HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, La République, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique)


α  =  393 formes différentes pour 1219 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Pages
[327]   ~Πολιτεία  Α.   (Σωκράτης κατέβην χθὲς εἰς Πειραιᾶ
[348]   καὶ φημί, ἔφη, καὶ δι'  ἅ,   εἴρηκα. φέρε δή, τὸ τοιόνδε
[345]   σύ γε· ἀλλὰ πρῶτον μέν,     ἂν εἴπῃς, ἔμμενε τούτοις,
[331]   δικαιοσύνης, ἀληθῆ τε λέγειν καὶ     ἂν λάβῃ τις ἀποδιδόναι. πάνυ
[345]   αὐτὴν καὶ μὴ διακωλύῃ πράττειν     βούλεται. ἀλλ' ὠγαθέ, ἔστω μὲν
[339]   ἀσύμφορα; πῶς λέγεις; οὕτως.     δ' ἂν θῶνται ποιητέον τοῖς
[339]   ἐνίοτε διαμαρτάνειν τοῦ ἑαυτοῖς βελτίστου,     δ' ἂν προστάττωσιν οἱ ἄρχοντες
[349]   οὐκοῦν καὶ ἅπερ φρόνιμον, ἀγαθόν,     δὲ ἄφρονα, κακόν; ναί. τί
[339]   δίκαιον εἶναι φῇς ταῦτα ποιεῖν     ἐκεῖνοι προσέταξαν ἆρα τότε,
[352]   ἅμα ἀδικεῖν, δι' ἣν ἔπραξαν     ἔπραξαν, ὥρμησαν δὲ ἐπὶ τὰ
[349]   καὶ τἆλλα αὐτῷ πάντα προσθήσεις  ~(ἃ   ἡμεῖς τῷ δικαίῳ προσετίθεμεν, ἐπειδή
[342]   συμφέρον καὶ πρέπον, καὶ λέγει     λέγει καὶ ποιεῖ ποιεῖ
[331]   καρδίαν ἀτάλλοισα γηροτρόφος συναορεῖ ἐλπὶς     μάλιστα θνατῶν πολύστροφον γνώμαν κυβερνᾷ.
[350]   μέμνημαι, ἔφη· ἀλλ' ἔμοιγε οὐδὲ     νῦν λέγεις ἀρέσκει, καὶ ἔχω
[348]   δὲ οὐκ ἄξια λόγου, ἀλλ'     νυνδὴ ἔλεγον. (τοῦτο μέν, ἔφην,
[342]   λέγει λέγει καὶ ποιεῖ     ποιεῖ ἅπαντα. ~(ἐπειδὴ οὖν ἐνταῦθα
[339]   συμφέρον. τί λέγεις σύ; ἔφη.     σὺ λέγεις, ἔμοιγε δοκῶ· σκοπῶμεν
[329]   καὶ εὐωχίας καὶ ἄλλ' ἄττα     τῶν τοιούτων ἔχεται, καὶ ἀγανακτοῦσιν
[342]   οὗ τέχνη ἐστίν, αὐτὴ δὲ  ἀβλαβὴς   καὶ ἀκέραιός ἐστιν ὀρθὴ οὖσα,
[348]   δ' ἐγώ, ὅσα ἄρτι Θρασύμαχος  ἀγαθὰ   διῆλθεν τῷ τοῦ ἀδίκου; ἤκουσα,
[348]   λόγον παρὰ λόγον, ὅσα αὖ  ἀγαθὰ   ἔχει τὸ δίκαιον εἶναι, καὶ
[331]   ἡδεῖα ἐλπὶς ἀεὶ πάρεστι καὶ  ἀγαθὴ   γηροτρόφος, ὡς καὶ Πίνδαρος λέγει.
[353]   ἄρχειν καὶ ἐπιμελεῖσθαι, τῇ δὲ  ἀγαθῇ   πάντα ταῦτα εὖ πράττειν. ἀνάγκη.
[334]   εἰσιν τοὺς δ' ἐχθροὺς ὠφελεῖν  ἀγαθοὶ   γάρ· καὶ οὕτως ἐροῦμεν αὐτὸ
[334]   φαίνεται. ἀλλὰ μὴν οἵ γε  ἀγαθοὶ   δίκαιοί τε καὶ οἷοι μὴ
[334]   ἁμαρτάνουσιν. τούτοις ἄρα οἱ μὲν  ἀγαθοὶ   ἐχθροί, οἱ δὲ κακοὶ φίλοι;
[335]   καὶ (συλλήβδην ἀρετῇ οἱ  ἀγαθοὶ   κακούς; ἀλλὰ ἀδύνατον. οὐ γὰρ
[348]   Θρασύμαχε, δοκοῦσιν εἶναι καὶ  ἀγαθοὶ   οἱ ἄδικοι; οἵ γε τελέως,
[347]   χρημάτων ἕνεκα ἐθέλουσιν ἄρχειν οἱ  ἀγαθοὶ   οὔτε τιμῆς· οὔτε γὰρ φανερῶς
[349]   ἄφρονα. οὐκοῦν καὶ ἅπερ φρόνιμον,  ἀγαθόν,   δὲ ἄφρονα, κακόν; ναί.
[330]   τοσόνδε εἰπέ· τί μέγιστον οἴει  ἀγαθὸν   ἀπολελαυκέναι τοῦ πολλὴν οὐσίαν κεκτῆσθαι;
[343]   βλέποντας τὸ τῶν δεσποτῶν  ἀγαθὸν   καὶ τὸ αὑτῶν, καὶ δὴ
[332]   φίλοις οἴεται ὀφείλειν τοὺς φίλους  ἀγαθὸν   μέν τι δρᾶν, κακὸν δὲ
[335]   ἔστιν δίκαιον τὸν μὲν φίλον  ἀγαθὸν   ὄντα εὖ ποιεῖν, τὸν δ'
[343]   προβάτων τὸ τῶν βοῶν  ἀγαθὸν   σκοπεῖν καὶ παχύνειν αὐτοὺς καὶ
[347]   τὸ ἄρχειν οὐχ ὡς ἐπ'  ἀγαθόν   τι ἰόντες οὐδ' ὡς εὐπαθήσοντες
[343]   δικαιοσύνη καὶ τὸ δίκαιον ἀλλότριον  ἀγαθὸν   τῷ ὄντι, τοῦ κρείττονός τε
[335]   ἔοικε, τούτῳ τῷ λόγῳ  ἀγαθὸς   ἔσται, ἐχθρὸς δὲ πονηρός.
[333]   δῆτα. (ἆρ' οὖν δίκαιος  ἀγαθὸς   καὶ χρήσιμος κοινωνὸς εἰς πεττῶν
[349]   γε, ἔφην, φρόνιμός τε καὶ  ἀγαθὸς   ἄδικος, δὲ δίκαιος
[334]   στρατοπέδου γε αὐτὸς φύλαξ  ἀγαθός,   ὅσπερ καὶ τὰ τῶν πολεμίων
[335]   φαίνεται. δέ γε δίκαιος  ἀγαθός;   πάνυ γε. οὐκ ἄρα τοῦ
[350]   ἄρα δίκαιος ἡμῖν ἀναπέφανται ὢν  ἀγαθός   τε καὶ σοφός, δὲ
[350]   σοφὸς ἀγαθός; φημί. ἄρα  ἀγαθός   τε καὶ σοφὸς τοῦ μὲν
[350]   σοφός; φημί. δὲ σοφὸς  ἀγαθός;   φημί. ἄρα ἀγαθός τε
[335]   πάνυ γε. οὐδὲ δὴ τοῦ  ἀγαθοῦ   βλάπτειν ἀλλὰ τοῦ ἐναντίου. φαίνεται.
[334]   μὲν πονηροὺς (ὠφελεῖν, τοὺς δὲ  ἀγαθοὺς   βλάπτειν; φαίνεται. ἀλλὰ μὴν οἵ
[349]   ἔοικε τῷ φρονίμῳ καὶ τῷ  ἀγαθῷ   ἄδικος, δὲ δίκαιος
[350]   μὲν δίκαιος τῷ σοφῷ καὶ  ἀγαθῷ,   δὲ ἄδικος τῷ κακῷ
[347]   ὁμοίοις. ἐπεὶ κινδυνεύει πόλις ἀνδρῶν  ἀγαθῶν   εἰ γένοιτο, περιμάχητον ἂν εἶναι
[351]   ἐγὼ ἔλεγον, μετὰ ἀδικίας. πάνυ  ἄγαμαι,   ἦν δ' ἐγώ, Θρασύμαχε,
[329]   τῶν τοιούτων ἔχεται, καὶ  ἀγανακτοῦσιν   ὡς μεγάλων τινῶν ἀπεστερημένοι καὶ
[334]   Ὀδυσσέως πρὸς μητρὸς πάππον Αὐτόλυκον  ἀγαπᾷ   τε καί φησιν αὐτὸν πάντας
[330]   ὅτι μοι ἔδοξας οὐ σφόδρα  (ἀγαπᾶν   τὰ χρήματα, τοῦτο δὲ ποιοῦσιν
[330]   τῆς νῦν οὔσης· ἐγὼ δὲ  ἀγαπῶ   ἐὰν μὴ ἐλάττω καταλίπω τούτοισιν,
[330]   καὶ οἱ πατέρες τοὺς παῖδας  ἀγαπῶσιν,   ταύτῃ τε δὴ καὶ οἱ
[329]   τῷ τοιούτῳ συμβαίνει. καὶ ἐγὼ  ἀγασθεὶς   αὐτοῦ εἰπόντος ταῦτα, βουλόμενος ἔτι
[343]   ἀδίκου τε καὶ ἀδικίας, ὥστε  ἀγνοεῖς   ὅτι μὲν δικαιοσύνη καὶ
[351]   ἀδικία οὐδεὶς ἂν ἔτι τοῦτο  ἀγνοήσειεν   ἀλλ' οὔ τι οὕτως ἁπλῶς,
[344]   εἴτε χεῖρον εἴτε βέλτιον βιωσόμεθα  ἀγνοοῦντες   σὺ φῂς εἰδέναι. ἀλλ'
[331]   Πολέμαρχε, ἴσως γιγνώσκεις, ἐγὼ δὲ  ἀγνοῶ·   δῆλον γὰρ ὅτι οὐ τοῦτο
[348]   ἔλεγον. (τοῦτο μέν, ἔφην, οὐκ  ἀγνοῶ   βούλει λέγειν, ἀλλὰ τόδε
[339]   τὸ τοῦ κρείττονος, ἐγὼ δὲ  ἀγνοῶ,   σκεπτέον δή. σκόπει, ἔφη. ταῦτ'
[327]   τρόπον ποιήσουσιν ἅτε νῦν πρῶτον  ἄγοντες.   καλὴ μὲν οὖν μοι καὶ
[329]   ἀπέφυγον, ὥσπερ λυττῶντά τινα καὶ  ἄγριον   δεσπότην ἀποδράς. εὖ οὖν μοι
[328]   ἀκουσομένων, οὕτω διανοεῖσθε. ~(καὶ  Ἀδείμαντος,   ἆρά γε, δ' ὅς,
[327]   τε Πολέμαρχος ἧκε καὶ  Ἀδείμαντος   τοῦ Γλαύκωνος ἀδελφὸς καὶ
[327]   καὶ Ἀδείμαντος τοῦ Γλαύκωνος  ἀδελφὸς   καὶ Νικήρατος Νικίου καὶ
[328]   καὶ Εὐθύδημον, τοὺς τοῦ Πολεμάρχου  ἀδελφούς,   καὶ δὴ καὶ Θρασύμαχον τὸν
[341]   ἐπεχείρησας, οὐδὲν ὢν καὶ ταῦτα.  ἅδην,   ἦν δ' ἐγώ, τῶν τοιούτων.
[352]   ἔπραξαν, ὥρμησαν δὲ ἐπὶ τὰ  ἄδικα   ἀδικίᾳ ἡμιμόχθηροι ὄντες, ἐπεὶ οἵ
[344]   οὐ γὰρ τὸ ποιεῖν τὰ  ἄδικα   ἀλλὰ τὸ πάσχειν φοβούμενοι ὀνειδίζουσιν
[334]   δίκαιοί τε καὶ οἷοι μὴ  ἀδικεῖν;   ἀληθῆ. κατὰ δὴ τὸν σὸν
[352]   καὶ ἐφ' οὓς ᾖσαν ἅμα  ἀδικεῖν,   δι' ἣν ἔπραξαν ἔπραξαν,
[345]   ἔστω μὲν ἄδικος, δυνάσθω δὲ  ἀδικεῖν   τῷ λανθάνειν τῷ
[348]   γε τελέως, ἔφη, οἷοί τε  ἀδικεῖν,   πόλεις τε καὶ ἔθνη δυνάμενοι
[344]   ἀδικήσαντα εὐδαιμονέστατον ποιεῖ, τοὺς δὲ  ἀδικηθέντας   καὶ ἀδικῆσαι οὐκ ἂν ἐθέλοντας
[330]   ἑαυτοῦ ἐν τῷ βίῳ πολλὰ  ἀδικήματα   καὶ ἐκ τῶν ὕπνων, ὥσπερ
[344]   ποιεῖ, τοὺς δὲ ἀδικηθέντας καὶ  ἀδικῆσαι   οὐκ ἂν ἐθέλοντας ἀθλιωτάτους. ἔστιν
[330]   ἐν Ἅιδου, ὡς τὸν ἐνθάδε  ἀδικήσαντα   δεῖ ἐκεῖ διδόναι (δίκην, καταγελώμενοι
[344]   ἀδικίαν ἔλθῃς, τὸν μὲν  ἀδικήσαντα   εὐδαιμονέστατον ποιεῖ, τοὺς δὲ ἀδικηθέντας
[344]   ἐφ' ἑκάστῳ μέρει ὅταν τις  ἀδικήσας   μὴ λάθῃ, ζημιοῦταί τε καὶ
[344]   ἰσχυρότερον καὶ ἐλευθεριώτερον καὶ δεσποτικώτερον  ἀδικία   δικαιοσύνης ἐστὶν ἱκανῶς γιγνομένη, καὶ
[351]   καὶ δυνατώτερον καὶ ἰσχυρότερον εἴη  ἀδικία   δικαιοσύνης· νῦν δέ γ' ἔφην,
[354]   ἄρα, μακάριε Θρασύμαχε, λυσιτελέστερον  ἀδικία   δικαιοσύνης. ταῦτα δή σοι, ἔφη,
[352]   ὥρμησαν δὲ ἐπὶ τὰ ἄδικα  ἀδικίᾳ   ἡμιμόχθηροι ὄντες, ἐπεὶ οἵ γε
[351]   που, Θρασύμαχε, γε  ἀδικία   καὶ μίση καὶ μάχας ἐν
[351]   θαυμάσιε, ἐν ἑνὶ ἐγγένηται  ἀδικία,   μῶν μὴ ἀπολεῖ τὴν αὑτῆς
[351]   ἀδικίας, ἐπειδήπερ ἐστὶν ἀμαθία  ἀδικία   οὐδεὶς ἂν ἔτι τοῦτο ἀγνοήσειεν
[354]   ὕστερον λόγου, ὅτι λυσιτελέστερον  ἀδικία   τῆς δικαιοσύνης, οὐκ ἀπεσχόμην τὸ
[343]   καὶ ὑπηρετοῦντος βλάβη, δὲ  ἀδικία   τοὐναντίον, καὶ ἄρχει τῶν ὡς
[348]   ἀλλὰ πάνυ γενναίαν εὐήθειαν. (τὴν  ἀδικίαν   ἄρα κακοήθειαν καλεῖς; οὔκ, ἀλλ'
[345]   ὅτι οὐ πείθομαι οὐδ' οἶμαι  ἀδικίαν   δικαιοσύνης κερδαλεώτερον εἶναι, οὐδ' ἐὰν
[351]   τι τυγχάνει ὂν δικαιοσύνη πρὸς  ἀδικίαν.   ἐλέχθη γάρ που ὅτι καὶ
[344]   μαθήσῃ, ἐὰν ἐπὶ τὴν τελεωτάτην  ἀδικίαν   ἔλθῃς, τὸν μὲν ἀδικήσαντα
[348]   εἰ γὰρ λυσιτελεῖν μὲν τὴν  ἀδικίαν   ἐτίθεσο, κακίαν μέντοι αἰσχρὸν
[350]   δὴ καὶ ἰσχυρὸν εἶναι τὴν  ἀδικίαν.   οὐ μέμνησαι, Θρασύμαχε;
[344]   ἂν πύθωνται αὐτὸν τὴν ὅλην  ἀδικίαν   ἠδικηκότα· οὐ γὰρ τὸ ποιεῖν
[348]   μὲν δικαιοσύνην ἀρετήν, τὴν δὲ  ἀδικίαν   κακίαν; εἰκός γ' ἔφη,
[350]   εἶναι καὶ σοφίαν, τὴν δὲ  ἀδικίαν   κακίαν τε καὶ ἀμαθίαν, εἶεν,
[348]   ἥδιστε, ἐπειδή γε καὶ λέγω  ἀδικίαν   μὲν λυσιτελεῖν, δικαιοσύνην δ' οὔ.
[344]   φοβούμενοι ὀνειδίζουσιν οἱ ὀνειδίζοντες τὴν  ἀδικίαν.   οὕτως, Σώκρατες, καὶ ἰσχυρότερον
[353]   ψυχῆς εἶναι δικαιοσύνην, κακίαν δὲ  ἀδικίαν;   συνεχωρήσαμεν γάρ. μὲν ἄρα
[348]   ἡμῖν ἐξ ἀρχῆς. τὴν τελέαν  ἀδικίαν   τελέας οὔσης δικαιοσύνης λυσιτελεστέραν φῂς
[348]   καὶ σοφίας τιθεῖς μέρει τὴν  ἀδικίαν,   τὴν δὲ δικαιοσύνην ἐν τοῖς
[351]   ῥᾳδίως οἶμαι φανήσεται καὶ ἰσχυρότερον  ἀδικίας,   ἐπειδήπερ ἐστὶν ἀμαθία ἀδικία
[351]   λέγε· ἆρα εἰ τοῦτο ἔργον  ἀδικίας,   μῖσος ἐμποιεῖν ὅπου ἂν ἐνῇ,
[351]   δ' ὡς ἐγὼ ἔλεγον, μετὰ  ἀδικίας.   πάνυ ἄγαμαι, ἦν δ' ἐγώ,
[345]   ὅτι οὐκ ὀρθῶς βουλευόμεθα δικαιοσύνην  ἀδικίας   περὶ πλείονος ποιούμενοι. καὶ πῶς,
[343]   δικαιοσύνης καὶ ἀδίκου τε καὶ  ἀδικίας,   ὥστε ἀγνοεῖς ὅτι μὲν
[352]   ἂν ἀπείχοντο ἀλλήλων κομιδῇ ὄντες  ἄδικοι,   ἀλλὰ δῆλον ὅτι ἐνῆν τις
[348]   δοκοῦσιν εἶναι καὶ ἀγαθοὶ οἱ  ἄδικοι;   οἵ γε τελέως, ἔφη, οἷοί
[352]   οἱ δίκαιοι φαίνονται, οἱ δὲ  ἄδικοι   οὐδὲ πράττειν μετ' ἀλλήλων οἷοί
[352]   οἵ γε παμπόνηροι καὶ τελέως  ἄδικοι   τελέως εἰσὶ καὶ πράττειν ἀδύνατοι
[351]   πρᾶξαι ἄν τι δύνασθαι, εἰ  ἀδικοῖεν   ἀλλήλους; (οὐ δῆτα, δ'
[351]   ὅς. τί δ' εἰ μὴ  ἀδικοῖεν;   οὐ μᾶλλον; πάνυ γε. στάσεις
[344]   δίκαιον τυγχάνει ὄν, τὸ δ'  ἄδικον   ἑαυτῷ λυσιτελοῦν τε καὶ συμφέρον.
[344]   ὅσῳ μᾶλλον συμφέρει ἰδίᾳ αὑτῷ  ἄδικον   εἶναι τὸ δίκαιον. πάντων
[351]   πῃ σκέψασθαι· (πόλιν φαίης ἂν  ἄδικον   εἶναι καὶ ἄλλας πόλεις ἐπιχειρεῖν
[331]   ἐλπίδος· ~τῷ δὲ μηδὲν ἑαυτῷ  ἄδικον   συνειδότι ἡδεῖα ἐλπὶς ἀεὶ πάρεστι
[354]   δίκαιος ἄρα εὐδαίμων, δ'  ἄδικος   ἄθλιος. ἔστω, ἔφη. ἀλλὰ μὴν
[350]   τε καὶ σοφός, δὲ  ἄδικος   ἀμαθής τε καὶ κακός.
[349]   ἔχει. τί δὲ δὴ  ἄδικος;   ἆρα ἀξιοῖ τοῦ δικαίου πλεονεκτεῖν
[345]   βούλεται. ἀλλ' ὠγαθέ, ἔστω μὲν  ἄδικος,   δυνάσθω δὲ ἀδικεῖν τῷ
[350]   Θρασύμαχε, ἦν δ' ἐγώ,  ἄδικος   ἡμῖν τοῦ ἀνομοίου τε καὶ
[351]   μάλιστα ποιήσει καὶ τελεώτατα οὖσα  ἄδικος.   μανθάνω, ἔφην, ὅτι σὸς οὗτος
[349]   φρόνιμός τε καὶ ἀγαθὸς  ἄδικος,   δὲ δίκαιος οὐδέτερα; καὶ
[349]   φρονίμῳ καὶ τῷ ἀγαθῷ  ἄδικος,   δὲ δίκαιος οὐκ ἔοικεν;
[349]   ἀνθρώπου τε καὶ πράξεως  ἄδικος   πλεονεκτήσει καὶ ἁμιλλήσεται ὡς ἁπάντων
[349]   τοῦ δὲ ἀνομοίου, δὲ  ἄδικος   τοῦ τε ὁμοίου καὶ (τοῦ
[350]   σοφῷ καὶ ἀγαθῷ, δὲ  ἄδικος   τῷ κακῷ καὶ ἀμαθεῖ. κινδυνεύει.
[353]   εὖ βιώσεται, κακῶς δὲ  ἄδικος.   φαίνεται, ἔφη, κατὰ τὸν σὸν
[352]   θεοῖς ἄρα ἐχθρὸς ἔσται  ἄδικος,   Θρασύμαχε, δὲ δίκαιος
[343]   πλέον ἔχοντα τὸν δίκαιον τοῦ  ἀδίκου   ἀλλ' ἔλαττον· ἔπειτα ἐν τοῖς
[349]   βούλεται δίκαιος, τοῦ δὲ  ἀδίκου;   ἀλλ' οὕτως, ἔφη, ἔχει. τί
[347]   νῦν λέγει Θρασύμαχος, τὸν τοῦ  ἀδίκου   βίον φάσκων εἶναι κρείττω
[349]   πλέον ἔχειν ἀξιοῖ; οὐκοῦν καὶ  ἀδίκου   γε ἀνθρώπου τε καὶ πράξεως
[348]   Θρασύμαχος ἀγαθὰ διῆλθεν τῷ τοῦ  ἀδίκου;   ἤκουσα, ἔφη, ἀλλ' οὐ πείθομαι.
[335]   οὐδένα, ἀλλὰ τοῦ ἐναντίου, τοῦ  ἀδίκου.   παντάπασί μοι δοκεῖς ἀληθῆ λέγειν,
[343]   οὑτωσὶ χρή, ὅτι δίκαιος ἀνὴρ  ἀδίκου   πανταχοῦ ἔλαττον ἔχει. πρῶτον μὲν
[349]   τῆς δικαίας, ἔφη. τοῦ δὲ  ἀδίκου   πότερον ἀξιοῖ ἂν πλεονεκτεῖν καὶ
[343]   τοῦ δικαίου καὶ δικαιοσύνης καὶ  ἀδίκου   τε καὶ ἀδικίας, ὥστε ἀγνοεῖς
[338]   κολάζουσιν ὡς παρανομοῦντά τε καὶ  ἀδικοῦντα.   τοῦτ' οὖν ἐστιν, βέλτιστε,
[334]   τὸν σὸν λόγον τοὺς μηδὲν  ἀδικοῦντας   δίκαιον κακῶς ποιεῖν. μηδαμῶς, ἔφη,
[344]   καὶ κλέπται οἱ κατὰ μέρη  ἀδικοῦντες   τῶν τοιούτων κακουργημάτων καλοῦνται ἐπειδὰν
[334]   ἔοικεν εἶναι λόγος. τοὺς  ἀδίκους   ἄρα, ἦν δ' ἐγώ, δίκαιον
[335]   τῇ δικαιοσύνῃ δὴ οἱ δίκαιοι  ἀδίκους;   καὶ (συλλήβδην ἀρετῇ οἱ
[352]   τι μετ' ἀλλήλων κοινῇ πρᾶξαι  ἀδίκους   ὄντας, τοῦτο οὐ παντάπασιν ἀληθὲς
[343]   παρὰ τὸ δίκαιον· τῷ δὲ  ἀδίκῳ   πάντα τούτων τἀναντία ὑπάρχει. ~λέγω
[352]   ἄμεινον ζῶσιν οἱ δίκαιοι τῶν  ἀδίκων   καὶ εὐδαιμονέστεροί εἰσιν, ὅπερ τὸ
[351]   καὶ ἄλλας πόλεις ἐπιχειρεῖν δουλοῦσθαι  ἀδίκως   καὶ καταδεδουλῶσθαι, πολλὰς δὲ καὶ
[331]   ἐνίοτε μὲν δικαίως, ἐνίοτε δὲ  ἀδίκως   ποιεῖν; οἷον τοιόνδε λέγω· πᾶς
[351]   ὅσα κοινῇ ἐπί τι ἔρχεται  ἀδίκως,   πρᾶξαι ἄν τι δύνασθαι, εἰ
[335]   φίλε, τῶν ἀνθρώπων ἀνάγκη  ἀδικωτέρους   γίγνεσθαι. ἔοικεν. ἆρ' οὖν τῇ
[352]   ἄδικοι τελέως εἰσὶ καὶ πράττειν  ἀδύνατοι   ταῦτα (μὲν οὖν ὅτι οὕτως
[353]   στερομένη τῆς οἰκείας ἀρετῆς,  ἀδύνατον;   ἀδύνατον. ἀνάγκη ἄρα κακῇ ψυχῇ
[335]   οἱ μουσικοὶ ἀμούσους δύνανται ποιεῖν;  ἀδύνατον.   ἀλλὰ τῇ ἱππικῇ οἱ ἱππικοὶ
[353]   τῆς οἰκείας ἀρετῆς, ἀδύνατον;  ἀδύνατον.   ἀνάγκη ἄρα κακῇ ψυχῇ κακῶς
[352]   ~εἴτε (ἄλλῳ ὁτῳοῦν, πρῶτον μὲν  ἀδύνατον   αὐτὸ ποιεῖν πράττειν μεθ' αὑτοῦ
[352]   ἅπερ πέφυκεν ἐργάζεσθαι· πρῶτον μὲν  ἀδύνατον   αὐτὸν πράττειν ποιήσει στασιάζοντα καὶ
[335]   ἀρετῇ οἱ ἀγαθοὶ κακούς; ἀλλὰ  ἀδύνατον.   οὐ γὰρ θερμότητος οἶμαι ἔργον
[351]   ποιήσει ἀλλήλους καὶ στασιάζειν καὶ  ἀδυνάτους   εἶναι κοινῇ μετ' (ἀλλήλων πράττειν;
[354]   ἀλλ' ὥσπερ οἱ λίχνοι τοῦ  ἀεὶ   παραφερομένου ἀπογεύονται ἁρπάζοντες, πρὶν τοῦ
[331]   ἑαυτῷ ἄδικον συνειδότι ἡδεῖα ἐλπὶς  ἀεὶ   πάρεστι καὶ ἀγαθὴ γηροτρόφος, ὡς
[330]   ὢν ὀνομαστὸς ἐγένετο οὔτ' ἐκεῖνος  Ἀθηναῖος.   καὶ τοῖς δὴ μὴ πλουσίοις,
[354]   ἄθλιος. ἔστω, ἔφη. ἀλλὰ μὴν  ἄθλιόν   γε εἶναι οὐ λυσιτελεῖ, εὐδαίμονα
[354]   ἄρα εὐδαίμων, δ' ἄδικος  ἄθλιος.   ἔστω, ἔφη. ἀλλὰ μὴν ἄθλιόν
[344]   καὶ ἀδικῆσαι οὐκ ἂν ἐθέλοντας  ἀθλιωτάτους.   ἔστιν δὲ τοῦτο τυραννίς,
[344]   ἡμῶν καταντλήσας κατὰ τῶν ὤτων  ἁθρόον   καὶ πολὺν τὸν λόγον· οὐ
[328]   εὖ ἴσθι ὅτι ἔμοιγε ὅσον  αἱ   ἄλλαι αἱ κατὰ τὸ σῶμα
[346]   σωτηρίαν ἐν τῷ πλεῖν, καὶ  αἱ   ἄλλαι οὕτω; πάνυ γε. (οὐκοῦν
[338]   δημοκρατικούς, τυραννὶς δὲ τυραννικούς, καὶ  αἱ   ἄλλαι οὕτως· θέμεναι δὲ ἀπέφηναν
[346]   μισθαρνητικὴ αὐτῇ ἑπομένη μισθόν, καὶ  αἱ   ἄλλαι πᾶσαι οὕτως τὸ αὑτῆς
[338]   μὲν τυραννοῦνται, αἱ δὲ δημοκρατοῦνται,  αἱ   δὲ ἀριστοκρατοῦνται; πῶς γὰρ οὔ;
[338]   τῶν πόλεων αἱ μὲν τυραννοῦνται,  αἱ   δὲ δημοκρατοῦνται, αἱ δὲ ἀριστοκρατοῦνται;
[329]   εἰρήνη γίγνεται καὶ ἐλευθερία· ἐπειδὰν  αἱ   ἐπιθυμίαι παύσωνται κατατείνουσαι καὶ χαλάσωσιν,
[328]   ὅτι ἔμοιγε ὅσον αἱ ἄλλαι  αἱ   κατὰ τὸ σῶμα ἡδοναὶ ἀπομαραίνονται,
[338]   οἶσθ' ἔφη, ὅτι τῶν πόλεων  αἱ   μὲν τυραννοῦνται, αἱ δὲ δημοκρατοῦνται,
[328]   σῶμα ἡδοναὶ ἀπομαραίνονται, τοσοῦτον αὔξονται  αἱ   περὶ τοὺς λόγους ἐπιθυμίαι τε
[342]   μήν, Θρασύμαχε, ἄρχουσί γε  αἱ   τέχναι καὶ κρατοῦσιν ἐκείνου οὗπέρ
[330]   λεγόμενοι μῦθοι περὶ τῶν ἐν  Ἅιδου,   ὡς τὸν ἐνθάδε ἀδικήσαντα δεῖ
[350]   ἐπιστήμων ὁστισοῦν πλείω ἂν ἐθέλειν  αἱρεῖσθαι   ὅσα ἄλλος ἐπιστήμων
[347]   ἦν δ' ἐγώ, Γλαύκων,  αἱρῇ;   καὶ πότερον ἀληθεστέρως δοκεῖ σοι
[348]   ἀδικίαν ἐτίθεσο, κακίαν μέντοι  αἰσχρὸν   αὐτὸ ὡμολόγεις εἶναι ὥσπερ ἄλλοι
[347]   ἰέναι ἀλλὰ μὴ ἀνάγκην περιμένειν  αἰσχρὸν   νενομίσθαι τῆς δὲ ζημίας μεγίστη
[344]   ἀνδραποδισάμενος δουλώσηται, ἀντὶ τούτων τῶν  αἰσχρῶν   ὀνομάτων εὐδαίμονες καὶ μακάριοι (κέκληνται,
[347]   κακὰ μεταχειρίζεσθαι ἀνορθοῦντα, ~(ἀλλὰ μισθὸν  αἰτεῖν,   ὅτι μέλλων καλῶς τῇ
[329]   πρὸς τοὺς οἰκείους μία τις  αἰτία   ἐστίν, οὐ τὸ γῆρας,
[329]   Σώκρατες, οὗτοι οὐ τὸ αἴτιον  αἰτιᾶσθαι.   εἰ γὰρ ἦν τοῦτ' αἴτιον,
[329]   Σώκρατες, οὗτοι οὐ τὸ  αἴτιον   αἰτιᾶσθαι. εἰ γὰρ ἦν τοῦτ'
[329]   γῆρας ὑμνοῦσιν ὅσων κακῶν σφίσιν  αἴτιον.   ἐμοὶ δὲ δοκοῦσιν, Σώκρατες,
[329]   αἰτιᾶσθαι. εἰ γὰρ ἦν τοῦτ'  αἴτιον,   κἂν ἐγὼ τὰ αὐτὰ ταῦτα
[345]   ἐθέλει ἄρχειν ἑκών, ἀλλὰ μισθὸν  αἰτοῦσιν,   ὡς οὐχὶ αὐτοῖσιν ὠφελίαν ἐσομένην
[342]   ἐστίν, αὐτὴ δὲ ἀβλαβὴς καὶ  ἀκέραιός   ἐστιν ὀρθὴ οὖσα, ἕωσπερ ἂν
[342]   ὥσπερ ὀφθαλμοὶ ὄψεως καὶ ὦτα  ἀκοῆς   καὶ διὰ ταῦτα ἐπ' αὐτοῖς
[332]   εἰ μέν τι, ἔφη, δεῖ  ἀκολουθεῖν,   Σώκρατες, τοῖς ἔμπροσθεν εἰρημένοις,
[331]   καὶ κοσμίῳ. τὸ γὰρ μηδὲ  ἄκοντά   τινα ἐξαπατῆσαι ψεύσασθαι, μηδ'
[336]   καὶ ὅδε, εὖ ἴσθι ὅτι  ἄκοντες   ἁμαρτάνομεν. μὴ γὰρ δὴ οἴου,
[339]   σοι, ὅταν οἱ μὲν ἄρχοντες  ἄκοντες   κακὰ αὑτοῖς προστάττωσιν, τοῖς δὲ
[338]   οἶμαι γάρ σε εὖ ἐρεῖν.  (ἄκουε   δή, δ' ὅς. φημὶ
[327]   δ' ὅς, πεῖσαι μὴ  ἀκούοντας;   οὐδαμῶς, ἔφη Γλαύκων. ὡς
[352]   ὀφθαλμοῖς; οὐ δῆτα. τί δέ;  ἀκούσαις   ἄλλῳ ὠσίν; οὐδαμῶς. οὐκοῦν
[337]   δεινῶν χαλεπαίνεσθαι. καὶ ὃς  ἀκούσας   ἀνεκάγχασέ τε μάλα σαρδάνιον καὶ
[336]   ὕθλους τοιούτους λέγῃς. καὶ ἐγὼ  ἀκούσας   ἐξεπλάγην καὶ προσβλέπων αὐτὸν ἐφοβούμην,
[327]   Γλαύκων. ὡς τοίνυν μὴ  ἀκουσομένων,   οὕτω διανοεῖσθε. ~(καὶ Ἀδείμαντος,
[341]   ἀλλ' εἰπέ μοι· τῷ  ἀκριβεῖ   λόγῳ ἰατρός, ὃν ἄρτι ἔλεγες,
[341]   ὡς ἔπος εἰπεῖν τὸν  ἀκριβεῖ   λόγῳ, νυνδὴ ἔλεγες, οὗ
[342]   ἐστίν; καὶ σκόπει ἐκείνῳ τῷ  ἀκριβεῖ   λόγῳ· οὕτως ἄλλως ἔχει;
[340]   ὑπόλαβε νυνδὴ ἀποκρίνεσθαι· τὸ δὲ  ἀκριβέστατον   ἐκεῖνο τυγχάνει ὄν, ~τὸν ἄρχοντα,
[341]   τῷ ἥττονι ποιεῖν. τὸν τῷ  ἀκριβεστάτῳ,   ἔφη, λόγῳ ἄρχοντα ὄντα. πρὸς
[340]   οὐδέποτε ἁμαρτάνει· ὥστε κατὰ τὸν  ἀκριβῆ   λόγον, ἐπειδὴ καὶ σὺ ἀκριβολογῇ,
[342]   τῷ κάμνοντι; ὡμολόγηται γὰρ  ἀκριβὴς   ἰατρὸς σωμάτων εἶναι ἄρχων ἀλλ'
[342]   οὐκοῦν καὶ κυβερνήτης  ἀκριβὴς   ναυτῶν εἶναι ἄρχων ἀλλ' οὐ
[342]   οὖσα, ἕωσπερ ἂν ἑκάστη  ἀκριβὴς   ὅλη ἥπερ ἐστίν; καὶ σκόπει
[340]   ἀκριβῆ λόγον, ἐπειδὴ καὶ σὺ  ἀκριβολογῇ,   οὐδεὶς τῶν δημιουργῶν ἁμαρτάνει. ἐπιλειπούσης
[346]   αὐτὴν καλεῖς; ἐάνπερ βούλῃ  ἀκριβῶς   διορίζειν, ὥσπερ ὑπέθου, οὐδέν τι
[336]   συμφέρον, ἀλλὰ σαφῶς μοι καὶ  ἀκριβῶς   λέγε ὅτι ἂν λέγῃς· ὡς
[346]   μισθοῦ λῆψις, ἀλλ' εἰ δεῖ  ἀκριβῶς   σκοπεῖσθαι, μὲν ἰατρικὴ ὑγίειαν
[345]   ποιμένα οὐκέτι ᾤου δεῖν ὕστερον  ἀκριβῶς   φυλάξαι, ἀλλὰ πιαίνειν οἴει αὐτὸν
[331]   αὐτό, τὴν δικαιοσύνην, πότερα τὴν  ἀλήθειαν   αὐτὸ φήσομεν εἶναι ἁπλῶς οὕτως
[349]   ἀλλὰ τὰ δοκοῦντα περὶ τῆς  ἀληθείας   λέγειν. τί δέ σοι, ἔφη,
[330]   στρέφουσιν αὐτοῦ τὴν ψυχὴν μὴ  ἀληθεῖς   ὦσιν· καὶ αὐτός ἤτοι ὑπὸ
[353]   τὰ ἐργαζόμενα, κακίᾳ δὲ κακῶς.  ἀληθές,   ἔφη, τοῦτό γε λέγεις. οὐκοῦν
[339]   ἔμαθον λέγεις· εἰ δὲ  ἀληθὲς   μή, πειράσομαι μαθεῖν. τὸ
[352]   ἀδίκους ὄντας, τοῦτο οὐ παντάπασιν  ἀληθὲς   λέγομεν· οὐ γὰρ ἂν ἀπείχοντο
[336]   μέγα οἰομένου δύνασθαι πλουσίου ἀνδρός.  ἀληθέστατα,   ἔφη, λέγεις. εἶεν, ἦν δ'
[349]   αὐτὸ καὶ σοφίᾳ ἐτόλμησας θεῖναι.  ἀληθέστατα,   ἔφη, μαντεύῃ. ἀλλ' οὐ μέντοι,
[347]   Γλαύκων, αἱρῇ; καὶ πότερον  ἀληθεστέρως   δοκεῖ σοι λέγεσθαι; τὸν τοῦ
[353]   δρεπάνῳ τῷ ἐπὶ τούτῳ ἐργασθέντι.  ἀληθῆ.   ἆρ' οὖν οὐ τοῦτο τούτου
[338]   ἐγώ, μανθάνω παρὰ τῶν ἄλλων,  ἀληθῆ   εἶπες, Θρασύμαχε, ὅτι δὲ
[335]   ταῦτα εἰπών. οὐ γὰρ  ἀληθῆ   ἔλεγεν· οὐδαμοῦ γὰρ δίκαιον οὐδένα
[329]   πλουσίοις πολλὰ παραμύθιά φασιν εἶναι.  ἀληθῆ,   ἔφη, λέγεις· οὐ γὰρ ἀποδέχονται.
[330]   ἐπαινεῖν ἀλλ' τὸν πλοῦτον.  ἀληθῆ,   ἔφη, λέγεις. (πάνυ μὲν οὖν,
[341]   καὶ τὴν τῶν ναυτῶν ἀρχήν.  ἀληθῆ,   ἔφη. οὐκοῦν ἑκάστῳ τούτων ἔστιν
[332]   ὁπότε τις μὴ σωφρόνως ἀπαιτοῖ;  ἀληθῆ,   δ' ὅς. ἄλλο δή
[332]   φίλε Πολέμαρχε, ἰατρὸς ἄχρηστος.  ἀληθῆ.   καὶ μὴ πλέουσι δὴ κυβερνήτης.
[334]   τε καὶ οἷοι μὴ ἀδικεῖν;  ἀληθῆ.   κατὰ δὴ τὸν σὸν λόγον
[348]   δυνώμεθά πῃ ἐξευρεῖν, ὡς οὐκ  ἀληθῆ   λέγει; πῶς γὰρ οὐ βούλομαι;
[335]   τοῦ ἀδίκου. παντάπασί μοι δοκεῖς  ἀληθῆ   λέγειν, ἔφη, Σώκρατες. (εἰ
[339]   ὅτι μὲν τοῦτο σκεπτέον εἰ  ἀληθῆ   λέγεις, δῆλον. ἐπειδὴ γὰρ συμφέρον
[331]   ἄρα οὗτος ὅρος ἐστὶν δικαιοσύνης,  ἀληθῆ   τε λέγειν καὶ ἂν
[347]   καταφανὲς γενέσθαι ὅτι τῷ ὄντι  ἀληθινὸς   ἄρχων οὐ πέφυκε τὸ αὑτῷ
[337]   ἀλλ' ἕτερον εἴπω τι (τοῦ  ἀληθοῦς;   πῶς λέγεις; τί ἂν
[345]   ἐν ταῖς πόλεσιν, τοὺς ὡς  ἀληθῶς   ἄρχοντας, ἑκόντας οἴει ἄρχειν; μὰ
[343]   ταῖς πόλεσιν ἄρχοντας, οἳ ὡς  ἀληθῶς   ἄρχουσιν, ἄλλως πως ἡγῇ διανοεῖσθαι
[336]   ὑμῖν αὐτοῖς; ἀλλ' εἴπερ ὡς  ἀληθῶς   βούλει εἰδέναι τὸ δίκαιον ὅτι
[343]   τοὐναντίον, καὶ ἄρχει τῶν ὡς  ἀληθῶς   εὐηθικῶν τε καὶ δικαίων, οἱ
[345]   ἔμπροσθεν ἐπισκεψώμεθα ὅτι τὸν ὡς  ἀληθῶς   ἰατρὸν τὸ πρῶτον ὁριζόμενος τὸν
[345]   τὸ πρῶτον ὁριζόμενος τὸν ὡς  ἀληθῶς   ποιμένα οὐκέτι ᾤου δεῖν ὕστερον
[348]   ἔστι δὲ οὐκ ἄξια λόγου,  ἀλλ'   νυνδὴ ἔλεγον. (τοῦτο μέν,
[353]   ἔχοντα τὴν αὑτῶν οἰκείαν ἀρετήν,  ἀλλ'   ἀντὶ τῆς ἀρετῆς κακίαν; καὶ
[346]   ἐστίν, τοῦ μισθοῦ λῆψις,  ἀλλ'   εἰ δεῖ ἀκριβῶς σκοπεῖσθαι,
[328]   Γλαύκων, ἔοικεν, ἔφη, μενετέον εἶναι.  ἀλλ'   εἰ δοκεῖ, ἦν δ' ἐγώ,
[340]   δ' ἐγώ, Πολέμαρχε, διαφέρει,  ἀλλ'   εἰ νῦν οὕτω λέγει Θρασύμαχος,
[353]   οὐ γάρ πω τοῦτο ἐρωτῶ,  ἀλλ'   εἰ τῇ οἰκείᾳ μὲν ἀρετῇ
[349]   τοῦτο, ἦν δ' ἐγώ, ἐρωτῶ,  ἀλλ'   εἰ τοῦ μὲν (δικαίου μὴ
[337]   οὐδεὶς ἀποκρινοῖτο τῷ οὕτως πυνθανομένῳ.  ἀλλ'   εἴ σοι εἶπεν· Θρασύμαχε,
[341]   ἦν δ' ἐγώ, τῶν τοιούτων.  ἀλλ'   εἰπέ μοι· τῷ ἀκριβεῖ
[350]   μὰ Δία, ἦν δ' ἐγώ,  ἀλλ'   εἴπερ τοῦτο ποιήσεις, ποίει· ἐγὼ
[336]   πρὸς ἀλλήλους ὑποκατακλινόμενοι ὑμῖν αὐτοῖς;  ἀλλ'   εἴπερ ὡς ἀληθῶς βούλει εἰδέναι
[333]   πεττευτικός; πεττευτικός.  ἀλλ'   εἰς πλίνθων καὶ λίθων θέσιν
[333]   ἀμείνων κοινωνὸς τοῦ οἰκοδομικοῦ; οὐδαμῶς.  ἀλλ'   εἰς τίνα δὴ κοινωνίαν
[342]   οὐδεμία ἑαυτῇ οὐδὲ γὰρ προσδεῖται  ἀλλ'   ἐκείνῳ οὗ τέχνη ἐστίν. φαίνεται,
[343]   ἔχοντα τὸν δίκαιον τοῦ ἀδίκου  ἀλλ'   ἔλαττον· ἔπειτα ἐν τοῖς πρὸς
[350]   (ὡς ἐγὼ νῦν ῥᾳδίως λέγω,  ἀλλ'   ἑλκόμενος καὶ μόγις, μετὰ ἱδρῶτος
[350]   μέμνησαι, Θρασύμαχε; μέμνημαι, ἔφη·  ἀλλ'   ἔμοιγε οὐδὲ νῦν λέγεις
[337]   ἀλλ' ἔστιν, ἔφη Γλαύκων.  ἀλλ'   ἕνεκα ἀργυρίου, Θρασύμαχε, λέγε·
[337]   οὐκοῦν ἐπειδάν μοι γένηται, εἶπον.  ἀλλ'   ἔστιν, ἔφη Γλαύκων. ἀλλ'
[337]   εἰ τούτων τι τυγχάνει ὄν,  ἀλλ'   ἕτερον εἴπω τι (τοῦ ἀληθοῦς;
[351]   ὅς, ἵνα σοι μὴ διαφέρωμαι.  ἀλλ'   εὖ γε σὺ ποιῶν,
[345]   ἄρχειν; μὰ Δί' οὔκ, ἔφη,  ἀλλ'   εὖ οἶδα. τί δέ, ἦν
[348]   ἀδικίαν ἄρα κακοήθειαν καλεῖς; οὔκ,  ἀλλ'   εὐβουλίαν, ἔφη. καὶ φρόνιμοί
[340]   εἴη τὸ μὴ συμφέρον.  ἀλλ'   ἔφη Κλειτοφῶν, τὸ τοῦ
[330]   συγγενέσθαι εἰσίν, οὐδὲν ἐθέλοντες ἐπαινεῖν  ἀλλ'   τὸν πλοῦτον. ἀληθῆ, ἔφη,
[335]   χείρους γίγνεσθαι; πάνυ μὲν οὖν.  ἀλλ'   δικαιοσύνη οὐκ ἀνθρωπεία ἀρετή;
[329]   ὅταν ταῦτα λέγῃς, οὐκ ἀποδέχεσθαι  ἀλλ'   ἡγεῖσθαί σε ῥᾳδίως τὸ γῆρας
[328]   ἂν σὲ ἔδει δεῦρο (ἰέναι,  ἀλλ'   ἡμεῖς ἂν παρὰ σὲ ᾖμεν·
[344]   εἴασάν γε αὐτὸν οἱ παρόντες,  ἀλλ'   ἠνάγκασαν ὑπομεῖναί τε καὶ παρασχεῖν
[341]   ἦν δ' ἐγώ, μακάριε.  ἀλλ'   ἵνα μὴ αὖθις ἡμῖν τοιοῦτον
[342]   ναί, ἔφη. οὐδὲ ἱππικὴ ἱππικῇ  ἀλλ'   ἵπποις· οὐδὲ ἄλλη τέχνη οὐδεμία
[350]   ἑαυτῷ εἰς τὴν αὐτὴν πρᾶξιν.  ἀλλ'   ἴσως, ἔφη, ἀνάγκη τοῦτό γε
[329]   οὐ τὸ γῆρας, Σώκρατες,  ἀλλ'   τρόπος τῶν ἀνθρώπων. ἂν
[340]   ἁμαρτάνῃ, κατὰ ταύτην τὴν ἁμαρτίαν;  ἀλλ'   οἶμαι λέγομεν τῷ ῥήματι οὕτως,
[336]   οἴου γε σύ, φίλε.  ἀλλ'   οἶμαι οὐ δυνάμεθα· ~ἐλεεῖσθαι οὖν
[336]   ἕτοιμός εἰμι κοινωνεῖν τῆς μάχης.  ~(ἀλλ'   οἶσθα, ἦν δ' ἐγώ, οὗ
[334]   δὲ κακοὶ φίλοι; πάνυ γε.  ἀλλ'   ὅμως δίκαιον τότε τούτοις τοὺς
[346]   ἀρχὴ τὸ αὑτῇ ὠφέλιμον παρασκευάζει,  ἀλλ'   ὅπερ πάλαι ἐλέγομεν, τὸ τῷ
[339]   οὔπω δῆλον οὐδ' εἰ μεγάλη·  ἀλλ'   ὅτι μὲν τοῦτο σκεπτέον εἰ
[354]   καλῶς γε (εἱστίαμαι, δι' ἐμαυτὸν  ἀλλ'   οὐ διὰ σέ· ἀλλ' ὥσπερ
[346]   τούτων ἰδίαν τινὰ ἡμῖν παρέχεται  ἀλλ'   οὐ κοινήν, οἷον ἰατρικὴ μὲν
[349]   ἐτόλμησας θεῖναι. ἀληθέστατα, ἔφη, μαντεύῃ.  ἀλλ'   οὐ μέντοι, ἦν δ' ἐγώ,
[341]   τι δύνασαι οὐδέν σου παρίεμαι  ἀλλ'   οὐ μὴ οἷός τ' ᾖς.
[342]   ἀκριβὴς ναυτῶν εἶναι ἄρχων  ἀλλ'   οὐ ναύτης; (ὡμολόγηται. οὐκ ἄρα
[348]   τῷ τοῦ ἀδίκου; ἤκουσα, ἔφη,  ἀλλ'   οὐ πείθομαι. βούλει οὖν αὐτὸν
[345]   πρὸς τὸ (ἀποδόσθαι, ὥσπερ χρηματιστὴν  ἀλλ'   οὐ ποιμένα. τῇ δὲ ποιμενικῇ
[346]   ἐκείνου συμφέρον ἥττονος ὄντος σκοποῦσα,  ἀλλ'   οὐ τὸ τοῦ κρείττονος. διὰ
[349]   εἴτε μοι δοκεῖ εἴτε μή,  ἀλλ'   οὐ τὸν λόγον ἐλέγχεις; (οὐδέν,
[349]   ἀξιοῖ, ἀλλ' οὐκ ἂν δύναιτο.  ἀλλ'   οὐ τοῦτο, ἦν δ' ἐγώ,
[342]   ἀκριβὴς ἰατρὸς σωμάτων εἶναι ἄρχων  ἀλλ'   οὐ χρηματιστής. οὐχ ὡμολόγηται;
[351]   οὐδεὶς ἂν ἔτι τοῦτο ἀγνοήσειεν  ἀλλ'   οὔ τι οὕτως ἁπλῶς,
[353]   ἄλλοις πολλοῖς; πῶς γὰρ οὔ;  ἀλλ'   οὐδενί γ' ἂν οἶμαι οὕτω
[349]   δ' ὅς, καὶ ἀξιοῖ,  ἀλλ'   οὐκ ἂν δύναιτο. ἀλλ' οὐ
[338]   συμφέρον. ἀλλὰ τί οὐκ ἐπαινεῖς;  ἀλλ'   οὐκ ἐθελήσεις. ἐὰν μάθω γε
[335]   γίγνονται εἰς τὴν τῶν κυνῶν  ἀλλ'   οὐκ εἰς τὴν τῶν ἵππων
[334]   οὐ μὰ τὸν Δί' ἔφη,  ἀλλ'   οὐκέτι οἶδα ἔγωγε ὅτι ἔλεγον·
[349]   δίκαιος, τοῦ δὲ ἀδίκου;  ἀλλ'   οὕτως, ἔφη, ἔχει. τί δὲ
[340]   καὶ τὸ δίκαιον τοῦτο ἐτίθετο.  ἀλλ'   οὐχ οὕτως, δ' ὃς
[352]   οὖν ὅτι οὕτως ἔχει μανθάνω,  ἀλλ'   οὐχ ὡς σὺ τὸ πρῶτον
[345]   μὴ διακωλύῃ πράττειν βούλεται.  ἀλλ'   ὠγαθέ, ἔστω μὲν ἄδικος, δυνάσθω
[344]   ἀγνοοῦντες σὺ φῂς εἰδέναι.  ἀλλ'   ὠγαθέ, προθυμοῦ καὶ ἡμῖν ἐνδείξασθαι
[352]   ἄριστα; οὐ μανθάνω, ἔφη.  ἀλλ'   ὧδε· ἔσθ' ὅτῳ ἂν ἄλλῳ
[347]   οὐδ' ὡς εὐπαθήσοντες ἐν αὐτῷ,  ἀλλ'   (ὡς ἐπ' ἀναγκαῖον καὶ οὐκ
[345]   τὸ τῶν προβάτων βέλτιστον βλέποντα  ἀλλ'   ὥσπερ δαιτυμόνα τινὰ καὶ μέλλοντα
[354]   ἐμαυτὸν ἀλλ' οὐ διὰ σέ·  ἀλλ'   ὥσπερ οἱ λίχνοι τοῦ ἀεὶ
[329]   πότους τε καὶ εὐωχίας καὶ  ἄλλ'   ἄττα τῶν τοιούτων ἔχεται,
[335]   (συλλήβδην ἀρετῇ οἱ ἀγαθοὶ κακούς;  ἀλλὰ   ἀδύνατον. οὐ γὰρ θερμότητος οἶμαι
[330]   ἐὰν μὴ ἐλάττω καταλίπω τούτοισιν,  ἀλλὰ   βραχεῖ γέ τινι πλείω
[352]   πράττειν μετ' ἀλλήλων οἷοί (τε  ἀλλὰ   δὴ καὶ οὕς φαμεν ἐρρωμένως
[351]   χαρίζομαι. εὖ γε σὺ ποιῶν·  ἀλλὰ   δὴ καὶ τόδε μοι χάρισαι
[352]   ἀπείχοντο ἀλλήλων κομιδῇ ὄντες ἄδικοι,  ἀλλὰ   δῆλον ὅτι ἐνῆν τις αὐτοῖς
[330]   λέγοντι (ὅτι οὐ δι' αὑτὸν  ἀλλὰ   διὰ τὴν πόλιν εὐδοκιμοῖ, ἀπεκρίνατο
[329]   φέρειν οὐ διὰ τὸν τρόπον  ἀλλὰ   διὰ τὸ πολλὴν οὐσίαν κεκτῆσθαι·
[338]   εἰπεῖν. μὴ οὖν ἄλλως ποίει,  ἀλλὰ   ἐμοί τε χαρίζου ἀποκρινόμενος καὶ
[331]   δὲ καὶ ἄλλας χρείας πολλάς·  ἀλλὰ   ἕν γε ἀνθ' ἑνὸς οὐκ
[353]   κάλλιστα τῶν ἄλλων ἀπεργάζηται.  ἀλλά,   ἔφη, μανθάνω τε καί μοι
[351]   οὐκ ἐπινεύεις μόνον καὶ ἀνανεύεις,  ἀλλὰ   καὶ ἀποκρίνῃ πάνυ καλῶς. σοὶ
[336]   ὅτι ῥᾷον ἐρωτᾶν ἀποκρίνεσθαι,  ἀλλὰ   καὶ αὐτὸς ἀπόκριναι καὶ εἰπὲ
[339]   τὸ τοῦ κρείττονος συμφέρον ποιεῖν  ἀλλὰ   καὶ τοὐναντίον, τὸ μὴ συμφέρον.
[329]   πολλῶν ἐστι καὶ μαινομένων ἀπηλλάχθαι.  ἀλλὰ   καὶ τούτων πέρι καὶ τῶν
[344]   οὐ μόνον ὑπὸ τῶν πολιτῶν  ἀλλὰ   καὶ ὑπὸ τῶν ἄλλων ὅσοι
[341]   κατὰ τὸ πλεῖν κυβερνήτης καλεῖται,  ἀλλὰ   κατὰ τὴν τέχνην καὶ τὴν
[333]   ὅταν μηδὲν δέῃ αὐτῷ χρῆσθαι  ἀλλὰ   κεῖσθαι; πάνυ γε. ὅταν ἄρα
[340]   φῶμεν λέγειν; ἥκιστά γε, ἔφη·  ἀλλὰ   κρείττω με οἴει καλεῖν τὸν
[328]   τῶν νέων αὐτόθι καὶ διαλεξόμεθα.  ἀλλὰ   μένετε (καὶ μὴ ἄλλως ποιεῖτε.
[331]   λέγων δοκεῖ ἔμοιγε καλῶς λέγειν.  ἀλλὰ   μέντοι, ἦν δ' ἐγώ, Σιμωνίδῃ
[334]   καὶ μάλα, ἔφη, οὕτω συμβαίνει.  ἀλλὰ   μεταθώμεθα· κινδυνεύομεν γὰρ οὐκ ὀρθῶς
[347]   ἑκόντα ἐπὶ τὸ ἄρχειν ἰέναι  ἀλλὰ   μὴ ἀνάγκην περιμένειν αἰσχρὸν νενομίσθαι
[335]   μέν, ὄντα δὲ μή, δοκεῖν  ἀλλὰ   μὴ εἶναι φίλον. καὶ περὶ
[354]   δ' ἄδικος ἄθλιος. ἔστω, ἔφη.  ἀλλὰ   μὴν ἄθλιόν γε εἶναι οὐ
[354]   ἔφη, κατὰ τὸν σὸν λόγον.  ~(ἀλλὰ   μὴν γε εὖ ζῶν
[334]   τοὺς δὲ ἀγαθοὺς βλάπτειν; φαίνεται.  ἀλλὰ   μὴν οἵ γε ἀγαθοὶ δίκαιοί
[334]   οὗτος δεινότατος ἐμποιήσας; ἔμοιγε δοκεῖ.  ~(ἀλλὰ   μὴν στρατοπέδου γε αὐτὸς
[342]   τέχνη ἐστίν. φαίνεται, ἔφη, οὕτως.  ἀλλὰ   μήν, Θρασύμαχε, ἄρχουσί γε
[350]   τῷ κακῷ καὶ ἀμαθεῖ. κινδυνεύει.  ἀλλὰ   μὴν ὡμολογοῦμεν, γε ὅμοιος
[347]   τὰ ἀλλότρια κακὰ μεταχειρίζεσθαι ἀνορθοῦντα,  ~(ἀλλὰ   μισθὸν αἰτεῖν, ὅτι μέλλων
[345]   ὅτι οὐδεὶς ἐθέλει ἄρχειν ἑκών,  ἀλλὰ   μισθὸν αἰτοῦσιν, ὡς οὐχὶ αὐτοῖσιν
[330]   μὲν οὖν, ἦν δ' ἐγώ.  ἀλλά   μοι ἔτι τοσόνδε εἰπέ· τί
[348]   τὴν δικαιοσύνην κακίαν; οὔκ,  ἀλλὰ   πάνυ γενναίαν εὐήθειαν. (τὴν ἀδικίαν
[348]   δὲ δικαιοσύνην ἐν τοῖς ἐναντίοις.  ἀλλὰ   πάνυ οὕτω τίθημι. τοῦτο, ἦν
[340]   ἁμαρτάνει τότε ὅταν ἄρχων ᾖ,  ἀλλὰ   πᾶς γ' ἂν εἴποι ὅτι
[352]   περὶ τοῦ ἐπιτυχόντος λόγος,  ἀλλὰ   περὶ τοῦ ὅντινα τρόπον χρὴ
[327]   εἴη. οὗτος, ἔφη, ὄπισθεν προσέρχεται·  ἀλλὰ   περιμένετε. ἀλλὰ περιμενοῦμεν, δ'
[327]   ἔφη, ὄπισθεν προσέρχεται· ἀλλὰ περιμένετε.  ἀλλὰ   περιμενοῦμεν, δ' ὃς
[345]   ᾤου δεῖν ὕστερον ἀκριβῶς φυλάξαι,  ἀλλὰ   πιαίνειν οἴει αὐτὸν τὰ πρόβατα,
[337]   παθεῖν. ἡδὺς γὰρ εἶ, ἔφη·  ἀλλὰ   πρὸς τῷ μαθεῖν καὶ ἀπότεισον
[345]   δ' ἐγώ, μὴ σύ γε·  ἀλλὰ   πρῶτον μέν, ἂν εἴπῃς,
[338]   ἄριστε, ἦν δ' ἐγώ·  ἀλλὰ   σαφέστερον εἰπὲ τί λέγεις. εἶτ'
[336]   κερδαλέον μηδ' ὅτι τὸ συμφέρον,  ἀλλὰ   σαφῶς μοι καὶ ἀκριβῶς λέγε
[338]   ἡγεῖται ὑπ' ἀνδρὸς οὐ φαύλου;  ~ἀλλὰ   σὲ δὴ μᾶλλον (εἰκὸς λέγειν·
[344]   ὅσια καὶ ἴδια καὶ δημόσια,  ἀλλὰ   (συλλήβδην· ὧν ἐφ' ἑκάστῳ μέρει
[336]   ταῦτ' εἶπον, οὐκέτι ἡσυχίαν ἦγεν,  ἀλλὰ   συστρέψας ἑαυτὸν ὥσπερ θηρίον ἧκεν
[342]   ἰατρικὴ ἰατρικῇ τὸ συμφέρον σκοπεῖ  ἀλλὰ   σώματι. ναί, ἔφη. οὐδὲ ἱππικὴ
[349]   Θρασύμαχε, ἀτεχνῶς νῦν οὐ σκώπτειν,  ἀλλὰ   τὰ δοκοῦντα περὶ τῆς ἀληθείας
[335]   οἱ ἱππικοὶ ἀφίππους; οὐκ ἔστιν.  ἀλλὰ   τῇ δικαιοσύνῃ δὴ οἱ δίκαιοι
[335]   μουσικοὶ ἀμούσους δύνανται ποιεῖν; ἀδύνατον.  ἀλλὰ   τῇ ἱππικῇ οἱ ἱππικοὶ ἀφίππους;
[351]   ἁπλῶς, Θρασύμαχε, ἔγωγε ἐπιθυμῶ,  ἀλλὰ   τῇδέ πῃ σκέψασθαι· (πόλιν φαίης
[340]   ἄρχοντας ὡμολόγεις οὐκ ἀναμαρτήτους εἶναι  ἀλλά   τι καὶ ἐξαμαρτάνειν. (συκοφάντης γὰρ
[349]   ἐστὶν ἑκάτερος αὐτῶν οἷσπερ ἔοικεν;  ἀλλὰ   τί μέλλει; ἔφη. εἶεν,
[348]   μὲν λυσιτελεῖν, δικαιοσύνην δ' οὔ.  ἀλλὰ   τί μήν; τοὐναντίον, δ'
[332]   ἀποδιδόναι, τοῦτο δὲ ὠνόμασεν ὀφειλόμενον.  ἀλλὰ   τί οἴει; ἔφη. πρὸς
[338]   τὸ τοῦ κρείττονος συμφέρον.  ἀλλὰ   τί οὐκ ἐπαινεῖς; ἀλλ' οὐκ
[344]   γὰρ τὸ ποιεῖν τὰ ἄδικα  ἀλλὰ   τὸ πάσχειν φοβούμενοι ὀνειδίζουσιν οἱ
[342]   κρείττονος συμφέρον σκοπεῖ οὐδ' ἐπιτάττει,  ἀλλὰ   τὸ τοῦ ἥττονός τε καὶ
[330]   οὐ μέντοι γε ὅσον οἴονται·  ~ἀλλὰ   τὸ τοῦ Θεμιστοκλέους εὖ ἔχει,
[342]   αὑτῷ συμφέρον σκοπεῖ οὐδ' ἐπιτάττει,  ἀλλὰ   τὸ τῷ ἀρχομένῳ καὶ
[347]   πέφυκε τὸ αὑτῷ συμφέρον σκοπεῖσθαι  ἀλλὰ   τὸ τῷ ἀρχομένῳ· ὥστε πᾶς
[342]   ἰατρῷ συμφέρον σκοπεῖ οὐδ' ἐπιτάττει,  ἀλλὰ   τὸ τῷ κάμνοντι; ὡμολόγηται γὰρ
[342]   συμφέρον σκέψεταί τε καὶ προστάξει,  ἀλλὰ   τὸ τῷ ναύτῃ τε καὶ
[348]   οὐκ ἀγνοῶ βούλει λέγειν,  ἀλλὰ   τόδε ἐθαύμασα, εἰ ἐν ἀρετῆς
[349]   ἐλέγχεις; (οὐδέν, ἦν δ' ἐγώ.  ἀλλὰ   τόδε μοι πειρῶ ἔτι πρὸς
[351]   σὸς οὗτος ἦν λόγος.  ἀλλὰ   τόδε περὶ αὐτοῦ σκοπῶ· πότερον
[346]   ὠφελίαν ἐσομένην ἐκ τοῦ ἄρχειν  ~ἀλλὰ   (τοῖς ἀρχομένοις; ἐπεὶ τοσόνδε εἰπέ·
[328]   ἡδοναί. μὴ οὖν ἄλλως ποίει,  ἀλλὰ   τοῖσδέ τε τοῖς νεανίσκοις σύνισθι
[335]   γὰρ θερμότητος οἶμαι ἔργον ψύχειν  ἀλλὰ   τοῦ ἐναντίου. ναί. οὐδὲ ξηρότητος
[335]   ἐναντίου. ναί. οὐδὲ ξηρότητος ὑγραίνειν  ἀλλὰ   τοῦ ἐναντίου. πάνυ γε. οὐδὲ
[335]   οὔτε φίλον οὔτ' ἄλλον οὐδένα,  ἀλλὰ   τοῦ ἐναντίου, τοῦ ἀδίκου. παντάπασί
[335]   οὐδὲ δὴ τοῦ ἀγαθοῦ βλάπτειν  ἀλλὰ   τοῦ ἐναντίου. φαίνεται. δέ
[347]   ἐστιν τὸ τοῦ κρείττονος συμφέρον.  ἀλλὰ   τοῦτο μὲν δὴ καὶ εἰς
[346]   ἀποκρίνου, ἵνα τι καὶ περαίνωμεν.  ἀλλὰ   τούτῳ, ἔφη, ἑτέρα. οὐκοῦν καὶ
[347]   ἐπιτάττει κατὰ τὴν τέχνην ἐπιτάττων,  ἀλλὰ   τῷ ἀρχομένῳ· ὧν δὴ ἕνεκα,
[331]   εἶναι, οὔ (τι παντὶ ἀνδρὶ  ἀλλὰ   τῷ ἐπιεικεῖ καὶ κοσμίῳ. τὸ
[328]   ἴσθι ὅτι ἔμοιγε ὅσον αἱ  ἄλλαι   αἱ κατὰ τὸ σῶμα ἡδοναὶ
[346]   ἐν τῷ πλεῖν, καὶ αἱ  ἄλλαι   οὕτω; πάνυ γε. (οὐκοῦν καὶ
[338]   τυραννὶς δὲ τυραννικούς, καὶ αἱ  ἄλλαι   οὕτως· θέμεναι δὲ ἀπέφηναν τοῦτο
[346]   αὐτῇ ἑπομένη μισθόν, καὶ αἱ  ἄλλαι   πᾶσαι οὕτως τὸ αὑτῆς ἑκάστη
[345]   δ' ἐγώ, Θρασύμαχε; τὰς  ἄλλας   ἀρχὰς οὐκ ἐννοεῖς ὅτι οὐδεὶς
[351]   φαίης ἂν ἄδικον εἶναι καὶ  ἄλλας   πόλεις ἐπιχειρεῖν δουλοῦσθαι ἀδίκως καὶ
[334]   κλέψαι καὶ βουλεύματα καὶ τὰς  ἄλλας   πράξεις; πάνυ γε. ὅτου τις
[331]   κτῆσις συμβάλλεται. ἔχει δὲ καὶ  ἄλλας   χρείας πολλάς· ἀλλὰ ἕν γε
[343]   δικαίῳ ὑπάρχει, καὶ εἰ μηδεμία  ἄλλη   ζημία, τά γε οἰκεῖα δι'
[333]   εἴτε πυκτικῇ εἴτε τινὶ καὶ  ἄλλῃ,   οὗτος καὶ φυλάξασθαι; πάνυ γε.
[342]   ἱππικὴ ἱππικῇ ἀλλ' ἵπποις· οὐδὲ  ἄλλη   τέχνη οὐδεμία ἑαυτῇ οὐδὲ γὰρ
[342]   ἰατρική ἐστιν πονηρά,  ἄλλη   τις τέχνη ἔσθ' ὅτι προσδεῖταί
[328]   γε τοῦτο. λαμπάδια ἔχοντες διαδώσουσιν  ἀλλήλοις   ἁμιλλώμενοι τοῖς ἵπποις; πῶς
[336]   ποτε ἡμᾶς ἑκόντας εἶναι ὑποκατακλίνεσθαι  ἀλλήλοις   ἐν τῇ ζητήσει καὶ διαφθείρειν
[336]   τιμιώτερον, ἔπειθ' οὕτως ἀνοήτως ὑπείκειν  ἀλλήλοις   καὶ οὐ σπουδάζειν ὅτι μάλιστα
[351]   καὶ μίση καὶ μάχας ἐν  ἀλλήλοις   παρέχει, δὲ δικαιοσύνη ὁμόνοιαν
[351]   καὶ μισήσουσιν καὶ ἐχθροὶ ἔσονται  ἀλλήλοις   τε καὶ τοῖς δικαίοις; ἔσονται,
[352]   αὐτοὺς ἐποίει μήτοι καὶ  ἀλλήλους   γε καὶ ἐφ' οὓς ᾖσαν
[351]   καὶ δούλοις ἐγγιγνομένη μισεῖν ποιήσει  ἀλλήλους   καὶ στασιάζειν καὶ ἀδυνάτους εἶναι
[351]   ἄν τι δύνασθαι, εἰ ἀδικοῖεν  ἀλλήλους;   (οὐ δῆτα, δ' ὅς.
[348]   δὲ ὥσπερ ἄρτι ἀνομολογούμενοι πρὸς  ἀλλήλους   σκοπῶμεν, ἅμα αὐτοί τε δικασταὶ
[343]   πρῶτον μὲν ἐν τοῖς πρὸς  ἀλλήλους   συμβολαίοις, ὅπου ἂν τοιοῦτος
[336]   Σώκρατες; καὶ τί εὐηθίζεσθε πρὸς  ἀλλήλους   ὑποκατακλινόμενοι ὑμῖν αὐτοῖς; ἀλλ' εἴπερ
[352]   φαμεν ἐρρωμένως πώποτέ τι μετ'  ἀλλήλων   κοινῇ πρᾶξαι ἀδίκους ὄντας, τοῦτο
[352]   λέγομεν· οὐ γὰρ ἂν ἀπείχοντο  ἀλλήλων   κομιδῇ ὄντες ἄδικοι, ἀλλὰ δῆλον
[352]   δὲ ἄδικοι οὐδὲ πράττειν μετ'  ἀλλήλων   οἷοί (τε ἀλλὰ δὴ καὶ
[351]   καὶ ἀδυνάτους εἶναι κοινῇ μετ'  (ἀλλήλων   πράττειν; πάνυ γε. τί δὲ
[342]   σκέψεται; οὔτε αὑτῆς οὔτε  ἄλλης   προσδεῖται ἐπὶ τὴν αὑτῆς πονηρίαν
[342]   πονηρία, καὶ δεῖ ἑκάστῃ τέχνῃ  ἄλλης   τέχνης ἥτις αὐτῇ τὸ συμφέρον
[350]   οὐκ ἐᾷς λέγειν. καίτοι τί  ἄλλο   βούλει; οὐδὲν μὰ Δία, ἦν
[332]   ἀπαιτοῖ; ἀληθῆ, δ' ὅς.  ἄλλο   δή τι τὸ τοιοῦτον,
[341]   τῶν τεχνῶν ἔστιν τι συμφέρον  ἄλλο   ὅτι μάλιστα τελέαν εἶναι;
[337]   τούτων; τί ἀξιοῖς παθεῖν; τί  ἄλλο,   ἦν δ' ἐγώ, ὅπερ
[333]   δὲ λέγεις κοινωνήματα τι  ἄλλο;   κοινωνήματα δῆτα. (ἆρ' οὖν
[332]   τὰ ὀφειλόμενα δίκαιον εἶναι ἀποδιδόναι.  ἄλλο   μέντοι νὴ Δί' ἔφη· τοῖς
[343]   παχύνειν αὐτοὺς καὶ θεραπεύειν πρὸς  ἄλλο   τι βλέποντας τὸ τῶν
[351]   λῃστὰς κλέπτας  ἄλλο   τι ἔθνος, ὅσα κοινῇ ἐπί
[338]   ἐγὼ εἶναι τὸ δίκαιον οὐκ  ἄλλο   τι τὸ τοῦ κρείττονος
[337]   ἐάντε ἡμεῖς ἀπαγορεύωμεν ἐάντε μή;  ἄλλο   τι οὖν, ἔφη, καὶ σὺ
[342]   αὐτὰ μάχεσθαι· ἐπειδὴ δὲ ὡμολόγησεν,  ἄλλο   τι οὖν, ἦν δ' ἐγώ,
[343]   τις πρὸς πρόβατα διατεθείη, καὶ  ἄλλο   τι σκοπεῖν αὐτοὺς διὰ νυκτὸς
[336]   οὐδὲ τὸ δίκαιον, τί ἂν  ἄλλο   τις αὐτὸ φαίη εἶναι; (καὶ
[330]   δὲ κτησάμενοι διπλῇ οἱ  ἄλλοι   ἀσπάζονται αὐτά. ὥσπερ γὰρ οἱ
[338]   τε Γλαύκων καὶ οἱ  ἄλλοι   ἐδέοντο αὐτοῦ μὴ ἄλλως ποιεῖν.
[329]   ἕνεκά γε γήρως, καὶ οἱ  ἄλλοι   πάντες ὅσοι ἐνταῦθα ἦλθον ἡλικίας.
[348]   αἰσχρὸν αὐτὸ ὡμολόγεις εἶναι ὥσπερ  ἄλλοι   τινές, εἴχομεν ἄν τι λέγειν
[327]   καὶ Νικήρατος Νικίου καὶ  ἄλλοι   τινὲς ὡς ἀπὸ τῆς πομπῆς.
[330]   κατὰ τὴν χρείαν ᾗπερ οἱ  ἄλλοι.   χαλεποὶ οὖν καὶ συγγενέσθαι εἰσίν,
[329]   ἐντετύχηκα οὐχ οὕτως ἔχουσιν καὶ  ἄλλοις,   καὶ δὴ καὶ Σοφοκλεῖ ποτε
[353]   κλῆμα ἀποτέμοις καὶ σμίλῃ καὶ  ἄλλοις   πολλοῖς; πῶς γὰρ οὔ; ἀλλ'
[348]   εἶναι, καὶ αὖθις οὗτος, καὶ  ἄλλον   ἡμεῖς, ἀριθμεῖν δεήσει (τἀγαθὰ καὶ
[335]   Πολέμαρχε, οὔτε φίλον οὔτ'  ἄλλον   οὐδένα, ἀλλὰ τοῦ ἐναντίου, τοῦ
[335]   Πιττακὸν εἰρηκέναι τιν'  ἄλλον   τῶν σοφῶν τε καὶ μακαρίων
[347]   μᾶλλον ἕλοιτο ὑπ' ἄλλου  ἄλλον   ὠφελῶν πράγματα ἔχειν. τοῦτο μὲν
[350]   ἂν ἐθέλειν αἱρεῖσθαι ὅσα  ἄλλος   ἐπιστήμων πράττειν λέγειν,
[342]   δ' ἐγώ, Θρασύμαχε, οὐδὲ  ἄλλος   οὐδεὶς ἐν οὐδεμιᾷ ἀρχῇ, καθ'
[346]   ἐθέλειν ἑκόντα ἄρχειν καὶ τὰ  ἀλλότρια   κακὰ μεταχειρίζεσθαι ἀνορθοῦντα, ~(ἀλλὰ μισθὸν
[343]   μὲν δικαιοσύνη καὶ τὸ δίκαιον  ἀλλότριον   ἀγαθὸν τῷ ὄντι, τοῦ κρείττονός
[337]   διαπράξηται· αὐτὸς μὲν μὴ ἀποκρίνηται,  ἄλλου   δ' ἀποκρινομένου λαμβάνῃ λόγον καὶ
[347]   τὸ ὠφελεῖσθαι μᾶλλον ἕλοιτο ὑπ'  ἄλλου   ἄλλον ὠφελῶν πράγματα ἔχειν.
[336]   Ἰσμηνίου τοῦ Θηβαίου τινος  ἄλλου   μέγα οἰομένου δύνασθαι πλουσίου ἀνδρός.
[352]   ἂν θείης καὶ ἵππου καὶ  ἄλλου   ὁτουοῦν ἔργον, ἂν
[345]   τῇ δὲ ποιμενικῇ οὐ δήπου  ἄλλου   του μέλει ἐφ'
[338]   Γλαύκωνα τόνδε