HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, La République, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)


ν  =  668 formes différentes pour 2170 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Pages
[353]   τῆς ἀρετῆς κακίαν; καὶ πῶς  ἄν;   ἔφη· τυφλότητα γὰρ ἴσως λέγεις
[337]   λόγον καὶ ἐλέγχῃ. πῶς γὰρ  ἄν,   ἔφην ἐγώ, βέλτιστε, τὶς
[349]   οὐκ ἂν ἡγοῖτο; ἡγοῖτ'  ἄν,   δ' ὅς, καὶ ἀξιοῖ,
[327]   ἡμᾶς ἀφεῖναι; καὶ δύναισθ'  ἄν,   δ' ὅς, πεῖσαι μὴ
[341]   οἷός τ' ᾖς. (οἴει γὰρ  ἄν   με, εἶπον, οὕτω μανῆναι ὥστε
[341]   σοι πλέον ἔσται· (οὔτε γὰρ  ἄν   με λάθοις κακουργῶν, οὔτε μὴ
[350]   λέγοιμι, εὖ οἶδ' ὅτι (δημηγορεῖν  ἄν   με φαίης. οὖν ἔα
[335]   (πάνυ μὲν οὖν, ἔφη, οὕτως  ἄν   μοι δοκεῖ καλῶς λέγεσθαι. ἔστιν
[350]   οὐχὶ ὁμοίως μὲν ἐπιστήμονος (πλεονεκτήσειεν  ἄν,   ὁμοίως δὲ ἀνεπιστήμονος; ἴσως.
[336]   εἰ μὲν χρυσίον ἐζητοῦμεν, οὐκ  ἄν   ποτε ἡμᾶς ἑκόντας εἶναι ὑποκατακλίνεσθαι
[353]   οὕτω; οὕτω. Εχε δή· ἆρ’  ἄν   ποτε ὄμματα τὸ αὑτῶν ἔργον
[331]   ποιεῖν; οἷον τοιόνδε λέγω· πᾶς  ἄν   που εἴποι, εἴ τις λάβοι
[349]   τῷ λόγῳ ἐπεξελθεῖν σκοπούμενον, ἕως  ἄν   σε ὑπολαμβάνω λέγειν ἅπερ διανοῇ.
[351]   ἐπί τι ἔρχεται ἀδίκως, πρᾶξαι  ἄν   τι δύνασθαι, εἰ ἀδικοῖεν ἀλλήλους;
[350]   τῇ ἐδωδῇ πόσει ἐθέλειν  ἄν   τι ἰατρικοῦ πλεονεκτεῖν ἀνδρὸς
[348]   εἶναι ὥσπερ ἄλλοι τινές, εἴχομεν  ἄν   τι λέγειν κατὰ τὰ νομιζόμενα
[334]   ὡσαύτως; εἰκὸς μέν, ἔφη, οὓς  ἄν   τις ἡγῆται χρηστοὺς φιλεῖν, οὓς
[343]   πρὸς τοὺς ἀρχομένους ὥσπερ  ἄν   τις πρὸς πρόβατα διατεθείη, καὶ
[331]   ἁπλῶς οὕτως καὶ τὸ ἀποδιδόναι  ἄν   τίς τι παρά του λάβῃ,
[332]   οὐ τὰ ὀφειλόμενα ἀποδίδωσιν ὃς  ἄν   τῳ χρυσίον ἀποδῷ παρακαταθεμένῳ, ἐάνπερ
[351]   τῇδέ πῃ σκέψασθαι· (πόλιν φαίης  ἂν   ἄδικον εἶναι καὶ ἄλλας πόλεις
[336]   ὂν οὐδὲ τὸ δίκαιον, τί  ἂν   ἄλλο τις αὐτὸ φαίη εἶναι;
[352]   ἔφη. ἀλλ' ὧδε· ἔσθ' ὅτῳ  ἂν   ἄλλῳ ἴδοις ὀφθαλμοῖς; οὐ
[353]   πάνυ γε. ~(τί δέ; μαχαίρᾳ  ἂν   ἀμπέλου κλῆμα ἀποτέμοις καὶ σμίλῃ
[352]   παντάπασιν ἀληθὲς λέγομεν· οὐ γὰρ  ἂν   ἀπείχοντο ἀλλήλων κομιδῇ ὄντες ἄδικοι,
[349]   οὐδαμῶς, ἔφη· οὐ γὰρ ἂν  ἦν   ἀστεῖος, ὥσπερ νῦν, καὶ εὐήθης.
[353]   ὅτῳ ἄλλῳ ψυχῇ δικαίως  ἂν   αὐτὰ ἀποδοῖμεν καὶ φαῖμεν ἴδια
[342]   τὸ τῷ ἀρχομένῳ καὶ  ἂν   αὐτὸς δημιουργῇ, καὶ πρὸς ἐκεῖνο
[330]   πόλιν εὐδοκιμοῖ, ἀπεκρίνατο ὅτι οὔτ'  ἂν   αὐτὸς Σερίφιος ὢν ὀνομαστὸς ἐγένετο
[337]   ἀληθοῦς; πῶς λέγεις; τί  ἂν   αὐτῷ εἶπες πρὸς ταῦτα; εἶεν,
[336]   αὐτὸν ἐκεῖνος ἐμέ, ἄφωνος  ἂν   γενέσθαι. νῦν δὲ ἡνίκα ὑπὸ
[348]   δικαστῶν τινων τῶν διακρινούντων δεησόμεθα·  ἂν   δὲ ὥσπερ ἄρτι ἀνομολογούμενοι πρὸς
[344]   διορίζεσθαι ὅλου βίου διαγωγήν,  ἂν   διαγόμενος ἕκαστος ἡμῶν λυσιτελεστάτην ζωὴν
[331]   τοῦτ' ἐκεῖνος εἶπεν, ὅτι ὃς  ἂν   δικαίως καὶ ὁσίως τὸν βίον
[349]   ὅς, καὶ ἀξιοῖ, ἀλλ' οὐκ  ἂν   δύναιτο. ἀλλ' οὐ τοῦτο, ἦν
[348]   πείθομαι. βούλει οὖν αὐτὸν πείθωμεν,  ἂν   δυνώμεθά πῃ ἐξευρεῖν, ὡς οὐκ
[351]   πάνυ γε. τί δὲ ἂν  ἐν   δυοῖν ἐγγένηται; οὐ διοίσονται καὶ
[330]   μὴ ἐπιεικὴς πλουτήσας εὔκολός ποτ'  ἂν   ἑαυτῷ γένοιτο. πότερον δέ, ἦν
[351]   ἔχουσα τὴν δύναμιν, οἵαν,  ἂν   ἐγγένηται, εἴτε πόλει τινὶ εἴτε
[337]   οὕτω δόξειεν. (τί οὖν, ἔφη,  ἂν   ἐγὼ δείξω ἑτέραν ἀπόκρισιν παρὰ
[350]   σοι δοκεῖ ἐπιστήμων ὁστισοῦν πλείω  ἂν   ἐθέλειν αἱρεῖσθαι ὅσα ἄλλος
[349]   τοῦ δικαίου δοκεῖ τί σοι  ἂν   ἐθέλειν πλέον ἔχειν; οὐδαμῶς, ἔφη·
[344]   δὲ ἀδικηθέντας καὶ ἀδικῆσαι οὐκ  ἂν   ἐθέλοντας ἀθλιωτάτους. ἔστιν δὲ τοῦτο
[340]   τὸ τοῦ κρείττονος συμφέρον δίκαιον  ἂν   εἴη τὸ μὴ συμφέρον.
[331]   τὰ τοιαῦτα ἀποδιδόναι, οὔτε δίκαιος  ἂν   εἴη ἀποδιδούς, οὐδ' αὖ
[347]   ἀνδρῶν ἀγαθῶν εἰ γένοιτο, περιμάχητον  ἂν   εἶναι τὸ μὴ ἄρχειν ὥσπερ
[341]   ὀρθῶς σοι δοκῶ, ἔφην,  ἂν   εἰπεῖν οὕτω λέγων, οὔ;
[345]   γε· ἀλλὰ πρῶτον μέν,  ἂν   εἴπῃς, ἔμμενε τούτοις, ἐὰν
[340]   ἄρχων ᾖ, ἀλλὰ πᾶς γ'  ἂν   εἴποι ὅτι ἰατρὸς ἥμαρτεν
[331]   ἑνὸς οὐκ ἐλάχιστον ἔγωγε θείην  ἂν   εἰς τοῦτο ἀνδρὶ νοῦν ἔχοντι,
[351]   πράττειν; πάνυ γε. τί δὲ  ἂν   ἐν δυοῖν ἐγγένηται; οὐ διοίσονται
[340]   ἐξαμαρτάνει; λογιστικόν, ὃς  ἂν   ἐν λογισμῷ ἁμαρτάνῃ, τότε ὅταν
[351]   ἔργον ἀδικίας, μῖσος ἐμποιεῖν ὅπου  ἂν   ἐνῇ, οὐ καὶ ἐν ἐλευθέροις
[353]   ἄλλῳ τῶν ὄντων οὐδ'  ἂν   ἑνὶ πράξαις, οἷον τὸ τοιόνδε·
[341]   τῷ λόγῳ δύναιο. οὐδέ γ'  ἂν   ἐπιχειρήσαιμι, ἦν δ' ἐγώ,
[351]   ἐστὶν ἀμαθία ἀδικία οὐδεὶς  ἂν   ἔτι τοῦτο ἀγνοήσειεν ἀλλ' οὔ
[343]   τοιοῦτος τῷ τοιούτῳ κοινωνήσῃ, οὐδαμοῦ  ἂν   εὕροις ἐν τῇ διαλύσει τῆς
[353]   τοῦτο ἑκάστου εἴη ἔργον  ἂν   μόνον τι κάλλιστα
[352]   καὶ ἄλλου ὁτουοῦν ἔργον,  ἂν   μόνῳ ἐκείνῳ ποιῇ τις
[351]   μοι χάρισαι καὶ λέγε· δοκεῖς  ἂν   πόλιν στρατόπεδον
[342]   ἀκέραιός ἐστιν ὀρθὴ οὖσα, ἕωσπερ  ἂν   ἑκάστη ἀκριβὴς ὅλη ἥπερ
[349]   ἡγοῖτο δίκαιον εἶναι, οὐκ  ἂν   ἡγοῖτο; ἡγοῖτ' ἄν, δ'
[345]   ~οὔτοι (κακῶς σοι κείσεται ὅτι  ἂν   ἡμᾶς τοσούσδε ὄντας εὐεργετήσῃς ἐγὼ
[349]   ἔχειν; οὐδαμῶς, ἔφη· οὐ γὰρ  ἂν   ἦν ἀστεῖος, ὥσπερ νῦν, καὶ
[337]   ἀπεῖπον, τούτων τι ἀποκρινῇ; οὐκ  ἂν   θαυμάσαιμι, ἦν δ' ἐγώ· εἴ
[352]   ἔργον; (ἔμοιγε. ἆρ' οὖν τοῦτο  ἂν   θείης καὶ ἵππου καὶ ἄλλου
[339]   πῶς λέγεις; οὕτως. δ'  ἂν   θῶνται ποιητέον τοῖς ἀρχομένοις, καὶ
[338]   Σώκρατες, καὶ ταύτῃ ὑπολαμβάνεις  ἂν   κακουργήσαις μάλιστα τὸν λόγον. οὐδαμῶς,
[332]   τίσιν τί ἀποδιδοῦσα τέχνη δικαιοσύνη  ἂν   καλοῖτο; εἰ μέν τι, ἔφη,
[347]   νυνὶ τὸ ἄρχειν, καὶ ἐνταῦθ'  ἂν   καταφανὲς γενέσθαι ὅτι τῷ ὄντι
[331]   ἀληθῆ τε λέγειν καὶ  ἂν   λάβῃ τις ἀποδιδόναι. πάνυ μὲν
[336]   μοι καὶ ἀκριβῶς λέγε ὅτι  ἂν   λέγῃς· ὡς ἐγὼ οὐκ ἀποδέξομαι
[340]   ἐξαμαρτάνει; λογιστικόν, ὃς ἂν  ἐν   λογισμῷ ἁμαρτάνῃ, τότε ὅταν ἁμαρτάνῃ,
[353]   οὖν. νῦν δὴ οἶμαι ἄμεινον  ἂν   μάθοις ἄρτι ἠρώτων, πυνθανόμενος
[329]   ἀλλ' τρόπος τῶν ἀνθρώπων.  ἂν   μὲν γὰρ κόσμιοι καὶ εὔκολοι
[348]   οὐ βούλομαι; δ' ὅς.  ἂν   μὲν τοίνυν, ἦν δ' ἐγώ,
[330]   ποιοῦσιν ὡς τὸ πολὺ οἳ  ἂν   μὴ αὐτοὶ κτήσωνται· οἱ δὲ
[345]   ἱκανῶς δήπου ἐκπεπόρισται, ἕως γ'  ἂν   μηδὲν ἐνδέῃ τοῦ ποιμενικὴ εἶναι
[347]   τὸ τῷ ἀρχομένῳ· ὥστε πᾶς  ἂν   γιγνώσκων τὸ ὠφελεῖσθαι μᾶλλον
[330]   αὐτὸς λόγος, ὅτι οὔτ'  ἂν   ἐπιεικὴς πάνυ τι ῥᾳδίως
[343]   τοῖς πρὸς ἀλλήλους συμβολαίοις, ὅπου  ἂν   τοιοῦτος τῷ τοιούτῳ κοινωνήσῃ,
[332]   προσῆκον τέχνη ἰατρικὴ καλεῖται; τί  ἂν   οἴει ἡμῖν αὐτὸν ἀποκρίνασθαι; δῆλον
[353]   γὰρ οὔ; ἀλλ' οὐδενί γ'  ἂν   οἶμαι οὕτω καλῶς ὡς δρεπάνῳ
[333]   σκυτοτομική; ναί. πρός γε ὑποδημάτων  ἂν   οἶμαι φαίης κτῆσιν; πάνυ γε.
[341]   σώματι προσδεῖταί τινος, εἴποιμ'  ἂν   ὅτι παντάπασι μὲν οὖν προσδεῖται.
[349]   ἰατρικόν; οὐχ οὕτως; οὕτως. δοκεῖ  ἂν   οὖν τίς σοι, ἄριστε,
[333]   δὲ ἀχρηστίᾳ χρήσιμος; κινδυνεύει. (οὐκ  ἂν   οὖν, φίλε, πάνυ γέ
[328]   ἔδει δεῦρο (ἰέναι, ἀλλ' ἡμεῖς  ἂν   παρὰ σὲ ᾖμεν· νῦν δέ
[349]   τοῦ δὲ ἀδίκου πότερον ἀξιοῖ  ἂν   πλεονεκτεῖν καὶ ἡγοῖτο δίκαιον εἶναι,
[330]   δ' ὅς, ἴσως οὐκ  ἂν   πολλοὺς πείσαιμι λέγων. εὖ γὰρ
[334]   ἡγῆται χρηστοὺς φιλεῖν, οὓς δ'  ἂν   πονηροὺς μισεῖν. ἆρ' οὖν οὐχ
[339]   τοῦ ἑαυτοῖς βελτίστου, δ'  ἂν   προστάττωσιν οἱ ἄρχοντες δίκαιον εἶναι
[328]   καὶ δὴ καὶ σοῦ ἡδέως  ἂν   πυθοίμην ὅτι σοι φαίνεται τοῦτο,
[344]   καὶ ὑπὸ τῶν ἄλλων ὅσοι  ἂν   πύθωνται αὐτὸν τὴν ὅλην ἀδικίαν
[328]   πορεύεσθαι πρὸς τὸ ἄστυ, οὐδὲν  ἂν   σὲ ἔδει δεῦρο (ἰέναι, ἀλλ'
[352]   ὠσίν; οὐδαμῶς. οὐκοῦν δικαίως  (ἂν)   ταῦτα τούτων φαμὲν ἔργα εἶναι;
[332]   δέ; τοῖς ἐχθροῖς ἀποδοτέον ὅτι  ἂν   τύχῃ ὀφειλόμενον; παντάπασι μὲν οὖν,
[333]   κτῆσιν ἐν εἰρήνῃ φαίης  ἂν   χρήσιμον εἶναι; πρὸς τὰ συμβόλαια,
[329]   πολλὴ εἰρήνη γίγνεται καὶ ἐλευθερία·  ἐπειδὰν   αἱ ἐπιθυμίαι παύσωνται κατατείνουσαι καὶ
[338]   εὖ εἴσῃ αὐτίκα δὴ μάλα,  ἐπειδὰν   ἀποκρίνῃ· οἶμαι γάρ σε εὖ
[344]   ἀδικοῦντες τῶν τοιούτων κακουργημάτων καλοῦνται  ἐπειδὰν   δέ τις πρὸς τοῖς τῶν
[337]   μαθεῖν καὶ ἀπότεισον ἀργύριον. οὐκοῦν  ἐπειδάν   μοι γένηται, εἶπον. ἀλλ' ἔστιν,
[330]   ἴσθι, ἔφη, Σώκρατες, ὅτι,  ἐπειδάν   τις ἐγγὺς τοῦ οἴεσθαι
[336]   μόνον ἐρώτα μηδὲ φιλοτιμοῦ ἐλέγχων  ἐπειδάν   τίς τι ἀποκρίνηται, ἐγνωκὼς τοῦτο,
[351]   καὶ τοῖς δικαίοις; ἔσονται, ἔφη.  ἐὰν   δὲ δή, θαυμάσιε, ἐν
[346]   ὠφελεῖ ἐκεῖνο ἐφ' τέτακται.  ἐὰν   δὲ μὴ μισθὸς αὐτῇ προσγίγνηται,
[345]   ἀδικίαν δικαιοσύνης κερδαλεώτερον εἶναι, οὐδ'  ἐὰν   ἐᾷ τις αὐτὴν καὶ μὴ
[344]   δίκαιον. πάντων δὲ ῥᾷστα μαθήσῃ,  ἐὰν   ἐπὶ τὴν τελεωτάτην ἀδικίαν ἔλθῃς,
[346]   τί δέ; τὴν ἰατρικὴν μισθαρνητικήν,  ἐὰν   ἰώμενός τις μισθαρνῇ; (οὐκ ἔφη.
[338]   οὐκ ἐπαινεῖς; ἀλλ' οὐκ ἐθελήσεις.  ἐὰν   μάθω γε πρῶτον, ἔφην, τί
[345]   ἂν εἴπῃς, ἔμμενε τούτοις,  ἐὰν   μετατιθῇ, φανερῶς μετατίθεσο καὶ ἡμᾶς
[347]   ἀργύριον τιμήν, ζημίαν  ἐὰν   μὴ ἄρχῃ. πῶς τοῦτο λέγεις,
[347]   μεγίστη τὸ ὑπὸ πονηροτέρου ἄρχεσθαι,  ἐὰν   μὴ αὐτὸς ἐθέλῃ ἄρχειν· ἣν
[330]   νῦν οὔσης· ἐγὼ δὲ ἀγαπῶ  ἐὰν   μὴ ἐλάττω καταλίπω τούτοισιν, ἀλλὰ
[340]   Σώκρατες, Πολέμαρχος, σαφέστατά γε.  ἐὰν   σύ γ' ἔφη, αὐτῷ μαρτυρήσῃς,
[335]   κοινῇ ἐγώ τε καὶ σύ,  ἐάν   τις αὐτὸ φῇ Σιμωνίδην
[346]   ὥσπερ ὑπέθου, οὐδέν τι μᾶλλον,  ἐάν   τις κυβερνῶν ὑγιὴς γίγνηται διὰ
[338]   ὡς δὲ προθύμως τοῦτο δρῶ,  ἐάν   τίς μοι δοκῇ εὖ λέγειν,
[337]   τρία· ὡς οὐκ ἀποδέξομαί σου  ἐὰν   τοιαῦτα φλυαρῇς” δῆλον οἶμαί σοι
[346]   οὐδέ γ' οἶμαι, τὴν μισθωτικήν,  ἐὰν   ὑγιαίνῃ τις μισθαρνῶν. οὐ δῆτα.
[336]   λέγῃς· ὡς ἐγὼ οὐκ ἀποδέξομαι  ἐὰν   ὕθλους τοιούτους λέγῃς. καὶ ἐγὼ
[348]   ἀπόκριναι ἡμῖν ἐξ ἀρχῆς. τὴν  τελέαν   ἀδικίαν τελέας οὔσης δικαιοσύνης λυσιτελεστέραν
[341]   συμφέρον ἄλλο ὅτι μάλιστα  τελέαν   εἶναι; (πῶς τοῦτο ἐρωτᾷς; ὥσπερ,
[329]   παραπλησίαν ἡλικίαν ἔχοντες, διασῴζοντες τὴν  παλαιὰν   παροιμίαν· οἱ οὖν πλεῖστοι ἡμῶν
[348]   δικαιοσύνην κακίαν; οὔκ, ἀλλὰ πάνυ  γενναίαν   εὐήθειαν. (τὴν ἀδικίαν ἄρα κακοήθειαν
[346]   οὐκοῦν καὶ ὠφελίαν ἑκάστη τούτων  ἰδίαν   τινὰ ἡμῖν παρέχεται ἀλλ' οὐ
[346]   γε ὠφελίαν ἑκάστης τῆς τέχνης  ἰδίαν   ὡμολογήσαμεν εἶναι; ἔστω, ἔφη. ἥντινα
[331]   τὸν βίον διαγάγῃ, γλυκεῖά οἱ  καρδίαν   ἀτάλλοισα γηροτρόφος συναορεῖ ἐλπὶς
[331]   αὐτό, τὴν δικαιοσύνην, πότερα τὴν  ἀλήθειαν   αὐτὸ φήσομεν εἶναι ἁπλῶς οὕτως
[348]   γενναίαν εὐήθειαν. (τὴν ἀδικίαν ἄρα  κακοήθειαν   καλεῖς; οὔκ, ἀλλ' εὐβουλίαν, ἔφη.
[348]   κακίαν; οὔκ, ἀλλὰ πάνυ γενναίαν  εὐήθειαν.   (τὴν ἀδικίαν ἄρα κακοήθειαν καλεῖς;
[332]   ἐχθροὺς κακῶς πρὸς νόσον καὶ  ὑγίειαν;   ἰατρός. (τίς δὲ πλέοντας πρὸς
[346]   οὐ κοινήν, οἷον ἰατρικὴ μὲν  ὑγίειαν,   κυβερνητικὴ δὲ σωτηρίαν ἐν τῷ
[346]   ἀκριβῶς σκοπεῖσθαι, μὲν ἰατρικὴ  ὑγίειαν   ποιεῖ, δὲ μισθαρνητικὴ μισθόν,
[353]   (ἀπεργάσαιντο μὴ ἔχοντα τὴν αὑτῶν  οἰκείαν   ἀρετήν, ἀλλ' ἀντὶ τῆς ἀρετῆς
[343]   ζημία, τά γε οἰκεῖα δι'  ἀμέλειαν   μοχθηροτέρως ἔχειν, ἐκ δὲ τοῦ
[335]   οὕτω φῶμεν, βλαπτομένους εἰς τὴν  ἀνθρωπείαν   ἀρετὴν χείρους γίγνεσθαι; πάνυ μὲν
[333]   δή; τὴν δικαιοσύνην πρὸς τίνος  χρείαν   κτῆσιν ἐν εἰρήνῃ φαίης
[330]   ἔργον ἑαυτῶν, καὶ κατὰ τὴν  χρείαν   ᾗπερ οἱ ἄλλοι. χαλεποὶ οὖν
[350]   δὲ ἀδικίαν κακίαν τε καὶ  ἀμαθίαν,   εἶεν, ἦν δ' ἐγώ, τοῦτο
[353]   γε συνεχωρήσαμεν ψυχῆς εἶναι δικαιοσύνην,  κακίαν   δὲ ἀδικίαν; συνεχωρήσαμεν γάρ.
[348]   δικαιοσύνην ἀρετήν, τὴν δὲ ἀδικίαν  κακίαν;   εἰκός γ' ἔφη, ἥδιστε,
[353]   ἀρετήν, ἀλλ' ἀντὶ τῆς ἀρετῆς  κακίαν;   καὶ πῶς ἄν; ἔφη· τυφλότητα
[348]   λυσιτελεῖν μὲν τὴν ἀδικίαν ἐτίθεσο,  κακίαν   μέντοι αἰσχρὸν αὐτὸ ὡμολόγεις
[348]   δ' ὅς. τὴν δικαιοσύνην  κακίαν;   οὔκ, ἀλλὰ πάνυ γενναίαν εὐήθειαν.
[348]   ἀρετὴν αὐτοῖν καλεῖς, τὸ δὲ  κακίαν;   πῶς γὰρ οὔ; οὐκοῦν τὴν
[350]   καὶ σοφίαν, τὴν δὲ ἀδικίαν  κακίαν   τε καὶ ἀμαθίαν, εἶεν, ἦν
[348]   ἀλλὰ πάνυ γενναίαν εὐήθειαν. (τὴν  ἀδικίαν   ἄρα κακοήθειαν καλεῖς; οὔκ, ἀλλ'
[345]   ὅτι οὐ πείθομαι οὐδ' οἶμαι  ἀδικίαν   δικαιοσύνης κερδαλεώτερον εἶναι, οὐδ' ἐὰν
[351]   τι τυγχάνει ὂν δικαιοσύνη πρὸς  ἀδικίαν.   ἐλέχθη γάρ που ὅτι καὶ
[344]   μαθήσῃ, ἐὰν ἐπὶ τὴν τελεωτάτην  ἀδικίαν   ἔλθῃς, τὸν μὲν ἀδικήσαντα
[348]   εἰ γὰρ λυσιτελεῖν μὲν τὴν  ἀδικίαν   ἐτίθεσο, κακίαν μέντοι αἰσχρὸν
[350]   δὴ καὶ ἰσχυρὸν εἶναι τὴν  ἀδικίαν.   οὐ μέμνησαι, Θρασύμαχε;
[344]   ἂν πύθωνται αὐτὸν τὴν ὅλην  ἀδικίαν   ἠδικηκότα· οὐ γὰρ τὸ ποιεῖν
[348]   μὲν δικαιοσύνην ἀρετήν, τὴν δὲ  ἀδικίαν   κακίαν; εἰκός γ' ἔφη,
[350]   εἶναι καὶ σοφίαν, τὴν δὲ  ἀδικίαν   κακίαν τε καὶ ἀμαθίαν, εἶεν,
[348]   ἥδιστε, ἐπειδή γε καὶ λέγω  ἀδικίαν   μὲν λυσιτελεῖν, δικαιοσύνην δ' οὔ.
[344]   φοβούμενοι ὀνειδίζουσιν οἱ ὀνειδίζοντες τὴν  ἀδικίαν.   οὕτως, Σώκρατες, καὶ ἰσχυρότερον
[353]   ψυχῆς εἶναι δικαιοσύνην, κακίαν δὲ  ἀδικίαν;   συνεχωρήσαμεν γάρ. μὲν ἄρα
[348]   ἡμῖν ἐξ ἀρχῆς. τὴν τελέαν  ἀδικίαν   τελέας οὔσης δικαιοσύνης λυσιτελεστέραν φῂς
[348]   καὶ σοφίας τιθεῖς μέρει τὴν  ἀδικίαν,   τὴν δὲ δικαιοσύνην ἐν τοῖς
[329]   συνερχόμεθά τινες εἰς ταὐτὸν παραπλησίαν  ἡλικίαν   ἔχοντες, διασῴζοντες τὴν παλαιὰν παροιμίαν·
[346]   μισθόν, καὶ μὲν οἰκοδομικὴ  οἰκίαν,   δὲ μισθαρνητικὴ αὐτῇ ἑπομένη
[346]   τούτῳ, ἔφη, ἑτέρα. οὐκοῦν καὶ  ὠφελίαν   ἑκάστη τούτων ἰδίαν τινὰ ἡμῖν
[346]   (οὐκ ἔφη. οὐκοῦν τήν γε  ὠφελίαν   ἑκάστης τῆς τέχνης ἰδίαν ὡμολογήσαμεν
[345]   μισθὸν αἰτοῦσιν, ὡς οὐχὶ αὐτοῖσιν  ὠφελίαν   ἐσομένην ἐκ τοῦ ἄρχειν ~ἀλλὰ
[346]   εἶναι; ἔστω, ἔφη. ἥντινα ἄρα  ὠφελίαν   κοινῇ ὠφελοῦνται πάντες οἱ δημιουργοί,
[335]   δικαίου ἀνδρός, τοῖς δὲ φίλοις  ὠφελίαν,   οὐκ ἦν σοφὸς ταῦτα
[351]   δὲ δικαιοσύνη ὁμόνοιαν καὶ  φιλίαν·   γάρ; ἔστω, δ'
[348]   ἄρα κακοήθειαν καλεῖς; οὔκ, ἀλλ'  εὐβουλίαν,   ἔφη. καὶ φρόνιμοί σοι,
[347]   ἀργύριον τιμήν,  ζημίαν   ἐὰν μὴ ἄρχῃ. πῶς τοῦτο
[347]   δὴ (αὐτοῖς ἀνάγκην προσεῖναι καὶ  ζημίαν,   εἰ μέλλουσιν ἐθέλειν ἄρχειν ὅθεν
[347]   δύο μισθοὺς γιγνώσκω, τὴν δὲ  ζημίαν   ἥντινα λέγεις καὶ ὡς ἐν
[329]   ἡλικίαν ἔχοντες, διασῴζοντες τὴν παλαιὰν  παροιμίαν·   οἱ οὖν πλεῖστοι ἡμῶν ὀλοφύρονται
[333]   οὐδαμῶς. ἀλλ' εἰς τίνα δὴ  κοινωνίαν   δίκαιος ἀμείνων κοινωνὸς τοῦ
[331]   τὴν τῶν χρημάτων κτῆσιν πλείστου  ἀξίαν   εἶναι, οὔ (τι παντὶ ἀνδρὶ
[351]   τινὰ φαίνεται ἔχουσα τὴν δύναμιν,  οἵαν,   ἂν ἐγγένηται, εἴτε πόλει
[351]   ἀλλήλοις παρέχει, δὲ δικαιοσύνη  ὁμόνοιαν   καὶ φιλίαν· γάρ; ἔστω,
[342]   ἄλλης προσδεῖται ἐπὶ τὴν αὑτῆς  πονηρίαν   τὸ συμφέρον σκοπεῖν· οὔτε γὰρ
[346]   ἰατρικὴ μὲν ὑγίειαν, κυβερνητικὴ δὲ  σωτηρίαν   ἐν τῷ πλεῖν, καὶ αἱ
[329]   γὰρ συνερχόμεθά τινες εἰς ταὐτὸν  παραπλησίαν   ἡλικίαν ἔχοντες, διασῴζοντες τὴν παλαιὰν
[328]   οἴκαδε εἰς τοῦ Πολεμάρχου, καὶ  Λυσίαν   τε αὐτόθι κατελάβομεν καὶ Εὐθύδημον,
[330]   σχεδόν τι ὅσην ἐγὼ νῦν  οὐσίαν   κέκτημαι παραλαβὼν πολλάκις τοσαύτην ἐποίησεν,
[330]   οἴει ἀγαθὸν ἀπολελαυκέναι τοῦ πολλὴν  οὐσίαν   κεκτῆσθαι; ὅ, δ' ὅς,
[329]   τρόπον ἀλλὰ διὰ τὸ πολλὴν  οὐσίαν   κεκτῆσθαι· τοῖς γὰρ πλουσίοις πολλὰ
[340]   ὅταν ἁμαρτάνῃ, κατὰ ταύτην τὴν  ἁμαρτίαν;   ἀλλ' οἶμαι λέγομεν τῷ ῥήματι
[350]   τὴν δικαιοσύνην ἀρετὴν εἶναι καὶ  σοφίαν,   τὴν δὲ ἀδικίαν κακίαν τε
[336]   καὶ ἐγὼ ταῦτ' εἶπον, οὐκέτι  ἡσυχίαν   ἦγεν, ἀλλὰ συστρέψας ἑαυτὸν ὥσπερ
[345]   καὶ μέλλοντα ἑστιάσεσθαι, πρὸς τὴν  εὐωχίαν,   αὖ πρὸς τὸ (ἀποδόσθαι,
[329]   εἰ γὰρ ἦν τοῦτ' αἴτιον,  κἂν   ἐγὼ τὰ αὐτὰ ταῦτα ἐπεπόνθη,
[334]   χρηστοὺς εἶναι, τοὺς ὄντας,  κἂν   μὴ δοκῶσι, καὶ ἐχθροὺς ὡσαύτως;
[331]   ἐλπὶς μάλιστα θνατῶν πολύστροφον  γνώμαν   κυβερνᾷ. εὖ οὖν λέγει θαυμαστῶς
[338]   αἱ ἄλλαι οὕτως· θέμεναι δὲ  ἀπέφηναν   τοῦτο δίκαιον τοῖς ἀρχομένοις εἶναι,
[352]   ᾖσαν ἅμα ἀδικεῖν, δι' ἣν  ἔπραξαν   ἔπραξαν, ὥρμησαν δὲ ἐπὶ
[352]   ἀδικεῖν, δι' ἣν ἔπραξαν  ἔπραξαν,   ὥρμησαν δὲ ἐπὶ τὰ ἄδικα
[339]   φῇς ταῦτα ποιεῖν ἐκεῖνοι  προσέταξαν   ἆρα τότε, σοφώτατε Θρασύμαχε,
[346]   καί, μακάριε, μὴ παρὰ  δόξαν   ἀποκρίνου, ἵνα τι καὶ περαίνωμεν.
[350]   ἐγώ, παρά γε τὴν σαυτοῦ  δόξαν.   ὥστε σοί, ἔφη, ἀρέσκειν, ἐπειδήπερ
[330]   ὅτι μοι ἔδοξας οὐ σφόδρα  (ἀγαπᾶν   τὰ χρήματα, τοῦτο δὲ ποιοῦσιν
[332]   τοὺς φίλους ἀγαθὸν μέν τι  δρᾶν,   κακὸν δὲ μηδέν. μανθάνω, ἦν
[328]   ἴστε ὅτι λαμπὰς ἔσται πρὸς  ἑσπέραν   ἀφ' ἵππων τῇ θεῷ; ἀφ'
[337]   οὖν, ἔφη, ἂν ἐγὼ δείξω  ἑτέραν   ἀπόκρισιν παρὰ πάσας ταύτας περὶ
[346]   φαμὲν ἑκάστοτε τῶν τεχνῶν τούτῳ  ἑτέραν   εἶναι, τῷ ἑτέραν τὴν δύναμιν
[346]   τεχνῶν τούτῳ ἑτέραν εἶναι, τῷ  ἑτέραν   τὴν δύναμιν ἔχειν; καί,
[348]   τελέαν ἀδικίαν τελέας οὔσης δικαιοσύνης  λυσιτελεστέραν   φῂς εἶναι; (πάνυ μὲν οὖν
[349]   ἄριστε, μουσικὸς ἀνὴρ ἁρμοττόμενος  λύραν   ἐθέλειν μουσικοῦ ἀνδρὸς ἐν τῇ
[333]   φήσεις δὲ καὶ ἀσπίδα καὶ  λύραν   ὅταν δέῃ φυλάττειν καὶ μηδὲν
[344]   πολὺν τὸν λόγον· οὐ μὴν  εἴασάν   γε αὐτὸν οἱ παρόντες, ἀλλ'
[344]   γε αὐτὸν οἱ παρόντες, ἀλλ'  ἠνάγκασαν   ὑπομεῖναί τε καὶ παρασχεῖν τῶν
[345]   νυνδὴ ἀναγκαῖον εἶναι ἡμῖν ὁμολογεῖν  πᾶσαν   ἀρχήν, καθ' ὅσον ἀρχή, μηδενὶ
[352]   ἀλλήλους γε καὶ ἐφ' οὓς  ᾖσαν   ἅμα ἀδικεῖν, δι' ἣν ἔπραξαν
[352]   δι' ἣν ἔπραξαν ἔπραξαν,  ὥρμησαν   δὲ ἐπὶ τὰ ἄδικα ἀδικίᾳ
[340]   ἂν ἐν λογισμῷ ἁμαρτάνῃ, τότε  ὅταν   ἁμαρτάνῃ, κατὰ ταύτην τὴν ἁμαρτίαν;
[333]   χρῆσθαι ἀλλὰ κεῖσθαι; πάνυ γε.  ὅταν   ἄρα ἄχρηστον ἀργύριον, τότε
[343]   δὲ πολλὰ κερδαίνει. καὶ γὰρ  ὅταν   ἀρχήν τινα ἄρχῃ ἑκάτερος, τῷ
[340]   ἄρχων οὐδεὶς ἁμαρτάνει τότε  ὅταν   ἄρχων ᾖ, ἀλλὰ πᾶς γ'
[347]   ἣν δείσαντές μοι φαίνονται ἄρχειν,  ὅταν   ἄρχωσιν, οἱ ἐπιεικεῖς, καὶ τότε
[333]   γάρ; φαίνεται. καὶ μὴν  ὅταν   γε πλοῖον, ναυπηγὸς
[333]   χρήσιμος καὶ κοινῇ καὶ ἰδίᾳ·  ὅταν   δὲ χρῆσθαι, ἀμπελουργική; φαίνεται.
[333]   χρῆσθαι, χρήσιμον εἶναι τὴν δικαιοσύνην,  ὅταν   δὲ χρῆσθαι, τὴν ὁπλιτικὴν καὶ
[333]   Πολέμαρχε, πρὸς τὸ χρῆσθαι ἀργυρίῳ,  ὅταν   δέῃ ἀργυρίου κοινῇ πρίασθαι
[333]   δὲ καὶ ἀσπίδα καὶ λύραν  ὅταν   δέῃ φυλάττειν καὶ μηδὲν χρῆσθαι,
[333]   αὐτῷ (ἡ δικαιοσύνη; κινδυνεύει. καὶ  ὅταν   δὴ δρέπανον δέῃ φυλάττειν,
[347]   δι' ὃν (ἄρχουσιν οἱ ἐπιεικέστατοι,  ὅταν   ἐθέλωσιν ἄρχειν. οὐκ οἶσθα
[340]   με οἴει καλεῖν τὸν ἐξαμαρτάνοντα  ὅταν   ἐξαμαρτάνῃ; ἔγωγε, εἶπον, ᾤμην σε
[333]   εἶναι, Σώκρατες. οὐκοῦν λέγεις  ὅταν   μηδὲν δέῃ αὐτῷ χρῆσθαι ἀλλὰ
[343]   τε οἰκείοις καὶ τοῖς γνωρίμοις,  ὅταν   μηδὲν ἐθέλῃ αὐτοῖς ὑπηρετεῖν παρὰ
[339]   κρείττοσι δίκαιον εἶναι ὡμολογῆσθαί σοι,  ὅταν   οἱ μὲν ἄρχοντες ἄκοντες κακὰ
[333]   ναυπηγὸς κυβερνήτης; ἔοικεν.  ὅταν   οὖν τί δέῃ ἀργυρίῳ
[333]   δίκαιος χρησιμώτερος τῶν ἄλλων;  ὅταν   παρακαταθέσθαι καὶ σῶν εἶναι,
[346]   (ἆρ' οὖν οὐδ' ὠφελεῖ τότε,  ὅταν   προῖκα ἐργάζηται; οἶμαι ἔγωγε. οὐκοῦν,
[329]   Κέφαλε, οἶμαί σου τοὺς πολλούς,  ὅταν   ταῦτα λέγῃς, οὐκ ἀποδέχεσθαι ἀλλ'
[343]   πλέον εἰσφέρει, δ' ἔλαττον,  ὅταν   τε λήψεις, (ὁ μὲν οὐδέν,
[343]   ἐν τοῖς πρὸς τὴν πόλιν,  ὅταν   τέ τινες εἰσφοραὶ ὦσιν,
[344]   (συλλήβδην· ὧν ἐφ' ἑκάστῳ μέρει  ὅταν   τις ἀδικήσας μὴ λάθῃ, ζημιοῦταί
[350]   ὅσα βούλομαι, ἤ, εἰ βούλει  ἐρωτᾶν,   ἐρώτα· ἐγὼ δέ σοι, ὥσπερ
[336]   ἀποκρίνηται, ἐγνωκὼς τοῦτο, ὅτι ῥᾷον  ἐρωτᾶν   ἀποκρίνεσθαι, ἀλλὰ καὶ αὐτὸς
[343]   ἀποκρίνεσθαι χρῆν μᾶλλον τοιαῦτα  ἐρωτᾶν;   ὅτι τοί σε, ἔφη, κορυζῶντα
[330]   γὰρ λεγόμενοι μῦθοι περὶ τῶν  ἐν   Ἅιδου, ὡς τὸν ἐνθάδε ἀδικήσαντα
[351]   ἀδικία καὶ μίση καὶ μάχας  ἐν   ἀλλήλοις παρέχει, δὲ δικαιοσύνη
[339]   ἐστιν, βέλτιστε, λέγω  ~ἐν   ἁπάσαις (ταῖς πόλεσιν ταὐτὸν εἶναι
[349]   δικαίῳ προσετίθεμεν, ἐπειδή γε καὶ  ἐν   ἀρετῇ αὐτὸ καὶ σοφίᾳ ἐτόλμησας
[348]   λέγειν, ἀλλὰ τόδε ἐθαύμασα, εἰ  ἐν   ἀρετῆς καὶ σοφίας τιθεῖς μέρει
[342]   τε καὶ ἐκποριούσης ἆρα καὶ  ἐν   αὐτῇ τῇ τέχνῃ ἔνι τις
[347]   τι ἰόντες οὐδ' ὡς εὐπαθήσοντες  ἐν   αὐτῷ, ἀλλ' (ὡς ἐπ' ἀναγκαῖον
[333]   ἑκάστου ἐν μὲν χρήσει ἄχρηστος,  ἐν   δὲ ἀχρηστίᾳ χρήσιμος; κινδυνεύει. (οὐκ
[328]   εἰ μὲν γὰρ ἐγὼ ἔτι  ἐν   δυνάμει τοῦ ῥᾳδίως πορεύεσθαι
[332]   δοκεῖ τοῦτο. χρήσιμον ἄρα καὶ  ἐν   εἰρήνῃ δικαιοσύνη; ~(χρήσιμον. καὶ γὰρ
[333]   πρὸς τίνος χρείαν κτῆσιν  ἐν   εἰρήνῃ φαίης ἂν χρήσιμον εἶναι;
[338]   γὰρ οὔ; οὐκοῦν τοῦτο κρατεῖ  ἐν   ἑκάστῃ πόλει, τὸ ἄρχον; πάνυ
[348]   (τἀγαθὰ καὶ μετρεῖν ὅσα ἑκάτεροι  ἐν   ἑκατέρῳ λέγομεν, καὶ ἤδη δικαστῶν
[351]   ὅπου ἂν ἐνῇ, οὐ καὶ  ἐν   ἐλευθέροις τε καὶ δούλοις ἐγγιγνομένη
[352]   οὐχ οὕτως; πάνυ γε. καὶ  ἐν   ἑνὶ δὴ οἶμαι ἐνοῦσα ταὐτὰ
[351]   ἐὰν δὲ δή, θαυμάσιε,  ἐν   ἑνὶ ἐγγένηται ἀδικία, μῶν μὴ
[333]   ἆρ' οὐχ πατάξαι δεινότατος  ἐν   μάχῃ εἴτε πυκτικῇ εἴτε τινὶ
[333]   δὴ πάντα δικαιοσύνη ἑκάστου  ἐν   μὲν χρήσει ἄχρηστος, ἐν δὲ
[347]   ζημίαν ἥντινα λέγεις καὶ ὡς  ἐν   μισθοῦ μέρει εἴρηκας, οὐ συνῆκα.
[344]   συμφέρον. (ταῦτα εἰπὼν Θρασύμαχος  ἐν   νῷ εἶχεν ἀπιέναι, ὥσπερ βαλανεὺς
[344]   δαιμόνιε Θρασύμαχε, οἷον ἐμβαλὼν λόγον  ἐν   νῷ ἔχεις ἀπιέναι πρὶν διδάξαι
[342]   Θρασύμαχε, οὐδὲ ἄλλος οὐδεὶς  ἐν   οὐδεμιᾷ ἀρχῇ, καθ' ὅσον ἄρχων
[343]   αὑτῶν, καὶ δὴ καὶ τοὺς  ἐν   ταῖς πόλεσιν ἄρχοντας, οἳ ὡς
[339]   δὲ ἀναμάρτητοί εἰσιν οἱ ἄρχοντες  ἐν   ταῖς πόλεσιν ἑκάσταις οἷοί
[345]   ἀρχῇ. σὺ δὲ τοὺς ἄρχοντας  ἐν   ταῖς πόλεσιν, τοὺς ὡς ἀληθῶς
[328]   καὶ δίφρου· τεθυκὼς γὰρ ἐτύγχανεν  ἐν   τῇ αὐλῇ. ἐκαθεζόμεθα οὖν παρ'
[343]   τοιούτῳ κοινωνήσῃ, οὐδαμοῦ ἂν εὕροις  ἐν   τῇ διαλύσει τῆς κοινωνίας πλέον
[350]   ἀνάγκη, ἔφη. ~(τί δὲ ἰατρικός;  ἐν   τῇ ἐδωδῇ πόσει ἐθέλειν
[349]   ἁρμοττόμενος λύραν ἐθέλειν μουσικοῦ ἀνδρὸς  ἐν   τῇ ἐπιτάσει καὶ ἀνέσει τῶν
[336]   ἡμᾶς ἑκόντας εἶναι ὑποκατακλίνεσθαι ἀλλήλοις  ἐν   τῇ ζητήσει καὶ διαφθείρειν τὴν
[346]   διὰ τὸ συμφέρον αὐτῷ πλεῖν  ἐν   τῇ θαλάττῃ, ἕνεκα τούτου καλεῖς
[329]   πλεῖστοι ἡμῶν ὀλοφύρονται συνιόντες, τὰς  ἐν   τῇ νεότητι ἡδονὰς ποθοῦντες καὶ
[341]   οἶμαι τοῦτο ὑπολογιστέον, ὅτι πλεῖ  ἐν   τῇ νηί, οὐδ' ἐστὶν κλητέος
[336]   ἴσθι· εἰ γάρ τι ἐξαμαρτάνομεν  ἐν   τῇ τῶν λόγων σκέψει ἐγώ
[332]   κυβερνήτης. τί δὲ δίκαιος;  ἐν   τίνι πράξει καὶ πρὸς τί
[354]   σοι, ἔφη, Σώκρατες, εἱστιάσθω  ἐν   τοῖς Βενδιδίοις. ὑπὸ σοῦ γε,
[348]   τὴν ἀδικίαν, τὴν δὲ δικαιοσύνην  ἐν   τοῖς ἐναντίοις. ἀλλὰ πάνυ οὕτω
[340]   γὰρ εἶ, ἔφη, Σώκρατες,  ἐν   τοῖς λόγοις· ἐπεὶ αὐτίκα ἰατρὸν
[341]   οἴει γάρ με ἐξ ἐπιβουλῆς  ἐν   τοῖς λόγοις κακουργοῦντά σε ἐρέσθαι
[343]   πανταχοῦ ἔλαττον ἔχει. πρῶτον μὲν  ἐν   τοῖς πρὸς ἀλλήλους συμβολαίοις, ὅπου
[343]   τοῦ ἀδίκου ἀλλ' ἔλαττον· ἔπειτα  ἐν   τοῖς πρὸς τὴν πόλιν, ὅταν
[330]   μὲν οὖν εὑρίσκων ἑαυτοῦ  ἐν   τῷ βίῳ πολλὰ ἀδικήματα καὶ
[329]   παντάπασι γὰρ τῶν γε τοιούτων  ἐν   τῷ γήρᾳ πολλὴ εἰρήνη γίγνεται
[346]   μὲν ὑγίειαν, κυβερνητικὴ δὲ σωτηρίαν  ἐν   τῷ πλεῖν, καὶ αἱ ἄλλαι
[332]   φίλους ὠφελεῖν καὶ ἐχθροὺς βλάπτειν;  ἐν   τῷ προσπολεμεῖν καὶ ἐν τῷ
[332]   βλάπτειν; ἐν τῷ προσπολεμεῖν καὶ  ἐν   τῷ συμμαχεῖν, ἔμοιγε δοκεῖ. εἶεν·
[340]   γὰρ ἐπιστήμης ἁμαρτάνων ἁμαρτάνει,  ἐν   οὐκ ἔστι δημιουργός· ὥστε
[345]   τῷ (ἀρχομένῳ τε καὶ θεραπευομένῳ,  ἔν   τε πολιτικῇ καὶ ἰδιωτικῇ ἀρχῇ.
[331]   καὶ ἄλλας χρείας πολλάς· ἀλλὰ  ἕν   γε ἀνθ' ἑνὸς οὐκ ἐλάχιστον
[327]   οὐκοῦν, ἦν δ' ἐγώ, ἔτι  ἓν   λείπεται, τὸ ἢν πείσωμεν ὑμᾶς
[340]   Κλειτοφῶν, τὸ τοῦ κρείττονος συμφέρον  ἔλεγεν   ἡγοῖτο κρείττων αὑτῷ
[335]   ταῦτα εἰπών. οὐ γὰρ ἀληθῆ  ἔλεγεν·   οὐδαμοῦ γὰρ δίκαιον οὐδένα ἡμῖν
[336]   ἐγὼ ταῦτ' εἶπον, οὐκέτι ἡσυχίαν  ἦγεν,   ἀλλὰ συστρέψας ἑαυτὸν ὥσπερ θηρίον
[334]   δὴ τὸν σὸν λόγον τοὺς  μηδὲν   ἀδικοῦντας δίκαιον κακῶς ποιεῖν. μηδαμῶς,
[333]   Σώκρατες. οὐκοῦν λέγεις ὅταν  μηδὲν   δέῃ αὐτῷ χρῆσθαι ἀλλὰ κεῖσθαι;
[331]   μετὰ κακῆς ἐλπίδος· ~τῷ δὲ  μηδὲν   ἑαυτῷ ἄδικον συνειδότι ἡδεῖα ἐλπὶς
[343]   οἰκείοις καὶ τοῖς γνωρίμοις, ὅταν  μηδὲν   ἐθέλῃ αὐτοῖς ὑπηρετεῖν παρὰ τὸ
[354]   νυνὶ γέγονεν ἐκ τοῦ διαλόγου  μηδὲν   (εἰδέναι· ὁπότε γὰρ τὸ δίκαιον
[345]   δήπου ἐκπεπόρισται, ἕως γ' ἂν  μηδὲν   ἐνδέῃ τοῦ ποιμενικὴ εἶναι οὕτω
[337]   τούτων ἀπειρημένον αὐτῷ εἴη ὅπως  μηδὲν   ἐρεῖ ὧν ἡγεῖται ὑπ' ἀνδρὸς
[351]   δύναμιν, οὐδὲν ἧττον ἕξει;  μηδὲν   ἧττον ἐχέτω, ἔφη. οὐκοῦν τοιάνδε
[332]   μέν τι δρᾶν, κακὸν δὲ  μηδέν.   μανθάνω, ἦν δ' ἐγώ ὅτι
[337]   λέγεις; μὴ ἀποκρίνωμαι ὧν προεῖπες  μηδέν;   πότερον, θαυμάσιε, μηδ' εἰ
[333]   λύραν ὅταν δέῃ φυλάττειν καὶ  μηδὲν   χρῆσθαι, χρήσιμον εἶναι τὴν δικαιοσύνην,
[343]   ἔχειν, ἐκ δὲ τοῦ δημοσίου  μηδὲν   ὠφελεῖσθαι διὰ τὸ δίκαιον εἶναι,
[328]   ῥᾳδίως πορεύεσθαι πρὸς τὸ ἄστυ,  οὐδὲν   ἂν σὲ ἔδει δεῦρο (ἰέναι,
[337]   ὡς δὴ ὅμοιον τοῦτο ἐκείνῳ.  οὐδέν   γε κωλύει, ἦν δ' ἐγώ·
[341]   μὲν οὖν οἶδα, ἔφη. καὶ  οὐδέν   γέ σοι πλέον ἔσται· (οὔτε
[330]   χαλεποὶ οὖν καὶ συγγενέσθαι εἰσίν,  οὐδὲν   ἐθέλοντες ἐπαινεῖν ἀλλ' τὸν
[349]   ἀλλ' οὐ τὸν λόγον ἐλέγχεις;  (οὐδέν,   ἦν δ' ἐγώ. ἀλλὰ τόδε
[340]   δ' ὃς Πολέμαρχος, ἐλέγετο.  (οὐδέν,   ἦν δ' ἐγώ, Πολέμαρχε,
[351]   ἀπολεῖ τὴν αὑτῆς δύναμιν,  οὐδὲν   ἧττον ἕξει; μηδὲν ἧττον ἐχέτω,
[344]   δ' ἐγώ ἤτοι ἡμῶν γε  οὐδὲν   κήδεσθαι, οὐδέ τι φροντίζειν εἴτε
[350]   λέγειν. καίτοι τί ἄλλο βούλει;  οὐδὲν   μὰ Δία, ἦν δ' ἐγώ,
[340]   ἐκ δὲ τούτων τῶν ὁμολογιῶν  οὐδὲν   μᾶλλον τὸ τοῦ κρείττονος συμφέρον
[343]   ὅταν τε λήψεις, (ὁ μὲν  οὐδέν,   δὲ πολλὰ κερδαίνει. καὶ
[341]   ἐστὶν ναύτης; ναυτῶν ἄρχων.  (οὐδὲν   οἶμαι τοῦτο ὑπολογιστέον, ὅτι πλεῖ
[341]   καὶ συκοφάντει, εἴ τι δύνασαι  οὐδέν   σου παρίεμαι ἀλλ' οὐ μὴ
[346]   βούλῃ ἀκριβῶς διορίζειν, ὥσπερ ὑπέθου,  οὐδέν   τι μᾶλλον, ἐάν τις κυβερνῶν
[341]   Θρασύμαχον; νῦν γοῦν, ἔφη, ἐπεχείρησας,  οὐδὲν   ὢν καὶ ταῦτα. ἅδην, ἦν
[348]   ἐγώ, ὅσα ἄρτι Θρασύμαχος ἀγαθὰ  διῆλθεν   τῷ τοῦ ἀδίκου; ἤκουσα, ἔφη,
[345]   (καὶ ἕτερος ἴσως τις ἡμῶν  πέπονθεν,   οὐ μόνος ἐγώ· πεῖσον οὖν,
[343]   νυκτὸς καὶ ἡμέρας τοῦτο,  (ὅθεν   αὐτοὶ ὠφελήσονται. καὶ οὕτω πόρρω
[347]   ζημίαν, εἰ μέλλουσιν ἐθέλειν ἄρχειν  ὅθεν   κινδυνεύει τὸ ἑκόντα ἐπὶ τὸ
[327]   περιμεῖναί κελεῦσαι. καί μου  ὄπισθεν   παῖς λαβόμενος τοῦ ἱματίου,
[327]   ὅπου αὐτὸς εἴη. οὗτος, ἔφη,  ὄπισθεν   προσέρχεται· ἀλλὰ περιμένετε. ἀλλὰ περιμενοῦμεν,
[332]   δεῖ ἀκολουθεῖν, Σώκρατες, τοῖς  ἔμπροσθεν   εἰρημένοις, τοῖς φίλοις τε
[345]   Θρασύμαχε ἔτι (γὰρ τὰ  ἔμπροσθεν   ἐπισκεψώμεθα ὅτι τὸν ὡς ἀληθῶς
[330]   δέος καὶ φροντὶς περὶ ὧν  ἔμπροσθεν   οὐκ εἰσῄει. οἵ τε γὰρ
[327]   πρὸς τὸ ἄστυ. κατιδὼν οὖν  πόρρωθεν   ἡμᾶς οἴκαδε ὡρμημένους Πολέμαρχος
[350]   γραυσὶν ταῖς τοὺς μύθους λεγούσαις,  εἶεν”   ἐρῶ καὶ κατανεύσομαι καὶ ἀνανεύσομαι.
[337]   ἂν αὐτῷ εἶπες πρὸς ταῦτα;  εἶεν,   ἔφη· ὡς δὴ ὅμοιον τοῦτο
[332]   (ἡ τοῖς ὄψοις τὰ ἡδύσματα.  εἶεν·   οὖν δὴ τίσιν τί
[336]   πλουσίου ἀνδρός. ἀληθέστατα, ἔφη, λέγεις.  εἶεν,   ἦν δ' ἐγώ· ἐπειδὴ δὲ
[353]   τοῦτο ἑκάστου (πράγματος ἔργον εἶναι.  εἶεν,   ἦν δ' ἐγώ. οὐκοῦν καὶ
[350]   ἀδικίαν κακίαν τε καὶ ἀμαθίαν,  εἶεν,   ἦν δ' ἐγώ, τοῦτο μὲν
[341]   τὸ τοῦ κρείττονος ποιεῖν συμφέρον.  εἶεν,   ἦν δ' ἐγώ, Θρασύμαχε·
[332]   ἐν τῷ συμμαχεῖν, ἔμοιγε δοκεῖ.  εἶεν·   μὴ κάμνουσί γε μήν,
[349]   ἔοικεν; ἀλλὰ τί μέλλει; ἔφη.  εἶεν,   Θρασύμαχε· μουσικὸν δέ τινα
[337]   ἐγώ· εἴ μοι σκεψαμένῳ οὕτω  δόξειεν.   (τί οὖν, ἔφη, ἂν ἐγὼ
[338]   μὲν ἦν ἐπιθυμῶν εἰπεῖν ἵν'  εὐδοκιμήσειεν,   ἡγούμενος ἔχειν ἀπόκρισιν παγκάλην· προσεποιεῖτο
[351]   ἀδικία οὐδεὶς ἂν ἔτι τοῦτο  ἀγνοήσειεν   ἀλλ' οὔ τι οὕτως ἁπλῶς,
[350]   ἀνεπιστήμων; οὐχὶ ὁμοίως μὲν ἐπιστήμονος  (πλεονεκτήσειεν   ἄν, ὁμοίως δὲ ἀνεπιστήμονος; ἴσως.
[351]   πρᾶξαι ἄν τι δύνασθαι, εἰ  ἀδικοῖεν   ἀλλήλους; (οὐ δῆτα, δ'
[351]   ὅς. τί δ' εἰ μὴ  ἀδικοῖεν;   οὐ μᾶλλον; πάνυ γε. στάσεις
[336]   ἀλλὰ συστρέψας ἑαυτὸν ὥσπερ θηρίον  ἧκεν   ἐφ' ἡμᾶς ὡς διαρπασόμενος. καὶ
[349]   ἄρα ἐστὶν ἑκάτερος αὐτῶν οἷσπερ  ἔοικεν;   ἀλλὰ τί μέλλει; ἔφη. εἶεν,
[334]   ἄρα τις δίκαιος, ὡς  ἔοικεν,   ἀναπέφανται, καὶ κινδυνεύεις παρ' Ὁμήρου
[335]   τῶν ἀνθρώπων ἀνάγκη ἀδικωτέρους γίγνεσθαι.  ἔοικεν.   ἆρ' οὖν τῇ μουσικῇ οἱ
[350]   πλεονεκτήσει, τοῦ δὲ ἀνομοίου; ναί.  ἔοικεν   ἄρα, ἦν δ' ἐγώ,
[334]   φύλαξ, τούτου καὶ φὼρ δεινός.  ἔοικεν.   εἰ ἄρα δίκαιος ἀργύριον
[334]   ἔφη, Σώκρατες· πονηρὸς γὰρ  ἔοικεν   εἶναι λόγος. τοὺς ἀδίκους
[328]   ἄλλως ποιεῖτε. καὶ Γλαύκων,  ἔοικεν,   ἔφη, μενετέον εἶναι. ἀλλ' εἰ
[350]   δὲ ἀνομοίου τε καὶ ἐναντίου.  ἔοικεν,   ἔφη. δὲ κακός τε
[346]   αὐτῷ προσχρώμενοι ἀπ' ἐκείνου ὠφελοῦνται.  ἔοικεν,   ἔφη. φαμὲν δέ γε τὸ
[332]   τι τὸ τοιοῦτον, ὡς  ἔοικεν,   λέγει Σιμωνίδης τὸ τὰ ὀφειλόμενα
[332]   ἄρα, ἦν δ' ἐγώ, ὡς  ἔοικεν,   Σιμωνίδης ποιητικῶς (τὸ δίκαιον
[333]   ναυπηγὸς κυβερνήτης;  ἔοικεν.   ὅταν οὖν τί δέῃ ἀργυρίῳ
[334]   κεκάσθαι κλεπτοσύνῃ θ' ὅρκῳ τε.  ἔοικεν   οὖν δικαιοσύνη καὶ κατὰ
[349]   ἄδικος, δὲ δίκαιος οὐκ  ἔοικεν;   πῶς γὰρ οὐ μέλλει, ἔφη,
[341]   ἦν δ' ἐγώ, ἐπὶ τούτῳ  πέφυκεν,   ἐπὶ τῷ τὸ συμφέρον ἑκάστῳ
[352]   ἐνοῦσα ταὐτὰ ταῦτα ποιήσει ἅπερ  πέφυκεν   ἐργάζεσθαι· πρῶτον μὲν ἀδύνατον αὐτὸν
[345]   μὴ σύ γε· ἀλλὰ πρῶτον  μέν,   ἂν εἴπῃς, ἔμμενε τούτοις,
[334]   τοὐναντίον; ἁμαρτάνουσιν. τούτοις ἄρα οἱ  μὲν   ἀγαθοὶ ἐχθροί, οἱ δὲ κακοὶ
[344]   τελεωτάτην ἀδικίαν ἔλθῃς, τὸν  μὲν   ἀδικήσαντα εὐδαιμονέστατον ποιεῖ, τοὺς δὲ
[345]   βούλεται. ἀλλ' ὠγαθέ, ἔστω  μὲν   ἄδικος, δυνάσθω δὲ ἀδικεῖν
[352]   στρατοπέδῳ ~εἴτε (ἄλλῳ ὁτῳοῦν, πρῶτον  μὲν   ἀδύνατον αὐτὸ ποιεῖν πράττειν μεθ'
[352]   ποιήσει ἅπερ πέφυκεν ἐργάζεσθαι· πρῶτον  μὲν   ἀδύνατον αὐτὸν πράττειν ποιήσει στασιάζοντα
[353]   δὲ ἀδικίαν; συνεχωρήσαμεν γάρ.  μὲν   ἄρα δικαία ψυχὴ καὶ
[350]   ἑκάτερον εἶναι. ὡμολογοῦμεν γάρ.  μὲν   ἄρα δίκαιος ἡμῖν ἀναπέφανται ὢν
[353]   ἐρωτῶ, ἀλλ' εἰ τῇ οἰκείᾳ  μὲν   ἀρετῇ τὸ αὑτῶν ἔργον εὖ
[340]   αὐτὸς γὰρ Θρασύμαχος ὁμολογεῖ τοὺς  μὲν   ἄρχοντας ἐνίοτε ἑαυτοῖς κακὰ προστάττειν,
[339]   εἶναι ὡμολογῆσθαί σοι, ὅταν οἱ  μὲν   ἄρχοντες ἄκοντες κακὰ αὑτοῖς προστάττωσιν,
[347]   Σώκρατες; ἔφη Γλαύκων· τοὺς  μὲν   γὰρ δύο μισθοὺς γιγνώσκω, τὴν
[328]   τὸν Πειραιᾶ. χρῆν μέντοι. εἰ  μὲν   γὰρ ἐγὼ ἔτι ἐν δυνάμει
[352]   ἀποκρινόμενος ὥσπερ καὶ νῦν. ὅτι  μὲν   γὰρ καὶ σοφώτεροι καὶ ἀμείνους
[329]   τρόπος τῶν ἀνθρώπων. ἂν  μὲν   γὰρ κόσμιοι καὶ εὔκολοι ὦσιν,
[330]   πάππου καὶ τοῦ πατρός.  μὲν   γὰρ πάππος τε καὶ ὁμώνυμος
[332]   (τὸ δίκαιον εἴη. διενοεῖτο  μὲν   γάρ, ὡς φαίνεται, ὅτι τοῦτ'
[347]   τοῦ κρείττονος συμφέρον. ἀλλὰ τοῦτο  μὲν   δὴ καὶ εἰς αὖθις σκεψόμεθα·
[335]   δὲ αὐτὴ θέσις. φίλος  μὲν   δή, ὡς ἔοικε, τούτῳ τῷ
[338]   πρὸς τὸ αὑτῇ συμφέρον, δημοκρατία  μὲν   δημοκρατικούς, τυραννὶς δὲ τυραννικούς, καὶ
[343]   τέ τινες εἰσφοραὶ ὦσιν,  μὲν   δίκαιος ἀπὸ τῶν ἴσων πλέον
[354]   τἀναντία. πῶς γὰρ οὔ;  μὲν   δίκαιος ἄρα εὐδαίμων, δ'
[350]   ἄρα, ἦν δ' ἐγώ,  μὲν   δίκαιος τῷ σοφῷ καὶ ἀγαθῷ,
[343]   ἀδικίας, ὥστε ἀγνοεῖς ὅτι  μὲν   δικαιοσύνη καὶ τὸ δίκαιον ἀλλότριον
[348]   πῶς γὰρ οὔ; οὐκοῦν τὴν  μὲν   δικαιοσύνην ἀρετήν, τὴν δὲ ἀδικίαν
[349]   ἐγώ, ἐρωτῶ, ἀλλ' εἰ τοῦ  μὲν   (δικαίου μὴ ἀξιοῖ πλέον ἔχειν
[343]   ἀρχήν τινα ἄρχῃ ἑκάτερος, τῷ  μὲν   δικαίῳ ὑπάρχει, καὶ εἰ μηδεμία
[331]   καὶ αὐτὰ ταῦτα ἔστιν ἐνίοτε  μὲν   δικαίως, ἐνίοτε δὲ ἀδίκως ποιεῖν;
[343]   ἀδίκου πανταχοῦ ἔλαττον ἔχει. πρῶτον  μὲν   ἐν τοῖς πρὸς ἀλλήλους συμβολαίοις,
[350]   δὲ ἀνεπιστήμων; οὐχὶ ὁμοίως  μὲν   ἐπιστήμονος (πλεονεκτήσειεν ἄν, ὁμοίως δὲ
[329]   μεγάλων τινῶν ἀπεστερημένοι καὶ τότε  μὲν   εὖ ζῶντες, νῦν δὲ οὐδὲ
[334]   δοκῶσι, καὶ ἐχθροὺς ὡσαύτως; εἰκὸς  μέν,   ἔφη, οὓς ἄν τις ἡγῆται
[351]   ἀνάγκη αὐτῇ μετὰ δικαιοσύνης; (εἰ  μέν,   ἔφη, ὡς σὺ ἄρτι ἔλεγες
[348]   ἀλλ' νυνδὴ ἔλεγον. (τοῦτο  μέν,   ἔφην, οὐκ ἀγνοῶ βούλει
[335]   δὲ δὴ νοεῖ αὐτῷ τοῖς  μὲν   ἐχθροῖς βλάβην ὀφείλεσθαι παρὰ τοῦ
[350]   εἶεν, ἦν δ' ἐγώ, τοῦτο  μὲν   ἡμῖν οὕτω κείσθω, ἔφαμεν δὲ
[338]   τούτων μηδὲ χάριν ἀποδιδόναι. ὅτι  μέν,   ἦν δ' ἐγώ, μανθάνω παρὰ
[338]   ποιεῖν. καὶ Θρασύμαχος φανερὸς  μὲν   ἦν ἐπιθυμῶν εἰπεῖν ἵν' εὐδοκιμήσειεν,
[346]   εἰ δεῖ ἀκριβῶς σκοπεῖσθαι,  μὲν   ἰατρικὴ ὑγίειαν ποιεῖ, δὲ
[336]   εἶναι; (καὶ Θρασύμαχος πολλάκις  μὲν   καὶ διαλεγομένων ἡμῶν μεταξὺ ὥρμα
[342]   καὶ ἀρχομένου (ὑπὸ ἑαυτῆς. συνωμολόγησε  μὲν   καὶ ταῦτα τελευτῶν, ἐπεχείρει δὲ
[348]   ἐπειδή γε καὶ λέγω ἀδικίαν  μὲν   λυσιτελεῖν, δικαιοσύνην δ' οὔ. ἀλλὰ
[337]   Σωκράτης τὸ εἰωθὸς διαπράξηται· αὐτὸς  μὲν   μὴ ἀποκρίνηται, ἄλλου δ' ἀποκρινομένου
[338]   ἔφη, Σωκράτους σοφία· αὐτὸν  μὲν   μὴ ἐθέλειν διδάσκειν, παρὰ δὲ
[337]   βέλτιστε, τὶς ἀποκρίναιτο πρῶτον  μὲν   μὴ εἰδὼς μηδὲ φάσκων εἰδέναι,
[349]   φρόνιμον καὶ πότερον ἄφρονα; τὸν  μὲν   μουσικὸν δήπου φρόνιμον, τὸν δὲ
[346]   δὲ μισθαρνητικὴ μισθόν, καὶ  μὲν   οἰκοδομικὴ οἰκίαν, δὲ μισθαρνητικὴ
[349]   λέγωμεν, ἔφην· δίκαιος τοῦ  μὲν   ὁμοίου οὐ πλεονεκτεῖ, τοῦ δὲ
[350]   (ὁ δέ γε δίκαιος τοῦ  μὲν   ὁμοίου οὐ πλεονεκτήσει, τοῦ δὲ
[350]   ἀγαθός τε καὶ σοφὸς τοῦ  μὲν   ὁμοίου οὐκ ἐθελήσει πλεονεκτεῖν, τοῦ
[335]   χρηστὸν φίλον· ~(τὸν δὲ δοκοῦντα  μέν,   ὄντα δὲ μή, δοκεῖν ἀλλὰ
[339]   οὐκοῦν ἐπιχειροῦντες νόμους τιθέναι τοὺς  μὲν   ὀρθῶς τιθέασιν, τοὺς δέ τινας
[343]   ἔλαττον, ὅταν τε λήψεις, (ὁ  μὲν   οὐδέν, δὲ πολλὰ κερδαίνει.
[337]   τούτοις προύλεγον, ὅτι σὺ ἀποκρίνασθαι  μὲν   οὐκ ἐθελήσοις, εἰρωνεύσοιο δὲ καὶ
[335]   ἀνθρωπείαν ἀρετὴν χείρους γίγνεσθαι; πάνυ  μὲν   οὖν. ἀλλ' δικαιοσύνη οὐκ
[347]   ἄλλον ὠφελῶν πράγματα ἔχειν. τοῦτο  μὲν   οὖν ἔγωγε οὐδαμῇ συγχωρῶ (Θρασυμάχῳ,
[330]   εἴ τινά τι ἠδίκησεν.  μὲν   οὖν εὑρίσκων ἑαυτοῦ ἐν τῷ
[332]   ὅτι ἂν τύχῃ ὀφειλόμενον; παντάπασι  μὲν   οὖν, ἔφη, γε ὀφείλεται
[341]   Θρασύμαχε· δοκῶ σοι συκοφαντεῖν; πάνυ  μὲν   οὖν, ἔφη. οἴει γάρ με
[348]   δικασταὶ καὶ ῥήτορες ἐσόμεθα. πάνυ  μὲν   οὖν, ἔφη. ὁποτέρως οὖν σοι,
[335]   ἐχθρὸν κακὸν ὄντα βλάπτειν; (πάνυ  μὲν   οὖν, ἔφη, οὕτως ἄν μοι
[331]   ἂν λάβῃ τις ἀποδιδόναι. πάνυ  μὲν   οὖν, ἔφη, Σώκρατες, ὑπολαβὼν
[348]   τὰ βαλλάντια ἀποτέμνοντας λέγειν. λυσιτελεῖ  μὲν   οὖν, δ' ὅς, καὶ
[330]   πλοῦτον. ἀληθῆ, ἔφη, λέγεις. (πάνυ  μὲν   οὖν, ἦν δ' ἐγώ. ἀλλά
[352]   ὕστερον προυθέμεθα σκέψασθαι, σκεπτέον. φαίνονται  μὲν   οὖν καὶ νῦν, ὥς γέ
[348]   δικαιοσύνης λυσιτελεστέραν φῂς εἶναι; (πάνυ  μὲν   οὖν καὶ φημί, ἔφη, καὶ
[327]   ἅτε νῦν πρῶτον ἄγοντες. καλὴ  μὲν   οὖν μοι καὶ τῶν
[353]   τοῦτο τούτου ἔργον θήσομεν; θήσομεν  μὲν   οὖν. νῦν δὴ οἶμαι ἄμεινον
[341]   σε ἐρέσθαι ὡς ἠρόμην; εὖ  μὲν   οὖν οἶδα, ἔφη. καὶ οὐδέν
[352]   εἰσὶ καὶ πράττειν ἀδύνατοι ταῦτα  (μὲν   οὖν ὅτι οὕτως ἔχει μανθάνω,
[341]   τινος, εἴποιμ' ἂν ὅτι παντάπασι  μὲν   οὖν προσδεῖται. διὰ ταῦτα καὶ
[332]   λέγειν φῂς τὸν Σιμωνίδην; πάνυ  μὲν   οὖν. τί δέ; τοῖς ἐχθροῖς
[339]   μή, πειράσομαι μαθεῖν. τὸ συμφέρον  μὲν   οὖν, Θρασύμαχε, καὶ σὺ
[350]   κακός. δὴ Θρασύμαχος ὡμολόγησε  μὲν   πάντα ταῦτα, οὐχ (ὡς ἐγὼ
[334]   ὅμως δίκαιον τότε τούτοις τοὺς  μὲν   πονηροὺς (ὠφελεῖν, τοὺς δὲ ἀγαθοὺς
[348]   περὶ αὐτῶν πῶς λέγεις; τὸ  μέν   που ἀρετὴν αὐτοῖν καλεῖς, τὸ
[348]   τις εἴπῃ. εἰ γὰρ λυσιτελεῖν  μὲν   τὴν ἀδικίαν ἐτίθεσο, κακίαν μέντοι
[332]   οἴεται ὀφείλειν τοὺς φίλους ἀγαθὸν  μέν   τι δρᾶν, κακὸν δὲ μηδέν.
[332]   τέχνη δικαιοσύνη ἂν καλοῖτο; εἰ  μέν   τι, ἔφη, δεῖ ἀκολουθεῖν,
[329]   οὐ γὰρ ἀποδέχονται. καὶ λέγουσι  μέν   τι, οὐ μέντοι γε ὅσον
[348]   βούλομαι; δ' ὅς. ἂν  μὲν   τοίνυν, ἦν δ' ἐγώ, ἀντικατατείναντες
[344]   ὅπερ ἐξ ἀρχῆς ἔλεγον, τὸ  μὲν   τοῦ κρείττονος συμφέρον τὸ δίκαιον
[334]   μέντοι ἔμοιγε δοκεῖ ἔτι, ὠφελεῖν  μὲν   τοὺς φίλους δικαιοσύνη, βλάπτειν
[339]   οὐδ' εἰ μεγάλη· ἀλλ' ὅτι  μὲν   τοῦτο σκεπτέον εἰ ἀληθῆ λέγεις,
[338]   ἔφη, ὅτι τῶν πόλεων αἱ  μὲν   τυραννοῦνται, αἱ δὲ δημοκρατοῦνται, αἱ
[346]   ἀλλ' οὐ κοινήν, οἷον ἰατρικὴ  μὲν   ὑγίειαν, κυβερνητικὴ δὲ σωτηρίαν ἐν
[335]   λέγειν, ὅτι ἔστιν δίκαιον τὸν  μὲν   φίλον ἀγαθὸν ὄντα εὖ ποιεῖν,
[335]   ἐλέγομεν, λέγοντες δίκαιον εἶναι τὸν  μὲν   φίλον εὖ ποιεῖν, τὸν δ'
[334]   (τῶν ἀνθρώπων, δίκαιον εἶναι τοὺς  μὲν   φίλους βλάπτειν πονηροὶ γὰρ αὐτοῖς
[336]   τὸ φάναι δίκαιον εἶναι τοὺς  μὲν   φίλους ὠφελεῖν, τοὺς δ' ἐχθροὺς
[333]   πάντα δικαιοσύνη ἑκάστου ἐν  μὲν   χρήσει ἄχρηστος, ἐν δὲ ἀχρηστίᾳ
[334]   τοῦτο, ὥστε δοκεῖν αὐτοῖς πολλοὺς  μὲν   χρηστοὺς εἶναι μὴ ὄντας, πολλοὺς
[336]   μὴ γὰρ δὴ οἴου, εἰ  μὲν   χρυσίον ἐζητοῦμεν, οὐκ ἄν ποτε
[331]   μέντοι ὅτι ποτὲ