HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, La République, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique)


δ  =  161 formes différentes pour 737 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Pages
[344]   τὸ δίκαιον τυγχάνει ὄν, τὸ  δ'   ἄδικον ἑαυτῷ λυσιτελοῦν τε καὶ
[354]   μὲν δίκαιος ἄρα εὐδαίμων,  δ'   ἄδικος ἄθλιος. ἔστω, ἔφη. ἀλλὰ
[339]   πῶς λέγεις; οὕτως.  δ'   ἂν θῶνται ποιητέον τοῖς ἀρχομένοις,
[334]   τις ἡγῆται χρηστοὺς φιλεῖν, οὓς  δ'   ἂν πονηροὺς μισεῖν. ἆρ' οὖν
[339]   διαμαρτάνειν τοῦ ἑαυτοῖς βελτίστου,  δ'   ἂν προστάττωσιν οἱ ἄρχοντες δίκαιον
[337]   αὐτὸς μὲν μὴ ἀποκρίνηται, ἄλλου  δ'   ἀποκρινομένου λαμβάνῃ λόγον καὶ ἐλέγχῃ.
[343]   εὐηθικῶν τε καὶ δικαίων, οἱ  δ'   ἀρχόμενοι ποιοῦσιν τὸ ἐκείνου συμφέρον
[353]   ἐκείνης εἶναι; οὐδενὶ ἄλλῳ. τί  δ'   αὖ τὸ ζῆν; οὐ ψυχῆς
[331]   ἐγώ, λέγεις, Κέφαλε. τοῦτο  δ'   αὐτό, τὴν δικαιοσύνην, πότερα τὴν
[350]   βούλει; οὐδὲν μὰ Δία, ἦν  δ'   ἐγώ, ἀλλ' εἴπερ τοῦτο ποιήσεις,
[330]   λέγεις. (πάνυ μὲν οὖν, ἦν  δ'   ἐγώ. ἀλλά μοι ἔτι τοσόνδε
[338]   λόγον. οὐδαμῶς, ἄριστε, ἦν  δ'   ἐγώ· ἀλλὰ σαφέστερον εἰπὲ τί
[349]   τὸν λόγον ἐλέγχεις; (οὐδέν, ἦν  δ'   ἐγώ. ἀλλὰ τόδε μοι πειρῶ
[348]   ὅς. ἂν μὲν τοίνυν, ἦν  δ'   ἐγώ, ἀντικατατείναντες λέγωμεν αὐτῷ λόγον
[349]   μαντεύῃ. ἀλλ' οὐ μέντοι, ἦν  δ'   ἐγώ, ἀποκνητέον γε τῷ λόγῳ
[348]   ἔφη. ὁποτέρως οὖν σοι, ἦν  δ'   ἐγώ, ἀρέσκει. οὕτως, ἔφη. ἴθι
[353]   ἀντὶ τῆς ὄψεως. ἥτις, ἦν  δ'   ἐγώ, αὐτῶν ἀρετή· οὐ
[334]   λόγος. τοὺς ἀδίκους ἄρα, ἦν  δ'   ἐγώ, δίκαιον βλάπτειν, τοὺς δὲ
[335]   καλῶς λέγεσθαι. ἔστιν ἄρα, ἦν  δ'   ἐγώ, δικαίου ἀνδρὸς βλάπτειν καὶ
[337]   ἐκείνῳ. οὐδέν γε κωλύει, ἦν  δ'   ἐγώ· εἰ δ' οὖν καὶ
[332]   ἔφη. πρὸς Διός, ἦν  δ'   ἐγώ, εἰ οὖν τις αὐτὸν
[337]   ἀποκρινῇ; οὐκ ἂν θαυμάσαιμι, ἦν  δ'   ἐγώ· εἴ μοι σκεψαμένῳ οὕτω
[339]   τοῦ κρείττονος συμφέρον. νῦν, ἦν  δ'   ἐγώ, ἔμαθον λέγεις· εἰ
[336]   ἀληθέστατα, ἔφη, λέγεις. εἶεν, ἦν  δ'   ἐγώ· ἐπειδὴ δὲ οὐδὲ τοῦτο
[341]   οὐ καὶ τέχνη, ἦν  δ'   ἐγώ, ἐπὶ τούτῳ πέφυκεν, ἐπὶ
[349]   δύναιτο. ἀλλ' οὐ τοῦτο, ἦν  δ'   ἐγώ, ἐρωτῶ, ἀλλ' εἰ τοῦ
[327]   μένετ' αὐτοῦ. οὐκοῦν, ἦν  δ'   ἐγώ, ἔτι ἓν λείπεται, τὸ
[337]   ἀξιοῖς παθεῖν; τί ἄλλο, ἦν  δ'   ἐγώ, ὅπερ προσήκει πάσχειν
[348]   πάνυ οὕτω τίθημι. τοῦτο, ἦν  δ'   ἐγώ, ἤδη στερεώτερον, ἑταῖρε,
[344]   τουτὶ ἄλλως ἔχειν; ἔοικας, ἦν  δ'   ἐγώ ἤτοι ἡμῶν γε οὐδὲν
[342]   ἔφη, φαίνεται. (οὐκ ἄρα, ἦν  δ'   ἐγώ, ἰατρικὴ ἰατρικῇ τὸ συμφέρον
[349]   τοῦτ' ἔφη, εὖ. οὐκοῦν, ἦν  δ'   ἐγώ, καὶ ἔοικε τῷ φρονίμῳ
[339]   σκόπει, ἔφη. ταῦτ' ἔσται, ἦν  δ'   ἐγώ. καί μοι εἰπέ· οὐ
[352]   σκόπει δή, ἔφη. σκοπῶ, ἦν  δ'   ἐγώ. καί μοι λέγε· δοκεῖ
[352]   τοῖσδε ἀπέχθωμαι. ἴθι δή, ἦν  δ'   ἐγώ, καὶ τὰ λοιπά μοι
[339]   ἔγωγε, ἔφη. (οἴου τοίνυν, ἦν  δ'   ἐγώ, καὶ τὸ ἀσύμφορα ποιεῖν
[328]   τῇ θεῷ; ἀφ' ἵππων; ἦν  δ'   ἐγώ· καινόν γε τοῦτο. λαμπάδια
[335]   δ' ὅς. μαχούμεθα ἄρα, ἦν  δ'   ἐγώ, κοινῇ ἐγώ τε καὶ
[331]   πλοῦτον χρησιμώτατον εἶναι. (παγκάλως, ἦν  δ'   ἐγώ, λέγεις, Κέφαλε. τοῦτο
[338]   χάριν ἀποδιδόναι. ὅτι μέν, ἦν  δ'   ἐγώ, μανθάνω παρὰ τῶν ἄλλων,
[334]   εἶναι. νῦν δὲ πῶς, ἦν  δ'   ἐγώ, μεταθώμεθα; τὸν δοκοῦντά τε,
[345]   τὸν λόγον; μὰ Δί' ἦν  δ'   ἐγώ, μὴ σύ γε· ἀλλὰ
[350]   φαίνεται. οὐκοῦν, Θρασύμαχε, ἦν  δ'   ἐγώ, ἄδικος ἡμῖν τοῦ
[350]   ἀνομοίου; ναί. ἔοικεν ἄρα, ἦν  δ'   ἐγώ, μὲν δίκαιος τῷ
[327]   οὐ γὰρ κακῶς δοξάζεις, ἦν  δ'   ἐγώ. ὁρᾷς οὖν ἡμᾶς, ἔφη,
[348]   λυσιτελέστερον βίον εἶναι. ~(ἤκουσας, ἦν  δ'   ἐγώ, ὅσα ἄρτι Θρασύμαχος ἀγαθὰ
[330]   οὗ τοι ἕνεκα ἠρόμην, ἦν  δ'   ἐγώ, ὅτι μοι ἔδοξας οὐ
[343]   ὅτι δὴ τί μάλιστα; ἦν  δ'   ἐγώ. (ὅτι οἴει τοὺς ποιμένας
[332]   κακὸν δὲ μηδέν. μανθάνω, ἦν  δ'   ἐγώ ὅτι οὐ τὰ ὀφειλόμενα
[336]   τῆς μάχης. ~(ἀλλ' οἶσθα, ἦν  δ'   ἐγώ, οὗ μοι δοκεῖ εἶναι
[342]   ὡμολόγησεν, ἄλλο τι οὖν, ἦν  δ'   ἐγώ, οὐδὲ ἰατρὸς οὐδείς, καθ'
[343]   σοι ἔστιν; τί δέ; ἦν  δ'   ἐγώ· οὐκ ἀποκρίνεσθαι χρῆν μᾶλλον
[353]   (πράγματος ἔργον εἶναι. εἶεν, ἦν  δ'   ἐγώ. οὐκοῦν καὶ ἀρετὴ δοκεῖ
[347]   ἔφη. διὰ ταῦτα τοίνυν, ἦν  δ'   ἐγώ, οὔτε χρημάτων ἕνεκα ἐθέλουσιν
[328]   εἶναι. ἀλλ' εἰ δοκεῖ, ἦν  δ'   ἐγώ, οὕτω χρὴ ποιεῖν. ἦιμεν
[350]   κατανεύσομαι καὶ ἀνανεύσομαι. μηδαμῶς, ἦν  δ'   ἐγώ, παρά γε τὴν σαυτοῦ
[331]   καλῶς λέγειν. ἀλλὰ μέντοι, ἦν  δ'   ἐγώ, Σιμωνίδῃ γε οὐ ῥᾴδιον
[350]   τε καὶ ἀμαθίαν, εἶεν, ἦν  δ'   ἐγώ, τοῦτο μὲν ἡμῖν οὕτω
[341]   ὢν καὶ ταῦτα. ἅδην, ἦν  δ'   ἐγώ, τῶν τοιούτων. ἀλλ' εἰπέ
[347]   δικαίου. σὺ οὖν ποτέρως, ἦν  δ'   ἐγώ, Γλαύκων, αἱρῇ; καὶ
[348]   οὕτως, ἔφη. ἴθι δή, ἦν  δ'   ἐγώ, Θρασύμαχε, ἀπόκριναι ἡμῖν
[341]   κρείττονος ποιεῖν συμφέρον. εἶεν, ἦν  δ'   ἐγώ, Θρασύμαχε· δοκῶ σοι
[354]   Βενδιδίοις. ὑπὸ σοῦ γε, ἦν  δ'   ἐγώ, Θρασύμαχε, ἐπειδή μοι
[337]   ἐρωτᾷ. σοφὸς γὰρ εἶ, ἦν  δ'   ἐγώ, Θρασύμαχε· εὖ οὖν
[351]   μετὰ ἀδικίας. πάνυ ἄγαμαι, ἦν  δ'   ἐγώ, Θρασύμαχε, ὅτι οὐκ
[342]   ἀρχομένῳ. συνέφησε μόγις. οὐκοῦν, ἦν  δ'   ἐγώ, Θρασύμαχε, οὐδὲ ἄλλος
[345]   εὖ οἶδα. τί δέ, ἦν  δ'   ἐγώ, Θρασύμαχε; τὰς ἄλλας
[328]   πάνυ οἰκείους. καὶ μήν, ἦν  δ'   ἐγώ, Κέφαλε, χαίρω γε
[330]   ἑαυτῷ γένοιτο. πότερον δέ, ἦν  δ'   ἐγώ, Κέφαλε, ὧν κέκτησαι
[341]   οὐδέ γ' ἂν ἐπιχειρήσαιμι, ἦν  δ'   ἐγώ, μακάριε. ἀλλ' ἵνα
[340]   Πολέμαρχος, ἐλέγετο. (οὐδέν, ἦν  δ'   ἐγώ, Πολέμαρχε, διαφέρει, ἀλλ'
[332]   κακόν τι. ἠινίξατο ἄρα, ἦν  δ'   ἐγώ, ὡς ἔοικεν, Σιμωνίδης
[329]   ὅσοι ἐνταῦθα ἦλθον ἡλικίας. νῦν  δ'   ἔγωγε ἤδη ἐντετύχηκα οὐχ οὕτως
[351]   δῆτα, δ' ὅς. τί  δ'   εἰ μὴ ἀδικοῖεν; οὐ μᾶλλον;
[336]   Πολέμαρχος δείσαντες διεπτοήθημεν·  δ'   εἰς τὸ μέσον φθεγξάμενος, τίς,
[343]   τῶν ἴσων πλέον εἰσφέρει,  δ'   ἔλαττον, ὅταν τε λήψεις, (ὁ
[328]   καὶ Κλειτοφῶντα τὸν Ἀριστωνύμου· ἦν  δ'   ἔνδον καὶ πατὴρ
[352]   δοκεῖ, ἐξ ὧν εἰρήκαμεν· ὅμως  δ'   ἔτι βέλτιον σκεπτέον. οὐ γὰρ
[352]   τὸ στασιάζειν καὶ διαφέρεσθαι, ἔτι  δ'   ἐχθρὸν εἶναι ἑαυτῷ τε καὶ
[335]   ἀγαθὸν ὄντα εὖ ποιεῖν, τὸν  δ'   ἐχθρὸν κακὸν ὄντα βλάπτειν; (πάνυ
[335]   μὲν φίλον εὖ ποιεῖν, τὸν  δ'   ἐχθρὸν κακῶς· νῦν πρὸς τούτῳ
[336]   τοὺς μὲν φίλους ὠφελεῖν, τοὺς  δ'   ἐχθροὺς βλάπτειν; τίνος; ἔφη. οἶμαι
[334]   πονηροὶ γὰρ αὐτοῖς εἰσιν τοὺς  δ'   ἐχθροὺς ὠφελεῖν ἀγαθοὶ γάρ· καὶ
[335]   καὶ ἐχθροὺς δεῖ βλάπτειν. βλαπτόμενοι  δ'   ἵπποι βελτίους χείρους γίγνονται;
[340]   ἐξήμαρτεν καὶ γραμματιστής· τὸ  δ'   οἶμαι ἕκαστος τούτων, καθ' ὅσον
[332]   μὴ σωφρόνως ἀπαιτοῖ; ἀληθῆ,  δ'   ὅς. ἄλλο δή τι
[348]   πῶς γὰρ οὐ βούλομαι;  δ'   ὅς. ἂν μὲν τοίνυν, ἦν
[348]   ἀλλὰ τί μήν; τοὐναντίον,  δ'   ὅς. τὴν δικαιοσύνην κακίαν;
[351]   φιλίαν· γάρ; ἔστω,  δ'   ὅς, ἵνα σοι μὴ διαφέρωμαι.
[337]   εἰσοίσομεν. (πάνυ γε οἶμαι,  δ'   ὅς· ἵνα Σωκράτης τὸ εἰωθὸς
[330]   πολλὴν οὐσίαν κεκτῆσθαι; ὅ,  δ'   ὅς, ἴσως οὐκ ἂν πολλοὺς
[349]   ἂν ἡγοῖτο; ἡγοῖτ' ἄν,  δ'   ὅς, καὶ ἀξιοῖ, ἀλλ' οὐκ
[348]   λέγειν. λυσιτελεῖ μὲν οὖν,  δ'   ὅς, καὶ τὰ τοιαῦτα, ἐάνπερ
[334]   μεταθώμεθα; τὸν δοκοῦντά τε,  δ'   ὅς, καὶ τὸν ὄντα χρηστὸν
[335]   ἐφάνη ὂν βλάπτειν. συγχωρῶ,  δ'   ὅς. μαχούμεθα ἄρα, ἦν δ'
[328]   Ἀδείμαντος, ἆρά γε,  δ'   ὅς, οὐδ' ἴστε ὅτι λαμπὰς
[327]   καὶ δύναισθ' ἄν,  δ'   ὅς, πεῖσαι μὴ ἀκούοντας; οὐδαμῶς,
[351]   ἀδικοῖεν ἀλλήλους; (οὐ δῆτα,  δ'   ὅς. τί δ' εἰ μὴ
[331]   λέγειν περὶ δικαιοσύνης; ὅτι,  δ'   ὅς, τὸ τὰ ὀφειλόμενα ἑκάστῳ
[338]   εὖ ἐρεῖν. (ἄκουε δή,  δ'   ὅς. φημὶ γὰρ ἐγὼ εἶναι
[331]   σῶν κληρονόμος; πάνυ γε,  δ'   ὃς γελάσας, καὶ ἅμα ᾔει
[327]   ἀλλὰ περιμένετε. ἀλλὰ περιμενοῦμεν,  δ'   ὃς Γλαύκων. (καὶ ὀλίγῳ
[340]   ἐτίθετο. ἀλλ' οὐχ οὕτως,  δ'   ὃς Πολέμαρχος, ἐλέγετο. (οὐδέν,
[348]   λέγω ἀδικίαν μὲν λυσιτελεῖν, δικαιοσύνην  δ'   οὔ. ἀλλὰ τί μήν; τοὐναντίον,
[330]   μᾶλλόν τι καθορᾷ αὐτά ὑποψίας  δ'   οὖν καὶ δείματος μεστὸς γίγνεται
[337]   κωλύει, ἦν δ' ἐγώ· εἰ  δ'   οὖν καὶ μὴ ἔστιν ὅμοιον,
[351]   δικαιοσύνη σοφία μετὰ δικαιοσύνης· εἰ  δ'   ὡς ἐγὼ ἔλεγον, μετὰ ἀδικίας.
[344]   ἐδεόμην τε καὶ εἶπον·  δαιμόνιε   Θρασύμαχε, οἷον ἐμβαλὼν λόγον ἐν
[345]   προβάτων βέλτιστον βλέποντα ἀλλ' ὥσπερ  δαιτυμόνα   τινὰ καὶ μέλλοντα ἑστιάσεσθαι, πρὸς
[342]   ἐκείνῳ οὗ τέχνη ἐστίν, αὐτὴ  δὲ   ἀβλαβὴς καὶ ἀκέραιός ἐστιν ὀρθὴ
[353]   κακῶς ἄρχειν καὶ ἐπιμελεῖσθαι, τῇ  δὲ   ἀγαθῇ πάντα ταῦτα εὖ πράττειν.
[334]   τοὺς μὲν πονηροὺς (ὠφελεῖν, τοὺς  δὲ   ἀγαθοὺς βλάπτειν; φαίνεται. ἀλλὰ μὴν
[330]   ἐποίησε τῆς νῦν οὔσης· ἐγὼ  δὲ   ἀγαπῶ ἐὰν μὴ ἐλάττω καταλίπω
[331]   Πολέμαρχε, ἴσως γιγνώσκεις, ἐγὼ  δὲ   ἀγνοῶ· δῆλον γὰρ ὅτι οὐ
[339]   εἶναι τὸ τοῦ κρείττονος, ἐγὼ  δὲ   ἀγνοῶ, σκεπτέον δή. σκόπει, ἔφη.
[345]   ὠγαθέ, ἔστω μὲν ἄδικος, δυνάσθω  δὲ   ἀδικεῖν τῷ λανθάνειν
[344]   μὲν ἀδικήσαντα εὐδαιμονέστατον ποιεῖ, τοὺς  δὲ   ἀδικηθέντας καὶ ἀδικῆσαι οὐκ ἂν
[343]   τε καὶ ὑπηρετοῦντος βλάβη,  δὲ   ἀδικία τοὐναντίον, καὶ ἄρχει τῶν
[348]   τὴν μὲν δικαιοσύνην ἀρετήν, τὴν  δὲ   ἀδικίαν κακίαν; εἰκός γ' ἔφη,
[350]   ἀρετὴν εἶναι καὶ σοφίαν, τὴν  δὲ   ἀδικίαν κακίαν τε καὶ ἀμαθίαν,
[353]   συνεχωρήσαμεν ψυχῆς εἶναι δικαιοσύνην, κακίαν  δὲ   ἀδικίαν; συνεχωρήσαμεν γάρ. μὲν
[352]   πράττειν οἱ δίκαιοι φαίνονται, οἱ  δὲ   ἄδικοι οὐδὲ πράττειν μετ' ἀλλήλων
[350]   ἀγαθός τε καὶ σοφός,  δὲ   ἄδικος ἀμαθής τε καὶ κακός.
[349]   πλεονεκτεῖ, τοῦ δὲ ἀνομοίου,  δὲ   ἄδικος τοῦ τε ὁμοίου καὶ
[350]   τῷ σοφῷ καὶ ἀγαθῷ,  δὲ   ἄδικος τῷ κακῷ καὶ ἀμαθεῖ.
[349]   μηδὲ βούλεται δίκαιος, τοῦ  δὲ   ἀδίκου; ἀλλ' οὕτως, ἔφη, ἔχει.
[349]   οὐδὲ τῆς δικαίας, ἔφη. τοῦ  δὲ   ἀδίκου πότερον ἀξιοῖ ἂν πλεονεκτεῖν
[343]   ὑπηρετεῖν παρὰ τὸ δίκαιον· τῷ  δὲ   ἀδίκῳ πάντα τούτων τἀναντία ὑπάρχει.
[331]   ἔστιν ἐνίοτε μὲν δικαίως, ἐνίοτε  δὲ   ἀδίκως ποιεῖν; οἷον τοιόνδε λέγω·
[352]   ὀφθαλμοῖς; οὐ δῆτα. τί  δέ;   ἀκούσαις ἄλλῳ ὠσίν; οὐδαμῶς.
[340]   ἐμὲ ὑπόλαβε νυνδὴ ἀποκρίνεσθαι· τὸ  δὲ   ἀκριβέστατον ἐκεῖνο τυγχάνει ὄν, ~τὸν
[339]   ἐγώ, ἔμαθον λέγεις· εἰ  δὲ   ἀληθὲς μή, πειράσομαι μαθεῖν.
[349]   μὲν μουσικὸν δήπου φρόνιμον, τὸν  δὲ   ἄμουσον ἄφρονα. οὐκοῦν καὶ ἅπερ
[349]   μουσικὸν δέ τινα λέγεις, ἕτερον  δὲ   (ἄμουσον; ἔγωγε. πότερον φρόνιμον καὶ
[349]   πλέον ἔχειν; οὐκ ἔμοιγε. τί  δέ;   ἀμούσου; ἀνάγκη, ἔφη. ~(τί δὲ
[340]   συμφέρον (δίκαιον εἶναι ἔθετο. ταῦτα  δὲ   ἀμφότερα θέμενος ὡμολόγησεν αὖ ἐνίοτε
[351]   (ἀλλήλων πράττειν; πάνυ γε. τί  δὲ   ἂν ἐν δυοῖν ἐγγένηται; οὐ
[339]   δίκαιον φῂς εἶναι; ἔγωγε. (πότερον  δὲ   ἀναμάρτητοί εἰσιν οἱ ἄρχοντες ἐν
[350]   μὲν ἐπιστήμονος (πλεονεκτήσειεν ἄν, ὁμοίως  δὲ   ἀνεπιστήμονος; ἴσως. δὲ ἐπιστήμων
[350]   μὲν ὁμοίου οὐ πλεονεκτήσει, τοῦ  δὲ   ἀνομοίου; ναί. ἔοικεν ἄρα, ἦν
[349]   μὲν ὁμοίου οὐ πλεονεκτεῖ, τοῦ  δὲ   ἀνομοίου, δὲ ἄδικος τοῦ
[350]   ὁμοίου οὐκ ἐθελήσει πλεονεκτεῖν, τοῦ  δὲ   ἀνομοίου τε καὶ ἐναντίου. ἔοικεν,
[338]   καὶ αἱ ἄλλαι οὕτως· θέμεναι  δὲ   ἀπέφηναν τοῦτο δίκαιον τοῖς ἀρχομένοις
[338]   τυραννοῦνται, αἱ δὲ δημοκρατοῦνται, αἱ  δὲ   ἀριστοκρατοῦνται; πῶς γὰρ οὔ; οὐκοῦν
[349]   καὶ ἅπερ φρόνιμον, ἀγαθόν,  δὲ   ἄφρονα, κακόν; ναί. τί δὲ
[333]   ἐν μὲν χρήσει ἄχρηστος, ἐν  δὲ   ἀχρηστίᾳ χρήσιμος; κινδυνεύει. (οὐκ ἂν
[339]   σὺ λέγεις, ἔμοιγε δοκῶ· σκοπῶμεν  δὲ   βέλτιον. οὐχ ὡμολόγηται τοὺς ἄρχοντας
[352]   δικαίοις· γάρ; ναί. δίκαιοι  δέ   γ' εἰσίν, φίλε, καὶ
[351]   ἰσχυρότερον εἴη ἀδικία δικαιοσύνης· νῦν  δέ   γ' ἔφην, εἴπερ σοφία τε
[335]   ἀλλὰ τοῦ ἐναντίου. φαίνεται.  δέ   γε δίκαιος ἀγαθός; πάνυ γε.
[350]   οὕτως ἔλεγες; ἔγωγε, ἔφη. (ὁ  δέ   γε δίκαιος τοῦ μὲν ὁμοίου
[349]   ἀνομοίου; ἄριστα, ἔφη, εἴρηκας. ἔστιν  δέ   γε, ἔφην, φρόνιμός τε καὶ
[332]   γε ὀφείλεται αὐτοῖς, ὀφείλεται  δέ   γε οἶμαι παρά γε τοῦ
[332]   παρακατέθετο· γάρ; ναί. ἀποδοτέον  δέ   γε οὐδ' ὁπωστιοῦν τότε ὁπότε
[346]   ἐκείνου ὠφελοῦνται. ἔοικεν, ἔφη. φαμὲν  δέ   γε τὸ μισθὸν ἀρνυμένους ὠφελεῖσθαι
[338]   τὸ ἄρχον; πάνυ γε. (τίθεται  δέ   γε τοὺς νόμους ἑκάστη
[342]   οὔ; ὀρθῶς, ἔφη. ~(τί  δὲ   δή; αὐτὴ ἰατρική ἐστιν
[339]   ὅπως μὴ τοῦτο ἀποκρινοίμην πρόσεστιν  δὲ   δὴ αὐτόθι τὸ τοῦ κρείττονος.
[350]   μὲν ἡμῖν οὕτω κείσθω, ἔφαμεν  δὲ   δὴ καὶ ἰσχυρὸν εἶναι τὴν
[335]   φησίν τις δίκαιον εἶναι, τοῦτο  δὲ   δὴ νοεῖ αὐτῷ τοῖς μὲν
[349]   ἀλλ' οὕτως, ἔφη, ἔχει. τί  δὲ   δὴ ἄδικος; ἆρα ἀξιοῖ
[333]   φαίης κτῆσιν; πάνυ γε. τί  δὲ   δή; τὴν δικαιοσύνην πρὸς τίνος
[351]   τοῖς δικαίοις; ἔσονται, ἔφη. ἐὰν  δὲ   δή, θαυμάσιε, ἐν ἑνὶ
[348]   κατὰ τὰ νομιζόμενα λέγοντες· νῦν  δὲ   δῆλος εἶ ὅτι φήσεις αὐτὸ
[338]   πόλεων αἱ μὲν τυραννοῦνται, αἱ  δὲ   δημοκρατοῦνται, αἱ δὲ ἀριστοκρατοῦνται; πῶς
[336]   βουλομένων διακοῦσαι τὸν λόγον· ὡς  δὲ   διεπαυσάμεθα καὶ ἐγὼ ταῦτ' εἶπον,
[340]   ἐνίοτε ἑαυτοῖς κακὰ προστάττειν, τοῖς  δὲ   δίκαιον εἶναι ταῦτα ποιεῖν. τὸ
[339]   ἄκοντες κακὰ αὑτοῖς προστάττωσιν, τοῖς  δὲ   δίκαιον εἶναι φῇς ταῦτα ποιεῖν
[349]   καὶ ἀγαθὸς ἄδικος,  δὲ   δίκαιος οὐδέτερα; καὶ τοῦτ' ἔφη,
[349]   τῷ ἀγαθῷ ἄδικος,  δὲ   δίκαιος οὐκ ἔοικεν; πῶς γὰρ
[352]   ἄδικος, Θρασύμαχε,  δὲ   δίκαιος φίλος. εὐωχοῦ τοῦ λόγου,
[351]   μάχας ἐν ἀλλήλοις παρέχει,  δὲ   δικαιοσύνη ὁμόνοιαν καὶ φιλίαν·
[348]   τιθεῖς μέρει τὴν ἀδικίαν, τὴν  δὲ   δικαιοσύνην ἐν τοῖς ἐναντίοις. ἀλλὰ
[334]   δ' ἐγώ, δίκαιον βλάπτειν, τοὺς  δὲ   δικαίους ὠφελεῖν; οὗτος ἐκείνου καλλίων
[335]   τὸν ὄντα χρηστὸν φίλον· ~(τὸν  δὲ   δοκοῦντα μέν, ὄντα δὲ μή,
[329]   ὅσων κακῶν σφίσιν αἴτιον. ἐμοὶ  δὲ   δοκοῦσιν, Σώκρατες, οὗτοι οὐ
[338]   ἐκτίνω γὰρ ὅσην δύναμαι. δύναμαι  δὲ   ἐπαινεῖν μόνον· χρήματα γὰρ οὐκ
[352]   ἣν ἔπραξαν ἔπραξαν, ὥρμησαν  δὲ   ἐπὶ τὰ ἄδικα ἀδικίᾳ ἡμιμόχθηροι
[353]   καὶ ἔργον τι προστέτακται; ἴωμεν  δὲ   ἐπὶ τὰ αὐτὰ πάλιν· ὀφθαλμῶν,
[350]   ὁμοίως δὲ ἀνεπιστήμονος; ἴσως.  δὲ   ἐπιστήμων σοφός; φημί. δὲ
[350]   εἴπερ τοῦτο ποιήσεις, ποίει· ἐγὼ  δὲ   ἐρωτήσω. ἐρώτα δή. τοῦτο τοίνυν
[328]   γὰρ καὶ (ἑωράκη αὐτόν. καθῆστο  δὲ   ἐστεφανωμένος ἐπί τινος προσκεφαλαίου τε
[347]   γὰρ δύο μισθοὺς γιγνώσκω, τὴν  δὲ   ζημίαν ἥντινα λέγεις καὶ ὡς
[347]   ἀνάγκην περιμένειν αἰσχρὸν νενομίσθαι τῆς  δὲ   ζημίας μεγίστη τὸ ὑπὸ πονηροτέρου
[336]   διαφθείρειν τὴν εὕρεσιν αὐτοῦ, δικαιοσύνην  δὲ   ζητοῦντας, πρᾶγμα πολλῶν χρυσίων τιμιώτερον,
[335]   φίλον. καὶ περὶ τοῦ ἐχθροῦ  δὲ   αὐτὴ θέσις. φίλος μὲν
[343]   Σώκρατες, τίτθη σοι ἔστιν; τί  δέ;   ἦν δ' ἐγώ· οὐκ ἀποκρίνεσθαι
[345]   ἔφη, ἀλλ' εὖ οἶδα. τί  δέ,   ἦν δ' ἐγώ, Θρασύμαχε;
[330]   ποτ' ἂν ἑαυτῷ γένοιτο. πότερον  δέ,   ἦν δ' ἐγώ, Κέφαλε,
[336]   ἐμέ, ἄφωνος ἂν γενέσθαι. νῦν  δὲ   ἡνίκα ὑπὸ τοῦ λόγου ἤρχετο
[328]   καὶ εἶπεν· Σώκρατες, οὐ  δὲ   θαμίζεις ἡμῖν καταβαίνων εἰς τὸν
[349]   δὲ ἄφρονα, κακόν; ναί. τί  δὲ   ἰατρικόν; οὐχ οὕτως; οὕτως. δοκεῖ
[350]   δέ; ἀμούσου; ἀνάγκη, ἔφη. ~(τί  δὲ   ἰατρικός; ἐν τῇ ἐδωδῇ
[331]   τῶν χρημάτων κτῆσις συμβάλλεται. ἔχει  δὲ   καὶ ἄλλας χρείας πολλάς· ἀλλὰ
[352]   σὺ τὸ πρῶτον ἐτίθεσο· εἰ  δὲ   καὶ ἄμεινον ζῶσιν οἱ δίκαιοι
[333]   χρῆσθαι, ἀμπελουργική; φαίνεται. φήσεις  δὲ   καὶ ἀσπίδα καὶ λύραν ὅταν
[327]   ἣν οἱ Θρᾷκες ἔπεμπον. (προσευξάμενοι  δὲ   καὶ θεωρήσαντες ἀπῇμεν πρὸς τὸ
[337]   ἀποκρίνασθαι μὲν οὐκ ἐθελήσοις, εἰρωνεύσοιο  δὲ   καὶ πάντα μᾶλλον ποιήσοις
[329]   νῦν δὲ οὐδὲ ζῶντες. (ἔνιοι  δὲ   καὶ τὰς τῶν οἰκείων προπηλακίσεις
[351]   δουλοῦσθαι ἀδίκως καὶ καταδεδουλῶσθαι, πολλὰς  δὲ   καὶ ὑφ' ἑαυτῇ ἔχειν δουλωσαμένην;
[348]   που ἀρετὴν αὐτοῖν καλεῖς, τὸ  δὲ   κακίαν; πῶς γὰρ οὔ; οὐκοῦν
[334]   οἱ μὲν ἀγαθοὶ ἐχθροί, οἱ  δὲ   κακοὶ φίλοι; πάνυ γε. ἀλλ'
[350]   καὶ ἐναντίου. ἔοικεν, ἔφη.  δὲ   κακός τε καὶ ἀμαθὴς τοῦ
[353]   εὖ ἐργάσεται τὰ ἐργαζόμενα, κακίᾳ  δὲ   κακῶς. ἀληθές, ἔφη, τοῦτό γε
[330]   ἂν μὴ αὐτοὶ κτήσωνται· οἱ  δὲ   κτησάμενοι διπλῇ οἱ ἄλλοι
[341]   τῶν καμνόντων, ἔφη, θεραπευτής. τί  δὲ   κυβερνήτης; ὀρθῶς κυβερνήτης ναυτῶν
[334]   βλάπτειν δὲ τοὺς ἐχθρούς. (φίλους  δὲ   λέγεις εἶναι πότερον τοὺς δοκοῦντας
[333]   τὰ συμβόλαια, Σώκρατες. συμβόλαια  δὲ   λέγεις κοινωνήματα τι ἄλλο;
[353]   ἔργα εἶναι; πάνυ γε. ~(τί  δέ;   μαχαίρᾳ ἂν ἀμπέλου κλῆμα ἀποτέμοις
[335]   ~(τὸν δὲ δοκοῦντα μέν, ὄντα  δὲ   μή, δοκεῖν ἀλλὰ μὴ εἶναι
[349]   καὶ ἐοικέναι τοῖς τοιούτοις,  δὲ   μὴ ἐοικέναι; καλῶς. τοιοῦτος ἄρα
[329]   γῆρας μετρίως ἐστὶν ἐπίπονον· εἰ  δὲ   μή, καὶ γῆρας, Σώκρατες,
[346]   ἐκεῖνο ἐφ' τέτακται. ἐὰν  δὲ   μὴ μισθὸς αὐτῇ προσγίγνηται, ἔσθ'
[339]   συμφέροντά ἐστι τίθεσθαι ἑαυτοῖς, τὸ  δὲ   μὴ ὀρθῶς ἀσύμφορα; πῶς
[354]   μακάριός τε καὶ εὐδαίμων,  δὲ   μὴ τἀναντία. πῶς γὰρ οὔ;
[331]   ζῇ μετὰ κακῆς ἐλπίδος· ~τῷ  δὲ   μηδὲν ἑαυτῷ ἄδικον συνειδότι ἡδεῖα
[332]   ἀγαθὸν μέν τι δρᾶν, κακὸν  δὲ   μηδέν. μανθάνω, ἦν δ' ἐγώ
[346]   μὲν οἰκοδομικὴ οἰκίαν,  δὲ   μισθαρνητικὴ αὐτῇ ἑπομένη μισθόν, καὶ
[346]   μὲν ἰατρικὴ ὑγίειαν ποιεῖ,  δὲ   μισθαρνητικὴ μισθόν, καὶ μὲν
[347]   καὶ εἰς αὖθις σκεψόμεθα· πολὺ  δέ   μοι δοκεῖ μεῖζον εἶναι
[351]   σὺ ποιῶν, ἄριστε. τόδε  δέ   μοι λέγε· ἆρα εἰ τοῦτο
[338]   διδάξαι καὶ τοὺς ἄλλους. εἰπόντος  δέ   μου ταῦτα, τε Γλαύκων
[350]   πράγματος; οὐ δῆτα. μὴ ἰατρικοῦ  δέ;   ναί. περὶ πάσης δὴ ὅρα
[353]   δίκαιος ἀνὴρ εὖ βιώσεται, κακῶς  δὲ   ἄδικος. φαίνεται, ἔφη, κατὰ
[350]   τοῦτό γε οὕτως ἔχειν. τί  δὲ   ἀνεπιστήμων; οὐχὶ ὁμοίως μὲν
[332]   τῆς θαλάττης κίνδυνον; κυβερνήτης. τί  δὲ   δίκαιος; ἐν τίνι πράξει
[330]   παραλαβὼν πολλάκις τοσαύτην ἐποίησεν, Λυσανίας  δὲ   πατὴρ ἔτι ἐλάττω αὐτὴν
[335]   λόγῳ ἀγαθὸς ἔσται, ἐχθρὸς  δὲ   πονηρός. ναί. κελεύεις δὴ
[348]   ἀνθρώπων ὑφ' ἑαυτοὺς ποιεῖσθαι· σὺ  δὲ   οἴει με ἴσως τοὺς τὰ
[345]   καὶ ἡμᾶς μὴ ἐξαπάτα. νῦν  δὲ   ὁρᾷς, Θρασύμαχε ἔτι (γὰρ
[339]   οὐκ ὀρθῶς; οἶμαι ἔγωγε. τὸ  δὲ   ὀρθῶς ἆρα τὸ τὰ συμφέροντά
[338]   ἀληθῆ εἶπες, Θρασύμαχε, ὅτι  δὲ   οὔ με φῂς χάριν ἐκτίνειν,
[343]   ἐκεῖνον ποιοῦσιν ὑπηρετοῦντες (αὐτῷ, ἑαυτοὺς  δὲ   οὐδ' ὁπωστιοῦν. σκοπεῖσθαι δέ,
[329]   τότε μὲν εὖ ζῶντες, νῦν  δὲ   οὐδὲ ζῶντες. (ἔνιοι δὲ καὶ
[336]   εἶεν, ἦν δ' ἐγώ· ἐπειδὴ  δὲ   οὐδὲ τοῦτο ἐφάνη δικαιοσύνη
[348]   τὰ τοιαῦτα, ἐάνπερ λανθάνῃ· ἔστι  δὲ   οὐκ ἄξια λόγου, ἀλλ'
[350]   δὲ οὔπω, Θρασύμαχον ἐρυθριῶντα ἐπειδὴ  δὲ   οὖν διωμολογησάμεθα τὴν δικαιοσύνην ἀρετὴν
[350]   τότε καὶ εἶδον ἐγώ, πρότερον  δὲ   οὔπω, Θρασύμαχον ἐρυθριῶντα ἐπειδὴ δὲ
[353]   καὶ ἀρετή; καὶ ἀρετή. τί  δὲ   πάντων πέρι τῶν ἄλλων; οὐχ
[342]   μὲν καὶ ταῦτα τελευτῶν, ἐπεχείρει  δὲ   περὶ αὐτὰ μάχεσθαι· ἐπειδὴ δὲ
[332]   νόσον καὶ ὑγίειαν; ἰατρός. (τίς  δὲ   πλέοντας πρὸς τὸν τῆς θαλάττης
[345]   χρηματιστὴν ἀλλ' οὐ ποιμένα. τῇ  δὲ   ποιμενικῇ οὐ δήπου ἄλλου του
[330]   σφόδρα (ἀγαπᾶν τὰ χρήματα, τοῦτο  δὲ   ποιοῦσιν ὡς τὸ πολὺ οἳ
[343]   λήψεις, (ὁ μὲν οὐδέν,  δὲ   πολλὰ κερδαίνει. καὶ γὰρ ὅταν
[339]   τῆς καθεστηκυίας ἀρχῆς συμφέρον· αὕτη  δέ   που κρατεῖ, ὥστε συμβαίνει τῷ
[337]   πάσχειν τῷ μὴ εἰδότι; προσήκει  δέ   που μαθεῖν παρὰ τοῦ εἰδότος·
[338]   χρήματα γὰρ οὐκ ἔχω. ὡς  δὲ   προθύμως τοῦτο δρῶ, ἐάν τίς
[339]   ἐγὼ ὁμολογῶ τὸ δίκαιον, σὺ  δὲ   προστιθεῖς καὶ αὐτὸ φῂς εἶναι
[354]   γε εἶναι οὐ λυσιτελεῖ, εὐδαίμονα  δέ.   πῶς γὰρ οὔ; οὐδέποτ' ἄρα,
[334]   χρηστόν, τοῦτον φίλον εἶναι. νῦν  δὲ   πῶς, ἦν δ' ἐγώ, μεταθώμεθα;
[344]   εἶναι τὸ δίκαιον. πάντων  δὲ   ῥᾷστα μαθήσῃ, ἐὰν ἐπὶ τὴν
[328]   ἂν παρὰ σὲ ᾖμεν· νῦν  δέ   σε χρὴ πυκνότερον δεῦρο ἰέναι.
[333]   ἄχρηστα χρήσιμον ὂν τυγχάνει. τόδε  δὲ   σκεψώμεθα. ἆρ' οὐχ πατάξαι
[349]   περὶ τῆς ἀληθείας λέγειν. τί  δέ   σοι, ἔφη, τοῦτο διαφέρει, εἴτε
[350]   εἰ βούλει ἐρωτᾶν, ἐρώτα· ἐγὼ  δέ   σοι, ὥσπερ ταῖς γραυσὶν ταῖς
[350]   δὲ ἐπιστήμων σοφός; φημί.  δὲ   σοφὸς ἀγαθός; φημί. ἄρα
[338]   ἐμὲ εἶναι τὸν ἀποκρινόμενον. τελευτῶν  δὲ   συνεχώρησεν, (κἄπειτα, αὕτη δή, ἔφη,
[346]   οἷον ἰατρικὴ μὲν ὑγίειαν, κυβερνητικὴ  δὲ   σωτηρίαν ἐν τῷ πλεῖν, καὶ
[346]   τις μισθαρνῶν. οὐ δῆτα. τί  δέ;   τὴν ἰατρικὴν μισθαρνητικήν, ἐὰν ἰώμενός
[349]   ὥσπερ νῦν, καὶ εὐήθης. τί  δέ;   τῆς δικαίας πράξεως; οὐδὲ τῆς
[349]   ἔφη. εἶεν, Θρασύμαχε· μουσικὸν  δέ   τινα λέγεις, ἕτερον δὲ (ἄμουσον;
[339]   τοὺς μὲν ὀρθῶς τιθέασιν, τοὺς  δέ   τινας οὐκ ὀρθῶς; οἶμαι ἔγωγε.
[344]   τῶν τοιούτων κακουργημάτων καλοῦνται ἐπειδὰν  δέ   τις πρὸς τοῖς τῶν πολιτῶν
[332]   καὶ σιτία καὶ ποτά.  δὲ   τίσιν τί ἀποδιδοῦσα ὀφειλόμενον καὶ
[341]   ἐστίν, μὴ ἁμαρτάνειν, μὴ ἁμαρτάνοντα  δὲ   τὸ αὑτῷ βέλτιστον τίθεσθαι, τοῦτο
[330]   τοῖς δὴ μὴ πλουσίοις, χαλεπῶς  δὲ   τὸ γῆρας φέρουσιν, εὖ ἔχει
[332]   Σιμωνίδην; πάνυ μὲν οὖν. τί  δέ;   τοῖς ἐχθροῖς ἀποδοτέον ὅτι ἂν
[343]   δι' ἀμέλειαν μοχθηροτέρως ἔχειν, ἐκ  δὲ   τοῦ δημοσίου μηδὲν ὠφελεῖσθαι διὰ
[343]   τε καὶ ἄρχοντος συμφέρον, οἰκεία  δὲ   τοῦ πειθομένου τε καὶ ὑπηρετοῦντος
[334]   χρηστοὺς εἶναι μὴ ὄντας, πολλοὺς  δὲ   τοὐναντίον; ἁμαρτάνουσιν. τούτοις ἄρα οἱ
[345]   πολιτικῇ καὶ ἰδιωτικῇ ἀρχῇ. σὺ  δὲ   τοὺς ἄρχοντας ἐν ταῖς πόλεσιν,
[334]   τοὺς φίλους δικαιοσύνη, βλάπτειν  δὲ   τοὺς ἐχθρούς. (φίλους δὲ λέγεις
[344]   οὐκ ἂν ἐθέλοντας ἀθλιωτάτους. ἔστιν  δὲ   τοῦτο τυραννίς, οὐ κατὰ
[343]   διὰ τὸ δίκαιον εἶναι, πρὸς  δὲ   τούτοις ἀπεχθέσθαι τοῖς τε οἰκείοις
[340]   τε καὶ ἀρχομένους ποιεῖν. ἐκ  δὲ   τούτων τῶν ὁμολογιῶν οὐδὲν μᾶλλον
[338]   συμφέρον, δημοκρατία μὲν δημοκρατικούς, τυραννὶς  δὲ   τυραννικούς, καὶ αἱ ἄλλαι οὕτως·
[341]   τὸ αὑτῷ βέλτιστον τίθεσθαι, τοῦτο  δὲ   τῷ ἀρχομένῳ ποιητέον. ὥστε ὅπερ
[337]   καὶ μὴ ἔστιν ὅμοιον, φαίνεται  δὲ   τῷ ἐρωτηθέντι τοιοῦτον, ἧττόν τι
[338]   μὲν μὴ ἐθέλειν διδάσκειν, παρὰ  δὲ   τῶν ἄλλων περιιόντα μανθάνειν καὶ
[335]   παρὰ τοῦ δικαίου ἀνδρός, τοῖς  δὲ   φίλοις ὠφελίαν, οὐκ ἦν σοφὸς
[338]   ἡγούμενος ἔχειν ἀπόκρισιν παγκάλην· προσεποιεῖτο  δὲ   φιλονικεῖν πρὸς τὸ ἐμὲ εἶναι
[333]   καὶ κοινῇ καὶ ἰδίᾳ· ὅταν  δὲ   χρῆσθαι, ἀμπελουργική; φαίνεται. φήσεις
[333]   χρήσιμον εἶναι τὴν δικαιοσύνην, ὅταν  δὲ   χρῆσθαι, τὴν ὁπλιτικὴν καὶ τὴν
[335]   τῶν ἵππων ἀρετήν; ἀνάγκη. (ἀνθρώπους  δέ,   ἑταῖρε, μὴ οὕτω φῶμεν,
[343]   ἑαυτοὺς δὲ οὐδ' ὁπωστιοῦν. σκοπεῖσθαι  δέ,   εὐηθέστατε Σώκρατες, οὑτωσὶ χρή,
[345]   ἐνδέῃ τοῦ ποιμενικὴ εἶναι οὕτω  δὲ   ᾤμην ἔγωγε νυνδὴ ἀναγκαῖον εἶναι
[342]   δὲ περὶ αὐτὰ μάχεσθαι· ἐπειδὴ  δὲ   ὡμολόγησεν, ἄλλο τι οὖν, ἦν
[332]   τὸ προσῆκον ἑκάστῳ ἀποδιδόναι, τοῦτο  δὲ   ὠνόμασεν ὀφειλόμενον. ἀλλὰ τί οἴει;
[333]   πρίασθαι ἀποδόσθαι ἵππον· τότε  (δέ,   ὡς ἐγὼ οἶμαι, ἱππικός.
[332]   λῆψις βλαβερὰ γίγνηται, φίλοι  δὲ   ὦσιν τε ἀπολαμβάνων καὶ
[348]   τινων τῶν διακρινούντων δεησόμεθα· ἂν  δὲ   ὥσπερ ἄρτι ἀνομολογούμενοι πρὸς ἀλλήλους
[353]   ὀφθαλμῶν ἔστιν; καὶ ἀρετή. τί  δέ;   ὤτων ἦν τι ἔργον; ναί.
[331]   ἀνθρώπῳ χρήματα ἔπειτα ἐκεῖσε ἀπιέναι  δεδιότα,   μέγα μέρος εἰς τοῦτο
[333]   πρὸς τὸ χρῆσθαι ἀργυρίῳ, ὅταν  δέῃ   ἀργυρίου κοινῇ πρίασθαι ἀποδόσθαι
[333]   κυβερνήτης; ἔοικεν. ὅταν οὖν τί  δέῃ   ἀργυρίῳ χρυσίῳ κοινῇ χρῆσθαι,
[333]   Σώκρατες. οὐκοῦν λέγεις ὅταν μηδὲν  δέῃ   αὐτῷ χρῆσθαι ἀλλὰ κεῖσθαι; πάνυ
[333]   κινδυνεύει. καὶ ὅταν δὴ δρέπανον  δέῃ   φυλάττειν, δικαιοσύνη χρήσιμος καὶ
[333]   καὶ ἀσπίδα καὶ λύραν ὅταν  δέῃ   φυλάττειν καὶ μηδὲν χρῆσθαι, χρήσιμον
[328]   προεληλυθότων ἣν καὶ ἡμᾶς ἴσως  δεήσει   πορεύεσθαι, ποία τίς ἐστιν, τραχεῖα
[348]   οὗτος, καὶ ἄλλον ἡμεῖς, ἀριθμεῖν  δεήσει   (τἀγαθὰ καὶ μετρεῖν ὅσα ἑκάτεροι
[348]   ἤδη δικαστῶν τινων τῶν διακρινούντων  δεησόμεθα·   ἂν δὲ ὥσπερ ἄρτι ἀνομολογούμενοι
[332]   καλοῖτο; εἰ μέν τι, ἔφη,  δεῖ   ἀκολουθεῖν, Σώκρατες, τοῖς ἔμπροσθεν
[346]   τοῦ μισθοῦ λῆψις, ἀλλ' εἰ  δεῖ   ἀκριβῶς σκοπεῖσθαι, μὲν ἰατρικὴ
[335]   γε πονηρούς τε καὶ ἐχθροὺς  δεῖ   βλάπτειν. βλαπτόμενοι δ' ἵπποι βελτίους
[331]   καὶ παραδίδωμι ὑμῖν τὸν λόγον·  δεῖ   γάρ με ἤδη τῶν ἱερῶν
[347]   ἕνεκα· οὐ γάρ εἰσι φιλότιμοι.  δεῖ   δὴ (αὐτοῖς ἀνάγκην προσεῖναι καὶ
[342]   τέχνῃ ἔνι τις πονηρία, καὶ  δεῖ   ἑκάστῃ τέχνῃ ἄλλης τέχνης ἥτις
[330]   Ἅιδου, ὡς τὸν ἐνθάδε ἀδικήσαντα  δεῖ   ἐκεῖ διδόναι (δίκην, καταγελώμενοι τέως,
[342]   καὶ διὰ ταῦτα ἐπ' αὐτοῖς  δεῖ   τινος τέχνης τῆς τὸ συμφέρον
[330]   ὥσπερ οἱ παῖδες, θαμὰ ἐγειρόμενος  δειμαίνει   (καὶ ζῇ μετὰ κακῆς ἐλπίδος·
[330]   αὐτά ὑποψίας δ' οὖν καὶ  δείματος   μεστὸς γίγνεται καὶ ἀναλογίζεται ἤδη
[347]   δὴ ἕνεκα, ὡς ἔοικε, μισθὸν  δεῖν   ὑπάρχειν τοῖς μέλλουσιν ἐθελήσειν ἄρχειν,
[345]   ὡς ἀληθῶς ποιμένα οὐκέτι ᾤου  δεῖν   ὕστερον ἀκριβῶς φυλάξαι, ἀλλὰ πιαίνειν
[334]   δεινὸς φύλαξ, τούτου καὶ φὼρ  δεινός.   ἔοικεν. εἰ ἄρα δίκαιος
[334]   πάνυ γε. ὅτου τις ἄρα  δεινὸς   φύλαξ, τούτου καὶ φὼρ δεινός.
[333]   ἆρ' οὖν καὶ νόσον ὅστις  δεινὸς   φυλάξασθαι, καὶ λαθεῖν οὗτος δεινότατος
[334]   εἰ ἄρα δίκαιος ἀργύριον  δεινὸς   φυλάττειν, καὶ κλέπτειν δεινός. ὡς
[334]   ἀργύριον δεινὸς φυλάττειν, καὶ κλέπτειν  δεινός.   ὡς γοῦν λόγος, ἔφη,
[333]   δεινὸς φυλάξασθαι, καὶ λαθεῖν οὗτος  δεινότατος   ἐμποιήσας; ἔμοιγε δοκεῖ. ~(ἀλλὰ μὴν
[333]   σκεψώμεθα. ἆρ' οὐχ πατάξαι  δεινότατος   ἐν μάχῃ εἴτε πυκτικῇ εἴτε
[337]   ἐστίν που ὑπὸ ὑμῶν τῶν  δεινῶν   χαλεπαίνεσθαι. καὶ ὃς ἀκούσας
[337]   (τί οὖν, ἔφη, ἂν ἐγὼ  δείξω   ἑτέραν ἀπόκρισιν παρὰ πάσας ταύτας
[328]   θεάσασθαι· ἐξαναστησόμεθα γὰρ μετὰ τὸ  δεῖπνον   καὶ τὴν παννυχίδα θεασόμεθα. καὶ
[336]   ἐγώ τε καὶ Πολέμαρχος  δείσαντες   διεπτοήθημεν· δ' εἰς τὸ
[347]   μὴ αὐτὸς ἐθέλῃ ἄρχειν· ἣν  δείσαντές   μοι φαίνονται ἄρχειν, ὅταν ἄρχωσιν,
[340]   Κλειτοφῶν ὑπολαβών. καὶ τί, ἔφη,  δεῖται   μάρτυρος; αὐτὸς γὰρ Θρασύμαχος ὁμολογεῖ
[343]   κορυζῶντα περιορᾷ καὶ οὐκ ἀπομύττει  δεόμενον,   ὅς γε αὐτῇ οὐδὲ πρόβατα
[336]   μοι μὴ ἐρεῖς ὅτι τὸ  (δέον   ἐστὶν μηδ' ὅτι τὸ ὠφέλιμον
[330]   τοῦ οἴεσθαι τελευτήσειν, εἰσέρχεται αὐτῷ  δέος   καὶ φροντὶς περὶ ὧν ἔμπροσθεν
[329]   ὥσπερ λυττῶντά τινα καὶ ἄγριον  δεσπότην   ἀποδράς. εὖ οὖν μοι καὶ
[344]   καὶ ἰσχυρότερον καὶ ἐλευθεριώτερον καὶ  δεσποτικώτερον   ἀδικία δικαιοσύνης ἐστὶν ἱκανῶς γιγνομένη,
[343]   τι βλέποντας τὸ τῶν  δεσποτῶν   ἀγαθὸν καὶ τὸ αὑτῶν, καὶ
[329]   παντάπασιν τὸ τοῦ Σοφοκλέους γίγνεται,  (δεσποτῶν   πάνυ πολλῶν ἐστι καὶ μαινομένων
[328]   ἄστυ, οὐδὲν ἂν σὲ ἔδει  δεῦρο   (ἰέναι, ἀλλ' ἡμεῖς ἂν παρὰ
[328]   νῦν δέ σε χρὴ πυκνότερον  δεῦρο   ἰέναι. ὡς εὖ ἴσθι ὅτι
[328]   τε τοῖς νεανίσκοις σύνισθι καὶ  δεῦρο   παρ' ἡμᾶς φοίτα ὡς παρὰ
[353]   ἄλλων; οὐχ οὕτω; οὕτω. Εχε  δή·   ἆρ’ ἄν ποτε ὄμματα τὸ
[342]   οὔ; ὀρθῶς, ἔφη. ~(τί δὲ  δή;   αὐτὴ ἰατρική ἐστιν πονηρά,
[339]   μὴ τοῦτο ἀποκρινοίμην πρόσεστιν δὲ  δὴ   αὐτόθι τὸ τοῦ κρείττονος. (σμικρά
[347]   οὐ γάρ εἰσι φιλότιμοι. δεῖ  δὴ   (αὐτοῖς ἀνάγκην προσεῖναι καὶ ζημίαν,
[333]   (ἡ δικαιοσύνη; κινδυνεύει. καὶ ὅταν  δὴ   δρέπανον δέῃ φυλάττειν, δικαιοσύνη
[344]   παρασχεῖν τῶν εἰρημένων λόγον. καὶ  δὴ   ἔγωγε καὶ αὐτὸς πάνυ ἐδεόμην
[331]   ᾔει πρὸς τὰ ἱερά. (λέγε  δή,   εἶπον ἐγώ, σὺ τοῦ
[347]   ἐπιτάττων, ἀλλὰ τῷ ἀρχομένῳ· ὧν  δὴ   ἕνεκα, ὡς ἔοικε, μισθὸν δεῖν
[328]   ἤδη εἶ τῆς ἡλικίας  δὴ   ἐπὶ γήραος οὐδῷ” φασιν εἶναι
[338]   τελευτῶν δὲ συνεχώρησεν, (κἄπειτα, αὕτη  δή,   ἔφη, Σωκράτους σοφία· αὐτὸν
[352]   ὅντινα τρόπον χρὴ ζῆν. σκόπει  δή,   ἔφη. σκοπῶ, ἦν δ' ἐγώ.
[338]   γάρ σε εὖ ἐρεῖν. (ἄκουε  δή,   δ' ὅς. φημὶ γὰρ
[335]   δὲ πονηρός. ναί. κελεύεις  δὴ   ἡμᾶς προσθεῖναι τῷ δικαίῳ
[352]   ἵνα μὴ τοῖσδε ἀπέχθωμαι. ἴθι  δή,   ἦν δ' ἐγώ, καὶ τὰ
[348]   ἐγώ, ἀρέσκει. οὕτως, ἔφη. ἴθι  δή,   ἦν δ' ἐγώ, Θρασύμαχε,
[350]   ἀμαθής τε καὶ κακός.  δὴ   Θρασύμαχος ὡμολόγησε μὲν πάντα ταῦτα,
[347]   κρείττονος συμφέρον. ἀλλὰ τοῦτο μὲν  δὴ   καὶ εἰς αὖθις σκεψόμεθα· πολὺ
[328]   τοὺς τοῦ Πολεμάρχου ἀδελφούς, καὶ  δὴ   καὶ Θρασύμαχον τὸν Καλχηδόνιον καὶ
[350]   ἡμῖν οὕτω κείσθω, ἔφαμεν δὲ  δὴ   καὶ ἰσχυρὸν εἶναι τὴν ἀδικίαν.
[330]   τοὺς παῖδας ἀγαπῶσιν, ταύτῃ τε  δὴ   καὶ οἱ χρηματισάμενοι περὶ τὰ
[352]   μετ' ἀλλήλων οἷοί (τε ἀλλὰ  δὴ   καὶ οὕς φαμεν ἐρρωμένως πώποτέ
[328]   ῥᾳδία καὶ εὔπορος. καὶ  δὴ   καὶ σοῦ ἡδέως ἂν πυθοίμην
[329]   οὕτως ἔχουσιν καὶ ἄλλοις, καὶ  δὴ   καὶ Σοφοκλεῖ ποτε τῷ ποιητῇ
[351]   εὖ γε σὺ ποιῶν· ἀλλὰ  δὴ   καὶ τόδε μοι χάρισαι καὶ
[343]   ἀγαθὸν καὶ τὸ αὑτῶν, καὶ  δὴ   καὶ τοὺς ἐν ταῖς πόλεσιν
[333]   οἰκοδομικοῦ; οὐδαμῶς. ἀλλ' εἰς τίνα  δὴ   κοινωνίαν δίκαιος ἀμείνων κοινωνὸς
[332]   ἄχρηστος. ἀληθῆ. καὶ μὴ πλέουσι  δὴ   κυβερνήτης. ναί. ἆρα καὶ τοῖς
[349]   αὐτὸς λάβῃ; ἔστι ταῦτα. ὧδε  δὴ   λέγωμεν, ἔφην· δίκαιος τοῦ
[338]   εὖ λέγειν, εὖ εἴσῃ αὐτίκα  δὴ   μάλα, ἐπειδὰν ἀποκρίνῃ· οἶμαι γάρ
[338]   ἀνδρὸς οὐ φαύλου; ~ἀλλὰ σὲ  δὴ   μᾶλλον (εἰκὸς λέγειν· σὺ γὰρ
[353]   αὐτὸν λόγον; ἔμοιγε δοκεῖ. ἴθι  δή,   μετὰ ταῦτα τόδε σκέψαι. ψυχῆς
[330]   οὔτ' ἐκεῖνος Ἀθηναῖος. καὶ τοῖς  δὴ   μὴ πλουσίοις, χαλεπῶς δὲ τὸ
[335]   τις δίκαιον εἶναι, τοῦτο δὲ  δὴ   νοεῖ αὐτῷ τοῖς μὲν ἐχθροῖς
[349]   οὕτως, ἔφη, ἔχει. τί δὲ  δὴ   ἄδικος; ἆρα ἀξιοῖ τοῦ
[335]   οὐκ ἔστιν. ἀλλὰ τῇ δικαιοσύνῃ  δὴ   οἱ δίκαιοι ἀδίκους; καὶ
[353]   θήσομεν; θήσομεν μὲν οὖν. νῦν  δὴ   οἶμαι ἄμεινον ἂν μάθοις
[352]   πάνυ γε. καὶ ἐν ἑνὶ  δὴ   οἶμαι ἐνοῦσα ταὐτὰ ταῦτα ποιήσει
[336]   ὅτι ἄκοντες ἁμαρτάνομεν. μὴ γὰρ  δὴ   οἴου, εἰ μὲν χρυσίον ἐζητοῦμεν,
[337]   πρὸς ταῦτα; εἶεν, ἔφη· ὡς  δὴ   ὅμοιον τοῦτο ἐκείνῳ. οὐδέν γε
[350]   ἰατρικοῦ δέ; ναί. περὶ πάσης  δὴ   ὅρα ἐπιστήμης τε καὶ ἀνεπιστημοσύνης
[333]   μουσικήν; ἀνάγκη. καὶ περὶ τἆλλα  δὴ   πάντα δικαιοσύνη ἑκάστου ἐν
[339]   κρείττονος, ἐγὼ δὲ ἀγνοῶ, σκεπτέον  δή.   σκόπει, ἔφη. ταῦτ' ἔσται, ἦν
[354]   Θρασύμαχε, λυσιτελέστερον ἀδικία δικαιοσύνης. ταῦτα  δή   σοι, ἔφη, Σώκρατες, εἱστιάσθω
[340]   ἄρχων ἥμαρτεν. τοιοῦτον οὖν  δή   σοι καὶ ἐμὲ ὑπόλαβε νυνδὴ
[345]   τοσούσδε ὄντας εὐεργετήσῃς ἐγὼ γὰρ  δή   σοι λέγω τό γ' ἐμόν,
[330]   διδόναι (δίκην, καταγελώμενοι τέως, τότε  δὴ   στρέφουσιν αὐτοῦ τὴν ψυχὴν μὴ
[346]   οὐ τὸ τοῦ κρείττονος. διὰ  δὴ   ταῦτα ἔγωγε, φίλε Θρασύμαχε,
[333]   κτῆσιν; πάνυ γε. τί δὲ  δή;   τὴν δικαιοσύνην πρὸς τίνος χρείαν
[332]   ἀληθῆ, δ' ὅς. ἄλλο  δή   τι τὸ τοιοῦτον, ὡς
[343]   πρόβατα οὐδὲ ποιμένα γιγνώσκεις. ὅτι  δὴ   τί μάλιστα; ἦν δ' ἐγώ.
[332]   τὰ ἡδύσματα. εἶεν· οὖν  δὴ   τίσιν τί ἀποδιδοῦσα τέχνη δικαιοσύνη
[329]   γήρως ὀδύρονται, καὶ ἐπὶ τούτῳ  δὴ   τὸ γῆρας ὑμνοῦσιν ὅσων κακῶν
[348]   καὶ δι' ἅ, εἴρηκα. φέρε  δή,   τὸ τοιόνδε περὶ αὐτῶν πῶς
[334]   οἷοι μὴ ἀδικεῖν; ἀληθῆ. κατὰ  δὴ   τὸν σὸν λόγον τοὺς μηδὲν
[335]   τοῦ ἐναντίου. πάνυ γε. οὐδὲ  δὴ   τοῦ ἀγαθοῦ βλάπτειν ἀλλὰ τοῦ
[331]   λέγει θαυμαστῶς ὡς σφόδρα. πρὸς  δὴ   τοῦτ' ἔγωγε τίθημι τὴν τῶν
[350]   ποίει· ἐγὼ δὲ ἐρωτήσω. ἐρώτα  δή.   τοῦτο τοίνυν ἐρωτῶ, ὅπερ ἄρτι,
[338]   μᾶλλον (εἰκὸς λέγειν· σὺ γὰρ  δὴ   φῂς εἰδέναι καὶ ἔχειν εἰπεῖν.
[351]   δικαίοις; ἔσονται, ἔφη. ἐὰν δὲ  δή,   θαυμάσιε, ἐν ἑνὶ ἐγγένηται
[335]   αὐτὴ θέσις. φίλος μὲν  δή,   ὡς ἔοικε, τούτῳ τῷ λόγῳ
[331]   ἴσως γιγνώσκεις, ἐγὼ δὲ ἀγνοῶ·  δῆλον   γὰρ ὅτι οὐ τοῦτο λέγει,
[339]   τοῦτο σκεπτέον εἰ ἀληθῆ λέγεις,  δῆλον.   ἐπειδὴ γὰρ συμφέρον γέ τι
[337]   ἀποδέξομαί σου ἐὰν τοιαῦτα φλυαρῇς”  δῆλον   οἶμαί σοι ἦν ὅτι οὐδεὶς
[352]   ἀλλήλων κομιδῇ ὄντες ἄδικοι, ἀλλὰ  δῆλον   ὅτι ἐνῆν τις αὐτοῖς δικαιοσύνη,
[332]   ἂν οἴει ἡμῖν αὐτὸν ἀποκρίνασθαι;  δῆλον   ὅτι, ἔφη, σώμασιν φάρμακά
[346]   κοινῇ ὠφελοῦνται πάντες οἱ δημιουργοί,  δῆλον   ὅτι κοινῇ τινι τῷ αὐτῷ
[346]   οὐκοῦν, Θρασύμαχε, τοῦτο ἤδη  δῆλον,   ὅτι οὐδεμία τέχνη οὐδὲ ἀρχὴ
[339]   γε ἴσως, ἔφη, προσθήκη. οὔπω  δῆλον   οὐδ' εἰ μεγάλη· ἀλλ' ὅτι
[348]   τὰ νομιζόμενα λέγοντες· νῦν δὲ  δῆλος   εἶ ὅτι φήσεις αὐτὸ καὶ
[350]   οὖν λέγοιμι, εὖ οἶδ' ὅτι  (δημηγορεῖν   ἄν με φαίης. οὖν
[342]   ἀρχομένῳ καὶ ἂν αὐτὸς  δημιουργῇ,   καὶ πρὸς ἐκεῖνο βλέπων καὶ
[346]   ὠφελίαν κοινῇ ὠφελοῦνται πάντες οἱ  δημιουργοί,   δῆλον ὅτι κοινῇ τινι τῷ
[346]   προσγίγνηται, ἔσθ' ὅτι ὠφελεῖται  δημιουργὸς   ἀπὸ τῆς τέχνης; οὐ φαίνεται,
[340]   οὐκ ἔστι δημιουργός· ὥστε  δημιουργὸς   σοφὸς ἄρχων οὐδεὶς
[340]   ἁμαρτάνει, ἐν οὐκ ἔστι  δημιουργός·   ὥστε δημιουργὸς σοφὸς
[346]   τὸ μισθὸν ἀρνυμένους ὠφελεῖσθαι τοὺς  δημιουργοὺς   ἀπὸ τοῦ προσχρῆσθαι τῇ μισθωτικῇ
[340]   καὶ σὺ ἀκριβολογῇ, οὐδεὶς τῶν  δημιουργῶν   ἁμαρτάνει. ἐπιλειπούσης γὰρ ἐπιστήμης
[338]   ἀρχὴ πρὸς τὸ αὑτῇ συμφέρον,  δημοκρατία   μὲν δημοκρατικούς, τυραννὶς δὲ τυραννικούς,
[338]   τὸ αὑτῇ συμφέρον, δημοκρατία μὲν  δημοκρατικούς,   τυραννὶς δὲ τυραννικούς, καὶ αἱ
[338]   αἱ μὲν τυραννοῦνται, αἱ δὲ  δημοκρατοῦνται,   αἱ δὲ ἀριστοκρατοῦνται; πῶς γὰρ
[344]   καὶ ὅσια καὶ ἴδια καὶ  δημόσια,   ἀλλὰ (συλλήβδην· ὧν ἐφ' ἑκάστῳ
[343]   μοχθηροτέρως ἔχειν, ἐκ δὲ τοῦ  δημοσίου   μηδὲν ὠφελεῖσθαι διὰ τὸ δίκαιον
[345]   ποιμένα. τῇ δὲ ποιμενικῇ οὐ  δήπου   ἄλλου του μέλει ἐφ'
[345]   αὑτῆς ὥστ' εἶναι βελτίστη ἱκανῶς  δήπου   ἐκπεπόρισται, ἕως γ' ἂν μηδὲν
[339]   τὸ γὰρ τοῦ κρείττονος ἀσύμφορον  δήπου   προστάττεται τοῖς ἥττοσιν ποιεῖν. ~(ναὶ
[349]   πότερον ἄφρονα; τὸν μὲν μουσικὸν  δήπου   φρόνιμον, τὸν δὲ ἄμουσον ἄφρονα.
[333]   κοινωνήματα τι ἄλλο; κοινωνήματα  δῆτα.   (ἆρ' οὖν δίκαιος ἀγαθὸς
[346]   καλεῖς μᾶλλον αὐτὴν ἰατρικήν; οὐ  δῆτα,   ἔφη. οὐδέ γ' οἶμαι, τὴν
[351]   δύνασθαι, εἰ ἀδικοῖεν ἀλλήλους; (οὐ  δῆτα,   δ' ὅς. τί δ'
[350]   ἀνδρὸς πράγματος; οὐ  δῆτα.   μὴ ἰατρικοῦ δέ; ναί. περὶ
[352]   ἄλλῳ ἴδοις ὀφθαλμοῖς; οὐ  δῆτα.   τί δέ; ἀκούσαις ἄλλῳ
[346]   ἐὰν ὑγιαίνῃ τις μισθαρνῶν. οὐ  δῆτα.   τί δέ; τὴν ἰατρικὴν μισθαρνητικήν,
[348]   οὖν καὶ φημί, ἔφη, καὶ  δι'   ἅ, εἴρηκα. φέρε δή, τὸ
[343]   ἄλλη ζημία, τά γε οἰκεῖα  δι'   ἀμέλειαν μοχθηροτέρως ἔχειν, ἐκ δὲ
[330]   λοιδορουμένῳ καὶ λέγοντι (ὅτι οὐ  δι'   αὑτὸν ἀλλὰ διὰ τὴν πόλιν
[354]   οὐ μέντοι καλῶς γε (εἱστίαμαι,  δι'   ἐμαυτὸν ἀλλ' οὐ διὰ σέ·
[334]   οὕτως ἔλεγες; οὐ μὰ τὸν  Δί'   ἔφη, ἀλλ' οὐκέτι οἶδα ἔγωγε
[332]   εἶναι ἀποδιδόναι. ἄλλο μέντοι νὴ  Δί'   ἔφη· τοῖς γὰρ φίλοις οἴεται
[340]   τοῖς ἥττοσιν ποιεῖν. ~(ναὶ μὰ  Δί'   ἔφη, Σώκρατες, Πολέμαρχος,
[345]   φέρων ἐνθῶ τὸν λόγον; μὰ  Δί'   ἦν δ' ἐγώ, μὴ σύ
[352]   ἐφ' οὓς ᾖσαν ἅμα ἀδικεῖν,  δι'   ἣν ἔπραξαν ἔπραξαν, ὥρμησαν
[347]   ἄρα μισθόν, ἔφην, οὐ συνιεῖς,  δι'   ὃν (ἄρχουσιν οἱ ἐπιεικέστατοι, ὅταν
[345]   ἄρχοντας, ἑκόντας οἴει ἄρχειν; μὰ  Δί'   οὔκ, ἔφη, ἀλλ' εὖ οἶδα.
[346]   ἀλλ' οὐ τὸ τοῦ κρείττονος.  διὰ   δὴ ταῦτα ἔγωγε, φίλε
[329]   ~(ἐγώ σοι, ἔφη, νὴ τὸν  Δία   ἐρῶ, Σώκρατες, οἷόν γέ
[350]   τί ἄλλο βούλει; οὐδὲν μὰ  Δία,   ἦν δ' ἐγώ, ἀλλ' εἴπερ
[343]   καὶ ἄλλο τι σκοπεῖν αὐτοὺς  διὰ   νυκτὸς καὶ ἡμέρας τοῦτο,
[354]   (εἱστίαμαι, δι' ἐμαυτὸν ἀλλ' οὐ  διὰ   σέ· ἀλλ' ὥσπερ οἱ λίχνοι
[342]   ὄψεως καὶ ὦτα ἀκοῆς καὶ  διὰ   ταῦτα ἐπ' αὐτοῖς δεῖ τινος
[341]   ὅτι παντάπασι μὲν οὖν προσδεῖται.  διὰ   ταῦτα καὶ τέχνη ἐστὶν
[347]   τε καὶ ἔστιν; ἔγωγε, ἔφη.  διὰ   ταῦτα τοίνυν, ἦν δ' ἐγώ,
[330]   (ὅτι οὐ δι' αὑτὸν ἀλλὰ  διὰ   τὴν πόλιν εὐδοκιμοῖ, ἀπεκρίνατο ὅτι
[343]   δὲ τοῦ δημοσίου μηδὲν ὠφελεῖσθαι  διὰ   τὸ δίκαιον εἶναι, πρὸς δὲ
[329]   οὐ διὰ τὸν τρόπον ἀλλὰ  διὰ   τὸ πολλὴν οὐσίαν κεκτῆσθαι· τοῖς
[352]   αὐτὸ ποιεῖν πράττειν μεθ' αὑτοῦ  διὰ   τὸ στασιάζειν καὶ διαφέρεσθαι, ἔτι
[346]   ἐάν τις κυβερνῶν ὑγιὴς γίγνηται  διὰ   τὸ συμφέρον αὐτῷ πλεῖν ἐν
[329]   ῥᾳδίως τὸ γῆρας φέρειν οὐ  διὰ   τὸν τρόπον ἀλλὰ διὰ τὸ
[328]   μάλα πρεσβύτης μοι ἔδοξεν εἶναι·  διὰ   χρόνου γὰρ καὶ (ἑωράκη αὐτόν.
[331]   δικαίως καὶ ὁσίως τὸν βίον  διαγάγῃ,   γλυκεῖά οἱ καρδίαν ἀτάλλοισα γηροτρόφος
[344]   ὅλου βίου διαγωγήν, ἂν  διαγόμενος   ἕκαστος ἡμῶν λυσιτελεστάτην ζωὴν ζῴη;
[344]   ἐπιχειρεῖν πρᾶγμα διορίζεσθαι ὅλου βίου  διαγωγήν,   ἂν διαγόμενος ἕκαστος