HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, La République, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)


ς  =  555 formes différentes pour 1440 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Pages
[332]   καὶ ἐχθροῖς ὠφελίας τε καὶ  βλάβας   ἀποδιδοῦσα. τὸ τοὺς φίλους ἄρα
[330]   ποιήματα καὶ οἱ πατέρες τοὺς  παῖδας   ἀγαπῶσιν, ταύτῃ τε δὴ καὶ
[350]   σοί, ἔφη, ἀρέσκειν, ἐπειδήπερ οὐκ  ἐᾷς   λέγειν. καίτοι τί ἄλλο βούλει;
[348]   ἐξ ἀρχῆς. τὴν τελέαν ἀδικίαν  τελέας   οὔσης δικαιοσύνης λυσιτελεστέραν φῂς εἶναι;
[349]   τῆς δικαίας πράξεως; οὐδὲ τῆς  δικαίας,   ἔφη. τοῦ δὲ ἀδίκου πότερον
[349]   καὶ εὐήθης. τί δέ; τῆς  δικαίας   πράξεως; οὐδὲ τῆς δικαίας, ἔφη.
[349]   τοῦ δικαίου πλεονεκτεῖν καὶ τῆς  δικαίας   πράξεως; πῶς γὰρ οὔκ; ἔφη,
[349]   ἀλλὰ τὰ δοκοῦντα περὶ τῆς  ἀληθείας   λέγειν. τί δέ σοι, ἔφη,
[353]   ἔργα εὖ ἀπεργάσεται στερομένη τῆς  οἰκείας   ἀρετῆς, ἀδύνατον; ἀδύνατον. ἀνάγκη
[330]   ἤτοι ὑπὸ τῆς τοῦ γήρως  ἀσθενείας   καὶ ὥσπερ ἤδη ἐγγυτέρω
[331]   συμβάλλεται. ἔχει δὲ καὶ ἄλλας  χρείας   πολλάς· ἀλλὰ ἕν γε ἀνθ'
[351]   ῥᾳδίως οἶμαι φανήσεται καὶ ἰσχυρότερον  ἀδικίας,   ἐπειδήπερ ἐστὶν ἀμαθία ἀδικία
[351]   λέγε· ἆρα εἰ τοῦτο ἔργον  ἀδικίας,   μῖσος ἐμποιεῖν ὅπου ἂν ἐνῇ,
[351]   δ' ὡς ἐγὼ ἔλεγον, μετὰ  ἀδικίας.   πάνυ ἄγαμαι, ἦν δ' ἐγώ,
[345]   ὅτι οὐκ ὀρθῶς βουλευόμεθα δικαιοσύνην  ἀδικίας   περὶ πλείονος ποιούμενοι. καὶ πῶς,
[343]   δικαιοσύνης καὶ ἀδίκου τε καὶ  ἀδικίας,   ὥστε ἀγνοεῖς ὅτι μὲν
[329]   ἄλλοι πάντες ὅσοι ἐνταῦθα ἦλθον  ἡλικίας.   νῦν δ' ἔγωγε ἤδη ἐντετύχηκα
[328]   ἐπειδὴ ἐνταῦθα ἤδη εἶ τῆς  ἡλικίας   δὴ ἐπὶ γήραος οὐδῷ”
[332]   τοῖς φίλοις τε καὶ ἐχθροῖς  ὠφελίας   τε καὶ βλάβας ἀποδιδοῦσα. τὸ
[347]   περιμένειν αἰσχρὸν νενομίσθαι τῆς δὲ  ζημίας   μεγίστη τὸ ὑπὸ πονηροτέρου ἄρχεσθαι,
[330]   κέκτημαι παραλαβὼν πολλάκις τοσαύτην ἐποίησεν,  Λυσανίας   δὲ πατὴρ ἔτι ἐλάττω
[330]   πάνυ τι ῥᾳδίως γῆρας μετὰ  πενίας   ἐνέγκοι οὔθ' μὴ ἐπιεικὴς
[343]   εὕροις ἐν τῇ διαλύσει τῆς  κοινωνίας   πλέον ἔχοντα τὸν δίκαιον τοῦ
[331]   μηδ' αὖ ὀφείλοντα θεῷ  θυσίας   τινὰς ἀνθρώπῳ χρήματα ἔπειτα
[339]   ταὐτὸν εἶναι δίκαιον, τὸ τῆς  καθεστηκυίας   ἀρχῆς συμφέρον· αὕτη δέ που
[348]   ἐθαύμασα, εἰ ἐν ἀρετῆς καὶ  σοφίας   τιθεῖς μέρει τὴν ἀδικίαν, τὴν
[329]   καὶ περὶ πότους τε καὶ  εὐωχίας   καὶ ἄλλ' ἄττα τῶν
[330]   ἐκεῖ μᾶλλόν τι καθορᾷ αὐτά  ὑποψίας   δ' οὖν καὶ δείματος μεστὸς
[349]   καὶ (τοῦ ἀνομοίου; ἄριστα, ἔφη,  εἴρηκας.   ἔστιν δέ γε, ἔφην, φρόνιμός
[347]   καὶ ὡς ἐν μισθοῦ μέρει  εἴρηκας,   οὐ συνῆκα. τὸν τῶν βελτίστων
[344]   Θρασύμαχος, τουτὶ ἄλλως ἔχειν;  ἔοικας,   ἦν δ' ἐγώ ἤτοι ἡμῶν
[345]   δ' ἐγώ, Θρασύμαχε; τὰς  ἄλλας   ἀρχὰς οὐκ ἐννοεῖς ὅτι οὐδεὶς
[351]   φαίης ἂν ἄδικον εἶναι καὶ  ἄλλας   πόλεις ἐπιχειρεῖν δουλοῦσθαι ἀδίκως καὶ
[334]   κλέψαι καὶ βουλεύματα καὶ τὰς  ἄλλας   πράξεις; πάνυ γε. ὅτου τις
[331]   κτῆσις συμβάλλεται. ἔχει δὲ καὶ  ἄλλας   χρείας πολλάς· ἀλλὰ ἕν γε
[331]   ἔχει δὲ καὶ ἄλλας χρείας  πολλάς·   ἀλλὰ ἕν γε ἀνθ' ἑνὸς
[351]   ἐπιχειρεῖν δουλοῦσθαι ἀδίκως καὶ καταδεδουλῶσθαι,  πολλὰς   δὲ καὶ ὑφ' ἑαυτῇ ἔχειν
[338]   τό γε τοιόνδε φῄς· εἰ  Πουλυδάμας   ἡμῶν κρείττων παγκρατιαστὴς καὶ
[327]   ἢν πείσωμεν ὑμᾶς ὡς χρὴ  ἡμᾶς   ἀφεῖναι; καὶ δύναισθ' ἄν,
[336]   χρυσίον ἐζητοῦμεν, οὐκ ἄν ποτε  ἡμᾶς   ἑκόντας εἶναι ὑποκατακλίνεσθαι ἀλλήλοις ἐν
[327]   ἦν δ' ἐγώ. ὁρᾷς οὖν  ἡμᾶς,   ἔφη, ὅσοι ἐσμέν; πῶς γὰρ
[328]   τινὰ ὁδὸν προεληλυθότων ἣν καὶ  ἡμᾶς   ἴσως δεήσει πορεύεσθαι, ποία τίς
[345]   ἐὰν μετατιθῇ, φανερῶς μετατίθεσο καὶ  ἡμᾶς   μὴ ἐξαπάτα. νῦν δὲ ὁρᾷς,
[327]   τὸ ἄστυ. κατιδὼν οὖν πόρρωθεν  ἡμᾶς   οἴκαδε ὡρμημένους Πολέμαρχος Κεφάλου
[345]   πεῖσον οὖν, μακάριε, ἱκανῶς  ἡμᾶς   ὅτι οὐκ ὀρθῶς βουλευόμεθα δικαιοσύνην
[337]   οἶμαι οὐ δυνάμεθα· ~ἐλεεῖσθαι οὖν  ἡμᾶς   πολὺ (μᾶλλον εἰκός ἐστίν που
[335]   πονηρός. ναί. κελεύεις δὴ  ἡμᾶς   προσθεῖναι τῷ δικαίῳ ὡς
[345]   (κακῶς σοι κείσεται ὅτι ἂν  ἡμᾶς   τοσούσδε ὄντας εὐεργετήσῃς ἐγὼ γὰρ
[328]   νεανίσκοις σύνισθι καὶ δεῦρο παρ'  ἡμᾶς   φοίτα ὡς παρὰ φίλους τε
[336]   ἑαυτὸν ὥσπερ θηρίον ἧκεν ἐφ'  ἡμᾶς   ὡς διαρπασόμενος. καὶ ἐγώ τε
[327]   παῖς λαβόμενος τοῦ ἱματίου, κελεύει  ὑμᾶς,   ἔφη, Πολέμαρχος περιμεῖναι. καὶ ἐγὼ
[336]   τὸ μέσον φθεγξάμενος, τίς, ἔφη,  ὑμᾶς   πάλαι φλυαρία (ἔχει, Σώκρατες;
[327]   ἓν λείπεται, τὸ ἢν πείσωμεν  ὑμᾶς   ὡς χρὴ ἡμᾶς ἀφεῖναι;
[343]   δ' ἐγώ. (ὅτι οἴει τοὺς  ποιμένας   τοὺς βουκόλους τὸ τῶν
[331]   αὖ ὀφείλοντα θεῷ θυσίας  τινὰς   ἀνθρώπῳ χρήματα ἔπειτα ἐκεῖσε
[339]   μὲν ὀρθῶς τιθέασιν, τοὺς δέ  τινας   οὐκ ὀρθῶς; οἶμαι ἔγωγε. τὸ
[329]   συνιόντες, τὰς ἐν τῇ νεότητι  ἡδονὰς   ποθοῦντες καὶ ἀναμιμνῃσκόμενοι περί τε
[330]   ἦν δ' ἐγώ, ὅτι μοι  ἔδοξας   οὐ σφόδρα (ἀγαπᾶν τὰ χρήματα,
[331]   ἀδίκως ποιεῖν; οἷον τοιόνδε λέγω·  πᾶς   ἄν που εἴποι, εἴ τις
[347]   ἀλλὰ τὸ τῷ ἀρχομένῳ· ὥστε  πᾶς   ἂν γιγνώσκων τὸ ὠφελεῖσθαι
[340]   τότε ὅταν ἄρχων ᾖ, ἀλλὰ  πᾶς   γ' ἂν εἴποι ὅτι
[328]   δ' ὅς, οὐδ' ἴστε ὅτι  λαμπὰς   ἔσται πρὸς ἑσπέραν ἀφ' ἵππων
[329]   λυττῶντά τινα καὶ ἄγριον δεσπότην  ἀποδράς.   εὖ οὖν μοι καὶ τότε
[343]   σκοπεῖν αὐτοὺς διὰ νυκτὸς καὶ  ἡμέρας   τοῦτο, (ὅθεν αὐτοὶ ὠφελήσονται.
[342]   συμφέρον σκέψεται, καὶ τῇ σκοπουμένῃ  ἑτέρας   αὖ τοιαύτης, καὶ τοῦτ' ἔστιν
[330]   ἐπιεικὴς πάνυ τι ῥᾳδίως  γῆρας   μετὰ πενίας ἐνέγκοι οὔθ'
[329]   καὶ εὔκολοι ὦσιν, καὶ τὸ  γῆρας   μετρίως ἐστὶν ἐπίπονον· εἰ δὲ
[329]   καὶ ἐπὶ τούτῳ δὴ τὸ  γῆρας   ὑμνοῦσιν ὅσων κακῶν σφίσιν αἴτιον.
[329]   ἀλλ' ἡγεῖσθαί σε ῥᾳδίως τὸ  γῆρας   φέρειν οὐ διὰ τὸν τρόπον
[330]   μὴ πλουσίοις, χαλεπῶς δὲ τὸ  γῆρας   φέρουσιν, εὖ ἔχει αὐτὸς
[329]   τις αἰτία ἐστίν, οὐ τὸ  γῆρας,   Σώκρατες, ἀλλ' τρόπος
[329]   ἐπίπονον· εἰ δὲ μή, καὶ  γῆρας,   Σώκρατες, καὶ νεότης χαλεπὴ
[327]   κακῶς δοξάζεις, ἦν δ' ἐγώ.  ὁρᾷς   οὖν ἡμᾶς, ἔφη, ὅσοι ἐσμέν;
[345]   ἡμᾶς μὴ ἐξαπάτα. νῦν δὲ  ὁρᾷς,   Θρασύμαχε ἔτι (γὰρ τὰ
[331]   πάνυ γε, δ' ὃς  γελάσας,   καὶ ἅμα ᾔει πρὸς τὰ
[337]   ἐγὼ δείξω ἑτέραν ἀπόκρισιν παρὰ  πάσας   ταύτας περὶ δικαιοσύνης, βελτίω τούτων;
[333]   φυλάξασθαι, καὶ λαθεῖν οὗτος δεινότατος  ἐμποιήσας;   ἔμοιγε δοκεῖ. ~(ἀλλὰ μὴν στρατοπέδου
[344]   ἐφ' ἑκάστῳ μέρει ὅταν τις  ἀδικήσας   μὴ λάθῃ, ζημιοῦταί τε καὶ
[344]   εἶχεν ἀπιέναι, ὥσπερ βαλανεὺς ἡμῶν  καταντλήσας   κατὰ τῶν ὤτων ἁθρόον καὶ
[349]   ἐν ἀρετῇ αὐτὸ καὶ σοφίᾳ  ἐτόλμησας   θεῖναι. ἀληθέστατα, ἔφη, μαντεύῃ. ἀλλ'
[341]   συκοφαντεῖν Θρασύμαχον; νῦν γοῦν, ἔφη,  ἐπεχείρησας,   οὐδὲν ὢν καὶ ταῦτα. ἅδην,
[330]   ἐνέγκοι οὔθ' μὴ ἐπιεικὴς  πλουτήσας   εὔκολός ποτ' ἂν ἑαυτῷ γένοιτο.
[337]   δεινῶν χαλεπαίνεσθαι. καὶ ὃς  ἀκούσας   ἀνεκάγχασέ τε μάλα σαρδάνιον καὶ
[336]   ὕθλους τοιούτους λέγῃς. καὶ ἐγὼ  ἀκούσας   ἐξεπλάγην καὶ προσβλέπων αὐτὸν ἐφοβούμην,
[348]   δικαίου ἔγωγε λυσιτελέστερον βίον εἶναι.  ~(ἤκουσας,   ἦν δ' ἐγώ, ὅσα ἄρτι
[345]   ἦν δ' ἐγώ, Θρασύμαχε;  τὰς   ἄλλας ἀρχὰς οὐκ ἐννοεῖς ὅτι
[334]   πολεμίων κλέψαι καὶ βουλεύματα καὶ  τὰς   ἄλλας πράξεις; πάνυ γε. ὅτου
[329]   οὖν πλεῖστοι ἡμῶν ὀλοφύρονται συνιόντες,  τὰς   ἐν τῇ νεότητι ἡδονὰς ποθοῦντες
[329]   οὐδὲ ζῶντες. (ἔνιοι δὲ καὶ  τὰς   τῶν οἰκείων προπηλακίσεις τοῦ γήρως
[334]   ἀγαπᾷ τε καί φησιν αὐτὸν  πάντας   ἀνθρώπους κεκάσθαι κλεπτοσύνῃ θ' ὅρκῳ
[344]   ἀδικήσαντα εὐδαιμονέστατον ποιεῖ, τοὺς δὲ  ἀδικηθέντας   καὶ ἀδικῆσαι οὐκ ἂν ἐθέλοντας
[345]   κείσεται ὅτι ἂν ἡμᾶς τοσούσδε  ὄντας   εὐεργετήσῃς ἐγὼ γὰρ δή σοι
[334]   ἑκάστῳ χρηστοὺς εἶναι, τοὺς  ὄντας,   κἂν μὴ δοκῶσι, καὶ ἐχθροὺς
[334]   πολλοὺς μὲν χρηστοὺς εἶναι μὴ  ὄντας,   πολλοὺς δὲ τοὐναντίον; ἁμαρτάνουσιν. τούτοις
[352]   μετ' ἀλλήλων κοινῇ πρᾶξαι ἀδίκους  ὄντας,   τοῦτο οὐ παντάπασιν ἀληθὲς λέγομεν·
[332]   καὶ ὑγίειαν; ἰατρός. (τίς δὲ  πλέοντας   πρὸς τὸν τῆς θαλάττης κίνδυνον;
[336]   ἐζητοῦμεν, οὐκ ἄν ποτε ἡμᾶς  ἑκόντας   εἶναι ὑποκατακλίνεσθαι ἀλλήλοις ἐν τῇ
[345]   πόλεσιν, τοὺς ὡς ἀληθῶς ἄρχοντας,  ἑκόντας   οἴει ἄρχειν; μὰ Δί' οὔκ,
[344]   ἀδικηθέντας καὶ ἀδικῆσαι οὐκ ἂν  ἐθέλοντας   ἀθλιωτάτους. ἔστιν δὲ τοῦτο τυραννίς,
[340]   σὺ τὸν ἐξαμαρτάνοντα περὶ τοὺς  κάμνοντας   κατ' αὐτὸ τοῦτο ἐξαμαρτάνει;
[332]   δοκεῖ μοι. τίς οὖν δυνατώτατος  κάμνοντας   φίλους εὖ ποιεῖν καὶ ἐχθροὺς
[348]   με ἴσως τοὺς τὰ βαλλάντια  ἀποτέμνοντας   λέγειν. λυσιτελεῖ μὲν οὖν,
[343]   καὶ θεραπεύειν πρὸς ἄλλο τι  βλέποντας   τὸ τῶν δεσποτῶν ἀγαθὸν
[339]   ὡμολόγηται τοὺς ἄρχοντας τοῖς ἀρχομένοις  προστάττοντας   ποιεῖν ἄττα ἐνίοτε διαμαρτάνειν τοῦ
[327]   δ' ὅς, πεῖσαι μὴ  ἀκούοντας;   οὐδαμῶς, ἔφη Γλαύκων. ὡς
[345]   ταῖς πόλεσιν, τοὺς ὡς ἀληθῶς  ἄρχοντας,   ἑκόντας οἴει ἄρχειν; μὰ Δί'
[345]   ἰδιωτικῇ ἀρχῇ. σὺ δὲ τοὺς  ἄρχοντας   ἐν ταῖς πόλεσιν, τοὺς ὡς
[340]   γὰρ Θρασύμαχος ὁμολογεῖ τοὺς μὲν  ἄρχοντας   ἐνίοτε ἑαυτοῖς κακὰ προστάττειν, τοῖς
[343]   καὶ τοὺς ἐν ταῖς πόλεσιν  ἄρχοντας,   οἳ ὡς ἀληθῶς ἄρχουσιν, ἄλλως
[339]   δὲ βέλτιον. οὐχ ὡμολόγηται τοὺς  ἄρχοντας   τοῖς ἀρχομένοις προστάττοντας ποιεῖν ἄττα
[340]   σε τοῦτο λέγειν ὅτε τοὺς  ἄρχοντας   ὡμολόγεις οὐκ ἀναμαρτήτους εἶναι ἀλλά
[334]   τὸν σὸν λόγον τοὺς μηδὲν  ἀδικοῦντας   δίκαιον κακῶς ποιεῖν. μηδαμῶς, ἔφη,
[334]   δὲ λέγεις εἶναι πότερον τοὺς  δοκοῦντας   ἑκάστῳ χρηστοὺς εἶναι, τοὺς
[336]   τὴν εὕρεσιν αὐτοῦ, δικαιοσύνην δὲ  ζητοῦντας,   πρᾶγμα πολλῶν χρυσίων τιμιώτερον, ἔπειθ'
[351]   στρατόπεδον λῃστὰς  κλέπτας   ἄλλο τι ἔθνος, ὅσα
[351]   πόλιν στρατόπεδον  λῃστὰς   κλέπτας ἄλλο τι
[337]   δείξω ἑτέραν ἀπόκρισιν παρὰ πάσας  ταύτας   περὶ δικαιοσύνης, βελτίω τούτων; τί
[341]   μάλιστα τελέαν εἶναι; (πῶς τοῦτο  ἐρωτᾷς;   ὥσπερ, ἔφην ἐγώ, εἴ με
[351]   γε ἀδικία καὶ μίση καὶ  μάχας   ἐν ἀλλήλοις παρέχει, δὲ
[345]   ἐγώ, Θρασύμαχε; τὰς ἄλλας  ἀρχὰς   οὐκ ἐννοεῖς ὅτι οὐδεὶς ἐθέλει
[336]   εἶπον, οὐκέτι ἡσυχίαν ἦγεν, ἀλλὰ  συστρέψας   ἑαυτὸν ὥσπερ θηρίον ἧκεν ἐφ'
[330]   Κέφαλε, ὧν κέκτησαι τὰ πλείω  παρέλαβες   ἐπεκτήσω; (ποῖ' ἐπεκτησάμην, ἔφη,
[350]   ὁμοίου πλεονεκτεῖ; οὐχ οὕτως  ἔλεγες;   ἔγωγε, ἔφη. (ὁ δέ γε
[351]   μέν, ἔφη, ὡς σὺ ἄρτι  ἔλεγες   ἔχει δικαιοσύνη σοφία μετὰ
[334]   βλάβῃ τῶν ἐχθρῶν. οὐχ οὕτως  ἔλεγες;   οὐ μὰ τὸν Δί' ἔφη,
[341]   τὸν ἀκριβεῖ λόγῳ, νυνδὴ  ἔλεγες,   οὗ τὸ συμφέρον κρείττονος ὄντος
[341]   ἀκριβεῖ λόγῳ ἰατρός, ὃν ἄρτι  ἔλεγες,   πότερον χρηματιστής ἐστιν τῶν
[330]   ἐκ τῶν ὕπνων, ὥσπερ οἱ  παῖδες,   θαμὰ ἐγειρόμενος δειμαίνει (καὶ ζῇ
[353]   τὰ ἐργαζόμενα, κακίᾳ δὲ κακῶς.  ἀληθές,   ἔφη, τοῦτό γε λέγεις. οὐκοῦν
[339]   ἔμαθον λέγεις· εἰ δὲ  ἀληθὲς   μή, πειράσομαι μαθεῖν. τὸ
[352]   ἀδίκους ὄντας, τοῦτο οὐ παντάπασιν  ἀληθὲς   λέγομεν· οὐ γὰρ ἂν ἀπείχοντο
[327]   ~Πολιτεία Α. (Σωκράτης κατέβην  χθὲς   εἰς Πειραιᾶ μετὰ Γλαύκωνος τοῦ
[327]   ἧττον ἐφαίνετο πρέπειν ἣν οἱ  Θρᾷκες   ἔπεμπον. (προσευξάμενοι δὲ καὶ θεωρήσαντες
[347]   τὸ ἄρχειν, καὶ ἐνταῦθ' ἂν  καταφανὲς   γενέσθαι ὅτι τῷ ὄντι ἀληθινὸς
[343]   ἦμεν τοῦ λόγου καὶ πᾶσι  καταφανὲς   ἦν ὅτι τοῦ δικαίου
[328]   παρ' αὐτόν· ἔκειντο γὰρ δίφροι  τινὲς   αὐτόθι κύκλῳ. εὐθὺς οὖν με
[329]   μοι φαίνεται. πολλάκις γὰρ συνερχόμεθά  τινες   εἰς ταὐτὸν παραπλησίαν ἡλικίαν ἔχοντες,
[343]   πρὸς τὴν πόλιν, ὅταν τέ  τινες   εἰσφοραὶ ὦσιν, μὲν δίκαιος
[348]   αὐτὸ ὡμολόγεις εἶναι ὥσπερ ἄλλοι  τινές,   εἴχομεν ἄν τι λέγειν κατὰ
[327]   Νικήρατος Νικίου καὶ ἄλλοι  τινὲς   ὡς ἀπὸ τῆς πομπῆς.
[344]   ἀντὶ τούτων τῶν αἰσχρῶν ὀνομάτων  εὐδαίμονες   καὶ μακάριοι (κέκληνται, οὐ μόνον
[335]   τῶν ἵππων. ἆρ' οὖν καὶ  κύνες   βλαπτόμενοι χείρους γίγνονται εἰς τὴν
[337]   πῶς λέγεις; τί ἂν αὐτῷ  εἶπες   πρὸς ταῦτα; εἶεν, ἔφη· ὡς
[338]   μανθάνω παρὰ τῶν ἄλλων, ἀληθῆ  εἶπες,   Θρασύμαχε, ὅτι δὲ οὔ
[337]   πῶς λέγεις; μὴ ἀποκρίνωμαι ὧν  προεῖπες   μηδέν; πότερον, θαυμάσιε, μηδ'
[330]   τὰ αὑτῶν ποιήματα καὶ οἱ  πατέρες   τοὺς παῖδας ἀγαπῶσιν, ταύτῃ τε
[348]   ἅμα αὐτοί τε δικασταὶ καὶ  ῥήτορες   ἐσόμεθα. πάνυ μὲν οὖν, ἔφη.
[329]   ἐστίν, οὐ τὸ γῆρας,  Σώκρατες,   ἀλλ' τρόπος τῶν ἀνθρώπων.
[327]   οὖν Πολέμαρχος ἔφη·  Σώκρατες,   δοκεῖτέ μοι πρὸς ἄστυ ὡρμῆσθαι
[335]   δοκεῖς ἀληθῆ λέγειν, ἔφη,  Σώκρατες.   (εἰ ἄρα τὰ ὀφειλόμενα ἑκάστῳ
[354]   ταῦτα δή σοι, ἔφη,  Σώκρατες,   εἱστιάσθω ἐν τοῖς Βενδιδίοις. ὑπὸ
[340]   (συκοφάντης γὰρ εἶ, ἔφη,  Σώκρατες,   ἐν τοῖς λόγοις· ἐπεὶ αὐτίκα
[347]   ἄρχῃ. πῶς τοῦτο λέγεις,  Σώκρατες;   ἔφη Γλαύκων· τοὺς μὲν
[344]   ὀνειδίζοντες τὴν ἀδικίαν. οὕτως,  Σώκρατες,   καὶ ἰσχυρότερον καὶ ἐλευθεριώτερον καὶ
[329]   δὲ μή, καὶ γῆρας,  Σώκρατες,   καὶ νεότης χαλεπὴ τῷ τοιούτῳ
[338]   βδελυρὸς γὰρ εἶ, ἔφη,  Σώκρατες,   καὶ ταύτῃ ὑπολαμβάνεις ἂν
[336]   ὑμᾶς πάλαι φλυαρία (ἔχει,  Σώκρατες;   καὶ τί εὐηθίζεσθε πρὸς ἀλλήλους
[330]   ἐπεκτήσω; (ποῖ' ἐπεκτησάμην, ἔφη,  Σώκρατες;   μέσος τις γέγονα χρηματιστὴς τοῦ
[340]   ~(ναὶ μὰ Δί' ἔφη,  Σώκρατες,   Πολέμαρχος, σαφέστατά γε. ἐὰν
[329]   νὴ τὸν Δία ἐρῶ,  Σώκρατες,   οἷόν γέ μοι φαίνεται. πολλάκις
[330]   εὖ γὰρ ἴσθι, ἔφη,  Σώκρατες,   ὅτι, ἐπειδάν τις ἐγγὺς
[328]   ἠσπάζετό τε καὶ εἶπεν·  Σώκρατες,   οὐ δὲ θαμίζεις ἡμῖν καταβαίνων
[333]   παρακαταθέσθαι καὶ σῶν εἶναι,  Σώκρατες.   οὐκοῦν λέγεις ὅταν μηδὲν δέῃ
[329]   αἴτιον. ἐμοὶ δὲ δοκοῦσιν,  Σώκρατες,   οὗτοι οὐ τὸ αἴτιον αἰτιᾶσθαι.
[343]   ὁπωστιοῦν. σκοπεῖσθαι δέ, εὐηθέστατε  Σώκρατες,   οὑτωσὶ χρή, ὅτι δίκαιος ἀνὴρ
[331]   τοῦτο ἀνδρὶ νοῦν ἔχοντι,  Σώκρατες,   πλοῦτον χρησιμώτατον εἶναι. (παγκάλως, ἦν
[334]   κακῶς ποιεῖν. μηδαμῶς, ἔφη,  Σώκρατες·   πονηρὸς γὰρ ἔοικεν εἶναι
[333]   εἶναι; πρὸς τὰ συμβόλαια,  Σώκρατες.   συμβόλαια δὲ λέγεις κοινωνήματα
[343]   ἀποκρίνεσθαι, εἰπέ μοι, ἔφη,  Σώκρατες,   τίτθη σοι ἔστιν; τί δέ;
[332]   τι, ἔφη, δεῖ ἀκολουθεῖν,  Σώκρατες,   τοῖς ἔμπροσθεν εἰρημένοις, τοῖς
[331]   λέγει. χαριέντως γάρ τοι,  Σώκρατες,   τοῦτ' ἐκεῖνος εἶπεν, ὅτι ὃς
[331]   πάνυ μὲν οὖν, ἔφη,  Σώκρατες,   ὑπολαβὼν Πολέμαρχος, εἴπερ γέ
[348]   μὲν τοίνυν, ἦν δ' ἐγώ,  ἀντικατατείναντες   λέγωμεν αὐτῷ λόγον παρὰ λόγον,
[337]   ἕνεκα ἀργυρίου, Θρασύμαχε, λέγε·  πάντες   γὰρ ἡμεῖς Σωκράτει εἰσοίσομεν. (πάνυ
[346]   ἥντινα ἄρα ὠφελίαν κοινῇ ὠφελοῦνται  πάντες   οἱ δημιουργοί, δῆλον ὅτι κοινῇ
[329]   γε γήρως, καὶ οἱ ἄλλοι  πάντες   ὅσοι ἐνταῦθα ἦλθον ἡλικίας. νῦν
[327]   Θρᾷκες ἔπεμπον. (προσευξάμενοι δὲ καὶ  θεωρήσαντες   ἀπῇμεν πρὸς τὸ ἄστυ. κατιδὼν
[336]   ἐγώ τε καὶ Πολέμαρχος  δείσαντες   διεπτοήθημεν· δ' εἰς τὸ
[347]   μὴ αὐτὸς ἐθέλῃ ἄρχειν· ἣν  δείσαντές   μοι φαίνονται ἄρχειν, ὅταν ἄρχωσιν,
[352]   γὰρ ἂν ἀπείχοντο ἀλλήλων κομιδῇ  ὄντες   ἄδικοι, ἀλλὰ δῆλον ὅτι ἐνῆν
[352]   ἐπὶ τὰ ἄδικα ἀδικίᾳ ἡμιμόχθηροι  ὄντες,   ἐπεὶ οἵ γε παμπόνηροι καὶ
[327]   τρόπον ποιήσουσιν ἅτε νῦν πρῶτον  ἄγοντες.   καλὴ μὲν οὖν μοι καὶ
[335]   ὡς τὸ πρῶτον ἐλέγομεν,  λέγοντες   δίκαιον εἶναι τὸν μὲν φίλον
[348]   τι λέγειν κατὰ τὰ νομιζόμενα  λέγοντες·   νῦν δὲ δῆλος εἶ ὅτι
[354]   λίχνοι τοῦ ἀεὶ παραφερομένου ἀπογεύονται  ἁρπάζοντες,   πρὶν τοῦ προτέρου μετρίως ἀπολαῦσαι,
[344]   τὸ πάσχειν φοβούμενοι ὀνειδίζουσιν οἱ  ὀνειδίζοντες   τὴν ἀδικίαν. οὕτως, Σώκρατες,
[329]   εἰς ταὐτὸν παραπλησίαν ἡλικίαν ἔχοντες,  διασῴζοντες   τὴν παλαιὰν παροιμίαν· οἱ οὖν
[347]   οὐχ ὡς ἐπ' ἀγαθόν τι  ἰόντες   οὐδ' ὡς εὐπαθήσοντες ἐν αὐτῷ,
[329]   οἱ οὖν πλεῖστοι ἡμῶν ὀλοφύρονται  συνιόντες,   τὰς ἐν τῇ νεότητι ἡδονὰς
[327]   μοι πρὸς ἄστυ ὡρμῆσθαι ὡς  ἀπιόντες.   οὐ γὰρ κακῶς δοξάζεις, ἦν
[336]   καὶ ὅδε, εὖ ἴσθι ὅτι  ἄκοντες   ἁμαρτάνομεν. μὴ γὰρ δὴ οἴου,
[339]   σοι, ὅταν οἱ μὲν ἄρχοντες  ἄκοντες   κακὰ αὑτοῖς προστάττωσιν, τοῖς δὲ
[330]   οὖν καὶ συγγενέσθαι εἰσίν, οὐδὲν  ἐθέλοντες   ἐπαινεῖν ἀλλ' τὸν πλοῦτον.
[347]   λάθρᾳ αὐτοὶ ἐκ τῆς ἀρχῆς  λαμβάνοντες   κλέπται. οὐδ' αὖ τιμῆς ἕνεκα·
[344]   μὴν εἴασάν γε αὐτὸν οἱ  παρόντες,   ἀλλ' ἠνάγκασαν ὑπομεῖναί τε καὶ
[347]   ἀγαθόν τι ἰόντες οὐδ' ὡς  εὐπαθήσοντες   ἐν αὐτῷ, ἀλλ' (ὡς ἐπ'
[328]   ἐγώ· καινόν γε τοῦτο. λαμπάδια  ἔχοντες   διαδώσουσιν ἀλλήλοις ἁμιλλώμενοι τοῖς ἵπποις;
[329]   τινες εἰς ταὐτὸν παραπλησίαν ἡλικίαν  ἔχοντες,   διασῴζοντες τὴν παλαιὰν παροιμίαν· οἱ
[347]   (ὡς ἐπ' ἀναγκαῖον καὶ οὐκ  ἔχοντες   ἑαυτῶν βελτίοσιν ἐπιτρέψαι οὐδὲ ὁμοίοις.
[339]   ὡμολογῆσθαί σοι, ὅταν οἱ μὲν  ἄρχοντες   ἄκοντες κακὰ αὑτοῖς προστάττωσιν, τοῖς
[339]   δ' ἂν προστάττωσιν οἱ  ἄρχοντες   δίκαιον εἶναι τοῖς ἀρχομένοις ποιεῖν;
[339]   (πότερον δὲ ἀναμάρτητοί εἰσιν οἱ  ἄρχοντες   ἐν ταῖς πόλεσιν ἑκάσταις
[329]   τὰς ἐν τῇ νεότητι ἡδονὰς  ποθοῦντες   καὶ ἀναμιμνῃσκόμενοι περί τε τἀφροδίσια
[344]   καὶ κλέπται οἱ κατὰ μέρη  ἀδικοῦντες   τῶν τοιούτων κακουργημάτων καλοῦνται ἐπειδὰν
[344]   εἴτε χεῖρον εἴτε βέλτιον βιωσόμεθα  ἀγνοοῦντες   σὺ φῂς εἰδέναι. ἀλλ'
[339]   οἷοί τι καὶ ἁμαρτεῖν. οὐκοῦν  ἐπιχειροῦντες   νόμους τιθέναι τοὺς μὲν ὀρθῶς
[343]   ὄντος, καὶ εὐδαίμονα ἐκεῖνον ποιοῦσιν  ὑπηρετοῦντες   (αὐτῷ, ἑαυτοὺς δὲ οὐδ' ὁπωστιοῦν.
[329]   εὖ ζῶντες, νῦν δὲ οὐδὲ  ζῶντες.   (ἔνιοι δὲ καὶ τὰς τῶν
[329]   ἀπεστερημένοι καὶ τότε μὲν εὖ  ζῶντες,   νῦν δὲ οὐδὲ ζῶντες. (ἔνιοι
[339]   ἀπεκρίνω δίκαιον εἶναι καίτοι ἔμοιγε  ἀπηγόρευες   ὅπως μὴ τοῦτο ἀποκρινοίμην πρόσεστιν
[341]   ἀλλ' οὐ μὴ οἷός τ'  ᾖς.   (οἴει γὰρ ἄν με, εἶπον,
[342]   οὗ τέχνη ἐστίν, αὐτὴ δὲ  ἀβλαβὴς   καὶ ἀκέραιός ἐστιν ὀρθὴ οὖσα,
[342]   τῷ κάμνοντι; ὡμολόγηται γὰρ  ἀκριβὴς   ἰατρὸς σωμάτων εἶναι ἄρχων ἀλλ'
[342]   οὐκοῦν καὶ κυβερνήτης  ἀκριβὴς   ναυτῶν εἶναι ἄρχων ἀλλ' οὐ
[342]   οὖσα, ἕωσπερ ἂν ἑκάστη  ἀκριβὴς   ὅλη ἥπερ ἐστίν; καὶ σκόπει
[336]   οὐκ ἀποδέξομαι ἐὰν ὕθλους τοιούτους  λέγῃς.   καὶ ἐγὼ ἀκούσας ἐξεπλάγην καὶ
[329]   σου τοὺς πολλούς, ὅταν ταῦτα  λέγῃς,   οὐκ ἀποδέχεσθαι ἀλλ' ἡγεῖσθαί σε
[336]   καὶ ἀκριβῶς λέγε ὅτι ἂν  λέγῃς·   ὡς ἐγὼ οὐκ ἀποδέξομαι ἐὰν
[332]   δ' ἐγώ, ὡς ἔοικεν,  Σιμωνίδης   ποιητικῶς (τὸ δίκαιον εἴη.
[332]   τὸ τοιοῦτον, ὡς ἔοικεν, λέγει  Σιμωνίδης   τὸ τὰ ὀφειλόμενα δίκαιον εἶναι
[350]   καὶ σοφός, δὲ ἄδικος  ἀμαθής   τε καὶ κακός. δὴ
[350]   δὲ κακός τε καὶ  ἀμαθὴς   τοῦ τε ὁμοίου καὶ τοῦ
[349]   ἦν ἀστεῖος, ὥσπερ νῦν, καὶ  εὐήθης.   τί δέ; τῆς δικαίας πράξεως;
[344]   ἐὰν ἐπὶ τὴν τελεωτάτην ἀδικίαν  ἔλθῃς,   τὸν μὲν ἀδικήσαντα εὐδαιμονέστατον
[351]   ἀλλὰ τῇδέ πῃ σκέψασθαι· (πόλιν  φαίης   ἂν ἄδικον εἶναι καὶ ἄλλας
[333]   χρείαν κτῆσιν ἐν εἰρήνῃ  φαίης   ἂν χρήσιμον εἶναι; πρὸς τὰ
[350]   οἶδ' ὅτι (δημηγορεῖν ἄν με  φαίης.   οὖν ἔα με εἰπεῖν
[333]   πρός γε ὑποδημάτων ἂν οἶμαι  φαίης   κτῆσιν; πάνυ γε. τί δὲ
[346]   τι μᾶλλον, ἐάν τις κυβερνῶν  ὑγιὴς   γίγνηται διὰ τὸ συμφέρον αὐτῷ
[352]   (ἔμοιγε. ἆρ' οὖν τοῦτο ἂν  θείης   καὶ ἵππου καὶ ἄλλου ὁτουοῦν
[330]   ἐγειρόμενος δειμαίνει (καὶ ζῇ μετὰ  κακῆς   ἐλπίδος· ~τῷ δὲ μηδὲν ἑαυτῷ
[330]   λόγος, ὅτι οὔτ' ἂν  ἐπιεικὴς   πάνυ τι ῥᾳδίως γῆρας μετὰ
[330]   πενίας ἐνέγκοι οὔθ' μὴ  ἐπιεικὴς   πλουτήσας εὔκολός ποτ' ἂν ἑαυτῷ
[342]   σκέψεται; οὔτε αὑτῆς οὔτε  ἄλλης   προσδεῖται ἐπὶ τὴν αὑτῆς πονηρίαν
[342]   πονηρία, καὶ δεῖ ἑκάστῃ τέχνῃ  ἄλλης   τέχνης ἥτις αὐτῇ τὸ συμφέρον
[341]   ἔφη. οἴει γάρ με ἐξ  ἐπιβουλῆς   ἐν τοῖς λόγοις κακουργοῦντά σε
[340]   τῶν δημιουργῶν ἁμαρτάνει. ἐπιλειπούσης γὰρ  ἐπιστήμης   ἁμαρτάνων ἁμαρτάνει, ἐν
[350]   ναί. περὶ πάσης δὴ ὅρα  ἐπιστήμης   τε καὶ ἀνεπιστημοσύνης εἴ τίς
[347]   ἀρχῆς λαμβάνοντες κλέπται. οὐδ' αὖ  τιμῆς   ἕνεκα· οὐ γάρ εἰσι φιλότιμοι.
[347]   ἐθέλουσιν ἄρχειν οἱ ἀγαθοὶ οὔτε  τιμῆς·   οὔτε γὰρ φανερῶς πραττόμενοι τῆς
[342]   τὸ συμφέρον εἰς αὐτὰ ταῦτα  σκεψομένης   τε καὶ ἐκποριούσης ἆρα καὶ
[353]   αὐτὰ ἀποδοῖμεν καὶ φαῖμεν ἴδια  ἐκείνης   εἶναι; οὐδενὶ ἄλλῳ. τί δ'
[331]   οὐκ ἄρα οὗτος ὅρος ἐστὶν  δικαιοσύνης,   ἀληθῆ τε λέγειν καὶ
[337]   ἀπόκρισιν παρὰ πάσας ταύτας περὶ  δικαιοσύνης,   βελτίω τούτων; τί ἀξιοῖς παθεῖν;
[351]   ἔχει δικαιοσύνη σοφία μετὰ  δικαιοσύνης·   εἰ δ' ὡς ἐγὼ ἔλεγον,
[351]   ἕξει, ἀνάγκη αὐτῇ μετὰ  δικαιοσύνης;   (εἰ μέν, ἔφη, ὡς σὺ
[344]   καὶ ἐλευθεριώτερον καὶ δεσποτικώτερον ἀδικία  δικαιοσύνης   ἐστὶν ἱκανῶς γιγνομένη, καὶ ὅπερ
[343]   περί τε τοῦ δικαίου καὶ  δικαιοσύνης   καὶ ἀδίκου τε καὶ ἀδικίας,
[345]   οὐ πείθομαι οὐδ' οἶμαι ἀδικίαν  δικαιοσύνης   κερδαλεώτερον εἶναι, οὐδ' ἐὰν ἐᾷ
[345]   οὐ πείθει ὡς ἔστι τῆς  δικαιοσύνης   κερδαλεώτερον. ταῦτ' οὖν (καὶ ἕτερος
[348]   τὴν τελέαν ἀδικίαν τελέας οὔσης  δικαιοσύνης   λυσιτελεστέραν φῂς εἶναι; (πάνυ μὲν
[351]   δυνατώτερον καὶ ἰσχυρότερον εἴη ἀδικία  δικαιοσύνης·   νῦν δέ γ' ἔφην, εἴπερ
[331]   Σιμωνίδην λέγοντα ὀρθῶς λέγειν περὶ  δικαιοσύνης;   ὅτι, δ' ὅς, τὸ
[354]   ὅτι λυσιτελέστερον ἀδικία τῆς  δικαιοσύνης,   οὐκ ἀπεσχόμην τὸ μὴ οὐκ
[354]   μακάριε Θρασύμαχε, λυσιτελέστερον ἀδικία  δικαιοσύνης.   ταῦτα δή σοι, ἔφη,
[351]   κρείττων γιγνομένη πόλις πόλεως ἄνευ  δικαιοσύνης   τὴν δύναμιν ταύτην ἕξει,
[350]   δὴ ὅρα ἐπιστήμης τε καὶ  ἀνεπιστημοσύνης   εἴ τίς σοι δοκεῖ ἐπιστήμων
[346]   (οὐκ ἄρα ἀπὸ τῆς αὑτοῦ  τέχνης   ἑκάστῳ αὕτη ὠφελία ἐστίν,
[342]   καὶ δεῖ ἑκάστῃ τέχνῃ ἄλλης  τέχνης   ἥτις αὐτῇ τὸ συμφέρον σκέψεται,
[346]   τήν γε ὠφελίαν ἑκάστης τῆς  τέχνης   ἰδίαν ὡμολογήσαμεν εἶναι; ἔστω, ἔφη.
[346]   ὠφελεῖται δημιουργὸς ἀπὸ τῆς  τέχνης;   οὐ φαίνεται, ἔφη. (ἆρ' οὖν
[342]   ταῦτα ἐπ' αὐτοῖς δεῖ τινος  τέχνης   τῆς τὸ συμφέρον εἰς αὐτὰ
[351]   ἐρωτῶ, ὅπερ ἄρτι, ~ἵνα καὶ  ἑξῆς   διασκεψώμεθα (τὸν λόγον, ὁποῖόν τι
[342]   ὥσπερ ὀφθαλμοὶ ὄψεως καὶ ὦτα  ἀκοῆς   καὶ διὰ ταῦτα ἐπ' αὐτοῖς
[345]   ἀλλὰ πρῶτον μέν, ἂν  εἴπῃς,   ἔμμενε τούτοις, ἐὰν μετατιθῇ,
[327]   ἄλλοι τινὲς ὡς ἀπὸ τῆς  πομπῆς.   οὖν Πολέμαρχος ἔφη·
[337]   οὐκ ἀποδέξομαί σου ἐὰν τοιαῦτα  φλυαρῇς”   δῆλον οἶμαί σοι ἦν ὅτι
[350]   μὴ ἰατρικοῦ δέ; ναί. περὶ  πάσης   δὴ ὅρα ἐπιστήμης τε καὶ
[338]   τε χαρίζου ἀποκρινόμενος καὶ μὴ  φθονήσῃς   καὶ Γλαύκωνα τόνδε διδάξαι καὶ
[340]   ἐὰν σύ γ' ἔφη, αὐτῷ  μαρτυρήσῃς,   Κλειτοφῶν ὑπολαβών. καὶ τί,
[345]   ὅτι ἂν ἡμᾶς τοσούσδε ὄντας  εὐεργετήσῃς   ἐγὼ γὰρ δή σοι λέγω
[348]   ἀρχῆς. τὴν τελέαν ἀδικίαν τελέας  οὔσης   δικαιοσύνης λυσιτελεστέραν φῂς εἶναι; (πάνυ
[330]   ἐλάττω αὐτὴν ἐποίησε τῆς νῦν  οὔσης·   ἐγὼ δὲ ἀγαπῶ ἐὰν μὴ
[342]   αὐτὰ ταῦτα σκεψομένης τε καὶ  ἐκποριούσης   ἆρα καὶ ἐν αὐτῇ τῇ
[340]   ἀκριβολογῇ, οὐδεὶς τῶν δημιουργῶν ἁμαρτάνει.  ἐπιλειπούσης   γὰρ ἐπιστήμης ἁμαρτάνων ἁμαρτάνει,
[349]   σκώπτειν, ἀλλὰ τὰ δοκοῦντα περὶ  τῆς   ἀληθείας λέγειν. τί δέ σοι,
[353]   αὑτῶν οἰκείαν ἀρετήν, ἀλλ' ἀντὶ  τῆς   ἀρετῆς κακίαν; καὶ πῶς ἄν;
[347]   τιμῆς· οὔτε γὰρ φανερῶς πραττόμενοι  τῆς   ἀρχῆς ἕνεκα μισθὸν μισθωτοὶ βούλονται
[347]   κεκλῆσθαι, οὔτε λάθρᾳ αὐτοὶ ἐκ  τῆς   ἀρχῆς λαμβάνοντες κλέπται. οὐδ' αὖ
[346]   συνέφη μόγις. (οὐκ ἄρα ἀπὸ  τῆς   αὑτοῦ τέχνης ἑκάστῳ αὕτη
[353]   λέγεις. οὐκοῦν καὶ ὦτα στερόμενα  τῆς   αὑτῶν ἀρετῆς κακῶς τὸ αὑτῶν
[347]   μὴ ἀνάγκην περιμένειν αἰσχρὸν νενομίσθαι  τῆς   δὲ ζημίας μεγίστη τὸ ὑπὸ
[349]   δέ; τῆς δικαίας πράξεως; οὐδὲ  τῆς   δικαίας, ἔφη. τοῦ δὲ ἀδίκου
[349]   νῦν, καὶ εὐήθης. τί δέ;  τῆς   δικαίας πράξεως; οὐδὲ τῆς δικαίας,
[349]   ἀξιοῖ τοῦ δικαίου πλεονεκτεῖν καὶ  τῆς   δικαίας πράξεως; πῶς γὰρ οὔκ;
[345]   γε οὐ πείθει ὡς ἔστι  τῆς   δικαιοσύνης κερδαλεώτερον. ταῦτ' οὖν (καὶ
[354]   λόγου, ὅτι λυσιτελέστερον ἀδικία  τῆς   δικαιοσύνης, οὐκ ἀπεσχόμην τὸ μὴ
[352]   ἐγώ, καὶ τὰ λοιπά μοι  τῆς   ἑστιάσεως ἀποπλήρωσον ἀποκρινόμενος ὥσπερ καὶ
[328]   τοῦτο, ἐπειδὴ ἐνταῦθα ἤδη εἶ  τῆς   ἡλικίας δὴ ἐπὶ γήραος
[332]   (τίς δὲ πλέοντας πρὸς τὸν  τῆς   θαλάττης κίνδυνον; κυβερνήτης. τί δὲ
[339]   πόλεσιν ταὐτὸν εἶναι δίκαιον, τὸ  τῆς   καθεστηκυίας ἀρχῆς συμφέρον· αὕτη δέ
[343]   ἂν εὕροις ἐν τῇ διαλύσει  τῆς   κοινωνίας πλέον ἔχοντα τὸν δίκαιον
[335]   γοῦν, ἔφη, ἕτοιμός εἰμι κοινωνεῖν  τῆς   μάχης. ~(ἀλλ' οἶσθα, ἦν δ'
[330]   πατὴρ ἔτι ἐλάττω αὐτὴν ἐποίησε  τῆς   νῦν οὔσης· ἐγὼ δὲ ἀγαπῶ
[353]   αὑτῆς ἔργα εὖ ἀπεργάσεται στερομένη  τῆς   οἰκείας ἀρετῆς, ἀδύνατον; ἀδύνατον.
[353]   τυφλότητα γὰρ ἴσως λέγεις ἀντὶ  τῆς   ὄψεως. ἥτις, ἦν δ' ἐγώ,
[327]   καὶ ἄλλοι τινὲς ὡς ἀπὸ  τῆς   πομπῆς. οὖν Πολέμαρχος ἔφη·
[346]   οὐκοῦν τήν γε ὠφελίαν ἑκάστης  τῆς   τέχνης ἰδίαν ὡμολογήσαμεν εἶναι; ἔστω,
[346]   ὅτι ὠφελεῖται δημιουργὸς ἀπὸ  τῆς   τέχνης; οὐ φαίνεται, ἔφη. (ἆρ'
[342]   ἐπ' αὐτοῖς δεῖ τινος τέχνης  τῆς   τὸ συμφέρον εἰς αὐτὰ ταῦτα
[330]   ὦσιν· καὶ αὐτός ἤτοι ὑπὸ  τῆς   τοῦ γήρως ἀσθενείας καὶ
[327]   ~Πολιτεία Α.  (Σωκράτης   κατέβην χθὲς εἰς Πειραιᾶ μετὰ
[337]   οἶμαι, δ' ὅς· ἵνα  Σωκράτης   τὸ εἰωθὸς διαπράξηται· αὐτὸς μὲν
[353]   εὖ ἀπεργάσεται στερομένη τῆς οἰκείας  ἀρετῆς,   ἀδύνατον; ἀδύνατον. ἀνάγκη ἄρα
[348]   ἀλλὰ τόδε ἐθαύμασα, εἰ ἐν  ἀρετῆς   καὶ σοφίας τιθεῖς μέρει τὴν
[353]   οἰκείαν ἀρετήν, ἀλλ' ἀντὶ τῆς  ἀρετῆς   κακίαν; καὶ πῶς ἄν; ἔφη·
[353]   καὶ ὦτα στερόμενα τῆς αὑτῶν  ἀρετῆς   κακῶς τὸ αὑτῶν ἔργον ἀπεργάσεται;
[342]   τέχνη ἔσθ' ὅτι προσδεῖταί τινος  ἀρετῆς   ὥσπερ ὀφθαλμοὶ ὄψεως καὶ ὦτα
[333]   πλοῖον, ναυπηγὸς  κυβερνήτης;   ἔοικεν. ὅταν οὖν τί δέῃ
[341]   οὐ γὰρ κατὰ τὸ πλεῖν  κυβερνήτης   καλεῖται, ἀλλὰ κατὰ τὴν τέχνην
[332]   ἀληθῆ. καὶ μὴ πλέουσι δὴ  κυβερνήτης.   ναί. ἆρα καὶ τοῖς μὴ
[341]   τί δὲ κυβερνήτης; ὀρθῶς  κυβερνήτης   ναυτῶν ἄρχων ἐστὶν ναύτης;
[342]   ὡμολόγηται; συνέφη. οὐκοῦν καὶ  κυβερνήτης   ἀκριβὴς ναυτῶν εἶναι ἄρχων
[341]   καμνόντων, ἔφη, θεραπευτής. τί δὲ  κυβερνήτης;   ὀρθῶς κυβερνήτης ναυτῶν ἄρχων
[342]   οὐκ ἄρα γε τοιοῦτος  κυβερνήτης   τε καὶ ἄρχων τὸ τῷ
[332]   πρὸς τὸν τῆς θαλάττης κίνδυνον;  κυβερνήτης.   τί δὲ δίκαιος; ἐν
[340]   εἶναι ἀλλά τι καὶ ἐξαμαρτάνειν.  (συκοφάντης   γὰρ εἶ, ἔφη, Σώκρατες,
[329]   καὶ γῆρας, Σώκρατες, καὶ  νεότης   χαλεπὴ τῷ τοιούτῳ συμβαίνει. καὶ
[334]   γοῦν λόγος, ἔφη, σημαίνει.  κλέπτης   ἄρα τις δίκαιος, ὡς
[338]   εἰ Πουλυδάμας ἡμῶν κρείττων  παγκρατιαστὴς   καὶ αὐτῷ συμφέρει τὰ βόεια
[346]   ἔφη. οὐκοῦν τήν γε ὠφελίαν  ἑκάστης   τῆς τέχνης ἰδίαν ὡμολογήσαμεν εἶναι;
[340]   ἰατρὸς ἐξήμαρτεν καὶ  λογιστὴς   ἐξήμαρτεν καὶ γραμματιστής· τὸ
[341]   ἰατρός, ὃν ἄρτι ἔλεγες, πότερον  χρηματιστής   ἐστιν τῶν καμνόντων θεραπευτής;
[342]   σωμάτων εἶναι ἄρχων ἀλλ' οὐ  χρηματιστής.   οὐχ ὡμολόγηται; συνέφη. οὐκοῦν
[330]   Σώκρατες; μέσος τις γέγονα  χρηματιστὴς   τοῦ τε πάππου καὶ τοῦ
[340]   λογιστὴς ἐξήμαρτεν καὶ  γραμματιστής·   τὸ δ' οἶμαι ἕκαστος τούτων,
[332]   δὲ πλέοντας πρὸς τὸν τῆς  θαλάττης   κίνδυνον; κυβερνήτης. τί δὲ
[346]   καὶ μισθωτικὴ μισθόν; αὕτη γὰρ  αὐτῆς   δύναμις· τὴν ἰατρικὴν
[351]   ἀδικία, μῶν μὴ ἀπολεῖ τὴν  αὑτῆς   δύναμιν, οὐδὲν ἧττον ἕξει;
[346]   αἱ ἄλλαι πᾶσαι οὕτως τὸ  αὑτῆς   ἑκάστη ἔργον ἐργάζεται καὶ ὠφελεῖ
[353]   ποτε, Θρασύμαχε, ψυχὴ τὰ  αὑτῆς   ἔργα εὖ ἀπεργάσεται στερομένη τῆς
[342]   τὸ συμφέρον σκέψεται; οὔτε  αὑτῆς   οὔτε ἄλλης προσδεῖται ἐπὶ τὴν
[342]   οὔτε ἄλλης προσδεῖται ἐπὶ τὴν  αὑτῆς   πονηρίαν τὸ συμφέρον σκοπεῖν· οὔτε
[345]   βέλτιστον ἐκποριεῖ ἐπεὶ τά γε  αὑτῆς   ὥστ' εἶναι βελτίστη ἱκανῶς δήπου
[342]   ἥττονός τε καὶ ἀρχομένου (ὑπὸ  ἑαυτῆς.   συνωμολόγησε μὲν καὶ ταῦτα τελευτῶν,
[342]   καὶ τῇ σκοπουμένῃ ἑτέρας αὖ  τοιαύτης,   καὶ τοῦτ' ἔστιν ἀπέραντον; (ἢ
[341]   κυβερνήτης ναυτῶν ἄρχων ἐστὶν  ναύτης;   ναυτῶν ἄρχων. (οὐδὲν οἶμαι τοῦτο
[341]   τῇ νηί, οὐδ' ἐστὶν κλητέος  ναύτης·   οὐ γὰρ κατὰ τὸ πλεῖν
[342]   ναυτῶν εἶναι ἄρχων ἀλλ' οὐ  ναύτης;   (ὡμολόγηται. οὐκ ἄρα γε
[328]   τοῦ Πολεμάρχου Κέφαλος. καὶ μάλα  πρεσβύτης   μοι ἔδοξεν εἶναι· διὰ χρόνου
[341]   χρηματιστής ἐστιν τῶν καμνόντων  θεραπευτής;   καὶ λέγε τὸν τῷ ὄντι
[341]   ἰατρὸν ὄντα. τῶν καμνόντων, ἔφη,  θεραπευτής.   τί δὲ κυβερνήτης; ὀρθῶς
[338]   γάρ που τό γε τοιόνδε  φῄς·   εἰ Πουλυδάμας ἡμῶν κρείττων
[344]   βέλτιον βιωσόμεθα ἀγνοοῦντες σὺ  φῂς   εἰδέναι. ἀλλ' ὠγαθέ, προθυμοῦ καὶ
[338]   (εἰκὸς λέγειν· σὺ γὰρ δὴ  φῂς   εἰδέναι καὶ ἔχειν εἰπεῖν. μὴ
[339]   πείθεσθαι μέντοι τοῖς ἄρχουσιν δίκαιον  φῂς   εἶναι; ἔγωγε. (πότερον δὲ ἀναμάρτητοί
[348]   ἀδικίαν τελέας οὔσης δικαιοσύνης λυσιτελεστέραν  φῂς   εἶναι; (πάνυ μὲν οὖν καὶ
[336]   αὐτὸς ἀπόκριναι καὶ εἰπὲ τί  φῂς   εἶναι τὸ δίκαιον. καὶ ὅπως
[339]   σὺ δὲ προστιθεῖς καὶ αὐτὸ  φῂς   εἶναι τὸ τοῦ κρείττονος, ἐγὼ
[338]   οὔπω οἶδα. τὸ τοῦ κρείττονος  φῂς   συμφέρον δίκαιον εἶναι. καὶ τοῦτο,
[339]   προστάττωσιν, τοῖς δὲ δίκαιον εἶναι  φῇς   ταῦτα ποιεῖν ἐκεῖνοι προσέταξαν
[331]   τοῦ λόγου κληρονόμος, τί  φῂς   τὸν Σιμωνίδην λέγοντα ὀρθῶς λέγειν
[332]   ἀποδιδούς οὐχ οὕτω λέγειν  φῂς   τὸν Σιμωνίδην; πάνυ μὲν οὖν.
[338]   Θρασύμαχε, ὅτι δὲ οὔ με  φῂς   χάριν ἐκτίνειν, ψεύδῃ· ἐκτίνω γὰρ
[335]   ἔφη, ἕτοιμός εἰμι κοινωνεῖν τῆς  μάχης.   ~(ἀλλ' οἶσθα, ἦν δ' ἐγώ,
[341]   ἀρχομένῳ ποιητέον. ὥστε ὅπερ ἐξ  ἀρχῆς   ἔλεγον δίκαιον λέγω, τὸ τοῦ
[344]   ἱκανῶς γιγνομένη, καὶ ὅπερ ἐξ  ἀρχῆς   ἔλεγον, τὸ μὲν τοῦ κρείττονος
[347]   οὔτε γὰρ φανερῶς πραττόμενοι τῆς  ἀρχῆς   ἕνεκα μισθὸν μισθωτοὶ βούλονται κεκλῆσθαι,
[347]   οὔτε λάθρᾳ αὐτοὶ ἐκ τῆς  ἀρχῆς   λαμβάνοντες κλέπται. οὐδ' αὖ τιμῆς
[339]   εἶναι δίκαιον, τὸ τῆς καθεστηκυίας  ἀρχῆς   συμφέρον· αὕτη δέ που κρατεῖ,
[348]   Θρασύμαχε, ἀπόκριναι ἡμῖν ἐξ  ἀρχῆς.   τὴν τελέαν ἀδικίαν τελέας οὔσης
[353]   ἀνάγκη. οὐκοῦν ἀρετήν γε συνεχωρήσαμεν  ψυχῆς   εἶναι δικαιοσύνην, κακίαν δὲ ἀδικίαν;
[353]   οὐκοῦν καὶ ἀρετήν φαμέν τινα  ψυχῆς   εἶναι; φαμέν. (ἆρ' οὖν ποτε,
[353]   δή, μετὰ ταῦτα τόδε σκέψαι.  ψυχῆς   ἔστιν τι ἔργον ἄλλῳ
[353]   δ' αὖ τὸ ζῆν; οὐ  ψυχῆς   φήσομεν ἔργον εἶναι; μάλιστά γ'
[353]   τῶν ὄντων οὐδ' ἂν ἑνὶ  πράξαις,   οἷον τὸ τοιόνδε· τὸ ἐπιμελεῖσθαι
[327]   κελεῦσαι. καί μου ὄπισθεν  παῖς   λαβόμενος τοῦ ἱματίου, κελεύει ὑμᾶς,
[339]   βέλτιστε, λέγω ~ἐν  ἁπάσαις   (ταῖς πόλεσιν ταὐτὸν εἶναι δίκαιον,
[338]   καὶ ταύτῃ ὑπολαμβάνεις ἂν  κακουργήσαις   μάλιστα τὸν λόγον. οὐδαμῶς,
[350]   ταῖς γραυσὶν ταῖς τοὺς μύθους  λεγούσαις,   εἶεν” ἐρῶ καὶ κατανεύσομαι καὶ
[352]   ὀφθαλμοῖς; οὐ δῆτα. τί δέ;  ἀκούσαις   ἄλλῳ ὠσίν; οὐδαμῶς. οὐκοῦν
[350]   ἐρώτα· ἐγὼ δέ σοι, ὥσπερ  ταῖς   γραυσὶν ταῖς τοὺς μύθους λεγούσαις,
[343]   καὶ δὴ καὶ τοὺς ἐν  ταῖς   πόλεσιν ἄρχοντας, οἳ ὡς ἀληθῶς
[339]   ἀναμάρτητοί εἰσιν οἱ ἄρχοντες ἐν  ταῖς   πόλεσιν ἑκάσταις οἷοί τι
[339]   βέλτιστε, λέγω ~ἐν ἁπάσαις  (ταῖς   πόλεσιν ταὐτὸν εἶναι δίκαιον, τὸ
[345]   σὺ δὲ τοὺς ἄρχοντας ἐν  ταῖς   πόλεσιν, τοὺς ὡς ἀληθῶς ἄρχοντας,
[350]   δέ σοι, ὥσπερ ταῖς γραυσὶν  ταῖς   τοὺς μύθους λεγούσαις, εἶεν” ἐρῶ
[339]   οἱ ἄρχοντες ἐν ταῖς πόλεσιν  ἑκάσταις   οἷοί τι καὶ ἁμαρτεῖν;
[328]   χαίρω γε διαλεγόμενος (τοῖς σφόδρα  πρεσβύταις·   δοκεῖ γάρ μοι χρῆναι παρ'
[350]   ῥᾳδίως λέγω, ἀλλ' ἑλκόμενος καὶ  μόγις,   μετὰ ἱδρῶτος θαυμαστοῦ ὅσου, ἅτε
[346]   μισθωτικῇ τέχνῃ γίγνεσθαι αὐτοῖς. συνέφη  μόγις.   (οὐκ ἄρα ἀπὸ τῆς αὑτοῦ
[342]   τέχναι. συνεχώρησεν ἐνταῦθα καὶ μάλα  μόγις.   οὐκ ἄρα ἐπιστήμη γε οὐδεμία
[342]   ναύτῃ τε καὶ ἀρχομένῳ. συνέφησε  μόγις.   οὐκοῦν, ἦν δ' ἐγώ,
[337]   ἐρεῖς ὅτι ἔστιν τὰ δώδεκα  δὶς   ἓξ μηδ' ὅτι τρὶς τέτταρα
[333]   κιθαριστικὸς τοῦ δικαίου εἰς κρουμάτων;  εἰς   ἀργυρίου, ἔμοιγε δοκεῖ. πλήν γ'
[347]   ἀλλὰ τοῦτο μὲν δὴ καὶ  εἰς   αὖθις σκεψόμεθα· πολὺ δέ μοι
[342]   τινος τέχνης τῆς τὸ συμφέρον  εἰς   αὐτὰ ταῦτα σκεψομένης τε καὶ
[333]   ὥσπερ κιθαριστικὸς τοῦ δικαίου  εἰς   κρουμάτων; εἰς ἀργυρίου, ἔμοιγε δοκεῖ.
[327]   ~Πολιτεία Α. (Σωκράτης κατέβην χθὲς  εἰς   Πειραιᾶ μετὰ Γλαύκωνος τοῦ Ἀρίστωνος
[333]   δίκαιος ἀγαθὸς καὶ χρήσιμος κοινωνὸς  εἰς   πεττῶν θέσιν, πεττευτικός;
[333]   πεττευτικός; πεττευτικός. ἀλλ'  εἰς   πλίνθων καὶ λίθων θέσιν
[329]   φαίνεται. πολλάκις γὰρ συνερχόμεθά τινες  εἰς   ταὐτὸν παραπλησίαν ἡλικίαν ἔχοντες, διασῴζοντες
[335]   ἑταῖρε, μὴ οὕτω φῶμεν, βλαπτομένους  εἰς   τὴν ἀνθρωπείαν ἀρετὴν χείρους γίγνεσθαι;
[350]   οὐ ταὐτὰ τῷ ὁμοίῳ ἑαυτῷ  εἰς   τὴν αὐτὴν πρᾶξιν. ἀλλ' ἴσως,
[335]   εἰς τὴν τῶν ἵππων;  εἰς   τὴν τῶν ἵππων. ἆρ' οὖν
[335]   τὴν τῶν κυνῶν ἀλλ' οὐκ  εἰς   τὴν τῶν ἵππων ἀρετήν; ἀνάγκη.
[335]   τὴν τῶν κυνῶν ἀρετήν,  εἰς   τὴν τῶν ἵππων; εἰς τὴν
[335]   καὶ κύνες βλαπτόμενοι χείρους γίγνονται  εἰς   τὴν τῶν κυνῶν ἀλλ' οὐκ
[335]   χείρους γίγνονται; χείρους. ἆρα  εἰς   τὴν τῶν κυνῶν ἀρετήν,
[345]   τί σοι ἔτι ποιήσω;  εἰς   τὴν ψυχὴν φέρων ἐνθῶ τὸν
[333]   κοινωνὸς τοῦ οἰκοδομικοῦ; οὐδαμῶς. ἀλλ'  εἰς   τίνα δὴ κοινωνίαν δίκαιος
[336]   Πολέμαρχος δείσαντες διεπτοήθημεν· δ'  εἰς   τὸ μέσον φθεγξάμενος, τίς, ἔφη,
[353]   (τίθεμεν οὖν καὶ τἆλλα πάντα  εἰς   τὸν αὐτὸν λόγον; ἔμοιγε δοκεῖ.
[328]   οὐ δὲ θαμίζεις ἡμῖν καταβαίνων  εἰς   τὸν Πειραιᾶ. χρῆν μέντοι. εἰ
[328]   χρὴ ποιεῖν. ἦιμεν οὖν οἴκαδε  εἰς   τοῦ Πολεμάρχου, καὶ Λυσίαν τε
[343]   ὅτι τοῦ δικαίου λόγος  εἰς   τοὐναντίον περιειστήκει, Θρασύμαχος ἀντὶ
[331]   οὐκ ἐλάχιστον ἔγωγε θείην ἂν  εἰς   τοῦτο ἀνδρὶ νοῦν ἔχοντι,
[331]   ἐκεῖσε ἀπιέναι δεδιότα, μέγα μέρος  εἰς   τοῦτο τῶν χρημάτων κτῆσις
[353]   ἄν; ἔφη· τυφλότητα γὰρ ἴσως  λέγεις   ἀντὶ τῆς ὄψεως. ἥτις, ἦν
[350]   ἀλλ' ἔμοιγε οὐδὲ νῦν  λέγεις   ἀρέσκει, καὶ ἔχω περὶ αὐτῶν
[339]   μὲν τοῦτο σκεπτέον εἰ ἀληθῆ  λέγεις,   δῆλον. ἐπειδὴ γὰρ συμφέρον γέ
[339]   ἦν δ' ἐγώ, ἔμαθον  λέγεις·   εἰ δὲ ἀληθὲς μή,
[336]   δύνασθαι πλουσίου ἀνδρός. ἀληθέστατα, ἔφη,  λέγεις.   εἶεν, ἦν δ' ἐγώ· ἐπειδὴ
[334]   δὲ τοὺς ἐχθρούς. (φίλους δὲ  λέγεις   εἶναι πότερον τοὺς δοκοῦντας ἑκάστῳ
[338]   ἐγώ· ἀλλὰ σαφέστερον εἰπὲ τί  λέγεις.   εἶτ' οὐκ οἶσθ' ἔφη, ὅτι
[339]   λέγεις σύ; ἔφη. σὺ  λέγεις,   ἔμοιγε δοκῶ· σκοπῶμεν δὲ βέλτιον.
[349]   Θρασύμαχε· μουσικὸν δέ τινα  λέγεις,   ἕτερον δὲ (ἄμουσον; ἔγωγε. πότερον
[347]   γιγνώσκω, τὴν δὲ ζημίαν ἥντινα  λέγεις   καὶ ὡς ἐν μισθοῦ μέρει
[333]   συμβόλαια, Σώκρατες. συμβόλαια δὲ  λέγεις   κοινωνήματα τι ἄλλο; κοινωνήματα
[337]   σοι εἶπεν· Θρασύμαχε, πῶς  λέγεις;   μὴ ἀποκρίνωμαι ὧν προεῖπες μηδέν;
[338]   μάθω γε πρῶτον, ἔφην, τί  λέγεις·   νῦν γὰρ οὔπω οἶδα. τὸ
[333]   σῶν εἶναι, Σώκρατες. οὐκοῦν  λέγεις   ὅταν μηδὲν δέῃ αὐτῷ χρῆσθαι
[329]   παραμύθιά φασιν εἶναι. ἀληθῆ, ἔφη,  λέγεις·   οὐ γὰρ ἀποδέχονται. καὶ λέγουσι
[338]   τοῦτο, Θρασύμαχε, τί ποτε  λέγεις;   οὐ γάρ που τό γε
[331]   ἐθέλων τἀληθῆ λέγειν. (ὀρθῶς, ἔφη,  λέγεις.   οὐκ ἄρα οὗτος ὅρος ἐστὶν
[353]   κακῶς. ἀληθές, ἔφη, τοῦτό γε  λέγεις.   οὐκοῦν καὶ ὦτα στερόμενα τῆς
[339]   μὴ ὀρθῶς ἀσύμφορα; πῶς  λέγεις;   οὕτως. δ' ἂν θῶνται
[328]   ἁμιλλώμενοι τοῖς ἵπποις; πῶς  λέγεις;   οὕτως, ἔφη Πολέμαρχος. καὶ
[330]   τὸν πλοῦτον. ἀληθῆ, ἔφη,  λέγεις.   (πάνυ μὲν οὖν, ἦν δ'
[339]   τοὐναντίον, τὸ μὴ συμφέρον. τί  λέγεις   σύ; ἔφη. σὺ λέγεις,
[337]   τι (τοῦ ἀληθοῦς; πῶς  λέγεις;   τί ἂν αὐτῷ εἶπες πρὸς
[339]   ποιεῖν τοὐναντίον σὺ  λέγεις;   τὸ γὰρ τοῦ κρείττονος ἀσύμφορον
[348]   τὸ τοιόνδε περὶ αὐτῶν πῶς  λέγεις;   τὸ μέν που ἀρετὴν αὐτοῖν
[341]   ἡμῖν τοιοῦτον ἐγγένηται, διόρισαι ποτέρως  λέγεις   τὸν ἄρχοντά τε καὶ τὸν
[331]   εἶναι. (παγκάλως, ἦν δ' ἐγώ,  λέγεις,   Κέφαλε. τοῦτο δ' αὐτό,
[347]   ἐὰν μὴ ἄρχῃ. πῶς τοῦτο  λέγεις,   Σώκρατες; ἔφη Γλαύκων·
[348]   κακίαν μέντοι αἰσχρὸν αὐτὸ  ὡμολόγεις   εἶναι ὥσπερ ἄλλοι τινές, εἴχομεν
[340]   τοῦτο λέγειν ὅτε τοὺς ἄρχοντας  ὡμολόγεις   οὐκ ἀναμαρτήτους εἶναι ἀλλά τι
[340]   δημιουργὸς σοφὸς ἄρχων  οὐδεὶς   ἁμαρτάνει τότε ὅταν ἄρχων ᾖ,
[351]   ἐπειδήπερ ἐστὶν ἀμαθία ἀδικία  οὐδεὶς   ἂν ἔτι τοῦτο ἀγνοήσειεν ἀλλ'
[337]   δῆλον οἶμαί σοι ἦν ὅτι  οὐδεὶς   ἀποκρινοῖτο τῷ οὕτως πυνθανομένῳ. ἀλλ'
[345]   ἄλλας ἀρχὰς οὐκ ἐννοεῖς ὅτι  οὐδεὶς   ἐθέλει ἄρχειν ἑκών, ἀλλὰ μισθὸν
[342]   ἐγώ, Θρασύμαχε, οὐδὲ ἄλλος  οὐδεὶς   ἐν οὐδεμιᾷ ἀρχῇ, καθ' ὅσον
[342]   ἦν δ' ἐγώ, οὐδὲ ἰατρὸς  οὐδείς,   καθ' ὅσον ἰατρός, τὸ τῷ
[340]   λόγον, ἐπειδὴ καὶ σὺ ἀκριβολογῇ,  οὐδεὶς   τῶν δημιουργῶν ἁμαρτάνει. ἐπιλειπούσης γὰρ
[327]   ὡς ἀπιόντες. οὐ γὰρ κακῶς  δοξάζεις,   ἦν δ' ἐγώ. ὁρᾷς οὖν
[328]   εἶπεν· Σώκρατες, οὐ δὲ  θαμίζεις   ἡμῖν καταβαίνων εἰς τὸν Πειραιᾶ.
[330]   στρέφουσιν αὐτοῦ τὴν ψυχὴν μὴ  ἀληθεῖς   ὦσιν· καὶ αὐτός ἤτοι ὑπὸ
[348]   εἰ ἐν ἀρετῆς καὶ σοφίας  τιθεῖς   μέρει τὴν ἀδικίαν, τὴν δὲ
[339]   ὁμολογῶ τὸ δίκαιον, σὺ δὲ  προστιθεῖς   καὶ αὐτὸ φῂς εἶναι τὸ
[329]   τῷ τοιούτῳ συμβαίνει. καὶ ἐγὼ  ἀγασθεὶς   αὐτοῦ εἰπόντος ταῦτα, βουλόμενος ἔτι
[347]   βελτίστων ἄρα μισθόν, ἔφην, οὐ  συνιεῖς,   δι' ὃν (ἄρχουσιν οἱ ἐπιεικέστατοι,
[347]   φαίνονται ἄρχειν, ὅταν ἄρχωσιν, οἱ  ἐπιεικεῖς,