐρωτᾷ. σοφὸς γὰρ εἶ,  ἦν   δ' ἐγώ, Θρασύμαχε· εὖ
[351]   ἔλεγον, μετὰ ἀδικίας. πάνυ ἄγαμαι,  ἦν   δ' ἐγώ, Θρασύμαχε, ὅτι
[342]   καὶ ἀρχομένῳ. συνέφησε μόγις. οὐκοῦν,  ἦν   δ' ἐγώ, Θρασύμαχε, οὐδὲ
[345]   ἀλλ' εὖ οἶδα. τί δέ,  ἦν   δ' ἐγώ, Θρασύμαχε; τὰς
[328]   καὶ πάνυ οἰκείους. καὶ μήν,  ἦν   δ' ἐγώ, Κέφαλε, χαίρω
[330]   ἂν ἑαυτῷ γένοιτο. πότερον δέ,  ἦν   δ' ἐγώ, Κέφαλε, ὧν
[341]   δύναιο. οὐδέ γ' ἂν ἐπιχειρήσαιμι,  ἦν   δ' ἐγώ, μακάριε. ἀλλ'
[340]   ὃς Πολέμαρχος, ἐλέγετο. (οὐδέν,  ἦν   δ' ἐγώ, Πολέμαρχε, διαφέρει,
[332]   προσήκει, κακόν τι. ἠινίξατο ἄρα,  ἦν   δ' ἐγώ, ὡς ἔοικεν,
[328]   Παιανιᾶ καὶ Κλειτοφῶντα τὸν Ἀριστωνύμου·  ἦν   δ' ἔνδον καὶ πατὴρ
[338]   καὶ Θρασύμαχος φανερὸς μὲν  ἦν   ἐπιθυμῶν εἰπεῖν ἵν' εὐδοκιμήσειεν, ἡγούμενος
[351]   μανθάνω, ἔφην, ὅτι σὸς οὗτος  ἦν   λόγος. ἀλλὰ τόδε περὶ
[340]   μοι εἰπέ, Θρασύμαχε· τοῦτο  ἦν   ἐβούλου λέγειν τὸ δίκαιον,
[343]   τοῦ λόγου καὶ πᾶσι καταφανὲς  ἦν   ὅτι τοῦ δικαίου λόγος
[337]   τοιαῦτα φλυαρῇς” δῆλον οἶμαί σοι  ἦν   ὅτι οὐδεὶς ἀποκρινοῖτο τῷ οὕτως
[335]   τοῖς δὲ φίλοις ὠφελίαν, οὐκ  ἦν   σοφὸς ταῦτα εἰπών. οὐ
[353]   καὶ ἀρετή. τί δέ; ὤτων  ἦν   τι ἔργον; ναί. οὐκοῦν καὶ
[329]   τὸ αἴτιον αἰτιᾶσθαι. εἰ γὰρ  ἦν   τοῦτ' αἴτιον, κἂν ἐγὼ τὰ
[328]   καὶ πρός γε παννυχίδα ποιήσουσιν,  ἣν   ἄξιον θεάσασθαι· ἐξαναστησόμεθα γὰρ μετὰ
[347]   ἐὰν μὴ αὐτὸς ἐθέλῃ ἄρχειν·  ἣν   δείσαντές μοι φαίνονται ἄρχειν, ὅταν
[352]   οὓς ᾖσαν ἅμα ἀδικεῖν, δι'  ἣν   ἔπραξαν ἔπραξαν, ὥρμησαν δὲ
[328]   πυνθάνεσθαι, ὥσπερ τινὰ ὁδὸν προεληλυθότων  ἣν   καὶ ἡμᾶς ἴσως δεήσει πορεύεσθαι,
[327]   οὐ μέντοι ἧττον ἐφαίνετο πρέπειν  ἣν   οἱ Θρᾷκες ἔπεμπον. (προσευξάμενοι δὲ
[344]   γε αὐτὸν οἱ παρόντες, ἀλλ'  ἠνάγκασαν   ὑπομεῖναί τε καὶ παρασχεῖν τῶν
[336]   ἄφωνος ἂν γενέσθαι. νῦν δὲ  ἡνίκα   ὑπὸ τοῦ λόγου ἤρχετο ἐξαγριαίνεσθαι,
[346]   ἰδίαν ὡμολογήσαμεν εἶναι; ἔστω, ἔφη.  ἥντινα   ἄρα ὠφελίαν κοινῇ ὠφελοῦνται πάντες
[347]   μισθοὺς γιγνώσκω, τὴν δὲ ζημίαν  ἥντινα   λέγεις καὶ ὡς ἐν μισθοῦ
[342]   ἂν ἑκάστη ἀκριβὴς ὅλη  ἥπερ   ἐστίν; καὶ σκόπει ἐκείνῳ τῷ
[330]   ἑαυτῶν, καὶ κατὰ τὴν χρείαν  ᾗπερ   οἱ ἄλλοι. χαλεποὶ οὖν καὶ
[337]   μάλα σαρδάνιον καὶ εἶπεν·  Ἡράκλεις,   ἔφη, αὕτη κείνη εἰωθυῖα
[332]   ἐγώ, εἰ οὖν τις αὐτὸν  ἤρετο·   Σιμωνίδη, τίσιν οὖν
[341]   λόγοις κακουργοῦντά σε ἐρέσθαι ὡς  ἠρόμην;   εὖ μὲν οὖν οἶδα, ἔφη.
[330]   παρέλαβον. οὗ τοι ἕνεκα  ἠρόμην,   ἦν δ' ἐγώ, ὅτι μοι
[327]   καὶ ἐγὼ μετεστράφην τε καὶ  ἠρόμην   ὅπου αὐτὸς εἴη. οὗτος, ἔφη,
[336]   δὲ ἡνίκα ὑπὸ τοῦ λόγου  ἤρχετο   ἐξαγριαίνεσθαι, προσέβλεψα αὐτὸν πρότερος, (ὥστε
[353]   ἄμεινον ἂν μάθοις ἄρτι  ἠρώτων,   πυνθανόμενος εἰ οὐ τοῦτο ἑκάστου
[341]   ἀλλ' οὐ μὴ οἷός τ'  ᾖς.   (οἴει γὰρ ἄν με, εἶπον,
[352]   ἀλλήλους γε καὶ ἐφ' οὓς  ᾖσαν   ἅμα ἀδικεῖν, δι' ἣν ἔπραξαν
[328]   οὖν με ἰδὼν Κέφαλος  ἠσπάζετό   τε καὶ εἶπεν· Σώκρατες,
[336]   καὶ ἐγὼ ταῦτ' εἶπον, οὐκέτι  ἡσυχίαν   ἦγεν, ἀλλὰ συστρέψας ἑαυτὸν ὥσπερ
[342]   δεῖ ἑκάστῃ τέχνῃ ἄλλης τέχνης  ἥτις   αὐτῇ τὸ συμφέρον σκέψεται, καὶ
[353]   ἴσως λέγεις ἀντὶ τῆς ὄψεως.  ἥτις,   ἦν δ' ἐγώ, αὐτῶν
[344]   ἔχειν; ἔοικας, ἦν δ' ἐγώ  ἤτοι   ἡμῶν γε οὐδὲν κήδεσθαι, οὐδέ
[330]   μὴ ἀληθεῖς ὦσιν· καὶ αὐτός  ἤτοι   ὑπὸ τῆς τοῦ γήρως ἀσθενείας
[351]   τὴν αὑτῆς δύναμιν, οὐδὲν  ἧττον   ἕξει; μηδὲν ἧττον ἐχέτω, ἔφη.
[327]   πομπὴ ἔδοξεν εἶναι, οὐ μέντοι  ἧττον   ἐφαίνετο πρέπειν ἣν οἱ Θρᾷκες
[351]   οὐδὲν ἧττον ἕξει; μηδὲν  ἧττον   ἐχέτω, ἔφη. οὐκοῦν τοιάνδε τινὰ
[329]   ἐκεῖνος εἰπεῖν, καὶ νῦν οὐχ  ἧττον.   παντάπασι γὰρ τῶν γε τοιούτων
[337]   φαίνεται δὲ τῷ ἐρωτηθέντι τοιοῦτον,  ἧττόν   τι αὐτὸν οἴει ἀποκρινεῖσθαι τὸ
[340]   συμφέρειν· τοῦτο ποιητέον εἶναι τῷ  ἥττονι,   καὶ τὸ δίκαιον τοῦτο ἐτίθετο.
[341]   κρείττονος ὄντος δίκαιον ἔσται τῷ  ἥττονι   ποιεῖν. τὸν τῷ ἀκριβεστάτῳ, ἔφη,
[346]   καὶ ἐπιτάττει, τὸ ἐκείνου συμφέρον  ἥττονος   ὄντος σκοποῦσα, ἀλλ' οὐ τὸ
[342]   οὐδ' ἐπιτάττει, ἀλλὰ τὸ τοῦ  ἥττονός   τε καὶ ἀρχομένου (ὑπὸ ἑαυτῆς.
[338]   (σιτίον εἶναι καὶ ἡμῖν τοῖς  ἥττοσιν   ἐκείνου συμφέρον ἅμα καὶ δίκαιον.
[339]   κρείττονος ἀσύμφορον δήπου προστάττεται τοῖς  ἥττοσιν   ποιεῖν. ~(ναὶ μὰ Δί' ἔφη,
[340]   τὰ αὑτοῖς ἀσύμφορα κελεύειν τοὺς  ἥττους   τε καὶ ἀρχομένους ποιεῖν. ἐκ
[341]   τέχνη ἐστὶν ἰατρικὴ νῦν  ηὑρημένη,   ὅτι σῶμά ἐστιν πονηρὸν καὶ




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 22/11/2005