HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, La République, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique)


ο  =  181 formes différentes pour 1025 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Pages
[335]   ὡς ἔοικε, τούτῳ τῷ λόγῳ     ἀγαθὸς ἔσται, ἐχθρὸς δὲ
[328]   μὴ ἀκουσομένων, οὕτω διανοεῖσθε. ~(καὶ     Ἀδείμαντος, ἆρά γε, δ'
[349]   ἔφη, ἔχει. τί δὲ δὴ     ἄδικος; ἆρα ἀξιοῖ τοῦ δικαίου
[350]   Θρασύμαχε, ἦν δ' ἐγώ,     ἄδικος ἡμῖν τοῦ ἀνομοίου τε
[349]   ἔφην, φρόνιμός τε καὶ ἀγαθὸς     ἄδικος, δὲ δίκαιος οὐδέτερα;
[349]   τῷ φρονίμῳ καὶ τῷ ἀγαθῷ     ἄδικος, δὲ δίκαιος οὐκ
[349]   γε ἀνθρώπου τε καὶ πράξεως     ἄδικος πλεονεκτήσει καὶ ἁμιλλήσεται ὡς
[353]   ἀνὴρ εὖ βιώσεται, κακῶς δὲ     ἄδικος. φαίνεται, ἔφη, κατὰ τὸν
[352]   (καὶ θεοῖς ἄρα ἐχθρὸς ἔσται     ἄδικος, Θρασύμαχε, δὲ
[342]   τὸ τῷ κάμνοντι; ὡμολόγηται γὰρ     ἀκριβὴς ἰατρὸς σωμάτων εἶναι ἄρχων
[342]   συνέφη. οὐκοῦν καὶ κυβερνήτης     ἀκριβὴς ναυτῶν εἶναι ἄρχων ἀλλ'
[340]   δημιουργῶν ἁμαρτάνει. ἐπιλειπούσης γὰρ ἐπιστήμης     ἁμαρτάνων ἁμαρτάνει, ἐν οὐκ
[350]   γε οὕτως ἔχειν. τί δὲ     ἀνεπιστήμων; οὐχὶ ὁμοίως μὲν ἐπιστήμονος
[331]   ἀποδιδόναι, οὔτε δίκαιος ἂν εἴη     ἀποδιδούς, οὐδ' αὖ πρὸς τὸν
[332]   ὦσιν τε ἀπολαμβάνων καὶ     ἀποδιδούς οὐχ οὕτω λέγειν φῂς
[350]   δὲ σοφὸς ἀγαθός; φημί.     ἄρα ἀγαθός τε καὶ σοφὸς
[340]   ὅτι ἰατρὸς ἥμαρτεν καὶ     ἄρχων ἥμαρτεν. τοιοῦτον οὖν δή
[330]   τὸ γῆρας φέρουσιν, εὖ ἔχει     αὐτὸς λόγος, ὅτι οὔτ' ἂν
[334]   δοκεῖ. ~(ἀλλὰ μὴν στρατοπέδου γε     αὐτὸς φύλαξ ἀγαθός, ὅσπερ καὶ
[347]   τῷ ἀρχομένῳ· ὥστε πᾶς ἂν     γιγνώσκων τὸ ὠφελεῖσθαι μᾶλλον ἕλοιτο
[337]   γένηται, εἶπον. ἀλλ' ἔστιν, ἔφη     Γλαύκων. ἀλλ' ἕνεκα ἀργυρίου,
[328]   (καὶ μὴ ἄλλως ποιεῖτε. καὶ     Γλαύκων, ἔοικεν, ἔφη, μενετέον εἶναι.
[327]   ἀλλὰ περιμενοῦμεν, δ' ὃς     Γλαύκων. (καὶ ὀλίγῳ ὕστερον
[347]   τοῦτο λέγεις, Σώκρατες; ἔφη     Γλαύκων· τοὺς μὲν γὰρ δύο
[327]   πεῖσαι μὴ ἀκούοντας; οὐδαμῶς, ἔφη     Γλαύκων. ὡς τοίνυν μὴ ἀκουσομένων,
[340]   καὶ λογιστὴς ἐξήμαρτεν καὶ     γραμματιστής· τὸ δ' οἶμαι ἕκαστος
[354]   μὲν δίκαιος ἄρα εὐδαίμων,     δ' ἄδικος ἄθλιος. ἔστω, ἔφη.
[336]   καὶ Πολέμαρχος δείσαντες διεπτοήθημεν·     δ' εἰς τὸ μέσον φθεγξάμενος,
[343]   ἀπὸ τῶν ἴσων πλέον εἰσφέρει,     δ' ἔλαττον, ὅταν τε λήψεις,
[350]   ὢν ἀγαθός τε καὶ σοφός,     δὲ ἄδικος ἀμαθής τε καὶ
[349]   οὐ πλεονεκτεῖ, τοῦ δὲ ἀνομοίου,     δὲ ἄδικος τοῦ τε ὁμοίου
[350]   δίκαιος τῷ σοφῷ καὶ ἀγαθῷ,     δὲ ἄδικος τῷ κακῷ καὶ
[335]   βλάπτειν ἀλλὰ τοῦ ἐναντίου. φαίνεται.     δέ γε δίκαιος ἀγαθός; πάνυ
[350]   οὐχ οὕτως ἔλεγες; ἔγωγε, ἔφη.  (ὁ   δέ γε δίκαιος τοῦ μὲν
[349]   τε καὶ ἀγαθὸς ἄδικος,     δὲ δίκαιος οὐδέτερα; καὶ τοῦτ'
[349]   καὶ τῷ ἀγαθῷ ἄδικος,     δὲ δίκαιος οὐκ ἔοικεν; πῶς
[352]   ἔσται ἄδικος, Θρασύμαχε,     δὲ δίκαιος φίλος. εὐωχοῦ τοῦ
[350]   ἄν, ὁμοίως δὲ ἀνεπιστήμονος; ἴσως.     δὲ ἐπιστήμων σοφός; φημί.
[350]   τε καὶ ἐναντίου. ἔοικεν, ἔφη.     δὲ κακός τε καὶ ἀμαθὴς
[349]   ὢν καὶ ἐοικέναι τοῖς τοιούτοις,     δὲ μὴ ἐοικέναι; καλῶς. τοιοῦτος
[354]   ζῶν μακάριός τε καὶ εὐδαίμων,     δὲ μὴ τἀναντία. πῶς γὰρ
[343]   τε λήψεις, (ὁ μὲν οὐδέν,     δὲ πολλὰ κερδαίνει. καὶ γὰρ
[350]   δὲ ἐπιστήμων σοφός; φημί.     δὲ σοφὸς ἀγαθός; φημί.
[350]   ἄδικος ἀμαθής τε καὶ κακός.     δὴ Θρασύμαχος ὡμολόγησε μὲν πάντα
[346]   αὐτῇ προσγίγνηται, ἔσθ' ὅτι ὠφελεῖται     δημιουργὸς ἀπὸ τῆς τέχνης; οὐ
[333]   ἄλλο; κοινωνήματα δῆτα. (ἆρ' οὖν     δίκαιος ἀγαθὸς καὶ χρήσιμος κοινωνὸς
[333]   ἀλλ' εἰς τίνα δὴ κοινωνίαν     δίκαιος ἀμείνων κοινωνὸς τοῦ οἰκοδομικοῦ
[353]   μὲν ἄρα δικαία ψυχὴ καὶ     δίκαιος ἀνὴρ εὖ βιώσεται, κακῶς
[334]   φὼρ δεινός. ἔοικεν. εἰ ἄρα     δίκαιος ἀργύριον δεινὸς φυλάττειν, καὶ
[332]   ἆρα καὶ τοῖς μὴ πολεμοῦσιν     δίκαιος ἄχρηστος; οὐ πάνυ μοι
[332]   θαλάττης κίνδυνον; κυβερνήτης. τί δὲ     δίκαιος; ἐν τίνι πράξει καὶ
[349]   ἀξιοῖ πλέον ἔχειν μηδὲ βούλεται     δίκαιος, τοῦ δὲ ἀδίκου; ἀλλ'
[349]   πειρῶ ἔτι πρὸς τούτοις ἀποκρίνασθαι·     δίκαιος τοῦ δικαίου δοκεῖ τί
[349]   ταῦτα. ὧδε δὴ λέγωμεν, ἔφην·     δίκαιος τοῦ μὲν ὁμοίου οὐ
[333]   εἰς πλίνθων καὶ λίθων θέσιν     δίκαιος χρησιμώτερός τε καὶ ἀμείνων
[333]   ἀργυρίῳ χρυσίῳ κοινῇ χρῆσθαι,     δίκαιος χρησιμώτερος τῶν ἄλλων; ὅταν
[334]   ἔφη, σημαίνει. κλέπτης ἄρα τις     δίκαιος, ὡς ἔοικεν, ἀναπέφανται, καὶ
[330]   αὐτὸς λόγος, ὅτι οὔτ' ἂν     ἐπιεικὴς πάνυ τι ῥᾳδίως γῆρας
[354]   εἴτε καὶ οὔ, καὶ πότερον     ἔχων αὐτὸ οὐκ εὐδαίμων ἐστὶν
[343]   δικαίου λόγος εἰς τοὐναντίον περιειστήκει,     Θρασύμαχος ἀντὶ τοῦ ἀποκρίνεσθαι, εἰπέ
[344]   τε καὶ συμφέρον. (ταῦτα εἰπὼν     Θρασύμαχος ἐν νῷ εἶχεν ἀπιέναι,
[336]   τις αὐτὸ φαίη εἶναι; (καὶ     Θρασύμαχος πολλάκις μὲν καὶ διαλεγομένων
[344]   ζῴη; ἐγὼ γὰρ οἶμαι, ἔφη     Θρασύμαχος, τουτὶ ἄλλως ἔχειν; ἔοικας,
[338]   αὐτοῦ μὴ ἄλλως ποιεῖν. καὶ     Θρασύμαχος φανερὸς μὲν ἦν ἐπιθυμῶν
[340]   λέγομεν τῷ ῥήματι οὕτως, ὅτι     ἰατρὸς ἐξήμαρτεν καὶ λογιστὴς
[340]   πᾶς γ' ἂν εἴποι ὅτι     ἰατρὸς ἥμαρτεν καὶ ἄρχων
[333]   τότε (δέ, ὡς ἐγὼ οἶμαι,     ἱππικός. γάρ; φαίνεται. καὶ
[328]   κύκλῳ. εὐθὺς οὖν με ἰδὼν     Κέφαλος ἠσπάζετό τε καὶ εἶπεν·
[331]   Σιμωνίδῃ πείθεσθαι. καὶ μέντοι, ἔφη     Κέφαλος, καὶ παραδίδωμι ὑμῖν τὸν
[327]   πόρρωθεν ἡμᾶς οἴκαδε ὡρμημένους Πολέμαρχος     Κεφάλου ἐκέλευσε δραμόντα τὸν παῖδα
[333]   οἰκοδομικοῦ τε καὶ κιθαριστικοῦ, ὥσπερ     κιθαριστικὸς τοῦ δικαίου εἰς κρουμάτων;
[340]   τὸ μὴ συμφέρον. ἀλλ' ἔφη     Κλειτοφῶν, τὸ τοῦ κρείττονος συμφέρον
[340]   σύ γ' ἔφη, αὐτῷ μαρτυρήσῃς,     Κλειτοφῶν ὑπολαβών. καὶ τί, ἔφη,
[340]   κρείττονος συμφέρον ἔλεγεν ἡγοῖτο     κρείττων αὑτῷ συμφέρειν· τοῦτο ποιητέον
[333]   γε πλοῖον, ναυπηγὸς     κυβερνήτης; ἔοικεν. ὅταν οὖν τί
[342]   οὐχ ὡμολόγηται; συνέφη. οὐκοῦν καὶ     κυβερνήτης ἀκριβὴς ναυτῶν εἶναι
[340]   ὅτι ἰατρὸς ἐξήμαρτεν καὶ     λογιστὴς ἐξήμαρτεν καὶ γραμματιστής·
[352]   οὐ γὰρ περὶ τοῦ ἐπιτυχόντος     λόγος, ἀλλὰ περὶ τοῦ ὅντινα
[351]   ἔφην, ὅτι σὸς οὗτος ἦν     λόγος. ἀλλὰ τόδε περὶ αὐτοῦ
[334]   καὶ κλέπτειν δεινός. ὡς γοῦν     λόγος, ἔφη, σημαίνει. κλέπτης ἄρα
[334]   Σώκρατες· πονηρὸς γὰρ ἔοικεν εἶναι     λόγος. τοὺς ἀδίκους ἄρα, ἦν
[347]   ἀνορθοῦντα, ~(ἀλλὰ μισθὸν αἰτεῖν, ὅτι     μέλλων καλῶς τῇ τέχνῃ πράξειν
[350]   καὶ ἑκάτερον εἶναι. ὡμολογοῦμεν γάρ.     μὲν ἄρα δίκαιος ἡμῖν ἀναπέφανται
[330]   τε πάππου καὶ τοῦ πατρός.     μὲν γὰρ πάππος τε καὶ
[343]   ὅταν τέ τινες εἰσφοραὶ ὦσιν,     μὲν δίκαιος ἀπὸ τῶν ἴσων
[354]   μὴ τἀναντία. πῶς γὰρ οὔ;     μὲν δίκαιος ἄρα εὐδαίμων,
[350]   ἔοικεν ἄρα, ἦν δ' ἐγώ,     μὲν δίκαιος τῷ σοφῷ καὶ
[343]   δ' ἔλαττον, ὅταν τε λήψεις,  (ὁ   μὲν οὐδέν, δὲ πολλὰ
[330]   σκοπεῖ εἴ τινά τι ἠδίκησεν.     μὲν οὖν εὑρίσκων ἑαυτοῦ ἐν
[330]   γῆρας μετὰ πενίας ἐνέγκοι οὔθ'     μὴ ἐπιεικὴς πλουτήσας εὔκολός ποτ'
[333]   καὶ μὴν ὅταν γε πλοῖον,     ναυπηγὸς κυβερνήτης; ἔοικεν.
[327]   τοῦ Γλαύκωνος ἀδελφὸς καὶ Νικήρατος     Νικίου καὶ ἄλλοι τινὲς ὡς
[341]   ἔφη, θεραπευτής. τί δὲ κυβερνήτης;     ὀρθῶς κυβερνήτης ναυτῶν ἄρχων ἐστὶν
[327]   τινὲς ὡς ἀπὸ τῆς πομπῆς.     οὖν Πολέμαρχος ἔφη· Σώκρατες,
[338]   φῄς· εἰ Πουλυδάμας ἡμῶν κρείττων     παγκρατιαστὴς καὶ αὐτῷ συμφέρει τὰ
[327]   κελεῦσαι. καί μου ὄπισθεν     παῖς λαβόμενος τοῦ ἱματίου, κελεύει
[333]   τόδε δὲ σκεψώμεθα. ἆρ' οὐχ     πατάξαι δεινότατος ἐν μάχῃ εἴτε
[330]   πολλάκις τοσαύτην ἐποίησεν, Λυσανίας δὲ     πατὴρ ἔτι ἐλάττω αὐτὴν ἐποίησε
[328]   Ἀριστωνύμου· ἦν δ' ἔνδον καὶ     πατὴρ τοῦ Πολεμάρχου Κέφαλος.
[333]   πεττῶν θέσιν, πεττευτικός;     πεττευτικός. ἀλλ' εἰς πλίνθων καὶ
[333]   κοινωνὸς εἰς πεττῶν θέσιν,     πεττευτικός; πεττευτικός. ἀλλ' εἰς
[336]   διαρπασόμενος. καὶ ἐγώ τε καὶ     Πολέμαρχος δείσαντες διεπτοήθημεν· δ'
[331]   οὖν, ἔφη, Σώκρατες, ὑπολαβὼν     Πολέμαρχος, εἴπερ γέ τι χρὴ
[340]   οὐχ οὕτως, δ' ὃς     Πολέμαρχος, ἐλέγετο. (οὐδέν, ἦν δ'
[328]   πῶς λέγεις; οὕτως, ἔφη     Πολέμαρχος. καὶ πρός γε παννυχίδα
[340]   μὰ Δί' ἔφη, Σώκρατες,     Πολέμαρχος, σαφέστατά γε. ἐὰν σύ
[331]   ἱερῶν ἐπιμεληθῆναι. οὐκοῦν, ἔφη, ἐγώ,     Πολέμαρχος, τῶν γε σῶν κληρονόμος;
[335]   ἀγαθὸς ἔσται, ἐχθρὸς δὲ     πονηρός. ναί. κελεύεις δὴ ἡμᾶς
[332]   ἦν δ' ἐγώ, ὡς ἔοικεν,     Σιμωνίδης ποιητικῶς (τὸ δίκαιον
[335]   φίλοις ὠφελίαν, οὐκ ἦν σοφὸς     ταῦτα εἰπών. οὐ γὰρ ἀληθῆ
[343]   πρὸς ἀλλήλους συμβολαίοις, ὅπου ἂν     τοιοῦτος τῷ τοιούτῳ κοινωνήσῃ, οὐδαμοῦ
[349]   πῶς γὰρ οὐ μέλλει, ἔφη,     τοιοῦτος ὢν καὶ ἐοικέναι τοῖς
[327]   τε Πολέμαρχος ἧκε καὶ Ἀδείμαντος     τοῦ Γλαύκωνος ἀδελφὸς καὶ Νικήρατος
[343]   καὶ πᾶσι καταφανὲς ἦν ὅτι     τοῦ δικαίου λόγος εἰς τοὐναντίον
[331]   (λέγε δή, εἶπον ἐγώ, σὺ     τοῦ λόγου κληρονόμος, τί φῂς
[328]   δ' ἔνδον καὶ πατὴρ     τοῦ Πολεμάρχου Κέφαλος. καὶ μάλα
[329]   τὸ γῆρας, Σώκρατες, ἀλλ'     τρόπος τῶν ἀνθρώπων. ἂν μὲν
[341]   τῶν τοιούτων. ἀλλ' εἰπέ μοι·     τῷ ἀκριβεῖ λόγῳ ἰατρός, ὃν
[354]   τὸν σὸν λόγον. ~(ἀλλὰ μὴν     γε εὖ ζῶν μακάριός τε
[332]   ὀφειλόμενον; παντάπασι μὲν οὖν, ἔφη,     γε ὀφείλεται αὐτοῖς, ὀφείλεται δέ
[342]   οὐ ναύτης; (ὡμολόγηται. οὐκ ἄρα     γε τοιοῦτος κυβερνήτης τε καὶ
[354]   γὰρ τὸ δίκαιον μὴ οἶδα     ἐστιν, σχολῇ εἴσομαι εἴτε ἀρετή
[330]   ἀπολελαυκέναι τοῦ πολλὴν οὐσίαν κεκτῆσθαι;  ὅ,   δ' ὅς, ἴσως οὐκ
[332]   βλαβερὰ γίγνηται, φίλοι δὲ ὦσιν     τε ἀπολαμβάνων καὶ ἀποδιδούς
[338]   ἄλλους. εἰπόντος δέ μου ταῦτα,     τε Γλαύκων καὶ οἱ ἄλλοι
[327]   Γλαύκων. (καὶ ὀλίγῳ ὕστερον     τε Πολέμαρχος ἧκε καὶ Ἀδείμαντος
[353]   σκέψαι. ψυχῆς ἔστιν τι ἔργον     ἄλλῳ τῶν ὄντων οὐδ' ἂν
[353]   οὐ τοῦτο ἑκάστου εἴη ἔργον     ἂν μόνον τι
[352]   ἵππου καὶ ἄλλου ὁτουοῦν ἔργον,     ἂν μόνῳ ἐκείνῳ ποιῇ
[353]   δὴ οἶμαι ἄμεινον ἂν μάθοις     ἄρτι ἠρώτων, πυνθανόμενος εἰ οὐ
[348]   (τοῦτο μέν, ἔφην, οὐκ ἀγνοῶ     βούλει λέγειν, ἀλλὰ τόδε ἐθαύμασα,
[328]   ἐνταῦθα ἤδη εἶ τῆς ἡλικίας     δὴ ἐπὶ γήραος οὐδῷ” φασιν
[340]   εἰπέ, Θρασύμαχε· τοῦτο ἦν     ἐβούλου λέγειν τὸ δίκαιον, τὸ
[332]   Σιμωνίδης ποιητικῶς (τὸ δίκαιον     εἴη. διενοεῖτο μὲν γάρ, ὡς
[340]   τοὺς κάμνοντας κατ' αὐτὸ τοῦτο     ἐξαμαρτάνει; λογιστικόν, ὃς ἂν
[340]   τὸ τοῦ κρείττονος συμφέρον ἔλεγεν     ἡγοῖτο κρείττων αὑτῷ συμφέρειν·
[339]   νῦν, ἦν δ' ἐγώ, ἔμαθον     λέγεις· εἰ δὲ ἀληθὲς
[338]   τοῦτ' οὖν ἐστιν, βέλτιστε,     λέγω ~ἐν ἁπάσαις (ταῖς πόλεσιν
[347]   δέ μοι δοκεῖ μεῖζον εἶναι     νῦν λέγει Θρασύμαχος, τὸν τοῦ
[341]   εἰπεῖν τὸν ἀκριβεῖ λόγῳ,     νυνδὴ ἔλεγες, οὗ τὸ συμφέρον
[332]   γε ὀφειλόμενόν πού ἐστιν τοῦτο     παρακατέθετο· γάρ; ναί. ἀποδοτέον
[340]   τούτων, καθ' ὅσον τοῦτ' ἔστιν  (ὃ   προσαγορεύομεν αὐτόν, οὐδέποτε ἁμαρτάνει· ὥστε
[339]   δίκαιον εἶναι ποιεῖν τοὐναντίον     σὺ λέγεις; τὸ γὰρ τοῦ
[344]   χεῖρον εἴτε βέλτιον βιωσόμεθα ἀγνοοῦντες     σὺ φῂς εἰδέναι. ἀλλ' ὠγαθέ,
[354]   ἐγώ μοι δοκῶ οὕτω, πρὶν     τὸ πρῶτον ἐσκοποῦμεν εὑρεῖν, τὸ
[336]   λόγων σκέψει ἐγώ τε καὶ  ὅδε,   εὖ ἴσθι ὅτι ἄκοντες ἁμαρτάνομεν.
[328]   παρ' αὐτῶν πυνθάνεσθαι, ὥσπερ τινὰ  ὁδὸν   προεληλυθότων ἣν καὶ ἡμᾶς ἴσως
[329]   τῶν οἰκείων προπηλακίσεις τοῦ γήρως  ὀδύρονται,   καὶ ἐπὶ τούτῳ δὴ τὸ
[334]   καὶ γὰρ ἐκεῖνος (τὸν τοῦ  Ὀδυσσέως   πρὸς μητρὸς πάππον Αὐτόλυκον ἀγαπᾷ
[343]   νυκτὸς καὶ ἡμέρας τοῦτο,  (ὅθεν   αὐτοὶ ὠφελήσονται. καὶ οὕτω πόρρω
[347]   ζημίαν, εἰ μέλλουσιν ἐθέλειν ἄρχειν  ὅθεν   κινδυνεύει τὸ ἑκόντα ἐπὶ τὸ
[335]   ἀδίκους; καὶ (συλλήβδην ἀρετῇ  οἱ   ἀγαθοὶ κακούς; ἀλλὰ ἀδύνατον. οὐ
[347]   οὔτε χρημάτων ἕνεκα ἐθέλουσιν ἄρχειν  οἱ   ἀγαθοὶ οὔτε τιμῆς· οὔτε γὰρ
[348]   Θρασύμαχε, δοκοῦσιν εἶναι καὶ ἀγαθοὶ  οἱ   ἄδικοι; οἵ γε τελέως, ἔφη,
[330]   οἱ δὲ κτησάμενοι διπλῇ  οἱ   ἄλλοι ἀσπάζονται αὐτά. ὥσπερ γὰρ
[338]   ταῦτα, τε Γλαύκων καὶ  οἱ   ἄλλοι ἐδέοντο αὐτοῦ μὴ ἄλλως
[329]   ἐπεπόνθη, ἕνεκά γε γήρως, καὶ  οἱ   ἄλλοι πάντες ὅσοι ἐνταῦθα ἦλθον
[330]   καὶ κατὰ τὴν χρείαν ᾗπερ  οἱ   ἄλλοι. χαλεποὶ οὖν καὶ συγγενέσθαι
[334]   μισεῖν. ἆρ' οὖν οὐχ ἁμαρτάνουσιν  οἱ   ἄνθρωποι περὶ τοῦτο, ὥστε δοκεῖν
[339]   βελτίστου, δ' ἂν προστάττωσιν  οἱ   ἄρχοντες δίκαιον εἶναι τοῖς ἀρχομένοις
[339]   ἔγωγε. (πότερον δὲ ἀναμάρτητοί εἰσιν  οἱ   ἄρχοντες ἐν ταῖς πόλεσιν ἑκάσταις
[343]   ἀληθῶς εὐηθικῶν τε καὶ δικαίων,  οἱ   δ' ἀρχόμενοι ποιοῦσιν τὸ ἐκείνου
[352]   δυνατώτεροι πράττειν οἱ δίκαιοι φαίνονται,  οἱ   δὲ ἄδικοι οὐδὲ πράττειν μετ'
[334]   ἄρα οἱ μὲν ἀγαθοὶ ἐχθροί,  οἱ   δὲ κακοὶ φίλοι; πάνυ γε.
[330]   οἳ ἂν μὴ αὐτοὶ κτήσωνται·  οἱ   δὲ κτησάμενοι διπλῇ οἱ
[346]   ἄρα ὠφελίαν κοινῇ ὠφελοῦνται πάντες  οἱ   δημιουργοί, δῆλον ὅτι κοινῇ τινι
[335]   ἔστιν. ἀλλὰ τῇ δικαιοσύνῃ δὴ  οἱ   δίκαιοι ἀδίκους; καὶ (συλλήβδην
[352]   εἰ δὲ καὶ ἄμεινον ζῶσιν  οἱ   δίκαιοι τῶν ἀδίκων καὶ εὐδαιμονέστεροί
[352]   καὶ ἀμείνους καὶ δυνατώτεροι πράττειν  οἱ   δίκαιοι φαίνονται, οἱ δὲ ἄδικοι
[347]   μοι φαίνονται ἄρχειν, ὅταν ἄρχωσιν,  οἱ   ἐπιεικεῖς, καὶ τότε ἔρχονται ἐπὶ
[347]   οὐ συνιεῖς, δι' ὃν (ἄρχουσιν  οἱ   ἐπιεικέστατοι, ὅταν ἐθέλωσιν ἄρχειν.
[352]   γ' εἰσίν, φίλε, καὶ  οἱ   θεοί; ἔστω, ἔφη. (καὶ θεοῖς
[327]   μέντοι ἧττον ἐφαίνετο πρέπειν ἣν  οἱ   Θρᾷκες ἔπεμπον. (προσευξάμενοι δὲ καὶ
[335]   ποιεῖν; ἀδύνατον. ἀλλὰ τῇ ἱππικῇ  οἱ   ἱππικοὶ ἀφίππους; οὐκ ἔστιν. ἀλλὰ
[331]   ὁσίως τὸν βίον διαγάγῃ, γλυκεῖά  οἱ   καρδίαν ἀτάλλοισα γηροτρόφος συναορεῖ ἐλπὶς
[344]   τοιχωρύχοι καὶ ἀποστερηταὶ καὶ κλέπται  οἱ   κατὰ μέρη ἀδικοῦντες τῶν τοιούτων
[354]   οὐ διὰ σέ· ἀλλ' ὥσπερ  οἱ   λίχνοι τοῦ ἀεὶ παραφερομένου ἀπογεύονται
[334]   δὲ τοὐναντίον; ἁμαρτάνουσιν. τούτοις ἄρα  οἱ   μὲν ἀγαθοὶ ἐχθροί, οἱ δὲ
[339]   δίκαιον εἶναι ὡμολογῆσθαί σοι, ὅταν  οἱ   μὲν ἄρχοντες ἄκοντες κακὰ αὑτοῖς
[335]   ἔοικεν. ἆρ' οὖν τῇ μουσικῇ  οἱ   μουσικοὶ ἀμούσους δύνανται ποιεῖν; ἀδύνατον.
[344]   ἀλλὰ τὸ πάσχειν φοβούμενοι ὀνειδίζουσιν  οἱ   ὀνειδίζοντες τὴν ἀδικίαν. οὕτως,
[329]   ἔχοντες, διασῴζοντες τὴν παλαιὰν παροιμίαν·  οἱ   οὖν πλεῖστοι ἡμῶν ὀλοφύρονται συνιόντες,
[330]   καὶ ἐκ τῶν ὕπνων, ὥσπερ  οἱ   παῖδες, θαμὰ ἐγειρόμενος δειμαίνει (καὶ
[344]   οὐ μὴν εἴασάν γε αὐτὸν  οἱ   παρόντες, ἀλλ' ἠνάγκασαν ὑπομεῖναί τε
[330]   ποιηταὶ τὰ αὑτῶν ποιήματα καὶ  οἱ   πατέρες τοὺς παῖδας ἀγαπῶσιν, ταύτῃ
[328]   ἐπὶ γήραος οὐδῷ” φασιν εἶναι  οἱ   ποιηταί, πότερον χαλεπὸν τοῦ βίου,
[330]   ἄλλοι ἀσπάζονται αὐτά. ὥσπερ γὰρ  οἱ   ποιηταὶ τὰ αὑτῶν ποιήματα καὶ
[330]   ἀγαπῶσιν, ταύτῃ τε δὴ καὶ  οἱ   χρηματισάμενοι περὶ τὰ χρήματα σπουδάζουσιν
[334]   ἀγαθοὺς βλάπτειν; φαίνεται. ἀλλὰ μὴν  οἵ   γε ἀγαθοὶ δίκαιοί τε καὶ
[352]   ἄδικα ἀδικίᾳ ἡμιμόχθηροι ὄντες, ἐπεὶ  οἵ   γε παμπόνηροι καὶ τελέως ἄδικοι
[348]   εἶναι καὶ ἀγαθοὶ οἱ ἄδικοι;  οἵ   γε τελέως, ἔφη, οἷοί τε
[330]   περὶ ὧν ἔμπροσθεν οὐκ εἰσῄει.  οἵ   τε γὰρ λεγόμενοι μῦθοι περὶ
[330]   δὲ ποιοῦσιν ὡς τὸ πολὺ  οἳ   ἂν μὴ αὐτοὶ κτήσωνται· οἱ
[343]   τοὺς ἐν ταῖς πόλεσιν ἄρχοντας,  οἳ   ὡς ἀληθῶς ἄρχουσιν, ἄλλως πως
[351]   τινὰ φαίνεται ἔχουσα τὴν δύναμιν,  οἵαν,   ἂν ἐγγένηται, εἴτε πόλει
[350]   λέγειν. εἰ οὖν λέγοιμι, εὖ  οἶδ'   ὅτι (δημηγορεῖν ἄν με φαίης.
[334]   τὸν Δί' ἔφη, ἀλλ' οὐκέτι  οἶδα   ἔγωγε ὅτι ἔλεγον· τοῦτο μέντοι
[341]   ὡς ἠρόμην; εὖ μὲν οὖν  οἶδα,   ἔφη. καὶ οὐδέν γέ σοι
[354]   ὁπότε γὰρ τὸ δίκαιον μὴ  οἶδα   ἐστιν, σχολῇ εἴσομαι εἴτε
[345]   Δί' οὔκ, ἔφη, ἀλλ' εὖ  οἶδα.   τί δέ, ἦν δ' ἐγώ,
[338]   τί λέγεις· νῦν γὰρ οὔπω  οἶδα.   τὸ τοῦ κρείττονος φῂς συμφέρον
[330]   ἔτι τοσόνδε εἰπέ· τί μέγιστον  οἴει   ἀγαθὸν ἀπολελαυκέναι τοῦ πολλὴν οὐσίαν
[337]   ἐρωτηθέντι τοιοῦτον, ἧττόν τι αὐτὸν  οἴει   ἀποκρινεῖσθαι τὸ φαινόμενον ἑαυτῷ, ἐάντε
[345]   τοὺς ὡς ἀληθῶς ἄρχοντας, ἑκόντας  οἴει   ἄρχειν; μὰ Δί' οὔκ, ἔφη,
[345]   ὕστερον ἀκριβῶς φυλάξαι, ἀλλὰ πιαίνειν  οἴει   αὐτὸν τὰ πρόβατα, καθ' ὅσον
[341]   οὐ μὴ οἷός τ' ᾖς.  (οἴει   γὰρ ἄν με, εἶπον, οὕτω
[341]   συκοφαντεῖν; πάνυ μὲν οὖν, ἔφη.  οἴει   γάρ με ἐξ ἐπιβουλῆς ἐν
[344]   εἴτε ἄλλως (ἔχει; σμικρὸν  οἴει   ἐπιχειρεῖν πρᾶγμα διορίζεσθαι ὅλου βίου
[332]   δὲ ὠνόμασεν ὀφειλόμενον. ἀλλὰ τί  οἴει;   ἔφη. πρὸς Διός, ἦν
[332]   τέχνη ἰατρικὴ καλεῖται; τί ἂν  οἴει   ἡμῖν αὐτὸν ἀποκρίνασθαι; δῆλον ὅτι,
[340]   γε, ἔφη· ἀλλὰ κρείττω με  οἴει   καλεῖν τὸν ἐξαμαρτάνοντα ὅταν ἐξαμαρτάνῃ;
[348]   ὑφ' ἑαυτοὺς ποιεῖσθαι· σὺ δὲ  οἴει   με ἴσως τοὺς τὰ βαλλάντια
[343]   μάλιστα; ἦν δ' ἐγώ. (ὅτι  οἴει   τοὺς ποιμένας τοὺς βουκόλους
[330]   ἐπειδάν τις ἐγγὺς τοῦ  οἴεσθαι   τελευτήσειν, εἰσέρχεται αὐτῷ δέος καὶ
[332]   Δί' ἔφη· τοῖς γὰρ φίλοις  οἴεται   ὀφείλειν τοὺς φίλους ἀγαθὸν μέν
[337]   εἰδέναι, ἔπειτα, εἴ τι καὶ  οἴεται,   περὶ τούτων ἀπειρημένον αὐτῷ εἴη
[328]   οὕτω χρὴ ποιεῖν. ἦιμεν οὖν  οἴκαδε   εἰς τοῦ Πολεμάρχου, καὶ Λυσίαν
[327]   ἄστυ. κατιδὼν οὖν πόρρωθεν ἡμᾶς  οἴκαδε   ὡρμημένους Πολέμαρχος Κεφάλου ἐκέλευσε
[343]   κρείττονός τε καὶ ἄρχοντος συμφέρον,  οἰκεία   δὲ τοῦ πειθομένου τε καὶ
[343]   μηδεμία ἄλλη ζημία, τά γε  οἰκεῖα   δι' ἀμέλειαν μοχθηροτέρως ἔχειν, ἐκ
[353]   τοῦτο ἐρωτῶ, ἀλλ' εἰ τῇ  οἰκείᾳ   μὲν ἀρετῇ τὸ αὑτῶν ἔργον
[353]   (ἀπεργάσαιντο μὴ ἔχοντα τὴν αὑτῶν  οἰκείαν   ἀρετήν, ἀλλ' ἀντὶ τῆς ἀρετῆς
[353]   ἔργα εὖ ἀπεργάσεται στερομένη τῆς  οἰκείας   ἀρετῆς, ἀδύνατον; ἀδύνατον. ἀνάγκη
[343]   δὲ τούτοις ἀπεχθέσθαι τοῖς τε  οἰκείοις   καὶ τοῖς γνωρίμοις, ὅταν μηδὲν
[328]   παρὰ φίλους τε καὶ πάνυ  οἰκείους.   καὶ μήν, ἦν δ' ἐγώ,
[329]   καὶ τῶν γε πρὸς τοὺς  οἰκείους   μία τις αἰτία ἐστίν, οὐ
[329]   (ἔνιοι δὲ καὶ τὰς τῶν  οἰκείων   προπηλακίσεις τοῦ γήρως ὀδύρονται, καὶ
[346]   μισθόν, καὶ μὲν οἰκοδομικὴ  οἰκίαν,   δὲ μισθαρνητικὴ αὐτῇ ἑπομένη
[346]   μισθαρνητικὴ μισθόν, καὶ μὲν  οἰκοδομικὴ   οἰκίαν, δὲ μισθαρνητικὴ αὐτῇ
[333]   τε καὶ ἀμείνων κοινωνὸς τοῦ  οἰκοδομικοῦ;   οὐδαμῶς. ἀλλ' εἰς τίνα δὴ
[333]   δίκαιος ἀμείνων κοινωνὸς τοῦ  οἰκοδομικοῦ   τε καὶ κιθαριστικοῦ, ὥσπερ
[345]   ἐμόν, ὅτι οὐ πείθομαι οὐδ'  οἶμαι   ἀδικίαν δικαιοσύνης κερδαλεώτερον εἶναι, οὐδ'
[353]   θήσομεν μὲν οὖν. νῦν δὴ  οἶμαι   ἄμεινον ἂν μάθοις ἄρτι
[336]   δ' ἐχθροὺς βλάπτειν; τίνος; ἔφη.  οἶμαι   αὐτὸ Περιάνδρου εἶναι Περδίκκου
[338]   αὐτίκα δὴ μάλα, ἐπειδὰν ἀποκρίνῃ·  οἶμαι   γάρ σε εὖ ἐρεῖν. (ἄκουε
[339]   ἀρχομένοις ποιεῖν; ταῦτ' οὐχ ὡμολόγηται;  οἶμαι   ἔγωγε, ἔφη. (οἴου τοίνυν, ἦν
[346]   ὠφελεῖ τότε, ὅταν προῖκα ἐργάζηται;  οἶμαι   ἔγωγε. οὐκοῦν, Θρασύμαχε, τοῦτο
[339]   τοὺς δέ τινας οὐκ ὀρθῶς;  οἶμαι   ἔγωγε. τὸ δὲ ὀρθῶς ἆρα
[340]   καὶ γραμματιστής· τὸ δ'  οἶμαι   ἕκαστος τούτων, καθ' ὅσον τοῦτ'
[352]   γε. καὶ ἐν ἑνὶ δὴ  οἶμαι   ἐνοῦσα ταὐτὰ ταῦτα ποιήσει ἅπερ
[335]   ἀλλὰ ἀδύνατον. οὐ γὰρ θερμότητος  οἶμαι   ἔργον ψύχειν ἀλλὰ τοῦ ἐναντίου.
[344]   λυσιτελεστάτην ζωὴν ζῴη; ἐγὼ γὰρ  οἶμαι,   ἔφη Θρασύμαχος, τουτὶ ἄλλως
[337]   ἡμεῖς Σωκράτει εἰσοίσομεν. (πάνυ γε  οἶμαι,   δ' ὅς· ἵνα Σωκράτης
[340]   κατὰ ταύτην τὴν ἁμαρτίαν; ἀλλ'  οἶμαι   λέγομεν τῷ ῥήματι οὕτως, ὅτι
[333]   ἵππον· τότε (δέ, ὡς ἐγὼ  οἶμαι,   ἱππικός. γάρ; φαίνεται.
[336]   γε σύ, φίλε. ἀλλ'  οἶμαι   οὐ δυνάμεθα· ~ἐλεεῖσθαι οὖν ἡμᾶς
[353]   οὔ; ἀλλ' οὐδενί γ' ἂν  οἶμαι   οὕτω καλῶς ὡς δρεπάνῳ τῷ
[332]   ὀφείλεται αὐτοῖς, ὀφείλεται δέ γε  οἶμαι   παρά γε τοῦ ἐχθροῦ τῷ
[337]   σου ἐὰν τοιαῦτα φλυαρῇς” δῆλον  οἶμαί   σοι ἦν ὅτι οὐδεὶς ἀποκρινοῖτο
[329]   ἐκίνουν καὶ εἶπον· Κέφαλε,  οἶμαί   σου τοὺς πολλούς, ὅταν ταῦτα
[346]   οὐ δῆτα, ἔφη. οὐδέ γ'  οἶμαι,   τὴν μισθωτικήν, ἐὰν ὑγιαίνῃ τις
[341]   ναύτης; ναυτῶν ἄρχων. (οὐδὲν  οἶμαι   τοῦτο ὑπολογιστέον, ὅτι πλεῖ ἐν
[333]   ναί. πρός γε ὑποδημάτων ἂν  οἶμαι   φαίης κτῆσιν; πάνυ γε. τί
[351]   καὶ ἀρετή ἐστιν δικαιοσύνη, ῥᾳδίως  οἶμαι   φανήσεται καὶ ἰσχυρότερον ἀδικίας, ἐπειδήπερ
[334]   γε ἀγαθοὶ δίκαιοί τε καὶ  οἷοι   μὴ ἀδικεῖν; ἀληθῆ. κατὰ δὴ
[348]   ἄδικοι; οἵ γε τελέως, ἔφη,  οἷοί   τε ἀδικεῖν, πόλεις τε καὶ
[352]   ἄδικοι οὐδὲ πράττειν μετ' ἀλλήλων  οἷοί   (τε ἀλλὰ δὴ καὶ οὕς
[339]   καὶ ἁμαρτεῖν; πάντως που, ἔφη,  οἷοί   τι καὶ ἁμαρτεῖν. οὐκοῦν ἐπιχειροῦντες
[339]   ἐν ταῖς πόλεσιν ἑκάσταις  οἷοί   τι καὶ ἁμαρτεῖν; πάντως που,
[336]   Θηβαίου τινος ἄλλου μέγα  οἰομένου   δύνασθαι πλουσίου ἀνδρός. ἀληθέστατα, ἔφη,
[329]   τὸν Δία ἐρῶ, Σώκρατες,  οἷόν   γέ μοι φαίνεται. πολλάκις γὰρ
[344]   καὶ εἶπον· δαιμόνιε Θρασύμαχε,  οἷον   ἐμβαλὼν λόγον ἐν νῷ ἔχεις
[346]   ἡμῖν παρέχεται ἀλλ' οὐ κοινήν,  οἷον   ἰατρικὴ μὲν ὑγίειαν, κυβερνητικὴ δὲ
[353]   ὄντων οὐδ' ἂν ἑνὶ πράξαις,  οἷον   τὸ τοιόνδε· τὸ ἐπιμελεῖσθαι καὶ
[331]   δικαίως, ἐνίοτε δὲ ἀδίκως ποιεῖν;  οἷον   τοιόνδε λέγω· πᾶς ἄν που
[329]   τι, οὐ μέντοι γε ὅσον  οἴονται·   ~ἀλλὰ τὸ τοῦ Θεμιστοκλέους εὖ
[336]   προσέβλεψα αὐτὸν πρότερος, (ὥστε αὐτῷ  οἷός   τ' ἐγενόμην ἀποκρίνασθαι, καὶ εἶπον
[341]   σου παρίεμαι ἀλλ' οὐ μὴ  οἷός   τ' ᾖς. (οἴει γὰρ ἄν
[329]   Σοφόκλεις, ἔχεις πρὸς τἀφροδίσια; ἔτι  οἷός   τε εἶ γυναικὶ συγγίγνεσθαι” καὶ
[336]   σπουδάζειν ὅτι μάλιστα φανῆναι αὐτό.  οἴου   γε σύ, φίλε. ἀλλ'
[336]   ἄκοντες ἁμαρτάνομεν. μὴ γὰρ δὴ  οἴου,   εἰ μὲν χρυσίον ἐζητοῦμεν, οὐκ
[339]   οὐχ ὡμολόγηται; οἶμαι ἔγωγε, ἔφη.  (οἴου   τοίνυν, ἦν δ' ἐγώ, καὶ
[345]   ἔφη, σὲ πείσω; εἰ γὰρ  οἷς   νυνδὴ ἔλεγον μὴ πέπεισαι, τί
[338]   εἰπὲ τί λέγεις. εἶτ' οὐκ  οἶσθ'   ἔφη, ὅτι τῶν πόλεων αἱ
[336]   εἰμι κοινωνεῖν τῆς μάχης. ~(ἀλλ'  οἶσθα,   ἦν δ' ἐγώ, οὗ μοι
[347]   ὅταν ἐθέλωσιν ἄρχειν. οὐκ  οἶσθα   ὅτι τὸ φιλότιμόν τε καὶ
[349]   τοιοῦτος ἄρα ἐστὶν ἑκάτερος αὐτῶν  οἷσπερ   ἔοικεν; ἀλλὰ τί μέλλει; ἔφη.
[342]   ἕωσπερ ἂν ἑκάστη ἀκριβὴς  ὅλη   ἥπερ ἐστίν; καὶ σκόπει ἐκείνῳ
[344]   ὅσοι ἂν πύθωνται αὐτὸν τὴν  ὅλην   ἀδικίαν ἠδικηκότα· οὐ γὰρ τὸ
[327]   δ' ὃς Γλαύκων. (καὶ  ὀλίγῳ   ὕστερον τε Πολέμαρχος ἧκε
[344]   σμικρὸν οἴει ἐπιχειρεῖν πρᾶγμα διορίζεσθαι  ὅλου   βίου διαγωγήν, ἂν διαγόμενος
[329]   παροιμίαν· οἱ οὖν πλεῖστοι ἡμῶν  ὀλοφύρονται   συνιόντες, τὰς ἐν τῇ νεότητι
[334]   καὶ κατὰ σὲ καὶ καθ'  Ὅμηρον   καὶ κατὰ Σιμωνίδην κλεπτική τις
[334]   ἔοικεν, ἀναπέφανται, καὶ κινδυνεύεις παρ'  Ὁμήρου   μεμαθηκέναι αὐτό· καὶ γὰρ ἐκεῖνος
[353]   Εχε δή· ἆρ’ ἄν ποτε  ὄμματα   τὸ αὑτῶν ἔργον καλῶς (ἀπεργάσαιντο
[347]   ἔχοντες ἑαυτῶν βελτίοσιν ἐπιτρέψαι οὐδὲ  ὁμοίοις.   ἐπεὶ κινδυνεύει πόλις ἀνδρῶν ἀγαθῶν
[337]   ταῦτα; εἶεν, ἔφη· ὡς δὴ  ὅμοιον   τοῦτο ἐκείνῳ. οὐδέν γε κωλύει,
[337]   δ' οὖν καὶ μὴ ἔστιν  ὅμοιον,   φαίνεται δὲ τῷ ἐρωτηθέντι τοιοῦτον,
[350]   ἀλλὰ μὴν ὡμολογοῦμεν, γε  ὅμοιος   ἑκάτερος εἴη, τοιοῦτον καὶ ἑκάτερον
[349]   δὲ ἄδικος τοῦ τε  ὁμοίου   καὶ (τοῦ ἀνομοίου; ἄριστα, ἔφη,
[350]   τε καὶ ἀμαθὴς τοῦ τε  ὁμοίου   καὶ τοῦ ἐναντίου. φαίνεται. οὐκοῦν,
[349]   ἔφην· δίκαιος τοῦ μὲν  ὁμοίου   οὐ πλεονεκτεῖ, τοῦ δὲ ἀνομοίου,
[350]   δέ γε δίκαιος τοῦ μὲν  ὁμοίου   οὐ πλεονεκτήσει, τοῦ δὲ ἀνομοίου;
[350]   τε καὶ σοφὸς τοῦ μὲν  ὁμοίου   οὐκ ἐθελήσει πλεονεκτεῖν, τοῦ δὲ
[350]   ἡμῖν τοῦ ἀνομοίου τε καὶ  ὁμοίου   πλεονεκτεῖ; οὐχ οὕτως ἔλεγες;
[350]   λέγειν, καὶ οὐ ταὐτὰ τῷ  ὁμοίῳ   ἑαυτῷ εἰς τὴν αὐτὴν πρᾶξιν.
[350]   ὁμοίως μὲν ἐπιστήμονος (πλεονεκτήσειεν ἄν,  ὁμοίως   δὲ ἀνεπιστήμονος; ἴσως. δὲ
[350]   τί δὲ ἀνεπιστήμων; οὐχὶ  ὁμοίως   μὲν ἐπιστήμονος (πλεονεκτήσειεν ἄν, ὁμοίως
[340]   δεῖται μάρτυρος; αὐτὸς γὰρ Θρασύμαχος  ὁμολογεῖ   τοὺς μὲν ἄρχοντας ἐνίοτε ἑαυτοῖς
[345]   ἔγωγε νυνδὴ ἀναγκαῖον εἶναι ἡμῖν  ὁμολογεῖν   πᾶσαν ἀρχήν, καθ' ὅσον ἀρχή,
[340]   ποιεῖν. ἐκ δὲ τούτων τῶν  ὁμολογιῶν   οὐδὲν μᾶλλον τὸ τοῦ κρείττονος
[339]   γέ τι εἶναι καὶ ἐγὼ  ὁμολογῶ   τὸ δίκαιον, σὺ δὲ προστιθεῖς
[351]   ἀλλήλοις παρέχει, δὲ δικαιοσύνη  ὁμόνοιαν   καὶ φιλίαν· γάρ; ἔστω,
[352]   πράττειν ποιήσει στασιάζοντα καὶ οὐχ  ὁμονοοῦντα   αὐτὸν ἑαυτῷ, ἔπειτα ἐχθρὸν καὶ
[330]   μὲν γὰρ πάππος τε καὶ  ὁμώνυμος   ἐμοὶ σχεδόν τι ὅσην ἐγὼ
[352]   μοι δοκεῖ, ἐξ ὧν εἰρήκαμεν·  ὅμως   δ' ἔτι βέλτιον σκεπτέον. οὐ
[334]   κακοὶ φίλοι; πάνυ γε. ἀλλ'  ὅμως   δίκαιον τότε τούτοις τοὺς μὲν
[345]   τῷ λανθάνειν τῷ διαμάχεσθαι,  ὅμως   ἐμέ γε οὐ πείθει ὡς
[337]   μηδ' εἰ τούτων τι τυγχάνει  ὄν,   ἀλλ' ἕτερον εἴπω τι (τοῦ
[344]   κρείττονος συμφέρον τὸ δίκαιον τυγχάνει  ὄν,   τὸ δ' ἄδικον ἑαυτῷ λυσιτελοῦν
[340]   τὸ δὲ ἀκριβέστατον ἐκεῖνο τυγχάνει  ὄν,   ~τὸν ἄρχοντα, καθ' (ὅσον ἄρχων
[335]   γὰρ δίκαιον οὐδένα ἡμῖν ἐφάνη  ὂν   βλάπτειν. συγχωρῶ, δ' ὅς.
[351]   (τὸν λόγον, ὁποῖόν τι τυγχάνει  ὂν   δικαιοσύνη πρὸς ἀδικίαν. ἐλέχθη γάρ
[336]   οὐδὲ τοῦτο ἐφάνη δικαιοσύνη  ὂν   οὐδὲ τὸ δίκαιον, τί ἂν
[333]   εἰ πρὸς τὰ ἄχρηστα χρήσιμον  ὂν   τυγχάνει. τόδε δὲ σκεψώμεθα. ἆρ'
[341]   τῷ ἀκριβεῖ λόγῳ ἰατρός,  ὃν   ἄρτι ἔλεγες, πότερον χρηματιστής ἐστιν
[347]   μισθόν, ἔφην, οὐ συνιεῖς, δι'  ὃν   (ἄρχουσιν οἱ ἐπιεικέστατοι, ὅταν ἐθέλωσιν
[344]   μὴ λάθῃ, ζημιοῦταί τε καὶ  ὀνείδη   ἔχει τὰ μέγιστα καὶ γὰρ
[344]   τὸ πάσχειν φοβούμενοι ὀνειδίζουσιν οἱ  ὀνειδίζοντες   τὴν ἀδικίαν. οὕτως, Σώκρατες,
[344]   ἄδικα ἀλλὰ τὸ πάσχειν φοβούμενοι  ὀνειδίζουσιν   οἱ ὀνειδίζοντες τὴν ἀδικίαν. οὕτως,
[347]   φιλότιμόν τε καὶ φιλάργυρον εἶναι  ὄνειδος   λέγεταί τε καὶ ἔστιν; ἔγωγε,
[330]   οὔτ' ἂν αὐτὸς Σερίφιος ὢν  ὀνομαστὸς   ἐγένετο οὔτ' ἐκεῖνος Ἀθηναῖος. καὶ
[344]   δουλώσηται, ἀντὶ τούτων τῶν αἰσχρῶν  ὀνομάτων   εὐδαίμονες καὶ μακάριοι (κέκληνται, οὐ
[344]   τούτων τἀναντία ὑπάρχει. ~λέγω γὰρ  (ὅνπερ   νυνδὴ ἔλεγον, τὸν μεγάλα δυνάμενον
[335]   ποιεῖν, τὸν δ' ἐχθρὸν κακὸν  ὄντα   βλάπτειν; (πάνυ μὲν οὖν, ἔφη,
[335]   φίλον· ~(τὸν δὲ δοκοῦντα μέν,  ὄντα   δὲ μή, δοκεῖν ἀλλὰ μὴ
[335]   δίκαιον τὸν μὲν φίλον ἀγαθὸν  ὄντα   εὖ ποιεῖν, τὸν δ' ἐχθρὸν
[341]   τῷ ἀκριβεστάτῳ, ἔφη, λόγῳ ἄρχοντα  ὄντα.   πρὸς ταῦτα κακούργει καὶ συκοφάντει,
[341]   λέγε τὸν τῷ ὄντι ἰατρὸν  ὄντα.   τῶν καμνόντων, ἔφη, θεραπευτής. τί
[334]   δ' ὅς, καὶ τὸν  ὄντα   χρηστὸν φίλον· ~(τὸν δὲ δοκοῦντα
[345]   κείσεται ὅτι ἂν ἡμᾶς τοσούσδε  ὄντας   εὐεργετήσῃς ἐγὼ γὰρ δή σοι
[334]   ἑκάστῳ χρηστοὺς εἶναι, τοὺς  ὄντας,   κἂν μὴ δοκῶσι, καὶ ἐχθροὺς
[334]   πολλοὺς μὲν χρηστοὺς εἶναι μὴ  ὄντας,   πολλοὺς δὲ τοὐναντίον; ἁμαρτάνουσιν. τούτοις
[352]   μετ' ἀλλήλων κοινῇ πρᾶξαι ἀδίκους  ὄντας,   τοῦτο οὐ παντάπασιν ἀληθὲς λέγομεν·
[352]   γὰρ ἂν ἀπείχοντο ἀλλήλων κομιδῇ  ὄντες   ἄδικοι, ἀλλὰ δῆλον ὅτι ἐνῆν
[352]   ἐπὶ τὰ ἄδικα ἀδικίᾳ ἡμιμόχθηροι  ὄντες,   ἐπεὶ οἵ γε παμπόνηροι καὶ
[347]   ἂν καταφανὲς γενέσθαι ὅτι τῷ  ὄντι   ἀληθινὸς ἄρχων οὐ πέφυκε τὸ
[341]   θεραπευτής; καὶ λέγε τὸν τῷ  ὄντι   ἰατρὸν ὄντα. τῶν καμνόντων, ἔφη,
[343]   τὸ δίκαιον ἀλλότριον ἀγαθὸν τῷ  ὄντι,   τοῦ κρείττονός τε καὶ ἄρχοντος
[352]   λόγος, ἀλλὰ περὶ τοῦ  ὅντινα   τρόπον χρὴ ζῆν. σκόπει δή,
[335]   ἐγώ, δικαίου ἀνδρὸς βλάπτειν καὶ  ὁντινοῦν   ἀνθρώπων; καὶ πάνυ γε, ἔφη·
[341]   ἔλεγες, οὗ τὸ συμφέρον κρείττονος  ὄντος   δίκαιον ἔσται τῷ ἥττονι ποιεῖν.
[343]   ποιοῦσιν τὸ ἐκείνου συμφέρον κρείττονος  ὄντος,   καὶ εὐδαίμονα ἐκεῖνον ποιοῦσιν ὑπηρετοῦντες
[346]   ἐπιτάττει, τὸ ἐκείνου συμφέρον ἥττονος  ὄντος   σκοποῦσα, ἀλλ' οὐ τὸ τοῦ
[350]   θαυμαστοῦ ὅσου, ἅτε καὶ θέρους  ὄντος   τότε καὶ εἶδον ἐγώ, πρότερον
[353]   τι ἔργον ἄλλῳ τῶν  ὄντων   οὐδ' ἂν ἑνὶ πράξαις, οἷον
[331]   γὰρ ὅτι οὐ τοῦτο λέγει,  ὅπερ   ἄρτι ἐλέγομεν, τό τινος παρακαταθεμένου
[350]   ἐρώτα δή. τοῦτο τοίνυν ἐρωτῶ,  ὅπερ   ἄρτι, ~ἵνα καὶ ἑξῆς διασκεψώμεθα
[341]   δὲ τῷ ἀρχομένῳ ποιητέον. ὥστε  ὅπερ   ἐξ ἀρχῆς ἔλεγον δίκαιον λέγω,
[344]   δικαιοσύνης ἐστὶν ἱκανῶς γιγνομένη, καὶ  ὅπερ   ἐξ ἀρχῆς ἔλεγον, τὸ μὲν
[332]   γε τοῦ ἐχθροῦ τῷ ἐχθρῷ  ὅπερ   καὶ προσήκει, κακόν τι. ἠινίξατο
[346]   τὸ αὑτῇ ὠφέλιμον παρασκευάζει, ἀλλ'  ὅπερ   πάλαι ἐλέγομεν, τὸ τῷ ἀρχομένῳ
[337]   ἄλλο, ἦν δ' ἐγώ,  ὅπερ   προσήκει πάσχειν τῷ μὴ εἰδότι;
[352]   τῶν ἀδίκων καὶ εὐδαιμονέστεροί εἰσιν,  ὅπερ   τὸ ὕστερον προυθέμεθα σκέψασθαι, σκεπτέον.
[327]   περιμεῖναί κελεῦσαι. καί μου  ὄπισθεν   παῖς λαβόμενος τοῦ ἱματίου,
[327]   ὅπου αὐτὸς εἴη. οὗτος, ἔφη,  ὄπισθεν   προσέρχεται· ἀλλὰ περιμένετε. ἀλλὰ περιμενοῦμεν,
[331]   λάβοι παρὰ φίλου ἀνδρὸς σωφρονοῦντος  ὅπλα,   εἰ μανεὶς ἀπαιτοῖ, ὅτι οὔτε
[333]   δικαιοσύνην, ὅταν δὲ χρῆσθαι, τὴν  ὁπλιτικὴν   καὶ τὴν μουσικήν; ἀνάγκη. καὶ
[351]   καὶ ἑξῆς διασκεψώμεθα (τὸν λόγον,  ὁποῖόν   τι τυγχάνει ὂν δικαιοσύνη πρὸς
[337]   ᾔδησθα ὅτι εἴ τινα ἔροιο  ὁπόσα   ἐστὶν τὰ δώδεκα, καὶ ἐρόμενος
[354]   ἐκ τοῦ διαλόγου μηδὲν (εἰδέναι·  ὁπότε   γὰρ τὸ δίκαιον μὴ οἶδα
[332]   δέ γε οὐδ' ὁπωστιοῦν τότε  ὁπότε   τις μὴ σωφρόνως ἀπαιτοῖ; ἀληθῆ,
[348]   ἐσόμεθα. πάνυ μὲν οὖν, ἔφη.  ὁποτέρως   οὖν σοι, ἦν δ' ἐγώ,
[351]   τοῦτο ἔργον ἀδικίας, μῖσος ἐμποιεῖν  ὅπου   ἂν ἐνῇ, οὐ καὶ ἐν
[343]   ἐν τοῖς πρὸς ἀλλήλους συμβολαίοις,  ὅπου   ἂν τοιοῦτος τῷ τοιούτῳ
[327]   ἐγὼ μετεστράφην τε καὶ ἠρόμην  ὅπου   αὐτὸς εἴη. οὗτος, ἔφη, ὄπισθεν
[341]   αὐτῷ τοιούτῳ εἶναι. τούτῳ οὖν  ὅπως   ἐκπορίζῃ τὰ συμφέροντα, ἐπὶ τούτῳ
[339]   δίκαιον εἶναι καίτοι ἔμοιγε ἀπηγόρευες  ὅπως   μὴ τοῦτο ἀποκρινοίμην πρόσεστιν δὲ
[337]   περὶ τούτων ἀπειρημένον αὐτῷ εἴη  ὅπως   μηδὲν ἐρεῖ ὧν ἡγεῖται ὑπ'
[336]   φῂς εἶναι τὸ δίκαιον. καὶ  ὅπως   μοι μὴ ἐρεῖς ὅτι τὸ
[337]   δώδεκα, καὶ ἐρόμενος προείποις (αὐτῷ  ὅπως   μοι, ἄνθρωπε, μὴ ἐρεῖς
[345]   μέλει ἐφ' τέτακται,  ὅπως   τούτῳ τὸ βέλτιστον ἐκποριεῖ ἐπεὶ
[343]   ὑπηρετοῦντες (αὐτῷ, ἑαυτοὺς δὲ οὐδ'  ὁπωστιοῦν.   σκοπεῖσθαι δέ, εὐηθέστατε Σώκρατες,
[332]   ναί. ἀποδοτέον δέ γε οὐδ'  ὁπωστιοῦν   τότε ὁπότε τις μὴ σωφρόνως
[350]   δέ; ναί. περὶ πάσης δὴ  ὅρα   ἐπιστήμης τε καὶ ἀνεπιστημοσύνης εἴ
[327]   κακῶς δοξάζεις, ἦν δ' ἐγώ.  ὁρᾷς   οὖν ἡμᾶς, ἔφη, ὅσοι ἐσμέν;
[345]   ἡμᾶς μὴ ἐξαπάτα. νῦν δὲ  ὁρᾷς,   Θρασύμαχε ἔτι (γὰρ τὰ
[342]   δὲ ἀβλαβὴς καὶ ἀκέραιός ἐστιν  ὀρθὴ   οὖσα, ἕωσπερ ἂν ἑκάστη
[339]   ὀρθῶς; οἶμαι ἔγωγε. τὸ δὲ  ὀρθῶς   ἆρα τὸ τὰ συμφέροντά ἐστι
[339]   τίθεσθαι ἑαυτοῖς, τὸ δὲ μὴ  ὀρθῶς   ἀσύμφορα; πῶς λέγεις; οὕτως.
[345]   μακάριε, ἱκανῶς ἡμᾶς ὅτι οὐκ  ὀρθῶς   βουλευόμεθα δικαιοσύνην ἀδικίας περὶ πλείονος
[331]   ἔχοντα πάντα ἐθέλων τἀληθῆ λέγειν.  (ὀρθῶς,   ἔφη, λέγεις. οὐκ ἄρα οὗτος
[341]   εἰπεῖν οὕτω λέγων, οὔ;  ὀρθῶς,   ἔφη. ~(τί δὲ δή; αὐτὴ
[341]   θεραπευτής. τί δὲ κυβερνήτης;  ὀρθῶς   κυβερνήτης ναυτῶν ἄρχων ἐστὶν
[331]   τί φῂς τὸν Σιμωνίδην λέγοντα  ὀρθῶς   λέγειν περὶ δικαιοσύνης; ὅτι,
[339]   που κρατεῖ, ὥστε συμβαίνει τῷ  ὀρθῶς   λογιζομένῳ πανταχοῦ εἶναι τὸ αὐτὸ
[339]   τιθέασιν, τοὺς δέ τινας οὐκ  ὀρθῶς;   οἶμαι ἔγωγε. τὸ δὲ ὀρθῶς
[341]   τούτῳ παρεσκευάσθη τέχνη.  ὀρθῶς   σοι δοκῶ, ἔφην, ἂν εἰπεῖν
[339]   ἐπιχειροῦντες νόμους τιθέναι τοὺς μὲν  ὀρθῶς   τιθέασιν, τοὺς δέ τινας οὐκ
[334]   ἀλλὰ μεταθώμεθα· κινδυνεύομεν γὰρ οὐκ  ὀρθῶς   τὸν φίλον καὶ ἐχθρὸν θέσθαι.
[345]   ὡς ἀληθῶς ἰατρὸν τὸ πρῶτον  ὁριζόμενος   τὸν ὡς ἀληθῶς ποιμένα οὐκέτι
[334]   πάντας ἀνθρώπους κεκάσθαι κλεπτοσύνῃ θ'  ὅρκῳ   τε. ἔοικεν οὖν δικαιοσύνη
[354]   ὅτι ποτ' ἐστίν, ἀφέμενος ἐκείνου  ὁρμῆσαι   ἐπὶ τὸ σκέψασθαι περὶ αὐτοῦ
[331]   ἔφη, λέγεις. οὐκ ἄρα οὗτος  ὅρος   ἐστὶν δικαιοσύνης, ἀληθῆ τε λέγειν
[332]   σωφρόνως ἀπαιτοῖ; ἀληθῆ, δ'  ὅς.   ἄλλο δή τι τὸ
[348]   γὰρ οὐ βούλομαι; δ'  ὅς.   ἂν μὲν τοίνυν, ἦν δ'
[343]   περιορᾷ καὶ οὐκ ἀπομύττει δεόμενον,  ὅς   γε αὐτῇ οὐδὲ πρόβατα οὐδὲ
[349]   πράξεως; πῶς γὰρ οὔκ; ἔφη,  ὅς   γε πάντων πλέον ἔχειν ἀξιοῖ;
[329]   τε εἶ γυναικὶ συγγίγνεσθαι” καὶ  ὅς,   εὐφήμει, ἔφη, ἄνθρωπε· ἁσμενέστατα
[348]   τί μήν; τοὐναντίον, δ'  ὅς.   τὴν δικαιοσύνην κακίαν; οὔκ,
[351]   γάρ; ἔστω, δ'  ὅς,   ἵνα σοι μὴ διαφέρωμαι. ἀλλ'
[337]   (πάνυ γε οἶμαι, δ'  ὅς·   ἵνα Σωκράτης τὸ εἰωθὸς διαπράξηται·
[330]   οὐσίαν κεκτῆσθαι; ὅ, δ'  ὅς,   ἴσως οὐκ ἂν πολλοὺς πείσαιμι
[349]   ἡγοῖτο; ἡγοῖτ' ἄν, δ'  ὅς,   καὶ ἀξιοῖ, ἀλλ' οὐκ ἂν
[348]   λυσιτελεῖ μὲν οὖν, δ'  ὅς,   καὶ τὰ τοιαῦτα, ἐάνπερ λανθάνῃ·
[334]   τὸν δοκοῦντά τε, δ'  ὅς,   καὶ τὸν ὄντα χρηστὸν φίλον·
[335]   ὂν βλάπτειν. συγχωρῶ, δ'  ὅς.   μαχούμεθα ἄρα, ἦν δ' ἐγώ,
[328]   Ἀδείμαντος, ἆρά γε, δ'  ὅς,   οὐδ' ἴστε ὅτι λαμπὰς ἔσται
[327]   καὶ δύναισθ' ἄν, δ'  ὅς,   πεῖσαι μὴ ἀκούοντας; οὐδαμῶς, ἔφη
[351]   ἀλλήλους; (οὐ δῆτα, δ'  ὅς.   τί δ' εἰ μὴ ἀδικοῖεν;
[331]   περὶ δικαιοσύνης; ὅτι, δ'  ὅς,   τὸ τὰ ὀφειλόμενα ἑκάστῳ ἀποδιδόναι
[338]   ἐρεῖν. (ἄκουε δή, δ'  ὅς.   φημὶ γὰρ ἐγὼ εἶναι τὸ
[337]   τῶν δεινῶν χαλεπαίνεσθαι. καὶ  ὃς   ἀκούσας ἀνεκάγχασέ τε μάλα σαρδάνιον
[332]   ὅτι οὐ τὰ ὀφειλόμενα ἀποδίδωσιν  ὃς   ἄν τῳ χρυσίον ἀποδῷ παρακαταθεμένῳ,
[331]   Σώκρατες, τοῦτ' ἐκεῖνος εἶπεν, ὅτι  ὃς   ἂν δικαίως καὶ ὁσίως τὸν
[340]   τοῦτο ἐξαμαρτάνει; λογιστικόν,  ὃς   ἂν ἐν λογισμῷ ἁμαρτάνῃ, τότε
[331]   κληρονόμος; πάνυ γε, δ'  ὃς   γελάσας, καὶ ἅμα ᾔει πρὸς
[327]   περιμένετε. ἀλλὰ περιμενοῦμεν, δ'  ὃς   Γλαύκων. (καὶ ὀλίγῳ ὕστερον
[340]   ἀλλ' οὐχ οὕτως, δ'  ὃς   Πολέμαρχος, ἐλέγετο. (οὐδέν, ἦν
[330]   τὸ τοῦ Θεμιστοκλέους εὖ ἔχει,  ὃς   τῷ Σεριφίῳ λοιδορουμένῳ καὶ λέγοντι
[350]   πλείω ἂν ἐθέλειν αἱρεῖσθαι  ὅσα   ἄλλος ἐπιστήμων πράττειν
[348]   εἶναι. ~(ἤκουσας, ἦν δ' ἐγώ,  ὅσα   ἄρτι Θρασύμαχος ἀγαθὰ διῆλθεν τῷ
[348]   λέγωμεν αὐτῷ λόγον παρὰ λόγον,  ὅσα   αὖ ἀγαθὰ ἔχει τὸ δίκαιον
[350]   οὖν ἔα με εἰπεῖν  ὅσα   βούλομαι, ἤ, εἰ βούλει ἐρωτᾶν,
[348]   ἀριθμεῖν δεήσει (τἀγαθὰ καὶ μετρεῖν  ὅσα   ἑκάτεροι ἐν ἑκατέρῳ λέγομεν, καὶ
[351]   κλέπτας ἄλλο τι ἔθνος,  ὅσα   κοινῇ ἐπί τι ἔρχεται ἀδίκως,
[338]   χάριν ἐκτίνειν, ψεύδῃ· ἐκτίνω γὰρ  ὅσην   δύναμαι. δύναμαι δὲ ἐπαινεῖν μόνον·
[330]   καὶ ὁμώνυμος ἐμοὶ σχεδόν τι  ὅσην   ἐγὼ νῦν οὐσίαν κέκτημαι παραλαβὼν
[344]   βίᾳ ἀφαιρεῖται, καὶ ἱερὰ καὶ  ὅσια   καὶ ἴδια καὶ δημόσια, ἀλλὰ
[331]   ὅτι ὃς ἂν δικαίως καὶ  ὁσίως   τὸν βίον διαγάγῃ, γλυκεῖά οἱ
[344]   ἀλλὰ καὶ ὑπὸ τῶν ἄλλων  ὅσοι   ἂν πύθωνται αὐτὸν τὴν ὅλην
[334]   πολλοῖς ἄρα, Πολέμαρχε, συμβήσεται,  ὅσοι   διημαρτήκασιν (τῶν ἀνθρώπων, δίκαιον εἶναι
[329]   γήρως, καὶ οἱ ἄλλοι πάντες  ὅσοι   ἐνταῦθα ἦλθον ἡλικίας. νῦν δ'
[327]   ἐγώ. ὁρᾷς οὖν ἡμᾶς, ἔφη,  ὅσοι   ἐσμέν; πῶς γὰρ οὔ;
[328]   ὡς εὖ ἴσθι ὅτι ἔμοιγε  ὅσον   αἱ ἄλλαι αἱ κατὰ τὸ
[345]   ἡμῖν ὁμολογεῖν πᾶσαν ἀρχήν, καθ'  ὅσον   ἀρχή, μηδενὶ ἄλλῳ τὸ βέλτιστον
[341]   τυγχάνει ὄν, ~τὸν ἄρχοντα, καθ'  (ὅσον   ἄρχων ἐστίν, μὴ ἁμαρτάνειν, μὴ
[342]   οὐδεὶς ἐν οὐδεμιᾷ ἀρχῇ, καθ'  ὅσον   ἄρχων ἐστίν, τὸ αὑτῷ συμφέρον
[342]   ἐγώ, οὐδὲ ἰατρὸς οὐδείς, καθ'  ὅσον   ἰατρός, τὸ τῷ ἰατρῷ συμφέρον
[329]   μέν τι, οὐ μέντοι γε  ὅσον   οἴονται· ~ἀλλὰ τὸ τοῦ Θεμιστοκλέους
[345]   οἴει αὐτὸν τὰ πρόβατα, καθ'  ὅσον   ποιμήν ἐστιν, οὐ πρὸς τὸ
[340]   δ' οἶμαι ἕκαστος τούτων, καθ'  ὅσον   τοῦτ' ἔστιν (ὃ προσαγορεύομεν αὐτόν,
[350]   καὶ μόγις, μετὰ ἱδρῶτος θαυμαστοῦ  ὅσου,   ἅτε καὶ θέρους ὄντος τότε
[334]   γε αὐτὸς φύλαξ ἀγαθός,  ὅσπερ   καὶ τὰ τῶν πολεμίων κλέψαι
[333]   γε. ἆρ' οὖν καὶ νόσον  ὅστις   δεινὸς φυλάξασθαι, καὶ λαθεῖν οὗτος
[350]   εἴ τίς σοι δοκεῖ ἐπιστήμων  ὁστισοῦν   πλείω ἂν ἐθέλειν αἱρεῖσθαι
[344]   οὖν σκόπει, εἴπερ βούλει κρίνειν  ὅσῳ   μᾶλλον συμφέρει ἰδίᾳ αὑτῷ ἄδικον
[329]   τούτῳ δὴ τὸ γῆρας ὑμνοῦσιν  ὅσων   κακῶν σφίσιν αἴτιον. ἐμοὶ δὲ
[340]   ἂν ἐν λογισμῷ ἁμαρτάνῃ, τότε  ὅταν   ἁμαρτάνῃ, κατὰ ταύτην τὴν ἁμαρτίαν;
[333]   χρῆσθαι ἀλλὰ κεῖσθαι; πάνυ γε.  ὅταν   ἄρα ἄχρηστον ἀργύριον, τότε
[343]   δὲ πολλὰ κερδαίνει. καὶ γὰρ  ὅταν   ἀρχήν τινα ἄρχῃ ἑκάτερος, τῷ
[340]   ἄρχων οὐδεὶς ἁμαρτάνει τότε  ὅταν   ἄρχων ᾖ, ἀλλὰ πᾶς γ'
[347]   ἣν δείσαντές μοι φαίνονται ἄρχειν,  ὅταν   ἄρχωσιν, οἱ ἐπιεικεῖς, καὶ τότε
[333]   γάρ; φαίνεται. καὶ μὴν  ὅταν   γε πλοῖον, ναυπηγὸς
[333]   χρήσιμος καὶ κοινῇ καὶ ἰδίᾳ·  ὅταν