HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, La République, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique)


ς  =  128 formes différentes pour 315 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Pages
[337]   ὃς ἀκούσας ἀνεκάγχασέ τε μάλα  σαρδάνιον   καὶ εἶπεν· Ἡράκλεις, ἔφη,
[350]   δ' ἐγώ, παρά γε τὴν  σαυτοῦ   δόξαν. ὥστε σοί, ἔφη, ἀρέσκειν,
[340]   ἔφη, Σώκρατες, Πολέμαρχος,  σαφέστατά   γε. ἐὰν σύ γ' ἔφη,
[338]   ἄριστε, ἦν δ' ἐγώ· ἀλλὰ  σαφέστερον   εἰπὲ τί λέγεις. εἶτ' οὐκ
[336]   μηδ' ὅτι τὸ συμφέρον, ἀλλὰ  σαφῶς   μοι καὶ ἀκριβῶς λέγε ὅτι
[354]   δι' ἐμαυτὸν ἀλλ' οὐ διὰ  σέ·   ἀλλ' ὥσπερ οἱ λίχνοι τοῦ
[338]   ὑπ' ἀνδρὸς οὐ φαύλου; ~ἀλλὰ  σὲ   δὴ μᾶλλον (εἰκὸς λέγειν· σὺ
[328]   πρὸς τὸ ἄστυ, οὐδὲν ἂν  σὲ   ἔδει δεῦρο (ἰέναι, ἀλλ' ἡμεῖς
[341]   ἐπιβουλῆς ἐν τοῖς λόγοις κακουργοῦντά  σε   ἐρέσθαι ὡς ἠρόμην; εὖ μὲν
[337]   ἀποκρινοῖο, εἴ τίς τί  σε   ἐρωτᾷ. σοφὸς γὰρ εἶ, ἦν
[338]   μάλα, ἐπειδὰν ἀποκρίνῃ· οἶμαι γάρ  σε   εὖ ἐρεῖν. (ἄκουε δή,
[343]   τοιαῦτα ἐρωτᾶν; ὅτι τοί  σε,   ἔφη, κορυζῶντα περιορᾷ καὶ οὐκ
[328]   (ἰέναι, ἀλλ' ἡμεῖς ἂν παρὰ  σὲ   ᾖμεν· νῦν δέ σε χρὴ
[334]   οὖν δικαιοσύνη καὶ κατὰ  σὲ   καὶ καθ' Ὅμηρον καὶ κατὰ
[345]   πλείονος ποιούμενοι. καὶ πῶς, ἔφη,  σὲ   πείσω; εἰ γὰρ οἷς νυνδὴ
[329]   λέγῃς, οὐκ ἀποδέχεσθαι ἀλλ' ἡγεῖσθαί  σε   ῥᾳδίως τὸ γῆρας φέρειν οὐ
[340]   ὅταν ἐξαμαρτάνῃ; ἔγωγε, εἶπον, ᾤμην  σε   τοῦτο λέγειν ὅτε τοὺς ἄρχοντας
[349]   λόγῳ ἐπεξελθεῖν σκοπούμενον, ἕως ἄν  σε   ὑπολαμβάνω λέγειν ἅπερ διανοῇ. ἐμοὶ
[340]   ἐάντε συμφέρῃ ἐάντε μή; οὕτω  σε   φῶμεν λέγειν; ἥκιστά γε, ἔφη·
[328]   παρὰ σὲ ᾖμεν· νῦν δέ  σε   χρὴ πυκνότερον δεῦρο ἰέναι. ὡς
[330]   ἀπεκρίνατο ὅτι οὔτ' ἂν αὐτὸς  Σερίφιος   ὢν ὀνομαστὸς ἐγένετο οὔτ' ἐκεῖνος
[330]   Θεμιστοκλέους εὖ ἔχει, ὃς τῷ  Σεριφίῳ   λοιδορουμένῳ καὶ λέγοντι (ὅτι οὐ
[334]   ὡς γοῦν λόγος, ἔφη,  σημαίνει.   κλέπτης ἄρα τις δίκαιος,
[331]   ἀλλὰ μέντοι, ἦν δ' ἐγώ,  Σιμωνίδῃ   γε οὐ ῥᾴδιον ἀπιστεῖν σοφὸς
[332]   οὖν τις αὐτὸν ἤρετο·  Σιμωνίδη,   τίσιν οὖν τί ἀποδιδοῦσα
[331]   Πολέμαρχος, εἴπερ γέ τι χρὴ  Σιμωνίδῃ   πείθεσθαι. καὶ μέντοι, ἔφη
[334]   ἐροῦμεν αὐτὸ τοὐναντίον τὸν  Σιμωνίδην   ἔφαμεν λέγειν. καὶ μάλα, ἔφη,
[335]   ἐάν τις αὐτὸ φῇ  Σιμωνίδην   Βίαντα Πιττακὸν εἰρηκέναι
[334]   καὶ καθ' Ὅμηρον καὶ κατὰ  Σιμωνίδην   κλεπτική τις εἶναι, ἐπ' ὠφελίᾳ
[331]   λόγου κληρονόμος, τί φῂς τὸν  Σιμωνίδην   λέγοντα ὀρθῶς λέγειν περὶ δικαιοσύνης;
[332]   οὐχ οὕτω λέγειν φῂς τὸν  Σιμωνίδην;   πάνυ μὲν οὖν. τί δέ;
[332]   δ' ἐγώ, ὡς ἔοικεν,  Σιμωνίδης   ποιητικῶς (τὸ δίκαιον εἴη.
[332]   τὸ τοιοῦτον, ὡς ἔοικεν, λέγει  Σιμωνίδης   τὸ τὰ ὀφειλόμενα δίκαιον εἶναι
[332]   σώμασιν φάρμακά τε καὶ  σιτία   καὶ ποτά. δὲ τίσιν
[338]   πρὸς τὸ σῶμα, τοῦτο τὸ  (σιτίον   εἶναι καὶ ἡμῖν τοῖς ἥττοσιν
[339]   τοῦ κρείττονος, ἐγὼ δὲ ἀγνοῶ,  σκεπτέον   δή. σκόπει, ἔφη. ταῦτ' ἔσται,
[339]   μεγάλη· ἀλλ' ὅτι μὲν τοῦτο  σκεπτέον   εἰ ἀληθῆ λέγεις, δῆλον. ἐπειδὴ
[352]   εἰρήκαμεν· ὅμως δ' ἔτι βέλτιον  σκεπτέον.   οὐ γὰρ περὶ τοῦ ἐπιτυχόντος
[352]   ὅπερ τὸ ὕστερον προυθέμεθα σκέψασθαι,  σκεπτέον.   φαίνονται μὲν οὖν καὶ νῦν,
[353]   ἴθι δή, μετὰ ταῦτα τόδε  σκέψαι.   ψυχῆς ἔστιν τι ἔργον
[337]   ἦν δ' ἐγώ· εἴ μοι  σκεψαμένῳ   οὕτω δόξειεν. (τί οὖν, ἔφη,
[354]   ἀφέμενος ἐκείνου ὁρμῆσαι ἐπὶ τὸ  σκέψασθαι   περὶ αὐτοῦ εἴτε κακία ἐστὶν
[351]   ἔγωγε ἐπιθυμῶ, ἀλλὰ τῇδέ πῃ  σκέψασθαι·   (πόλιν φαίης ἂν ἄδικον εἶναι
[352]   εἰσιν, ὅπερ τὸ ὕστερον προυθέμεθα  σκέψασθαι,   σκεπτέον. φαίνονται μὲν οὖν καὶ
[336]   ἐξαμαρτάνομεν ἐν τῇ τῶν λόγων  σκέψει   ἐγώ τε καὶ ὅδε, εὖ
[342]   (ἢ αὐτὴ αὑτῇ τὸ συμφέρον  σκέψεται;   οὔτε αὑτῆς οὔτε ἄλλης
[342]   τέχνης ἥτις αὐτῇ τὸ συμφέρον  σκέψεται,   καὶ τῇ σκοπουμένῃ ἑτέρας αὖ
[342]   ἄρχων τὸ τῷ κυβερνήτῃ συμφέρον  σκέψεταί   τε καὶ προστάξει, ἀλλὰ τὸ
[347]   μὲν δὴ καὶ εἰς αὖθις  σκεψόμεθα·   πολὺ δέ μοι δοκεῖ μεῖζον
[342]   τὸ συμφέρον εἰς αὐτὰ ταῦτα  σκεψομένης   τε καὶ ἐκποριούσης ἆρα καὶ
[333]   χρήσιμον ὂν τυγχάνει. τόδε δὲ  σκεψώμεθα.   ἆρ' οὐχ πατάξαι δεινότατος
[342]   ἐγώ, ἰατρικὴ ἰατρικῇ τὸ συμφέρον  σκοπεῖ   ἀλλὰ σώματι. ναί, ἔφη. οὐδὲ
[352]   τοῦ ὅντινα τρόπον χρὴ ζῆν.  σκόπει   δή, ἔφη. σκοπῶ, ἦν δ'
[330]   γίγνεται καὶ ἀναλογίζεται ἤδη καὶ  σκοπεῖ   εἴ τινά τι ἠδίκησεν.
[344]   μεγάλα δυνάμενον πλεονεκτεῖν· τοῦτον οὖν  σκόπει,   εἴπερ βούλει κρίνειν ὅσῳ μᾶλλον
[342]   ἀκριβὴς ὅλη ἥπερ ἐστίν; καὶ  σκόπει   ἐκείνῳ τῷ ἀκριβεῖ λόγῳ· οὕτως
[339]   ἐγὼ δὲ ἀγνοῶ, σκεπτέον δή.  σκόπει,   ἔφη. ταῦτ' ἔσται, ἦν δ'
[342]   οὐδεμία τὸ τοῦ κρείττονος συμφέρον  σκοπεῖ   οὐδ' ἐπιτάττει, ἀλλὰ τὸ τοῦ
[342]   ἰατρός, τὸ τῷ ἰατρῷ συμφέρον  σκοπεῖ   οὐδ' ἐπιτάττει, ἀλλὰ τὸ τῷ
[342]   ἄρχων ἐστίν, τὸ αὑτῷ συμφέρον  σκοπεῖ   οὐδ' ἐπιτάττει, ἀλλὰ τὸ τῷ
[343]   πρόβατα διατεθείη, καὶ ἄλλο τι  σκοπεῖν   αὐτοὺς διὰ νυκτὸς καὶ ἡμέρας
[343]   τὸ τῶν βοῶν ἀγαθὸν  σκοπεῖν   καὶ παχύνειν αὐτοὺς καὶ θεραπεύειν
[342]   τὴν αὑτῆς πονηρίαν τὸ συμφέρον  σκοπεῖν·   οὔτε γὰρ πονηρία οὔτε ἁμαρτία
[347]   οὐ πέφυκε τὸ αὑτῷ συμφέρον  σκοπεῖσθαι   ἀλλὰ τὸ τῷ ἀρχομένῳ· ὥστε
[343]   (αὐτῷ, ἑαυτοὺς δὲ οὐδ' ὁπωστιοῦν.  σκοπεῖσθαι   δέ, εὐηθέστατε Σώκρατες, οὑτωσὶ
[345]   ἀρχή, μηδενὶ ἄλλῳ τὸ βέλτιστον  σκοπεῖσθαι   ἐκείνῳ, τῷ (ἀρχομένῳ τε
[346]   λῆψις, ἀλλ' εἰ δεῖ ἀκριβῶς  σκοπεῖσθαι,   μὲν ἰατρικὴ ὑγίειαν ποιεῖ,
[342]   τὸ συμφέρον σκέψεται, καὶ τῇ  σκοπουμένῃ   ἑτέρας αὖ τοιαύτης, καὶ τοῦτ'
[349]   ἀποκνητέον γε τῷ λόγῳ ἐπεξελθεῖν  σκοπούμενον,   ἕως ἄν σε ὑπολαμβάνω λέγειν
[346]   τὸ ἐκείνου συμφέρον ἥττονος ὄντος  σκοποῦσα,   ἀλλ' οὐ τὸ τοῦ κρείττονος.
[352]   χρὴ ζῆν. σκόπει δή, ἔφη.  σκοπῶ,   ἦν δ' ἐγώ. καί μοι
[351]   λόγος. ἀλλὰ τόδε περὶ αὐτοῦ  σκοπῶ·   πότερον κρείττων γιγνομένη πόλις
[348]   ὥσπερ ἄρτι ἀνομολογούμενοι πρὸς ἀλλήλους  σκοπῶμεν,   ἅμα αὐτοί τε δικασταὶ καὶ
[339]   σὺ λέγεις, ἔμοιγε δοκῶ·  σκοπῶμεν   δὲ βέλτιον. οὐχ ὡμολόγηται τοὺς
[333]   κτῆσιν; ναί. καὶ μὴν καὶ  σκυτοτομική;   ναί. πρός γε ὑποδημάτων ἂν
[349]   Θρασύμαχε, ἀτεχνῶς νῦν οὐ  σκώπτειν,   ἀλλὰ τὰ δοκοῦντα περὶ τῆς
[339]   δὴ αὐτόθι τὸ τοῦ κρείττονος.  (σμικρά   γε ἴσως, ἔφη, προσθήκη. οὔπω
[344]   οὕτως εἴτε ἄλλως (ἔχει;  σμικρὸν   οἴει ἐπιχειρεῖν πρᾶγμα διορίζεσθαι ὅλου
[344]   τοῦτο τυραννίς, οὐ κατὰ  σμικρὸν   τἀλλότρια καὶ λάθρᾳ καὶ βίᾳ
[353]   ἂν ἀμπέλου κλῆμα ἀποτέμοις καὶ  σμίλῃ   καὶ ἄλλοις πολλοῖς; πῶς γὰρ
[349]   δίκαιος τοῦ δικαίου δοκεῖ τί  σοι   ἂν ἐθέλειν πλέον ἔχειν; οὐδαμῶς,
[351]   ἀλλὰ καὶ ἀποκρίνῃ πάνυ καλῶς.  σοὶ   γάρ, ἔφη, χαρίζομαι. εὖ γε
[350]   τε καὶ ἀνεπιστημοσύνης εἴ τίς  σοι   δοκεῖ ἐπιστήμων ὁστισοῦν πλείω ἂν
[341]   παρεσκευάσθη τέχνη. ὀρθῶς  σοι   δοκῶ, ἔφην, ἂν εἰπεῖν οὕτω
[353]   ἐγώ. οὐκοῦν καὶ ἀρετὴ δοκεῖ  σοι   εἶναι ἑκάστῳ ᾧπερ καὶ ἔργον
[352]   καί μοι λέγε· δοκεῖ τί  σοι   εἶναι ἵππου ἔργον; (ἔμοιγε. ἆρ'
[337]   τῷ οὕτως πυνθανομένῳ. ἀλλ' εἴ  σοι   εἶπεν· Θρασύμαχε, πῶς λέγεις;
[352]   ἔφη, θαρρῶν· οὐ γὰρ ἔγωγέ  σοι   ἐναντιώσομαι, ἵνα μὴ τοῖσδε ἀπέχθωμαι.
[343]   μοι, ἔφη, Σώκρατες, τίτθη  σοι   ἔστιν; τί δέ; ἦν δ'
[345]   νυνδὴ ἔλεγον μὴ πέπεισαι, τί  σοι   ἔτι ποιήσω; εἰς τὴν
[350]   γε τὴν σαυτοῦ δόξαν. ὥστε  σοί,   ἔφη, ἀρέσκειν, ἐπειδήπερ οὐκ ἐᾷς
[329]   πῶς σὺ αὐτὸ ἐξαγγέλλεις. ~(ἐγώ  σοι,   ἔφη, νὴ τὸν Δία ἐρῶ,
[349]   τῆς ἀληθείας λέγειν. τί δέ  σοι,   ἔφη, τοῦτο διαφέρει, εἴτε μοι
[354]   λυσιτελέστερον ἀδικία δικαιοσύνης. ταῦτα δή  σοι,   ἔφη, Σώκρατες, εἱστιάσθω ἐν
[348]   μὲν οὖν, ἔφη. ὁποτέρως οὖν  σοι,   ἦν δ' ἐγώ, ἀρέσκει. οὕτως,
[337]   ἐὰν τοιαῦτα φλυαρῇς” δῆλον οἶμαί  σοι   ἦν ὅτι οὐδεὶς ἀποκρινοῖτο τῷ
[340]   ἄρχων ἥμαρτεν. τοιοῦτον οὖν δή  σοι   καὶ ἐμὲ ὑπόλαβε νυνδὴ ἀποκρίνεσθαι·
[345]   καὶ ἡμῖν ἐνδείξασθαι ~οὔτοι (κακῶς  σοι   κείσεται ὅτι ἂν ἡμᾶς τοσούσδε
[347]   αἱρῇ; καὶ πότερον ἀληθεστέρως δοκεῖ  σοι   λέγεσθαι; τὸν τοῦ δικαίου ἔγωγε
[345]   ὄντας εὐεργετήσῃς ἐγὼ γὰρ δή  σοι   λέγω τό γ' ἐμόν, ὅτι
[351]   ἔστω, δ' ὅς, ἵνα  σοι   μὴ διαφέρωμαι. ἀλλ' εὖ γε
[339]   καὶ κρείττοσι δίκαιον εἶναι ὡμολογῆσθαί  σοι,   ὅταν οἱ μὲν ἄρχοντες ἄκοντες
[341]   οἶδα, ἔφη. καὶ οὐδέν γέ  σοι   πλέον ἔσται· (οὔτε γὰρ ἄν
[341]   δ' ἐγώ, Θρασύμαχε· δοκῶ  σοι   συκοφαντεῖν; πάνυ μὲν οὖν, ἔφη.
[328]   σοῦ ἡδέως ἂν πυθοίμην ὅτι  σοι   φαίνεται τοῦτο, ἐπειδὴ ἐνταῦθα ἤδη
[349]   οὕτως. δοκεῖ ἂν οὖν τίς  σοι,   ἄριστε, μουσικὸς ἀνὴρ ἁρμοττόμενος
[348]   εὐβουλίαν, ἔφη. καὶ φρόνιμοί  σοι,   Θρασύμαχε, δοκοῦσιν εἶναι καὶ
[350]   βούλει ἐρωτᾶν, ἐρώτα· ἐγὼ δέ  σοι,   ὥσπερ ταῖς γραυσὶν ταῖς τοὺς
[353]   ἄδικος. φαίνεται, ἔφη, κατὰ τὸν  σὸν   λόγον. ~(ἀλλὰ μὴν γε
[339]   ἄρα δίκαιόν ἐστιν κατὰ τὸν  σὸν   λόγον τὸ τοῦ κρείττονος συμφέρον
[334]   ἀδικεῖν; ἀληθῆ. κατὰ δὴ τὸν  σὸν   λόγον τοὺς μηδὲν ἀδικοῦντας δίκαιον
[351]   οὖσα ἄδικος. μανθάνω, ἔφην, ὅτι  σὸς   οὗτος ἦν λόγος. ἀλλὰ
[354]   εἱστιάσθω ἐν τοῖς Βενδιδίοις. ὑπὸ  σοῦ   γε, ἦν δ' ἐγώ,
[337]   τετράκις τρία· ὡς οὐκ ἀποδέξομαί  σου   ἐὰν τοιαῦτα φλυαρῇς” δῆλον οἶμαί
[328]   καὶ εὔπορος. καὶ δὴ καὶ  σοῦ   ἡδέως ἂν πυθοίμην ὅτι σοι
[341]   συκοφάντει, εἴ τι δύνασαι οὐδέν  σου   παρίεμαι ἀλλ' οὐ μὴ οἷός
[329]   καὶ εἶπον· Κέφαλε, οἶμαί  σου   τοὺς πολλούς, ὅταν ταῦτα λέγῃς,
[338]   αὕτη δή, ἔφη, Σωκράτους  σοφία·   αὐτὸν μὲν μὴ ἐθέλειν διδάσκειν,
[349]   καὶ ἐν ἀρετῇ αὐτὸ καὶ  σοφίᾳ   ἐτόλμησας θεῖναι. ἀληθέστατα, ἔφη, μαντεύῃ.
[354]   κακία ἐστὶν καὶ ἀμαθία, εἴτε  σοφία   καὶ ἀρετή, καὶ ἐμπεσόντος αὖ
[351]   ἄρτι ἔλεγες ἔχει δικαιοσύνη  σοφία   μετὰ δικαιοσύνης· εἰ δ' ὡς
[351]   νῦν δέ γ' ἔφην, εἴπερ  σοφία   τε καὶ ἀρετή ἐστιν δικαιοσύνη,
[350]   τὴν δικαιοσύνην ἀρετὴν εἶναι καὶ  σοφίαν,   τὴν δὲ ἀδικίαν κακίαν τε
[348]   ἐθαύμασα, εἰ ἐν ἀρετῆς καὶ  σοφίας   τιθεῖς μέρει τὴν ἀδικίαν, τὴν
[329]   καὶ ἄλλοις, καὶ δὴ καὶ  Σοφοκλεῖ   ποτε τῷ ποιητῇ παρεγενόμην ἐρωτωμένῳ
[329]   ὑπό τινος· πῶς, ἔφη, (ὦ  Σοφόκλεις,   ἔχεις πρὸς τἀφροδίσια; ἔτι οἷός
[329]   καὶ χαλάσωσιν, παντάπασιν τὸ τοῦ  Σοφοκλέους   γίγνεται, (δεσποτῶν πάνυ πολλῶν ἐστι
[350]   ἐπιστήμων σοφός; φημί. δὲ  σοφὸς   ἀγαθός; φημί. ἄρα ἀγαθός
[337]   εἴ τίς τί σε ἐρωτᾷ.  σοφὸς   γὰρ εἶ, ἦν δ' ἐγώ,
[331]   Σιμωνίδῃ γε οὐ ῥᾴδιον ἀπιστεῖν  σοφὸς   γὰρ καὶ θεῖος ἀνήρ τοῦτο
[340]   ἔστι δημιουργός· ὥστε δημιουργὸς  σοφὸς   ἄρχων οὐδεὶς ἁμαρτάνει τότε
[350]   ἀναπέφανται ὢν ἀγαθός τε καὶ  σοφός,   δὲ ἄδικος ἀμαθής τε
[335]   δὲ φίλοις ὠφελίαν, οὐκ ἦν  σοφὸς   ταῦτα εἰπών. οὐ γὰρ
[350]   ἄρα ἀγαθός τε καὶ  σοφὸς   τοῦ μὲν ὁμοίου οὐκ ἐθελήσει
[350]   ἀνεπιστήμονος; ἴσως. δὲ ἐπιστήμων  σοφός;   φημί. δὲ σοφὸς ἀγαθός;
[350]   ἐγώ, μὲν δίκαιος τῷ  σοφῷ   καὶ ἀγαθῷ, δὲ ἄδικος
[335]   εἰρηκέναι τιν' ἄλλον τῶν  σοφῶν   τε καὶ μακαρίων ἀνδρῶν. ἐγὼ
[339]   ἐκεῖνοι προσέταξαν ἆρα τότε,  σοφώτατε   Θρασύμαχε, οὐκ ἀναγκαῖον συμβαίνειν αὐτὸ
[352]   νῦν. ὅτι μὲν γὰρ καὶ  σοφώτεροι   καὶ ἀμείνους καὶ δυνατώτεροι πράττειν
[336]   ἀνοήτως ὑπείκειν ἀλλήλοις καὶ οὐ  σπουδάζειν   ὅτι μάλιστα φανῆναι αὐτό. οἴου
[330]   οἱ χρηματισάμενοι περὶ τὰ χρήματα  σπουδάζουσιν   ὡς ἔργον ἑαυτῶν, καὶ κατὰ
[333]   φίλε, πάνυ γέ τι  σπουδαῖον   εἴη δικαιοσύνη, εἰ πρὸς
[351]   ἀδικοῖεν; οὐ μᾶλλον; πάνυ γε.  στάσεις   γάρ που, Θρασύμαχε,
[351]   ἐγγιγνομένη μισεῖν ποιήσει ἀλλήλους καὶ  στασιάζειν   καὶ ἀδυνάτους εἶναι κοινῇ μετ'
[352]   πράττειν μεθ' αὑτοῦ διὰ τὸ  στασιάζειν   καὶ διαφέρεσθαι, ἔτι δ' ἐχθρὸν
[352]   μὲν ἀδύνατον αὐτὸν πράττειν ποιήσει  στασιάζοντα   καὶ οὐχ ὁμονοοῦντα αὐτὸν ἑαυτῷ,
[348]   τοῦτο, ἦν δ' ἐγώ, ἤδη  στερεώτερον,   ἑταῖρε, καὶ οὐκέτι ῥᾴδιον
[353]   γε λέγεις. οὐκοῦν καὶ ὦτα  στερόμενα   τῆς αὑτῶν ἀρετῆς κακῶς τὸ
[353]   τὰ αὑτῆς ἔργα εὖ ἀπεργάσεται  στερομένη   τῆς οἰκείας ἀρετῆς, ἀδύνατον;
[351]   δοκεῖς ἂν πόλιν  στρατόπεδον   λῃστὰς κλέπτας
[334]   ἐμποιήσας; ἔμοιγε δοκεῖ. ~(ἀλλὰ μὴν  στρατοπέδου   γε αὐτὸς φύλαξ ἀγαθός,
[351]   πόλει τινὶ εἴτε γένει εἴτε  στρατοπέδῳ   ~εἴτε (ἄλλῳ ὁτῳοῦν, πρῶτον μὲν
[330]   (δίκην, καταγελώμενοι τέως, τότε δὴ  στρέφουσιν   αὐτοῦ τὴν ψυχὴν μὴ ἀληθεῖς
[340]   τὸν ἀκριβῆ λόγον, ἐπειδὴ καὶ  σὺ   ἀκριβολογῇ, οὐδεὶς τῶν δημιουργῶν ἁμαρτάνει.
[339]   μὲν οὖν, Θρασύμαχε, καὶ  σὺ   ἀπεκρίνω δίκαιον εἶναι καίτοι ἔμοιγε
[337]   τε καὶ τούτοις προύλεγον, ὅτι  σὺ   ἀποκρίνασθαι μὲν οὐκ ἐθελήσοις, εἰρωνεύσοιο
[351]   δικαιοσύνης; (εἰ μέν, ἔφη, ὡς  σὺ   ἄρτι ἔλεγες ἔχει δικαιοσύνη
[328]   χαλεπὸν τοῦ βίου, πῶς  σὺ   αὐτὸ ἐξαγγέλλεις. ~(ἐγώ σοι, ἔφη,
[340]   Πολέμαρχος, σαφέστατά γε. ἐὰν  σύ   γ' ἔφη, αὐτῷ μαρτυρήσῃς,
[338]   σὲ δὴ μᾶλλον (εἰκὸς λέγειν·  σὺ   γὰρ δὴ φῂς εἰδέναι καὶ
[345]   Δί' ἦν δ' ἐγώ, μὴ  σύ   γε· ἀλλὰ πρῶτον μέν,
[348]   δυνάμενοι ἀνθρώπων ὑφ' ἑαυτοὺς ποιεῖσθαι·  σὺ   δὲ οἴει με ἴσως τοὺς
[339]   καὶ ἐγὼ ὁμολογῶ τὸ δίκαιον,  σὺ   δὲ προστιθεῖς καὶ αὐτὸ φῂς
[345]   τε πολιτικῇ καὶ ἰδιωτικῇ ἀρχῇ.  σὺ   δὲ τοὺς ἄρχοντας ἐν ταῖς
[335]   ἐγώ, κοινῇ ἐγώ τε καὶ  σύ,   ἐάν τις αὐτὸ φῇ
[339]   τὸ μὴ συμφέρον. τί λέγεις  σύ;   ἔφη. σὺ λέγεις, ἔμοιγε
[346]   δύναμις· τὴν ἰατρικὴν  σὺ   καὶ τὴν κυβερνητικὴν τὴν αὐτὴν
[339]   τί λέγεις σύ; ἔφη.  σὺ   λέγεις, ἔμοιγε δοκῶ· σκοπῶμεν δὲ
[339]   εἶναι ποιεῖν τοὐναντίον  σὺ   λέγεις; τὸ γὰρ τοῦ κρείττονος
[331]   τοῦτο μέντοι ὅτι ποτὲ λέγει,  σὺ   μέν, Πολέμαρχε, ἴσως γιγνώσκεις,
[331]   ἱερά. (λέγε δή, εἶπον ἐγώ,  σὺ   τοῦ λόγου κληρονόμος, τί
[347]   κρείττω τὸν τοῦ δικαίου.  σὺ   οὖν ποτέρως, ἦν δ' ἐγώ,
[337]   ἄλλο τι οὖν, ἔφη, καὶ  σὺ   οὕτω ποιήσεις· ὧν ἐγὼ ἀπεῖπον,
[351]   γάρ, ἔφη, χαρίζομαι. εὖ γε  σὺ   ποιῶν· ἀλλὰ δὴ καὶ τόδε
[351]   μὴ διαφέρωμαι. ἀλλ' εὖ γε  σὺ   ποιῶν, ἄριστε. τόδε δέ
[352]   ἔχει μανθάνω, ἀλλ' οὐχ ὡς  σὺ   τὸ πρῶτον ἐτίθεσο· εἰ δὲ
[340]   λόγοις· ἐπεὶ αὐτίκα ἰατρὸν καλεῖς  σὺ   τὸν ἐξαμαρτάνοντα περὶ τοὺς κάμνοντας
[344]   εἴτε βέλτιον βιωσόμεθα ἀγνοοῦντες  σὺ   φῂς εἰδέναι. ἀλλ' ὠγαθέ, προθυμοῦ
[349]   ἅπερ διανοῇ. ἐμοὶ γὰρ δοκεῖς  σύ,   Θρασύμαχε, ἀτεχνῶς νῦν οὐ
[336]   μάλιστα φανῆναι αὐτό. οἴου γε  σύ,   φίλε. ἀλλ' οἶμαι οὐ
[330]   οἱ ἄλλοι. χαλεποὶ οὖν καὶ  συγγενέσθαι   εἰσίν, οὐδὲν ἐθέλοντες ἐπαινεῖν ἀλλ'
[329]   ἔτι οἷός τε εἶ γυναικὶ  συγγίγνεσθαι”   καὶ ὅς, εὐφήμει, ἔφη,
[335]   οὐδένα ἡμῖν ἐφάνη ὂν βλάπτειν.  συγχωρῶ,   δ' ὅς. μαχούμεθα ἄρα,
[347]   τοῦτο μὲν οὖν ἔγωγε οὐδαμῇ  συγχωρῶ   (Θρασυμάχῳ, ὡς τὸ δίκαιόν ἐστιν
[341]   ὄντα. πρὸς ταῦτα κακούργει καὶ  συκοφάντει,   εἴ τι δύνασαι οὐδέν σου
[341]   ὥστε ξυρεῖν ἐπιχειρεῖν λέοντα καὶ  συκοφαντεῖν   Θρασύμαχον; νῦν γοῦν, ἔφη, ἐπεχείρησας,
[341]   ἐγώ, Θρασύμαχε· δοκῶ σοι  συκοφαντεῖν;   πάνυ μὲν οὖν, ἔφη. οἴει
[340]   εἶναι ἀλλά τι καὶ ἐξαμαρτάνειν.  (συκοφάντης   γὰρ εἶ, ἔφη, Σώκρατες,
[335]   οἱ δίκαιοι ἀδίκους; καὶ  (συλλήβδην   ἀρετῇ οἱ ἀγαθοὶ κακούς; ἀλλὰ
[344]   καὶ ἴδια καὶ δημόσια, ἀλλὰ  (συλλήβδην·   ὧν ἐφ' ἑκάστῳ μέρει ὅταν
[334]   λέγειν. καὶ μάλα, ἔφη, οὕτω  συμβαίνει.   ἀλλὰ μεταθώμεθα· κινδυνεύομεν γὰρ οὐκ
[329]   καὶ νεότης χαλεπὴ τῷ τοιούτῳ  συμβαίνει.   καὶ ἐγὼ ἀγασθεὶς αὐτοῦ εἰπόντος
[339]   αὕτη δέ που κρατεῖ, ὥστε  συμβαίνει   τῷ ὀρθῶς λογιζομένῳ πανταχοῦ εἶναι
[339]   σοφώτατε Θρασύμαχε, οὐκ ἀναγκαῖον  συμβαίνειν   αὐτὸ οὑτωσί, δίκαιον εἶναι ποιεῖν
[331]   τοῦτο τῶν χρημάτων κτῆσις  συμβάλλεται.   ἔχει δὲ καὶ ἄλλας χρείας
[334]   φαίνεται. πολλοῖς ἄρα, Πολέμαρχε,  συμβήσεται,   ὅσοι διημαρτήκασιν (τῶν ἀνθρώπων, δίκαιον
[333]   πρὸς τὰ συμβόλαια, Σώκρατες.  συμβόλαια   δὲ λέγεις κοινωνήματα τι
[333]   ἂν χρήσιμον εἶναι; πρὸς τὰ  συμβόλαια,   Σώκρατες. συμβόλαια δὲ λέγεις
[343]   μὲν ἐν τοῖς πρὸς ἀλλήλους  συμβολαίοις,   ὅπου ἂν τοιοῦτος τῷ
[332]   τῷ προσπολεμεῖν καὶ ἐν τῷ  συμμαχεῖν,   ἔμοιγε δοκεῖ. εἶεν· μὴ κάμνουσί
[344]   εἴπερ βούλει κρίνειν ὅσῳ μᾶλλον  συμφέρει   ἰδίᾳ αὑτῷ ἄδικον εἶναι
[338]   κρείττων παγκρατιαστὴς καὶ αὐτῷ  συμφέρει   τὰ βόεια κρέα πρὸς τὸ
[340]   ἡγοῖτο κρείττων αὑτῷ  συμφέρειν·   τοῦτο ποιητέον εἶναι τῷ ἥττονι,
[340]   δοκοῦν εἶναι τῷ κρείττονι, ἐάντε  συμφέρῃ   ἐάντε μή; οὕτω σε φῶμεν
[340]   ἂν εἴη τὸ μὴ  συμφέρον.   ἀλλ' ἔφη Κλειτοφῶν, τὸ
[336]   τὸ κερδαλέον μηδ' ὅτι τὸ  συμφέρον,   ἀλλὰ σαφῶς μοι καὶ ἀκριβῶς
[338]   τι τὸ τοῦ κρείττονος  συμφέρον.   ἀλλὰ τί οὐκ ἐπαινεῖς; ἀλλ'
[347]   δίκαιόν ἐστιν τὸ τοῦ κρείττονος  συμφέρον.   ἀλλὰ τοῦτο μὲν δὴ καὶ
[341]   ἑκάστῃ τῶν τεχνῶν ἔστιν τι  συμφέρον   ἄλλο ὅτι μάλιστα τελέαν
[338]   καὶ ἡμῖν τοῖς ἥττοσιν ἐκείνου  συμφέρον   ἅμα καὶ δίκαιον. βδελυρὸς γὰρ
[339]   δίκαιον, τὸ τῆς καθεστηκυίας ἀρχῆς  συμφέρον·   αὕτη δέ που κρατεῖ, ὥστε
[346]   κυβερνῶν ὑγιὴς γίγνηται διὰ τὸ  συμφέρον   αὐτῷ πλεῖν ἐν τῇ θαλάττῃ,
[339]   ἀληθῆ λέγεις, δῆλον. ἐπειδὴ γὰρ  συμφέρον   γέ τι εἶναι καὶ ἐγὼ
[338]   ἀρχὴ πρὸς τὸ αὑτῇ  συμφέρον,   δημοκρατία μὲν δημοκρατικούς, τυραννὶς δὲ
[340]   οὐδὲν μᾶλλον τὸ τοῦ κρείττονος  συμφέρον   δίκαιον ἂν εἴη τὸ
[340]   τὸ τοῦ κρείττονος, Κλειτοφῶν,  συμφέρον   (δίκαιον εἶναι ἔθετο. ταῦτα δὲ
[338]   οἶδα. τὸ τοῦ κρείττονος φῂς  συμφέρον   δίκαιον εἶναι. καὶ τοῦτο,
[340]   τὸ δίκαιον, τὸ τοῦ κρείττονος  συμφέρον   δοκοῦν εἶναι τῷ κρείττονι, ἐάντε
[341]   λέγω, τὸ τοῦ κρείττονος ποιεῖν  συμφέρον.   εἶεν, ἦν δ' ἐγώ,
[342]   δεῖ τινος τέχνης τῆς τὸ  συμφέρον   εἰς αὐτὰ ταῦτα σκεψομένης τε
[341]   τούτῳ πέφυκεν, ἐπὶ τῷ τὸ  συμφέρον   ἑκάστῳ ζητεῖν τε καὶ ἐκπορίζειν;
[340]   Κλειτοφῶν, τὸ τοῦ κρείττονος  συμφέρον   ἔλεγεν ἡγοῖτο κρείττων
[342]   οὐδὲ προσήκει τέχνῃ ἄλλῳ τὸ  συμφέρον   ζητεῖν ἐκείνῳ οὗ τέχνη
[346]   παρασκευάζει καὶ ἐπιτάττει, τὸ ἐκείνου  συμφέρον   ἥττονος ὄντος σκοποῦσα, ἀλλ' οὐ
[342]   ἐκεῖνο βλέπων καὶ τὸ ἐκείνῳ  συμφέρον   καὶ πρέπον, καὶ λέγει
[338]   τοῖς ἀρχομένοις εἶναι, τὸ σφίσι  συμφέρον,   καὶ τὸν τούτου ἐκβαίνοντα κολάζουσιν
[341]   νυνδὴ ἔλεγες, οὗ τὸ  συμφέρον   κρείττονος ὄντος δίκαιον ἔσται τῷ
[343]   δ' ἀρχόμενοι ποιοῦσιν τὸ ἐκείνου  συμφέρον   κρείττονος ὄντος, καὶ εὐδαίμονα ἐκεῖνον
[339]   μή, πειράσομαι μαθεῖν. τὸ  συμφέρον   μὲν οὖν, Θρασύμαχε, καὶ
[339]   αὐτὸ δίκαιον, τὸ τοῦ κρείττονος  συμφέρον.   νῦν, ἦν δ' ἐγώ, ἔμαθον
[343]   τοῦ κρείττονός τε καὶ ἄρχοντος  συμφέρον,   οἰκεία δὲ τοῦ πειθομένου τε
[341]   οὐκοῦν ἑκάστῳ τούτων ἔστιν τι  συμφέρον;   πάνυ γε. οὐ καὶ
[339]   σὸν λόγον τὸ τοῦ κρείττονος  συμφέρον   ποιεῖν ἀλλὰ καὶ τοὐναντίον, τὸ
[342]   ἀπέραντον; (ἢ αὐτὴ αὑτῇ τὸ  συμφέρον   σκέψεται; οὔτε αὑτῆς οὔτε
[342]   ἄλλης τέχνης ἥτις αὐτῇ τὸ  συμφέρον   σκέψεται, καὶ τῇ σκοπουμένῃ ἑτέρας
[342]   καὶ ἄρχων τὸ τῷ κυβερνήτῃ  συμφέρον   σκέψεταί τε καὶ προστάξει, ἀλλὰ
[342]   δ' ἐγώ, ἰατρικὴ ἰατρικῇ τὸ  συμφέρον   σκοπεῖ ἀλλὰ σώματι. ναί, ἔφη.
[342]   ὅσον ἰατρός, τὸ τῷ ἰατρῷ  συμφέρον   σκοπεῖ οὐδ' ἐπιτάττει, ἀλλὰ τὸ
[342]   γε οὐδεμία τὸ τοῦ κρείττονος  συμφέρον   σκοπεῖ οὐδ' ἐπιτάττει, ἀλλὰ τὸ
[342]   ὅσον ἄρχων ἐστίν, τὸ αὑτῷ  συμφέρον   σκοπεῖ οὐδ' ἐπιτάττει, ἀλλὰ τὸ
[342]   ἐπὶ τὴν αὑτῆς πονηρίαν τὸ  συμφέρον   σκοπεῖν· οὔτε γὰρ πονηρία οὔτε
[347]   ἄρχων οὐ πέφυκε τὸ αὑτῷ  συμφέρον   σκοπεῖσθαι ἀλλὰ τὸ τῷ ἀρχομένῳ·
[344]   ἄδικον ἑαυτῷ λυσιτελοῦν τε καὶ  συμφέρον.   (ταῦτα εἰπὼν Θρασύμαχος ἐν
[339]   ἀλλὰ καὶ τοὐναντίον, τὸ μὴ  συμφέρον.   τί λέγεις σύ; ἔφη.
[344]   ἔλεγον, τὸ μὲν τοῦ κρείττονος  συμφέρον   τὸ δίκαιον τυγχάνει ὄν, τὸ
[341]   τούτῳ οὖν ὅπως ἐκπορίζῃ τὰ  συμφέροντα,   ἐπὶ τούτῳ παρεσκευάσθη τέχνη.
[339]   δὲ ὀρθῶς ἆρα τὸ τὰ  συμφέροντά   ἐστι τίθεσθαι ἑαυτοῖς, τὸ δὲ
[331]   γλυκεῖά οἱ καρδίαν ἀτάλλοισα γηροτρόφος  συναορεῖ   ἐλπὶς μάλιστα θνατῶν πολύστροφον
[331]   ~τῷ δὲ μηδὲν ἑαυτῷ ἄδικον  συνειδότι   ἡδεῖα ἐλπὶς ἀεὶ πάρεστι καὶ
[329]   γέ μοι φαίνεται. πολλάκις γὰρ  συνερχόμεθά   τινες εἰς ταὐτὸν παραπλησίαν ἡλικίαν
[328]   καὶ τὴν παννυχίδα θεασόμεθα. καὶ  συνεσόμεθά   τε πολλοῖς τῶν νέων αὐτόθι
[346]   τῇ μισθωτικῇ τέχνῃ γίγνεσθαι αὐτοῖς.  συνέφη   μόγις. (οὐκ ἄρα ἀπὸ τῆς
[342]   οὐ χρηματιστής. οὐχ ὡμολόγηται;  συνέφη.   οὐκοῦν καὶ κυβερνήτης
[342]   τῷ ναύτῃ τε καὶ ἀρχομένῳ.  συνέφησε   μόγις. οὐκοῦν, ἦν δ' ἐγώ,
[353]   εἶναι δικαιοσύνην, κακίαν δὲ ἀδικίαν;  συνεχωρήσαμεν   γάρ. μὲν ἄρα δικαία
[353]   πράττειν. ἀνάγκη. οὐκοῦν ἀρετήν γε  συνεχωρήσαμεν   ψυχῆς εἶναι δικαιοσύνην, κακίαν δὲ
[342]   κρατοῦσιν ἐκείνου οὗπέρ εἰσιν τέχναι.  συνεχώρησεν   ἐνταῦθα καὶ μάλα μόγις. οὐκ
[338]   εἶναι τὸν ἀποκρινόμενον. τελευτῶν δὲ  συνεχώρησεν,   (κἄπειτα, αὕτη δή, ἔφη,
[347]   ἐν μισθοῦ μέρει εἴρηκας, οὐ  συνῆκα.   τὸν τῶν βελτίστων ἄρα μισθόν,
[347]   βελτίστων ἄρα μισθόν, ἔφην, οὐ  συνιεῖς,   δι' ὃν (ἄρχουσιν οἱ ἐπιεικέστατοι,
[329]   οἱ οὖν πλεῖστοι ἡμῶν ὀλοφύρονται  συνιόντες,   τὰς ἐν τῇ νεότητι ἡδονὰς
[328]   ἀλλὰ τοῖσδέ τε τοῖς νεανίσκοις  σύνισθι   καὶ δεῦρο παρ' ἡμᾶς φοίτα
[342]   τε καὶ ἀρχομένου (ὑπὸ ἑαυτῆς.  συνωμολόγησε   μὲν καὶ ταῦτα τελευτῶν, ἐπεχείρει
[336]   εἶπον, οὐκέτι ἡσυχίαν ἦγεν, ἀλλὰ  συστρέψας   ἑαυτὸν ὥσπερ θηρίον ἧκεν ἐφ'
[338]   δίκαιον τοῖς ἀρχομένοις εἶναι, τὸ  σφίσι   συμφέρον, καὶ τὸν τούτου ἐκβαίνοντα
[329]   τὸ γῆρας ὑμνοῦσιν ὅσων κακῶν  σφίσιν   αἴτιον. ἐμοὶ δὲ δοκοῦσιν,
[330]   ἐγώ, ὅτι μοι ἔδοξας οὐ  σφόδρα   (ἀγαπᾶν τὰ χρήματα, τοῦτο δὲ
[328]   Κέφαλε, χαίρω γε διαλεγόμενος (τοῖς  σφόδρα   πρεσβύταις· δοκεῖ γάρ μοι χρῆναι
[331]   εὖ οὖν λέγει θαυμαστῶς ὡς  σφόδρα.   πρὸς δὴ τοῦτ' ἔγωγε τίθημι
[330]   πάππος τε καὶ ὁμώνυμος ἐμοὶ  σχεδόν   τι ὅσην ἐγὼ νῦν οὐσίαν
[354]   δίκαιον μὴ οἶδα ἐστιν,  σχολῇ   εἴσομαι εἴτε ἀρετή τις οὖσα
[337]   Θρασύμαχε, λέγε· πάντες γὰρ ἡμεῖς  Σωκράτει   εἰσοίσομεν. (πάνυ γε οἶμαι,
[329]   ἐστίν, οὐ τὸ γῆρας,  Σώκρατες,   ἀλλ' τρόπος τῶν ἀνθρώπων.
[327]   οὖν Πολέμαρχος ἔφη·  Σώκρατες,   δοκεῖτέ μοι πρὸς ἄστυ ὡρμῆσθαι
[335]   δοκεῖς ἀληθῆ λέγειν, ἔφη,  Σώκρατες.   (εἰ ἄρα τὰ ὀφειλόμενα ἑκάστῳ
[354]   ταῦτα δή σοι, ἔφη,  Σώκρατες,   εἱστιάσθω ἐν τοῖς Βενδιδίοις. ὑπὸ
[340]   (συκοφάντης γὰρ εἶ, ἔφη,  Σώκρατες,   ἐν τοῖς λόγοις· ἐπεὶ αὐτίκα
[347]   ἄρχῃ. πῶς τοῦτο λέγεις,  Σώκρατες;   ἔφη Γλαύκων· τοὺς μὲν
[344]   ὀνειδίζοντες τὴν ἀδικίαν. οὕτως,  Σώκρατες,   καὶ ἰσχυρότερον καὶ ἐλευθεριώτερον καὶ
[329]   δὲ μή, καὶ γῆρας,  Σώκρατες,   καὶ νεότης χαλεπὴ τῷ τοιούτῳ
[338]   βδελυρὸς γὰρ εἶ, ἔφη,  Σώκρατες,   καὶ ταύτῃ ὑπολαμβάνεις ἂν
[336]   ὑμᾶς πάλαι φλυαρία (ἔχει,  Σώκρατες;   καὶ τί εὐηθίζεσθε πρὸς ἀλλήλους
[330]   ἐπεκτήσω; (ποῖ' ἐπεκτησάμην, ἔφη,  Σώκρατες;   μέσος τις γέγονα χρηματιστὴς τοῦ
[340]   ~(ναὶ μὰ Δί' ἔφη,  Σώκρατες,   Πολέμαρχος, σαφέστατά γε. ἐὰν
[329]   νὴ τὸν Δία ἐρῶ,  Σώκρατες,   οἷόν γέ μοι φαίνεται. πολλάκις
[330]   εὖ γὰρ ἴσθι, ἔφη,  Σώκρατες,   ὅτι, ἐπειδάν τις ἐγγὺς
[328]   ἠσπάζετό τε καὶ εἶπεν·  Σώκρατες,   οὐ δὲ θαμίζεις ἡμῖν καταβαίνων
[333]   παρακαταθέσθαι καὶ σῶν εἶναι,  Σώκρατες.   οὐκοῦν λέγεις ὅταν μηδὲν δέῃ
[329]   αἴτιον. ἐμοὶ δὲ δοκοῦσιν,  Σώκρατες,   οὗτοι οὐ τὸ αἴτιον αἰτιᾶσθαι.
[343]   ὁπωστιοῦν. σκοπεῖσθαι δέ, εὐηθέστατε  Σώκρατες,   οὑτωσὶ χρή, ὅτι δίκαιος ἀνὴρ
[331]   τοῦτο ἀνδρὶ νοῦν ἔχοντι,  Σώκρατες,   πλοῦτον χρησιμώτατον εἶναι. (παγκάλως, ἦν
[334]   κακῶς ποιεῖν. μηδαμῶς, ἔφη,  Σώκρατες·   πονηρὸς γὰρ ἔοικεν εἶναι
[333]   εἶναι; πρὸς τὰ συμβόλαια,  Σώκρατες.   συμβόλαια δὲ λέγεις κοινωνήματα
[343]   ἀποκρίνεσθαι, εἰπέ μοι, ἔφη,  Σώκρατες,   τίτθη σοι ἔστιν; τί δέ;
[332]   τι, ἔφη, δεῖ ἀκολουθεῖν,  Σώκρατες,   τοῖς ἔμπροσθεν εἰρημένοις, τοῖς
[331]   λέγει. χαριέντως γάρ τοι,  Σώκρατες,   τοῦτ' ἐκεῖνος εἶπεν, ὅτι ὃς
[331]   πάνυ μὲν οὖν, ἔφη,  Σώκρατες,   ὑπολαβὼν Πολέμαρχος, εἴπερ γέ
[327]   ~Πολιτεία Α.  (Σωκράτης   κατέβην χθὲς εἰς Πειραιᾶ μετὰ
[337]   οἶμαι, δ' ὅς· ἵνα  Σωκράτης   τὸ εἰωθὸς διαπράξηται· αὐτὸς μὲν
[337]   αὕτη κείνη εἰωθυῖα εἰρωνεία  Σωκράτους,   καὶ ταῦτ' ἐγὼ ᾔδη τε
[338]   (κἄπειτα, αὕτη δή, ἔφη,  Σωκράτους   σοφία· αὐτὸν μὲν μὴ ἐθέλειν
[341]   ἰατρικὴ νῦν ηὑρημένη, ὅτι  σῶμά   ἐστιν πονηρὸν καὶ οὐκ ἐξαρκεῖ
[328]   αἱ ἄλλαι αἱ κατὰ τὸ  σῶμα   ἡδοναὶ ἀπομαραίνονται, τοσοῦτον αὔξονται αἱ
[338]   τὰ βόεια κρέα πρὸς τὸ  σῶμα,   τοῦτο τὸ (σιτίον εἶναι καὶ
[332]   ἀποκρίνασθαι; δῆλον ὅτι, ἔφη,  σώμασιν   φάρμακά τε καὶ σιτία καὶ
[341]   εἴ με ἔροιο εἰ ἐξαρκεῖ  σώματι   εἶναι σώματι προσδεῖταί τινος,
[341]   ἔροιο εἰ ἐξαρκεῖ σώματι εἶναι  σώματι   προσδεῖταί τινος, εἴποιμ' ἂν
[342]   ἰατρικῇ τὸ συμφέρον σκοπεῖ ἀλλὰ  σώματι.   ναί, ἔφη. οὐδὲ ἱππικὴ ἱππικῇ
[342]   ὡμολόγηται γὰρ ἀκριβὴς ἰατρὸς  σωμάτων   εἶναι ἄρχων ἀλλ' οὐ χρηματιστής.
[333]   τῶν ἄλλων; ὅταν παρακαταθέσθαι καὶ  σῶν   εἶναι, Σώκρατες. οὐκοῦν λέγεις
[331]   ἐγώ, Πολέμαρχος, τῶν γε  σῶν   κληρονόμος; πάνυ γε, δ'
[346]   ἰατρικὴ μὲν ὑγίειαν, κυβερνητικὴ δὲ  σωτηρίαν   ἐν τῷ πλεῖν, καὶ αἱ
[331]   τις λάβοι παρὰ φίλου ἀνδρὸς  σωφρονοῦντος   ὅπλα, εἰ μανεὶς ἀπαιτοῖ, ὅτι
[332]   ὁπωστιοῦν τότε ὁπότε τις μὴ  σωφρόνως   ἀπαιτοῖ; ἀληθῆ, δ' ὅς.
[331]   τινος παρακαταθεμένου τι ὁτῳοῦν μὴ  σωφρόνως   ἀπαιτοῦντι (ἀποδιδόναι. ~καίτοι γε ὀφειλόμενόν




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 22/11/2005