HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, La République, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)


ε  =  87 formes différentes pour 660 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Pages
[327]   ἐκέλευσε δραμόντα τὸν παῖδα περιμεῖναί     κελεῦσαι. καί μου ὄπισθεν
[340]   οὖν δή σοι καὶ ἐμὲ  ὑπόλαβε   νυνδὴ ἀποκρίνεσθαι· τὸ δὲ ἀκριβέστατον
[334]   βλάπτειν; φαίνεται. ἀλλὰ μὴν οἵ  γε   ἀγαθοὶ δίκαιοί τε καὶ οἷοι
[351]   γάρ που, Θρασύμαχε,  γε   ἀδικία καὶ μίση καὶ μάχας
[342]   ἀλλὰ μήν, Θρασύμαχε, ἄρχουσί  γε   αἱ τέχναι καὶ κρατοῦσιν ἐκείνου
[334]   οἱ δὲ κακοὶ φίλοι; πάνυ  γε.   ἀλλ' ὅμως δίκαιον τότε τούτοις
[345]   ἦν δ' ἐγώ, μὴ σύ  γε·   ἀλλὰ πρῶτον μέν, ἂν
[331]   ἄλλας χρείας πολλάς· ἀλλὰ ἕν  γε   ἀνθ' ἑνὸς οὐκ ἐλάχιστον ἔγωγε
[349]   ἔχειν ἀξιοῖ; οὐκοῦν καὶ ἀδίκου  γε   ἀνθρώπου τε καὶ πράξεως
[333]   ἄλλῃ, οὗτος καὶ φυλάξασθαι; πάνυ  γε.   ἆρ' οὖν καὶ νόσον ὅστις
[343]   καὶ οὐκ ἀπομύττει δεόμενον, ὅς  γε   αὐτῇ οὐδὲ πρόβατα οὐδὲ ποιμένα
[345]   τὸ βέλτιστον ἐκποριεῖ ἐπεὶ τά  γε   αὑτῆς ὥστ' εἶναι βελτίστη ἱκανῶς
[344]   τὸν λόγον· οὐ μὴν εἴασάν  γε   αὐτὸν οἱ παρόντες, ἀλλ' ἠνάγκασαν
[329]   τὰ αὐτὰ ταῦτα ἐπεπόνθη, ἕνεκά  γε   γήρως, καὶ οἱ ἄλλοι πάντες
[328]   δ' ἐγώ, Κέφαλε, χαίρω  γε   διαλεγόμενος (τοῖς σφόδρα πρεσβύταις· δοκεῖ
[335]   τοῦ ἐναντίου. φαίνεται. δέ  γε   δίκαιος ἀγαθός; πάνυ γε. οὐκ
[350]   ἔλεγες; ἔγωγε, ἔφη. (ὁ δέ  γε   δίκαιος τοῦ μὲν ὁμοίου οὐ
[340]   Σώκρατες, Πολέμαρχος, σαφέστατά  γε.   ἐὰν σύ γ' ἔφη, αὐτῷ
[354]   ἔστω, ἔφη. ἀλλὰ μὴν ἄθλιόν  γε   εἶναι οὐ λυσιτελεῖ, εὐδαίμονα δέ.
[354]   χαλεπαίνων ἐπαύσω. οὐ μέντοι καλῶς  γε   (εἱστίαμαι, δι' ἐμαυτὸν ἀλλ' οὐ
[354]   σὸν λόγον. ~(ἀλλὰ μὴν  γε   εὖ ζῶν μακάριός τε καὶ
[340]   οὕτω σε φῶμεν λέγειν; ἥκιστά  γε,   ἔφη· ἀλλὰ κρείττω με οἴει
[335]   καὶ ὁντινοῦν ἀνθρώπων; καὶ πάνυ  γε,   ἔφη· τούς γε πονηρούς τε
[349]   ἄριστα, ἔφη, εἴρηκας. ἔστιν δέ  γε,   ἔφην, φρόνιμός τε καὶ ἀγαθὸς
[328]   διανοεῖσθε. ~(καὶ Ἀδείμαντος, ἆρά  γε,   δ' ὅς, οὐδ' ἴστε
[331]   τῶν γε σῶν κληρονόμος; πάνυ  γε,   δ' ὃς γελάσας, καὶ
[351]   γὰρ οὔκ; ἔφη. καὶ τοῦτό  γε   ἀρίστη μάλιστα ποιήσει καὶ
[354]   ἐν τοῖς Βενδιδίοις. ὑπὸ σοῦ  γε,   ἦν δ' ἐγώ, Θρασύμαχε,
[339]   αὐτόθι τὸ τοῦ κρείττονος. (σμικρά  γε   ἴσως, ἔφη, προσθήκη. οὔπω δῆλον
[349]   ἡμεῖς τῷ δικαίῳ προσετίθεμεν, ἐπειδή  γε   καὶ ἐν ἀρετῇ αὐτὸ καὶ
[352]   τῷ δικαίῳ; οὐχ οὕτως; πάνυ  γε.   καὶ ἐν ἑνὶ δὴ οἶμαι
[352]   αὐτοὺς ἐποίει μήτοι καὶ ἀλλήλους  γε   καὶ ἐφ' οὓς ᾖσαν ἅμα
[348]   γ' ἔφη, ἥδιστε, ἐπειδή  γε   καὶ λέγω ἀδικίαν μὲν λυσιτελεῖν,
[333]   γεωργία· οὔ; ναί. πρός  γε   καρποῦ κτῆσιν; ναί. καὶ μὴν
[337]   δὴ ὅμοιον τοῦτο ἐκείνῳ. οὐδέν  γε   κωλύει, ἦν δ' ἐγώ· εἰ
[353]   δὲ κακῶς. ἀληθές, ἔφη, τοῦτό  γε   λέγεις. οὐκοῦν καὶ ὦτα στερόμενα
[332]   ἔμοιγε δοκεῖ. εἶεν· μὴ κάμνουσί  γε   μήν, φίλε Πολέμαρχε, ἰατρὸς
[352]   μὲν οὖν καὶ νῦν, ὥς  γέ   μοι δοκεῖ, ἐξ ὧν εἰρήκαμεν·
[329]   Δία ἐρῶ, Σώκρατες, οἷόν  γέ   μοι φαίνεται. πολλάκις γὰρ συνερχόμεθά
[334]   ἔμοιγε δοκεῖ. ~(ἀλλὰ μὴν στρατοπέδου  γε   αὐτὸς φύλαξ ἀγαθός, ὅσπερ
[343]   εἰ μηδεμία ἄλλη ζημία, τά  γε   οἰκεῖα δι' ἀμέλειαν μοχθηροτέρως ἔχειν,
[337]   γὰρ ἡμεῖς Σωκράτει εἰσοίσομεν. (πάνυ  γε   οἶμαι, δ' ὅς· ἵνα
[332]   γε ὀφείλεται αὐτοῖς, ὀφείλεται δέ  γε   οἶμαι παρά γε τοῦ ἐχθροῦ
[350]   κινδυνεύει. ἀλλὰ μὴν ὡμολογοῦμεν,  γε   ὅμοιος ἑκάτερος εἴη, τοιοῦτον καὶ
[329]   λέγουσι μέν τι, οὐ μέντοι  γε   ὅσον οἴονται· ~ἀλλὰ τὸ τοῦ
[333]   αὐτῷ χρῆσθαι ἀλλὰ κεῖσθαι; πάνυ  γε.   ὅταν ἄρα ἄχρηστον ἀργύριον,
[334]   καὶ τὰς ἄλλας πράξεις; πάνυ  γε.   ὅτου τις ἄρα δεινὸς φύλαξ,
[341]   τούτων ἔστιν τι συμφέρον; πάνυ  γε.   οὐ καὶ τέχνη, ἦν
[345]   τῷ διαμάχεσθαι, ὅμως ἐμέ  γε   οὐ πείθει ὡς ἔστι τῆς
[331]   μέντοι, ἦν δ' ἐγώ, Σιμωνίδῃ  γε   οὐ ῥᾴδιον ἀπιστεῖν σοφὸς γὰρ
[332]   γάρ; ναί. ἀποδοτέον δέ  γε   οὐδ' ὁπωστιοῦν τότε ὁπότε τις
[335]   ὑγραίνειν ἀλλὰ τοῦ ἐναντίου. πάνυ  γε.   οὐδὲ δὴ τοῦ ἀγαθοῦ βλάπτειν
[342]   μάλα μόγις. οὐκ ἄρα ἐπιστήμη  γε   οὐδεμία τὸ τοῦ κρείττονος συμφέρον
[344]   ἦν δ' ἐγώ ἤτοι ἡμῶν  γε   οὐδὲν κήδεσθαι, οὐδέ τι φροντίζειν
[335]   δέ γε δίκαιος ἀγαθός; πάνυ  γε.   οὐκ ἄρα τοῦ δικαίου βλάπτειν
[346]   καὶ αἱ ἄλλαι οὕτω; πάνυ  γε.   (οὐκοῦν καὶ μισθωτικὴ μισθόν; αὕτη
[350]   ἀλλ' ἴσως, ἔφη, ἀνάγκη τοῦτό  γε   οὕτως ἔχειν. τί δὲ
[332]   παντάπασι μὲν οὖν, ἔφη,  γε   ὀφείλεται αὐτοῖς, ὀφείλεται δέ γε
[332]   μὴ σωφρόνως ἀπαιτοῦντι (ἀποδιδόναι. ~καίτοι  γε   ὀφειλόμενόν πού ἐστιν τοῦτο
[352]   ἀδικίᾳ ἡμιμόχθηροι ὄντες, ἐπεὶ οἵ  γε   παμπόνηροι καὶ τελέως ἄδικοι τελέως
[328]   ἔφη Πολέμαρχος. καὶ πρός  γε   παννυχίδα ποιήσουσιν, ἣν ἄξιον θεάσασθαι·
[349]   πῶς γὰρ οὔκ; ἔφη, ὅς  γε   πάντων πλέον ἔχειν ἀξιοῖ; οὐκοῦν
[333]   γάρ; φαίνεται. καὶ μὴν ὅταν  γε   πλοῖον, ναυπηγὸς
[335]   καὶ πάνυ γε, ἔφη· τούς  γε   πονηρούς τε καὶ ἐχθροὺς δεῖ
[329]   καὶ τούτων πέρι καὶ τῶν  γε   πρὸς τοὺς οἰκείους μία τις
[338]   ἀλλ' οὐκ ἐθελήσεις. ἐὰν μάθω  γε   πρῶτον, ἔφην, τί λέγεις· νῦν
[341]   οὖν οἶδα, ἔφη. καὶ οὐδέν  γέ   σοι πλέον ἔσται· (οὔτε γὰρ
[351]   μὴ ἀδικοῖεν; οὐ μᾶλλον; πάνυ  γε.   στάσεις γάρ που, Θρασύμαχε,
[351]   σοὶ γάρ, ἔφη, χαρίζομαι. εὖ  γε   σὺ ποιῶν· ἀλλὰ δὴ καὶ
[351]   σοι μὴ διαφέρωμαι. ἀλλ' εὖ  γε   σὺ ποιῶν, ἄριστε. τόδε
[336]   ὅτι μάλιστα φανῆναι αὐτό. οἴου  γε   σύ, φίλε. ἀλλ' οἶμαι
[353]   εὖ πράττειν. ἀνάγκη. οὐκοῦν ἀρετήν  γε   συνεχωρήσαμεν ψυχῆς εἶναι δικαιοσύνην, κακίαν
[331]   ἔφη, ἐγώ, Πολέμαρχος, τῶν  γε   σῶν κληρονόμος; πάνυ γε,
[348]   καὶ ἀγαθοὶ οἱ ἄδικοι; οἵ  γε   τελέως, ἔφη, οἷοί τε ἀδικεῖν,
[350]   μηδαμῶς, ἦν δ' ἐγώ, παρά  γε   τὴν σαυτοῦ δόξαν. ὥστε σοί,
[351]   κοινῇ μετ' (ἀλλήλων πράττειν; πάνυ  γε.   τί δὲ ἂν ἐν δυοῖν
[333]   ἂν οἶμαι φαίης κτῆσιν; πάνυ  γε.   τί δὲ δή; τὴν δικαιοσύνην
[352]   τούτων φαμὲν ἔργα εἶναι; πάνυ  γε.   ~(τί δέ; μαχαίρᾳ ἂν ἀμπέλου
[339]   λέγεις, δῆλον. ἐπειδὴ γὰρ συμφέρον  γέ   τι εἶναι καὶ ἐγὼ ὁμολογῶ
[333]   ἂν οὖν, φίλε, πάνυ  γέ   τι σπουδαῖον εἴη δικαιοσύνη,
[331]   Σώκρατες, ὑπολαβὼν Πολέμαρχος, εἴπερ  γέ   τι χρὴ Σιμωνίδῃ πείθεσθαι. καὶ
[353]   τὸ αὑτῶν ἔργον ἀπεργάσεται; πάνυ  γε.   (τίθεμεν οὖν καὶ τἆλλα πάντα
[338]   ἑκάστῃ πόλει, τὸ ἄρχον; πάνυ  γε.   (τίθεται δέ γε τοὺς νόμους
[330]   ἐλάττω καταλίπω τούτοισιν, ἀλλὰ βραχεῖ  γέ   τινι πλείω παρέλαβον. οὗ
[346]   ὠφελοῦνται. ἔοικεν, ἔφη. φαμὲν δέ  γε   τὸ μισθὸν ἀρνυμένους ὠφελεῖσθαι τοὺς
[338]   λέγεις; οὐ γάρ που τό  γε   τοιόνδε φῄς· εἰ Πουλυδάμας ἡμῶν
[342]   ναύτης; (ὡμολόγηται. οὐκ ἄρα  γε   τοιοῦτος κυβερνήτης τε καὶ ἄρχων
[329]   οὐχ ἧττον. παντάπασι γὰρ τῶν  γε   τοιούτων ἐν τῷ γήρᾳ πολλὴ
[332]   ὀφείλεται δέ γε οἶμαι παρά  γε   τοῦ ἐχθροῦ τῷ ἐχθρῷ ὅπερ
[338]   ἄρχον; πάνυ γε. (τίθεται δέ  γε   τοὺς νόμους ἑκάστη ἀρχὴ
[328]   ἵππων; ἦν δ' ἐγώ· καινόν  γε   τοῦτο. λαμπάδια ἔχοντες διαδώσουσιν ἀλλήλοις
[349]   μέντοι, ἦν δ' ἐγώ, ἀποκνητέον  γε   τῷ λόγῳ ἐπεξελθεῖν σκοπούμενον, ἕως
[333]   μὴν καὶ σκυτοτομική; ναί. πρός  γε   ὑποδημάτων ἂν οἶμαι φαίης κτῆσιν;
[346]   μισθαρνῇ; (οὐκ ἔφη. οὐκοῦν τήν  γε   ὠφελίαν ἑκάστης τῆς τέχνης ἰδίαν
[351]   ἄριστε. τόδε δέ μοι  λέγε·   ἆρα εἰ τοῦτο ἔργον ἀδικίας,
[331]   ἅμα ᾔει πρὸς τὰ ἱερά.  (λέγε   δή, εἶπον ἐγώ, σὺ
[352]   ἦν δ' ἐγώ. καί μοι  λέγε·   δοκεῖ τί σοι εἶναι ἵππου
[351]   καὶ τόδε μοι χάρισαι καὶ  λέγε·   δοκεῖς ἂν πόλιν
[336]   ἀλλὰ σαφῶς μοι καὶ ἀκριβῶς  λέγε   ὅτι ἂν λέγῃς· ὡς ἐγὼ
[337]   ἀλλ' ἕνεκα ἀργυρίου, Θρασύμαχε,  λέγε·   πάντες γὰρ ἡμεῖς Σωκράτει εἰσοίσομεν.
[341]   τῶν καμνόντων θεραπευτής; καὶ  λέγε   τὸν τῷ ὄντι ἰατρὸν ὄντα.
[339]   σὺ ἀπεκρίνω δίκαιον εἶναι καίτοι  ἔμοιγε   ἀπηγόρευες ὅπως μὴ τοῦτο ἀποκρινοίμην
[352]   τί σοι εἶναι ἵππου ἔργον;  (ἔμοιγε.   ἆρ' οὖν τοῦτο ἂν θείης
[333]   καὶ λαθεῖν οὗτος δεινότατος ἐμποιήσας;  ἔμοιγε   δοκεῖ. ~(ἀλλὰ μὴν στρατοπέδου γε
[332]   προσπολεμεῖν καὶ ἐν τῷ συμμαχεῖν,  ἔμοιγε   δοκεῖ. εἶεν· μὴ κάμνουσί γε
[334]   ἔγωγε ὅτι ἔλεγον· τοῦτο μέντοι  ἔμοιγε   δοκεῖ ἔτι, ὠφελεῖν μὲν τοὺς
[353]   πάντα εἰς τὸν αὐτὸν λόγον;  ἔμοιγε   δοκεῖ. ἴθι δή, μετὰ ταῦτα
[333]   δικαίου εἰς κρουμάτων; εἰς ἀργυρίου,  ἔμοιγε   δοκεῖ. πλήν γ' ἴσως,
[339]   σύ; ἔφη. σὺ λέγεις,  ἔμοιγε   δοκῶ· σκοπῶμεν δὲ βέλτιον. οὐχ
[331]   δίκαιόν ἐστι· τοῦτο λέγων δοκεῖ  ἔμοιγε   καλῶς λέγειν. ἀλλὰ μέντοι, ἦν
[328]   ἰέναι. ὡς εὖ ἴσθι ὅτι  ἔμοιγε   ὅσον αἱ ἄλλαι αἱ κατὰ
[350]   Θρασύμαχε; μέμνημαι, ἔφη· ἀλλ'  ἔμοιγε   οὐδὲ νῦν λέγεις ἀρέσκει,
[349]   ἀξιοῦν πλέον ἔχειν; οὐκ  ἔμοιγε.   τί δέ; ἀμούσου; ἀνάγκη, ἔφη.
[340]   καλεῖν τὸν ἐξαμαρτάνοντα ὅταν ἐξαμαρτάνῃ;  ἔγωγε,   εἶπον, ᾤμην σε τοῦτο λέγειν
[351]   τι οὕτως ἁπλῶς, Θρασύμαχε,  ἔγωγε   ἐπιθυμῶ, ἀλλὰ τῇδέ πῃ σκέψασθαι·
[347]   ὄνειδος λέγεταί τε καὶ ἔστιν;  ἔγωγε,   ἔφη. διὰ ταῦτα τοίνυν, ἦν
[350]   πλεονεκτεῖ; οὐχ οὕτως ἔλεγες;  ἔγωγε,   ἔφη. (ὁ δέ γε δίκαιος
[339]   ποιεῖν; ταῦτ' οὐχ ὡμολόγηται; οἶμαι  ἔγωγε,   ἔφη. (οἴου τοίνυν, ἦν δ'
[329]   ἐνταῦθα ἦλθον ἡλικίας. νῦν δ'  ἔγωγε   ἤδη ἐντετύχηκα οὐχ οὕτως ἔχουσιν
[331]   γε ἀνθ' ἑνὸς οὐκ ἐλάχιστον  ἔγωγε   θείην ἂν εἰς τοῦτο ἀνδρὶ
[344]   τῶν εἰρημένων λόγον. καὶ δὴ  ἔγωγε   καὶ αὐτὸς πάνυ ἐδεόμην τε
[347]   σοι λέγεσθαι; τὸν τοῦ δικαίου  ἔγωγε   λυσιτελέστερον βίον εἶναι. ~(ἤκουσας, ἦν
[345]   ποιμενικὴ εἶναι οὕτω δὲ ᾤμην  ἔγωγε   νυνδὴ ἀναγκαῖον εἶναι ἡμῖν ὁμολογεῖν
[334]   Δί' ἔφη, ἀλλ' οὐκέτι οἶδα  ἔγωγε   ὅτι ἔλεγον· τοῦτο μέντοι ἔμοιγε
[347]   πράγματα ἔχειν. τοῦτο μὲν οὖν  ἔγωγε   οὐδαμῇ συγχωρῶ (Θρασυμάχῳ, ὡς τὸ
[346]   τότε, ὅταν προῖκα ἐργάζηται; οἶμαι  ἔγωγε.   οὐκοῦν, Θρασύμαχε, τοῦτο ἤδη
[339]   τοῖς ἄρχουσιν δίκαιον φῂς εἶναι;  ἔγωγε.   (πότερον δὲ ἀναμάρτητοί εἰσιν οἱ
[349]   τινα λέγεις, ἕτερον δὲ (ἄμουσον;  ἔγωγε.   πότερον φρόνιμον καὶ πότερον ἄφρονα;
[352]   λόγου, ἔφη, θαρρῶν· οὐ γὰρ  ἔγωγέ   σοι ἐναντιώσομαι, ἵνα μὴ τοῖσδε
[331]   ὡς σφόδρα. πρὸς δὴ τοῦτ'  ἔγωγε   τίθημι τὴν τῶν χρημάτων κτῆσιν
[339]   δέ τινας οὐκ ὀρθῶς; οἶμαι  ἔγωγε.   τὸ δὲ ὀρθῶς ἆρα τὸ
[346]   τοῦ κρείττονος. διὰ δὴ ταῦτα  ἔγωγε,   φίλε Θρασύμαχε, καὶ ἄρτι
[342]   ἐκείνῳ οὗ τέχνη ἐστίν, αὐτὴ  δὲ   ἀβλαβὴς καὶ ἀκέραιός ἐστιν ὀρθὴ
[353]   κακῶς ἄρχειν καὶ ἐπιμελεῖσθαι, τῇ  δὲ   ἀγαθῇ πάντα ταῦτα εὖ πράττειν.
[334]   τοὺς μὲν πονηροὺς (ὠφελεῖν, τοὺς  δὲ   ἀγαθοὺς βλάπτειν; φαίνεται. ἀλλὰ μὴν
[330]   ἐποίησε τῆς νῦν οὔσης· ἐγὼ  δὲ   ἀγαπῶ ἐὰν μὴ ἐλάττω καταλίπω
[331]   Πολέμαρχε, ἴσως γιγνώσκεις, ἐγὼ  δὲ   ἀγνοῶ· δῆλον γὰρ ὅτι οὐ
[339]   εἶναι τὸ τοῦ κρείττονος, ἐγὼ  δὲ   ἀγνοῶ, σκεπτέον δή. σκόπει, ἔφη.
[345]   ὠγαθέ, ἔστω μὲν ἄδικος, δυνάσθω  δὲ   ἀδικεῖν τῷ λανθάνειν
[344]   μὲν ἀδικήσαντα εὐδαιμονέστατον ποιεῖ, τοὺς  δὲ   ἀδικηθέντας καὶ ἀδικῆσαι οὐκ ἂν
[343]   τε καὶ ὑπηρετοῦντος βλάβη,  δὲ   ἀδικία τοὐναντίον, καὶ ἄρχει τῶν
[348]   τὴν μὲν δικαιοσύνην ἀρετήν, τὴν  δὲ   ἀδικίαν κακίαν; εἰκός γ' ἔφη,
[350]   ἀρετὴν εἶναι καὶ σοφίαν, τὴν  δὲ   ἀδικίαν κακίαν τε καὶ ἀμαθίαν,
[353]   συνεχωρήσαμεν ψυχῆς εἶναι δικαιοσύνην, κακίαν  δὲ   ἀδικίαν; συνεχωρήσαμεν γάρ. μὲν
[352]   πράττειν οἱ δίκαιοι φαίνονται, οἱ  δὲ   ἄδικοι οὐδὲ πράττειν μετ' ἀλλήλων
[350]   ἀγαθός τε καὶ σοφός,  δὲ   ἄδικος ἀμαθής τε καὶ κακός.
[349]   πλεονεκτεῖ, τοῦ δὲ ἀνομοίου,  δὲ   ἄδικος τοῦ τε ὁμοίου καὶ
[350]   τῷ σοφῷ καὶ ἀγαθῷ,  δὲ   ἄδικος τῷ κακῷ καὶ ἀμαθεῖ.
[349]   μηδὲ βούλεται δίκαιος, τοῦ  δὲ   ἀδίκου; ἀλλ' οὕτως, ἔφη, ἔχει.
[349]   οὐδὲ τῆς δικαίας, ἔφη. τοῦ  δὲ   ἀδίκου πότερον ἀξιοῖ ἂν πλεονεκτεῖν
[343]   ὑπηρετεῖν παρὰ τὸ δίκαιον· τῷ  δὲ   ἀδίκῳ πάντα τούτων τἀναντία ὑπάρχει.
[331]   ἔστιν ἐνίοτε μὲν δικαίως, ἐνίοτε  δὲ   ἀδίκως ποιεῖν; οἷον τοιόνδε λέγω·
[352]   ὀφθαλμοῖς; οὐ δῆτα. τί  δέ;   ἀκούσαις ἄλλῳ ὠσίν; οὐδαμῶς.
[340]   ἐμὲ ὑπόλαβε νυνδὴ ἀποκρίνεσθαι· τὸ  δὲ   ἀκριβέστατον ἐκεῖνο τυγχάνει ὄν, ~τὸν
[339]   ἐγώ, ἔμαθον λέγεις· εἰ  δὲ   ἀληθὲς μή, πειράσομαι μαθεῖν.
[349]   μὲν μουσικὸν δήπου φρόνιμον, τὸν  δὲ   ἄμουσον ἄφρονα. οὐκοῦν καὶ ἅπερ
[349]   μουσικὸν δέ τινα λέγεις, ἕτερον  δὲ   (ἄμουσον; ἔγωγε. πότερον φρόνιμον καὶ
[349]   πλέον ἔχειν; οὐκ ἔμοιγε. τί  δέ;   ἀμούσου; ἀνάγκη, ἔφη. ~(τί δὲ
[340]   συμφέρον (δίκαιον εἶναι ἔθετο. ταῦτα  δὲ   ἀμφότερα θέμενος ὡμολόγησεν αὖ ἐνίοτε
[351]   (ἀλλήλων πράττειν; πάνυ γε. τί  δὲ   ἂν ἐν δυοῖν ἐγγένηται; οὐ
[339]   δίκαιον φῂς εἶναι; ἔγωγε. (πότερον  δὲ   ἀναμάρτητοί εἰσιν οἱ ἄρχοντες ἐν
[350]   μὲν ἐπιστήμονος (πλεονεκτήσειεν ἄν, ὁμοίως  δὲ   ἀνεπιστήμονος; ἴσως. δὲ ἐπιστήμων
[350]   μὲν ὁμοίου οὐ πλεονεκτήσει, τοῦ  δὲ   ἀνομοίου; ναί. ἔοικεν ἄρα, ἦν
[349]   μὲν ὁμοίου οὐ πλεονεκτεῖ, τοῦ  δὲ   ἀνομοίου, δὲ ἄδικος τοῦ
[350]   ὁμοίου οὐκ ἐθελήσει πλεονεκτεῖν, τοῦ  δὲ   ἀνομοίου τε καὶ ἐναντίου. ἔοικεν,
[338]   καὶ αἱ ἄλλαι οὕτως· θέμεναι  δὲ   ἀπέφηναν τοῦτο δίκαιον τοῖς ἀρχομένοις
[338]   τυραννοῦνται, αἱ δὲ δημοκρατοῦνται, αἱ  δὲ   ἀριστοκρατοῦνται; πῶς γὰρ οὔ; οὐκοῦν
[349]   καὶ ἅπερ φρόνιμον, ἀγαθόν,  δὲ   ἄφρονα, κακόν; ναί. τί δὲ
[333]   ἐν μὲν χρήσει ἄχρηστος, ἐν  δὲ   ἀχρηστίᾳ χρήσιμος; κινδυνεύει. (οὐκ ἂν
[339]   σὺ λέγεις, ἔμοιγε δοκῶ· σκοπῶμεν  δὲ   βέλτιον. οὐχ ὡμολόγηται τοὺς ἄρχοντας
[352]   δικαίοις· γάρ; ναί. δίκαιοι  δέ   γ' εἰσίν, φίλε, καὶ
[351]   ἰσχυρότερον εἴη ἀδικία δικαιοσύνης· νῦν  δέ   γ' ἔφην, εἴπερ σοφία τε
[335]   ἀλλὰ τοῦ ἐναντίου. φαίνεται.  δέ   γε δίκαιος ἀγαθός; πάνυ γε.
[350]   οὕτως ἔλεγες; ἔγωγε, ἔφη. (ὁ  δέ   γε δίκαιος τοῦ μὲν ὁμοίου
[349]   ἀνομοίου; ἄριστα, ἔφη, εἴρηκας. ἔστιν  δέ   γε, ἔφην, φρόνιμός τε καὶ
[332]   γε ὀφείλεται αὐτοῖς, ὀφείλεται  δέ   γε οἶμαι παρά γε τοῦ
[332]   παρακατέθετο· γάρ; ναί. ἀποδοτέον  δέ   γε οὐδ' ὁπωστιοῦν τότε ὁπότε
[346]   ἐκείνου ὠφελοῦνται. ἔοικεν, ἔφη. φαμὲν  δέ   γε τὸ μισθὸν ἀρνυμένους ὠφελεῖσθαι
[338]   τὸ ἄρχον; πάνυ γε. (τίθεται  δέ   γε τοὺς νόμους ἑκάστη
[342]   οὔ; ὀρθῶς, ἔφη. ~(τί  δὲ   δή; αὐτὴ ἰατρική ἐστιν
[339]   ὅπως μὴ τοῦτο ἀποκρινοίμην πρόσεστιν  δὲ   δὴ αὐτόθι τὸ τοῦ κρείττονος.
[350]   μὲν ἡμῖν οὕτω κείσθω, ἔφαμεν  δὲ   δὴ καὶ ἰσχυρὸν εἶναι τὴν
[335]   φησίν τις δίκαιον εἶναι, τοῦτο  δὲ   δὴ νοεῖ αὐτῷ τοῖς μὲν
[349]   ἀλλ' οὕτως, ἔφη, ἔχει. τί  δὲ   δὴ ἄδικος; ἆρα ἀξιοῖ
[333]   φαίης κτῆσιν; πάνυ γε. τί  δὲ   δή; τὴν δικαιοσύνην πρὸς τίνος
[351]   τοῖς δικαίοις; ἔσονται, ἔφη. ἐὰν  δὲ   δή, θαυμάσιε, ἐν ἑνὶ
[348]   κατὰ τὰ νομιζόμενα λέγοντες· νῦν  δὲ   δῆλος εἶ ὅτι φήσεις αὐτὸ
[338]   πόλεων αἱ μὲν τυραννοῦνται, αἱ  δὲ   δημοκρατοῦνται, αἱ δὲ ἀριστοκρατοῦνται; πῶς
[336]   βουλομένων διακοῦσαι τὸν λόγον· ὡς  δὲ   διεπαυσάμεθα καὶ ἐγὼ ταῦτ' εἶπον,
[340]   ἐνίοτε ἑαυτοῖς κακὰ προστάττειν, τοῖς  δὲ   δίκαιον εἶναι ταῦτα ποιεῖν. τὸ
[339]   ἄκοντες κακὰ αὑτοῖς προστάττωσιν, τοῖς  δὲ   δίκαιον εἶναι φῇς ταῦτα ποιεῖν
[349]   καὶ ἀγαθὸς ἄδικος,  δὲ   δίκαιος οὐδέτερα; καὶ τοῦτ' ἔφη,
[349]   τῷ ἀγαθῷ ἄδικος,  δὲ   δίκαιος οὐκ ἔοικεν; πῶς γὰρ
[352]   ἄδικος, Θρασύμαχε,  δὲ   δίκαιος φίλος. εὐωχοῦ τοῦ λόγου,
[351]   μάχας ἐν ἀλλήλοις παρέχει,  δὲ   δικαιοσύνη ὁμόνοιαν καὶ φιλίαν·
[348]   τιθεῖς μέρει τὴν ἀδικίαν, τὴν  δὲ   δικαιοσύνην ἐν τοῖς ἐναντίοις. ἀλλὰ
[334]   δ' ἐγώ, δίκαιον βλάπτειν, τοὺς  δὲ   δικαίους ὠφελεῖν; οὗτος ἐκείνου καλλίων
[335]   τὸν ὄντα χρηστὸν φίλον· ~(τὸν  δὲ   δοκοῦντα μέν, ὄντα δὲ μή,
[329]   ὅσων κακῶν σφίσιν αἴτιον. ἐμοὶ  δὲ   δοκοῦσιν, Σώκρατες, οὗτοι οὐ
[338]   ἐκτίνω γὰρ ὅσην δύναμαι. δύναμαι  δὲ   ἐπαινεῖν μόνον· χρήματα γὰρ οὐκ
[352]   ἣν ἔπραξαν ἔπραξαν, ὥρμησαν  δὲ   ἐπὶ τὰ ἄδικα ἀδικίᾳ ἡμιμόχθηροι
[353]   καὶ ἔργον τι προστέτακται; ἴωμεν  δὲ   ἐπὶ τὰ αὐτὰ πάλιν· ὀφθαλμῶν,
[350]   ὁμοίως δὲ ἀνεπιστήμονος; ἴσως.  δὲ   ἐπιστήμων σοφός; φημί. δὲ
[350]   εἴπερ τοῦτο ποιήσεις, ποίει· ἐγὼ  δὲ   ἐρωτήσω. ἐρώτα δή. τοῦτο τοίνυν
[328]   γὰρ καὶ (ἑωράκη αὐτόν. καθῆστο  δὲ   ἐστεφανωμένος ἐπί τινος προσκεφαλαίου τε
[347]   γὰρ δύο μισθοὺς γιγνώσκω, τὴν  δὲ   ζημίαν ἥντινα λέγεις καὶ ὡς
[347]   ἀνάγκην περιμένειν αἰσχρὸν νενομίσθαι τῆς  δὲ   ζημίας μεγίστη τὸ ὑπὸ πονηροτέρου
[336]   διαφθείρειν τὴν εὕρεσιν αὐτοῦ, δικαιοσύνην  δὲ   ζητοῦντας, πρᾶγμα πολλῶν χρυσίων τιμιώτερον,
[335]   φίλον. καὶ περὶ τοῦ ἐχθροῦ  δὲ   αὐτὴ θέσις. φίλος μὲν
[343]   Σώκρατες, τίτθη σοι ἔστιν; τί  δέ;   ἦν δ' ἐγώ· οὐκ ἀποκρίνεσθαι
[345]   ἔφη, ἀλλ' εὖ οἶδα. τί  δέ,   ἦν δ' ἐγώ, Θρασύμαχε;
[330]   ποτ' ἂν ἑαυτῷ γένοιτο. πότερον  δέ,   ἦν δ' ἐγώ, Κέφαλε,
[336]   ἐμέ, ἄφωνος ἂν γενέσθαι. νῦν  δὲ   ἡνίκα ὑπὸ τοῦ λόγου ἤρχετο
[328]   καὶ εἶπεν· Σώκρατες, οὐ  δὲ   θαμίζεις ἡμῖν καταβαίνων εἰς τὸν
[349]   δὲ ἄφρονα, κακόν; ναί. τί  δὲ   ἰατρικόν; οὐχ οὕτως; οὕτως. δοκεῖ
[350]   δέ; ἀμούσου; ἀνάγκη, ἔφη. ~(τί  δὲ   ἰατρικός; ἐν τῇ ἐδωδῇ
[331]   τῶν χρημάτων κτῆσις συμβάλλεται. ἔχει  δὲ   καὶ ἄλλας χρείας πολλάς· ἀλλὰ
[352]   σὺ τὸ πρῶτον ἐτίθεσο· εἰ  δὲ   καὶ ἄμεινον ζῶσιν οἱ δίκαιοι
[333]   χρῆσθαι, ἀμπελουργική; φαίνεται. φήσεις  δὲ   καὶ ἀσπίδα καὶ λύραν ὅταν
[327]   ἣν οἱ Θρᾷκες ἔπεμπον. (προσευξάμενοι  δὲ   καὶ θεωρήσαντες ἀπῇμεν πρὸς τὸ
[337]   ἀποκρίνασθαι μὲν οὐκ ἐθελήσοις, εἰρωνεύσοιο  δὲ   καὶ πάντα μᾶλλον ποιήσοις
[329]   νῦν δὲ οὐδὲ ζῶντες. (ἔνιοι  δὲ   καὶ τὰς τῶν οἰκείων προπηλακίσεις
[351]   δουλοῦσθαι ἀδίκως καὶ καταδεδουλῶσθαι, πολλὰς  δὲ   καὶ ὑφ' ἑαυτῇ ἔχειν δουλωσαμένην;
[348]   που ἀρετὴν αὐτοῖν καλεῖς, τὸ  δὲ   κακίαν; πῶς γὰρ οὔ; οὐκοῦν
[334]   οἱ μὲν ἀγαθοὶ ἐχθροί, οἱ  δὲ   κακοὶ φίλοι; πάνυ γε. ἀλλ'
[350]   καὶ ἐναντίου. ἔοικεν, ἔφη.  δὲ   κακός τε καὶ ἀμαθὴς τοῦ
[353]   εὖ ἐργάσεται τὰ ἐργαζόμενα, κακίᾳ  δὲ   κακῶς. ἀληθές, ἔφη, τοῦτό γε
[330]   ἂν μὴ αὐτοὶ κτήσωνται· οἱ  δὲ   κτησάμενοι διπλῇ οἱ ἄλλοι
[341]   τῶν καμνόντων, ἔφη, θεραπευτής. τί  δὲ   κυβερνήτης; ὀρθῶς κυβερνήτης ναυτῶν
[334]   βλάπτειν δὲ τοὺς ἐχθρούς. (φίλους  δὲ   λέγεις εἶναι πότερον τοὺς δοκοῦντας
[333]   τὰ συμβόλαια, Σώκρατες. συμβόλαια  δὲ   λέγεις κοινωνήματα τι ἄλλο;
[353]   ἔργα εἶναι; πάνυ γε. ~(τί  δέ;   μαχαίρᾳ ἂν ἀμπέλου κλῆμα ἀποτέμοις
[335]   ~(τὸν δὲ δοκοῦντα μέν, ὄντα  δὲ   μή, δοκεῖν ἀλλὰ μὴ εἶναι
[349]   καὶ ἐοικέναι τοῖς τοιούτοις,  δὲ   μὴ ἐοικέναι; καλῶς. τοιοῦτος ἄρα
[329]   γῆρας μετρίως ἐστὶν ἐπίπονον· εἰ  δὲ   μή, καὶ γῆρας, Σώκρατες,
[346]   ἐκεῖνο ἐφ' τέτακται. ἐὰν  δὲ   μὴ μισθὸς αὐτῇ προσγίγνηται, ἔσθ'
[339]   συμφέροντά ἐστι τίθεσθαι ἑαυτοῖς, τὸ  δὲ   μὴ ὀρθῶς ἀσύμφορα; πῶς
[354]   μακάριός τε καὶ εὐδαίμων,  δὲ   μὴ τἀναντία. πῶς γὰρ οὔ;
[331]   ζῇ μετὰ κακῆς ἐλπίδος· ~τῷ  δὲ   μηδὲν ἑαυτῷ ἄδικον συνειδότι ἡδεῖα
[332]   ἀγαθὸν μέν τι δρᾶν, κακὸν  δὲ   μηδέν. μανθάνω, ἦν δ' ἐγώ
[346]   μὲν οἰκοδομικὴ οἰκίαν,  δὲ   μισθαρνητικὴ αὐτῇ ἑπομένη μισθόν, καὶ
[346]   μὲν ἰατρικὴ ὑγίειαν ποιεῖ,  δὲ   μισθαρνητικὴ μισθόν, καὶ μὲν
[347]   καὶ εἰς αὖθις σκεψόμεθα· πολὺ  δέ   μοι δοκεῖ μεῖζον εἶναι
[351]   σὺ ποιῶν, ἄριστε. τόδε  δέ   μοι λέγε· ἆρα εἰ τοῦτο
[338]   διδάξαι καὶ τοὺς ἄλλους. εἰπόντος  δέ   μου ταῦτα, τε Γλαύκων
[350]   πράγματος; οὐ δῆτα. μὴ ἰατρικοῦ  δέ;   ναί. περὶ πάσης δὴ ὅρα
[353]   δίκαιος ἀνὴρ εὖ βιώσεται, κακῶς  δὲ   ἄδικος. φαίνεται, ἔφη, κατὰ
[350]   τοῦτό γε οὕτως ἔχειν. τί  δὲ   ἀνεπιστήμων; οὐχὶ ὁμοίως μὲν
[332]   τῆς θαλάττης κίνδυνον; κυβερνήτης. τί  δὲ   δίκαιος; ἐν τίνι πράξει
[330]   παραλαβὼν πολλάκις τοσαύτην ἐποίησεν, Λυσανίας  δὲ   πατὴρ ἔτι ἐλάττω αὐτὴν
[335]   λόγῳ ἀγαθὸς ἔσται, ἐχθρὸς  δὲ   πονηρός. ναί. κελεύεις δὴ
[348]   ἀνθρώπων ὑφ' ἑαυτοὺς ποιεῖσθαι· σὺ  δὲ   οἴει με ἴσως τοὺς τὰ
[345]   καὶ ἡμᾶς μὴ ἐξαπάτα. νῦν  δὲ   ὁρᾷς, Θρασύμαχε ἔτι (γὰρ
[339]   οὐκ ὀρθῶς; οἶμαι ἔγωγε. τὸ  δὲ   ὀρθῶς ἆρα τὸ τὰ συμφέροντά
[338]   ἀληθῆ εἶπες, Θρασύμαχε, ὅτι  δὲ   οὔ με φῂς χάριν ἐκτίνειν,
[343]   ἐκεῖνον ποιοῦσιν ὑπηρετοῦντες (αὐτῷ, ἑαυτοὺς  δὲ   οὐδ' ὁπωστιοῦν. σκοπεῖσθαι δέ,
[329]   τότε μὲν εὖ ζῶντες, νῦν  δὲ   οὐδὲ ζῶντες. (ἔνιοι δὲ καὶ
[336]   εἶεν, ἦν δ' ἐγώ· ἐπειδὴ  δὲ   οὐδὲ τοῦτο ἐφάνη δικαιοσύνη
[348]   τὰ τοιαῦτα, ἐάνπερ λανθάνῃ· ἔστι  δὲ   οὐκ ἄξια λόγου, ἀλλ'
[350]   δὲ οὔπω, Θρασύμαχον ἐρυθριῶντα ἐπειδὴ  δὲ   οὖν διωμολογησάμεθα τὴν δικαιοσύνην ἀρετὴν
[350]   τότε καὶ εἶδον ἐγώ, πρότερον  δὲ   οὔπω, Θρασύμαχον ἐρυθριῶντα ἐπειδὴ δὲ
[353]   καὶ ἀρετή; καὶ ἀρετή. τί  δὲ   πάντων πέρι τῶν ἄλλων; οὐχ
[342]   μὲν καὶ ταῦτα τελευτῶν, ἐπεχείρει  δὲ   περὶ αὐτὰ μάχεσθαι· ἐπειδὴ δὲ
[332]   νόσον καὶ ὑγίειαν; ἰατρός. (τίς  δὲ   πλέοντας πρὸς τὸν τῆς θαλάττης
[345]   χρηματιστὴν ἀλλ' οὐ ποιμένα. τῇ  δὲ   ποιμενικῇ οὐ δήπου ἄλλου του
[330]   σφόδρα (ἀγαπᾶν τὰ χρήματα, τοῦτο  δὲ   ποιοῦσιν ὡς τὸ πολὺ οἳ
[343]   λήψεις, (ὁ μὲν οὐδέν,  δὲ   πολλὰ κερδαίνει. καὶ γὰρ ὅταν
[339]   τῆς καθεστηκυίας ἀρχῆς συμφέρον· αὕτη  δέ   που κρατεῖ, ὥστε συμβαίνει τῷ
[337]   πάσχειν τῷ μὴ εἰδότι; προσήκει  δέ   που μαθεῖν παρὰ τοῦ εἰδότος·
[338]   χρήματα γὰρ οὐκ ἔχω. ὡς  δὲ   προθύμως τοῦτο δρῶ, ἐάν τίς
[339]   ἐγὼ ὁμολογῶ τὸ δίκαιον, σὺ  δὲ   προστιθεῖς καὶ αὐτὸ φῂς εἶναι
[354]   γε εἶναι οὐ λυσιτελεῖ, εὐδαίμονα  δέ.   πῶς γὰρ οὔ; οὐδέποτ' ἄρα,
[334]   χρηστόν, τοῦτον φίλον εἶναι. νῦν  δὲ   πῶς, ἦν δ' ἐγώ, μεταθώμεθα;
[344]   εἶναι τὸ δίκαιον. πάντων  δὲ   ῥᾷστα μαθήσῃ, ἐὰν ἐπὶ τὴν
[328]   ἂν παρὰ σὲ ᾖμεν· νῦν  δέ   σε χρὴ πυκνότερον δεῦρο ἰέναι.
[333]   ἄχρηστα χρήσιμον ὂν τυγχάνει. τόδε  δὲ   σκεψώμεθα. ἆρ' οὐχ πατάξαι
[349]   περὶ τῆς ἀληθείας λέγειν. τί  δέ   σοι, ἔφη, τοῦτο διαφέρει, εἴτε
[350]   εἰ βούλει ἐρωτᾶν, ἐρώτα· ἐγὼ  δέ   σοι, ὥσπερ ταῖς γραυσὶν ταῖς
[350]   δὲ ἐπιστήμων σοφός; φημί.  δὲ   σοφὸς ἀγαθός; φημί. ἄρα
[338]   ἐμὲ εἶναι τὸν ἀποκρινόμενον. τελευτῶν  δὲ   συνεχώρησεν, (κἄπειτα, αὕτη δή, ἔφη,
[346]   οἷον ἰατρικὴ μὲν ὑγίειαν, κυβερνητικὴ  δὲ   σωτηρίαν ἐν τῷ πλεῖν, καὶ
[346]   τις μισθαρνῶν. οὐ δῆτα. τί  δέ;   τὴν ἰατρικὴν μισθαρνητικήν, ἐὰν ἰώμενός
[349]   ὥσπερ νῦν, καὶ εὐήθης. τί  δέ;   τῆς δικαίας πράξεως; οὐδὲ τῆς
[349]   ἔφη. εἶεν, Θρασύμαχε· μουσικὸν  δέ   τινα λέγεις, ἕτερον δὲ (ἄμουσον;
[339]   τοὺς μὲν ὀρθῶς τιθέασιν, τοὺς  δέ   τινας οὐκ ὀρθῶς; οἶμαι ἔγωγε.
[344]   τῶν τοιούτων κακουργημάτων καλοῦνται ἐπειδὰν  δέ   τις πρὸς τοῖς τῶν πολιτῶν
[332]   καὶ σιτία καὶ ποτά.  δὲ   τίσιν τί ἀποδιδοῦσα ὀφειλόμενον καὶ
[341]   ἐστίν, μὴ ἁμαρτάνειν, μὴ ἁμαρτάνοντα  δὲ   τὸ αὑτῷ βέλτιστον τίθεσθαι, τοῦτο
[330]   τοῖς δὴ μὴ πλουσίοις, χαλεπῶς  δὲ   τὸ γῆρας φέρουσιν, εὖ ἔχει
[332]   Σιμωνίδην; πάνυ μὲν οὖν. τί  δέ;   τοῖς ἐχθροῖς ἀποδοτέον ὅτι ἂν
[343]   δι' ἀμέλειαν μοχθηροτέρως ἔχειν, ἐκ  δὲ   τοῦ δημοσίου μηδὲν ὠφελεῖσθαι διὰ
[343]   τε καὶ ἄρχοντος συμφέρον, οἰκεία  δὲ   τοῦ πειθομένου τε καὶ ὑπηρετοῦντος
[334]   χρηστοὺς εἶναι μὴ ὄντας, πολλοὺς  δὲ   τοὐναντίον; ἁμαρτάνουσιν. τούτοις ἄρα οἱ
[345]   πολιτικῇ καὶ ἰδιωτικῇ ἀρχῇ. σὺ  δὲ   τοὺς ἄρχοντας ἐν ταῖς πόλεσιν,
[334]   τοὺς φίλους δικαιοσύνη, βλάπτειν  δὲ   τοὺς ἐχθρούς. (φίλους δὲ λέγεις
[344]   οὐκ ἂν ἐθέλοντας ἀθλιωτάτους. ἔστιν  δὲ   τοῦτο τυραννίς, οὐ κατὰ
[343]   διὰ τὸ δίκαιον εἶναι, πρὸς  δὲ   τούτοις ἀπεχθέσθαι τοῖς τε οἰκείοις
[340]   τε καὶ ἀρχομένους ποιεῖν. ἐκ  δὲ   τούτων τῶν ὁμολογιῶν οὐδὲν μᾶλλον
[338]   συμφέρον, δημοκρατία μὲν δημοκρατικούς, τυραννὶς  δὲ   τυραννικούς, καὶ αἱ ἄλλαι οὕτως·
[341]   τὸ αὑτῷ βέλτιστον τίθεσθαι, τοῦτο  δὲ   τῷ ἀρχομένῳ ποιητέον. ὥστε ὅπερ
[337]   καὶ μὴ ἔστιν ὅμοιον, φαίνεται  δὲ   τῷ ἐρωτηθέντι τοιοῦτον, ἧττόν τι
[338]   μὲν μὴ ἐθέλειν διδάσκειν, παρὰ  δὲ   τῶν ἄλλων περιιόντα μανθάνειν καὶ
[335]   παρὰ τοῦ δικαίου ἀνδρός, τοῖς  δὲ   φίλοις ὠφελίαν, οὐκ ἦν σοφὸς
[338]   ἡγούμενος ἔχειν ἀπόκρισιν παγκάλην· προσεποιεῖτο  δὲ   φιλονικεῖν πρὸς τὸ ἐμὲ εἶναι
[333]   καὶ κοινῇ καὶ ἰδίᾳ· ὅταν  δὲ   χρῆσθαι, ἀμπελουργική; φαίνεται. φήσεις
[333]   χρήσιμον εἶναι τὴν δικαιοσύνην, ὅταν  δὲ   χρῆσθαι, τὴν ὁπλιτικὴν καὶ τὴν
[335]   τῶν ἵππων ἀρετήν; ἀνάγκη. (ἀνθρώπους  δέ,   ἑταῖρε, μὴ οὕτω φῶμεν,
[343]   ἑαυτοὺς δὲ οὐδ' ὁπωστιοῦν. σκοπεῖσθαι  δέ,   εὐηθέστατε Σώκρατες, οὑτωσὶ χρή,
[345]   ἐνδέῃ τοῦ ποιμενικὴ εἶναι οὕτω  δὲ   ᾤμην ἔγωγε νυνδὴ ἀναγκαῖον εἶναι
[342]   δὲ περὶ αὐτὰ μάχεσθαι· ἐπειδὴ  δὲ   ὡμολόγησεν, ἄλλο τι οὖν, ἦν
[332]   τὸ προσῆκον ἑκάστῳ ἀποδιδόναι, τοῦτο  δὲ   ὠνόμασεν ὀφειλόμενον. ἀλλὰ τί οἴει;
[333]   πρίασθαι ἀποδόσθαι ἵππον· τότε  (δέ,   ὡς ἐγὼ οἶμαι, ἱππικός.
[332]   λῆψις βλαβερὰ γίγνηται, φίλοι  δὲ   ὦσιν τε ἀπολαμβάνων καὶ
[348]   τινων τῶν διακρινούντων δεησόμεθα· ἂν  δὲ   ὥσπερ ἄρτι ἀνομολογούμενοι πρὸς ἀλλήλους
[353]   ὀφθαλμῶν ἔστιν; καὶ ἀρετή. τί  δέ;   ὤτων ἦν τι ἔργον; ναί.
[330]   τῶν ἐν Ἅιδου, ὡς τὸν  ἐνθάδε   ἀδικήσαντα δεῖ ἐκεῖ διδόναι (δίκην,
[328]   οὕτω χρὴ ποιεῖν. ἦιμεν οὖν  οἴκαδε   εἰς τοῦ Πολεμάρχου, καὶ Λυσίαν
[327]   ἄστυ. κατιδὼν οὖν πόρρωθεν ἡμᾶς  οἴκαδε   ὡρμημένους Πολέμαρχος Κεφάλου ἐκέλευσε
[331]   ἐπιεικεῖ καὶ κοσμίῳ. τὸ γὰρ  μηδὲ   ἄκοντά τινα ἐξαπατῆσαι ψεύσασθαι,
[349]   (δικαίου μὴ ἀξιοῖ πλέον ἔχειν  μηδὲ   βούλεται δίκαιος, τοῦ δὲ
[337]   ἀποκρίναιτο πρῶτον μὲν μὴ εἰδὼς  μηδὲ   φάσκων εἰδέναι, ἔπειτα, εἴ τι
[336]   ὅτι ἔστι, μὴ μόνον ἐρώτα  μηδὲ   φιλοτιμοῦ ἐλέγχων ἐπειδάν τίς τι
[338]   ἄλλων περιιόντα μανθάνειν καὶ τούτων  μηδὲ   χάριν ἀποδιδόναι. ὅτι μέν, ἦν
[351]   Θρασύμαχε, ἔγωγε ἐπιθυμῶ, ἀλλὰ  τῇδέ   πῃ σκέψασθαι· (πόλιν φαίης ἂν
[351]   μηδὲν ἧττον ἐχέτω, ἔφη. οὐκοῦν  τοιάνδε   τινὰ φαίνεται ἔχουσα τὴν δύναμιν,
[331]   ἐνίοτε δὲ ἀδίκως ποιεῖν; οἷον  τοιόνδε   λέγω· πᾶς ἄν που εἴποι,
[348]   ἅ, εἴρηκα. φέρε δή, τὸ  τοιόνδε   περὶ αὐτῶν πῶς λέγεις; τὸ
[353]   ἂν ἑνὶ πράξαις, οἷον τὸ  τοιόνδε·   τὸ ἐπιμελεῖσθαι καὶ ἄρχειν καὶ
[338]   οὐ γάρ που τό γε  τοιόνδε   φῄς· εἰ Πουλυδάμας ἡμῶν κρείττων
[346]   ἄρχειν ~ἀλλὰ (τοῖς ἀρχομένοις; ἐπεὶ  τοσόνδε   εἰπέ· οὐχὶ ἑκάστην μέντοι φαμὲν
[330]   δ' ἐγώ. ἀλλά μοι ἔτι  τοσόνδε   εἰπέ· τί μέγιστον οἴει ἀγαθὸν
[338]   καὶ μὴ φθονήσῃς καὶ Γλαύκωνα  τόνδε   διδάξαι καὶ τοὺς ἄλλους. εἰπόντος
[336]   λόγων σκέψει ἐγώ τε καὶ  ὅδε,   εὖ ἴσθι ὅτι ἄκοντες ἁμαρτάνομεν.
[351]   γε σὺ ποιῶν, ἄριστε.  τόδε   δέ μοι λέγε· ἆρα εἰ
[333]   τὰ ἄχρηστα χρήσιμον ὂν τυγχάνει.  τόδε   δὲ σκεψώμεθα. ἆρ' οὐχ
[348]   ἀγνοῶ βούλει λέγειν, ἀλλὰ  τόδε   ἐθαύμασα, εἰ ἐν ἀρετῆς καὶ
[349]   (οὐδέν, ἦν δ' ἐγώ. ἀλλὰ  τόδε   μοι πειρῶ ἔτι πρὸς τούτοις
[351]   σὺ ποιῶν· ἀλλὰ δὴ καὶ  τόδε   μοι χάρισαι καὶ λέγε· δοκεῖς
[351]   οὗτος ἦν λόγος. ἀλλὰ  τόδε   περὶ αὐτοῦ σκοπῶ· πότερον
[353]   δοκεῖ. ἴθι δή, μετὰ ταῦτα  τόδε   σκέψαι. ψυχῆς ἔστιν τι ἔργον
[352]   ἔγωγέ σοι ἐναντιώσομαι, ἵνα μὴ  τοῖσδε   ἀπέχθωμαι. ἴθι δή, ἦν δ'
[328]   μὴ οὖν ἄλλως ποίει, ἀλλὰ  τοῖσδέ   τε τοῖς νεανίσκοις σύνισθι καὶ
[345]   σοι κείσεται ὅτι ἂν ἡμᾶς  τοσούσδε   ὄντας εὐεργετήσῃς ἐγὼ γὰρ δή
[350]   Θρασύμαχε; μέμνημαι, ἔφη· ἀλλ' ἔμοιγε  οὐδὲ   νῦν λέγεις ἀρέσκει, καὶ
[342]   οὐδὲ ἱππικὴ ἱππικῇ ἀλλ' ἵπποις·  οὐδὲ   ἄλλη τέχνη οὐδεμία ἑαυτῇ οὐδὲ
[342]   ἦν δ' ἐγώ, Θρασύμαχε,  οὐδὲ   ἄλλος οὐδεὶς ἐν οὐδεμιᾷ ἀρχῇ,
[346]   ἤδη δῆλον, ὅτι οὐδεμία τέχνη  οὐδὲ   ἀρχὴ τὸ αὑτῇ ὠφέλιμον παρασκευάζει,
[341]   λαθὼν βιάσασθαι τῷ λόγῳ δύναιο.  οὐδέ   γ' ἂν ἐπιχειρήσαιμι, ἦν δ'
[346]   αὐτὴν ἰατρικήν; οὐ δῆτα, ἔφη.  οὐδέ   γ' οἶμαι, τὴν μισθωτικήν, ἐὰν
[342]   οὐδὲ ἄλλη τέχνη οὐδεμία ἑαυτῇ  οὐδὲ   γὰρ προσδεῖται ἀλλ' ἐκείνῳ οὗ
[335]   ἀλλὰ τοῦ ἐναντίου. πάνυ γε.  οὐδὲ   δὴ τοῦ ἀγαθοῦ βλάπτειν ἀλλὰ
[329]   μὲν εὖ ζῶντες, νῦν δὲ  οὐδὲ   ζῶντες. (ἔνιοι δὲ καὶ τὰς
[342]   τι οὖν, ἦν δ' ἐγώ,  οὐδὲ   ἰατρὸς οὐδείς, καθ' ὅσον ἰατρός,
[342]   σκοπεῖ ἀλλὰ σώματι. ναί, ἔφη.  οὐδὲ   ἱππικὴ ἱππικῇ ἀλλ' ἵπποις· οὐδὲ
[335]   ψύχειν ἀλλὰ τοῦ ἐναντίου. ναί.  οὐδὲ   ξηρότητος ὑγραίνειν ἀλλὰ τοῦ ἐναντίου.
[347]   οὐκ ἔχοντες ἑαυτῶν βελτίοσιν ἐπιτρέψαι  οὐδὲ   ὁμοίοις. ἐπεὶ κινδυνεύει πόλις ἀνδρῶν
[343]   ὅς γε αὐτῇ οὐδὲ πρόβατα  οὐδὲ   ποιμένα γιγνώσκεις. ὅτι δὴ τί
[352]   δίκαιοι φαίνονται, οἱ δὲ ἄδικοι  οὐδὲ   πράττειν μετ' ἀλλήλων οἷοί (τε
[343]   ἀπομύττει δεόμενον, ὅς γε αὐτῇ  οὐδὲ   πρόβατα οὐδὲ ποιμένα γιγνώσκεις. ὅτι
[342]   ἁμαρτία οὐδεμία οὐδεμιᾷ τέχνῃ πάρεστιν,  οὐδὲ   προσήκει τέχνῃ ἄλλῳ τὸ συμφέρον
[349]   τί δέ; τῆς δικαίας πράξεως;  οὐδὲ   τῆς δικαίας, ἔφη. τοῦ δὲ
[344]   ἤτοι ἡμῶν γε οὐδὲν κήδεσθαι,  οὐδέ   τι φροντίζειν εἴτε χεῖρον εἴτε
[336]   τοῦτο ἐφάνη δικαιοσύνη ὂν  οὐδὲ   τὸ δίκαιον, τί ἂν ἄλλο
[336]   ἦν δ' ἐγώ· ἐπειδὴ δὲ  οὐδὲ   τοῦτο ἐφάνη δικαιοσύνη ὂν
[349]   πλεῖστον αὐτὸς λάβῃ; ἔστι ταῦτα.  ὧδε   δὴ λέγωμεν, ἔφην· δίκαιος
[352]   ἄριστα; οὐ μανθάνω, ἔφη. ἀλλ'  ὧδε·   ἔσθ' ὅτῳ ἂν ἄλλῳ ἴδοις
[335]   ἐχθρὸν κακῶς· νῦν πρὸς τούτῳ  ὧδε   λέγειν, ὅτι ἔστιν δίκαιον τὸν
[345]   διακωλύῃ πράττειν βούλεται. ἀλλ'  ὠγαθέ,   ἔστω μὲν ἄδικος, δυνάσθω δὲ
[344]   σὺ φῂς εἰδέναι. ἀλλ'  ὠγαθέ,   προθυμοῦ καὶ ἡμῖν ἐνδείξασθαι ~οὔτοι
[336]   (ἔχει, Σώκρατες; καὶ τί  εὐηθίζεσθε   πρὸς ἀλλήλους ὑποκατακλινόμενοι ὑμῖν αὐτοῖς;
[327]   τοίνυν τούτων, ἔφη, κρείττους  γένεσθε   μένετ' αὐτοῦ. οὐκοῦν, ἦν
[327]   ὡς τοίνυν μὴ ἀκουσομένων, οὕτω  διανοεῖσθε.   ~(καὶ Ἀδείμαντος, ἆρά γε,
[344]   ἐδεόμην τε καὶ εἶπον·  δαιμόνιε   Θρασύμαχε, οἷον ἐμβαλὼν λόγον ἐν
[341]   ἐπιχειρήσαιμι, ἦν δ' ἐγώ,  μακάριε.   ἀλλ' ἵνα μὴ αὖθις ἡμῖν
[354]   γὰρ οὔ; οὐδέποτ' ἄρα,  μακάριε   Θρασύμαχε, λυσιτελέστερον ἀδικία δικαιοσύνης. ταῦτα
[345]   μόνος ἐγώ· πεῖσον οὖν,  μακάριε,   ἱκανῶς ἡμᾶς ὅτι οὐκ ὀρθῶς
[346]   τὴν δύναμιν ἔχειν; καί,  μακάριε,   μὴ παρὰ δόξαν ἀποκρίνου, ἵνα
[351]   ἔφη. ἐὰν δὲ δή,  θαυμάσιε,   ἐν ἑνὶ ἐγγένηται ἀδικία, μῶν
[337]   ὧν προεῖπες μηδέν; πότερον,  θαυμάσιε,   μηδ' εἰ τούτων τι τυγχάνει
[327]   ὀλίγῳ ὕστερον τε Πολέμαρχος  ἧκε   καὶ Ἀδείμαντος τοῦ Γλαύκωνος
[347]   ἀρχομένῳ· ὧν δὴ ἕνεκα, ὡς  ἔοικε,   μισθὸν δεῖν ὑπάρχειν τοῖς μέλλουσιν
[335]   θέσις. φίλος μὲν δή, ὡς  ἔοικε,   τούτῳ τῷ λόγῳ ἀγαθὸς
[349]   οὐκοῦν, ἦν δ' ἐγώ, καὶ  ἔοικε   τῷ φρονίμῳ καὶ τῷ ἀγαθῷ
[347]   τῷ ὄντι ἀληθινὸς ἄρχων οὐ  πέφυκε   τὸ αὑτῷ συμφέρον σκοπεῖσθαι ἀλλὰ
[329]   αὐτὸν ἐκίνουν καὶ εἶπον·  Κέφαλε,   οἶμαί σου τοὺς πολλούς, ὅταν
[331]   ἦν δ' ἐγώ, λέγεις,  Κέφαλε.   τοῦτο δ' αὐτό, τὴν δικαιοσύνην,
[328]   μήν, ἦν δ' ἐγώ,  Κέφαλε,   χαίρω γε διαλεγόμενος (τοῖς σφόδρα
[330]   δέ, ἦν δ' ἐγώ,  Κέφαλε,   ὧν κέκτησαι τὰ πλείω παρέλαβες
[336]   αὐτό. οἴου γε σύ,  φίλε.   ἀλλ' οἶμαι οὐ δυνάμεθα· ~ἐλεεῖσθαι
[346]   διὰ δὴ ταῦτα ἔγωγε,  φίλε   Θρασύμαχε, καὶ ἄρτι ἔλεγον μηδένα
[352]   δίκαιοι δέ γ' εἰσίν,  φίλε,   καὶ οἱ θεοί; ἔστω, ἔφη.
[333]   κινδυνεύει. (οὐκ ἂν οὖν,  φίλε,   πάνυ γέ τι σπουδαῖον εἴη
[332]   μὴ κάμνουσί γε μήν,  φίλε   Πολέμαρχε, ἰατρὸς ἄχρηστος. ἀληθῆ. καὶ
[335]   καὶ τοὺς βλαπτομένους ἄρα,  φίλε,   τῶν ἀνθρώπων ἀνάγκη ἀδικωτέρους γίγνεσθαι.
[350]   με φαίης. οὖν ἔα  με   εἰπεῖν ὅσα βούλομαι, ἤ, εἰ
[341]   τ' ᾖς. (οἴει γὰρ ἄν  με,   εἶπον, οὕτω μανῆναι ὥστε ξυρεῖν
[341]   μὲν οὖν, ἔφη. οἴει γάρ  με   ἐξ ἐπιβουλῆς ἐν τοῖς λόγοις
[341]   ἐρωτᾷς; ὥσπερ, ἔφην ἐγώ, εἴ  με   ἔροιο εἰ ἐξαρκεῖ σώματι εἶναι
[331]   ὑμῖν τὸν λόγον· δεῖ γάρ  με   ἤδη τῶν ἱερῶν ἐπιμεληθῆναι. οὐκοῦν,
[328]   τινὲς αὐτόθι κύκλῳ. εὐθὺς οὖν  με   ἰδὼν Κέφαλος ἠσπάζετό τε
[348]   ἑαυτοὺς ποιεῖσθαι· σὺ δὲ οἴει  με   ἴσως τοὺς τὰ βαλλάντια ἀποτέμνοντας
[341]   πλέον ἔσται· (οὔτε γὰρ ἄν  με   λάθοις κακουργῶν, οὔτε μὴ λαθὼν
[340]   ἥκιστά γε, ἔφη· ἀλλὰ κρείττω  με   οἴει καλεῖν τὸν ἐξαμαρτάνοντα ὅταν
[350]   εὖ οἶδ' ὅτι (δημηγορεῖν ἄν  με   φαίης. οὖν ἔα με
[338]   Θρασύμαχε, ὅτι δὲ οὔ  με   φῂς χάριν ἐκτίνειν, ψεύδῃ· ἐκτίνω
[336]   πρότερος ἑωράκη αὐτὸν ἐκεῖνος  ἐμέ,   ἄφωνος ἂν γενέσθαι. νῦν δὲ
[345]   λανθάνειν τῷ διαμάχεσθαι, ὅμως  ἐμέ   γε οὐ πείθει ὡς ἔστι
[338]   προσεποιεῖτο δὲ φιλονικεῖν πρὸς τὸ  ἐμὲ   εἶναι τὸν ἀποκρινόμενον. τελευτῶν δὲ
[340]   τοιοῦτον οὖν δή σοι καὶ  ἐμὲ   ὑπόλαβε νυνδὴ ἀποκρίνεσθαι· τὸ δὲ
[345]   πρῶτον μέν, ἂν εἴπῃς,  ἔμμενε   τούτοις, ἐὰν μετατιθῇ, φανερῶς
[343]   Θρασύμαχος ἀντὶ τοῦ ἀποκρίνεσθαι,  εἰπέ   μοι, ἔφη, Σώκρατες, τίτθη
[341]   δ' ἐγώ, τῶν τοιούτων. ἀλλ'  εἰπέ   μοι· τῷ ἀκριβεῖ λόγῳ
[339]   ἦν δ' ἐγώ. καί μοι  εἰπέ·   οὐ καὶ πείθεσθαι μέντοι τοῖς
[346]   ~ἀλλὰ (τοῖς ἀρχομένοις; ἐπεὶ τοσόνδε  εἰπέ·   οὐχὶ ἑκάστην μέντοι φαμὲν ἑκάστοτε
[338]   ἦν δ' ἐγώ· ἀλλὰ σαφέστερον  εἰπὲ   τί λέγεις. εἶτ' οὐκ οἶσθ'
[330]   ἐγώ. ἀλλά μοι ἔτι τοσόνδε  εἰπέ·   τί μέγιστον οἴει ἀγαθὸν ἀπολελαυκέναι
[336]   ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ἀπόκριναι καὶ  εἰπὲ   τί φῂς εἶναι τὸ δίκαιον.
[340]   οὕτως αὐτοῦ ἀποδεχώμεθα. καί μοι  εἰπέ,   Θρασύμαχε· τοῦτο ἦν
[329]   καὶ ὅς, εὐφήμει, ἔφη,  ἄνθρωπε·   ἁσμενέστατα μέντοι αὐτὸ ἀπέφυγον, ὥσπερ
[337]   προείποις (αὐτῷ ὅπως μοι,  ἄνθρωπε,   μὴ ἐρεῖς ὅτι ἔστιν τὰ
[348]   ἔφη, καὶ δι' ἅ, εἴρηκα.  φέρε   δή, τὸ τοιόνδε περὶ αὐτῶν
[348]   δ' ἐγώ, ἤδη στερεώτερον,  ἑταῖρε,   καὶ οὐκέτι ῥᾴδιον ἔχειν ὅτι
[335]   ἀρετήν; ἀνάγκη. (ἀνθρώπους δέ,  ἑταῖρε,   μὴ οὕτω φῶμεν, βλαπτομένους εἰς
[354]   δι' ἐμαυτὸν ἀλλ' οὐ διὰ  σέ·   ἀλλ' ὥσπερ οἱ λίχνοι τοῦ
[338]   ὑπ' ἀνδρὸς οὐ φαύλου; ~ἀλλὰ  σὲ   δὴ μᾶλλον (εἰκὸς λέγειν· σὺ
[328]   πρὸς τὸ ἄστυ, οὐδὲν ἂν  σὲ   ἔδει δεῦρο (ἰέναι, ἀλλ' ἡμεῖς
[341]   ἐπιβουλῆς ἐν τοῖς λόγοις κακουργοῦντά  σε   ἐρέσθαι ὡς ἠρόμην; εὖ μὲν
[337]   ἀποκρινοῖο, εἴ τίς τί  σε   ἐρωτᾷ. σοφὸς γὰρ εἶ, ἦν
[338]   μάλα, ἐπειδὰν ἀποκρίνῃ· οἶμαι γάρ  σε   εὖ ἐρεῖν. (ἄκουε δή,
[343]   τοιαῦτα ἐρωτᾶν; ὅτι τοί  σε,   ἔφη, κορυζῶντα περιορᾷ καὶ οὐκ
[328]   (ἰέναι, ἀλλ' ἡμεῖς ἂν παρὰ  σὲ   ᾖμεν· νῦν δέ σε χρὴ
[334]   οὖν δικαιοσύνη καὶ κατὰ  σὲ   καὶ καθ' Ὅμηρον καὶ κατὰ
[345]   πλείονος ποιούμενοι. καὶ πῶς, ἔφη,  σὲ   πείσω; εἰ γὰρ οἷς νυνδὴ
[329]   λέγῃς, οὐκ ἀποδέχεσθαι ἀλλ' ἡγεῖσθαί  σε   ῥᾳδίως τὸ γῆρας φέρειν οὐ
[340]   ὅταν ἐξαμαρτάνῃ; ἔγωγε, εἶπον, ᾤμην  σε   τοῦτο λέγειν ὅτε τοὺς ἄρχοντας
[349]   λόγῳ ἐπεξελθεῖν σκοπούμενον, ἕως ἄν  σε   ὑπολαμβάνω λέγειν ἅπερ διανοῇ. ἐμοὶ
[340]   ἐάντε συμφέρῃ ἐάντε μή; οὕτω  σε   φῶμεν λέγειν; ἥκιστά γε, ἔφη·
[328]   παρὰ σὲ ᾖμεν· νῦν δέ  σε   χρὴ πυκνότερον δεῦρο ἰέναι. ὡς
[337]   χαλεπαίνεσθαι. καὶ ὃς ἀκούσας  ἀνεκάγχασέ   τε μάλα σαρδάνιον καὶ εἶπεν·
[350]   καὶ κακός. δὴ Θρασύμαχος  ὡμολόγησε   μὲν πάντα ταῦτα, οὐχ (ὡς
[342]   τε καὶ ἀρχομένου (ὑπὸ ἑαυτῆς.  συνωμολόγησε   μὲν καὶ ταῦτα τελευτῶν, ἐπεχείρει
[330]   πατὴρ ἔτι ἐλάττω αὐτὴν  ἐποίησε   τῆς νῦν οὔσης· ἐγὼ δὲ
[342]   τῷ ναύτῃ τε καὶ ἀρχομένῳ.  συνέφησε   μόγις. οὐκοῦν, ἦν δ' ἐγώ,
[331]   τινὰς ἀνθρώπῳ χρήματα ἔπειτα  ἐκεῖσε   ἀπιέναι δεδιότα, μέγα μέρος εἰς
[327]   οἴκαδε ὡρμημένους Πολέμαρχος Κεφάλου  ἐκέλευσε   δραμόντα τὸν παῖδα περιμεῖναί
[348]   οἵ γε τελέως, ἔφη, οἷοί  τε   ἀδικεῖν, πόλεις τε καὶ ἔθνη
[352]   οὐδὲ πράττειν μετ' ἀλλήλων οἷοί  (τε   ἀλλὰ δὴ καὶ οὕς φαμεν
[332]   γίγνηται, φίλοι δὲ ὦσιν  τε   ἀπολαμβάνων καὶ ἀποδιδούς οὐχ
[328]   εἰς τοῦ Πολεμάρχου, καὶ Λυσίαν  τε   αὐτόθι κατελάβομεν καὶ Εὐθύδημον, τοὺς
[330]   ὧν ἔμπροσθεν οὐκ εἰσῄει. οἵ  τε   γὰρ λεγόμενοι μῦθοι περὶ τῶν
[338]   εἰπόντος δέ μου ταῦτα,  τε   Γλαύκων καὶ οἱ ἄλλοι ἐδέοντο
[330]   πατέρες τοὺς παῖδας ἀγαπῶσιν, ταύτῃ  τε   δὴ καὶ οἱ χρηματισάμενοι περὶ
[348]   πρὸς ἀλλήλους σκοπῶμεν, ἅμα αὐτοί  τε   δικασταὶ καὶ ῥήτορες ἐσόμεθα. πάνυ
[329]   ἔχεις πρὸς τἀφροδίσια; ἔτι οἷός  τε   εἶ γυναικὶ συγγίγνεσθαι” καὶ ὅς,
[334]   ἀνθρώπους κεκάσθαι κλεπτοσύνῃ θ' ὅρκῳ  τε.   ἔοικεν οὖν δικαιοσύνη καὶ
[334]   δ' ἐγώ, μεταθώμεθα; τὸν δοκοῦντά  τε,   δ' ὅς, καὶ τὸν
[349]   ἔστιν