HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, La République, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique)


ε  =  413 formes différentes pour 1356 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Pages
[327]   ἐκέλευσε δραμόντα τὸν παῖδα περιμεῖναί     κελεῦσαι. καί μου ὄπισθεν
[345]   δικαιοσύνης κερδαλεώτερον εἶναι, οὐδ' ἐὰν  ἐᾷ   τις αὐτὴν καὶ μὴ διακωλύῃ
[350]   ἄν με φαίης. οὖν  ἔα   με εἰπεῖν ὅσα βούλομαι, ἤ,
[351]   καὶ τοῖς δικαίοις; ἔσονται, ἔφη.  ἐὰν   δὲ δή, θαυμάσιε, ἐν
[346]   ὠφελεῖ ἐκεῖνο ἐφ' τέτακται.  ἐὰν   δὲ μὴ μισθὸς αὐτῇ προσγίγνηται,
[345]   ἀδικίαν δικαιοσύνης κερδαλεώτερον εἶναι, οὐδ'  ἐὰν   ἐᾷ τις αὐτὴν καὶ μὴ
[344]   δίκαιον. πάντων δὲ ῥᾷστα μαθήσῃ,  ἐὰν   ἐπὶ τὴν τελεωτάτην ἀδικίαν ἔλθῃς,
[346]   τί δέ; τὴν ἰατρικὴν μισθαρνητικήν,  ἐὰν   ἰώμενός τις μισθαρνῇ; (οὐκ ἔφη.
[338]   οὐκ ἐπαινεῖς; ἀλλ' οὐκ ἐθελήσεις.  ἐὰν   μάθω γε πρῶτον, ἔφην, τί
[345]   ἂν εἴπῃς, ἔμμενε τούτοις,  ἐὰν   μετατιθῇ, φανερῶς μετατίθεσο καὶ ἡμᾶς
[347]   ἀργύριον τιμήν, ζημίαν  ἐὰν   μὴ ἄρχῃ. πῶς τοῦτο λέγεις,
[347]   μεγίστη τὸ ὑπὸ πονηροτέρου ἄρχεσθαι,  ἐὰν   μὴ αὐτὸς ἐθέλῃ ἄρχειν· ἣν
[330]   νῦν οὔσης· ἐγὼ δὲ ἀγαπῶ  ἐὰν   μὴ ἐλάττω καταλίπω τούτοισιν, ἀλλὰ
[340]   Σώκρατες, Πολέμαρχος, σαφέστατά γε.  ἐὰν   σύ γ' ἔφη, αὐτῷ μαρτυρήσῃς,
[335]   κοινῇ ἐγώ τε καὶ σύ,  ἐάν   τις αὐτὸ φῇ Σιμωνίδην
[346]   ὥσπερ ὑπέθου, οὐδέν τι μᾶλλον,  ἐάν   τις κυβερνῶν ὑγιὴς γίγνηται διὰ
[338]   ὡς δὲ προθύμως τοῦτο δρῶ,  ἐάν   τίς μοι δοκῇ εὖ λέγειν,
[337]   τρία· ὡς οὐκ ἀποδέξομαί σου  ἐὰν   τοιαῦτα φλυαρῇς” δῆλον οἶμαί σοι
[346]   οὐδέ γ' οἶμαι, τὴν μισθωτικήν,  ἐὰν   ὑγιαίνῃ τις μισθαρνῶν. οὐ δῆτα.
[336]   λέγῃς· ὡς ἐγὼ οὐκ ἀποδέξομαι  ἐὰν   ὕθλους τοιούτους λέγῃς. καὶ ἐγὼ
[346]   κυβερνητικὴν τὴν αὐτὴν καλεῖς;  ἐάνπερ   βούλῃ ἀκριβῶς διορίζειν, ὥσπερ ὑπέθου,
[332]   ἄν τῳ χρυσίον ἀποδῷ παρακαταθεμένῳ,  ἐάνπερ   ἀπόδοσις (καὶ λῆψις
[348]   δ' ὅς, καὶ τὰ τοιαῦτα,  ἐάνπερ   λανθάνῃ· ἔστι δὲ οὐκ ἄξια
[337]   οἴει ἀποκρινεῖσθαι τὸ φαινόμενον ἑαυτῷ,  ἐάντε   ἡμεῖς ἀπαγορεύωμεν ἐάντε μή; ἄλλο
[337]   φαινόμενον ἑαυτῷ, ἐάντε ἡμεῖς ἀπαγορεύωμεν  ἐάντε   μή; ἄλλο τι οὖν, ἔφη,
[340]   εἶναι τῷ κρείττονι, ἐάντε συμφέρῃ  ἐάντε   μή; οὕτω σε φῶμεν λέγειν;
[340]   συμφέρον δοκοῦν εἶναι τῷ κρείττονι,  ἐάντε   συμφέρῃ ἐάντε μή; οὕτω σε
[350]   σοί, ἔφη, ἀρέσκειν, ἐπειδήπερ οὐκ  ἐᾷς   λέγειν. καίτοι τί ἄλλο βούλει;
[351]   καταδεδουλῶσθαι, πολλὰς δὲ καὶ ὑφ'  ἑαυτῇ   ἔχειν δουλωσαμένην; πῶς γὰρ οὔκ;
[342]   ἵπποις· οὐδὲ ἄλλη τέχνη οὐδεμία  ἑαυτῇ   οὐδὲ γὰρ προσδεῖται ἀλλ' ἐκείνῳ
[342]   ἥττονός τε καὶ ἀρχομένου (ὑπὸ  ἑαυτῆς.   συνωμολόγησε μὲν καὶ ταῦτα τελευτῶν,
[339]   ποιεῖν ἄττα ἐνίοτε διαμαρτάνειν τοῦ  ἑαυτοῖς   βελτίστου, δ' ἂν προστάττωσιν
[340]   ὁμολογεῖ τοὺς μὲν ἄρχοντας ἐνίοτε  ἑαυτοῖς   κακὰ προστάττειν, τοῖς δὲ δίκαιον
[339]   τὸ τὰ συμφέροντά ἐστι τίθεσθαι  ἑαυτοῖς,   τὸ δὲ μὴ ὀρθῶς ἀσύμφορα;
[336]   οὐκέτι ἡσυχίαν ἦγεν, ἀλλὰ συστρέψας  ἑαυτὸν   ὥσπερ θηρίον ἧκεν ἐφ' ἡμᾶς
[330]   ἠδίκησεν. μὲν οὖν εὑρίσκων  ἑαυτοῦ   ἐν τῷ βίῳ πολλὰ ἀδικήματα
[343]   εὐδαίμονα ἐκεῖνον ποιοῦσιν ὑπηρετοῦντες (αὐτῷ,  ἑαυτοὺς   δὲ οὐδ' ὁπωστιοῦν. σκοπεῖσθαι δέ,
[348]   καὶ ἔθνη δυνάμενοι ἀνθρώπων ὑφ'  ἑαυτοὺς   ποιεῖσθαι· σὺ δὲ οἴει με
[331]   κακῆς ἐλπίδος· ~τῷ δὲ μηδὲν  ἑαυτῷ   ἄδικον συνειδότι ἡδεῖα ἐλπὶς ἀεὶ
[330]   ἐπιεικὴς πλουτήσας εὔκολός ποτ' ἂν  ἑαυτῷ   γένοιτο. πότερον δέ, ἦν δ'
[337]   αὐτὸν οἴει ἀποκρινεῖσθαι τὸ φαινόμενον  ἑαυτῷ,   ἐάντε ἡμεῖς ἀπαγορεύωμεν ἐάντε μή;
[350]   καὶ οὐ ταὐτὰ τῷ ὁμοίῳ  ἑαυτῷ   εἰς τὴν αὐτὴν πρᾶξιν. ἀλλ'
[352]   στασιάζοντα καὶ οὐχ ὁμονοοῦντα αὐτὸν  ἑαυτῷ,   ἔπειτα ἐχθρὸν καὶ ἑαυτῷ καὶ
[352]   αὐτὸν ἑαυτῷ, ἔπειτα ἐχθρὸν καὶ  ἑαυτῷ   καὶ τοῖς δικαίοις· γάρ;
[344]   τυγχάνει ὄν, τὸ δ' ἄδικον  ἑαυτῷ   λυσιτελοῦν τε καὶ συμφέρον. (ταῦτα
[352]   διαφέρεσθαι, ἔτι δ' ἐχθρὸν εἶναι  ἑαυτῷ   τε καὶ τῷ ἐναντίῳ παντὶ
[347]   ἐπ' ἀναγκαῖον καὶ οὐκ ἔχοντες  ἑαυτῶν   βελτίοσιν ἐπιτρέψαι οὐδὲ ὁμοίοις. ἐπεὶ
[330]   τὰ χρήματα σπουδάζουσιν ὡς ἔργον  ἑαυτῶν,   καὶ κατὰ τὴν χρείαν ᾗπερ
[340]   Θρασύμαχε· τοῦτο ἦν  ἐβούλου   λέγειν τὸ δίκαιον, τὸ τοῦ
[351]   δή, θαυμάσιε, ἐν ἑνὶ  ἐγγένηται   ἀδικία, μῶν μὴ ἀπολεῖ τὴν
[341]   ἵνα μὴ αὖθις ἡμῖν τοιοῦτον  ἐγγένηται,   διόρισαι ποτέρως λέγεις τὸν ἄρχοντά
[351]   τὴν δύναμιν, οἵαν, ἂν  ἐγγένηται,   εἴτε πόλει τινὶ εἴτε γένει
[351]   τί δὲ ἂν ἐν δυοῖν  ἐγγένηται;   οὐ διοίσονται καὶ μισήσουσιν καὶ
[351]   ἐν ἐλευθέροις τε καὶ δούλοις  ἐγγιγνομένη   μισεῖν ποιήσει ἀλλήλους καὶ στασιάζειν
[330]   Σώκρατες, ὅτι, ἐπειδάν τις  ἐγγὺς   τοῦ οἴεσθαι τελευτήσειν, εἰσέρχεται
[330]   ἀσθενείας καὶ ὥσπερ ἤδη  ἐγγυτέρω   ὢν τῶν ἐκεῖ μᾶλλόν τι
[330]   ὕπνων, ὥσπερ οἱ παῖδες, θαμὰ  ἐγειρόμενος   δειμαίνει (καὶ ζῇ μετὰ κακῆς
[330]   ἂν αὐτὸς Σερίφιος ὢν ὀνομαστὸς  ἐγένετο   οὔτ' ἐκεῖνος Ἀθηναῖος. καὶ τοῖς
[336]   πρότερος, (ὥστε αὐτῷ οἷός τ'  ἐγενόμην   ἀποκρίνασθαι, καὶ εἶπον ὑποτρέμων·
[354]   Θρασύμαχε, ἐπειδή μοι πρᾷος  ἐγένου   καὶ χαλεπαίνων ἐπαύσω. οὐ μέντοι
[336]   ἐλέγχων ἐπειδάν τίς τι ἀποκρίνηται,  ἐγνωκὼς   τοῦτο, ὅτι ῥᾷον ἐρωτᾶν
[329]   χαλεπὴ τῷ τοιούτῳ συμβαίνει. καὶ  ἐγὼ   ἀγασθεὶς αὐτοῦ εἰπόντος ταῦτα, βουλόμενος
[336]   ἐὰν ὕθλους τοιούτους λέγῃς. καὶ  ἐγὼ   ἀκούσας ἐξεπλάγην καὶ προσβλέπων αὐτὸν
[350]   οὐδὲν μὰ Δία, ἦν δ'  ἐγώ,   ἀλλ' εἴπερ τοῦτο ποιήσεις, ποίει·
[330]   (πάνυ μὲν οὖν, ἦν δ'  ἐγώ.   ἀλλά μοι ἔτι τοσόνδε εἰπέ·
[338]   οὐδαμῶς, ἄριστε, ἦν δ'  ἐγώ·   ἀλλὰ σαφέστερον εἰπὲ τί λέγεις.
[349]   λόγον ἐλέγχεις; (οὐδέν, ἦν δ'  ἐγώ.   ἀλλὰ τόδε μοι πειρῶ ἔτι
[348]   ἂν μὲν τοίνυν, ἦν δ'  ἐγώ,   ἀντικατατείναντες λέγωμεν αὐτῷ λόγον παρὰ
[337]   καὶ σὺ οὕτω ποιήσεις· ὧν  ἐγὼ   ἀπεῖπον, τούτων τι ἀποκρινῇ; οὐκ
[349]   ἀλλ' οὐ μέντοι, ἦν δ'  ἐγώ,   ἀποκνητέον γε τῷ λόγῳ ἐπεξελθεῖν
[348]   ὁποτέρως οὖν σοι, ἦν δ'  ἐγώ,   ἀρέσκει. οὕτως, ἔφη. ἴθι δή,
[353]   τῆς ὄψεως. ἥτις, ἦν δ'  ἐγώ,   αὐτῶν ἀρετή· οὐ γάρ
[345]   ἂν ἡμᾶς τοσούσδε ὄντας εὐεργετήσῃς  ἐγὼ   γὰρ δή σοι λέγω τό
[344]   ἕκαστος ἡμῶν λυσιτελεστάτην ζωὴν ζῴη;  ἐγὼ   γὰρ οἶμαι, ἔφη Θρασύμαχος,
[335]   σοφῶν τε καὶ μακαρίων ἀνδρῶν.  ἐγὼ   γοῦν, ἔφη, ἕτοιμός εἰμι κοινωνεῖν
[330]   αὐτὴν ἐποίησε τῆς νῦν οὔσης·  ἐγὼ   δὲ ἀγαπῶ ἐὰν μὴ ἐλάττω
[331]   μέν, Πολέμαρχε, ἴσως γιγνώσκεις,  ἐγὼ   δὲ ἀγνοῶ· δῆλον γὰρ ὅτι
[339]   φῂς εἶναι τὸ τοῦ κρείττονος,  ἐγὼ   δὲ ἀγνοῶ, σκεπτέον δή. σκόπει,
[350]   ἀλλ' εἴπερ τοῦτο ποιήσεις, ποίει·  ἐγὼ   δὲ ἐρωτήσω. ἐρώτα δή. τοῦτο
[350]   ἤ, εἰ βούλει ἐρωτᾶν, ἐρώτα·  ἐγὼ   δέ σοι, ὥσπερ ταῖς γραυσὶν
[337]   δόξειεν. (τί οὖν, ἔφη, ἂν  ἐγὼ   δείξω ἑτέραν ἀπόκρισιν παρὰ πάσας
[334]   τοὺς ἀδίκους ἄρα, ἦν δ'  ἐγώ,   δίκαιον βλάπτειν, τοὺς δὲ δικαίους
[335]   λέγεσθαι. ἔστιν ἄρα, ἦν δ'  ἐγώ,   δικαίου ἀνδρὸς βλάπτειν καὶ ὁντινοῦν
[337]   οὐδέν γε κωλύει, ἦν δ'  ἐγώ·   εἰ δ' οὖν καὶ μὴ
[332]   πρὸς Διός, ἦν δ'  ἐγώ,   εἰ οὖν τις αὐτὸν ἤρετο·
[341]   (πῶς τοῦτο ἐρωτᾷς; ὥσπερ, ἔφην  ἐγώ,   εἴ με ἔροιο εἰ ἐξαρκεῖ
[337]   οὐκ ἂν θαυμάσαιμι, ἦν δ'  ἐγώ·   εἴ μοι σκεψαμένῳ οὕτω δόξειεν.
[338]   δ' ὅς. φημὶ γὰρ  ἐγὼ   εἶναι τὸ δίκαιον οὐκ ἄλλο
[351]   μετὰ δικαιοσύνης· εἰ δ' ὡς  ἐγὼ   ἔλεγον, μετὰ ἀδικίας. πάνυ ἄγαμαι,
[339]   κρείττονος συμφέρον. νῦν, ἦν δ'  ἐγώ,   ἔμαθον λέγεις· εἰ δὲ
[336]   ἔφη, λέγεις. εἶεν, ἦν δ'  ἐγώ·   ἐπειδὴ δὲ οὐδὲ τοῦτο ἐφάνη
[341]   καὶ τέχνη, ἦν δ'  ἐγώ,   ἐπὶ τούτῳ πέφυκεν, ἐπὶ τῷ
[349]   ἀλλ' οὐ τοῦτο, ἦν δ'  ἐγώ,   ἐρωτῶ, ἀλλ' εἰ τοῦ μὲν
[328]   χρῆν μέντοι. εἰ μὲν γὰρ  ἐγὼ   ἔτι ἐν δυνάμει τοῦ
[327]   μένετ' αὐτοῦ. οὐκοῦν, ἦν δ'  ἐγώ,   ἔτι ἓν λείπεται, τὸ ἢν
[337]   παθεῖν; τί ἄλλο, ἦν δ'  ἐγώ,   ὅπερ προσήκει πάσχειν τῷ
[348]   οὕτω τίθημι. τοῦτο, ἦν δ'  ἐγώ,   ἤδη στερεώτερον, ἑταῖρε, καὶ
[337]   εἰωθυῖα εἰρωνεία Σωκράτους, καὶ ταῦτ'  ἐγὼ   ᾔδη τε καὶ τούτοις προύλεγον,
[344]   ἄλλως ἔχειν; ἔοικας, ἦν δ'  ἐγώ   ἤτοι ἡμῶν γε οὐδὲν κήδεσθαι,
[342]   φαίνεται. (οὐκ ἄρα, ἦν δ'  ἐγώ,   ἰατρικὴ ἰατρικῇ τὸ συμφέρον σκοπεῖ
[349]   ἔφη, εὖ. οὐκοῦν, ἦν δ'  ἐγώ,   καὶ ἔοικε τῷ φρονίμῳ καὶ
[339]   ἔφη. ταῦτ' ἔσται, ἦν δ'  ἐγώ.   καί μοι εἰπέ· οὐ καὶ
[352]   δή, ἔφη. σκοπῶ, ἦν δ'  ἐγώ.   καί μοι λέγε· δοκεῖ τί
[352]   ἀπέχθωμαι. ἴθι δή, ἦν δ'  ἐγώ,   καὶ τὰ λοιπά μοι τῆς
[339]   ἔφη. (οἴου τοίνυν, ἦν δ'  ἐγώ,   καὶ τὸ ἀσύμφορα ποιεῖν τοῖς
[328]   θεῷ; ἀφ' ἵππων; ἦν δ'  ἐγώ·   καινόν γε τοῦτο. λαμπάδια ἔχοντες
[335]   ὅς. μαχούμεθα ἄρα, ἦν δ'  ἐγώ,   κοινῇ ἐγώ τε καὶ σύ,
[331]   χρησιμώτατον εἶναι. (παγκάλως, ἦν δ'  ἐγώ,   λέγεις, Κέφαλε. τοῦτο δ'
[338]   ἀποδιδόναι. ὅτι μέν, ἦν δ'  ἐγώ,   μανθάνω παρὰ τῶν ἄλλων, ἀληθῆ
[334]   νῦν δὲ πῶς, ἦν δ'  ἐγώ,   μεταθώμεθα; τὸν δοκοῦντά τε,
[327]   ὑμᾶς, ἔφη, Πολέμαρχος περιμεῖναι. καὶ  ἐγὼ   μετεστράφην τε καὶ ἠρόμην ὅπου
[345]   λόγον; μὰ Δί' ἦν δ'  ἐγώ,   μὴ σύ γε· ἀλλὰ πρῶτον
[354]   τοῦ προτέρου μετρίως ἀπολαῦσαι, καὶ  ἐγώ   μοι δοκῶ οὕτω, πρὶν
[330]   ὁμώνυμος ἐμοὶ σχεδόν τι ὅσην  ἐγὼ   νῦν οὐσίαν κέκτημαι παραλαβὼν πολλάκις
[350]   μὲν πάντα ταῦτα, οὐχ (ὡς  ἐγὼ   νῦν ῥᾳδίως λέγω, ἀλλ' ἑλκόμενος
[350]   οὐκοῦν, Θρασύμαχε, ἦν δ'  ἐγώ,   ἄδικος ἡμῖν τοῦ ἀνομοίου
[350]   ναί. ἔοικεν ἄρα, ἦν δ'  ἐγώ,   μὲν δίκαιος τῷ σοφῷ
[331]   τῶν ἱερῶν ἐπιμεληθῆναι. οὐκοῦν, ἔφη,  ἐγώ,   Πολέμαρχος, τῶν γε σῶν
[333]   ἀποδόσθαι ἵππον· τότε (δέ, ὡς  ἐγὼ   οἶμαι, ἱππικός. γάρ;
[339]   συμφέρον γέ τι εἶναι καὶ  ἐγὼ   ὁμολογῶ τὸ δίκαιον, σὺ δὲ
[327]   γὰρ κακῶς δοξάζεις, ἦν δ'  ἐγώ.   ὁρᾷς οὖν ἡμᾶς, ἔφη, ὅσοι
[348]   βίον εἶναι. ~(ἤκουσας, ἦν δ'  ἐγώ,   ὅσα ἄρτι Θρασύμαχος ἀγαθὰ διῆλθεν
[330]   τοι ἕνεκα ἠρόμην, ἦν δ'  ἐγώ,   ὅτι μοι ἔδοξας οὐ σφόδρα
[343]   δὴ τί μάλιστα; ἦν δ'  ἐγώ.   (ὅτι οἴει τοὺς ποιμένας
[332]   δὲ μηδέν. μανθάνω, ἦν δ'  ἐγώ   ὅτι οὐ τὰ ὀφειλόμενα ἀποδίδωσιν
[336]   μάχης. ~(ἀλλ' οἶσθα, ἦν δ'  ἐγώ,   οὗ μοι δοκεῖ εἶναι τὸ
[342]   ἄλλο τι οὖν, ἦν δ'  ἐγώ,   οὐδὲ ἰατρὸς οὐδείς, καθ' ὅσον
[336]   λέγε ὅτι ἂν λέγῃς· ὡς  ἐγὼ   οὐκ ἀποδέξομαι ἐὰν ὕθλους τοιούτους
[343]   ἔστιν; τί δέ; ἦν δ'  ἐγώ·   οὐκ ἀποκρίνεσθαι χρῆν μᾶλλον
[353]   ἔργον εἶναι. εἶεν, ἦν δ'  ἐγώ.   οὐκοῦν καὶ ἀρετὴ δοκεῖ σοι
[337]   μαθεῖν παρὰ τοῦ εἰδότος· καὶ  ἐγὼ   οὖν τοῦτο ἀξιῶ παθεῖν. ἡδὺς
[347]   διὰ ταῦτα τοίνυν, ἦν δ'  ἐγώ,   οὔτε χρημάτων ἕνεκα ἐθέλουσιν ἄρχειν
[328]   ἀλλ' εἰ δοκεῖ, ἦν δ'  ἐγώ,   οὕτω χρὴ ποιεῖν. ἦιμεν οὖν
[350]   καὶ ἀνανεύσομαι. μηδαμῶς, ἦν δ'  ἐγώ,   παρά γε τὴν σαυτοῦ δόξαν.
[345]   τις ἡμῶν πέπονθεν, οὐ μόνος  ἐγώ·   πεῖσον οὖν, μακάριε, ἱκανῶς
[350]   θέρους ὄντος τότε καὶ εἶδον  ἐγώ,   πρότερον δὲ οὔπω, Θρασύμαχον ἐρυθριῶντα
[331]   λέγειν. ἀλλὰ μέντοι, ἦν δ'  ἐγώ,   Σιμωνίδῃ γε οὐ ῥᾴδιον ἀπιστεῖν
[329]   πῶς σὺ αὐτὸ ἐξαγγέλλεις.  ~(ἐγώ   σοι, ἔφη, νὴ τὸν Δία
[331]   τὰ ἱερά. (λέγε δή, εἶπον  ἐγώ,   σὺ τοῦ λόγου κληρονόμος,
[329]   γὰρ ἦν τοῦτ' αἴτιον, κἂν  ἐγὼ   τὰ αὐτὰ ταῦτα ἐπεπόνθη, ἕνεκά
[336]   λόγον· ὡς δὲ διεπαυσάμεθα καὶ  ἐγὼ   ταῦτ' εἶπον, οὐκέτι ἡσυχίαν ἦγεν,
[336]   ἐφ' ἡμᾶς ὡς διαρπασόμενος. καὶ  ἐγώ   τε καὶ Πολέμαρχος δείσαντες
[336]   ἐν τῇ τῶν λόγων σκέψει  ἐγώ   τε καὶ ὅδε, εὖ ἴσθι
[335]   ἄρα, ἦν δ' ἐγώ, κοινῇ  ἐγώ   τε καὶ σύ, ἐάν τις
[350]   καὶ ἀμαθίαν, εἶεν, ἦν δ'  ἐγώ,   τοῦτο μὲν ἡμῖν οὕτω κείσθω,
[341]   καὶ ταῦτα. ἅδην, ἦν δ'  ἐγώ,   τῶν τοιούτων. ἀλλ' εἰπέ μοι·
[337]   ἐλέγχῃ. πῶς γὰρ ἄν, ἔφην  ἐγώ,   βέλτιστε, τὶς ἀποκρίναιτο πρῶτον
[347]   σὺ οὖν ποτέρως, ἦν δ'  ἐγώ,   Γλαύκων, αἱρῇ; καὶ πότερον
[348]   ἔφη. ἴθι δή, ἦν δ'  ἐγώ,   Θρασύμαχε, ἀπόκριναι ἡμῖν ἐξ
[341]   ποιεῖν συμφέρον. εἶεν, ἦν δ'  ἐγώ,   Θρασύμαχε· δοκῶ σοι συκοφαντεῖν;
[354]   ὑπὸ σοῦ γε, ἦν δ'  ἐγώ,   Θρασύμαχε, ἐπειδή μοι πρᾷος
[337]   σοφὸς γὰρ εἶ, ἦν δ'  ἐγώ,   Θρασύμαχε· εὖ οὖν ᾔδησθα
[351]   ἀδικίας. πάνυ ἄγαμαι, ἦν δ'  ἐγώ,   Θρασύμαχε, ὅτι οὐκ ἐπινεύεις
[342]   συνέφησε μόγις. οὐκοῦν, ἦν δ'  ἐγώ,   Θρασύμαχε, οὐδὲ ἄλλος οὐδεὶς
[345]   οἶδα. τί δέ, ἦν δ'  ἐγώ,   Θρασύμαχε; τὰς ἄλλας ἀρχὰς
[328]   οἰκείους. καὶ μήν, ἦν δ'  ἐγώ,   Κέφαλε, χαίρω γε διαλεγόμενος
[330]   γένοιτο. πότερον δέ, ἦν δ'  ἐγώ,   Κέφαλε, ὧν κέκτησαι τὰ
[341]   γ' ἂν ἐπιχειρήσαιμι, ἦν δ'  ἐγώ,   μακάριε. ἀλλ' ἵνα μὴ
[340]   Πολέμαρχος, ἐλέγετο. (οὐδέν, ἦν δ'  ἐγώ,   Πολέμαρχε, διαφέρει, ἀλλ' εἰ
[332]   τι. ἠινίξατο ἄρα, ἦν δ'  ἐγώ,   ὡς ἔοικεν, Σιμωνίδης ποιητικῶς
[340]   καλεῖν τὸν ἐξαμαρτάνοντα ὅταν ἐξαμαρτάνῃ;  ἔγωγε,   εἶπον, ᾤμην σε τοῦτο λέγειν
[351]   τι οὕτως ἁπλῶς, Θρασύμαχε,  ἔγωγε   ἐπιθυμῶ, ἀλλὰ τῇδέ πῃ σκέψασθαι·
[347]   ὄνειδος λέγεταί τε καὶ ἔστιν;  ἔγωγε,   ἔφη. διὰ ταῦτα τοίνυν, ἦν
[350]   πλεονεκτεῖ; οὐχ οὕτως ἔλεγες;  ἔγωγε,   ἔφη. (ὁ δέ γε δίκαιος
[339]   ποιεῖν; ταῦτ' οὐχ ὡμολόγηται; οἶμαι  ἔγωγε,   ἔφη. (οἴου τοίνυν, ἦν δ'
[329]   ἐνταῦθα ἦλθον ἡλικίας. νῦν δ'  ἔγωγε   ἤδη ἐντετύχηκα οὐχ οὕτως ἔχουσιν
[331]   γε ἀνθ' ἑνὸς οὐκ ἐλάχιστον  ἔγωγε   θείην ἂν εἰς τοῦτο ἀνδρὶ
[344]   τῶν εἰρημένων λόγον. καὶ δὴ  ἔγωγε   καὶ αὐτὸς πάνυ ἐδεόμην τε
[347]   σοι λέγεσθαι; τὸν τοῦ δικαίου  ἔγωγε   λυσιτελέστερον βίον εἶναι. ~(ἤκουσας, ἦν
[345]   ποιμενικὴ εἶναι οὕτω δὲ ᾤμην  ἔγωγε   νυνδὴ ἀναγκαῖον εἶναι ἡμῖν ὁμολογεῖν
[334]   Δί' ἔφη, ἀλλ' οὐκέτι οἶδα  ἔγωγε   ὅτι ἔλεγον· τοῦτο μέντοι ἔμοιγε
[347]   πράγματα ἔχειν. τοῦτο μὲν οὖν  ἔγωγε   οὐδαμῇ συγχωρῶ (Θρασυμάχῳ, ὡς τὸ
[346]   τότε, ὅταν προῖκα ἐργάζηται; οἶμαι  ἔγωγε.   οὐκοῦν, Θρασύμαχε, τοῦτο ἤδη
[339]   τοῖς ἄρχουσιν δίκαιον φῂς εἶναι;  ἔγωγε.   (πότερον δὲ ἀναμάρτητοί εἰσιν οἱ
[349]   τινα λέγεις, ἕτερον δὲ (ἄμουσον;  ἔγωγε.   πότερον φρόνιμον καὶ πότερον ἄφρονα;
[352]   λόγου, ἔφη, θαρρῶν· οὐ γὰρ  ἔγωγέ   σοι ἐναντιώσομαι, ἵνα μὴ τοῖσδε
[331]   ὡς σφόδρα. πρὸς δὴ τοῦτ'  ἔγωγε   τίθημι τὴν τῶν χρημάτων κτῆσιν
[339]   δέ τινας οὐκ ὀρθῶς; οἶμαι  ἔγωγε.   τὸ δὲ ὀρθῶς ἆρα τὸ
[346]   τοῦ κρείττονος. διὰ δὴ ταῦτα  ἔγωγε,   φίλε Θρασύμαχε, καὶ ἄρτι
[328]   τὸ ἄστυ, οὐδὲν ἂν σὲ  ἔδει   δεῦρο (ἰέναι, ἀλλ' ἡμεῖς ἂν
[344]   δὴ ἔγωγε καὶ αὐτὸς πάνυ  ἐδεόμην   τε καὶ εἶπον· δαιμόνιε
[338]   τε Γλαύκων καὶ οἱ ἄλλοι  ἐδέοντο   αὐτοῦ μὴ ἄλλως ποιεῖν. καὶ
[330]   ἦν δ' ἐγώ, ὅτι μοι  ἔδοξας   οὐ σφόδρα (ἀγαπᾶν τὰ χρήματα,
[328]   Κέφαλος. καὶ μάλα πρεσβύτης μοι  ἔδοξεν   εἶναι· διὰ χρόνου γὰρ καὶ
[327]   καὶ τῶν ἐπιχωρίων πομπὴ  ἔδοξεν   εἶναι, οὐ μέντοι ἧττον ἐφαίνετο
[329]   εὖ οὖν μοι καὶ τότε  ἔδοξεν   ἐκεῖνος εἰπεῖν, καὶ νῦν οὐχ
[350]   ~(τί δὲ ἰατρικός; ἐν τῇ  ἐδωδῇ   πόσει ἐθέλειν ἄν τι
[336]   δὴ οἴου, εἰ μὲν χρυσίον  ἐζητοῦμεν,   οὐκ ἄν ποτε ἡμᾶς ἑκόντας
[348]   βούλει λέγειν, ἀλλὰ τόδε  ἐθαύμασα,   εἰ ἐν ἀρετῆς καὶ σοφίας
[345]   ἀρχὰς οὐκ ἐννοεῖς ὅτι οὐδεὶς  ἐθέλει   ἄρχειν ἑκών, ἀλλὰ μισθὸν αἰτοῦσιν,
[350]   δοκεῖ ἐπιστήμων ὁστισοῦν πλείω ἂν  ἐθέλειν   αἱρεῖσθαι ὅσα ἄλλος ἐπιστήμων
[350]   ἐν τῇ ἐδωδῇ πόσει  ἐθέλειν   ἄν τι ἰατρικοῦ πλεονεκτεῖν
[347]   προσεῖναι καὶ ζημίαν, εἰ μέλλουσιν  ἐθέλειν   ἄρχειν ὅθεν κινδυνεύει τὸ ἑκόντα
[338]   Σωκράτους σοφία· αὐτὸν μὲν μὴ  ἐθέλειν   διδάσκειν, παρὰ δὲ τῶν ἄλλων
[346]   Θρασύμαχε, καὶ ἄρτι ἔλεγον μηδένα  ἐθέλειν   ἑκόντα ἄρχειν καὶ τὰ ἀλλότρια
[349]   ἄριστε, μουσικὸς ἀνὴρ ἁρμοττόμενος λύραν  ἐθέλειν   μουσικοῦ ἀνδρὸς ἐν τῇ ἐπιτάσει
[349]   δικαίου δοκεῖ τί σοι ἂν  ἐθέλειν   πλέον ἔχειν; οὐδαμῶς, ἔφη· οὐ
[347]   πονηροτέρου ἄρχεσθαι, ἐὰν μὴ αὐτὸς  ἐθέλῃ   ἄρχειν· ἣν δείσαντές μοι φαίνονται
[343]   καὶ τοῖς γνωρίμοις, ὅταν μηδὲν  ἐθέλῃ   αὐτοῖς ὑπηρετεῖν παρὰ τὸ δίκαιον·
[350]   σοφὸς τοῦ μὲν ὁμοίου οὐκ  ἐθελήσει   πλεονεκτεῖν, τοῦ δὲ ἀνομοίου τε
[347]   μισθὸν δεῖν ὑπάρχειν τοῖς μέλλουσιν  ἐθελήσειν   ἄρχειν, ἀργύριον τιμήν,
[338]   τί οὐκ ἐπαινεῖς; ἀλλ' οὐκ  ἐθελήσεις.   ἐὰν μάθω γε πρῶτον, ἔφην,
[337]   ὅτι σὺ ἀποκρίνασθαι μὲν οὐκ  ἐθελήσοις,   εἰρωνεύσοιο δὲ καὶ πάντα μᾶλλον
[344]   ἀδικηθέντας καὶ ἀδικῆσαι οὐκ ἂν  ἐθέλοντας   ἀθλιωτάτους. ἔστιν δὲ τοῦτο τυραννίς,
[330]   οὖν καὶ συγγενέσθαι εἰσίν, οὐδὲν  ἐθέλοντες   ἐπαινεῖν ἀλλ' τὸν πλοῦτον.
[347]   δ' ἐγώ, οὔτε χρημάτων ἕνεκα  ἐθέλουσιν   ἄρχειν οἱ ἀγαθοὶ οὔτε τιμῆς·
[331]   πρὸς τὸν οὕτως ἔχοντα πάντα  ἐθέλων   τἀληθῆ λέγειν. (ὀρθῶς, ἔφη, λέγεις.
[347]   ὃν (ἄρχουσιν οἱ ἐπιεικέστατοι, ὅταν  ἐθέλωσιν   ἄρχειν. οὐκ οἶσθα ὅτι
[340]   ὑπὸ τῶν ἀρχόντων δίκαιον εἶναι  ἔθετο   Θρασύμαχος. καὶ γὰρ τὸ τοῦ
[340]   Κλειτοφῶν, συμφέρον (δίκαιον εἶναι  ἔθετο.   ταῦτα δὲ ἀμφότερα θέμενος ὡμολόγησεν
[348]   τε ἀδικεῖν, πόλεις τε καὶ  ἔθνη   δυνάμενοι ἀνθρώπων ὑφ' ἑαυτοὺς ποιεῖσθαι·
[351]   κλέπτας ἄλλο τι  ἔθνος,   ὅσα κοινῇ ἐπί τι ἔρχεται
[351]   ἀδίκως, πρᾶξαι ἄν τι δύνασθαι,  εἰ   ἀδικοῖεν ἀλλήλους; (οὐ δῆτα,
[339]   ἀλλ' ὅτι μὲν τοῦτο σκεπτέον  εἰ   ἀληθῆ λέγεις, δῆλον. ἐπειδὴ γὰρ
[334]   τούτου καὶ φὼρ δεινός. ἔοικεν.  εἰ   ἄρα δίκαιος ἀργύριον δεινὸς
[335]   ἀληθῆ λέγειν, ἔφη, Σώκρατες.  (εἰ   ἄρα τὰ ὀφειλόμενα ἑκάστῳ ἀποδιδόναι
[350]   με εἰπεῖν ὅσα βούλομαι, ἤ,  εἰ   βούλει ἐρωτᾶν, ἐρώτα· ἐγὼ δέ
[329]   οὗτοι οὐ τὸ αἴτιον αἰτιᾶσθαι.  εἰ   γὰρ ἦν τοῦτ' αἴτιον, κἂν
[348]   ῥᾴδιον ἔχειν ὅτι τις εἴπῃ.  εἰ   γὰρ λυσιτελεῖν μὲν τὴν ἀδικίαν
[345]   καὶ πῶς, ἔφη, σὲ πείσω;  εἰ   γὰρ οἷς νυνδὴ ἔλεγον μὴ
[336]   Θρασύμαχε, μὴ χαλεπὸς ἡμῖν ἴσθι·  εἰ   γάρ τι ἐξαμαρτάνομεν ἐν τῇ
[347]   ἐπεὶ κινδυνεύει πόλις ἀνδρῶν ἀγαθῶν  εἰ   γένοιτο, περιμάχητον ἂν εἶναι τὸ
[337]   γε κωλύει, ἦν δ' ἐγώ·  εἰ   δ' οὖν καὶ μὴ ἔστιν
[351]   δικαιοσύνη σοφία μετὰ δικαιοσύνης·  εἰ   δ' ὡς ἐγὼ ἔλεγον, μετὰ
[339]   δ' ἐγώ, ἔμαθον λέγεις·  εἰ   δὲ ἀληθὲς μή, πειράσομαι
[352]   ὡς σὺ τὸ πρῶτον ἐτίθεσο·  εἰ   δὲ καὶ ἄμεινον ζῶσιν οἱ
[329]   τὸ γῆρας μετρίως ἐστὶν ἐπίπονον·  εἰ   δὲ μή, καὶ γῆρας,
[346]   τοῦ μισθοῦ λῆψις, ἀλλ'  εἰ   δεῖ ἀκριβῶς σκοπεῖσθαι, μὲν
[328]   ἔοικεν, ἔφη, μενετέον εἶναι. ἀλλ'  εἰ   δοκεῖ, ἦν δ' ἐγώ, οὕτω
[348]   βούλει λέγειν, ἀλλὰ τόδε ἐθαύμασα,  εἰ   ἐν ἀρετῆς καὶ σοφίας τιθεῖς
[341]   ἔφην ἐγώ, εἴ με ἔροιο  εἰ   ἐξαρκεῖ σώματι εἶναι σώματι
[331]   παρὰ φίλου ἀνδρὸς σωφρονοῦντος ὅπλα,  εἰ   μανεὶς ἀπαιτοῖ, ὅτι οὔτε χρὴ
[339]   ἔφη, προσθήκη. οὔπω δῆλον οὐδ'  εἰ   μεγάλη· ἀλλ' ὅτι μὲν τοῦτο
[347]   (αὐτοῖς ἀνάγκην προσεῖναι καὶ ζημίαν,  εἰ   μέλλουσιν ἐθέλειν ἄρχειν ὅθεν κινδυνεύει
[328]   εἰς τὸν Πειραιᾶ. χρῆν μέντοι.  εἰ   μὲν γὰρ ἐγὼ ἔτι ἐν
[351]   ἀνάγκη αὐτῇ μετὰ δικαιοσύνης;  (εἰ   μέν, ἔφη, ὡς σὺ ἄρτι
[332]   ἀποδιδοῦσα τέχνη δικαιοσύνη ἂν καλοῖτο;  εἰ   μέν τι, ἔφη, δεῖ ἀκολουθεῖν,
[336]   ἁμαρτάνομεν. μὴ γὰρ δὴ οἴου,  εἰ   μὲν χρυσίον ἐζητοῦμεν, οὐκ ἄν
[351]   δ' ὅς. τί δ'  εἰ   μὴ ἀδικοῖεν; οὐ μᾶλλον; πάνυ
[336]   αὐτὸν ἐφοβούμην, καί μοι δοκῶ,  εἰ   μὴ πρότερος ἑωράκη αὐτὸν
[343]   τῷ μὲν δικαίῳ ὑπάρχει, καὶ  εἰ   μηδεμία ἄλλη ζημία, τά γε
[340]   ἐγώ, Πολέμαρχε, διαφέρει, ἀλλ'  εἰ   νῦν οὕτω λέγει Θρασύμαχος, οὕτως
[353]   μάθοις ἄρτι ἠρώτων, πυνθανόμενος  εἰ   οὐ τοῦτο ἑκάστου εἴη ἔργον
[350]   καὶ ἔχω περὶ αὐτῶν λέγειν.  εἰ   οὖν λέγοιμι, εὖ οἶδ' ὅτι
[332]   πρὸς Διός, ἦν δ' ἐγώ,  εἰ   οὖν τις αὐτὸν ἤρετο·
[338]   που τό γε τοιόνδε φῄς·  εἰ   Πουλυδάμας ἡμῶν κρείττων παγκρατιαστὴς
[333]   τι σπουδαῖον εἴη δικαιοσύνη,  εἰ   πρὸς τὰ ἄχρηστα χρήσιμον ὂν
[353]   γάρ πω τοῦτο ἐρωτῶ, ἀλλ'  εἰ   τῇ οἰκείᾳ μὲν ἀρετῇ τὸ
[349]   ἦν δ' ἐγώ, ἐρωτῶ, ἀλλ'  εἰ   τοῦ μὲν (δικαίου μὴ ἀξιοῖ
[351]   τόδε δέ μοι λέγε· ἆρα  εἰ   τοῦτο ἔργον ἀδικίας, μῖσος ἐμποιεῖν
[337]   μηδέν; πότερον, θαυμάσιε, μηδ'  εἰ   τούτων τι τυγχάνει ὄν, ἀλλ'
[341]   τοῦτο ἐρωτᾷς; ὥσπερ, ἔφην ἐγώ,  εἴ   με ἔροιο εἰ ἐξαρκεῖ σώματι
[337]   ἂν θαυμάσαιμι, ἦν δ' ἐγώ·  εἴ   μοι σκεψαμένῳ οὕτω δόξειεν. (τί
[337]   ἀποκρινοῖτο τῷ οὕτως πυνθανομένῳ. ἀλλ'  εἴ   σοι εἶπεν· Θρασύμαχε, πῶς
[341]   πρὸς ταῦτα κακούργει καὶ συκοφάντει,  εἴ   τι δύνασαι οὐδέν σου παρίεμαι
[337]   εἰδὼς μηδὲ φάσκων εἰδέναι, ἔπειτα,  εἴ   τι καὶ οἴεται, περὶ τούτων
[337]   Θρασύμαχε· εὖ οὖν ᾔδησθα ὅτι  εἴ   τινα ἔροιο ὁπόσα ἐστὶν τὰ
[330]   καὶ ἀναλογίζεται ἤδη καὶ σκοπεῖ  εἴ   τινά τι ἠδίκησεν. μὲν
[331]   λέγω· πᾶς ἄν που εἴποι,  εἴ   τις λάβοι παρὰ φίλου ἀνδρὸς
[350]   ὅρα ἐπιστήμης τε καὶ ἀνεπιστημοσύνης  εἴ   τίς σοι δοκεῖ ἐπιστήμων ὁστισοῦν
[337]   πάντα μᾶλλον ποιήσοις ἀποκρινοῖο,  εἴ   τίς τί σε ἐρωτᾷ. σοφὸς
[329]   πρὸς τἀφροδίσια; ἔτι οἷός τε  εἶ   γυναικὶ συγγίγνεσθαι” καὶ ὅς, εὐφήμει,
[337]   τοῦτο ἀξιῶ παθεῖν. ἡδὺς γὰρ  εἶ,   ἔφη· ἀλλὰ πρὸς τῷ μαθεῖν
[340]   τι καὶ ἐξαμαρτάνειν. (συκοφάντης γὰρ  εἶ,   ἔφη, Σώκρατες, ἐν τοῖς
[338]   ἅμα καὶ δίκαιον. βδελυρὸς γὰρ  εἶ,   ἔφη, Σώκρατες, καὶ ταύτῃ
[337]   τί σε ἐρωτᾷ. σοφὸς γὰρ  εἶ,   ἦν δ' ἐγώ, Θρασύμαχε·
[348]   νομιζόμενα λέγοντες· νῦν δὲ δῆλος  εἶ   ὅτι φήσεις αὐτὸ καὶ καλὸν
[343]   αὐτοὶ ὠφελήσονται. καὶ οὕτω πόρρω  εἶ   περί τε τοῦ δικαίου καὶ
[328]   φαίνεται τοῦτο, ἐπειδὴ ἐνταῦθα ἤδη  εἶ   τῆς ἡλικίας δὴ ἐπὶ
[344]   πολὺν τὸν λόγον· οὐ μὴν  εἴασάν   γε αὐτὸν οἱ παρόντες, ἀλλ'
[344]   βιωσόμεθα ἀγνοοῦντες σὺ φῂς  εἰδέναι.   ἀλλ' ὠγαθέ, προθυμοῦ καὶ ἡμῖν
[337]   μὲν μὴ εἰδὼς μηδὲ φάσκων  εἰδέναι,   ἔπειτα, εἴ τι καὶ οἴεται,
[338]   λέγειν· σὺ γὰρ δὴ φῂς  εἰδέναι   καὶ ἔχειν εἰπεῖν. μὴ οὖν
[354]   γέγονεν ἐκ τοῦ διαλόγου μηδὲν  (εἰδέναι·   ὁπότε γὰρ τὸ δίκαιον μὴ
[336]   ἀλλ' εἴπερ ὡς ἀληθῶς βούλει  εἰδέναι   τὸ δίκαιον ὅτι ἔστι, μὴ
[350]   καὶ θέρους ὄντος τότε καὶ  εἶδον   ἐγώ, πρότερον δὲ οὔπω, Θρασύμαχον
[337]   ὅπερ προσήκει πάσχειν τῷ μὴ  εἰδότι;   προσήκει δέ που μαθεῖν παρὰ
[337]   δέ που μαθεῖν παρὰ τοῦ  εἰδότος·   καὶ ἐγὼ οὖν τοῦτο ἀξιῶ
[337]   τὶς ἀποκρίναιτο πρῶτον μὲν μὴ  εἰδὼς   μηδὲ φάσκων εἰδέναι, ἔπειτα, εἴ
[350]   γραυσὶν ταῖς τοὺς μύθους λεγούσαις,  εἶεν”   ἐρῶ καὶ κατανεύσομαι καὶ ἀνανεύσομαι.
[337]   ἂν αὐτῷ εἶπες πρὸς ταῦτα;  εἶεν,   ἔφη· ὡς δὴ ὅμοιον τοῦτο
[332]   (ἡ τοῖς ὄψοις τὰ ἡδύσματα.  εἶεν·   οὖν δὴ τίσιν τί
[336]   πλουσίου ἀνδρός. ἀληθέστατα, ἔφη, λέγεις.  εἶεν,   ἦν δ' ἐγώ· ἐπειδὴ δὲ
[353]   τοῦτο ἑκάστου (πράγματος ἔργον εἶναι.  εἶεν,   ἦν δ' ἐγώ. οὐκοῦν καὶ
[350]   ἀδικίαν κακίαν τε καὶ ἀμαθίαν,  εἶεν,   ἦν δ' ἐγώ, τοῦτο μὲν
[341]   τὸ τοῦ κρείττονος ποιεῖν συμφέρον.  εἶεν,   ἦν δ' ἐγώ, Θρασύμαχε·
[332]   ἐν τῷ συμμαχεῖν, ἔμοιγε δοκεῖ.  εἶεν·   μὴ κάμνουσί γε μήν,
[349]   ἔοικεν; ἀλλὰ τί μέλλει; ἔφη.  εἶεν,   Θρασύμαχε· μουσικὸν δέ τινα
[351]   ὅτι καὶ δυνατώτερον καὶ ἰσχυρότερον  εἴη   ἀδικία δικαιοσύνης· νῦν δέ γ'
[332]   Σιμωνίδης ποιητικῶς (τὸ δίκαιον  εἴη.   διενοεῖτο μὲν γάρ, ὡς φαίνεται,
[332]   γάρ, ὡς φαίνεται, ὅτι τοῦτ'  εἴη   δίκαιον, τὸ προσῆκον ἑκάστῳ ἀποδιδόναι,
[353]   πυνθανόμενος εἰ οὐ τοῦτο ἑκάστου  εἴη   ἔργον ἂν μόνον
[340]   τοῦ κρείττονος συμφέρον δίκαιον ἂν  εἴη   τὸ μὴ συμφέρον. ἀλλ'
[333]   φίλε, πάνυ γέ τι σπουδαῖον  εἴη   δικαιοσύνη, εἰ πρὸς τὰ
[331]   τοιαῦτα ἀποδιδόναι, οὔτε δίκαιος ἂν  εἴη   ἀποδιδούς, οὐδ' αὖ πρὸς
[337]   οἴεται, περὶ τούτων ἀπειρημένον αὐτῷ  εἴη   ὅπως μηδὲν ἐρεῖ ὧν ἡγεῖται
[327]   τε καὶ ἠρόμην ὅπου αὐτὸς  εἴη.   οὗτος, ἔφη, ὄπισθεν προσέρχεται· ἀλλὰ
[350]   ὡμολογοῦμεν, γε ὅμοιος ἑκάτερος  εἴη,   τοιοῦτον καὶ ἑκάτερον εἶναι. ὡμολογοῦμεν
[348]   ἀρετήν, τὴν δὲ ἀδικίαν κακίαν;  εἰκός   γ' ἔφη, ἥδιστε, ἐπειδή
[337]   ~ἐλεεῖσθαι οὖν ἡμᾶς πολὺ (μᾶλλον  εἰκός   ἐστίν που ὑπὸ ὑμῶν τῶν
[338]   φαύλου; ~ἀλλὰ σὲ δὴ μᾶλλον  (εἰκὸς   λέγειν· σὺ γὰρ δὴ φῂς
[334]   μὴ δοκῶσι, καὶ ἐχθροὺς ὡσαύτως;  εἰκὸς   μέν, ἔφη, οὓς ἄν τις
[335]   ἀνδρῶν. ἐγὼ γοῦν, ἔφη, ἕτοιμός  εἰμι   κοινωνεῖν τῆς μάχης. ~(ἀλλ' οἶσθα,
[329]   γὰρ πλουσίοις πολλὰ παραμύθιά φασιν  εἶναι.   ἀληθῆ, ἔφη, λέγεις· οὐ γὰρ
[328]   Γλαύκων, ἔοικεν, ἔφη, μενετέον  εἶναι.   ἀλλ' εἰ δοκεῖ, ἦν δ'
[340]   τοὺς ἄρχοντας ὡμολόγεις οὐκ ἀναμαρτήτους  εἶναι   ἀλλά τι καὶ ἐξαμαρτάνειν. (συκοφάντης
[331]   πότερα τὴν ἀλήθειαν αὐτὸ φήσομεν  εἶναι   ἁπλῶς οὕτως καὶ τὸ ἀποδιδόναι
[332]   Σιμωνίδης τὸ τὰ ὀφειλόμενα δίκαιον  εἶναι   ἀποδιδόναι. ἄλλο μέντοι νὴ Δί'
[342]   κυβερνήτης ἀκριβὴς ναυτῶν  εἶναι   ἄρχων ἀλλ' οὐ ναύτης; (ὡμολόγηται.
[342]   γὰρ ἀκριβὴς ἰατρὸς σωμάτων  εἶναι   ἄρχων ἀλλ' οὐ χρηματιστής.
[345]   ἐπεὶ τά γε αὑτῆς ὥστ'  εἶναι   βελτίστη ἱκανῶς δήπου ἐκπεπόρισται, ἕως
[328]   καὶ μάλα πρεσβύτης μοι ἔδοξεν  εἶναι·   διὰ χρόνου γὰρ καὶ (ἑωράκη
[339]   ~ἐν ἁπάσαις (ταῖς πόλεσιν ταὐτὸν  εἶναι   δίκαιον, τὸ τῆς καθεστηκυίας ἀρχῆς
[353]   οὐκοῦν ἀρετήν γε συνεχωρήσαμεν ψυχῆς  εἶναι   δικαιοσύνην, κακίαν δὲ ἀδικίαν; συνεχωρήσαμεν
[352]   καὶ διαφέρεσθαι, ἔτι δ' ἐχθρὸν  εἶναι   ἑαυτῷ τε καὶ τῷ ἐναντίῳ
[339]   μέντοι τοῖς ἄρχουσιν δίκαιον φῂς  εἶναι;   ἔγωγε. (πότερον δὲ ἀναμάρτητοί εἰσιν
[340]   Πολέμαρχε, ὑπὸ τῶν ἀρχόντων δίκαιον  εἶναι   ἔθετο Θρασύμαχος. καὶ γὰρ τὸ
[340]   κρείττονος, Κλειτοφῶν, συμφέρον (δίκαιον  εἶναι   ἔθετο. ταῦτα δὲ ἀμφότερα θέμενος
[353]   δοκεῖ τοῦτο ἑκάστου (πράγματος ἔργον  εἶναι.   εἶεν, ἦν δ' ἐγώ. οὐκοῦν
[353]   οὐκοῦν καὶ ἀρετὴ δοκεῖ σοι  εἶναι   ἑκάστῳ ᾧπερ καὶ ἔργον τι
[334]   καὶ κατὰ Σιμωνίδην κλεπτική τις  εἶναι,   ἐπ' ὠφελίᾳ μέντοι τῶν φίλων
[346]   ἑκάστης τῆς τέχνης ἰδίαν ὡμολογήσαμεν  εἶναι;   ἔστω, ἔφη. ἥντινα ἄρα ὠφελίαν
[349]   ἂν πλεονεκτεῖν καὶ ἡγοῖτο δίκαιον  εἶναι,   οὐκ ἂν ἡγοῖτο; ἡγοῖτ'
[336]   τίνος; ἔφη. οἶμαι αὐτὸ Περιάνδρου  εἶναι   Περδίκκου Ξέρξου
[344]   μᾶλλον συμφέρει ἰδίᾳ αὑτῷ ἄδικον  εἶναι   τὸ δίκαιον. πάντων δὲ
[334]   πότερον τοὺς δοκοῦντας ἑκάστῳ χρηστοὺς  εἶναι,   τοὺς ὄντας, κἂν μὴ
[347]   τοῦ δικαίου ἔγωγε λυσιτελέστερον βίον  εἶναι.   ~(ἤκουσας, ἦν δ' ἐγώ, ὅσα
[345]   δὲ ᾤμην ἔγωγε νυνδὴ ἀναγκαῖον  εἶναι   ἡμῖν ὁμολογεῖν πᾶσαν ἀρχήν, καθ'
[352]   μοι λέγε· δοκεῖ τί σοι  εἶναι   ἵππου ἔργον; (ἔμοιγε. ἆρ' οὖν
[348]   φρόνιμοί σοι, Θρασύμαχε, δοκοῦσιν  εἶναι   καὶ ἀγαθοὶ οἱ ἄδικοι; οἵ
[351]   σκέψασθαι· (πόλιν φαίης ἂν ἄδικον  εἶναι   καὶ ἄλλας πόλεις ἐπιχειρεῖν δουλοῦσθαι
[348]   αὖ ἀγαθὰ ἔχει τὸ δίκαιον  εἶναι,   καὶ αὖθις οὗτος, καὶ ἄλλον
[339]   ἐπειδὴ γὰρ συμφέρον γέ τι  εἶναι   καὶ ἐγὼ ὁμολογῶ τὸ δίκαιον,
[338]   τὸ σῶμα, τοῦτο τὸ (σιτίον  εἶναι   καὶ ἡμῖν τοῖς ἥττοσιν ἐκείνου
[336]   ἂν ἄλλο τις αὐτὸ φαίη  εἶναι;   (καὶ Θρασύμαχος πολλάκις μὲν
[350]   οὖν διωμολογησάμεθα τὴν δικαιοσύνην ἀρετὴν  εἶναι   καὶ σοφίαν, τὴν δὲ ἀδικίαν
[348]   αὐτὸ καὶ καλὸν καὶ ἰσχυρὸν  εἶναι   καὶ τἆλλα αὐτῷ πάντα προσθήσεις
[338]   τοῦ κρείττονος φῂς συμφέρον δίκαιον  εἶναι.   καὶ τοῦτο, Θρασύμαχε, τί
[339]   Θρασύμαχε, καὶ σὺ ἀπεκρίνω δίκαιον  εἶναι   καίτοι ἔμοιγε ἀπηγόρευες ὅπως μὴ
[351]   ἀλλήλους καὶ στασιάζειν καὶ ἀδυνάτους  εἶναι   κοινῇ μετ' (ἀλλήλων πράττειν; πάνυ
[347]   τὸν τοῦ ἀδίκου βίον φάσκων  εἶναι   κρείττω τὸν τοῦ δικαίου.
[353]   ζῆν; οὐ ψυχῆς φήσομεν ἔργον  εἶναι;   μάλιστά γ' ἔφη. οὐκοῦν καὶ
[334]   δοκεῖν αὐτοῖς πολλοὺς μὲν χρηστοὺς  εἶναι   μὴ ὄντας, πολλοὺς δὲ τοὐναντίον;
[334]   τὸν δοκοῦντα χρηστόν, τοῦτον φίλον  εἶναι.   νῦν δὲ πῶς, ἦν δ'
[334]   Σώκρατες· πονηρὸς γὰρ ἔοικεν  εἶναι   λόγος. τοὺς ἀδίκους ἄρα,
[347]   πολὺ δέ μοι δοκεῖ μεῖζον  εἶναι   νῦν λέγει Θρασύμαχος, τὸν
[328]   δὴ ἐπὶ γήραος οὐδῷ” φασιν  εἶναι   οἱ ποιηταί, πότερον χαλεπὸν τοῦ
[347]   τὸ φιλότιμόν τε καὶ φιλάργυρον  εἶναι   ὄνειδος λέγεταί τε καὶ ἔστιν;
[354]   ἔφη. ἀλλὰ μὴν ἄθλιόν γε  εἶναι   οὐ λυσιτελεῖ, εὐδαίμονα δέ. πῶς
[327]   τῶν ἐπιχωρίων πομπὴ ἔδοξεν  εἶναι,   οὐ μέντοι ἧττον ἐφαίνετο πρέπειν
[331]   τῶν χρημάτων κτῆσιν πλείστου ἀξίαν  εἶναι,   οὔ (τι παντὶ ἀνδρὶ ἀλλὰ
[345]   οὐδ' οἶμαι ἀδικίαν δικαιοσύνης κερδαλεώτερον  εἶναι,   οὐδ' ἐὰν ἐᾷ τις αὐτὴν
[353]   ἀποδοῖμεν καὶ φαῖμεν ἴδια ἐκείνης  εἶναι;   οὐδενὶ ἄλλῳ. τί δ' αὖ
[345]   ἂν μηδὲν ἐνδέῃ τοῦ ποιμενικὴ  εἶναι   οὕτω δὲ ᾤμην ἔγωγε νυνδὴ
[331]   ἔχοντι, Σώκρατες, πλοῦτον χρησιμώτατον  εἶναι.   (παγκάλως, ἦν δ' ἐγώ, λέγεις,
[352]   (ἂν) ταῦτα τούτων φαμὲν ἔργα  εἶναι;   πάνυ γε. ~(τί δέ; μαχαίρᾳ
[348]   τελέας οὔσης δικαιοσύνης λυσιτελεστέραν φῂς  εἶναι;   (πάνυ μὲν οὖν καὶ φημί,
[339]   ἀναγκαῖον συμβαίνειν αὐτὸ οὑτωσί, δίκαιον  εἶναι   ποιεῖν τοὐναντίον σὺ
[334]   τοὺς ἐχθρούς. (φίλους δὲ λέγεις  εἶναι   πότερον τοὺς δοκοῦντας ἑκάστῳ χρηστοὺς
[343]   μηδὲν ὠφελεῖσθαι διὰ τὸ δίκαιον  εἶναι,   πρὸς δὲ τούτοις ἀπεχθέσθαι τοῖς
[333]   ἐν εἰρήνῃ φαίης ἂν χρήσιμον  εἶναι;   πρὸς τὰ συμβόλαια, Σώκρατες.
[341]   ἄλλο ὅτι μάλιστα τελέαν  εἶναι;   (πῶς τοῦτο ἐρωτᾷς; ὥσπερ, ἔφην
[341]   με ἔροιο εἰ ἐξαρκεῖ σώματι  εἶναι   σώματι προσδεῖταί τινος, εἴποιμ'
[340]   κακὰ προστάττειν, τοῖς δὲ δίκαιον  εἶναι   ταῦτα ποιεῖν. τὸ γὰρ τὰ
[350]   ἔφαμεν δὲ δὴ καὶ ἰσχυρὸν  εἶναι   τὴν ἀδικίαν. οὐ μέμνησαι,
[333]   φυλάττειν καὶ μηδὲν χρῆσθαι, χρήσιμον  εἶναι   τὴν δικαιοσύνην, ὅταν δὲ χρῆσθαι,
[339]   συμβαίνει τῷ ὀρθῶς λογιζομένῳ πανταχοῦ  εἶναι   τὸ αὐτὸ δίκαιον, τὸ τοῦ
[336]   ἀπόκριναι καὶ εἰπὲ τί φῂς  εἶναι   τὸ δίκαιον. καὶ ὅπως μοι
[338]   δ' ὅς. φημὶ γὰρ ἐγὼ  εἶναι   τὸ δίκαιον οὐκ ἄλλο τι
[347]   ἀγαθῶν εἰ γένοιτο, περιμάχητον ἂν  εἶναι   τὸ μὴ ἄρχειν ὥσπερ νυνὶ
[336]   δ' ἐγώ, οὗ μοι δοκεῖ  εἶναι   τὸ ῥῆμα, τὸ φάναι δίκαιον
[338]   ἀπέφηναν τοῦτο δίκαιον τοῖς ἀρχομένοις  εἶναι,   τὸ σφίσι συμφέρον, καὶ τὸν
[339]   δὲ προστιθεῖς καὶ αὐτὸ φῂς  εἶναι   τὸ τοῦ κρείττονος, ἐγὼ δὲ
[339]   ἂν προστάττωσιν οἱ ἄρχοντες δίκαιον  εἶναι   τοῖς ἀρχομένοις ποιεῖν; ταῦτ' οὐχ
[338]   δὲ φιλονικεῖν πρὸς τὸ ἐμὲ  εἶναι   τὸν ἀποκρινόμενον. τελευτῶν δὲ συνεχώρησεν,
[335]   τὸ πρῶτον ἐλέγομεν, λέγοντες δίκαιον  εἶναι   τὸν μὲν φίλον εὖ ποιεῖν,
[334]   ὅσοι διημαρτήκασιν (τῶν ἀνθρώπων, δίκαιον  εἶναι   τοὺς μὲν φίλους βλάπτειν πονηροὶ
[336]   τὸ ῥῆμα, τὸ φάναι δίκαιον  εἶναι   τοὺς μὲν φίλους ὠφελεῖν, τοὺς
[335]   ἑκάστῳ ἀποδιδόναι φησίν τις δίκαιον  εἶναι,   τοῦτο δὲ δὴ νοεῖ αὐτῷ
[341]   καὶ οὐκ ἐξαρκεῖ αὐτῷ τοιούτῳ  εἶναι.   τούτῳ οὖν ὅπως ἐκπορίζῃ τὰ
[346]   ἑκάστοτε τῶν τεχνῶν τούτῳ ἑτέραν  εἶναι,   τῷ ἑτέραν τὴν δύναμιν ἔχειν;
[340]   κρείττων αὑτῷ συμφέρειν· τοῦτο ποιητέον  εἶναι   τῷ ἥττονι, καὶ τὸ δίκαιον
[340]   τὸ τοῦ κρείττονος συμφέρον δοκοῦν  εἶναι   τῷ κρείττονι, ἐάντε συμφέρῃ ἐάντε
[336]   οὐκ ἄν ποτε ἡμᾶς ἑκόντας  εἶναι   ὑποκατακλίνεσθαι ἀλλήλοις ἐν τῇ ζητήσει
[353]   καὶ ἀρετήν φαμέν τινα ψυχῆς  εἶναι;   φαμέν. (ἆρ' οὖν ποτε,
[339]   αὑτοῖς προστάττωσιν, τοῖς δὲ δίκαιον  εἶναι   φῇς ταῦτα ποιεῖν ἐκεῖνοι
[335]   δὲ μή, δοκεῖν ἀλλὰ μὴ  εἶναι   φίλον. καὶ περὶ τοῦ ἐχθροῦ
[333]   ἄλλων; ὅταν παρακαταθέσθαι καὶ σῶν  εἶναι,   Σώκρατες. οὐκοῦν λέγεις ὅταν
[339]   ἄρχουσί τε καὶ κρείττοσι δίκαιον  εἶναι   ὡμολογῆσθαί σοι, ὅταν οἱ μὲν
[350]   ἑκάτερος εἴη, τοιοῦτον καὶ ἑκάτερον  εἶναι.   ὡμολογοῦμεν γάρ. μὲν ἄρα
[348]   μέντοι αἰσχρὸν αὐτὸ ὡμολόγεις  εἶναι   ὥσπερ ἄλλοι τινές, εἴχομεν ἄν
[343]   Θρασύμαχος ἀντὶ τοῦ ἀποκρίνεσθαι,  εἰπέ   μοι, ἔφη, Σώκρατες, τίτθη
[341]   δ' ἐγώ, τῶν τοιούτων. ἀλλ'  εἰπέ   μοι· τῷ ἀκριβεῖ λόγῳ
[339]   ἦν δ' ἐγώ. καί μοι  εἰπέ·   οὐ καὶ πείθεσθαι μέντοι τοῖς
[346]   ~ἀλλὰ (τοῖς ἀρχομένοις; ἐπεὶ τοσόνδε  εἰπέ·   οὐχὶ ἑκάστην μέντοι φαμὲν ἑκάστοτε
[338]   ἦν δ' ἐγώ· ἀλλὰ σαφέστερον  εἰπὲ   τί λέγεις. εἶτ' οὐκ οἶσθ'
[330]   ἐγώ. ἀλλά μοι ἔτι τοσόνδε  εἰπέ·   τί μέγιστον οἴει ἀγαθὸν ἀπολελαυκέναι
[336]   ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ἀπόκριναι καὶ  εἰπὲ   τί φῂς εἶναι τὸ δίκαιον.
[340]   οὕτως αὐτοῦ ἀποδεχώμεθα. καί μοι  εἰπέ,   Θρασύμαχε· τοῦτο ἦν
[341]   τὸν κρείττονα, τὸν ὡς ἔπος  εἰπεῖν   τὸν ἀκριβεῖ λόγῳ,
[338]   Θρασύμαχος φανερὸς μὲν ἦν ἐπιθυμῶν  εἰπεῖν   ἵν' εὐδοκιμήσειεν, ἡγούμενος ἔχειν ἀπόκρισιν
[329]   μοι καὶ τότε ἔδοξεν ἐκεῖνος  εἰπεῖν,   καὶ νῦν οὐχ ἧττον. παντάπασι
[338]   δὴ φῂς εἰδέναι καὶ ἔχειν  εἰπεῖν.   μὴ οὖν ἄλλως ποίει, ἀλλὰ
[350]   φαίης. οὖν ἔα με  εἰπεῖν   ὅσα βούλομαι, ἤ, εἰ βούλει
[341]   ὀρθῶς σοι δοκῶ, ἔφην, ἂν  εἰπεῖν   οὕτω λέγων, οὔ; ὀρθῶς,
[331]   τοι, Σώκρατες, τοῦτ' ἐκεῖνος  εἶπεν,   ὅτι ὃς ἂν δικαίως καὶ
[337]   ἀνεκάγχασέ τε μάλα σαρδάνιον καὶ  εἶπεν·   Ἡράκλεις, ἔφη, αὕτη κείνη
[337]   οὕτως πυνθανομένῳ. ἀλλ' εἴ σοι  εἶπεν·   Θρασύμαχε, πῶς λέγεις; μὴ
[328]   Κέφαλος ἠσπάζετό τε καὶ  εἶπεν·   Σώκρατες, οὐ δὲ θαμίζεις
[344]   δυνάμενον πλεονεκτεῖν· τοῦτον οὖν σκόπει,  εἴπερ   βούλει κρίνειν ὅσῳ μᾶλλον συμφέρει
[331]   Σώκρατες, ὑπολαβὼν Πολέμαρχος,  εἴπερ   γέ τι χρὴ Σιμωνίδῃ πείθεσθαι.
[351]   δικαιοσύνης· νῦν δέ γ' ἔφην,  εἴπερ   σοφία τε καὶ ἀρετή ἐστιν
[350]   Δία, ἦν δ' ἐγώ, ἀλλ'  εἴπερ   τοῦτο ποιήσεις, ποίει· ἐγὼ δὲ
[336]   ἀλλήλους ὑποκατακλινόμενοι ὑμῖν αὐτοῖς; ἀλλ'  εἴπερ   ὡς ἀληθῶς βούλει εἰδέναι τὸ
[337]   πῶς λέγεις; τί ἂν αὐτῷ  εἶπες   πρὸς ταῦτα; εἶεν, ἔφη· ὡς
[338]   μανθάνω παρὰ τῶν ἄλλων, ἀληθῆ  εἶπες,   Θρασύμαχε, ὅτι δὲ οὔ
[348]   οὐκέτι ῥᾴδιον ἔχειν ὅτι τις  εἴπῃ.   εἰ γὰρ λυσιτελεῖν μὲν τὴν
[345]   ἀλλὰ πρῶτον μέν, ἂν  εἴπῃς,   ἔμμενε τούτοις, ἐὰν μετατιθῇ,
[331]   τοιόνδε λέγω· πᾶς ἄν που  εἴποι,   εἴ τις λάβοι παρὰ φίλου
[340]   ᾖ, ἀλλὰ πᾶς γ' ἂν  εἴποι   ὅτι ἰατρὸς ἥμαρτεν καὶ
[341]   εἶναι σώματι προσδεῖταί τινος,  εἴποιμ'   ἂν ὅτι παντάπασι μὲν οὖν
[337]   ἀργύριον. οὐκοῦν ἐπειδάν μοι γένηται,  εἶπον.   ἀλλ' ἔστιν, ἔφη Γλαύκων.
[331]   πρὸς τὰ ἱερά. (λέγε δή,  εἶπον   ἐγώ, σὺ τοῦ λόγου
[336]   δὲ διεπαυσάμεθα καὶ ἐγὼ ταῦτ'  εἶπον,   οὐκέτι ἡσυχίαν ἦγεν, ἀλλὰ συστρέψας
[341]   ᾖς. (οἴει γὰρ ἄν με,  εἶπον,   οὕτω μανῆναι ὥστε ξυρεῖν ἐπιχειρεῖν
[336]   οἷός τ' ἐγενόμην ἀποκρίνασθαι, καὶ  εἶπον   ὑποτρέμων· Θρασύμαχε, μὴ χαλεπὸς
[344]   αὐτὸς πάνυ ἐδεόμην τε καὶ  εἶπον·   δαιμόνιε Θρασύμαχε, οἷον ἐμβαλὼν
[329]   ἔτι (λέγειν αὐτὸν ἐκίνουν καὶ  εἶπον·   Κέφαλε, οἶμαί σου τοὺς
[340]   τὸν ἐξαμαρτάνοντα ὅταν ἐξαμαρτάνῃ; ἔγωγε,  εἶπον,   ᾤμην σε τοῦτο λέγειν ὅτε
[338]   τόνδε διδάξαι καὶ τοὺς ἄλλους.  εἰπόντος   δέ μου ταῦτα, τε
[329]   συμβαίνει. καὶ ἐγὼ ἀγασθεὶς αὐτοῦ  εἰπόντος   ταῦτα, βουλόμενος ἔτι (λέγειν αὐτὸν
[337]   τι τυγχάνει ὄν, ἀλλ' ἕτερον  εἴπω   τι (τοῦ ἀληθοῦς; πῶς
[344]   λυσιτελοῦν τε καὶ συμφέρον. (ταῦτα  εἰπὼν   Θρασύμαχος ἐν νῷ εἶχεν
[335]   οὐκ ἦν σοφὸς ταῦτα  εἰπών.   οὐ γὰρ ἀληθῆ ἔλεγεν· οὐδαμοῦ
[348]   φημί, ἔφη, καὶ δι' ἅ,  εἴρηκα.   φέρε δή, τὸ τοιόνδε περὶ
[352]   γέ μοι δοκεῖ, ἐξ ὧν  εἰρήκαμεν·   ὅμως δ' ἔτι βέλτιον σκεπτέον.
[349]   καὶ (τοῦ ἀνομοίου; ἄριστα, ἔφη,  εἴρηκας.   ἔστιν δέ γε, ἔφην, φρόνιμός
[347]   καὶ ὡς ἐν μισθοῦ μέρει  εἴρηκας,   οὐ συνῆκα. τὸν τῶν βελτίστων
[335]   Σιμωνίδην Βίαντα Πιττακὸν  εἰρηκέναι   τιν' ἄλλον τῶν σοφῶν
[332]   ἀκολουθεῖν, Σώκρατες, τοῖς ἔμπροσθεν  εἰρημένοις,   τοῖς φίλοις τε καὶ
[344]   ὑπομεῖναί τε καὶ παρασχεῖν τῶν  εἰρημένων   λόγον. καὶ δὴ ἔγωγε καὶ
[329]   τοιούτων ἐν τῷ γήρᾳ πολλὴ  εἰρήνη   γίγνεται καὶ ἐλευθερία· ἐπειδὰν αἱ
[332]   τοῦτο. χρήσιμον ἄρα καὶ ἐν  εἰρήνῃ   δικαιοσύνη; ~(χρήσιμον. καὶ γὰρ γεωργία·
[333]   τίνος χρείαν κτῆσιν ἐν  εἰρήνῃ   φαίης ἂν χρήσιμον εἶναι; πρὸς
[337]   ἔφη, αὕτη κείνη εἰωθυῖα  εἰρωνεία   Σωκράτους, καὶ ταῦτ' ἐγὼ ᾔδη
[337]   σὺ ἀποκρίνασθαι μὲν οὐκ ἐθελήσοις,  εἰρωνεύσοιο   δὲ καὶ πάντα μᾶλλον ποιήσοις
[333]   κιθαριστικὸς τοῦ δικαίου εἰς κρουμάτων;  εἰς   ἀργυρίου, ἔμοιγε δοκεῖ. πλήν γ'
[347]   ἀλλὰ τοῦτο μὲν δὴ καὶ  εἰς   αὖθις σκεψόμεθα· πολὺ δέ μοι
[342]   τινος τέχνης τῆς τὸ συμφέρον  εἰς   αὐτὰ ταῦτα σκεψομένης τε καὶ
[333]   ὥσπερ κιθαριστικὸς τοῦ δικαίου  εἰς   κρουμάτων; εἰς ἀργυρίου, ἔμοιγε δοκεῖ.
[327]   ~Πολιτεία Α. (Σωκράτης κατέβην χθὲς  εἰς   Πειραιᾶ μετὰ Γλαύκωνος τοῦ Ἀρίστωνος
[333]   δίκαιος ἀγαθὸς καὶ χρήσιμος κοινωνὸς  εἰς   πεττῶν θέσιν, πεττευτικός;
[333]   πεττευτικός; πεττευτικός. ἀλλ'  εἰς   πλίνθων καὶ λίθων θέσιν
[329]   φαίνεται. πολλάκις γὰρ συνερχόμεθά τινες  εἰς   ταὐτὸν παραπλησίαν ἡλικίαν ἔχοντες, διασῴζοντες
[335]   ἑταῖρε, μὴ οὕτω φῶμεν, βλαπτομένους  εἰς   τὴν ἀνθρωπείαν ἀρετὴν χείρους γίγνεσθαι;
[350]   οὐ ταὐτὰ τῷ ὁμοίῳ ἑαυτῷ  εἰς   τὴν αὐτὴν πρᾶξιν. ἀλλ' ἴσως,
[335]   εἰς τὴν τῶν ἵππων;  εἰς