HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Athénée de Naucratis, les Deipnosophistes (ou Le Banquet des sages), livre XI

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)

ς = 2205 formes différentes pour 4479 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Livre, pages

[11, 498]   οὐδέτερον τὸ σκύφος, σὺν τῷ σ> κλινοῦμεν σκύφος σκύφους, ὡς τεῖχος

[11, 498]   σκύφος, ὡς λύχνος, ἄνευ τοῦ σ> προοισόμεθα, ὅτε δὲ οὐδέτερον τὸ

[11, 498]   τινὲς τὴν γενικὴν σὺν τῷ σ> προφέρονται διὰ παντός, οὐκ εὖ·

[11, 489]   πελειάδας οὐ σημαίνει τὰς ὄρνιθας, ἅς τινες ὑπονοοῦσι περιστερὰς εἶναι, ἁμαρτάνοντες.

[11, 491]   τῶν ὤτων ἀκουσόμεθα μίαν πελειάδα· ἃς δοιὰς εἶπεν καθὸ συμφυεῖς εἰσιν

[11, 462]   πεποιημένας μικρὰς ὅσον σκιᾶς ἕνεκα, ἃς καὶ περιφέρουσιν ὅπου ἂν πορεύωνται.

[11, 489]   καλεῖ νῦν τὰς Πλειάδας, πρὸς ἃς σπόρος τε καὶ ἀμητὸς καὶ

[11, 505]   τρέφειν Πάλιν ὁ μὲν Ξενοφῶν συναναβὰς Κύρῳ εἰς Πέρσας μετὰ τῶν

[11, 484]   διάλιθοι, λαβρώνιοι, Πέρσαι δ´ ἔχοντες μυιοσόβας ἑστήκεσαν. Ἵππαρχος δ´ ἐν Θαίδ·

[11, 494]   ὀξύβαφον τιθέμενον εἰς ὃ τὰς λάταγας ἐγχέουσιν οὐκ ἄλλο τι ἂν

[11, 487]   κοττάβου ἐφεστηκός, ἐφ´ οὗ τὰς λάταγας ἐν παιδιᾷ ἔπεμπον· ὅπερ ὁ

[11, 466]   ἀπ´ ἀγκύλης, ἐπονομάζους´ ἅμα (ἵησι λάταγας τῷ Κορινθίῳ πέει. Καὶ Βακχυλίδης·

[11, 491]   ῥοάων· νέκταρ δ´ ἐκ πέτρης μέγας αἰετὸς αἰὲν ἀφύσσων γαμφηλῇ φορέεσκε

[11, 491]   δ´ ἄρ´ ἐνὶ Κρήτῃ τρέφετο μέγας, οὐδ´ ἄρα τίς νιν ἠείδει

[11, 467]   καλῶν, γύναι δικότυλοι, τρικότυλοι, δεῖνος μέγας χωρῶν μετρητήν, κυμβίον, σκύφοι, ῥυτά·

[11, 465]   ἐπόθη κεκραμένον. Διόπερ ὀνομασθῆναι τὰς (πηγὰς) Νύμφας καὶ τιθήνας τοῦ Διονύσου,

[11, 504]   τὰς δὲ φιλοφροσύνας ὥσπερ ἔλαιον φλόγας ἐγείρει. Δοκεῖ μέντοι μοι καὶ

[11, 474]   ὀροφῆς ἐξηρτημένον, ἀνακεχυμένας ἔχοντα τὰς φλόγας. Ὅτι δὲ καὶ ἀπὸ Κανθάρου

[11, 491]   δὲ ἀναφερομένην ποιήσας Ἀστρονομίαν αἰεὶ Πελειάδας αὐτὰς λέγει· (Τὰς δὲ βροτοὶ

[11, 489]   Ἀριστοτέλης πελειάδα καὶ ἕτερον περιστεράν. Πελειάδας δ´ ὁ ποιητὴς καλεῖ νῦν

[11, 488]   τῆς Νεστορίδος δύο ὦτα ἔχειν. Πελειάδας δὲ πῶς ἄν τις ὑπόθοιτο

[11, 490]   Καὶ Σιμωνίδης δὲ τὰς Πλειάδας Πελειάδας εἴρηκεν ἐν τούτοις· (Δίδωτι δ´

[11, 491]   λέγει· (Τὰς δὲ βροτοὶ καλέουσι Πελειάδας. Καὶ πάλιν· Χειμέριαι δύνουσι Πελειάδες.

[11, 490]   τὰς Πλειάδας οὔσας Ἄτλαντος θυγατέρας Πελειάδας καλεῖ, καθάπερ καὶ Πίνδαρος. Ἐστὶ

[11, 490]   δ´ οἱ πολλοὶ νομίζοντες τὰς πελειάδας ὄρνεις εἶναι πρῶτον μὲν ἐκ

[11, 489]   οἱ ἄνθρωποι· λέγω δὲ τὰς πελειάδας. (Ὅταν γὰρ εἴπῃ· Δύο δὲ

[11, 489]   πελειάδες ἀμφὶς ἕκαστον χρύσειαι νεμέθοντο, πελειάδας οὐ σημαίνει τὰς ὄρνιθας, ἅς

[11, 490]   πατρὶ φέρουσι. Οὐ γὰρ τὰς πελειάδας τὰς ὄρνεις φέρειν νομιστέον τῷ

[11, 490]   τῷ Διὶ τὴν ἀμβροσίαν τὰς Πελειάδας φέρειν φησί· Τῇ μέν τ´

[11, 491]   τὰς Πλειάδας κατὰ ποιητικὸν νόμον Πελειάδας ὠνομακέναι. (Ἀποδεδειγμένου οὖν τοῦ ὅτι

[11, 490]   Ὠρίωνα. Ὀρείας δὲ λέγει τὰς Πλειάδας ἐν ἴσῳ τῷ οὐρείας κατὰ

[11, 492]   ἓξ δὲ τὰς πάσας γενέσθαι Πλειάδας, ἐπείπερ ὁρῶνται τοσαῦται, λέγονται δὲ

[11, 491]   οὖν ἄπιστον καὶ Ὅμηρον τὰς Πλειάδας κατὰ ποιητικὸν νόμον Πελειάδας ὠνομακέναι.

[11, 490]   τὴν ἀμβροσίαν τῷ Διὶ τὰς Πλειάδας κομίζειν. Κράτης δ´ ὁ κριτικὸς

[11, 492]   οἰκείως τῷ ποτηρίῳ ἐντετυπῶσθαι τὰς Πλειάδας, ξηρῶν τροφῶν οὔσας σημαντικάς, λεκτέον

[11, 490]   δοξάζουσιν (ἄσεμνον γάρ) ἀλλὰ τὰς Πλειάδας. Οἰκεῖον γὰρ τὰς προσημαινούσας τῷ

[11, 490]   καρπῶν γενέσεως καὶ τελειώσεως προσημαντικὰς Πλειάδας οἰκείως ἐνετόρευσε τῷ τοῦ σοφωτάτου

[11, 490]   Πελειάδες οὐράνιαι. Σαφῶς γὰρ τὰς Πλειάδας οὔσας Ἄτλαντος θυγατέρας Πελειάδας καλεῖ,

[11, 490]   λόγον. Καὶ Σιμωνίδης δὲ τὰς Πλειάδας Πελειάδας εἴρηκεν ἐν τούτοις· (Δίδωτι

[11, 489]   ὁ ποιητὴς καλεῖ νῦν τὰς Πλειάδας, πρὸς ἃς σπόρος τε καὶ

[11, 490]   οὐδὲ Πέλειαι. Ὅτι δὲ τὰς Πλειάδας τὸ ἐνδοξότατον τῶν ἀπλανῶν ἄστρων

[11, 490]   πάντα τά τ´ οὐρανὸς ἐστεφάνωται, Πληιάδας θ´ Ὑάδας τε τό τε

[11, 481]   γ´ αὐταῖσιν βαθείας κύλικας ὥσπερ ὁλκάδας οἰναγωγούς, περιφερεῖς, λεπτάς, μέσας, γαστροιίδας,

[11, 490]   τ´ οὐρανὸς ἐστεφάνωται, Πληιάδας θ´ Ὑάδας τε τό τε σθένος Ὠρίωνος

[11, 466]   οἱ ἐρώμενοι. Σπουδὴ δὲ αὐτοῖς παῖδας ἁρπάζειν· καὶ τοῖς καλοῖς παρ´

[11, 502]   τὰ Ῥοδιακὰ κόμισον λαβὼν τοὺς παῖδας. Εἶτ´ οἴσεις μόνος ψυκτῆρα, κύαθον,

[11, 500]   ὡς λέγουσι, νυμφίῳ, κεκτημένῳ τάλαντα, παῖδας, ἐπιτρόπους, ζεύγη, καμήλους, στρώματ´, ἀργυρώματα,

[11, 505]   νέου στρατεύεσθαι, παραδούς τε τοὺς παῖδας ταῖς γυναιξὶ τρέφειν Πάλιν ὁ

[11, 469]   ποτὶ ματέρα κουριδίαν τ´ ἄλοχον πάιδάς τε φίλους, (ὃ δ´ ἐς

[11, 486]   τὸν οἶνον, καλεῖσθαι λέγων καὶ λοιβίδας τὰ σπονδεῖα ὑπὸ Ἀντιμάχου τοῦ

[11, 486]   δ´ ἐν ζʹ Προβόλους δύο Λυκιουργίδας ἡμιεργέας, ὅτι ἀκόντιά ἐστι πρὸς

[11, 489]   μαθητῶν αὐτῷ συνενεγκάντων τἀργύριον· (ὅπερ Προμαθίδας ὁ Ἡρακλεώτης ἐξηγούμενος τὴν κατὰ

[11, 481]   ὁλκάδας οἰναγωγούς, περιφερεῖς, λεπτάς, μέσας, γαστροιίδας, οὐκ ἀβούλως, ἀλλὰ πόρρωθεν κατεσκευασμέναι

[11, 488]   καὶ τὰ κανθάρια καὶ τὰς Σελευκίδας καὶ τὰ καρχήσια καὶ τὰ

[11, 487]   Παφίους τὸ ποτήριον οὕτως καλεῖν. (ΜΑΘΑΛΙΔΑΣ Βλαῖσος ἐν Σατούρνῳ φησίν· Ἑπτὰ

[11, 487]   Βλαῖσος ἐν Σατούρνῳ φησίν· Ἑπτὰ μαθαλίδας ἐπίχε´ ἡμῖν τῶ γλυκυτάτω. Πάμφιλος

[11, 488]   τοῖς κολαπτῆρσιν ἐπηρμένη καὶ οἱονεὶ κεφαλίδας ἥλων ἀποτελοῦσα. Πεπάρθαι δὲ λέγεται

[11, 500]   Διαλέκτου, σκύθος. Ἐκαλεῖτο δὲ καὶ (Δερκυλλίδας ὁ Λακεδαιμόνιος Σκύφος, ὥς φησιν

[11, 481]   ὀχούμενος ἐξ Ἀργούρας τῆς Εὐβοίας, χλανίδας δ´ ἐπ´ ὄχου καὶ κυμβία

[11, 469]   μὲν οὕτως φησίν· Ἆμος δ´ Ὑπεριονίδας δέπας ἐσκατέβαινε χρύσεον, ὄφρα δι´

[11, 480]   Ἀλκμαίωνι ἀντὶ τοῦ κύλικες παραγώγως κυλιχνίδας εἴρηκε διὰ τούτων· Ἀλλ´ ὡς

[11, 480]   κοινόν τε χρὴ κρατῆρα καὶ κυλιχνίδας. Καὶ Ἀλκαῖος ἐν τῷ ~(Πίνωμεν·

[11, 496]   Ἦν δὲ αὐτοῖς νόμιμον μὴ προχοίδας εἰσφέρεσθαι εἰς τὰ συμπόσια, (δῆλον

[11, 496]   Ξενοφῶν δ´ ἐν ὀγδόῳ Παιδείας προχοίδας τινὰς λέγει (κύλικας) γράφων ὧδε

[11, 504]   ἐν αὐτοῖς ὃ μὲν τὰς αὐλητρίδας ἐκβάλλει, ὃ δὲ εἰσάγει· (καὶ

[11, 502]   δὲ τὰς μὲν ἀργυρᾶς φιάλας ἀργυρίδας λέγουσι, χρυσίδας δὲ τὰς χρυσᾶς.

[11, 502]   φησί· Στεφάνους τε πᾶσι κὠμφαλωτὰς χρυσίδας. (Ἀθηναῖοι δὲ τὰς μὲν ἀργυρᾶς

[11, 502]   μὲν ἀργυρᾶς φιάλας ἀργυρίδας λέγουσι, χρυσίδας δὲ τὰς χρυσᾶς. Τῆς δὲ

[11, 484]   αἱ Θηρίκλειαι λέγονται. Ἀριστοφάνης Δαιταλεῦσι· Συβαρίτιδάς τ´ εὐωχίας, καὶ Χῖον ἐκ

[11, 469]   ὁ νεώτερός φησι· Παρ´ Ἀρχεφῶντος ἡδυποτίδας δώδεκα. (ΗΡΑΚΛΕΙΟΝ. Πείσανδρος ἐν δευτέρῳ

[11, 469]   Ψυκτῆρα, κύαθον, κυμβία, ῥυτὰ τέτταρα, ἡδυποτίδας τρεῖς, ἡθμὸν ἀργυροῦν. Σῆμος δ´

[11, 491]   τὸ δύο, οἷον· Δοιοὺς δὲ τρίποδας, δέκα δὲ χρυσοῖο τάλαντα. Καὶ

[11, 489]   τράπεζαν κυκλοειδῆ κατεσκευάσαντο καὶ τοὺς τρίποδας τοὺς τοῖς θεοῖς καθαγιζομένους, (φθόεις

[11, 495]   Ὡς ὅτε μυῖαι σταθμῷ ἐνιβρομέωσιν ἐυγλαγέας κατὰ πέλλας. Τοῦτο δὲ Ἱππῶναξ

[11, 486]   ἐν ζʹ Προβόλους δύο Λυκιουργίδας ἡμιεργέας, ὅτι ἀκόντιά ἐστι πρὸς λύκων

[11, 486]   καὶ παρὰ τῷ Δημοσθένει γραπτέον Λυκιοεργέας, ἵν´ ἀκούηται τὰ ἐν Λυκίᾳ

[11, 486]   τῇ ἑβδόμῃ φησί· Προβόλους δύο Λυκοεργέας. Μήποτ´ οὖν καὶ παρὰ τῷ

[11, 505]   τοὺςδιαλόγους μιμητικῶς γράψας, ὧν τῆς ἰδέας οὐδ´ αὐτὸς εὑρετής ἐστιν. Πρὸ

[11, 466]   θηρίκλειον Ῥοδιακόν, οὗ περὶ τῆς ἰδέας Σωκράτης φησίν· Οἱ μὲν ἐκ

[11, 487]   κορήμασιν οὖσαν. (ΝΕΣΤΟΡΙΣ. Περὶ τῆς ἰδέας τοῦ Νέστορος ποτηρίου φησὶν ὁ

[11, 503]   μηδ´ Ἁρμόδιον. ΩΙΟΣΚΥΦΙΑ. Περὶ τῆς ἰδέας τῶν ποτηρίων Ἀσκληπιάδης ὁ Μυρλεανὸς

[11, 465]   χρυσᾶ. Ὧν εἷς ἐστι καὶ Πυθέας ὁ Ἀρκὰς ἐκ Φιαλείας, (ὃς

[11, 466]   παισὶν ἑοῖσι μετ´ ἀμφοτέροισιν ἐπαρὰς ἀργαλέας ἠρᾶτο (θεῶν δ´ οὐ λάνθαν´

[11, 498]   μέγαν χρυσοῖο φαεινὸν σκύπφους αἰνύμενος θαμέας ποτὸν ἡδὺν ἔπινεν. Εὐριπίδης δ´

[11, 470]   μηδένα ἂν διαγνῶναι πρὸς τὰς κεραμέας. Κατασκευάσαι δὲ λέγεται τὴν κύλικα

[11, 494]   τὸ ὀξύβαφον εἶδος κύλικος μικρᾶς κεραμέας σαφῶς παρίστησιν Ἀντιφάνης ἐν Μύστιδι

[11, 504]   δέ· ~(Φιάλαν ὡς εἴ τις ἀφνεᾶς ἀπὸ χειρὸς ἑλὼν ἔνδον ἀμπέλου

[11, 467]   ὅμοια. (ΓΥΑΛΑΣ. Φιλητᾶς ἐν Ἀτάκτοις Μεγαρέας οὕτω φησὶ καλεῖν τὰ ποτήρια,

[11, 466]   κύλικι πρότερον κεράσειέ τις οἶνον ἐγχέας, ἀλλ´ ὕδωρ καὶ καθύπερθε μέθυ.

[11, 498]   καὶ Ἐπίχαρμος ἐν Κύκλωπι· Φέρ´ ἐγχέας εἰς τὸ σκύφος. Καὶ Ἄλεξις

[11, 475]   ἄμυστιν προπίω, τὰ μὲν δέκ´ ἐγχέας ὕδατος, τὰ πέντε δ´ οἴνου

[11, 466]   μετὰ τριακοσίων, μετὰ τὸ τὰς τραπέζας ἀρθῆναι τετράμνουν ἑκάστῳ (τῶν τριακοσίων

[11, 464]   τῷ οἴνῳ παραχυθὲν οὕτω τὰς μέθας ἵστησιν (ὥστε καὶ τῶν ἀφροδισίων

[11, 485]   ὠνομάσθη ἀπὸ τῶν εἰς τὰς μέθας καὶ τὰς ἀσωτίας πολλὰ ἀναλισκόντων,

[11, 464]   τε τὴν ἡδονὴν εἰς τὰς μέθας παρεισφέρονται καὶ διὰ τὸ θερμαινομένας

[11, 489]   νεμέθοντο, πελειάδας οὐ σημαίνει τὰς ὄρνιθας, ἅς τινες ὑπονοοῦσι περιστερὰς εἶναι,

[11, 464]   τοὺς φιλογύνας γυναικομανεῖς καὶ τοὺς φιλόρνιθας ὀρνιθομανεῖς, τὸ αὐτὸ σημαινόντων τῶν

[11, 474]   Ποῖον; τὸ πλοῖον; {Α. Οὐδὲν οἶσθας, ἄθλιε. (Καὶ μετ´ ὀλίγα· {ΣΤΡ.

[11, 499]   σκύθος τις διὰ τὸ τοὺς Σκύθας περαιτέρω τοῦ δέοντος μεθύσκεσθαι. ~Ἱερώνυμος

[11, 490]   (Δίδωτι δ´ εὖχος Ἑρμᾶς ἐναγώνιος, Μαίας εὐπλοκάμοιο παῖς, ἔτικτε δ´ Ἄτλας

[11, 460]   Σεμέλῃ ἢ Διονύσῳ· Ἑρμῆς ὁ Μαίας λίθινος, ὃν προσεύγμασιν ἐν τῷ

[11, 487]   ἴδοις (παρὰ τὸν στροφέα τῆς κηπαίας ἐν τοῖσι κορήμασιν οὖσαν. (ΝΕΣΤΟΡΙΣ.

[11, 475]   τέλει καρχήσιον. ~(Ἔχει δὲ τοῦτο κεραίας ἄνωθεν νευούσας ἐφ´ ἑκάτερα τὰ

[11, 505]   (Λέγεται δὲ ὡς καὶ ὁ Γοργίας αὐτὸς ἀναγνοὺς τὸν ὁμώνυμον αὑτῷ

[11, 505]   ὁ καλός τε καὶ χρυσοῦς Γοργίας, ἔφη ὁ Γοργίας· Ἦ καλόν

[11, 505]   καὶ χρυσοῦς Γοργίας, ἔφη ὁ Γοργίας· Ἦ καλόν γε αἱ Ἀθῆναι

[11, 508]   τοὺς Τιμαίους αὐτοῦ καὶ τοὺς Γοργίας, (καὶ τοὺς ἄλλους δὲ τοὺς

[11, 505]   Ὡς ἐπεδήμησε, φησί, ταῖς Ἀθήναις Γοργίας μετὰ τὸ ποιήσασθαι τὴν ἀνάθεσιν

[11, 506]   Σοφοκλέους περιέχει καταδρομήν, ὁ δὲ Γοργίας οὐ μόνον ἀφ´ οὗ τὸ

[11, 505]   δέ φασιν ὡς ἀναγνοὺς ὁ Γοργίας τὸν Πλάτωνος διάλογον πρὸς τοὺς

[11, 473]   ἐστὶν ἐν ᾧ τοὺς κτησίους Δίας ἐγκαθιδρύουσιν, ὡς Ἀντικλείδης (φησὶν ἐν

[11, 462]   Κολοφώνιον Ξενοφάνη πλῆρες ὂν πάσης θυμηδίας· Νῦν γὰρ δὴ ζάπεδον καθαρὸν

[11, 504]   οἱ ἄνδρες οὗτοι, αἰσθόμενοι τῆς ἰδίας ἑκάτερος ἀρετῆς, καὶ ἴσως καὶ

[11, 498]   Ἡσίοδος δ´ ἐν τῷ δευτέρῳ Μελαμποδίας σὺν τῷ π> σκύπφον λέγει·

[11, 497]   Ἀδαῖον Ποτήρια, φησί, παραπλήσια Σελευκίς, Ῥοδιάς, Ἀντιγονίς. ~(ΣΚΑΛΛΙΟΝ κυλίκιον μικρόν, ᾧ

[11, 496]   Κρατῖνος ἐν Νόμοις· Ῥυσίδι σπένδων. (ΡΟΔΙΑΣ. Δίφιλος Αἱρησιτείχει (τὸ δὲ δρᾶμα

[11, 462]   μεθ´ Ἡρακλέους τινὲς ἀφικόμενοι ἐκ Λυδίας Κυλικρᾶνες, οἳ δ´ Ἀθαμᾶνες, ἀφ´

[11, 485]   δ´ ἐν τῷ θʹ περὶ Κωμῳδίας παραθέμενος τὰ Φερεκράτους καὶ αὐτὸς

[11, 509]   ἀδόξως βιοῦντες. Χρημάτων γὰρ ἐξ ἀσεβείας καὶ παρὰ φύσιν κυριεύσαντες διὰ

[11, 466]   οἰνοποτεῖν, ἀλλὰ τῷ πόματι φάρμακον ὑγείας ἐγκιρνάναι τὸν λόγον. (Ὅτι διὰ

[11, 467]   τὸν δεῖνον παρατίθεται Στράττιδος ἐκ Μηδείας· Οἶσθ´ ᾧ προσέοικεν, ὦ Κρέων,

[11, 505]   αὐτὸν ἀγαθὸν εἶναι καὶ φιλόπονον, παιδείας δ´ ὀρθῆς οὐδὲ ἧφθαι τὸ

[11, 483]   μνημονεύει Ξενοφῶν ἐν αʹ Κύρου Παιδείας. Κριτίας δ´ ἐν Λακεδαιμονίων Πολιτείᾳ

[11, 461]   βαρβάρων. Ἐκεῖνοι γὰρ ἀπεστερημένοι τῆς παιδείας ὁρμῶσιν ἐπὶ τὸν πολὺν οἶνον

[11, 465]   Νομίμων. (Ξενοφῶν δ´ ἐν ὀγδόῳ Παιδείας περὶ Περσῶν λέγων γράφει καὶ

[11, 496]   τιγονι. Ξενοφῶν δ´ ἐν ὀγδόῳ Παιδείας προχοίδας τινὰς λέγει (κύλικας) γράφων

[11, 481]   γευστηρίοις· σφίσι δέ γ´ αὐταῖσιν βαθείας κύλικας ὥσπερ ὁλκάδας οἰναγωγούς, περιφερεῖς,

[11, 493]   ῥᾳδίως βαστάζοντος δίχα πόνου καὶ κακοπαθείας. Τὸ γὰρ ποτήριον ὑφίσταται μέγα

[11, 464]   ὡς ἁμαρτάνουσι μανικῶς καὶ τῆς ἀληθείας ἐπὶ πλεῖστον ἀπαρτωμένοις. (Ἡμεῖς οὖν,

[11, 506]   πράγμασι. Τοῦτο δ´ εἴπερ οὕτως ἀληθείας ἔχει, θεὸς ἂν εἰδείη. Ὁ

[11, 493]   ὁ Νέστωρ ἐκ τῆς συνεχοῦς συνηθείας ῥᾳδίως βαστάζειν ἔσθενε. (Σωσίβιος δ´

[11, 507]   τῆς πρὸς πάντας τοῦ Πλάτωνος κακοηθείας λέγων γράφει καὶ ταῦτα· Μετὰ

[11, 466]   ἄλεισον δοῦναι. (Ὅτι ἐστὶ ποτήριον ΑΜΑΛΘΕΙΑΣ ΚΕΡΑΣ καὶ ΕΝΙΑΥΤΟΣ καλούμενον. (ΑΜΦΩΞΙΣ

[11, 497]   δημιουργῶν ὡς καὶ τοῦ τῆς Ἀμαλθείας ἐστὶν ὀλβιώτερον τὸ κέρας τοῦτο.

[11, 503]   κάδος, ψυκτήρ, ὅτι βούλει, πάντ´, Ἀμαλθείας κέρας. Ἐν δὲ τῇ Καρίνῃ

[11, 475]   αὗται δὲ προὔχουσι μικρὸν ἐπ´ εὐθείας ἐξωτέρω. Ἐπὶ δὲ τοῦ θωρακίου

[11, 487]   Νικόστρατος Ἀντερώσῃ· Μετανιπτρίδ´ αὐτῷ τῆς Ὑγιείας ἔγχεον. (ΜΑΣΤΟΣ. Ἀπολλόδωρος ὁ Κυρηναῖος,

[11, 487]   ἴσῳ μετανιπτρίδα μεγάλην, ἐπειπὼν τῆς Ὑγιείας τοὔνομα. Φιλόξενος δ´ ὁ διθυραμβοποιὸς

[11, 487]   Καὶ δέξαι τηνδὶ μετανιπτρίδα τῆς Ὑγιείας. Φιλέταιρος Ἀσκληπιῷ· Ἐνέσεισε μεστὴν ἴσον

[11, 461]   ἦν, ἐκ τῆς Κικόνων εἰλημμένον λείας. Τί οὖν ἔχομεν λέγειν περὶ

[11, 465]   καὶ Πυθέας ὁ Ἀρκὰς ἐκ Φιαλείας, (ὃς καὶ ἀποθνῄσκων οὐκ ὤκνησεν

[11, 494]   σε, τῆς συμμετρίας καὶ τῆς ἀφελείας οὕνεκα. Κἀν τοῖς Βαβυλωνίοις οὖν

[11, 506]   φίλτατον ὄντα (Ἀρχελάῳ) Φιλίππῳ τῆς βασιλείας αἴτιον γενέσθαι. Γράφει γοῦν Καρύστιος

[11, 506]   ὅτι καὶ τὴν ἀρχὴν τῆς βασιλείας Φίλιππος διὰ Πλάτωνος ἔσχεν. Εὐφραῖον

[11, 498]   δεχόμενος. Φαίδιμός τε ἐν πρώτῳ Ἡρακλείας· Δουράτεον σκύφος εὐρὺ μελιζώροιο ποτοῖο.

[11, 469]   ἐμυθολόγησαν. Πανύασις δ´ ἐν πρώτῳ Ἡρακλείας παρὰ Νηρέως φησὶ τὴν τοῦ

[11, 462]   Ἀντίγονόν φησιν οὕτως· Τῆς δ´ Ἡρακλείας τῆς ὑπὸ τὴν Οἴτην καὶ

[11, 469]   δώδεκα. (ΗΡΑΚΛΕΙΟΝ. Πείσανδρος ἐν δευτέρῳ Ἡρακλείας τὸ δέπας ἐν ᾧ διέπλευσεν

[11, 498]   ἀλλήλοις μετὰ προσαγορεύσεως. Πανύασσις τρίτῳ Ἡρακλείας φησίν· Τοῦ κεράσας κρητῆρα μέγαν

[11, 507]   Καὶ Φαίδωνι δὲ τὴν τῆς δουλείας ἐφιστὰς δίκην ἐφωράθη· καὶ τὸ

[11, 505]   ἐγένετο (τοῖς περὶ Κλέαρχον τῆς ἀπωλείας τῆς ὑπὸ Τισσαφέρνου γενομένης, καὶ

[11, 482]   δὲ καὶ οὗτοι τῆς αὐτῆς κεραμείας. Ὅταν δ´ Ἔφιππος ἐν Ἐφήβοις

[11, 488]   ὀλίγῳ προὔχουσι, μετέωροι τῆς ἄλλης ἐπιφανείας ὄντες. (Καὶ περὶ τῶν ὤτων

[11, 461]   φήσειε διὰ τὴν ὀξύτητα (τῆς ἐπιφανείας τῶν δαιμόνων καταδειχθῆναι τοῦτο. Χαλεποὺς

[11, 506]   κατῳκίσθησαν. Ἐν δὲ τῷ περὶ Ἀνδρείας Μελησίαν τὸν Θουκυδίδου τοῦ ἀντιπολιτευσαμένου

[11, 483]   Καλλίξεινος δ´ ἐν τετάρτῳ (περὶ Ἀλεξανδρείας ἀναγράφων τὴν τοῦ Φιλαδέλφου πομπὴν

[11, 472]   παρίστησι Καλλίξεινος ἐν τοῖς (περὶ Ἀλεξανδρείας φάσκων τινὰς ἔχοντας θηρικλείους πομπεύειν,

[11, 474]   ὁ Ῥόδιος ἐν τοῖς περὶ Ἀλεξανδρείας φησὶν ὅτι ποτήριόν ἐστιν ἐπίμηκες,

[11, 490]   μητρὸς τῆς Πληιόνης τὸν Ὠρίωνα. Ὀρείας δὲ λέγει τὰς Πλειάδας ἐν

[11, 490]   τὰς Πλειάδας ἐν ἴσῳ τῷ οὐρείας κατὰ παράλειψιν τοῦ υ> ἐπειδὴ

[11, 482]   τὸ μὲν τῆς τῶν ἀνθρώπων χρείας ἕνεκα, τὸ δὲ τῆς τῶν

[11, 505]   καὶ τὸ εἰπεῖν οὐδεμιᾶς κατεπειγούσης χρείας ὅτι παιδικὰ γεγόνοι τοῦ Παρμενίδου

[11, 466]   Ἡρακλέα Τελαμῶνι τῆς ἐπὶ Ἴλιον στρατείας ἀριστεῖον ἄλεισον δοῦναι. (Ὅτι ἐστὶ

[11, 500]   Βοιώτιοι λεγόμενοι, χρησαμένου κατὰ τὰς στρατείας πρώτου Ἡρακλέους τῷ γένει· διὸ

[11, 508]   αὐτὸς λόγος καὶ περὶ τῆς Πολιτείας· εἰ καὶ πασῶν εἴη αὕτη

[11, 509]   ταῦτ´ ὠφεληθεὶς ἐκ τῆς καλῆς Πολιτείας καὶ τῶν παρανόμων Νόμων. (Διὸ

[11, 462]   τόποι διαμένουσιν· οἷς οὐδὲ τῆς πολιτείας μετέδοσαν οἱ Ἡρακλεῶται συνοικοῦσιν, ἀλλοφύλους

[11, 504]   εἶναι λέγων, παρατιθέμενος Μενάνδρου ἐκ Περινθίας· Οὐδεμίαν ἡ γραῦς ὅλως κύλικα

[11, 504]   μὲν λέγει ὡς ἐκ πρώτης ἡλικίας ἐπεπαίδευτο πάντα τὰ πάτρια, ὁ

[11, 464]   ὅτι μέχρι τῆς καθ´ ἑαυτὸν ἡλικίας οὐκ ἀσίτους εἶναι τοὺς θεωροῦντας.

[11, 505]   λόγων ὁ Τήιος Ἀλεξαμενός, ὡς Νικίας ὁ Νικαεὺς ἱστορεῖ καὶ Σωτίων.

[11, 506]   Λέοντος τοῦ Ἀκαδημαικοῦ, ὥς φησι Νικίας ὁ Νικαεύς. Τὰ μὲν οὖν

[11, 462]   μάχαιραν καὶ ὑδρίαν, καὶ ὅτι οἰκίας ἔχουσιν ἐξ ἀνθερίκου πεποιημένας μικρὰς

[11, 473]   γὰρ ἔτυχεν ὂν καταντικρὺ τῆς οἰκίας καινὸν καπηλεῖον μέγα) ἐνταῦθ´ ἐπετήρουν

[11, 462]   ἐξ ἀνθερίκου πεποιημένας μικρὰς ὅσον σκιᾶς ἕνεκα, ἃς καὶ περιφέρουσιν ὅπου

[11, 463]   ἡμῖν ἐπὶ τὰς Διονυσιακὰς ταύτας λαλιὰς οὐδεὶς ἂν εὐλόγως φθονήσαι νοῦν

[11, 463]   οἱ ἑπτὰ καλούμενοι σοφοὶ συμποτικὰς ὁμιλίας. Παραμυθεῖται γὰρ ὁ οἶνος καὶ

[11, 487]   πόσιν, ὡς Σέλευκος ἐν Γλώσσαις. Καλλίας δ´ ἐν Κύκλωψι· Καὶ δέξαι

[11, 488]   ὤτων σχέσιν ἔχουσαν ὧδε. Ἐκ μιᾶς οἱονεὶ ῥίζης, ἥτις τῷ πυθμένι

[11, 493]   αὐτοῦ σύνταξιν βασιλικήν, μεταπεμψάμενος τοὺς ταμίας ἐκέλευσεν, ἐὰν παραγένηται ὁ Σωσίβιος

[11, 493]   τῷ βασιλεῖ προσελθὼν κατεμέμφετο τοὺς ταμίας. ~(Πτολεμαῖος δὲ μεταπεμψάμενος αὐτοὺς καὶ

[11, 505]   πάντων σχετλιώτατον καὶ τὸ εἰπεῖν οὐδεμιᾶς κατεπειγούσης χρείας ὅτι παιδικὰ γεγόνοι

[11, 509]   ἀναστὰς εὔστοχος νεανίας τῶν ἐξ Ἀκαδημίας τις ὑπὸ Πλάτωνα καὶ Βρυσωνοθρασυμαχειοληψικερμάτων,

[11, 463]   εἶναι μανιώδη πάντα τἀνθρώπων ὅλως, ἀποδημίας δὲ τυγχάνειν ἡμᾶς αἰεὶ τοὺς

[11, 491]   καὶ χείματος ἄγγελοί εἰσι. Καὶ Σιμμίας δ´ ἐν τῇ Γοργοῖ φησιν·

[11, 479]   Νεφελῶν Ἀριστοφάνους· Μηδὲ στέψω κοτυλίσκον. Σιμμίας δὲ ἀποδίδωσι τὴν κοτύλην ἄλεισον.

[11, 472]   τὸ ποτήριον οὕτως καλεῖν. (ΚΑΔΟΣ. Σιμμίας ποτήριον, παρατιθέμενος Ἀνακρέοντος· Ἠρίστησα μὲν

[11, 509]   δ´ οὕτως· Ἔπειτ´ ἀναστὰς εὔστοχος νεανίας τῶν ἐξ Ἀκαδημίας τις ὑπὸ

[11, 464]   τῶν ὁμοίων, οὐκ ἀλλοτρίως τῆς μανίας κειμένης ἐπ´ αὐτοῖς ὡς ἁμαρτάνουσι

[11, 489]   ἰδεῖν ἐν Καπύῃ πόλει τῆς Καμπανίας ἀνακείμενον τῇ Ἀρτέμιδι ποτήριον, ὅπερ

[11, 466]   γραμματικὸν ἀνακείμενον ἐν Καπύῃ τῆς Καμπανίας τῇ Ἀρτέμιδι, ἀργυροῦν, ἐκ τῶν

[11, 504]   φίλοι οὕτως δὲ τοὺς πότους Λυσανίας φησὶν ὁ Κυρηναῖος Ἡρόδωρον εἰρηκέναι

[11, 471]   τὰ λοιπά ἐστιν, οἷον Θηρίκλειος, Δεινιάς, Ἰφικρατίς· ταῦτα γὰρ πρότερον συνιστορεῖν

[11, 506]   ἐπίγραμμα, ἀλλὰ καὶ Ἀρχελάου τοῦ Μακεδονίας βασιλέως, (ὃν οὐ μόνον ἐπονείδιστον

[11, 462]   ᾧ ἐστι τὸ Κάδμου καὶ Ἁρμονίας μνημεῖον, ὡς ἱστορεῖ Φύλαρχος ἐν

[11, 479]   καὶ ὁ προσφέρων ἂν εἶπεν εὐδειπνίας. (Ἡγήσανδρος δ´ ὁ Δελφὸς ἐν

[11, 496]   προσηγορίαν ἔσχεν ἀπὸ Προυσίου τοῦ Βιθυνίας βασιλεύσαντος καὶ ἐπὶ τρυφῇ καὶ

[11, 466]   ἄλλα· ἀπὸ ἀγκύλης ἤτοι τῆς δεξιᾶς χειρός. Καὶ ἡ κύλιξ δὲ

[11, 507]   τίς οὐ φήσει πάθος εἶναι φιλοδοξίας; δῆλον δ´ ἐστὶ τοῦτο ἐξ

[11, 507]   ὅστις ἔφησεν· Ἔσχατον τὸν τῆς φιλοδοξίας χιτῶνα ἐν τῷ θανάτῳ αὐτῷ

[11, 481]   δὲ ὀχούμενος ἐξ Ἀργούρας τῆς Εὐβοίας, χλανίδας δ´ ἐπ´ ὄχου καὶ

[11, 491]   ὤτων ἀκουσόμεθα μίαν πελειάδα· ἃς δοιὰς εἶπεν καθὸ συμφυεῖς εἰσιν ἀλλήλαις

[11, 494]   σαυτὸν ἀπειληφότα κατὰ τὰς σὰς ἐπινοίας. Καὶ (Ταῦτ´ οὐχ ὑπ´ ἄλλων,

[11, 502]   ἴσον ἴσῳ κεκραμένον, (καὶ τῆς Ὁμονοίας δύο, τί νῦν μὴ κωμάσω

[11, 461]   καὶ πορίζονται τροφὰς περιέργους καὶ παντοίας. Ἐν δὲ τοῖς περὶ τὴν

[11, 462]   τῇ νήσῳ πρὸς τῷ Γῆς Ὀλυμπίας ἱερῷ (ἐκτὸς τοῦ τείχους ἐσχάραν

[11, 506]   δὲ τῷ Μενεξένῳ οὐ μόνον Ἱππίας ὁ Ἡλεῖος χλευάζεται, ἀλλὰ καὶ

[11, 505]   εἰπών· Ὅὅταν, οἶμαι, δημοκρατουμένη πόλις ἐλευθερίας διψήσασα κακῶν οἰνοχόων τύχῃ καὶ

[11, 485]   κώθωνι, πρὶν αὐτῷ δῶκε λεπαστήν. (Ἀμερίας δέ φησι τὴν οἰνοχόην λεπαστὴν

[11, 506]   Κίμωνι οὐδὲ τῆς Θεμιστοκλέους φείδεται κατηγορίας οὐδὲ τῆς Ἀλκιβιάδου καὶ Μυρωνίδου,

[11, 466]   Καλῆς ἀκτῆς ἐν τῷ περὶ Ἱστορίας Ἀγαθοκλέα φησὶ τὸν τύραννον ἐκπώματα

[11, 494]   δοῖεν, ὃς ἐποίησέ σε, τῆς συμμετρίας καὶ τῆς ἀφελείας οὕνεκα. Κἀν

[11, 469]   ἐν Δήλῳ χρυσῆν ἡδυποτίδα Ἐχενίκης ἐπιχωρίας γυναικός, ἧς μνημονεύει καὶ ἐν

[11, 500]   ἐν τῷ πρώτῳ τῶν τῆς Ἀσίας Σταθμῶν περὶ τοῦ ἀερομέλιτος καλουμένου

[11, 507]   ἦμεν, τίς χάρις ταύτης τῆς ἀθανασίας; ~Οἱ δὲ συντεθέντες ὑπ´ αὐτοῦ

[11, 489]   σελήνης τοῦ σχήματος ἐναργεῖς τὰς φαντασίας, καὶ τὰ περὶ τὴν ἀίδιον

[11, 462]   Κενταύρων, πλάσματα τῶν προτέρων, ἢ στάσιας σφεδανάς, τοῖς οὐδὲν χρηστὸν ἔνεστι,

[11, 464]   τὰ κεράμεα ποτήρια. Καὶ γὰρ Κτησίας Παρὰ Πέρσαις, φησίν, ὃν ἂν

[11, 502]   Πάμφιλος. Δημοσθένης δέ φησι· Καὶ φιλοτησίας προὔπινεν. Ἄλεξις· Φιλοτησίαν σοι τήνδ´

[11, 474]   τὰ χείλη περιτεραμνίσας, τὰς δὲ κλισίας ἐλατίνας χαμᾶζε ποικίλοις στρώμασι κεκοσμημένας,

[11, 468]   αὐτὸν ἐσχηκέναι. Πλησίον δὲ τῆς Μολοσσίας ἡ Ἰωλκός, ἐν ᾗ ὁ

[11, 502]   Ἀττικὸν μηδὲν προσφέρειν πρὸς τὰς θυσίας μηδὲ κέραμον, ἀλλ´ ἐκ χυτρίδων

[11, 466]   Σελεύκου ΣΕΛΕΥΚΙΣ καὶ ἀπὸ Προυσίου ΠΡΟΥΣΙΑΣ. (ΑΝΑΦΑΙΑ ἡ θερμοποτὶς παρὰ Κρησίν.

[11, 496]   ἐπειδὰν μηκέτι δύνωνται ὀρθούμενοι ἐξιέναι. ΠΡΟΥΣΙΑΣ. Ὅτι τὸ ποτήριον τοῦτο ἔξορθόν

[11, 483]   Ξενοφῶν ἐν αʹ Κύρου Παιδείας. Κριτίας δ´ ἐν Λακεδαιμονίων Πολιτείᾳ γράφει

[11, 496]   ὁ τὸν Πειρίθουν γράψας, εἴτε Κριτίας ἐστὶν ὁ τύραννος ἢ Εὐριπίδης,

[11, 463]   πόσεων κατὰ πόλεις ἴδιοι, ὡς Κριτίας παρίστησιν ἐν τῇ Λακεδαιμονίων Πολιτείᾳ

[11, 486]   δὲ πλοῖον ἔσται Ναξιουργὴς κάνθαρος. Κριτίας τε ἐν τῇ Λακεδαιμονίων Πολιτείᾳ·

[11, 484]   δ´ ὀνόματα. {Β. Πρὸς τῆς Ἑστίας. {Α. Ὁ λαβρώνιος χρυσῶν δέ,

[11, 485]   εἰς τὰς μέθας καὶ τὰς ἀσωτίας πολλὰ ἀναλισκόντων, οὓς λαφύκτας καλοῦμεν.

[11, 485]   Μήδῳ· Ὥς ποτ´ ἐκήλησεν Καλλίστρατος υἷας Ἀχαιῶν, κέρμα φίλον διαδούς, ὅτε

[11, 507]   πᾶσι τοῖς Σωκράτους μαθηταῖς ἐπεφύκει μητρυιᾶς ἔχων διάθεσιν. Διόπερ Σωκράτης οὐκ

[11, 466]   Βαθυκλέους τοῦ Ἀρκάδος ποτήριον, ὃ σοφίας ἆθλον ὁ Βαθυκλῆς τῷ κριθέντι

[11, 509]   πολυτελῶς ἠσκοῦντο καὶ ὅτι τῆς εὐμορφίας τῶν καθ´ ἡμᾶς ἀσελγῶν πλείονα

[11, 493]   αἰτοῦντι εἰπόντες δεδωκέναι αὐτῷ τὰς ἡσυχίας εἶχον, ὃ δὲ τῷ βασιλεῖ

[11, 484]   λέγονται. Ἀριστοφάνης Δαιταλεῦσι· Συβαρίτιδάς τ´ εὐωχίας, καὶ Χῖον ἐκ Λακαινᾶν (κυλίκων)

[11, 466]   μεμετρημένον πρὸς ὠκύτητα χρόνου. Ὡς Ἀμειψίας· Αὔλει μοι μέλος· σὺ δ´

[11, 473]   καὶ ποτήριόν τι οὕτω καλεῖται Ἀμειψίας ἐν Ἀποκοτταβίζουσί φησι· Ἡ Μανία,

[11, 469]   τὴν Θουρίαν. {Β. Εἰς τὰς Ῥοδιακὰς ὅλος ἀπηνέχθην ἐγὼ καὶ τοὺς

[11, 463]   συνιοῦσι καὶ ἡμῖν ἐπὶ τὰς Διονυσιακὰς ταύτας λαλιὰς οὐδεὶς ἂν εὐλόγως

[11, 478]   τινὰς (τῶν Περσικῶν {Β. Εἰς κόρακας, ὦ μαστιγία. {Α. Καὶ κόνδυ

[11, 509]   δεσποτῶν χαρισάμενος καὶ τὰς ἐκείνων γυναῖκας συνῴκισεν πρὸς γάμου κοινωνίαν, ταῦτ´

[11, 466]   ἄνθρωποι, τότε πλουτοῦσι, διαπράττουσι, νικῶσιν δίκας, εὐδαιμονοῦσιν, ὠφελοῦσι τοὺς φίλους. Αὔξει

[11, 496]   ὀγδόῳ Παιδείας προχοίδας τινὰς λέγει (κύλικας) γράφων ὧδε (ὁ δὲ λόγος

[11, 482]   Ἔφιππος ἐν Ἐφήβοις λέγῃ· Οὐ κύλικας ἐπὶ τὰ δεῖπνα Χαιρήμων φέρει,

[11, 471]   κέραμον εἰργαζόμην ἢ Θηρικλῆς τὰς κύλικας, ἡνίκ´ ἦν νέος. Ἐν δὲ

[11, 462]   λέγονται, ὅτι τοὺς ὤμους κεχαραγμένοι κύλικας ἦσαν. (Οἶδα δὲ καὶ Ἑλλάνικον

[11, 470]   Τορνεύεσθαι δὲ ἐξ αὐτῆς καὶ κύλικας θηρικλείους, ὥστε μηδένα ἂν διαγνῶναι

[11, 460]   ἀποδοὺς τὸν λόγον καὶ τὰς κύλικας πλήρεις (ἅπασι προπίῃ. (Ποτήρια δὲ

[11, 481]   σφίσι δέ γ´ αὐταῖσιν βαθείας κύλικας ὥσπερ ὁλκάδας οἰναγωγούς, περιφερεῖς, λεπτάς,

[11, 478]   Ὃ δ´ ἀλφίτων πριάμενος τρεῖς χοίνικας κοτύλης δεούσας εἴκος´ ἀπολογίζεται. ~(Ἀπολλόδωρος

[11, 492]   τὰς Πλειάδας, ξηρῶν τροφῶν οὔσας σημαντικάς, λεκτέον ὅτι τὸ δέπας ἀμφοτέρων

[11, 490]   τῶν καρπῶν γενέσεως καὶ τελειώσεως προσημαντικὰς Πλειάδας οἰκείως ἐνετόρευσε τῷ τοῦ

[11, 463]   καὶ οἱ ἑπτὰ καλούμενοι σοφοὶ συμποτικὰς ὁμιλίας. Παραμυθεῖται γὰρ ὁ οἶνος

[11, 499]   κοτύλης. (Χωρεῖν δ´ αὐτὸ κοτύλας Ἀττικὰς δώδεκα. Καὶ ἐν Πάτραις δέ

[11, 480]   τύπον ἔχειν διάφορον πρὸς τὰς Ἀττικάς. Φοξαὶ γοῦν ἦσαν τὸ χεῖλος,

[11, 506]   δ´ ἐνταῦθα δύναμιν, ὡς ἀπέθανε Περδίκκας, ἐξ ἑτοίμου δυνάμεως ὑπαρχούσης ἐπέπεσε

[11, 465]   εἷς ἐστι καὶ Πυθέας ὁ Ἀρκὰς ἐκ Φιαλείας, (ὃς καὶ ἀποθνῄσκων

[11, 475]   Κολοφώνιος ἐν πέμπτῳ Θηβαίδος φησί· Κήρυκας ἀθανάτοισι φέρειν μέλανος οἴνοιο ἀσκὸν

[11, 502]   (Ἀθηναῖοι δὲ τὰς μὲν ἀργυρᾶς φιάλας ἀργυρίδας λέγουσι, χρυσίδας δὲ τὰς

[11, 502]   καρυωτὰς φιάλας χρυσᾶς. Ἀναξανδρίδης δὲ φιάλας Ἄρεος καλεῖ τὰ ποτήρια ταῦτα.

[11, 496]   Κρατῆρε μὲν πρώτιστον ἀργυρὼ δύο, φιάλας δὲ πεντήκοντα, δέκα δὲ κυμβία,

[11, 496]   Ῥυτὰ καὶ κυμβία, φησί, καὶ φιάλας» Δίφιλος δ´ ἐν Εὐνούχῳ ἢ

[11, 501]   νῦν οὕτως Μασσαλιῆται τιθέασι τὰς φιάλας ἐπὶ πρόσωπον. (Κρατίνου δ´ εἰπόντος

[11, 488]   τὰ λεγόμενα κυμβία καὶ τὰς φιάλας καὶ εἴ τι φιαλῶδές ἐστι

[11, 486]   Τιμόθεον ὑπὲρ χρέως λέγων οὕτως· Φιάλας Λυκιουργεῖς δύο. (Ἐν δὲ τῷ

[11, 486]   μετὰ τῶν χρημάτων καὶ ἄλλας φιάλας Λυκιουργεῖς δύο. Ἡρόδοτος δ´ ἐν

[11, 501]   δ´ εἰπόντος ἐν Δραπέτισιν· Δέχεσθε φιάλας τάσδε βαλανειομφάλους, Ἐρατοσθένης ἐν τῷ

[11, 501]   βαλανειομφάλους, ὧν Κρατῖνος μνημονεύει· Δέχεσθε φιάλας τάσδε βαλανειομφάλους. Καὶ Θεόπομπος δ´

[11, 500]   ἐπιτρόπους, ζεύγη, καμήλους, στρώματ´, ἀργυρώματα, φιάλας, τριήρεις, τραγελάφους, καρχήσια, (γαυλοὺς ὁλοχρύσους—

[11, 502]   φοίνικα, Ναξίων ἀνάθημα, καὶ καρυωτὰς φιάλας χρυσᾶς. Ἀναξανδρίδης δὲ φιάλας Ἄρεος

[11, 471]   ξύνδουλον. Οὑτωσὶ καλῶς. {ΘΕΟΛ. Σπινθὴρ τάλας, πειρᾷς με. {ΣΠΙ. Ναί, τοιοῦτό

[11, 467]   οὕτω φησὶ καλεῖν τὰ ποτήρια, γυάλας. Παρθένιος δ´ ὁ τοῦ Διονυσίου

[11, 467]   τοῖς ἱστορικοῖς Λέξεων ζητουμένων φησί· Γυάλας ποτηρίου εἶδος, ὡς Μαρσύας γράφει

[11, 467]   τῷδε. {Β. Πολλὰ γίνεται ὅμοια. (ΓΥΑΛΑΣ. Φιλητᾶς ἐν Ἀτάκτοις Μεγαρέας οὕτω

[11, 481]   ἕνα καὶ δύο πλέαις κὰκ κεφαλᾶς. Καὶ ἐν τῷ δεκάτῳ· Λάταγες

[11, 481]   κυλίχναις μεγάλαις, αιταποικιλλις. Οἶνον γὰρ Σεμέλας καὶ Διὸς υἱὸς λαθικαδέα ἀνθρώποισιν

[11, 463]   τοὺς Ἀλέξιδος Ταραντίνους, Οἳ τῶν πέλας (οὐδέν´ ἀδικοῦμεν οὐδέν. Ἆρ´ οὐκ

[11, 466]   ποτηρίου, οὐ μόνον ἐξ ἀργύρου. Ἀναξίλας· Καὶ πίνειν ἐξ ἀργυρίδων χρυσῶν.

[11, 472]   Ἠρίστησα μὲν ἰτρίου λεπτοῦ μικρὸν ἀποκλάς, οἴνου δ´ ἐξέπιον κάδον. Ἐπιγένης

[11, 486]   Φορμίωνι μετὰ τῶν χρημάτων καὶ ἄλλας φιάλας Λυκιουργεῖς δύο. Ἡρόδοτος δ´

[11, 507]   τὰς τῶν τετελευτηκότων ψυχὰς εἰς ἄλλας φύσεις ἢ πρὸς τὸν μετεωρότερον

[11, 495]   μυῖαι σταθμῷ ἐνιβρομέωσιν ἐυγλαγέας κατὰ πέλλας. Τοῦτο δὲ Ἱππῶναξ λέγει πελλίδα·

[11, 470]   Ἥλιον καθεύδοντα περαιοῦσθαι πρὸς τὰς ἀνατολάς, αἰνισσόμενος τὸ κοῖλον τοῦ ποτηρίου.

[11, 496]   πλημοχόας πληρώσαντες τὴν μὲν πρὸς ἀνατολάς, τὴν δὲ πρὸς δύσιν ἀνιστάμενοι

[11, 490]   Μαίας εὐπλοκάμοιο παῖς, ἔτικτε δ´ Ἄτλας ἑπτὰ ἰοπλοκάμων φιλᾶν θυγατρῶν τάν

[11, 499]   καὶ κοτύλης. (Χωρεῖν δ´ αὐτὸ κοτύλας Ἀττικὰς δώδεκα. Καὶ ἐν Πάτραις

[11, 479]   κύμβαλα δ´ Αἰσχύλος ἐν Ἠδωνοῖς κοτύλας εἴρηκεν· Ὃ δὲ χαλκοδέτοις κοτύλαις

[11, 487]   δ´ εἶχε κεραμεοῦν ἁδρόν, χωροῦντα κοτύλας πέντ´ ἴσως. Ἐδεξάμην. Παρέθετο τὰ

[11, 478]   μῆνας κοτύλην ὕδατος καὶ δύο κοτύλας σίτου. Ἀριστοφάνης Προάγωνι· Ὃ δ´

[11, 477]   (ΚΟΝΔΥ ποτήριον Ἀσιατικόν. Μένανδρος Κόλακι· Κοτύλας χωροῦν δέκα ἐν Καππαδοκίᾳ κόνδυ

[11, 502]   ἰδόντα αὐτὸν πλέον ἢ ὀκτὼ κοτύλας χωροῦντα. Τοῦτον οὖν ἐμπλησάμενον πρῶτον

[11, 472]   κύλικα θηρίκλειον εἰσφέρει πλέον ἢ κοτύλας χωροῦσαν ἕπτ´ Ἀγαθῆς Τύχης. ΙΣΘΜΙΟΝ.

[11, 496]   τινα ἐκαλεῖτο. Μνημονεύει δ´ αὐτῶν Ἀστυδάμας ἐν Ἑρμῇ λέγων οὕτως· Κρατῆρε

[11, 485]   ἐρέεινεν· οἶον δ´ οὐ κήλησε δέμας λεπτὸν Ῥαδάμανθυν Λύσανδρον κώθωνι, πρὶν

[11, 478]   κοτύλαις μεγάλαις ἔγχεον ἐς σφέτερον δέμας οὐδένα κόσμον, ἔρωτι βιαζόμεναι μέλανος

[11, 463]   τἀνθρώπων ὅλως, ἀποδημίας δὲ τυγχάνειν ἡμᾶς αἰεὶ τοὺς ζῶντας, ὥσπερ εἰς

[11, 509]   ὅτι τῆς εὐμορφίας τῶν καθ´ ἡμᾶς ἀσελγῶν πλείονα πρόνοιαν ἐποιοῦντο· λέγει

[11, 464]   πνεύματα πέττον. (Οὐ δεῖ οὖν ἡμᾶς ἐκμανῶς πίνειν ἀποβλέποντας εἰς τὸ

[11, 461]   οὗ καὶ αὐτοῦ διδάξει τι ἡμᾶς ὁ Πλούταρχος. Ὥρα οὖν κατακλίνεσθαι.

[11, 508]   αὕτη βελτίων, μὴ πείθοι δ´ ἡμᾶς, τί πλέον; ἔοικεν οὖν ὁ

[11, 490]   ἐν τούτοις· (Δίδωτι δ´ εὖχος Ἑρμᾶς ἐναγώνιος, Μαίας εὐπλοκάμοιο παῖς, ἔτικτε

[11, 481]   ἡ Ῥόδη (κυμβίον ἀκράτου κατασέσειχ´ ὑμᾶς ἄνω. Διονύσιος δ´ ὁ Σάμιος

[11, 481]   καὶ μέστ´ ἀκράτου κυμβία ἐκάρωσεν ὑμᾶς. {Β. Ἀνακεχαίτικεν μὲν οὖν. Ἄλεξις

[11, 460]   (Ἄξιον δὲ εἶναι νομίζω ζητῆσαι ὑμᾶς πρὸ τοῦ καταλόγου τῶν ποτηρίων,

[11, 502]   ἦν ἀργυροῦς, (τἀκπώματα) ἦγεν δύο δραχμάς, κυμβίον δὲ τέτταρας, ~(ψυκτηρίδιον δὲ

[11, 496]   ἧττον ἂν καὶ σώματα καὶ γνώμας σφάλλειν· νῦν δὲ τὸ μὲν

[11, 462]   πλάσματα τῶν προτέρων, ἢ στάσιας σφεδανάς, τοῖς οὐδὲν χρηστὸν ἔνεστι, ~(θεῶν

[11, 462]   ὅτι οἰκίας ἔχουσιν ἐξ ἀνθερίκου πεποιημένας μικρὰς ὅσον σκιᾶς ἕνεκα, ἃς

[11, 474]   κλισίας ἐλατίνας χαμᾶζε ποικίλοις στρώμασι κεκοσμημένας, ἐκπώματα δὲ κεραμέους κανθάρους, καὶ

[11, 492]   ὑπὸ πυθμένες ἦσαν, ἀκουστέον οὐ πυθμένας δύο, ἀλλ´ οὐδὲ κατὰ διαίρεσιν

[11, 488]   πῶς δὲ καὶ λέγει δύο πυθμένας εἶναι τοῦ ποτηρίου; (ἰδίως δὲ

[11, 503]   τῆς Νεστορίδος φησὶν ὅτι δύο πυθμένας ἔχει, ἕνα μὲν τὸν κατὰ

[11, 489]   ταῦτα δ´ εἶναι τοὺς δύο πυθμένας. Ὁποῖόν τι καὶ νῦν ἔστιν

[11, 489]   τοιοῦτον. Δύναται δὲ καὶ δύο πυθμένας ὑποτίθεσθαι, τὸν μὲν οἷον τοῦ

[11, 491]   αὖ καὶ ἀνθρωποειδεῖς, ἄστροις δὲ πεποικιλμένας. Τὸ μέντοι Ἀμφὶς ἕκαστον χρύσειαι

[11, 488]   δὲ πῶς ἄν τις ὑπόθοιτο νεμομένας περὶ ἕκαστον τῶν ὤτων; πῶς

[11, 464]   μέθας παρεισφέρονται καὶ διὰ τὸ θερμαινομένας τὸν οἶνον ἧττον ποιεῖν μεθύσκειν.

[11, 486]   γραμματικὸς τὰς ὑπὸ Λυκίου φησὶ κατεσκευασμένας. Ἦν δὲ οὗτος τὸ γένος

[11, 474]   τὸν ἐκ τῆς ὀροφῆς ἐξηρτημένον, ἀνακεχυμένας ἔχοντα τὰς φλόγας. Ὅτι δὲ

[11, 466]   αὖ πλουτέοντες Εἶτ´ ἐπάγει· Ἀέξονται φρένας ἀμπελίνοις τόξοις δαμέντες. (ΑΓΚΥΛΗ ποτήριον

[11, 462]   τὴν ἐπὶ τοῦ νεὼ τῆς Ἀθηνᾶς ἀόρατον ἀσπίδα· καὶ οὕτως ἀφιᾶσιν

[11, 495]   Διονύσου μέχρι τοῦ τῆς Σκιράδος Ἀθηνᾶς ἱεροῦ, καὶ ὁ νικήσας λαμβάνει

[11, 465]   ὀνομασθῆναι τὰς (πηγὰς) Νύμφας καὶ τιθήνας τοῦ Διονύσου, ὅτι τὸν οἶνον

[11, 489]   ἀστέρας ἔχοντας, οὓς καὶ καλοῦσι σελήνας. Καὶ τὸν ἄρτον δ´ ἐκάλεσαν

[11, 506]   Μένωνα δὲ ἐπαινεῖ τὸν τοὺς Ἕλληνας προδόντα. Ἐν δὲ τῷ Εὐθυδήμῳ

[11, 478]   μὲν αὐτῶν ἑκάστῳ ἐπὶ ὀκτὼ μῆνας κοτύλην ὕδατος καὶ δύο κοτύλας

[11, 462]   ἔκτεινε φόρους πρήσσοντας παρ´ Εὐβοέων. ~(Κυλικρῆνας ἐξεπόρθησε λῃζομένους καὶ αὐτόθι πόλιν

[11, 465]   δ´ ἓν μὲν δέπας κίσσινον μελαίνας σταγόνος ἀμβρότας ἀφρῷ βρυάζον· εἴκοσιν

[11, 466]   Μυός. Ἐμμὶ δὲ ἔργον Ἰλίου αἰπεινᾶς, ἃν ἕλον Αἰακίδαι. (Ὅτι κλεινοὶ

[11, 460]   φησίν· Νέκυς δὲ χαμαιστρώτου ἐπὶ τείνας εὐρείης στιβάδος παρέθηκ´ αὐτοῖσι θάλειαν

[11, 508]   τὸν Δίωνα ἐξιδιοποιούμενον τὴν μοναρχίαν ἀποκτείνας αὐτὸν καὶ αὐτὸς τυραννεῖν ἐπιχειρήσας

[11, 459]   παραπορευόμενον τὸν Πετεὼ κατέσχεν καὶ κατακλίνας ἐν τῇ πόᾳ θαλλίαν τε

[11, 479]   (Καὶ πιεῖν ὕδωρ διπλάσιον χλιαρόν, ἡμίνας δύο. Καὶ Σώφρων Κατάστρεψον, τέκνον,

[11, 465]   νεορρύτοισι δακρύοισι Νυμφᾶν. (οἶδα δέ τινας, ἄνδρες θιασῶται, καὶ μέγα φρονήσαντας

[11, 468]   τὸ ἔχον κύκλῳ δακτυλοειδεῖς τύπους τινάς. (ΕΛΕΦΑΣ. Οὕτως ἐκαλεῖτο ποτήριόν τι,

[11, 472]   ἐν τοῖς (περὶ Ἀλεξανδρείας φάσκων τινὰς ἔχοντας θηρικλείους πομπεύειν, τοὺς δὲ

[11, 509]   τε αὐτὸν καὶ τῶν γνωρίμων τινὰς κεκωμῴδηκεν ὡς καὶ ἐπ´ ἀργυρίῳ

[11, 496]   δ´ ἐν ὀγδόῳ Παιδείας προχοίδας τινὰς λέγει (κύλικας) γράφων ὧδε (ὁ

[11, 508]   αὐτόν, εἴπερ ἦσαν χρήσιμοι, πεῖσαί τινας τῶν Ἑλλήνων αὐτοῖς χρήσασθαι. Νόμος

[11, 478]   ~Πέρσας ἔχον καὶ γρῦπας ἐξώλεις τινὰς (τῶν Περσικῶν {Β. Εἰς κόρακας,

[11, 474]   χείλη περιτεραμνίσας, τὰς δὲ κλισίας ἐλατίνας χαμᾶζε ποικίλοις στρώμασι κεκοσμημένας, ἐκπώματα

[11, 470]   ᾔτησε κύλικα καὶ λαβὼν ἑξῆς πυκνὰς ἕλκει, καταντλεῖ, κατά τε τὴν

[11, 469]   ἀφίκοιθ´ ἱερᾶς ποτὶ βένθεα νυκτὸς ἐρεμνᾶς ποτὶ ματέρα κουριδίαν τ´ ἄλοχον

[11, 470]   κύλιξ αὕτη ἐγκάθηται περὶ τὰς λαγόνας ἱκανῶς βαθυνομένη ὦτά τε ἔχει

[11, 497]   διασκευὴ τοῦ Αἱρησιτείχους ~(Ἔσθ´ ὑποχέασθαι πλείονας· πιεῖν δ´ ἔτι ἁδρότερον ἢ

[11, 462]   δὲ πρῶτον μὲν θεὸν ὑμνεῖν εὔφρονας ἄνδρας εὐφήμοις μύθοις καὶ καθαροῖσι

[11, 464]   καλοῦσι τοὺς φιλοδόξους, (καθάπερ τοὺς φιλογύνας γυναικομανεῖς καὶ τοὺς φιλόρνιθας ὀρνιθομανεῖς,

[11, 471]   Θηρικλῆς ποτε ἔτευξε κοίλης λαγόνος εὐρύνας βάθος; ἦ που κατειδὼς τὴν

[11, 504]   μανδραγόρας ἀνθρώπους κοιμίζει, τὰς δὲ φιλοφροσύνας ὥσπερ ἔλαιον φλόγας ἐγείρει. Δοκεῖ

[11, 464]   τούτων καὶ παντοδαπῶν κατὰ τὰς τέχνας ἐκπωμάτων. Τὴν δὲ μανίαν τοὺς

[11, 483]   κατάδηλον εἶναι τὸ πόμα· εἶτα ἄμβωνας ὁ κώθων ἔχων ὑπολείπει τὸ

[11, 483]   τὰς ἱππαγωγοὺς εἰσεπήδων ἀνδρικῶς πριάμενοι κώθωνας, οἳ δὲ σκόροδα καὶ κρόμμυα.

[11, 483]   δὲ τοῦ ποτηρίου τούτου καὶ ἀκρατοκώθωνας καλοῦσι τοὺς πλέονα ἄκρατον σπῶντας,

[11, 473]   ταῖς Γλώσσαις τὸ κεράμιόν φησιν Ἴωνας κάδον καλεῖν. Ἡρόδοτος δ´ ἐν

[11, 504]   καὶ κρατῆρα καὶ εὐχὰς καὶ παιῶνας ἐτράποντο. Καὶ ὁ τοὺς μίμους

[11, 497]   καὶ τῇ γελοιότητι τοῦ ὀνόματος προσπαίξας φησί· (ω( Σαννάκρα) ἱπποτραγέλαφοι, βατιάκια,

[11, 466]   Ἡρακλέα περαιωθῆναι ἐπὶ τὰς Γηρυόνου βόας ὁρμῶντα. Οἴδαμεν δὲ καὶ τὸ

[11, 489]   ἐκτυπῶν κατὰ τὴν ἰδέαν τῆς χρόας οὐσίαν. Ὁ μὲν γὰρ οὐρανὸς

[11, 469]   (δίκρουνον ἡλίκον τι τρεῖς χωρεῖν χοᾶς, Ἄλκωνος ἔργον. Προὔπιεν δέ μοί

[11, 497]   περιάγει (ῥυτόν) {Α. Χωροῦν δύο χόας. {Β. (Ὃν) οὐδ´ ἂν ἐλέφας

[11, 476]   ὡς χωρεῖν τρεῖς καὶ τέτταρας χόας, ἐκπώματα (ποιεῖν ἐξ αὐτῶν, τὰ

[11, 486]   θαῦμα κοὐ ψευδές, νῆστις τρεῖς χόας ἐξέπιεν· ἧς τόδε σοί, Παφίη,

[11, 494]   ἐγᾦδα. Συντρίψω γὰρ αὐτοῦ τοὺς χόας καὶ τοὺς καδίσκους συγκεραυνώσω σποδῶν

[11, 495]   Εὐφρόνιος δὲ ἐν Ὑπομνήμασι τοὺς χόας. (ΠΕΛΛΑ ἀγγεῖον σκυφοειδές, πυθμένα ἔχον

[11, 466]   ἴσον ἴσῳ μάλιστ´ ἀκράτου δύο χοᾶς πίνους´ ἀπ´ ἀγκύλης, ἐπονομάζους´ ἅμα

[11, 496]   ἣν καὶ ἀπ´ αὐτοῦ προσαγορεύουσι (Πλημοχόας· ἐν ᾗ δύο πλημοχόας πληρώσαντες

[11, 496]   προσαγορεύουσι (Πλημοχόας· ἐν ᾗ δύο πλημοχόας πληρώσαντες τὴν μὲν πρὸς ἀνατολάς,

[11, 496]   ἢ Εὐριπίδης, λέγων οὕτως· Ἵνα πλημοχόας τάσδ´ εἰς χθόνιον χάσμ´ εὐφήμως

[11, 477]   σημαίνειν παρ´ Εὐριπίδῃ ἐν Ἀνδρομέδᾳ· ~(Πᾶς δὲ ποιμένων ἔρρει λεώς, ὃ

[11, 466]   πρὸς τοὺς ἐν τῇ Ἀσίᾳ σατράπας φέρεταί τις ἐπιστολὴ ἐν ᾗ

[11, 493]   μὲν λοιπῶν πρεσβυτῶν μόνος τὸ δέπας ἀμογητὶ ἀείρων. Ταῦτα καὶ ὁ

[11, 498]   (Ἀρήτῃ δ´ ἐν χερσὶ τίθει δέπας ἀμφικύπελλον. Καὶ ἐν Ἰλιάδι· Πλησάμενος

[11, 492]   οὔσας σημαντικάς, λεκτέον ὅτι τὸ δέπας ἀμφοτέρων τῶν τροφῶν ἐστιν δεκτικόν.

[11, 498]   ἐν Ἰλιάδι· Πλησάμενος δ´ οἴνοιο δέπας δείδεκτ´ Ἀχιλῆα. Πληροῦντες γὰρ προέπινον

[11, 466]   ἐν αὐτῷ. (Λέγει γοῦν Ὅμηρος δέπας, δι´ οὗ Διὶ μόνῳ σπένδεσκεν

[11, 466]   λυτρούμενος τοῖς ἐπισημοτάτοις κειμηλίοις καὶ δέπας δίδωσι περικαλλές. Αὐτός γε μὴν

[11, 499]   τοῦ Ἡρακλέους· (Σκύφιον δὲ λαβὼν δέπας ἔμμετρον ὡς τριλάγυνον πί´ ἐπισχόμενος,

[11, 465]   ὤπασεν Μελιηδέα οἶνον ἐρυθρόν, (ἓν δέπας ἐμπλήσας, ὕδατος δ´ ἀνὰ εἴκοσι

[11, 469]   ἐπὶ δυσμαῖς ισου πατρὸς Ἡφαιστοτευχὲς δέπας, ἐν τῷ διαβάλλει πολὺν οἰδματόεντα

[11, 469]   Πείσανδρος ἐν δευτέρῳ Ἡρακλείας τὸ δέπας ἐν ᾧ διέπλευσεν (ὁ Ἡρακλῆς

[11, 469]   οὕτως φησίν· Ἆμος δ´ Ὑπεριονίδας δέπας ἐσκατέβαινε χρύσεον, ὄφρα δι´ Ὠκεανοῖο

[11, 465]   αὐτὰρ ἔπειτα χρύσεον ἔμπλησεν καλὸν δέπας ἡδέος οἴνου. Αὐτὰρ ὅ γ´

[11, 466]   μόνῳ σπένδεσκεν Ἀχιλλεύς. Καλεῖται δὲ δέπας ἤτοι ὅτι δίδοται πᾶσι τοῖς

[11, 482]   τύπος καὶ οὐχ ὥσπερ τὸ δέπας καὶ τὸ ἄλεισον ἀμφικύπελλον, οὕτω

[11, 499]   Φόλῳ τῷ Κενταύρῳ ποτήριον σκύφιον δέπας καλεῖ ἐν ἴσῳ τῷ σκυφοειδές·

[11, 465]   Κύκλωπι· Ἔγχευε δ´ ἓν μὲν δέπας κίσσινον μελαίνας σταγόνος ἀμβρότας ἀφρῷ

[11, 466]   παλαιγενοῦς ἀφρῷ σκιὰ καὶ χρυσοκόλλητον δέπας μεστὸν κύκλῳ χορεῦον ἕλκουσι γνάθοις

[11, 466]   ὡς ἐξαίρετόν τι εἶχεν ἀνάθημα δέπας, Οὐδέ τις ἄλλος οὔτ´ ἀνδρῶν

[11, 492]   ἀλφίτου ἱεροῦ ἀκτήν, (πὰρ δὲ δέπας περικαλλές, ὃ οἴκοθεν ἦγ´ ὁ

[11, 487]   φησὶν ὁ ποιητής· Πὰρ δὲ δέπας περικαλλές, ὃ οἴκοθεν ἦγ´ ὁ

[11, 466]   Δοκεῖ μοι φιαλῶδες εἶναι τὸ δέπας· σπένδουσι γὰρ ἐν αὐτῷ. (Λέγει

[11, 466]   τῷ Κολοφωνίῳ Νικάνδρῳ. (ΑΛΕΙΣΟΝ καὶ ΔΕΠΑΣ τὸ αὐτό. Ὅμηρος ἐν Ὀδυσσείᾳ

[11, 475]   καὶ εἰς αὐτὸν δείκνυσθαι τὸ δέπας τὸ δοθὲν Ἀλκμήνῃ ὑπὸ Διός,

[11, 470]   ἀντὶ τούτου δίδωσιν αὐτῷ τὸ δέπας τὸ χρύσεον, ὃ αὐτὸν ἐφόρει

[11, 493]   λοιποὺς εἶπε μογέοντας ἀείρειν τὸ δέπας, τὸν δὲ Νέστορα μόνον ἀμογητί.

[11, 492]   οἷον ὑποπυθμένιοι· (ὥστε διακρατεῖσθαι τὸ δέπας ὑπὸ δυεῖν Πελειάδων ὑποκειμένων τῷ

[11, 470]   Ὠκεανὸς πειρώμενος αὐτοῦ κυμαίνει τὸ δέπας φανταζόμενος. Ὃ δὲ τοξεύειν αὐτὸν

[11, 489]   ~(Καὶ τὸ τοῦ Νέστορος οὖν δέπας φασὶν εἶναι τοιοῦτον. Δύναται δὲ

[11, 466]   πάλιν· Δῶκε δὲ Τηλεμάχῳ καλὸν δέπας. Φησὶν οὖν Ἀσκληπιάδης ὁ Μυρλεανός·

[11, 495]   ἑορτῇ παρατιθέμενοι, ὁποίους δή ποτε ὄλπας ἐκάλουν, χρώμενοι πρὸς τὴν τοῦ

[11, 485]   Νίκανδρος δ´ ὁ Κολοφώνιός φησιν Δόλοπας οὕτω καλεῖν τὴν κύλικα. Λυκόφρων

[11, 504]   ἄρδων τὰς ψυχὰς τὰς μὲν λύπας ὥσπερ ὁ μανδραγόρας ἀνθρώπους κοιμίζει,

[11, 478]   ἀγαπητὸν ποικίλον, ~Πέρσας ἔχον καὶ γρῦπας ἐξώλεις τινὰς (τῶν Περσικῶν {Β.

[11, 466]   τοῖς πίνειν, ἢ ὅτι δύο ὦπας εἶχε· ταῦτα δὲ ἂν εἴη

[11, 472]   τὴν Γῆν εὐρύθμως τῇ δεξιᾷ ἄρας ἐνώμα. (Ἐν δὲ Προιτίσι· Καὶ

[11, 466]   δὲ παισὶν ἑοῖσι μετ´ ἀμφοτέροισιν ἐπαρὰς ἀργαλέας ἠρᾶτο (θεῶν δ´ οὐ

[11, 476]   φυόντων, ὡς χωρεῖν τρεῖς καὶ τέτταρας χόας, ἐκπώματα (ποιεῖν ἐξ αὐτῶν,

[11, 502]   ἦγεν δύο δραχμάς, κυμβίον δὲ τέτταρας, ~(ψυκτηρίδιον δὲ δύ´ ὀβολούς, Φιλιππίδου

[11, 462]   πρῶτον μὲν θεὸν ὑμνεῖν εὔφρονας ἄνδρας εὐφήμοις μύθοις καὶ καθαροῖσι λόγοις·

[11, 469]   δρόμου πόρον οὐθεις, μελανίππου προφυγὼν ἱερᾶς νυκτὸς ἀμολγόν. ~(Μίμνερμος δὲ Ναννοῖ

[11, 469]   ὄφρα δι´ Ὠκεανοῖο περάσας ἀφίκοιθ´ ἱερᾶς ποτὶ βένθεα νυκτὸς ἐρεμνᾶς ποτὶ

[11, 497]   Ἐκαλεῖτο δὲ τὸ ῥυτὸν πρότερον κέρας. Δοκεῖ δὲ σκευοποιηθῆναι ὑπὸ πρώτου

[11, 476]   κερατήρ, ἀπὸ τοῦ εἰς τὸ κέρας ἐγχεῖσθαι τὸ πόμα. (Διαμένει δὲ

[11, 476]   ἀκροπόλει ἣ τὰ ἀναθήματα περιέχει· κέρας ἔκπωμα ἀργυροῦν, καὶ περισκελὶς πρόσεσται

[11, 503]   ψυκτήρ, ὅτι βούλει, πάντ´, Ἀμαλθείας κέρας. Ἐν δὲ τῇ Καρίνῃ σαφῶς

[11, 466]   δοῦναι. (Ὅτι ἐστὶ ποτήριον ΑΜΑΛΘΕΙΑΣ ΚΕΡΑΣ καὶ ΕΝΙΑΥΤΟΣ καλούμενον. (ΑΜΦΩΞΙΣ ξύλινον

[11, 468]   Τινὲς δὲ ἀπύρωτον φιάλην τὸ κέρας· οὐ γὰρ γίνεται διὰ πυρός.

[11, 468]   ψυχροποσίαν εὔθετον. Τινὲς δὲ τὸ κέρας. Περὶ δὲ τὴν Μολοσσίδα οἱ

[11, 476]   ποτηρίου οἷον Προυσιάδος καὶ θηρικλείου. ~(ΚΕΡΑΣ. Τοὺς πρώτους λέγεται τοῖς κέρασι

[11, 497]   τῆς Ἀμαλθείας ἐστὶν ὀλβιώτερον τὸ κέρας τοῦτο. Μνημονεύει αὐτοῦ Θεοκλῆς ἐν

[11, 476]   Πανδώρᾳ· Καὶ πλῆρες ἐκπιόντι χρύσεον κέρας (τρίψει γέμοντα μαλθακῆς ὑπ´ ὠλένης.

[11, 497]   τεχνῖται· μεθ´ ὧν πιὼν τὸ δίκερας ὡς τὸν φίλτατον βασιλέα πάρειμι.

[11, 474]   σωφρόνως Χαιρέστρατος ἑκατὸν ἂν τῆς ἡμέρας ἔκλαιεν οἴνου κανθάρους. Νικόστρατος Διαβόλῳ·

[11, 485]   λεπαστά μ´ ἁδύοινος εὐφρανεῖ δι´ ἡμέρας. Θεόπομπος Παμφίλῃ· Λεπαστὴ μάλα συχνή,

[11, 490]   γὰρ τὰς Πλειάδας οὔσας Ἄτλαντος θυγατέρας Πελειάδας καλεῖ, καθάπερ καὶ Πίνδαρος.

[11, 460]   πολεμίων οἴκαδ´ ἥκω, συγγενεῖς καὶ φράτερας καὶ δημότας εὑρὼν μόλις εἰς

[11, 490]   ποτηρίῳ· καὶ γὰρ τοῦτο τῆς ἑτέρας τροφῆς δεκτικὸν ἀγγεῖον. (Διὸ καὶ

[11, 489]   θεοῖς καθαγιζομένους, (φθόεις κυκλοτερεῖς καὶ ἀστέρας ἔχοντας, οὓς καὶ καλοῦσι σελήνας.

[11, 489]   ἰδιαίτερόν ἐστιν. Ἔχει γὰρ καὶ ἀστέρας, οὓς ἥλοις ὁ ποιητὴς ἀπεικάζει

[11, 489]   ποιητὴς ἀπεικάζει διὰ τὸ τοὺς ἀστέρας περιφερεῖς εἶναι τοῖς ἥλοις ὁμοίως

[11, 489]   τὰς ὄρνιθας, ἅς τινες ὑπονοοῦσι περιστερὰς εἶναι, ἁμαρτάνοντες. Ἕτερον γὰρ εἶναί

[11, 489]   περὶ δὲ τὰ ὦτα τὰς περιστεράς· ὡσπερεὶ δέ τινα ῥοπάλια δύο

[11, 471]   σωτῆρος ἦλθε Θηρίκλειον ὄργανον, τῆς τρυφερᾶς ἀπὸ Λέσβου σεμνογόνου σταγόνος πλῆρες,

[11, 480]   Ἐν δὲ τῷ ναῷ τῆς Ἥρας τῷ παλαιῷ φιάλαι ἀργυραῖ λʹ

[11, 471]   ἀπὸ τοῦ τὸν Διόνυσον τοὺς θῆρας κλονεῖν σπένδοντα ταῖς κύλιξι ταύταις

[11, 502]   θηρικλείους ἔλαβεν ἕξ, ιτάτους δύο ψυκτῆρας. (Μένανδρος δ´ ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ

[11, 500]   Συριακῆς τρόπον πλάττοντες, οἳ δὲ σφαίρας ποιοῦντες. Καὶ ἐπειδὰν μέλλωσι προσφέρεσθαι,

[11, 498]   ἔχων ἑτέρῃ, ἑτέρῃ δὲ σκῆπτρον ἀείρας ἔστειχεν Φύλακος καὶ ἐνὶ δμώεσσιν

[11, 471]   Οὑτωσὶ καλῶς. {ΘΕΟΛ. Σπινθὴρ τάλας, πειρᾷς με. {ΣΠΙ. Ναί, τοιοῦτό τι·

[11, 479]   καλεῖται, ἐν ᾗ κοιλάναντες τὰς χεῖρας δέχονται τὰ γόνατα τῶν νενικηκότων

[11, 494]   συντάξεις λαμβανόντων, λαβὼν ταύτας εἰς χεῖρας (ὁ βασιλεὺς) καὶ κατιδὼν ἔφη

[11, 487]   Δείπνῳ μετὰ τὸ ἀπονίψασθαι τὰς χεῖρας προπίνων τινί φησι· (Σὺ δὲ

[11, 463]   μόνον ἐστὶν ὑποκόρισμα τῆς ἀνθρωπίνης μοίρας; ἐγὼ γάρ, εἰ μὲν εὖ

[11, 494]   ἐστι τὸ ὀξύβαφον εἶδος κύλικος μικρᾶς κεραμέας σαφῶς παρίστησιν Ἀντιφάνης ἐν

[11, 462]   οἰκίας ἔχουσιν ἐξ ἀνθερίκου πεποιημένας μικρὰς ὅσον σκιᾶς ἕνεκα, ἃς καὶ

[11, 466]   ἵνα δῆλοι ὦσι κλεινοὶ γενόμενοι. (Ὁρᾷς δ´, ὅταν πίνωσιν ἄνθρωποι, τότε

[11, 484]   βατιάκη, λαβρώνιος. Ἀνδραποδιον δὴ ταῦθ´, ὁρᾷς, ἥκιστά γε, ἐκπωμάτων δ´ ὀνόματα.

[11, 504]   τὰς μὲν λύπας ὥσπερ ὁ μανδραγόρας ἀνθρώπους κοιμίζει, τὰς δὲ φιλοφροσύνας

[11, 506]   εἰδείη. Ὁ δὲ καλὸς αὐτοῦ Πρωταγόρας πρὸς τῷ καταδρομὴν ἔχειν πολλῶν

[11, 471]   ὀνομασθῆναι τὸ ποτήριον διὰ τὸ δορὰς θηρίων αὐτῷ ἐντετυπῶσθαι. (Πάμφιλος δ´

[11, 491]   ὑποθετέον εἴτε βούλεταί τις ὀρνιθοφυεῖς κόρας εἴτ´ αὖ καὶ ἀνθρωποειδεῖς, ἄστροις

[11, 467]   οὔθ´ ὁ ζύγιος οὔθ´ ὁ σαμφόρας. Καὶ Πίνδαρος δέ φησι. Πρὶν

[11, 467]   ἵππους τοὺς τὸ ἐγκεχαραγμένον ἔχοντας σαμφόρας καλοῦσιν. Ἀριστοφάνης Νεφέλαις· Οὔτ´ αὐτὸς

[11, 484]   φησι· (Διόνυσος τέλειος καθήμενος ἐπὶ πέτρας· ἐξ εὐωνύμων δ´ αὐτοῦ Σάτυρος

[11, 503]   οἷς ἔστιν ἀναψῦξαι. Αἰσχύλος Νεανίσκοις· Σαύρας ὑποσκίοισιν ἐν ψυκτηρίοις. (Εὐριπίδης Φαέθοντι·

[11, 502]   χρυσίδας. (Ἀθηναῖοι δὲ τὰς μὲν ἀργυρᾶς φιάλας ἀργυρίδας λέγουσι, χρυσίδας δὲ

[11, 490]   υ> ἐπειδὴ κεῖνται ἐπὶ τῆς οὐρᾶς τοῦ ταύρου. ~(Καὶ Αἰσχύλος δ´

[11, 481]   Ἐπ´ ἀστράβης δὲ ὀχούμενος ἐξ Ἀργούρας τῆς Εὐβοίας, χλανίδας δ´ ἐπ´

[11, 490]   τῷ τῶν ἀνθρώπων γένει τὰς ὥρας, ταύτας καὶ τῷ Διὶ φέρειν

[11, 494]   εὑρήσεις σαυτὸν ἀπειληφότα κατὰ τὰς σὰς ἐπινοίας. Καὶ (Ταῦτ´ οὐχ ὑπ´

[11, 485]   βρυτικήν, ῥίζιον τρίψας τι μικρὸν δελεάσας τε γεννικῇ τὸ μέγεθος κοίλῃ

[11, 459]   ἐν τῇ πόᾳ θαλλίαν τε κατακλάσας ἀντὶ τραπέζης παρέθηκε τῶν τυθέντων.

[11, 466]   (ἣ τὰς ἀρύστεις ὧδ´ ἔχους´ ἐκώμασας. Ἐστὶ δὲ καὶ πόλις Ἰώνων

[11, 492]   τῷ πυθμένι, ἓξ δὲ τὰς πάσας γενέσθαι Πλειάδας, ἐπείπερ ὁρῶνται τοσαῦται,

[11, 499]   τό ῥά οἱ παρέθηκε Φόλος κεράσας. καὶ Ἄρχιππος δὲ ἐν Ἀμφιτρύωνι

[11, 498]   Πανύασσις τρίτῳ Ἡρακλείας φησίν· Τοῦ κεράσας κρητῆρα μέγαν χρυσοῖο φαεινὸν σκύπφους

[11, 469]   ἐσκατέβαινε χρύσεον, ὄφρα δι´ Ὠκεανοῖο περάσας ἀφίκοιθ´ ἱερᾶς ποτὶ βένθεα νυκτὸς

[11, 476]   λάθυροι, ὦχροι, φακοί. Ὁ δὲ βαστάσας αὐτὸ οἷον λικνοφορήσας τούτων γεύεται,

[11, 478]   ἔριον ἄπλυτον. Ὁ δὲ τοῦτο βαστάσας οἷον λικνοφορήσας τούτων γεύεται. (ΚΟΤΥΛΗ.

[11, 507]   αὐτοῦ τοῦ Πλάτωνος ἀπέσχετο, ἀλλὰ καλέσας αὐτὸν φορτικῶς Σάθωνα τὸν ταύτην

[11, 481]   ὥσπερ ὁλκάδας οἰναγωγούς, περιφερεῖς, λεπτάς, μέσας, γαστροιίδας, οὐκ ἀβούλως, ἀλλὰ πόρρωθεν

[11, 505]   διεξέρχεται, ὁ τοὺς ἄλλους ἁπαξαπλῶς κακολογήσας, ἐν μὲν τῇ Πολιτείᾳ Ὅμηρον

[11, 491]   τὴν εἰς Ἡσίοδον δὲ ἀναφερομένην ποιήσας Ἀστρονομίαν αἰεὶ Πελειάδας αὐτὰς λέγει·

[11, 503]   Καὶ ὁ τὸν Αἰγίμιον δὲ ποιήσας εἴθ´ Ἡσίοδός ἐστιν ἢ Κέρκωψ

[11, 479]   γοῦν ἢ ὅστις ἐστὶν ὁ ποιήσας τὸν ἐπιγραφόμενον Ἑλλαδικὸν περὶ τοῦ

[11, 460]   Καὶ ὁ τὴν Ἀλκμαιωνίδα δὲ ποιήσας φησίν· Νέκυς δὲ χαμαιστρώτου ἐπὶ

[11, 495]   Σκιράδος Ἀθηνᾶς ἱεροῦ, καὶ ὁ νικήσας λαμβάνει κύλικα τὴν λεγομένην πενταπλόαν

[11, 491]   ποτὸν Διὶ μητιόεντι. Τὸν καὶ νικήσας πατέρα Κρόνον εὐρύοπα Ζεὺς ἀθάνατον

[11, 474]   καρχήσιον, εἴ γε ὁ Ζεὺς ὁμιλήσας Ἀλκμήνῃ ἔδωκε δῶρον αὐτὸ τῆς

[11, 498]   θοὸς ἄγγελος ἦλθε δι´ οἴκου, πλήσας δ´ ἀργύρεον σκύπφον φέρε, δῶκε

[11, 465]   Μελιηδέα οἶνον ἐρυθρόν, (ἓν δέπας ἐμπλήσας, ὕδατος δ´ ἀνὰ εἴκοσι μέτρα

[11, 499]   Ἐπιστολῇ γράφει· Καθ´ ὃν χρόνον ἐπεδήμησας ἐν Σάμῳ, Διαγόρα, πολλάκις οἶδά

[11, 508]   Δίωνος (καὶ συμμαθητὴς γενόμενος καὶ συναποδημήσας αὐτῷ εἰς Συρακούσας, ὁρῶν ἤδη

[11, 509]   οὗτος οὖν τῆς πατρίδος πικρῶς τυραννήσας οὐ μόνον τοὺς ἀρίστους τῶν

[11, 509]   Κριθεὶς δὲ καὶ ἁλοὺς καὶ ἀδοξήσας ἐν μὲν τῇ πόλει ἐπέμενε

[11, 472]   ὃν λαβὼν ἐγὼ κενὸν τρίψας, ποήσας λαμπρόν, ἀσφαλῆ βάσιν στήσας, συνάψας

[11, 508]   ἀποκτείνας αὐτὸν καὶ αὐτὸς τυραννεῖν ἐπιχειρήσας ἀπεσφάγη. Εὐαίων δ´ ὁ Λαμψακηνός,

[11, 478]   Ὁ δὲ τοῦτο βαστάσας οἷον λικνοφορήσας τούτων γεύεται. (ΚΟΤΥΛΗ. Ἀριστοφάνης Κωκάλῳ·

[11, 476]   Ὁ δὲ βαστάσας αὐτὸ οἷον λικνοφορήσας τούτων γεύεται, ὡς ἱστορεῖ Ἀμμώνιος

[11, 499]   λεόντεον ἐν γάλα θεῖσα τυρὸν ἐτύρησας μέγαν ἄτρυφον ἀργειοφόνται. Αἰσχύλος δ´

[11, 472]   τρίψας, ποήσας λαμπρόν, ἀσφαλῆ βάσιν στήσας, συνάψας καρπίμοις κισσοῦ κλάδοις (ἔστεψα.

[11, 470]   Ἥλιος παύσασθαι κελεύει, ὃ δὲ δείσας παύεται. Ἥλιος δὲ ἀντὶ τούτου

[11, 470]   τοξεύειν αὐτὸν μέλλει, καὶ αὐτὸν δείσας Ὠκεανὸς παύσασθαι κελεύει. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΣΤ'

[11, 508]   τῷ ὑπὲρ Σοφοκλέους πρὸς Φίλωνα, δανείσας τῇ πατρίδι ἀργύριον ἐπὶ ἐνεχύρῳ

[11, 478]   πρώτῳ Βοκχορηίδος· Αὐτὰρ ὅ γε σπείσας ἐκ κόνδυος ἀργυφέοιο (νέκταρ ἐπ´

[11, 503]   κροταλισθεὶς ᾔτησε φιάλην, ἀφ´ ἧς σπείσας ταῖς Μούσαις καὶ τῇ τούτων

[11, 474]   κύπελλον λίθινα, χρυσῷ τὰ χείλη περιτεραμνίσας, τὰς δὲ κλισίας ἐλατίνας χαμᾶζε

[11, 463]   κἂν τύχῃ γ´, ἐράνου τινός, πανηγυρίσας ἥδιστ´ ἀπῆλθεν οἴκαδε. Καὶ κατὰ

[11, 466]   τὴν γραῦν, τὴν νέαν δ´ ἐπουρίσας πλήρωσον, εὐτρεπῆ τε τὸν κοντὸν

[11, 498]   σκύφει ἰδίως ἀπὸ τοῦ σκύφος σχηματίσας οὐδετέρως ἔφη. Ὁμοίως καὶ Ἐπίχαρμος

[11, 472]   χρηστότητος οὕνεκα. Εἶτ´ ἐλευθέραν ἀφῆκε βαπτίσας ἐρρωμένως. Θεόφιλος δ´ ἐν Βοιωτίᾳ·

[11, 478]   ἢ δαπίδιον ἓν ἀγαπητὸν ποικίλον, ~Πέρσας ἔχον καὶ γρῦπας ἐξώλεις τινὰς

[11, 506]   καὶ τοὺς πάντων Ἑλλήνων ἐχθροὺς Πέρσας. (Καὶ τὸν ἀδελφὸν δὲ τοῦ

[11, 505]   μὲν Ξενοφῶν συναναβὰς Κύρῳ εἰς Πέρσας μετὰ τῶν μυρίων Ἑλλήνων καὶ

[11, 502]   πεποιηκὼς τοὺς εἰς αὐτὸν ἀναφερομένους Πέρσας φησί· Στεφάνους τε πᾶσι κὠμφαλωτὰς

[11, 494]   δὲ μεταπεμψάμενος αὐτοὺς καὶ ἥκειν κελεύσας μετὰ τῶν βιβλίων, ἐν οἷς

[11, 504]   τῷ παιδὶ περισοβεῖν (ἐν κύκλῳ) κελεύσας, τὸ κύκλῳ πίνειν τοῦτ´ εἶναι

[11, 473]   τὴν τροφὸν τῆς παρθένου, κεράσαι κελεύσας τὸν κάπηλόν μοι χόα ὀβολοῦ

[11, 507]   ἔσκωπτεν, αὐτὸς τρὶς εἰς Σικελίαν ἐκπλεύσας· ἅπαξ μὲν τῶν ῥυάκων χάριν,

[11, 466]   πιεῖν, ὡς ὁ κωμικὸς Πλάτων· Λύσας δὲ ἀργὴν στάμνον εὐώδους ποτοῦ

[11, 490]   οὐράνιαι. Σαφῶς γὰρ τὰς Πλειάδας οὔσας Ἄτλαντος θυγατέρας Πελειάδας καλεῖ, καθάπερ

[11, 492]   ἐντετυπῶσθαι τὰς Πλειάδας, ξηρῶν τροφῶν οὔσας σημαντικάς, λεκτέον ὅτι τὸ δέπας

[11, 478]   ἀλφίτων πριάμενος τρεῖς χοίνικας κοτύλης δεούσας εἴκος´ ἀπολογίζεται. ~(Ἀπολλόδωρος δὲ ποτηρίου

[11, 508]   γενόμενος καὶ συναποδημήσας αὐτῷ εἰς Συρακούσας, ὁρῶν ἤδη τὸν Δίωνα ἐξιδιοποιούμενον

[11, 490]   τὰς Πλειάδας. Οἰκεῖον γὰρ τὰς προσημαινούσας τῷ τῶν ἀνθρώπων γένει τὰς

[11, 475]   ~(Ἔχει δὲ τοῦτο κεραίας ἄνωθεν νευούσας ἐφ´ ἑκάτερα τὰ μέρη, καὶ

[11, 507]   καθαρώτερον ἀνέρχεσθαι τόπον, ἅτε κουφότητος μετεχούσας, τί πλέον ἡμῖν; ὧν γὰρ

[11, 502]   Ναξίων ἀνάθημα, καὶ καρυωτὰς φιάλας χρυσᾶς. Ἀναξανδρίδης δὲ φιάλας Ἄρεος καλεῖ

[11, 502]   ἀργυρίδας λέγουσι, χρυσίδας δὲ τὰς χρυσᾶς. Τῆς δὲ ἀργυρίδος (φιάλης) (Φερεκράτης

[11, 475]   Εὐφορίων· Ἠέ ποθεν ποταμῶν κελέβῃ ἀποήφυσας ὕδωρ. Ἀνακρέων· νοχόει δ´ ἀμφίπολος

[11, 466]   καὶ ὅτι χρησμὸς ἦν αὐτοῖς δηλώσας καθεῖναι διαπλέοντας τῷ Ποσειδῶνι εἰς

[11, 481]   κυμβίον. Φησὶ γὰρ ὡς Ὀδυσσεὺς πληρώσας κυμβίον ἀκράτου ὤρεξε τῷ Κύκλωπι.

[11, 477]   αὐτὸν Ὀδυσσεὺς ὁρῶν ταῦτα ποιοῦντα πληρώσας τοῦ οἴνου κυμβίον δίδωσι πιεῖν.

[11, 469]   Σάμιος Λυγκεὺς Ῥοδίους ἀντιδημιουργήσασθαι πρὸς τὰς Ἀθήνησι θηρικλείους, Ἀθηναίων μὲν αὐτὰς

[11, 470]   τὸν Ἥλιον καθεύδοντα περαιοῦσθαι πρὸς τὰς ἀνατολάς, αἰνισσόμενος τὸ κοῖλον τοῦ

[11, 466]   σὺ πρὸς θεῶν ὀλουμένη, (ἣ τὰς ἀρύστεις ὧδ´ ἔχους´ ἐκώμασας. Ἐστὶ

[11, 485]   τῶν εἰς τὰς μέθας καὶ τὰς ἀσωτίας πολλὰ ἀναλισκόντων, οὓς λαφύκτας

[11, 480]   τὸν τύπον ἔχειν διάφορον πρὸς τὰς Ἀττικάς. Φοξαὶ γοῦν ἦσαν τὸ

[11, 504]   καὶ ἐν αὐτοῖς ὃ μὲν τὰς αὐλητρίδας ἐκβάλλει, ὃ δὲ εἰσάγει·

[11, 501]   καὶ μεσομφάλους. Οὕτω δ´ εἴρηκε τὰς βαλανειομφάλους, ὧν Κρατῖνος μνημονεύει· Δέχεσθε

[11, 466]   καὶ τὸν Ἡρακλέα περαιωθῆναι ἐπὶ τὰς Γηρυόνου βόας ὁρμῶντα. Οἴδαμεν δὲ

[11, 491]   Ἀστρονομίαν αἰεὶ Πελειάδας αὐτὰς λέγει· (Τὰς δὲ βροτοὶ καλέουσι Πελειάδας. Καὶ

[11, 474]   λίθινα, χρυσῷ τὰ χείλη περιτεραμνίσας, τὰς δὲ κλισίας ἐλατίνας χαμᾶζε ποικίλοις

[11, 504]   ὥσπερ ὁ μανδραγόρας ἀνθρώπους κοιμίζει, τὰς δὲ φιλοφροσύνας ὥσπερ ἔλαιον φλόγας

[11, 463]   (Διόπερ συνιοῦσι καὶ ἡμῖν ἐπὶ τὰς Διονυσιακὰς ταύτας λαλιὰς οὐδεὶς ἂν

[11, 509]   χρήματα τῶν δεσποτῶν χαρισάμενος καὶ τὰς ἐκείνων γυναῖκας συνῴκισεν πρὸς γάμου

[11, 483]   θοίναις, ἐν Λακεδαίμονι δὲ κατὰ τὰς ἑορτάς, ἔν τε τοῖς ἐπινικίοις

[11, 482]   Ποιητῶν. Τὸ γὰρ ἐπάγεσθαι κατὰ τὰς ἑστιάσεις κυμβία καὶ δοκεῖν τούτοις

[11, 493]   καὶ αἰτοῦντι εἰπόντες δεδωκέναι αὐτῷ τὰς ἡσυχίας εἶχον, ὃ δὲ τῷ

[11, 502]   Αἰγινήτας Ἀττικὸν μηδὲν προσφέρειν πρὸς τὰς θυσίας μηδὲ κέραμον, ἀλλ´ ἐκ

[11, 483]   λεγομένης κώθωνος. Ἀριστοφάνης Ἱππεῦσιν· Εἰς τὰς ἱππαγωγοὺς εἰσεπήδων ἀνδρικῶς πριάμενοι κώθωνας,

[11, 470]   ὥστε μηδένα ἂν διαγνῶναι πρὸς τὰς κεραμέας. Κατασκευάσαι δὲ λέγεται τὴν

[11, 471]   τὸν κέραμον εἰργαζόμην ἢ Θηρικλῆς τὰς κύλικας, ἡνίκ´ ἦν νέος. Ἐν

[11, 460]   ποτηρίων ἀποδοὺς τὸν λόγον καὶ τὰς κύλικας πλήρεις (ἅπασι προπίῃ. (Ποτήρια

[11, 470]   Ἡ κύλιξ αὕτη ἐγκάθηται περὶ τὰς λαγόνας ἱκανῶς βαθυνομένη ὦτά τε

[11, 494]   δὲ ὀξύβαφον τιθέμενον εἰς ὃ τὰς λάταγας ἐγχέουσιν οὐκ ἄλλο τι

[11, 487]   τοῦ κοττάβου ἐφεστηκός, ἐφ´ οὗ τὰς λάταγας ἐν παιδιᾷ ἔπεμπον· ὅπερ

[11, 464]   γινόμενον τῷ οἴνῳ παραχυθὲν οὕτω τὰς μέθας ἵστησιν (ὥστε καὶ τῶν

[11, 485]   ποτήριον ὠνομάσθη ἀπὸ τῶν εἰς τὰς μέθας καὶ τὰς ἀσωτίας πολλὰ

[11, 464]   διά τε τὴν ἡδονὴν εἰς τὰς μέθας παρεισφέρονται καὶ διὰ τὸ

[11, 502]   πᾶσι κὠμφαλωτὰς χρυσίδας. (Ἀθηναῖοι δὲ τὰς μὲν ἀργυρᾶς φιάλας ἀργυρίδας λέγουσι,

[11, 504]   ὁ οἶνος ἄρδων τὰς ψυχὰς τὰς μὲν λύπας ὥσπερ ὁ μανδραγόρας

[11, 491]   αὐτὰς εἴρηκε διὰ τὴν πρὸς τὰς ὄρνεις ὁμωνυμίαν. Ἡ δὲ Μοιρὼ

[11, 490]   φέρουσι. Οὐ γὰρ τὰς πελειάδας τὰς ὄρνεις φέρειν νομιστέον τῷ Διὶ

[11, 489]   χρύσειαι νεμέθοντο, πελειάδας οὐ σημαίνει τὰς ὄρνιθας, ἅς τινες ὑπονοοῦσι περιστερὰς

[11, 490]   σημαίνειν ἐπένευσεν ἐπερχομένου τ´ ἀρότοιο. Τὰς οὖν τῆς τῶν καρπῶν γενέσεως

[11, 492]   ὑποκειμένων τῷ πυθμένι, ἓξ δὲ τὰς πάσας γενέσθαι Πλειάδας, ἐπείπερ ὁρῶνται

[11, 490]   (Ἐπλανήθησαν δ´ οἱ πολλοὶ νομίζοντες τὰς πελειάδας ὄρνεις εἶναι πρῶτον μὲν

[11, 489]   ζωὴν οἱ ἄνθρωποι· λέγω δὲ τὰς πελειάδας. (Ὅταν γὰρ εἴπῃ· Δύο

[11, 490]   Διὶ πατρὶ φέρουσι. Οὐ γὰρ τὰς πελειάδας τὰς ὄρνεις φέρειν νομιστέον

[11, 490]   καὶ τῷ Διὶ τὴν ἀμβροσίαν τὰς Πελειάδας φέρειν φησί· Τῇ μέν

[11, 489]   νεῶν, περὶ δὲ τὰ ὦτα τὰς περιστεράς· ὡσπερεὶ δέ τινα ῥοπάλια

[11, 465]   πρῶτον ἐπόθη κεκραμένον. Διόπερ ὀνομασθῆναι τὰς (πηγὰς) Νύμφας καὶ τιθήνας τοῦ

[11, 490]   τὸν Ὠρίωνα. Ὀρείας δὲ λέγει τὰς Πλειάδας ἐν ἴσῳ τῷ οὐρείας

[11, 491]   Οὐδὲν οὖν ἄπιστον καὶ Ὅμηρον τὰς Πλειάδας κατὰ ποιητικὸν νόμον Πελειάδας

[11, 490]   φάσκουσα τὴν ἀμβροσίαν τῷ Διὶ τὰς Πλειάδας κομίζειν. Κράτης δ´ ὁ

[11, 492]   οὐκ οἰκείως τῷ ποτηρίῳ ἐντετυπῶσθαι τὰς Πλειάδας, ξηρῶν τροφῶν οὔσας σημαντικάς,

[11, 490]   πολλοὶ δοξάζουσιν (ἄσεμνον γάρ) ἀλλὰ τὰς Πλειάδας. Οἰκεῖον γὰρ τὰς προσημαινούσας

[11, 490]   καλέονται Πελειάδες οὐράνιαι. Σαφῶς γὰρ τὰς Πλειάδας οὔσας Ἄτλαντος θυγατέρας Πελειάδας

[11, 490]   τὸν λόγον. Καὶ Σιμωνίδης δὲ τὰς Πλειάδας Πελειάδας εἴρηκεν ἐν τούτοις·

[11, 489]   δ´ ὁ ποιητὴς καλεῖ νῦν τὰς Πλειάδας, πρὸς ἃς σπόρος τε

[11, 490]   παρέρχεται οὐδὲ Πέλειαι. Ὅτι δὲ τὰς Πλειάδας τὸ ἐνδοξότατον τῶν ἀπλανῶν

[11, 493]   ὃν οὐκ ἀχαρίτως διέπαιξε διὰ τὰς πολυθρυλήτους ταύτας καὶ (τὰς) τοιαύτας

[11, 490]   ἀλλὰ τὰς Πλειάδας. Οἰκεῖον γὰρ τὰς προσημαινούσας τῷ τῶν ἀνθρώπων γένει

[11, 469]   περὶ τὴν Θουρίαν. {Β. Εἰς τὰς Ῥοδιακὰς ὅλος ἀπηνέχθην ἐγὼ καὶ

[11, 494]   Ἀπολλωνίου, εὑρήσεις σαυτὸν ἀπειληφότα κατὰ τὰς σὰς ἐπινοίας. Καὶ (Ταῦτ´ οὐχ

[11, 488]   ᾠοσκύφια καὶ τὰ κανθάρια καὶ τὰς Σελευκίδας καὶ τὰ καρχήσια καὶ

[11, 500]   οἱ Βοιώτιοι λεγόμενοι, χρησαμένου κατὰ τὰς στρατείας πρώτου Ἡρακλέους τῷ γένει·

[11, 494]   οἷς αἱ ἀναγραφαί εἰσι τῶν τὰς συντάξεις λαμβανόντων, λαβὼν ταύτας εἰς

[11, 464]   καλῶν τούτων καὶ παντοδαπῶν κατὰ τὰς τέχνας ἐκπωμάτων. Τὴν δὲ μανίαν

[11, 493]   διὰ τὰς πολυθρυλήτους ταύτας καὶ (τὰς) τοιαύτας λύσεις (Πτολεμαῖος ὁ Φιλάδελφος

[11, 466]   ταῖς Νηρῇσι διέτριβεν, αὐτὸς δὲ τὰς τοῦ (Ποσειδῶνος ἔβοσκεν ἵππους· καί

[11, 466]   Σελευκέων μετὰ τριακοσίων, μετὰ τὸ τὰς τραπέζας ἀρθῆναι τετράμνουν ἑκάστῳ (τῶν

[11, 507]   γὰρ καὶ συγχωρήσῃ τις μεθίστασθαι τὰς τῶν τετελευτηκότων ψυχὰς εἰς ἄλλας

[11, 486]   Ὅπερ ἐξηγούμενος Δίδυμος ὁ γραμματικὸς τὰς ὑπὸ Λυκίου φησὶ κατεσκευασμένας. Ἦν

[11, 489]   τῆς σελήνης τοῦ σχήματος ἐναργεῖς τὰς φαντασίας, καὶ τὰ περὶ τὴν

[11, 501]   καὶ νῦν οὕτως Μασσαλιῆται τιθέασι τὰς φιάλας ἐπὶ πρόσωπον. (Κρατίνου δ´

[11, 488]   καθότι τὰ λεγόμενα κυμβία καὶ τὰς φιάλας καὶ εἴ τι φιαλῶδές

[11, 474]   τῆς ὀροφῆς ἐξηρτημένον, ἀνακεχυμένας ἔχοντα τὰς φλόγας. Ὅτι δὲ καὶ ἀπὸ

[11, 479]   παιδιὰ καλεῖται, ἐν ᾗ κοιλάναντες τὰς χεῖρας δέχονται τὰ γόνατα τῶν

[11, 487]   ἐπιγραφομένῳ Δείπνῳ μετὰ τὸ ἀπονίψασθαι τὰς χεῖρας προπίνων τινί φησι· (Σὺ

[11, 502]   φιάλας ἀργυρίδας λέγουσι, χρυσίδας δὲ τὰς χρυσᾶς. Τῆς δὲ ἀργυρίδος (φιάλης)

[11, 504]   γὰρ ὄντι ὁ οἶνος ἄρδων τὰς ψυχὰς τὰς μὲν λύπας ὥσπερ

[11, 490]   προσημαινούσας τῷ τῶν ἀνθρώπων γένει τὰς ὥρας, ταύτας καὶ τῷ Διὶ

[11, 466]   δ´ ἀγῶνα παγξενεὶ κηρύσσεται, χαλκηλάτους λέβητας ἐκτιθεὶς φέρειν καὶ κοῖλα χρυσόκολλα

[11, 506]   πρῶτον μὲν κακολογεῖ πάντας τοὺς ποιητάς, ἔπειτα καὶ τοὺς ὑπὸ τοῦ

[11, 496]   θέραπες κιρνάντων προχύταισιν ἐν ἀργυρέοις. Φιλητᾶς δ´ ἐν Ἀτάκτοις ἀγγεῖον ξύλινον,

[11, 495]   ἀμολγέα, πέλλαν δὲ τὸ ποτήριον. Φιλητᾶς δ´ ἐν Ἀτάκτοις τὴν κύλικα

[11, 466]   Κυπρίοις τὸ ἔκπωμα, ὡς Πάμφιλος. Φιλητᾶς δὲ ποτήριον οὖς οὐκ ἔχον.

[11, 483]   δὲ δίωτον καὶ τετράωτον Κρῆτας. Φιλητᾶς δὲ Συρακοσίους κύπελλα καλεῖν τὰ

[11, 467]   {Β. Πολλὰ γίνεται ὅμοια. (ΓΥΑΛΑΣ. Φιλητᾶς ἐν Ἀτάκτοις Μεγαρέας οὕτω φησὶ

[11, 466]   ποτήριον, ᾧ χρῆσθαι τοὺς ἀγροίκους Φιλητᾶς φησ, (τοὺς) ἀμέλγοντας εἰς αὐτὸ

[11, 467]   τὸν ποδονιπτῆρα δεῖνον ὀνομάζουσιν, ὡς Φιλητᾶς φησιν ἐν Ἀτάκτοις. ~(ΔΕΠΑΣΤΡΟΝ. Σιληνὸς

[11, 498]   μικρόν, ᾧ σπένδουσιν Αἰολεῖς, ὡς Φιλητᾶς φησιν ἐν Ἀτάκτοις. (ΣΚΥΦΟΣ. Τούτου

[11, 502]   νόμον φησὶ θέσθαι Ἀργείους καὶ Αἰγινήτας Ἀττικὸν μηδὲν προσφέρειν πρὸς τὰς

[11, 483]   τὸ δὲ δίωτον καὶ τετράωτον Κρῆτας. Φιλητᾶς δὲ Συρακοσίους κύπελλα καλεῖν

[11, 468]   δ´ οἷον κύκλῳ τὴν φιάλην κοιλότητας ἔχουσαν ἔνδοθεν οἷον δακτύλων, ἢ

[11, 500]   Σκύφον αὐτὸν οἱ Λακεδαιμόνιοι προσηγόρευον. (ΤΑΒΑΙΤΑΣ Ἀμύντας ἐν τῷ πρώτῳ τῶν

[11, 500]   τοῖς ξυλίνοις ποτηρίοις, οὓς καλοῦσι ταβαίτας, προβρέχουσι καὶ διηθήσαντες πίνουσι. Καὶ

[11, 507]   ἐνεργὰ ἰδεῖν, οὕτω κἀγὼ τοὺς πολίτας οὓς διαγράφω. (Περὶ δὲ τῶν

[11, 508]   μὲν τοῖς νόμοις ἐμμένειν τοὺς πολίτας, (τῶν δὲ τοῦ Πλάτωνος καὶ

[11, 464]   πνεῦμα Διωνύσοιο πρὸς Ὕβριος ἔκβαλεν ἀκτάς. Ἐγὼ δὲ εὖ οἶδα ὅτι

[11, 461]   καταδειχθῆναι τοῦτο. Χαλεποὺς γὰρ καὶ πλήκτας τοὺς ἥρωας νομίζουσι καὶ μᾶλλον

[11, 485]   τὰς ἀσωτίας πολλὰ ἀναλισκόντων, οὓς λαφύκτας καλοῦμεν. Κύλικες δ´ ἦσαν μεγάλαι.

[11, 487]   γάνος τόδε δοὺς ἐπὶ τέρψιν πάντας ἄγει. Ἀντιφάνης Λαμπάδι· Τράπεζα φυστημινεις,

[11, 507]   ἄν με ἡ ἡμέρα, εἰ πάντας ἐθελήσαιμι ἐπελθεῖν τοὺς κακῶς ἀκούσαντας

[11, 507]   τοῖς Ὑπομνήμασι περὶ τῆς πρὸς πάντας τοῦ Πλάτωνος κακοηθείας λέγων γράφει

[11, 506]   ἐν ᾧ πρῶτον μὲν κακολογεῖ πάντας τοὺς ποιητάς, ἔπειτα καὶ τοὺς

[11, 506]   δὲ καὶ δυσμενὴς ἦν πρὸς ἅπαντας, δῆλον καὶ ἐκ τῶν ἐν

[11, 465]   τινας, ἄνδρες θιασῶται, καὶ μέγα φρονήσαντας οὐχ οὕτως ἐπὶ πλούτῳ ὡς

[11, 462]   εὐφήμοις μύθοις καὶ καθαροῖσι λόγοις· σπείσαντας δὲ καὶ εὐξαμένους τὰ δίκαια

[11, 506]   μὲν εἶναι, δεῖν δ´ αὐτὸν ἀποδύσαντας θεωρεῖν· ὀφθήσεται γάρ, φησί, περίβλεπτον

[11, 507]   πάντας ἐθελήσαιμι ἐπελθεῖν τοὺς κακῶς ἀκούσαντας ὑπὸ τοῦ σοφοῦ. Ἀλλὰ μὴν

[11, 497]   οἰωνίζομαι. Ἕν ἐστιν ἐλέφας— {Β. Ἐλέφαντας περιάγει (ῥυτόν) {Α. Χωροῦν δύο

[11, 466]   οὖν ὑπὸ κύματος αὐτοὺς ἀμφοτέρους κρυφθέντας ἀφανεῖς γενέσθαι, χρόνῳ δ´ ὕστερον

[11, 505]   Ἀλεξαμενοῦ τοῦ Τηίου τοὺς πρώτους γραφέντας τῶν Σωκρατικῶν διαλόγων, ἄντικρυς φάσκων

[11, 508]   εὕροι· ἀλλοτρίους δὲ τοὺς πλείους, ὄντας (ἐκ τῶν Ἀριστίππου διατριβῶν, ἐνίους

[11, 466]   ποτηρίου ποιεῖ τοὺς Σατύρους τάδε λέγοντας· (Ὁ δὲ σκύφος με τοῦ

[11, 492]   ὀνόμασιν ἑπτά. (Πρὸς δὲ τοὺς λέγοντας οὐκ οἰκείως τῷ ποτηρίῳ ἐντετυπῶσθαι

[11, 466]   τοὺς ἀγροίκους Φιλητᾶς φησ, (τοὺς) ἀμέλγοντας εἰς αὐτὸ καὶ οὕτως πίνοντας.

[11, 493]   ὅτι τοὺς μὲν λοιποὺς εἶπε μογέοντας ἀείρειν τὸ δέπας, τὸν δὲ

[11, 466]   χρησμὸς ἦν αὐτοῖς δηλώσας καθεῖναι διαπλέοντας τῷ Ποσειδῶνι εἰς τὸ πέλαγος

[11, 475]   τὴν τράπεζαν φάσκων προσεληλυθέναι τοὺς δράκοντας καὶ γενέσθαι περὶ τὰ σιτία

[11, 466]   ἀμέλγοντας εἰς αὐτὸ καὶ οὕτως πίνοντας. ΑΜΥΣΤΙΣ. Καλεῖται μὲν οὕτω πόσις

[11, 461]   μέθην φαίνωνται τοιοῦτοι, δημιουργοῦσιν αὐτοὺς πίνοντας ἐκπώμασι μεγάλοις. Καί μοι δοκοῦσι

[11, 483]   πολὺν ἄκρατον ἐν ταῖς συνουσίαις πίνοντας μεγάλα βλάπτεσθαι καὶ τὸ σῶμα

[11, 476]   τῶν ποιητῶν δὲ πολλοὶ παράγουσι πίνοντας τοὺς ἀρχαίους κέρασι. Πίνδαρος μὲν

[11, 464]   δεῖ οὖν ἡμᾶς ἐκμανῶς πίνειν ἀποβλέποντας εἰς τὸ πλῆθος τῶν καλῶν

[11, 505]   τὸν Πλάτωνος διάλογον πρὸς τοὺς παρόντας εἶπεν ὅτι οὐδὲν τούτων οὔτ´

[11, 465]   ἐν Λίμναις Διονύσου τὸ γλεῦκος φέροντας τοὺς Ἀθηναίους ἐκ τῶν πίθων

[11, 471]   ταῦτα γὰρ πρότερον συνιστορεῖν τοὺς εὑρόντας. Φαίνεται δ´ ἔτι καὶ νῦν·

[11, 461]   καὶ τὸν υἱὸν ἔκτεινε φόρους πρήσσοντας παρ´ Εὐβοέων. ~(Κυλικρῆνας ἐξεπόρθησε λῃζομένους

[11, 495]   ἐφήβων δρόμου· τρέχειν δ´ αὐτοὺς ἔχοντας ἀμπέλου κλάδον κατάκαρπον τὸν καλούμενον

[11, 472]   τοῖς (περὶ Ἀλεξανδρείας φάσκων τινὰς ἔχοντας θηρικλείους πομπεύειν, τοὺς δὲ καρχήσια.

[11, 489]   καθαγιζομένους, (φθόεις κυκλοτερεῖς καὶ ἀστέρας ἔχοντας, οὓς καὶ καλοῦσι σελήνας. Καὶ

[11, 467]   τοὺς ἵππους τοὺς τὸ ἐγκεχαραγμένον ἔχοντας σαμφόρας καλοῦσιν. Ἀριστοφάνης Νεφέλαις· Οὔτ´

[11, 466]   οἶνον, ὦ παῖ, φέρε δ´ ἀνθεμεῦντας ἡμῖν στεφάνους ἔνεικον, ὡς δὴ

[11, 500]   αὐτὸν οἱ Λακεδαιμόνιοι προσηγόρευον. (ΤΑΒΑΙΤΑΣ Ἀμύντας ἐν τῷ πρώτῳ τῶν τῆς

[11, 506]   ἐπιστολὴν ἔγραψέ τι τοιοῦτον· Ὥσπερ ἀγνοοῦντας τοὺς ἀνθρώπους ὅτι καὶ τὴν

[11, 476]   (ποιεῖν ἐξ αὐτῶν, τὰ χείλη περιαργυροῦντας καὶ χρυσοῦντας· καὶ Φιλόξενος δ´

[11, 464]   ἡλικίας οὐκ ἀσίτους εἶναι τοὺς θεωροῦντας. ~(Φανόδημος δὲ πρὸς τῷ ἱερῷ

[11, 476]   αὐτῶν, τὰ χείλη περιαργυροῦντας καὶ χρυσοῦντας· καὶ Φιλόξενος δ´ ὁ Κυθήριος

[11, 509]   κεκωμῴδηκεν ὡς καὶ ἐπ´ ἀργυρίῳ συκοφαντοῦντας, ἐμφαίνων ὅτι καὶ πολυτελῶς ἠσκοῦντο

[11, 463]   δὲ τυγχάνειν ἡμᾶς αἰεὶ τοὺς ζῶντας, ὥσπερ εἰς πανήγυρίν τινα ἀφειμένους

[11, 483]   ἀκρατοκώθωνας καλοῦσι τοὺς πλέονα ἄκρατον σπῶντας, ὡς Ὑπερείδης ἐν τῷ κατὰ

[11, 460]   ἥκω, συγγενεῖς καὶ φράτερας καὶ δημότας εὑρὼν μόλις εἰς τὸ κυλικεῖον

[11, 465]   μὲν δέπας κίσσινον μελαίνας σταγόνος ἀμβρότας ἀφρῷ βρυάζον· εἴκοσιν δὲ μέτρ´

[11, 481]   κύλικας ὥσπερ ὁλκάδας οἰναγωγούς, περιφερεῖς, λεπτάς, μέσας, γαστροιίδας, οὐκ ἀβούλως, ἀλλὰ

[11, 483]   ἐν Λακεδαίμονι δὲ κατὰ τὰς ἑορτάς, ἔν τε τοῖς ἐπινικίοις καὶ

[11, 509]   ἐποιοῦντο· λέγει δ´ οὕτως· Ἔπειτ´ ἀναστὰς εὔστοχος νεανίας τῶν ἐξ Ἀκαδημίας

[11, 506]   καὶ καλῶν ὀψιμαθεῖς ἔτι τε ἐριστὰς (ὀνομάζων) ὀνειδίζει αὐτοῖς καὶ τὴν

[11, 507]   Φαίδωνι δὲ τὴν τῆς δουλείας ἐφιστὰς δίκην ἐφωράθη· καὶ τὸ καθόλου

[11, 481]   ἐκποθῇ. (Εἶθ´ ὅταν τὸν οἶνον αὐτὰς αἰτιώμεθ´ ἐκπιεῖν, λοιδοροῦνται κὠμνύουσι μὴ

[11, 491]   δ´ ὁ διθυραμβοποιὸς καὶ ῥητῶς αὐτὰς εἶπεν ὁμωνυμεῖν ταῖς περιστεραῖς ἐν

[11, 491]   μορφὰς ἄπτεροι Πελειάδες. Ἀπτέρους γὰρ αὐτὰς εἴρηκε διὰ τὴν πρὸς τὰς

[11, 490]   ὑπείληφε, δῆλον ἐκ τοῦ προτάττειν αὐτὰς κατὰ τὴν τῶν ἄλλων συναρίθμησιν·

[11, 491]   ἀναφερομένην ποιήσας Ἀστρονομίαν αἰεὶ Πελειάδας αὐτὰς λέγει· (Τὰς δὲ βροτοὶ καλέουσι

[11, 469]   τὰς Ἀθήνησι θηρικλείους, Ἀθηναίων μὲν αὐτὰς τοῖς πλουσίοις διὰ τὰ βάρη

[11, 490]   ἀμβροσίαν. Διόπερ ἀπὸ τῶν πτηνῶν αὐτὰς χωρίζει λέγων· (Τῇ μέν τ´

[11, 493]   τὰς πολυθρυλήτους ταύτας καὶ (τὰς) τοιαύτας λύσεις (Πτολεμαῖος ὁ Φιλάδελφος βασιλεύς.

[11, 494]   τῶν τὰς συντάξεις λαμβανόντων, λαβὼν ταύτας εἰς χεῖρας (ὁ βασιλεὺς) καὶ

[11, 493]   ἀχαρίτως διέπαιξε διὰ τὰς πολυθρυλήτους ταύτας καὶ (τὰς) τοιαύτας λύσεις (Πτολεμαῖος

[11, 490]   τῶν ἀνθρώπων γένει τὰς ὥρας, ταύτας καὶ τῷ Διὶ φέρειν τὴν

[11, 463]   καὶ ἡμῖν ἐπὶ τὰς Διονυσιακὰς ταύτας λαλιὰς οὐδεὶς ἂν εὐλόγως φθονήσαι

[11, 490]   Πλειάδων· διὸ καὶ ὁ περὶ ταύτας μῦθος, ὅτι φεύγουσι μετὰ τῆς

[11, 469]   ἐφήβους, Σωσία, τοὺς δυσχερεῖς. (ΗΔΥΠΟΤΙΔΕΣ. Ταύτας φησὶν ὁ Σάμιος Λυγκεὺς Ῥοδίους

[11, 502]   Πέρσας φησί· Στεφάνους τε πᾶσι κὠμφαλωτὰς χρυσίδας. (Ἀθηναῖοι δὲ τὰς μὲν

[11, 502]   χαλκοῦν φοίνικα, Ναξίων ἀνάθημα, καὶ καρυωτὰς φιάλας χρυσᾶς. Ἀναξανδρίδης δὲ φιάλας

[11, 491]   ἄρ´ ὑπήλυθε θάμνους ἐξ ὁμόθεν πεφυῶτας, ὃ μὲν φυλίης, ὃ δ´

[11, 467]   φησί· Γυάλας ποτηρίου εἶδος, ὡς Μαρσύας γράφει ὁ ἱερεὺς τοῦ Ἡρακλέους

[11, 477]   Αἰολεῖς τὸν σκύφον κισσύβιον καλεῖν· Μαρσύας δὲ κύπελλον καὶ τὸ ξύλινον

[11, 479]   Ὃ δὲ χαλκοδέτοις κοτύλαις ὀτοβεῖ. (Μαρσύας δέ φησι τὸ ἐν τῷ

[11, 485]   ὁ αὐτός· Τὸ δ´ αἷμα λέλαφας τοὐμόν, ὦναξ δέσποτα, οἷον ἅθρουν

[11, 468]   ἔχον κύκλῳ δακτυλοειδεῖς τύπους τινάς. (ΕΛΕΦΑΣ. Οὕτως ἐκαλεῖτο ποτήριόν τι, ὡς

[11, 497]   Ἀμφότερα δ´ οἰωνίζομαι. Ἕν ἐστιν ἐλέφας— {Β. Ἐλέφαντας περιάγει (ῥυτόν) {Α.

[11, 497]   χόας. {Β. (Ὃν) οὐδ´ ἂν ἐλέφας ἐκπίοι. {Α. Ἐγὼ δὲ τοῦτό

[11, 465]   κεκραμένον. Διόπερ ὀνομασθῆναι τὰς (πηγὰς) Νύμφας καὶ τιθήνας τοῦ Διονύσου, ὅτι

[11, 461]   τὸν πολὺν οἶνον καὶ πορίζονται τροφὰς περιέργους καὶ παντοίας. Ἐν δὲ

[11, 491]   κλαίεσκον, ἔνθα νυκτέρων φαντασμάτων ἔχουσι μορφὰς ἄπτεροι Πελειάδες. Ἀπτέρους γὰρ αὐτὰς

[11, 462]   τὸν ὃς ἀμφ´ ἀρετῆς. Οὔτι μάχας διέπειν Τιτήνων οὐδὲ Γιγάντων οὐδέ

[11, 468]   ἐπιτηδείως ἔχον πρὸς ὑδάτων ψυχρῶν ὑποδοχάς. Δακτυλωτὸν δ´ οἷον κύκλῳ τὴν

[11, 468]   οἷον δακτύλους, ἢ τὸ ἔχον ἐξοχὰς οἷα τὰ Σιδώνια ποτήρια, ἢ

[11, 477]   τι ποτηρίου, ἴσως, φησίν, κατ´ ἀρχὰς ἐκ κισσίνου κατασκευασθὲν ξύλου. (Νίκανδρος

[11, 504]   πρὸς δεῖπνον καὶ κρατῆρα καὶ εὐχὰς καὶ παιῶνας ἐτράποντο. Καὶ ὁ

[11, 507]   τις μεθίστασθαι τὰς τῶν τετελευτηκότων ψυχὰς εἰς ἄλλας φύσεις ἢ πρὸς

[11, 504]   ὄντι ὁ οἶνος ἄρδων τὰς ψυχὰς τὰς μὲν λύπας ὥσπερ ὁ

[11, 472]   ποήσας λαμπρόν, ἀσφαλῆ βάσιν στήσας, συνάψας καρπίμοις κισσοῦ κλάδοις (ἔστεψα. θηλυκῶς

[11, 496]   αὐτῶν καὶ ὁ τὸν Πειρίθουν γράψας, εἴτε Κριτίας ἐστὶν ὁ τύραννος

[11, 505]   ποίησιν, αὐτὸς δὲ τοὺςδιαλόγους μιμητικῶς γράψας, ὧν τῆς ἰδέας οὐδ´ αὐτὸς

[11, 494]   Βίωνος Ἀπολλωνίου (Δίωνος) εἰς ἃ ἀποβλέψας ὁ βασιλεὺς εἶπεν ὦ θαυμάσιε

[11, 502]   ὃ δέ τις κύαθον χαλκοῦν κλέψας ἀπορῶν κεῖται, κοτύλη δ´ ἀνὰ

[11, 472]   ἀφρίζων· ὃν λαβὼν ἐγὼ κενὸν τρίψας, ποήσας λαμπρόν, ἀσφαλῆ βάσιν στήσας,

[11, 485]   πάνυ πάλαι, τὴν βρυτικήν, ῥίζιον τρίψας τι μικρὸν δελεάσας τε γεννικῇ

[11, 499]   ἐρίφου κρέα· πλὴν ὅ γε πέμψας αἰνεῖσθαι πάντων ἄξιος Ἱπποκράτης. Οὐδετέρως

[11, 461]   Χαλεποὺς γὰρ καὶ πλήκτας τοὺς ἥρωας νομίζουσι καὶ μᾶλλον νύκτωρ ἢ

[11, 470]   ἁρπαλέως χώρου ἀφ´ Ἑσπερίδων γαῖαν ἐς Αἰθιόπων, ἵνα δὴ θοὸν ἅρμα

[11, 469]   πάιδάς τε φίλους, (ὃ δ´ ἐς ἄλσος ἔβα δάφναισι κατάσκιον ποσὶν

[11, 473]   λέγε παῖζε, Ἡδύλε» Μισῶ ζῆν ἐς κενόν, οὐ μεθύων. Καὶ ἐν

[11, 468]   βασιλεῦσιν Ἀχαιῶν ἐνσχερὼ ἑστηῶσι, καὶ ἐς λοιβὴν χέον εἶθαρ χρυσείῃ προχόῳ.

[11, 460]   ~Καὶ τῷ Αὐτολύκῳ ἐλθόντι (Ἰθάκης ἐς πίονα δῆμον» ἡ τροφὸς καθημένῳ

[11, 478]   μεστὸν κεραμευομέναις κοτύλαις μεγάλαις ἔγχεον ἐς σφέτερον δέμας οὐδένα κόσμον, ἔρωτι

[11, 483]   Χωρὶς δὲ τούτων τὰ σμικρότατα ἐς τὴν δίαιταν, ὑποδήματα ἄριστα Λακωνικὰ

[11, 470]   Ἡρακλῆς ἐν τῷ δέπαι τούτῳ (ἐς τὴν Ἐρύθειαν. Καὶ ὅτε δὲ

[11, 495]   ἑορτῇ παρατίθεται μόνον, τὸ δ´ ἐς τὴν χρείαν πῖπτον μετεσχημάτισται, (ἀρυταίνῃ

[11, 478]   (ΚΟΤΥΛΗ. Ἀριστοφάνης Κωκάλῳ· Ἄλλαι ὑποπρεσβύτεραι γρᾶες Θασίου μέλανος μεστὸν κεραμευομέναις κοτύλαις

[11, 481]   κεφαλᾶς. Καὶ ἐν τῷ δεκάτῳ· Λάταγες ποτέονται κυλιχνᾶν ἀπὸ Τηιᾶν, ὡς

[11, 487]   αὐτοῦ τέσσαρ´ ἔσαν, δοιαὶ δὲ πελειάδες ἀμφὶς ἕκαστον χρύσειαι νεμέθοντο δύο

[11, 492]   ὅταν ἐπενέγκῃ τὸ Δοιαὶ δὲ πελειάδες ἀμφὶς ἕκαστον χρύσειαι νεμέθοντο, δύω

[11, 491]   Ὅταν οὖν εἴπῃ· Δοιαὶ δὲ πελειάδες ἀμφὶς ἕκαστον χρύσειαι νεμέθοντο, δύω

[11, 489]   (Ὅταν γὰρ εἴπῃ· Δύο δὲ πελειάδες ἀμφὶς ἕκαστον χρύσειαι νεμέθοντο, πελειάδας

[11, 491]   νυκτέρων φαντασμάτων ἔχουσι μορφὰς ἄπτεροι Πελειάδες. Ἀπτέρους γὰρ αὐτὰς εἴρηκε διὰ

[11, 492]   οὖν ἐπὶ τῶν ὤτων τέσσαρες πελειάδες. (Ἔπειθ´ ὅταν ἐπενέγκῃ τὸ Δοιαὶ

[11, 491]   Πελειάδας. Καὶ πάλιν· Χειμέριαι δύνουσι Πελειάδες. Καὶ πάλιν· Τῆμος ἀποκρύπτουσι Πελειάδες.

[11, 491]   Πελειάδες. Καὶ πάλιν· Τῆμος ἀποκρύπτουσι Πελειάδες. Οὐδὲν οὖν ἄπιστον καὶ Ὅμηρον

[11, 490]   γ´ ἔξοχον εἶδος, ταὶ καλέονται Πελειάδες οὐράνιαι. Σαφῶς γὰρ τὰς Πλειάδας

[11, 490]   αἱ Πλειάδες λέγονται Πέλειαι καὶ Πελειάδες, παρὰ πολλοῖς ἐστι τῶν ποιητῶν.

[11, 491]   ὠνομακέναι. (Ἀποδεδειγμένου οὖν τοῦ ὅτι Πλειάδες ἦσαν ἐντετορευμέναι τῷ ποτηρίῳ, καθ´

[11, 490]   ὀνόματος ἐκτροπή, καθ´ ἣν αἱ Πλειάδες λέγονται Πέλειαι καὶ Πελειάδες, παρὰ

[11, 466]   Ἐστὶ δὲ καὶ ζῷόν τι. ΒΡΟΜΙΑΔΕΣ, ἔκπωμα ὅμοιον τοῖς μακροτέροις τῶν

[11, 484]   {Α. Ὁ λαβρώνιος χρυσῶν δέ, παῖδες, εἴκοσι. (Δίδυμος δ´ ὅμοιον εἶναί

[11, 504]   δυνησόμεθα· ἢν δὲ ἡμῖν οἱ παῖδες μικραῖς κύλιξι μικρὰ ἐπιψακάζωσιν, ἵνα

[11, 491]   ὁμοφωνίαν· Αἱ δ´ ἕπτ´ Ἄτλαντος παῖδες ὠνομασμέναι πατρὸς μέγιστον ἆθλον οὐρανοῦ

[11, 479]   μάλιστ´ εἶναι δοκοῦσαι κατεσκευάζοντο, καλούμεναι κοτταβίδες. Πρὸς δὲ τούτοις οἶκοι κατεσκευάζοντο

[11, 499]   δέπας καλεῖ ἐν ἴσῳ τῷ σκυφοειδές· λέγει δ´ ἐπὶ τοῦ Ἡρακλέους·

[11, 495]   Ὑπομνήμασι τοὺς χόας. (ΠΕΛΛΑ ἀγγεῖον σκυφοειδές, πυθμένα ἔχον πλατύτερον, εἰς ὃ

[11, 502]   τῆς Χαλκίδος τῆς Θρᾳκικῆς εὐδοκιμοῦντα. (ΧΥΤΡΙΔΕΣ. Ἄλεξις ἐν Ὑποβολιμαίῳ· Ἐγὼ Πτολεμαίου

[11, 464]   δὲ μέρει φησίν· Αἱ Ῥοδιακαὶ χυτρίδες γίνονται σμύρνης, σχοίνου, ἀνήθου, κρόκου,

[11, 464]   Μέθης Αἱ Ῥοδιακαί, φησί, προσαγορευόμεναι χυτρίδες διά τε τὴν ἡδονὴν εἰς

[11, 469]   τοὺς ἐφήβους, Σωσία, τοὺς δυσχερεῖς. (ΗΔΥΠΟΤΙΔΕΣ. Ταύτας φησὶν ὁ Σάμιος Λυγκεὺς

[11, 499]   ὀρῷ ἄγγεα πάντα γαυλοί τε σκαφίδες τε τετυγμένα, τοῖς ἐνάμελγεν. Εἰ

[11, 486]   διαπινομένη Καλλίστιον ἀνδράσι, θαῦμα κοὐ ψευδές, νῆστις τρεῖς χόας ἐξέπιεν· ἧς

[11, 482]   Ἀγήτορα τὸν Λάκωνα Ἐπιστολῇ ὡς κυαθῶδες ἀγγεῖον τὸ κυμβίον παραδίδωσι γράφων

[11, 500]   πολὺ τὸ πανοῦργον καὶ τὸ θηριῶδες. Διὸ καὶ Σκύφον αὐτὸν οἱ

[11, 496]   ἔνδον πεταχνοῦνται. (ΠΛΗΜΟΧΟΗ σκεῦος κεραμεοῦν βεμβικῶδες ἑδραῖον ἡσυχῇ, ὃ κοτυλίσκον ἔνιοι

[11, 466]   Ἀσκληπιάδης ὁ Μυρλεανός· Δοκεῖ μοι φιαλῶδες εἶναι τὸ δέπας· σπένδουσι γὰρ

[11, 488]   τὰς φιάλας καὶ εἴ τι φιαλῶδές ἐστι τὴν ἰδέαν· τινὰ δὲ

[11, 466]   βίκους οἴνου ἡμιδεεῖς. Ἐστὶ δὲ φιαλῶδες ποτήριον κατὰ τὸν Παριανὸν Πολυδεύκην.

[11, 480]   γὰρ κρουνεῖα; {Α. Ναί. (ΚΥΑΘΙΣ, κοτυλῶδες ἀγγεῖον. Σώφρων ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ

[11, 489]   δὲ ἀστέρες χρυσῷ διὰ τὸ πυρῶδες. (Ὑποθέμενος οὖν κατηστερισμένον τὸ τοῦ

[11, 468]   εἶναι· ἐστὶ δὲ χαλκίον ἐκπέταλον λεβητῶδες, ἐπιτηδείως ἔχον πρὸς ὑδάτων ψυχρῶν

[11, 501]   ἀλλὰ χαλκίον τι (καὶ) ἐκπέταλον λεβητῶδες, ἴσως δύο ὦτα ἔχον ἐξ

[11, 462]   δ´ ἀμφιτιθεῖ στεφάνους, ἄλλος δ´ εὐῶδες μύρον ἐν φιάλῃ παρατείνει· κρατὴρ

[11, 490]   Αἳ μὲν ὁμῶς ὀλίγαι καὶ ἀφεγγέες, ἀλλ´ ὀνομασταὶ ἦρι καὶ ἑσπέριαι,

[11, 466]   φησιν ὁ Πίνδαρος· Ἁνίκ´ ἀνθρώπων καματώδεες οἴχονται μέριμναι στηθέων ἔξω, πελάγει

[11, 461]   ἐπὶ τῶν πρότερον εὑρήσομεν ποτήριον εὐμέγεθες εἰργασμένον πλὴν τῶν ἐπὶ τοῖς

[11, 461]   αὐτὸς Ὅμηρος ἐξηγήσατο, ἢ τὸ ἄηθες τῆς πόσεως τοῦ Κύκλωπος, ἐπεὶ

[11, 468]   ἐν μὲν ὕδωρ, ἐν δ´ ἀσκηθὲς μέλι χεῦαν ἀργυρέῳ κρητῆρι, περιφραδέως

[11, 485]   ὦναξ δέσποτα, οἷον ἅθρουν μ´ ἐξέπιες. Ἐν δὲ Γηρυτάδῃ· ἦν δὲ

[11, 482]   Τοὺς μὲν ἄρα χρυσέοισι κυπέλλοις υἷες Ἀχαιῶν δειδέχατ´ ἄλλοθεν ἄλλος ἀνασταδόν

[11, 481]   φησὶ δὲ Δίδυμος ὁ γραμματικὸς ἐπίμηκες εἶναι τὸ ποτήριον καὶ στενὸν

[11, 474]   Ἀλεξανδρείας φησὶν ὅτι ποτήριόν ἐστιν ἐπίμηκες, συνηγμένον εἰς μέσον ἐπιεικῶς, ὦτα

[11, 474]   πυθμένος καθήκοντα. Ἐστὶ δὲ ἱκανῶς ἐπίμηκες (τὸ) ποτήριον τὸ καρχήσιον, (καὶ

[11, 480]   Σώφρων ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ μίμῳ Γυναῖκες αἳ τὰν θεὸν φαντὶ ἐξελᾶν·

[11, 481]   Ὅτι δὲ μεγάλοις ποτηρίοις αἱ γυναῖκες ἐχρῶντο ὁ αὐτὸς εἴρηκε Φερεκράτης

[11, 480]   ὀξὺ ἀνηγμένη, οἷοί εἰσιν οἱ ἄμβικες καλούμενοι. Τὸ γὰρ φοξὸν ἐπὶ

[11, 479]   παρεισφέρειν ἆθλα κοτταβεῖα καλούμενα. Εἶτα κύλικες αἱ πρὸς τὸ πρᾶγμα χρήσιμαι

[11, 480]   τόρνῳ κεκυλίσθαι. Ἐγένοντο δ´ ἐπίσημοι κύλικες αἵ τε Ἀργεῖαι καὶ αἱ

[11, 480]   φάη ὀξὺς ὁρώμενος. (Διάφοροι δὲ κύλικες γίνονται καὶ ἐν τῇ τοῦ

[11, 485]   πολλὰ ἀναλισκόντων, οὓς λαφύκτας καλοῦμεν. Κύλικες δ´ ἦσαν μεγάλαι. Ἀριστοφάνης Εἰρήνῃ

[11, 500]   ἐν Κονιατῇ· Κυμβία, φιάλαι, τραγέλαφοι, κύλικες. Εὔβουλος δ´ ἐν Κατακολλωμένῳ· Ἀλλ´

[11, 462]   τόπος διαβόητός ἐστιν ὁ καλούμενος Κύλικες, παρ´ ᾧ ἐστι τὸ Κάδμου

[11, 480]   Ἐρετριεὺς ἐν Ἀλκμαίωνι ἀντὶ τοῦ κύλικες παραγώγως κυλιχνίδας εἴρηκε διὰ τούτων·

[11, 462]   καθαρὸν καὶ χεῖρες ἁπάντων (καὶ κύλικες· πλεκτοὺς δ´ ἀμφιτιθεῖ στεφάνους, ἄλλος

[11, 480]   Ἐπαινοῦνται δὲ καὶ αἱ Χῖαι κύλικες, ὧν μνημονεύει Ἕρμιππος ἐν Στρατιώταις·

[11, 482]   Θηβαίδος· Πᾶσιν δ´ ἡγεμόνεσσιν ἐποιχόμενοι κήρυκες χρύσεα καλὰ κύπελλα τετυγμένα νωμήσαντο.

[11, 466]   γὰρ περὶ αὐτοῦ συνεγράψαντο. Καὶ θεοφιλὲς δὲ τὸ ποτήριον· χρυσέοις γοῦν

[11, 466]   ἐπισημοτάτοις κειμηλίοις καὶ δέπας δίδωσι περικαλλές. Αὐτός γε μὴν ὁ Ζεὺς

[11, 487]   ὁ ποιητής· Πὰρ δὲ δέπας περικαλλές, ὃ οἴκοθεν ἦγ´ ὁ γεραιός,

[11, 492]   ἱεροῦ ἀκτήν, (πὰρ δὲ δέπας περικαλλές, ὃ οἴκοθεν ἦγ´ ὁ γεραιός

[11, 504]   τὸν σοφὸν Πλάτωνα, λέγει που κἠκρατηρίχημες» ἀντὶ τοῦ ἐπεπώκειμεν. Ἀλλὰ μήν,

[11, 462]   ἐκ Λυδίας Κυλικρᾶνες, οἳ δ´ Ἀθαμᾶνες, ἀφ´ ὧν οἱ τόποι διαμένουσιν·

[11, 462]   οἱ Ἡρακλεῶται συνοικοῦσιν, ἀλλοφύλους ὑπολαβόντες. Κυλικρᾶνες δὲ λέγονται, ὅτι τοὺς ὤμους

[11, 462]   Ἡρακλέους τινὲς ἀφικόμενοι ἐκ Λυδίας Κυλικρᾶνες, οἳ δ´ Ἀθαμᾶνες, ἀφ´ ὧν

[11, 500]   καὶ τὸ μεθύσαι σκυθίσαι φησί· (συγγενὲς γὰρ εἶναι τὸ φ> τῷ

[11, 492]   χρύσειαι νεμέθοντο, δύω δ´ ὑπὸ πυθμένες ἦσαν, ἀκουστέον οὐ πυθμένας δύο,

[11, 487]   χρύσειαι νεμέθοντο δύο δ´ ὑπὸ πυθμένες ἦσαν. ~(Ἄλλος μὲν μογέων ἀποκινήσασκε

[11, 488]   λέγεται τὸ δύο δ´ ὑπὸ πυθμένες ἦσαν, διαλύουσιν οὕτως τινές. Τῶν

[11, 491]   χρύσειαι νεμέθοντο, δύω δ´ ὑπὸ πυθμένες ἦσαν, (καθ´ ἑκατέραν τὴν σχίσιν

[11, 492]   Θρᾲξ Διονύσιος, ἀλλὰ κατὰ σύνθετον ὑποπυθμένες, ὅπως ἐπὶ τῶν πελειάδων ἀκούωμεν,

[11, 492]   ἐπὶ τῶν ὤτων, δύο δὲ ὑποπυθμένες, τουτέστιν ὑπὸ τῷ πυθμένι οἷον

[11, 499]   ἔχοισα μέγαν σκύφον, οἷά τε ποιμένες ἄνδρες ἔχουσιν, χερσὶ λεόντεον ἐν

[11, 509]   εἰσὶ καὶ νῦν τῶν Ἀκαδημαικῶν τινες, ἀνοσίως καὶ ἀδόξως βιοῦντες. Χρημάτων

[11, 462]   Τραχῖνος τῶν οἰκητόρων μεθ´ Ἡρακλέους τινὲς ἀφικόμενοι ἐκ Λυδίας Κυλικρᾶνες, οἳ

[11, 499]   (Τῶν κατεσταμνισμένων ἡμῖν λαγύνων πηλίκοι τινές; {Β. Τρίχους. Καὶ πάλιν· Τὸν

[11, 468]   περιείληπται τοῖς τῶν πινόντων δακτύλοις. Τινὲς δὲ ἀπύρωτον φιάλην τὸ κέρας·

[11, 464]   μὲν γυναικομανίαν, τὴν δ´ ὀρτυγομανίαν. Τινὲς δὲ καὶ δοξομανεῖς καλοῦσι τοὺς

[11, 468]   ἢ τὸ πρὸς ψυχροποσίαν εὔθετον. Τινὲς δὲ τὸ κέρας. Περὶ δὲ

[11, 501]   ἐρείδεσθαι, ἀλλὰ κατὰ τὸ στόμα. Τινὲς δέ φασιν, ὃν τρόπον ἀμφιφορεὺς

[11, 484]   τῆς ψυχῆς ἄνεσιν. Γίγνονται γάρ τινες ἡμῖν ἐκ τῶν καθ´ ἡμέραν

[11, 508]   πολλοὶ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ τυραννικοί τινες καὶ διάβολοι γενόμενοι. (Εὐφραῖος μὲν

[11, 466]   αὐτὰ διὰ τὴν ὁμοιότητα ἀρυβάλλους τινὲς καλοῦσιν. Ἀριστοφάνης Ἱππεῦσι· Κατασπένδειν κατὰ

[11, 503]   ἡμεῖς, φησί, ψυγέα καλοῦμεν, ψυκτηρίαν τινὲς ὀνομάζουσιν. Τοὺς δ´ Ἀττικοὺς καὶ

[11, 462]   λέγοντα (ὅτι Λιβύων τῶν Νομάδων τινὲς οὐδὲν ἄλλο κέκτηνται ἢ κύλικα

[11, 486]   ὄψει γὰρ αὐτός. (ΛΥΚΙΟΥΡΓΕΙΣ. Φιάλαι τινὲς οὕτως καλοῦνται ἀπὸ Λύκωνος τοῦ

[11, 466]   δὲ (περὶ) τῶν ἐν Μηθύμνῃ τινὲς περὶ τῆς ἀφεθείσης εἰς τὴν

[11, 498]   φησιν ἐν Ἀτάκτοις. (ΣΚΥΦΟΣ. Τούτου τινὲς τὴν γενικὴν σὺν τῷ σ>

[11, 493]   Μαχάονος καὶ Νέστορος, ὡς οἴονταί τινες, τὸ ὃς ἀντὶ τοῦ ὃ

[11, 488]   ὑπὸ πυθμένες ἦσαν, διαλύουσιν οὕτως τινές. Τῶν ποτηρίων τινὰ μὲν ἕνα

[11, 489]   οὐ σημαίνει τὰς ὄρνιθας, ἅς τινες ὑπονοοῦσι περιστερὰς εἶναι, ἁμαρτάνοντες. Ἕτερον

[11, 479]   ἐν ταῖς πλεκτάναις ἐπιφύσεις παραγώγως κοτυληδόνες. Καὶ τὰ κύμβαλα δ´ Αἰσχύλος

[11, 473]   ἀμβροσίαν. Ἡ δ´ ἀμβροσία ὕδωρ ἀκραιφνές, ἔλαιον, παγκαρπία· ἅπερ ἔμβαλε. Μνημονεύει

[11, 483]   πολλὰ ἐκπώματα γράφει καὶ τάδε· Κώθωνες διμέτρητοι βʹ (Περὶ δὲ τοῦ

[11, 476]   κοτυλίσκους κεκολλημένους, ἐν οἷς, (φησίν, μήκωνες λευκοί, πυροί, κριθαί, πισοί, λάθυροι,

[11, 478]   ἔνεισι δ´ ἐν αὐτοῖς ὅρμινοι, μήκωνες λευκοί, πυροί, κριθαί, πισοί, λάθυροι,

[11, 490]   γράμματος· ἔπειτα δ´ ὅτι τὸ τρήρωνες μόνον ἐδέξαντο εἶναι ἐπίθετον πελειάδων,

[11, 492]   οὐδὲ ποτητὰ παρέρχεται οὐδὲ πέλειαι τρήρωνες ταί τ´ ἀμβροσίην Διὶ πατρὶ

[11, 490]   οὐδὲ ποτητὰ παρέρχεται οὐδὲ Πέλειαι τρήρωνες, ταί τ´ ἀμβροσίην Διὶ πατρὶ

[11, 491]   πᾶσι μέλεσσι. Τὸν μὲν ἄρα τρήρωνες ὑπὸ ζαθέῳ τράφον ἄντρῳ ἀμβροσίην

[11, 468]   Περὶ δὲ τὴν Μολοσσίδα οἱ βόες ὑπερφυῆ ἱστοροῦνται κέρατα ἔχειν· περὶ

[11, 495]   Ἀττικῆς Διαλέκτου γράφει οὕτως· Οἱ χόες πελίκαι, καθάπερ εἴπομεν, ὠνομάζοντο. Ὁ

[11, 463]   τε· ἡμῖν δὲ κρητῆρ´ οἰνοχόοι θέραπες κιρνάντων προχύταισιν ἐν ἀργυρέοις· ὁ

[11, 496]   Ἐλεγείοις· Ἡμῖν δὲ κρητῆρ´ οἰνοχόοι θέραπες κιρνάντων προχύταισιν ἐν ἀργυρέοις. Φιλητᾶς

[11, 492]   ἐπὶ τῶν πελειάδων ἀκούωμεν, ὅτι τέσσαρες μὲν ἦσαν ἐπὶ τῶν ὤτων,

[11, 492]   ~(Γενήσονται οὖν ἐπὶ τῶν ὤτων τέσσαρες πελειάδες. (Ἔπειθ´ ὅταν ἐπενέγκῃ τὸ

[11, 491]   ἕκαστον μὲν ἂν λέγοιτο καθὸ τέτταρες αἱ πᾶσαι σχίσεις τῶν ὤτων,

[11, 499]   μέγαν σκύφον, οἷά τε ποιμένες ἄνδρες ἔχουσιν, χερσὶ λεόντεον ἐν γάλα

[11, 465]   δακρύοισι Νυμφᾶν. (οἶδα δέ τινας, ἄνδρες θιασῶται, καὶ μέγα φρονήσαντας οὐχ

[11, 504]   εἶπεν· ἀλλὰ πίνειν μέν, ὦ ἄνδρες, καὶ ἐμοὶ πάνυ δοκεῖ. Τῷ

[11, 504]   εἶχον ἀρχῆθεν πρὸς ἑαυτοὺς οἱ ἄνδρες οὗτοι, αἰσθόμενοι τῆς ἰδίας ἑκάτερος

[11, 484]   πορφυρᾶ τε στρώματα ἔνδον ἔστ´, ἄνδρες, ποτηρίδια τορεύματα κἀκτυπωμάτων πρόσωπα, τραγέλαφοι,

[11, 509]   οἰκεῖον, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ, (ἔλεξεν· ἄνδρες τῆς Ἀθηναίων χθονός. Μέχρι τούτων

[11, 459]   ἔφη· Παρὰ μὲν τῷ Ἀδράστῳ, ἄνδρες φίλοι, καθίσαντες οἱ ἀριστεῖς δειπνοῦσιν,

[11, 504]   μεῖζον ποτήριον καὶ εἰπόντος κρατηρίζωμεν, ἄνδρες φίλοι οὕτως δὲ τοὺς πότους

[11, 489]   τὸ δεχόμενον τὴν ὑγρὰν τροφὴν κυκλοτερὲς ἐποίησαν κατὰ μίμημα τοῦ κόσμου.

[11, 489]   οὐρανὸς ἀργύρῳ προσέοικεν, οἱ δὲ ἀστέρες χρυσῷ διὰ τὸ πυρῶδες. (Ὑποθέμενος

[11, 471]   τρυφερᾶς ἀπὸ Λέσβου σεμνογόνου σταγόνος πλῆρες, ἀφρίζον, ἕκαστος δεξιτερᾷ δ´ ἔλαβεν.

[11, 471]   ~(ἆρ´ εἶ κάτοπτρον φύσεος; ἢν πλῆρες δοθῇς, οὐδέν ποτ´ ἄλλο. Δεῦρο

[11, 476]   προσβεβλημένοις. Καὶ Σοφοκλῆς Πανδώρᾳ· Καὶ πλῆρες ἐκπιόντι χρύσεον κέρας (τρίψει γέμοντα

[11, 497]   φέρει δημιούργημα πάντων τῶν ὡραίων πλῆρες, ἐμφαινόντων τῶν δημιουργῶν ὡς καὶ

[11, 460]   τοῦ καταλόγου τῶν ποτηρίων, ὧν πλῆρές ἐστι τὸ κυλικεῖον τοδί εἴρηται

[11, 493]   τό τις μόριον· τὸ γὰρ πλῆρές ἐστιν Ἄλλος μέν τις μογέων

[11, 462]   συμπόσιον κατὰ τὸν Κολοφώνιον Ξενοφάνη πλῆρες ὂν πάσης θυμηδίας· Νῦν γὰρ

[11, 466]   Ἐγὼ μὲν (γὰρ) ἐξέστην ἰδών. Κρατῆρες ἀργυροῖ, κάδοι (καὶ) μείζους ἐμοῦ

[11, 486]   τῷ τῶν ποτηρίων καταλόγῳ φησί· Κρατῆρες, κάδοι, (ὁλκεῖα, κρουνεῖ´. {Β. Ἔστι

[11, 472]   Ἐπιγένης δ´ ἐν Μνηματίῳ φησίν· Κρατῆρες, κάδοι, (ὁλκεῖα, κρουνεῖ´. {Β. Ἔστι

[11, 480]   βατιάκιον ἀργυροῦν. ΚΡΟΥΝΕΙΑ. Ἐπιγένης Μνηματίῳ· Κρατῆρες, κάδοι, ὁλκεῖα, κρουνεῖ´. {Β. Ἔστι

[11, 476]   Κενταύρων λέγων· Ἀνδροδάμαντα δ´ ἐπεὶ Φῆρες δάεν ῥιπὰν μελιηδέος οἴνου, ἐσσυμένως

[11, 462]   γὰρ δὴ ζάπεδον καθαρὸν καὶ χεῖρες ἁπάντων (καὶ κύλικες· πλεκτοὺς δ´

[11, 500]   οὖν καλοῦσι γαυλοὺς πάντες οἱ προγάστορες. ΤΡΙΗΡΗΣ. Ὅτι καὶ τριήρης εἶδος

[11, 509]   καὶ ἥδε ἡ συναγωγή, φίλτατε Τιμόκρατες. Ἑξῆς δὲ ἐροῦμεν περὶ τῶν

[11, 459]   Κατὰ τὸν κωμῳδιοποιὸν Κηφισόδωρον, ἑταῖρε Τιμόκρατες. Συναχθέντων γὰρ ἡμῶν καθ´ ὥραν

[11, 500]   σώματ´ οὔτε χρυσὸς οὔτε πορφύρεοι τάπητες, ἀλλὰ θυμὸς εὐμενὴς Μοῦσά τε

[11, 484]   τῶν καθ´ ἡμέραν συμποσίων ἐπιπόλαιοι δριμύτητες· ταύταις οὖν ἐστι τῶν μὲν

[11, 479]   τις παιδιὰ καλεῖται, ἐν ᾗ κοιλάναντες τὰς χεῖρας δέχονται τὰ γόνατα

[11, 496]   καὶ Ἀριστοφάνης ἐν Δράμασι λέγων· Πάντες δ´ ἔνδον πεταχνοῦνται. (ΠΛΗΜΟΧΟΗ σκεῦος

[11, 479]   τούτοις οἶκοι κατεσκευάζοντο κυκλοτερεῖς, ἵνα πάντες εἰς τὸ μέσον τοῦ κοττάβου

[11, 466]   πελάγει δ´ ἐν πολυχρύσοιο πλούτου πάντες ἴσᾳ νέομεν ψευδῆ πρὸς ἀκτάν·

[11, 475]   ἐν τούτοις· Κῆνοι δ´ ἄρα πάντες καρχησία τ´ ἦχον κἄλειβον· ἀράσαντο

[11, 466]   λείπει τὸ ὖ στοιχεῖον, ἐπεὶ πάντες οἱ ἀρχαῖοι τῷ οὖ ἀπεχρῶντο

[11, 500]   κάδους μὲν οὖν καλοῦσι γαυλοὺς πάντες οἱ προγάστορες. ΤΡΙΗΡΗΣ. Ὅτι καὶ

[11, 497]   οὕτως· Ἐθύσαμεν γὰρ σήμερον Σωτήρια πάντες οἱ τεχνῖται· μεθ´ ὧν πιὼν

[11, 474]   ἁδρούς, ταπεινὰ δὲ καὶ γλαφυρὰ πάντες ὡσπερεὶ αὐτὰ τὰ ποτήρι´, οὐ

[11, 500]   ποιοῦντες. Καὶ ἐπειδὰν μέλλωσι προσφέρεσθαι, ἀποκλάσαντες ἀπ´ αὐτῶν ἐν τοῖς ξυλίνοις

[11, 500]   οὓς καλοῦσι ταβαίτας, προβρέχουσι καὶ διηθήσαντες πίνουσι. Καὶ ἔστιν ὅμοιον ὡς

[11, 506]   ταῖς Ἀθήναις, οἱ ἔτι πρότερον τελευτήσαντες τῷ λοιμῷ. Πολλὰ δ´ ἔστι

[11, 506]   καὶ (Ξάνθιππος οἱ Περικλέους υἱοὶ (τελευτήσαντες τῷ λοιμῷ) Πρωταγόρᾳ διαλέγεσθαι, ὅτε

[11, 494]   οἴνου, ὃ καλοῦσιν οἰνιστηρίαν, καὶ σπείσαντες τοῖς συνελθοῦσι διδόασι πιεῖν. ΟΛΛΙΞ.

[11, 482]   δ´ ὁσάκις ἐπί τι πληρώσαιεν, ἀποσπείσαντες τοῖς θεοῖς ἐκ τῆς φιάλης

[11, 459]   μὲν τῷ Ἀδράστῳ, ἄνδρες φίλοι, καθίσαντες οἱ ἀριστεῖς δειπνοῦσιν, ὁ δὲ

[11, 509]   ἐξ ἀσεβείας καὶ παρὰ φύσιν κυριεύσαντες διὰ γοητείαν νῦν εἰσιν περίβλεπτοι·

[11, 504]   εἰρηκέναι ἐν τούτοις Ἐπεὶ δὲ θύσαντες πρὸς δεῖπνον καὶ κρατῆρα καὶ

[11, 494]   εἰσφέρουσι τῷ Ἡρακλεῖ μέγα ποτήριον πληρώσαντες οἴνου, ὃ καλοῦσιν οἰνιστηρίαν, καὶ

[11, 496]   (Πλημοχόας· ἐν ᾗ δύο πλημοχόας πληρώσαντες τὴν μὲν πρὸς ἀνατολάς, τὴν

[11, 462]   εἰς τὴν θάλασσαν κεραμέαν κύλικα, καθέντες εἰς αὐτὴν ἄνθεα καὶ κηρία

[11, 466]   τυχεῖν. Καλοῦνται δὲ οἱ ἁρπασθέντες παρασταθέντες. Διδόασι δὲ τῷ ἁρπασθέντι στολὴν

[11, 508]   ταύτης τῆς ἀθανασίας; ~Οἱ δὲ συντεθέντες ὑπ´ αὐτοῦ Νόμοι (καὶ τούτων

[11, 466]   μὴ τυχεῖν. Καλοῦνται δὲ οἱ ἁρπασθέντες παρασταθέντες. Διδόασι δὲ τῷ ἁρπασθέντι

[11, 465]   οἶνον αὐξάνει τὸ ὕδωρ κιρνάμενον. Ἡσθέντες οὖν τῇ κράσει ἐν ᾠδαῖς

[11, 466]   ἐπάγει· Ἀέξονται φρένας ἀμπελίνοις τόξοις δαμέντες. (ΑΓΚΥΛΗ ποτήριον πρὸς τὴν τῶν

[11, 488]   προὔχουσι, μετέωροι τῆς ἄλλης ἐπιφανείας ὄντες. (Καὶ περὶ τῶν ὤτων οὕτως

[11, 462]   μετέδοσαν οἱ Ἡρακλεῶται συνοικοῦσιν, ἀλλοφύλους ὑπολαβόντες. Κυλικρᾶνες δὲ λέγονται, ὅτι τοὺς

[11, 496]   πρὸς δύσιν ἀνιστάμενοι ἀνατρέπουσίν τε ἐπιλέγοντες ῥῆσιν μυστικήν. Μνημονεύει αὐτῶν καὶ

[11, 463]   ἔχων χειρῶν νιζέτω εἰς ἔδαφος. Σπένδοντες δ´ ἁγνῶς Ἡρακλέι τ´ Ἀλκμήνῃ

[11, 508]   οἱ Λαμψακηνοὶ καὶ τὰ χρήματα ἀποδόντες ἐξέβαλον. ~(Τίμαιος δ´ ὁ Κυζικηνός,

[11, 462]   ἧς, φησί, τὴν κύλικα ναυστολοῦσιν ἀναπλέοντες μέχρι τοῦ γενέσθαι τὴν ἐπὶ

[11, 466]   ἀφνεὸς τότε, τοὶ δ´ αὖ πλουτέοντες Εἶτ´ ἐπάγει· Ἀέξονται φρένας ἀμπελίνοις

[11, 469]   ὁ ἥρως, διὰ τὸ μέγεθος παίζοντες οἱ ποιηταὶ καὶ συγγραφεῖς πλεῖν

[11, 466]   οἱ ἐν Ἀλεξανδρείᾳ τὴν ὕαλον μεταρρυθμίζοντες πολλαῖς καὶ ποικίλαις ἰδέαις ποτηρίων,

[11, 500]   δόλου. Διόπερ Δερκυλλίδαν ἔπεμψαν ἥκιστα νομίζοντες ἐξαπατηθήσεσθαι· ἦν γὰρ οὐδὲν ἐν

[11, 493]   τραπέζης, ἐκ τοῦ μογέων δηλοῦσθαι νομίζοντες, ἐπειδὴ τέτρωται. Ὅτι δὲ καθ´

[11, 490]   καλέουσιν. (Ἐπλανήθησαν δ´ οἱ πολλοὶ νομίζοντες τὰς πελειάδας ὄρνεις εἶναι πρῶτον

[11, 496]   εἰς τὰ συμπόσια, (δῆλον ὅτι νομίζοντες τὸ μὴ ὑπερπίνειν ἧττον ἂν

[11, 476]   τῷ οἴνῳ τὸ ὕδωρ, κεράσαι φάσκοντες. Καὶ τὸ ἀγγεῖον δ´ ἐν

[11, 461]   δοκοῦσι λέγειν οὐ κακῶς οἱ φάσκοντες τὸ μέγα ποτήριον φρέαρ ἀργυροῦν

[11, 475]   Καὶ πάλιν· Ἀτὰρ ἀμφίθετον κελέβειον ἑλόντες ἔμπλειον μέλιτος, τό ῥά οἱ

[11, 493]   ἀμογητὶ ἄειρεν» ἀπὸ τοῦ μέσου ἐξελόντες τὸ γέρων τάξομεν τοῦ πρώτου

[11, 494]   αὑτὸ μᾶλλον θατέρου. (ΟΙΝΙΣΤΗΡΙΑ. Οἱ μέλλοντες ἀποκείρειν τὸν σκόλλυν ἔφηβοι, φησὶ

[11, 508]   (καὶ) ἀφυστερησάσης τυραννεῖν ἐβουλεύετο, ἕως συνδραμόντες ἐπ´ αὐτὸν οἱ Λαμψακηνοὶ καὶ

[11, 489]   πειθόμενοι τὸν κόσμον εἶναι σφαιροειδῆ, λαμβάνοντες ἔκ τε τοῦ ἡλίου καὶ

[11, 493]   τὸ ὃς ἀντὶ τοῦ ὃ λαμβάνοντες ἐπὶ τοῦ Μαχάονος· Ἀλλ´ ὃς

[11, 489]   ἅς τινες ὑπονοοῦσι περιστερὰς εἶναι, ἁμαρτάνοντες. Ἕτερον γὰρ εἶναί φησιν Ἀριστοτέλης

[11, 476]   αὐτόματοι δ´ ἐξ ἀργυρέων κεράτων πίνοντες ἐπλάζοντο. Καὶ Ξενοφῶν δ´ ἐν

[11, 466]   φησίν· Οἱ μὲν ἐκ φιάλης πίνοντες ὅσον θέλουσι τάχιστ´ ἀπαλλαγήσονται, οἱ

[11, 495]   Ἱππῶναξ λέγει πελλίδα· Ἐκ πελλίδος πίνοντες· οὐ γὰρ ἦν αὐτῇ (κύλιξ,

[11, 500]   γράφει οὕτως· Σὺν τοῖς φύλλοις δρέποντες συντιθέασιν εἰς παλάθης Συριακῆς τρόπον

[11, 493]   οὐ πολὺ παραγενομένῳ καὶ αἰτοῦντι εἰπόντες δεδωκέναι αὐτῷ τὰς ἡσυχίας εἶχον,

[11, 495]   Εὐρυτίδαις φησίν· Ἐκ ζαθέων πιθακνῶν ἀφύσσοντες ὄλπαις οἶνον ὑπερφίαλον κελαρύζετε. Νυνὶ

[11, 482]   φιάλης ᾠνοχόουν ἐφεξῆς, τὸν νεοκρᾶτα βάπτοντες τῷ κυμβίῳ, καθὰ καὶ νῦν

[11, 500]   συντιθέασιν εἰς παλάθης Συριακῆς τρόπον πλάττοντες, οἳ δὲ σφαίρας ποιοῦντες. Καὶ

[11, 465]   ἐν ᾠδαῖς ἔμελπον τὸν Διόνυσον, χορεύοντες καὶ ἀνακαλοῦντες Εὔαν τε καὶ

[11, 500]   Δερκυλλίδαν ἔπεμψαν εἰς τὴν Ἀσίαν, ἀκούοντες ὅτι πάντα πράττειν εἰώθασιν οἱ

[11, 461]   μέθην ταύτην, οὐδὲν θαυμαστόν. Οὐκ ἔχοντες γὰρ ἑτέραν ἡδονὴν ταύτης καλλίω

[11, 484]   ἐπιχύσεις διάλιθοι, λαβρώνιοι, Πέρσαι δ´ ἔχοντες μυιοσόβας ἑστήκεσαν. Ἵππαρχος δ´ ἐν

[11, 504]   καὶ χαριέστατον Ξενοφῶντα πρὸ ὀφθαλμῶν ἔχοντες, ὃς ἐν τῷ Συμποσίῳ φησίν·

[11, 466]   ἀπαύστοις, παντελῶς ἐστραμμένον (τἄνω κάτω δεικνύντες. Φησὶ πρός τινα Νικόμαχος· Ὦ

[11, 488]   λέγεται ὅτι οἱ μὲν ἄλλοι μογοῦντες ἐβάσταζον τὸ ποτήριον, Νέστωρ δ´

[11, 509]   Ἀκαδημαικῶν τινες, ἀνοσίως καὶ ἀδόξως βιοῦντες. Χρημάτων γὰρ ἐξ ἀσεβείας καὶ

[11, 500]   τρόπον πλάττοντες, οἳ δὲ σφαίρας ποιοῦντες. Καὶ ἐπειδὰν μέλλωσι προσφέρεσθαι, ἀποκλάσαντες

[11, 476]   μικρόν. Ἀθηναῖοι δὲ καὶ ἀργυρᾶ ποιοῦντες κέρατα ἔπινον ἐξ αὐτῶν. Ἔστι

[11, 461]   οὗτοι οἱ ὑπὸ τῇ Οἴτῃ κατοικοῦντες, (ὥς φησι Νίκανδρος ὁ Θυατειρηνός,

[11, 465]   ἔμελπον τὸν Διόνυσον, χορεύοντες καὶ ἀνακαλοῦντες Εὔαν τε καὶ Διθύραμβον καὶ

[11, 503]   σαφῶς δηλοῦται, ὅτι τούτῳ ἐχρῶντο οἰνοχοοῦντες κυάθῳ. Εἰπὼν γάρ· Τρίποδα καὶ

[11, 498]   δ´ οἴνοιο δέπας δείδεκτ´ Ἀχιλῆα. Πληροῦντες γὰρ προέπινον ἀλλήλοις μετὰ προσαγορεύσεως.

[11, 468]   μέλι χεῦαν ἀργυρέῳ κρητῆρι, περιφραδέως κερόωντες· νώμησαν δὲ δέπαστρα θοῶς βασιλεῦσιν

[11, 464]   Διονυσιακοῖς ἀγῶσι τὸ μὲν πρῶτον ἠριστηκότες καὶ πεπωκότες ἐβάδιζον ἐπὶ τὴν

[11, 464]   τὸ μὲν πρῶτον ἠριστηκότες καὶ πεπωκότες ἐβάδιζον ἐπὶ τὴν θέαν καὶ

[11, 478]   νέμει ὅσοι ἄνω τὸ κέρνος περιενηνοχότες. Τοῦτο δ´ ἐστὶν ἀγγεῖον κεραμεοῦν

[11, 491]   θεράποντε» Σημαίνει δὲ καὶ τὸ συμφυὲς καὶ τὸ συνεζευγμένον κατ´ ἀριθμόν,

[11, 469]   Ἔνθ´ ἐπὶ δυσμαῖς ισου πατρὸς Ἡφαιστοτευχὲς δέπας, ἐν τῷ διαβάλλει πολὺν

[11, 506]   Χίου τῆς πατρίδος φυγήν, ἀφ´ ἧς ἐν Θουρίοις κατῳκίσθησαν. Ἐν δὲ

[11, 485]   πίοις οἴνου κύλικα λεπαστήν; Ἀφ´ ἧς ἔστι λάψαι, τουτέστιν ἁθρόως πιεῖν,

[11, 469]   χρυσῆν ἡδυποτίδα Ἐχενίκης ἐπιχωρίας γυναικός, ἧς μνημονεύει καὶ ἐν τῇ ηʹ

[11, 466]   οὖ ἀπεχρῶντο οὐ μόνον ἐφ´ ἧς νῦν τάττεται δυνάμεως, ~(ἀλλὰ καὶ

[11, 503]   πάντων κροταλισθεὶς ᾔτησε φιάλην, ἀφ´ ἧς σπείσας ταῖς Μούσαις καὶ τῇ

[11, 486]   ψευδές, νῆστις τρεῖς χόας ἐξέπιεν· ἧς τόδε σοί, Παφίη, ζωραῖς μύρρῃσι

[11, 460]   (παῖδα νέον γεγαῶτα κιχήσατο θυγατέρος ἧς, τόν ῥά οἱ Εὐρύκλεια φίλοις

[11, 502]   δέ τις καὶ βαλανωτὴ φιάλη, ἧς τῷ πυθμένι χρυσοῖ ὑπέκειντο ἀστράγαλοι.

[11, 462]   τείχους ἐσχάραν τινὰ εἶναι, ἀφ´ ἧς, φησί, τὴν κύλικα ναυστολοῦσιν ἀναπλέοντες

[11, 490]   πελειάδων, ἐπεὶ διὰ τὴν ἀσθένειαν εὐλαβὴς ἡ ὄρνις αὕτη· τρεῖν δ´

[11, 481]   πάλιν ἐν τῷ αὐτῷ· Ἐπ´ ἀστράβης δὲ ὀχούμενος ἐξ Ἀργούρας τῆς

[11, 475]   ἀφ´ οὗ λέγεται καὶ ὁ λέβης. Σιληνὸς δὲ καὶ Κλείταρχος τοὺς

[11, 508]   ἐν τῷ κατὰ τῆς Πλάτωνος διατριβῆς Τοὺς πολλούς, φησί, τῶν διαλόγων

[11, 463]   ὅτι τὸ καλούμενον ζῆν τοῦτο διατριβῆς χάριν μόνον ἐστὶν ὑποκόρισμα τῆς

[11, 478]   καὶ τὰ καρπώσιμα γίνεσθαι ἐπὶ γῆς· διὸ ἐκ τούτου σπένδεσθαι. Παγκράτης

[11, 482]   οὐκ ἀργυροῦν οὐδὲ λιθοκόλλητον, ἀλλὰ γῆς Κωλιάδος (γῆς) Τοῦτον δ´ ὁσάκις

[11, 462]   ἄκρᾳ τῇ νήσῳ πρὸς τῷ Γῆς Ὀλυμπίας ἱερῷ (ἐκτὸς τοῦ τείχους

[11, 464]   μετὰ γὰρ ἀρωμάτων συμφυραθείσης τῆς γῆς ὀπτᾶται. (Καὶ Ἀριστοτέλης δὲ ἐν

[11, 482]   οὐδὲ λιθοκόλλητον, ἀλλὰ γῆς Κωλιάδος (γῆς) Τοῦτον δ´ ὁσάκις ἐπί τι

[11, 505]   τὸν τρόπον, ὡς χαλεπός, ὡς ἀσελγής, διηγησαμένου· ὁ καλὸς Πλάτων μονονουχὶ

[11, 486]   Μιλησιουργής, κλίνη Χιουργὴς καὶ τράπεζα Ῥηνιοεργής. Ἡρόδοτός τε ἐν τῇ ἑβδόμῃ

[11, 486]   φησί· Τὸ δὲ πλοῖον ἔσται Ναξιουργὴς κάνθαρος. Κριτίας τε ἐν τῇ

[11, 486]   ἐν τῇ Λακεδαιμονίων Πολιτείᾳ· Κλίνη Μιλησιουργὴς καὶ δίφρος Μιλησιουργής, κλίνη Χιουργὴς

[11, 486]   Πολιτείᾳ· Κλίνη Μιλησιουργὴς καὶ δίφρος Μιλησιουργής, κλίνη Χιουργὴς καὶ τράπεζα Ῥηνιοεργής.

[11, 486]   Μιλησιουργὴς καὶ δίφρος Μιλησιουργής, κλίνη Χιουργὴς καὶ τράπεζα Ῥηνιοεργής. Ἡρόδοτός τε

[11, 483]   ἦν τὸ τοιοῦτον (δὲ) τῆς ἀγωγῆς γένος ὃ καὶ νῦν δρᾶται

[11, 477]   μετὰ χερσὶν ἔχων μέλανος οἴνοιο. Ἀσκληπιάδης δ´ ὁ Μυρλεανὸς ἐν τῷ

[11, 498]   οἱ δῶκε σκύφον, ᾧπερ ἔπινεν. Ἀσκληπιάδης δ´ ὁ Μυρλεανὸς ἐν τῷ

[11, 501]   τὴν ἀμφιθέουσαν κυκλοτερεῖ τῷ σχήματι. Ἀσκληπιάδης δ´ ὁ Μυρλεανὸς Ἡ μὲν

[11, 474]   ἱστορεῖ καὶ Ἡρόδωρος ὁ Ἡρακλεώτης. Ἀσκληπιάδης δ´ ὁ Μυρλεανὸς κεκλῆσθαί φησιν

[11, 501]   παραπλήσιος ἠθμῷ. Ὁ δὲ Μυρλεανὸς Ἀσκληπιάδης ἐν τοῖς περὶ Κρατίνου βαλανειόμφαλοι,

[11, 488]   ἄλλα ποτήριά φησιν ὁ Μυρλεανὸς Ἀσκληπιάδης ἐν τῷ περὶ τῆς Νεστορίδος

[11, 488]   ἀμογητὶ ἄειρεν. Ταῦτα προθέμενος ὁ Ἀσκληπιάδης ζητεῖ περὶ τῶν ἥλων, πῶς

[11, 466]   Τηλεμάχῳ καλὸν δέπας. Φησὶν οὖν Ἀσκληπιάδης ὁ Μυρλεανός· Δοκεῖ μοι φιαλῶδες

[11, 503]   Περὶ τῆς ἰδέας τῶν ποτηρίων Ἀσκληπιάδης ὁ Μυρλεανὸς ἐν τῷ περὶ

[11, 466]   ἐμῶν. Φιλιππίδης· Τὰ ποτήρι´ ἂν ἴδῃς τὰ παρεσκευασμένα· ἅπαντα χρυσᾶ, Τρόφιμε,

[11, 478]   δὲ μέτρον τι καλοῦσι κοτύλην. Θουκυδίδης· Ἐδίδοσαν μὲν αὐτῶν ἑκάστῳ ἐπὶ

[11, 466]   καὶ ἀποφέρεσθαι ἔδωκε τὰ ποτήρια. Ἀντικλείδης δ´ ὁ Ἀθηναῖος ἐν τῷ

[11, 473]   τοὺς κτησίους Δίας ἐγκαθιδρύουσιν, ὡς Ἀντικλείδης (φησὶν ἐν τῷ Ἐξηγητικῷ γράφων

[11, 483]   τοὺς πλέονα ἄκρατον σπῶντας, ὡς Ὑπερείδης ἐν τῷ κατὰ Δημοσθένους. Καλλίξεινος

[11, 463]   δ´ ἄρχε φιλοφροσύνης. Ὅντινα δ´ εὐειδὴς μίμνει θήλεια πάρευνος, κεῖνος τῶν

[11, 466]   δὲ τορευταὶ Ἀθηνοκλῆς, Κράτης, Στρατόνικος, Μυρμηκίδης ὁ Μιλήσιος, Καλλικράτης ὁ Λάκων

[11, 500]   Μνημονεύει δὲ τῶν Βοιωτίων σκύφων Βακχυλίδης ἐν τούτοις ποιούμενος τὸν λόγον

[11, 466]   λάταγας τῷ Κορινθίῳ πέει. Καὶ Βακχυλίδης· Εὖτε τὴν ἀπ´ ἀγκύλης ἵησι

[11, 498]   σκύφος με τοῦ θεοῦ καλεῖ. Σιμωνίδης δὲ Οὐατόεντα σκύφον» ἔφη. Ἴων

[11, 490]   ἴδιον ἐκφέρει τὸν λόγον. Καὶ Σιμωνίδης δὲ τὰς Πλειάδας Πελειάδας εἴρηκεν

[11, 480]   γοῦν ἦσαν τὸ χεῖλος, (ὡς Σιμωνίδης φησὶν ὁ Ἀμόργιος· Αὐτὴ δὲ

[11, 498]   αἰνύμενος θαμέας ποτὸν ἡδὺν ἔπινεν. Εὐριπίδης δ´ ἐν Εὐρυσθεῖ ἀρσενικῶς ἔφη·

[11, 504]   περισόβει ποτήριον αὐτοῖς ἀκράτου. (αὶ Εὐριπίδης δ´ ἐν Κρήσσαις· Τὰ δ´

[11, 465]   κατὰ φύσιν δακρύουσι. Διόπερ καὶ Εὐριπίδης ἕνα τῶν τοῦ Ἡλίου ἵππων

[11, 496]   Κριτίας ἐστὶν ὁ τύραννος ἢ Εὐριπίδης, λέγων οὕτως· Ἵνα πλημοχόας τάσδ´

[11, 482]   Χαιρήμων φέρει, (οὐ κυμβίοισι πεπολέμηκ´ Εὐριπίδης, οὐ τὸν τραγικὸν λέγει ποιητήν,

[11, 482]   Κῶμε, καὶ τὸ κυμβίον φέρων· Εὐριπίδης τις σήμερον γενήσεται. Καὶ Ἔφιππος

[11, 503]   Νεανίσκοις· Σαύρας ὑποσκίοισιν ἐν ψυκτηρίοις. (Εὐριπίδης Φαέθοντι· Ψυκτήρια δένδρεα φίλαισιν ὠλέναισι

[11, 466]   χαῖρε χρυσόκλυστα καὶ χρυσοῦς ἐμῶν. Φιλιππίδης· Τὰ ποτήρι´ ἂν ἴδῃς τὰ

[11, 502]   ἀνάθημα, καὶ καρυωτὰς φιάλας χρυσᾶς. Ἀναξανδρίδης δὲ φιάλας Ἄρεος καλεῖ τὰ

[11, 481]   πλοίῳ ὃ καλεῖται κύμβη. Καὶ Ἀναξανδρίδης ἐν Ἀγροίκοις· Μεγάλ´ ἴσως (ποτήρια)

[11, 463]   δ´ ἐπιδέξια πίνειν μνημονεύει καὶ Ἀναξανδρίδης ἐν Ἀγροίκοις οὕτως· ~(Τίνα δὴ

[11, 482]   τείνει. Μνημονεύει δ´ αὐτοῦ καὶ Ἀναξανδρίδης ἐν Νηρηίσιν· (Δὸς δὴ τὸν

[11, 507]   ἐκκομιδαῖς, ἐν τάφοις» ὥς φησι Διοσκουρίδης ἐν τοῖς Ἀπομνημονεύμασιν. Καὶ τὸ

[11, 470]   εἰπόντος τοῦ τὴν Τιτανομαχίαν ποιήσαντος. Φερεκύδης δ´ ἐν τῇ τρίτῃ τῶν

[11, 474]   δῶρον αὐτὸ τῆς μίξεως, ὡς Φερεκύδης ἐν τῇ δευτέρᾳ ἱστορεῖ καὶ

[11, 459]   γὰρ ἡμῶν καθ´ ὥραν μετὰ σπουδῆς διὰ τὰ ἐκπώματα ὁ Οὐλπιανός,

[11, 466]   ἐγκιρνάναι τὸν λόγον. (Ὅτι διὰ σπουδῆς εἶχον οἱ ἀρχαῖοι ἐγκόλαπτον ἱστορίαν

[11, 486]   Παφίη, ζωραῖς μύρρῃσι θυωθὲν κεῖται πορφυρέης Λέσβιον ἐξ ὑέλου. Ἣν σὺ

[11, 483]   Συρακοσίους κύπελλα καλεῖν τὰ τῆς μάζης καὶ τῶν ἄρτων ἐπὶ τῆς

[11, 493]   Ἀλλ´ ὃς μὲν μογέων ἀποκινήσασκε τραπέζης, ἐκ τοῦ μογέων δηλοῦσθαι νομίζοντες,

[11, 483]   καὶ τῶν ἄρτων ἐπὶ τῆς τραπέζης καταλείμματα. ΚΥΜΒΗ. Φιλήμων ἐν ταῖς

[11, 459]   πόᾳ θαλλίαν τε κατακλάσας ἀντὶ τραπέζης παρέθηκε τῶν τυθέντων. ~Καὶ τῷ

[11, 493]   Ἄλλος μέν τις μογέων ἀποκινήσασκε τραπέζης πλεῖον ἐόν, (Νέστωρ δ´ ὁ

[11, 488]   ἦσαν. ~(Ἄλλος μὲν μογέων ἀποκινήσασκε τραπέζης πλεῖον ἐόν· Νέστωρ δ´ ὁ

[11, 493]   δὲ ~Ἄλλος μὲν μογέων ἀποκινήσασκε τραπέζης (πλεῖον ἐόν, Νέστωρ δ´ ὁ

[11, 493]   ἔπη· Ἄλλος μὲν μογέων ἀποκινήσασκε τραπέζης (πλεῖον ἐόν, Νέστωρ δ´ ὁ

[11, 493]   ἄλλος μὲν γέρων μογέων ἀποκινήσασκε τραπέζης πλεῖον ἐόν, ὁ δὲ Νέστωρ

[11, 493]   μόλις ἂν ἀποκινήσαντος ἀπὸ τῆς τραπέζης τὸ ποτήριον, τοῦ δὲ Νέστορος

[11, 488]   ἔχουσαν ὧδε. Ἐκ μιᾶς οἱονεὶ ῥίζης, ἥτις τῷ πυθμένι προσκυρεῖ, καθ´

[11, 472]   πλέον ἢ κοτύλας χωροῦσαν ἕπτ´ Ἀγαθῆς Τύχης. ΙΣΘΜΙΟΝ. Πάμφιλος ἐν τοῖς

[11, 500]   τοῖς φύλλοις δρέποντες συντιθέασιν εἰς παλάθης Συριακῆς τρόπον πλάττοντες, οἳ δὲ

[11, 464]   Ἀριστοτέλης δὲ ἐν τῷ περὶ Μέθης Αἱ Ῥοδιακαί, φησί, προσαγορευόμεναι χυτρίδες

[11, 463]   φησὶ Θεόφραστος ἐν τῷ περὶ Μέθης. (Διόπερ συνιοῦσι καὶ ἡμῖν ἐπὶ

[11, 461]   ὁ Ἡρακλεώτης ἐν τῷ περὶ Μέθης, εἴ γε τῆς φωνῆς μνημονεύω,

[11, 500]   ὁ Ῥόδιος ἐν τῷ περὶ Μέθης καὶ τὸ μεθύσαι σκυθίσαι φησί·

[11, 481]   σῶμα ταχέως ἂν ὑπὸ τῆς μέθης κατηνέχθη. Τοῦ κυμβίου μνημονεύει καὶ

[11, 496]   καὶ Ἀριστοτέλης ἐν τῷ περὶ Μέθης Λυγκεύς τε ὁ Σάμιος ἐν

[11, 461]   τρὶς πιὼν οὕτως κατηνέχθη ὑπὸ μέθης τηλικοῦτος ὤν. Ἦν οὖν καὶ

[11, 497]   Θεόφραστος δ´ ἐν τῷ περὶ Μέθης τὸ ῥυτόν φησιν ὀνομαζόμενον ποτήριον

[11, 465]   Θεόφραστος δ´ ἐν τῷ περὶ Μέθης φησὶν ὅτι Τοῦ Διονύσου τροφοὶ

[11, 484]   μικρὸν περιχεάμενος· ἐὰν δὲ μὴ δυνηθῇς ἱκανῶς κενῶσαι σαυτόν, πλείονι χρῆσαι

[11, 471]   θυμὸς ᾖ, παράδος τὸ περιόν. (Κλεάνθης δ´ ἐν τῷ περὶ Μεταλήψεως

[11, 467]   ἄλλο δ´ οὐδὲ ἓν βλέπει. Κλεάνθης δ´ ὁ φιλόσοφος ἐν τῷ

[11, 471]   εἶ κάτοπτρον φύσεος; ἢν πλῆρες δοθῇς, οὐδέν ποτ´ ἄλλο. Δεῦρο δή,

[11, 505]   εἶναι καὶ φιλόπονον, παιδείας δ´ ὀρθῆς οὐδὲ ἧφθαι τὸ παράπαν, οἰκονομίᾳ

[11, 492]   ὀφθαλμοῖσιν. Οὐ μέν πως ἀπόλωλεν ἀπευθὴς ἐκ Διὸς ἀστήρ, ἐξ οὗ

[11, 491]   ὃ μὲν φυλίης, ὃ δ´ ἐλαίης. ~(Γενήσονται οὖν ἐπὶ τῶν ὤτων

[11, 497]   φιλοζεφύρου κατὰ νηὸν τὸ ῥυτὸν εὐδίης δεῦτ´ ἴδετ´ Ἀρσινόης, ὀρχηστὴν Βησᾶν

[11, 460]   Νέκυς δὲ χαμαιστρώτου ἐπὶ τείνας εὐρείης στιβάδος παρέθηκ´ αὐτοῖσι θάλειαν δαῖτα

[11, 497]   γέγωνεν κώδωνος κώμου σύνθεμα καὶ θαλίης, Νεῖλος ὁκοῖον ἄναξ μύσταις φίλον

[11, 491]   ἐξ ὁμόθεν πεφυῶτας, ὃ μὲν φυλίης, ὃ δ´ ἐλαίης. ~(Γενήσονται οὖν

[11, 495]   φησίν· Ἐκ πελλίδος δὲ τάργανον κατηγυίης χωλοῖσι δακτύλοισι τἠτέρῃ σπένδει, τρέμων

[11, 460]   τυθέντων. ~Καὶ τῷ Αὐτολύκῳ ἐλθόντι (Ἰθάκης ἐς πίονα δῆμον» ἡ τροφὸς

[11, 476]   ἐκπιόντι χρύσεον κέρας (τρίψει γέμοντα μαλθακῆς ὑπ´ ὠλένης. Ἕρμιππος Μοίραις· Οἶσθά

[11, 500]   φύλλοις δρέποντες συντιθέασιν εἰς παλάθης Συριακῆς τρόπον πλάττοντες, οἳ δὲ σφαίρας

[11, 465]   (Αὐτὰρ ὁ διογενὴς ἥρως ξανθὸς Πολυνείκης πρῶτα μὲν Οἰδιπόδῃ καλὴν παρέθηκε

[11, 502]   ἴσως ἀπὸ τῆς Χαλκίδος τῆς Θρᾳκικῆς εὐδοκιμοῦντα. (ΧΥΤΡΙΔΕΣ. Ἄλεξις ἐν Ὑποβολιμαίῳ·

[11, 477]   κισσύβιον, φησί, λέγεται ἐπὶ συνόδου ἀγροικικῆς, ἔνθα προσήκει μάλιστα τὸ ξύλινον

[11, 479]   τόπων ὁμοίων ἀγωνίζοιντο περὶ τῆς νίκης. Οὐ γὰρ μόνον ἐφιλοτιμοῦντο βάλλειν

[11, 469]   φησιν ἐν Δήλῳ χρυσῆν ἡδυποτίδα Ἐχενίκης ἐπιχωρίας γυναικός, ἧς μνημονεύει καὶ

[11, 488]   ἀργυρῷ ἐκπώματι κατὰ τὸν τῆς ἐμπαιστικῆς τέχνης λόγον, ὡς καὶ ἐπὶ

[11, 495]   κύλικα. Κράτης δ´ ἐν δευτέρῳ Ἀττικῆς Διαλέκτου γράφει οὕτως· Οἱ χόες

[11, 497]   ῥύσεως. (ΣΑΝΝΑΚΙΑ. Κράτης ἐν πέμπτῳ Ἀττικῆς Διαλέκτου ἔκπωμά φησιν εἶναι οὕτως

[11, 466]   μεστὸν κύκλῳ χορεῦον ἕλκουσι γνάθοις ὁλκῆς ἀπαύστοις, παντελῶς ἐστραμμένον (τἄνω κάτω

[11, 472]   ἐν Φιλαργύρῳ· Τῆς θηρικλείου τῆς μεγάλης χρεία ἐστί μοι. {ΑΙΣΧ. Εὖ

[11, 495]   τίθησι τὴν λέξιν λέγων οὕτως· Θαλῆς γάρ, ὅστις ἀστέρων ὀνήιστος καὶ

[11, 466]   Σωκράτης φησίν· Οἱ μὲν ἐκ φιάλης πίνοντες ὅσον θέλουσι τάχιστ´ ἀπαλλαγήσονται,

[11, 495]   Κολοφώνιος ἐν τοῖς Ἰάμβοις ἐπὶ φιάλης τίθησι τὴν λέξιν λέγων οὕτως·

[11, 502]   τὰς χρυσᾶς. Τῆς δὲ ἀργυρίδος (φιάλης) (Φερεκράτης μὲν ἐν Πέρσαις οὕτως

[11, 482]   ἀποσπείσαντες τοῖς θεοῖς ἐκ τῆς φιάλης ᾠνοχόουν ἐφεξῆς, τὸν νεοκρᾶτα βάπτοντες

[11, 466]   δὲ ὁ ῥήτωρ ὁ ἀπὸ Καλῆς ἀκτῆς ἐν τῷ περὶ Ἱστορίας

[11, 509]   κοινωνίαν, ταῦτ´ ὠφεληθεὶς ἐκ τῆς καλῆς Πολιτείας καὶ τῶν παρανόμων Νόμων.

[11, 499]   βαδίζειν εἰς τὰ γεύμαθ´ ὑπὸ μάλης, καὶ τοῦτο πωλεῖν μέχρι ἂν

[11, 466]   Ἀριστοφάνης Ἱππεῦσι· Κατασπένδειν κατὰ τῆς κεφαλῆς ἀρυβάλλῳ ἀμβροσίαν. Οὐ πόρρω δέ

[11, 507]   πολλὰ κατὰ τῆς ἐμῆς ψεύσεσθαι κεφαλῆς. Ἦν δὲ ὁ Πλάτων πρὸς

[11, 499]   πρὸς ἡδονὴν διδοὺς ἑκάστῳ ποτήριον. (Ἀριστοτέλης δ´ ἐν τῇ Θετταλῶν Πολιτείᾳ

[11, 505]   ὁ Νικαεὺς ἱστορεῖ καὶ Σωτίων. (Ἀριστοτέλης δ´ ἐν τῷ περὶ Ποιητῶν

[11, 464]   συμφυραθείσης τῆς γῆς ὀπτᾶται. (Καὶ Ἀριστοτέλης δὲ ἐν τῷ περὶ Μέθης

[11, 496]   καὶ Διώξιππος ἐν Φιλαργύρῳ καὶ Ἀριστοτέλης ἐν τῷ περὶ Μέθης Λυγκεύς

[11, 508]   Νόμος γάρ ἐστιν, ὥς φησιν Ἀριστοτέλης, λόγος ὡρισμένος καθ´ ὁμολογίαν κοινὴν

[11, 489]   ἁμαρτάνοντες. Ἕτερον γὰρ εἶναί φησιν Ἀριστοτέλης πελειάδα καὶ ἕτερον περιστεράν. Πελειάδας

[11, 505]   διαλόγων, ἄντικρυς φάσκων ὁ πολυμαθέστατος Ἀριστοτέλης πρὸ Πλάτωνος διαλόγους γεγραφέναι τὸν

[11, 494]   εἶπεν ὦ θαυμάσιε λυτικέ, ἐὰν ἀφέλῃς τοῦ Σωτῆρος τὸ σω> καὶ

[11, 476]   τοῖς Δημιοπράτοις ἀναγεγραμμένον οὕτως ἐκ στήλης ἀνακειμένης ἐν ἀκροπόλει ἣ τὰ

[11, 471]   τίς σε Θηρικλῆς ποτε ἔτευξε κοίλης λαγόνος εὐρύνας βάθος; ἦ που

[11, 470]   τοῦ Ὠκεανοῦ ἐπιφέρει· Ὁ δ´ Ἡρακλῆς ἕλκεται ἐπ´ αὐτὸν τὸ τόξον

[11, 470]   ἀνίσχει (ὁ ἥλιος) Ἔπειτα πορεύεται Ἡρακλῆς ἐν τῷ δέπαι τούτῳ (ἐς

[11, 461]   τῇ ἐπιγραφομένῃ Ἱστορίῃ λέγων οὕτως· Ἡρακλῆς λαβὼν Εὔρυτον καὶ τὸν υἱὸν

[11, 469]   δέπας ἐν ᾧ διέπλευσεν (ὁ Ἡρακλῆς τὸν Ὠκεανὸν εἶναι μέν φησιν

[11, 469]   Ὅτι δὲ εἷς ἦν ὁ Ἡρακλῆς τῶν πλεῖστον πινόντων προείπομεν. (Ὅτι

[11, 474]   {Α. Ἔγωγε μὴν κείνην ναῦν Καλλικλῆς ἐποίησε τὸν καλούμενον, Εὐφράνωρ δ´

[11, 470]   δὲ λέγεται τὴν κύλικα ταύτην Θηρικλῆς ὁ Κορίνθιος κεραμεύς, ἀφ´ οὗ

[11, 471]   Ὦ γαῖα κεραμί, τίς σε Θηρικλῆς ποτε ἔτευξε κοίλης λαγόνος εὐρύνας

[11, 471]   γὰρ τὸν κέραμον εἰργαζόμην ἢ Θηρικλῆς τὰς κύλικας, ἡνίκ´ ἦν νέος.

[11, 497]   τὸ κέρας τοῦτο. Μνημονεύει αὐτοῦ Θεοκλῆς ἐν Ἰθυφάλλοις οὕτως· Ἐθύσαμεν γὰρ

[11, 508]   Λαμψακηνός, ὥς φησιν Εὐρύπυλος καὶ Δικαιοκλῆς ὁ Κνίδιος ἐνενηκοστῷ καὶ πρώτῳ

[11, 466]   τῇ τέχνῃ εὐδοκίμησαν Κίμων καὶ Ἀθηνοκλῆς. Ἐχρῶντο δὲ καὶ λιθοκολλήτοις ἐκπώμασι.

[11, 466]   κοττάβους κατανήλισκον. (Ἔνδοξοι δὲ τορευταὶ Ἀθηνοκλῆς, Κράτης, Στρατόνικος, Μυρμηκίδης ὁ Μιλήσιος,

[11, 491]   τοι ἀκρόνυχοι ψυχραὶ δύνουσι Πέλειαι. Λαμπροκλῆς δ´ ὁ διθυραμβοποιὸς καὶ ῥητῶς

[11, 472]   καλῶς, ἀφρῷ ζέουσαν. Οὐδ´ ἂν Αὐτοκλῆς οὕτως μὰ τὴν Γῆν εὐρύθμως

[11, 482]   δὲ καὶ πλοῖον ἡ κύμβη Σοφοκλῆς ἐν Ἀνδρομέδᾳ φησίν· (Ἵπποισιν ἢ

[11, 487]   ἐν παιδιᾷ ἔπεμπον· ὅπερ ὁ Σοφοκλῆς ἐν Σαλμωνεῖ χάλκειον ἔφη κάρα,

[11, 466]   Λέγουσι δὲ καὶ πρόχουν ἄρυστιν. Σοφοκλῆς· Κακῶς σὺ πρὸς θεῶν ὀλουμένη,

[11, 476]   κέρασι χρυσᾶ στόμια προσβεβλημένοις. Καὶ Σοφοκλῆς Πανδώρᾳ· Καὶ πλῆρες ἐκπιόντι χρύσεον

[11, 475]   {Β. Θύρσον, κροκωτόν, ποικίλον, καρχήσιον. Σοφοκλῆς Τυροῖ· Προσπτῆναι μέσην τράπεζαν ἀμφὶ

[11, 466]   ποτήριον, ὃ σοφίας ἆθλον ὁ Βαθυκλῆς τῷ κριθέντι ἀρίστῳ τῶν καλουμένων

[11, 473]   νύκτα καὶ ἐκ νυκτὸς πάλι Σωκλῆς εἰς ἠοῦν πίνει τετραχόοισι κάδοις,

[11, 488]   τε ὀλίγῳ προὔχουσι, μετέωροι τῆς ἄλλης ἐπιφανείας ὄντες. (Καὶ περὶ τῶν

[11, 495]   Καὶ πάλιν· Ἐκ δὲ τῆς πέλλης ἔπινον, ἄλλοτ´ αὐτός, ἄλλοτ´ Ἀρήτη

[11, 488]   ταῖς Κορινθιακαῖς ὑδρίαις. Ὁ δὲ Ἀπελλῆς ἐντέχνως ἄγαν ὑπέδειξε τὴν τῶν

[11, 488]   ἀτὰρ περὶ κουλεὸν ἦεν ἀργύρεον. Ἀπελλῆς μὲν οὖν ὁ τορευτὴς ἐπεδείκνυεν,

[11, 466]   μὲν ὄρθρου καταβαυκαλίσαι τοῖς ὑπὸ πολλῆς κραιπαλοβόσκου δίψης κατόχοις. (Κατασκευάζουσι δέ,

[11, 507]   ἱκανὸς αὐτὸς εἴη ἡγεῖσθαι τῆς σχολῆς, καὶ προέπιεν Ἀπολλοδώρῳ. Καὶ ὃς

[11, 466]   ἀκράτου δύο χοᾶς πίνους´ ἀπ´ ἀγκύλης, ἐπονομάζους´ ἅμα (ἵησι λάταγας τῷ

[11, 466]   ἀγκυλητὰ καὶ μεσάγκυλα ἄλλα· ἀπὸ ἀγκύλης ἤτοι τῆς δεξιᾶς χειρός. Καὶ

[11, 466]   Καὶ Βακχυλίδης· Εὖτε τὴν ἀπ´ ἀγκύλης ἵησι τοῖς νεανίαις, λευκὸν ἀντείνουσα

[11, 478]   δ´ ἀλφίτων πριάμενος τρεῖς χοίνικας κοτύλης δεούσας εἴκος´ ἀπολογίζεται. ~(Ἀπολλόδωρος δὲ

[11, 478]   αἷμα. Καί· Πολλὰ μεταξὺ πέλει κοτύλης καὶ χείλεος ἄκρου. Σιμάριστος δὲ

[11, 499]   τοῖς Ἕλλησιν, ὡς χοὸς καὶ κοτύλης. (Χωρεῖν δ´ αὐτὸ κοτύλας Ἀττικὰς

[11, 478]   καὶ αἱρεῖ τὰ ἐκ τῆς θαλάμης καὶ νέμει ὅσοι ἄνω τὸ

[11, 507]   ὦ Πλάτων, πολλὰ κατὰ τῆς ἐμῆς ψεύσεσθαι κεφαλῆς. Ἦν δὲ ὁ

[11, 509]   πεδίλῳ πόδα τιθεὶς ὑπὸ ξυρὸν κνήμης ἱμάντων ἰσομέτροις ἑλίγμασιν, ὄγκῳ τε

[11, 482]   τὸ δὲ τῆς τῶν θεῶν τιμῆς εἰς τὴν κτῆσιν παρειληφέναι. Κυάθῳ

[11, 460]   Ἐν δὲ Σεμέλῃ ἢ Διονύσῳ· Ἑρμῆς ὁ Μαίας λίθινος, ὃν προσεύγμασιν

[11, 473]   κωμικὸς ἐν Λημνομέδᾳ λέγων οὕτως· Ἑρμῆς, ὃν ἕλκους´ οἳ μὲν ἐκ

[11, 487]   κοτταβικὴν ἐν τοῖς ἀχύροισι κυλινδομένην, μάνης δ´ οὐδὲν λατάγων ἀίει· τὴν

[11, 487]   Δίδυμος καὶ (Πάμφιλος. Καλεῖται δὲ μάνης καὶ τὸ ἐπὶ τοῦ κοττάβου

[11, 487]   κύαθος. Διόδωρος δὲ κύλικα ἀποδίδωσι. (ΜΑΝΗΣ ποτηρίου εἶδος. Νίκων Κιθαρῳδῷ· Καὶ

[11, 487]   θεῶν, τῷ κοττάβῳ πρόσεστι καὶ Μάνης τις ὥσπερ οἰκέτης; Ἕρμιππος Μοίραις

[11, 464]   ὀψομανής ἐστι καὶ ὁ φίλοινος οἰνομανὴς καὶ ὡσαύτως ἐπὶ τῶν ὁμοίων,

[11, 464]   φίλοψος καὶ ὁ ὀψοφάγος οἷον ὀψομανής ἐστι καὶ ὁ φίλοινος οἰνομανὴς

[11, 503]   Ἔπειτα μηδὲν τῶν ἀπηρχαιωμένων τούτων περάνῃς, τὸν Τελαμῶνα μηδὲ τὸν Παιῶνα

[11, 494]   ἐν δʹ Πολιτικῶν γράφει οὕτως· Ἀλβατάνης δὲ στρεπτὸν καὶ ὅλμον χρυσοῦν.

[11, 466]   καὶ ποτήριον τορνευτὸν καὶ τορευτά. Ἀντιφάνης· Ἄλλοι δὲ καὶ δὴ βακχίου

[11, 487]   τίθημι καὶ βαλόντι χάλκειον κάρα. Ἀντιφάνης Ἀφροδίτης Γοναῖς· Ἐγὼ ´πιδείξω καθ´

[11, 485]   παρίστησιν ὁ κωμικὸς τοῦ ποτηρίου. Ἀντιφάνης δὲ ἐν Ἀσκληπιῷ· Τὴν δὲ

[11, 474]   καὶ γυναικεῖον κοσμάριόν ἐστιν κάνθαρος Ἀντιφάνης εἴρηκεν ἐν Βοιωτίᾳ. (ΚΑΡΧΗΣΙΟΝ. Καλλίξεινος

[11, 494]   κύλικος μικρᾶς κεραμέας σαφῶς παρίστησιν Ἀντιφάνης ἐν Μύστιδι διὰ τούτων· γραῦς

[11, 471]   αὐτῶν. (Μνημονεύει τοῦ ἐκπώματος καὶ Ἀντιφάνης ἐν Ὁμοίοις οὕτως· Ὡς δ´

[11, 503]   χρυσίου φωνῆς ἀπότισον, Πυργόθεμι, καταλλαγήν. Ἀντιφάνης Ἱππεῦσι· Πῶς οὖν διαιτώμεσθα; τὸ

[11, 486]   δεῖπνον ἐπὴν ἀπονίψωνται διδομένη κύλιξ. Ἀντιφάνης Λαμπάδι· Δαίμονος Ἀγαθοῦ μετάνιπτρον, ἐντραγεῖν,

[11, 487]   δοὺς ἐπὶ τέρψιν πάντας ἄγει. Ἀντιφάνης Λαμπάδι· Τράπεζα φυστημινεις, ἅμα δ´

[11, 503]   ἐπὶ τῷ σκολίῳ διδόμενον, ὡς Ἀντιφάνης παρίστησιν ἐν Διπλασίοις· Τί οὖν

[11, 500]   ἐν Ἁλιεῖ φησι· Τραγέλαφοι, λαβρώνιοι. Ἀντιφάνης Χρυσίδι· Σατραποπλούτῳ δ´, ὡς λέγουσι,

[11, 485]   δ´ ὁ Ἀριστοφάνειος ποτήριον ποιόν. Ἀπολλοφάνης δὲ Κρησί· Καὶ λεπαστά μ´

[11, 467]   Ἐστὶ καὶ γένος ὀρχήσεως, ὡς Ἀπολλοφάνης ἐν Δαλίδι παρίστησιν· Οὑτοσὶ δεῖνος

[11, 466]   ἐμβάλλεσθαι, μεθ´ ὃ τὸν οἶνον. Ξενοφάνης· Οὐδέ κεν ἐν κύλικι πρότερον

[11, 484]   ἐκεῖ, ὥσπερ αἱ Θηρίκλειαι λέγονται. Ἀριστοφάνης Δαιταλεῦσι· Συβαρίτιδάς τ´ εὐωχίας, καὶ

[11, 485]   φησι τὴν οἰνοχόην λεπαστὴν καλεῖσθαι. Ἀριστοφάνης δὲ καὶ Ἀπολλόδωρος γένος εἶναι

[11, 485]   καλοῦμεν. Κύλικες δ´ ἦσαν μεγάλαι. Ἀριστοφάνης Εἰρήνῃ Τί δῆτ´ ἂν εἰ

[11, 479]   ἐν Κοριαννοῖ· Τὴν κοτυλίσκην μηδαμῶς. Ἀριστοφάνης ἐν Ἀχαρνεῦσι· Κοτυλίσκιον τὸ χεῖλος

[11, 478]   Τὸν κότυλον φέρει φησί, καὶ Ἀριστοφάνης ἐν Βαβυλωνίοις. Εὔβουλος δ´ ἐν

[11, 496]   τὸ μαρτύριον. Μνημονεύει αὐτοῦ καὶ Ἀριστοφάνης ἐν Δράμασι λέγων· Πάντες δ´

[11, 460]   ἐπεὶ ὑδροποτεῖν καὶ οἰνοποτεῖν λέγουσιν. (Ἀριστοφάνης ἐν Ἱππεῦσιν· Γαμφηλαῖσι δράκοντα κοάλεμον

[11, 502]   καὶ τὸ ἑταιρικὸν συνευωχούμενον φιλοτήσιον. Ἀριστοφάνης· Ἐπτάπους γοῦν ἡ σκιά ´στιν·

[11, 466]   τὴν ὁμοιότητα ἀρυβάλλους τινὲς καλοῦσιν. Ἀριστοφάνης Ἱππεῦσι· Κατασπένδειν κατὰ τῆς κεφαλῆς

[11, 483]   ὡς τῆς κύλικος λεγομένης κώθωνος. Ἀριστοφάνης Ἱππεῦσιν· Εἰς τὰς ἱππαγωγοὺς εἰσεπήδων

[11, 478]   οἷον λικνοφορήσας τούτων γεύεται. (ΚΟΤΥΛΗ. Ἀριστοφάνης Κωκάλῳ· Ἄλλαι ὑποπρεσβύτεραι γρᾶες Θασίου

[11, 467]   τὸ ἐγκεχαραγμένον ἔχοντας σαμφόρας καλοῦσιν. Ἀριστοφάνης Νεφέλαις· Οὔτ´ αὐτὸς οὔθ´ ὁ

[11, 498]   ποτοῖο. (Καὶ παρ´ Ὁμήρῳ δ´ Ἀριστοφάνης ὁ Βυζάντιος γράφει· Πλησάμενος δ´

[11, 478]   ὕδατος καὶ δύο κοτύλας σίτου. Ἀριστοφάνης Προάγωνι· Ὃ δ´ ἀλφίτων πριάμενος

[11, 486]   ἀλλ´ ἀπὸ πόλεων ἢ ἐθνῶν. (Ἀριστοφάνης τε γὰρ ἐν Εἰρήνῃ φησί·

[11, 502]   προὔπινεν ἄν, τοὺς ἀθλίους ἀπολλύων. Ἐπιγένης δ´ ἐν Ἡρωίνῃ καταλέγων πολλὰ

[11, 472]   ἀποκλάς, οἴνου δ´ ἐξέπιον κάδον. Ἐπιγένης δ´ ἐν Μνηματίῳ φησίν· Κρατῆρες,

[11, 498]   γεραιοῖς χείλεσιν μέγα σκύφος. Καὶ Ἐπιγένης ἐν Βακχίδι· Τὸ σκύφος ἔχαιρον

[11, 469]   μεταδιδόντων. (Μνημονεύει δ´ αὐτῶν καὶ Ἐπιγένης ἐν Ἡρωίνῃ διὰ τούτων· Ψυκτῆρα,

[11, 474]   νὴ Δί´ εἰς τὸν κάνθαρον. Ἐπιγένης Ἡρωίνῃ· Ἀλλ´ οὐδὲ κεραμεύουσι νῦν

[11, 468]   ἆθλον, Κάστορος δ´ ἔργον ποδῶν. Ἐπιγένης μὲν οὖν ἀκούει τὸ ἄμφωτον

[11, 486]   γλυκερῶν σῦλα φέρωσι πόθων. ΛΟΥΤΗΡΙΟΝ. Ἐπιγένης Μνηματίῳ ἐν τῷ τῶν ποτηρίων

[11, 480]   Κυρηναίων ἀνάθημα, βατιάκιον ἀργυροῦν. ΚΡΟΥΝΕΙΑ. Ἐπιγένης Μνηματίῳ· Κρατῆρες, κάδοι, ὁλκεῖα, κρουνεῖ´.

[11, 465]   ἀπηγορεύκει, λέγων οὕτως· (Αὐτὰρ ὁ διογενὴς ἥρως ξανθὸς Πολυνείκης πρῶτα μὲν

[11, 494]   (ΟΛΜΟΣ ποτήριον κερατίου τρόπον εἰργασμένον. Μενεσθένης ἐν δʹ Πολιτικῶν γράφει οὕτως·

[11, 502]   φιλίαν προὔπινον, ὥς φησι Πάμφιλος. Δημοσθένης δέ φησι· Καὶ φιλοτησίας προὔπινεν.

[11, 481]   κατηνέχθη. Τοῦ κυμβίου μνημονεύει καὶ Δημοσθένης ἐν τῷ κατὰ Μειδίου ἀκολουθεῖν

[11, 496]   τὸ υ> βραχὺ καὶ ὀξύνεται. Δημοσθένης ἐν τῷ κατὰ Μειδίου Ῥυτὰ

[11, 486]   Κόνωνος ποιηθεῖσαι. Μνημονεύει (τοῦ Λύκωνος) Δημοσθένης ἐν τῷ (περὶ τοῦ στεφάνου

[11, 482]   {Α. Ὦ τάλαιν´ ἐγὼ κακῶν. (Ἐρατοσθένης δ´ ἐν τῇ πρὸς Ἀγήτορα

[11, 499]   τῶν τριῶν γενῶν ἀμφιβολίαν ἔχει. Ἐρατοσθένης δέ φησι λέγεσθαι τὴν πέτασον

[11, 501]   Δραπέτισιν· Δέχεσθε φιάλας τάσδε βαλανειομφάλους, Ἐρατοσθένης ἐν τῷ ἑνδεκάτῳ περὶ Κωμῳδία

[11, 476]   κέρας (τρίψει γέμοντα μαλθακῆς ὑπ´ ὠλένης. Ἕρμιππος Μοίραις· Οἶσθά νυν ὅ

[11, 464]   ὁμοίων, οὐκ ἀλλοτρίως τῆς μανίας κειμένης ἐπ´ αὐτοῖς ὡς ἁμαρτάνουσι μανικῶς

[11, 476]   Δημιοπράτοις ἀναγεγραμμένον οὕτως ἐκ στήλης ἀνακειμένης ἐν ἀκροπόλει ἣ τὰ ἀναθήματα

[11, 483]   τῇδε δυνησόμεθα, ὡς τῆς κύλικος λεγομένης κώθωνος. Ἀριστοφάνης Ἱππεῦσιν· Εἰς τὰς

[11, 490]   καὶ αὗται τὸν Ὠρίωνα φεύγειν, διωκομένης τῆς μητρὸς αὐτῶν Πληιόνης ὑπὸ

[11, 505]   τῆς ἀπωλείας τῆς ὑπὸ Τισσαφέρνου γενομένης, καὶ οἷός τις ἦν τὸν

[11, 506]   τοὺς διαλόγους. (Ὅτι δὲ καὶ δυσμενὴς ἦν πρὸς ἅπαντας, δῆλον καὶ

[11, 500]   οὔτε πορφύρεοι τάπητες, ἀλλὰ θυμὸς εὐμενὴς Μοῦσά τε γλυκεῖα καὶ Βοιωτίοισιν

[11, 466]   δ´ ὕστερον ἤδη τῆς Μηθύμνης οἰκουμένης παραγενέσθαι τὸν Ἔναλον καὶ διηγεῖσθαι

[11, 504]   τὴν κύκλῳ. Καὶ πάλιν ἐκ Θεοφορουμένης· Καὶ ταχὺ (πάλι) τὸ πρῶτον

[11, 489]   τε τοῦ ἡλίου καὶ τῆς σελήνης τοῦ σχήματος ἐναργεῖς τὰς φαντασίας,

[11, 466]   πυκταλίζω. Πρὸ δὲ τούτων Ἡσίοδος· Κρήνης τ´ ἀενάου καὶ ἀπορρύτου, ἥτ´

[11, 486]   πάντως, ὡς καὶ πάντων ἀπ´ ἐκείνης σοὶ τοῖχοι γλυκερῶν σῦλα φέρωσι

[11, 463]   χάριν μόνον ἐστὶν ὑποκόρισμα τῆς ἀνθρωπίνης μοίρας; ἐγὼ γάρ, εἰ μὲν

[11, 466]   χρόνῳ δ´ ὕστερον ἤδη τῆς Μηθύμνης οἰκουμένης παραγενέσθαι τὸν Ἔναλον καὶ

[11, 490]   φεύγουσι μετὰ τῆς μητρὸς τῆς Πληιόνης τὸν Ὠρίωνα. Ὀρείας δὲ λέγει

[11, 490]   φεύγειν, διωκομένης τῆς μητρὸς αὐτῶν Πληιόνης ὑπὸ τοῦ Ὠρίωνος. (Ἡ δὲ

[11, 464]   τὸν οἶνον ἧττον ποιεῖν μεθύσκειν. Σμύρνης γὰρ καὶ σχοίνου καὶ τῶν

[11, 464]   φησίν· Αἱ Ῥοδιακαὶ χυτρίδες γίνονται σμύρνης, σχοίνου, ἀνήθου, κρόκου, βαλσάμου, ἀμώμου,

[11, 463]   ὀρχείσθω τις, ἑκὼν δ´ ἄρχε φιλοφροσύνης. Ὅντινα δ´ εὐειδὴς μίμνει θήλεια

[11, 462]   παρατείνει· κρατὴρ δ´ ἕστηκεν μεστὸς ἐυφροσύνης· ἄλλος δ´ οἶνος ἕτοιμος, ὃς

[11, 463]   δῶρ´ Ἀφροδίτης συμμίσγων ἐρατῆς μνήσεται εὐφροσύνης. Καὶ Ἴων δὲ ὁ Χῖός

[11, 473]   ἠοῦν πίνει τετραχόοισι κάδοις, εἶτ´ ἐξαίφνης που τυχὸν οἴχεται. Ἀλλὰ παρ´

[11, 488]   ἐκπώματι κατὰ τὸν τῆς ἐμπαιστικῆς τέχνης λόγον, ὡς καὶ ἐπὶ τοῦ

[11, 460]   Καὶ Ἀλκαῖος· Ἐκ δὲ ποτήριον πώνης Διννομένῃ παρίσδων. Τιμᾶται δὲ καὶ

[11, 503]   γὰρ εἶπον. {Β. Ὥσπερ χρυσίου φωνῆς ἀπότισον, Πυργόθεμι, καταλλαγήν. Ἀντιφάνης Ἱππεῦσι·

[11, 461]   περὶ Μέθης, εἴ γε τῆς φωνῆς μνημονεύω, φησίν· Εἰ δὲ οἱ

[11, 509]   ἥδε ἡ συναγωγή, φίλτατε Τιμόκρατες. Ἑξῆς δὲ ἐροῦμεν περὶ τῶν ἐπὶ

[11, 468]   μεγάροισιν ἐμοῖσι κείαται. Κἀν τοῖς ἑξῆς δέ φησι· Καὶ χρύσεια δέπαστρα

[11, 482]   λέγοι, Λάχητί τ´ οἰκήσαιμι τὴν ἑξῆς θύραν, κυμβία τε παρέχοιμ´ ἑστιῶν

[11, 472]   ἐστὶ τὸ καρχήσιον ἐν τοῖς ἑξῆς λεχθήσεται. Καλεῖται δέ τις καὶ

[11, 503]   τ´ οἴνου μεθύσκεται, ἐν τοῖς ἑξῆς ποιεῖ αὐτὸν λέγοντα· (Ἔσται πότος

[11, 470]   μόλις ᾔτησε κύλικα καὶ λαβὼν ἑξῆς πυκνὰς ἕλκει, καταντλεῖ, κατά τε

[11, 466]   σοὶ δώσω χρύσειον ἄλεισον. Καὶ ἑξῆς τὸ αὐτὸ πάλιν· Δῶκε δὲ

[11, 472]   ἐν Φιλαδέλφοις ἢ Ἀποκαρτεροῦντί φησιν· Ἐφεξῆς στρώματ´, ἀργυρώματα, θηρίκλειοι καὶ τορευτὰ

[11, 482]   θεοῖς ἐκ τῆς φιάλης ᾠνοχόουν ἐφεξῆς, τὸν νεοκρᾶτα βάπτοντες τῷ κυμβίῳ,

[11, 498]   δίδωσι Ποσειδῶν παιδὶ τῷ ἑαυτοῦ, Τηλεβόης δὲ Πτερέλεῳ· τοῦτον ἑλὼν ἀπέπλεεν.

[11, 483]   οὕτως· Ἀλλ´ ἄγε σὺν κώθωνι θοῆς διὰ σέλματα νηὸς φοίτα καὶ

[11, 497]   Πτολεμαίου βασιλέως φορήματα γενέσθαι τῶν Ἀρσινόης εἰκόνων. (Τῇ γὰρ εὐωνύμῳ χειρὶ

[11, 497]   δεῦτε, νέοι, νηῷ τῷδε παρ´ Ἀρσινόης. Θεόφραστος δ´ ἐν τῷ περὶ

[11, 497]   τὸ ῥυτὸν εὐδίης δεῦτ´ ἴδετ´ Ἀρσινόης, ὀρχηστὴν Βησᾶν Αἰγύπτιον· ὃς λιγὺν

[11, 495]   ἐκαλεῖτο πελίκη, ὕστερον δὲ ἔσχεν οἰνοχόης σχῆμα, οἷοί εἰσιν οἱ ἐν

[11, 498]   π> σκύπφον λέγει· (Τῷ δὲ Μάρης θοὸς ἄγγελος ἦλθε δι´ οἴκου,

[11, 508]   καὶ πρώτῳ Διατριβῶν, ἔτι δὲ Δημοχάρης ὁ ῥήτωρ ἐν τῷ ὑπὲρ

[11, 509]   ὁ Κυζικηνός, ὡς ὁ αὐτὸς Δημοχάρης φησίν, χρήματα καὶ σῖτον ἐπιδοὺς

[11, 499]   Ἀρχῖν´, ἀτρεκέως ἥδε λάγυνος ἔχει. Λεπτοτέρης δ´ οὐκ οἶδ´ ἐρίφου κρέα·

[11, 499]   ἐν τῇ ἐπιγραφομένῃ Κλίνῃ· Καὶ δυσχερὴς λάγυνος οὗτος πλησίον ὄξους. Δίφιλος

[11, 500]   οἱ προγάστορες. ΤΡΙΗΡΗΣ. Ὅτι καὶ τριήρης εἶδος ἐκπώματος Ἐπίνικος ἐν Ὑποβαλλομέναις

[11, 500]   καλοῦσι γαυλοὺς πάντες οἱ προγάστορες. ΤΡΙΗΡΗΣ. Ὅτι καὶ τριήρης εἶδος ἐκπώματος

[11, 497]   διαφέρεις οὐδὲ σύ. {Α. Ἕτερον τριήρης· τοῦτ´ ἴσως χωρεῖ χόα. Περὶ

[11, 472]   μέσῳ ἕστηκε λευκοῦ νέκταρος παλαιγενοῦς πλήρης, ἀφρίζων· ὃν λαβὼν ἐγὼ κενὸν

[11, 491]   Ὠκεανοῖο ῥοάων· νέκταρ δ´ ἐκ πέτρης μέγας αἰετὸς αἰὲν ἀφύσσων γαμφηλῇ

[11, 473]   καὶ ἐσθεῖναι ὅ τι ἂν εὕρῃς καὶ εἰσχέαι ἀμβροσίαν. Ἡ δ´

[11, 462]   τὸν Κολοφώνιον Ξενοφάνη πλῆρες ὂν πάσης θυμηδίας· Νῦν γὰρ δὴ ζάπεδον

[11, 508]   ἐπὶ ἐνεχύρῳ τῇ ἀκροπόλει (καὶ) ἀφυστερησάσης τυραννεῖν ἐβουλεύετο, ἕως συνδραμόντες ἐπ´

[11, 484]   ἢ ἔλαττον. Εἶτα ἐὰν μὲν ἐμέσῃς ἱκανῶς, ἀναπαύου μικρὸν περιχεάμενος· ἐὰν

[11, 484]   ἤδη, μὴ κοιμῶ πρὶν ἂν ἐμέσῃς πλέον ἢ ἔλαττον. Εἶτα ἐὰν

[11, 464]   Κόπτου καταγόμενα· μετὰ γὰρ ἀρωμάτων συμφυραθείσης τῆς γῆς ὀπτᾶται. (Καὶ Ἀριστοτέλης

[11, 466]   ἐν Μηθύμνῃ τινὲς περὶ τῆς ἀφεθείσης εἰς τὴν θάλασσαν παρθένου καὶ

[11, 499]   ἐποποιὸς ἐν Ἐπιγράμμασιν· Ἥμισυ μὲν πίσσης κωνίτιδος, ἥμισυ δ´ οἴνου, Ἀρχῖν´,

[11, 505]   σχετλιώτατον καὶ τὸ εἰπεῖν οὐδεμιᾶς κατεπειγούσης χρείας ὅτι παιδικὰ γεγόνοι τοῦ

[11, 489]   (Οὐρανῷ αἰὲν ἄρηρεν ἀγάλματα νυκτὸς ἰούσης. Περιττῶς δὲ καὶ τοῦτ´ ἔφρασεν

[11, 504]   Τὰ δ´ ἄλλα χαῖρε κύλικος ἑρπούσης κύκλῳ. Αἰτοῦντος δὲ τοῦ γραμματικοῦ

[11, 506]   ἀπέθανε Περδίκκας, ἐξ ἑτοίμου δυνάμεως ὑπαρχούσης ἐπέπεσε τοῖς πράγμασι. Τοῦτο δ´

[11, 505]   ἀνάθεσιν τῆς ἐν Δελφοῖς ἑαυτοῦ χρυσῆς εἰκόνος, εἰπόντος τοῦ Πλάτωνος, ὅτε

[11, 483]   ἀρχαικὸν ἦν τὸ τοιοῦτον (δὲ) τῆς ἀγωγῆς γένος ὃ καὶ νῦν

[11, 507]   σύνολον ἦμεν, τίς χάρις ταύτης τῆς ἀθανασίας; ~Οἱ δὲ συντεθέντες ὑπ´

[11, 509]   ὡς ἐμοὶ δοκεῖ, (ἔλεξεν· ἄνδρες τῆς Ἀθηναίων χθονός. Μέχρι τούτων ἡμῖν

[11, 462]   γενέσθαι τὴν ἐπὶ τοῦ νεὼ τῆς Ἀθηνᾶς ἀόρατον ἀσπίδα· καὶ οὕτως

[11, 472]   Πολέμων δ´ ἐν πρώτῳ περὶ τῆς Ἀθήνησιν Ἀκροπόλεως οὐδετέρως ὠνόμασεν εἰπών·

[11, 464]   αὐτοῖς ὡς ἁμαρτάνουσι μανικῶς καὶ τῆς ἀληθείας ἐπὶ πλεῖστον ἀπαρτωμένοις. (Ἡμεῖς

[11, 506]   τῆς Θεμιστοκλέους φείδεται κατηγορίας οὐδὲ τῆς Ἀλκιβιάδου καὶ Μυρωνίδου, ἀλλ´ οὐδ´

[11, 488]   ἔξω τε ὀλίγῳ προὔχουσι, μετέωροι τῆς ἄλλης ἐπιφανείας ὄντες. (Καὶ περὶ

[11, 497]   τῶν δημιουργῶν ὡς καὶ τοῦ τῆς Ἀμαλθείας ἐστὶν ὀλβιώτερον τὸ κέρας

[11, 476]   Ξενοφῶν δ´ ἐν τῇ ζʹ τῆς Ἀναβάσεως διηγούμενος τὸ παρὰ τῷ

[11, 463]   διατριβῆς χάριν μόνον ἐστὶν ὑποκόρισμα τῆς ἀνθρωπίνης μοίρας; ἐγὼ γάρ, εἰ

[11, 491]   συμφυῆ πάλιν ἐπὶ τέλει γίνεται τῆς ἀποστάσεως αὐτῶν. Ὅταν οὖν εἴπῃ·

[11, 505]   αἴτιος ἐγένετο (τοῖς περὶ Κλέαρχον τῆς ἀπωλείας τῆς ὑπὸ Τισσαφέρνου γενομένης,

[11, 500]   Ἀμύντας ἐν τῷ πρώτῳ τῶν τῆς Ἀσίας Σταθμῶν περὶ τοῦ ἀερομέλιτος

[11, 482]   ἐκπωμάτων. Ἦσαν δὲ καὶ οὗτοι τῆς αὐτῆς κεραμείας. Ὅταν δ´ Ἔφιππος

[11, 466]   τῶν ἐν Μηθύμνῃ τινὲς περὶ τῆς ἀφεθείσης εἰς τὴν θάλασσαν παρθένου

[11, 494]   ἐποίησέ σε, τῆς συμμετρίας καὶ τῆς ἀφελείας οὕνεκα. Κἀν τοῖς Βαβυλωνίοις

[11, 463]   πλεῖστα γελάσῃ καὶ πίῃ καὶ τῆς Ἀφροδίτης ἀντιλάβηται τὸν χρόνον τοῦτον

[11, 475]   αὐτῷ θωράκιον, τετράγωνον πάντῃ πλὴν τῆς βάσεως καὶ τῆς κορυφῆς· αὗται

[11, 506]   φησι φίλτατον ὄντα (Ἀρχελάῳ) Φιλίππῳ τῆς βασιλείας αἴτιον γενέσθαι. Γράφει γοῦν

[11, 506]   ἀνθρώπους ὅτι καὶ τὴν ἀρχὴν τῆς βασιλείας Φίλιππος διὰ Πλάτωνος ἔσχεν.

[11, 464]   καταγόμενα· μετὰ γὰρ ἀρωμάτων συμφυραθείσης τῆς γῆς ὀπτᾶται. (Καὶ Ἀριστοτέλης δὲ

[11, 462]   Ἀδαῖον καὶ Ἀντίγονόν φησιν οὕτως· Τῆς δ´ Ἡρακλείας τῆς ὑπὸ τὴν

[11, 502]   λέγουσι, χρυσίδας δὲ τὰς χρυσᾶς. Τῆς δὲ ἀργυρίδος (φιάλης) (Φερεκράτης μὲν

[11, 466]   μεσάγκυλα ἄλλα· ἀπὸ ἀγκύλης ἤτοι τῆς δεξιᾶς χειρός. Καὶ ἡ κύλιξ

[11, 507]   περιέσπασεν. Καὶ Φαίδωνι δὲ τὴν τῆς δουλείας ἐφιστὰς δίκην ἐφωράθη· καὶ

[11, 507]   σε, ὦ Πλάτων, πολλὰ κατὰ τῆς ἐμῆς ψεύσεσθαι κεφαλῆς. Ἦν δὲ

[11, 488]   τῷ ἀργυρῷ ἐκπώματι κατὰ τὸν τῆς ἐμπαιστικῆς τέχνης λόγον, ὡς καὶ

[11, 478]   ὁ Καλλιμάχειος ἐν πρώτῳ Πτολεμαίδος τῆς ἐν Αἰγύπτῳ πόλεως γράφει οὕτως·

[11, 505]   μετὰ τὸ ποιήσασθαι τὴν ἀνάθεσιν τῆς ἐν Δελφοῖς ἑαυτοῦ χρυσῆς εἰκόνος,

[11, 484]   (ΛΑΒΡΩΝΙΑ ἐκπώματος Περσικοῦ εἶδος ἀπὸ τῆς ἐν τῷ πίνειν λαβρότητος ὠνομασμένον.

[11, 494]   ἄξιόν τε τοῦ κλέους τοῦ τῆς ἑορτῆς. Οὗ μὲν ἦμεν ἄρτι

[11, 466]   Πείσανδρος δέ φησιν Ἡρακλέα Τελαμῶνι τῆς ἐπὶ Ἴλιον στρατείας ἀριστεῖον ἄλεισον

[11, 461]   ἄρα φήσειε διὰ τὴν ὀξύτητα (τῆς ἐπιφανείας τῶν δαιμόνων καταδειχθῆναι τοῦτο.

[11, 484]   ἐκπωμάτων δ´ ὀνόματα. {Β. Πρὸς τῆς Ἑστίας. {Α. Ὁ λαβρώνιος χρυσῶν

[11, 490]   ποιητὴς ποτηρίῳ· καὶ γὰρ τοῦτο τῆς ἑτέρας τροφῆς δεκτικὸν ἀγγεῖον. (Διὸ

[11, 481]   ἀστράβης δὲ ὀχούμενος ἐξ Ἀργούρας τῆς Εὐβοίας, χλανίδας δ´ ἐπ´ ὄχου

[11, 509]   καὶ πολυτελῶς ἠσκοῦντο καὶ ὅτι τῆς εὐμορφίας τῶν καθ´ ἡμᾶς ἀσελγῶν

[11, 504]   παράγει τῷ ψυκτῆρι πίνοντα μέχρι τῆς ἕω. Κἀν τῷ περὶ Ψυχῆς

[11, 474]   οἴκοι σωφρόνως Χαιρέστρατος ἑκατὸν ἂν τῆς ἡμέρας ἔκλαιεν οἴνου κανθάρους. Νικόστρατος

[11, 466]   Αὐτός γε μὴν ὁ Ζεὺς τῆς Ἡρακλέους γενέσεως ἄξιον ἡγεῖται δῶρον

[11, 480]   δύο. Ἐν δὲ τῷ ναῷ τῆς Ἥρας τῷ παλαιῷ φιάλαι ἀργυραῖ

[11, 478]   ποιεῖ καὶ αἱρεῖ τὰ ἐκ τῆς θαλάμης καὶ νέμει ὅσοι ἄνω

[11, 506]   (Ἐν δὲ τῷ Κίμωνι οὐδὲ τῆς Θεμιστοκλέους φείδεται κατηγορίας οὐδὲ τῆς

[11, 472]   τρικότυλον. Καὶ Διώξιππος ἐν Φιλαργύρῳ· Τῆς θηρικλείου τῆς μεγάλης χρεία ἐστί

[11, 502]   ποτήρια, ἴσως ἀπὸ τῆς Χαλκίδος τῆς Θρᾳκικῆς εὐδοκιμοῦντα. (ΧΥΤΡΙΔΕΣ. Ἄλεξις ἐν

[11, 505]   δὲ τοὺςδιαλόγους μιμητικῶς γράψας, ὧν τῆς ἰδέας οὐδ´ αὐτὸς εὑρετής ἐστιν.

[11, 466]   ΒΟΜΒΥΛΙΟΣ, θηρίκλειον Ῥοδιακόν, οὗ περὶ τῆς ἰδέας Σωκράτης φησίν· Οἱ μὲν

[11, 487]   τοῖσι κορήμασιν οὖσαν. (ΝΕΣΤΟΡΙΣ. Περὶ τῆς ἰδέας τοῦ Νέστορος ποτηρίου φησὶν

[11, 503]   Παιῶνα μηδ´ Ἁρμόδιον. ΩΙΟΣΚΥΦΙΑ. Περὶ τῆς ἰδέας τῶν ποτηρίων Ἀσκληπιάδης ὁ

[11, 504]   ἑαυτοὺς οἱ ἄνδρες οὗτοι, αἰσθόμενοι τῆς ἰδίας ἑκάτερος ἀρετῆς, καὶ ἴσως

[11, 464]   Φερεκράτη τὸν κωμικόν ὅτι μέχρι τῆς καθ´ ἑαυτὸν ἡλικίας οὐκ ἀσίτους

[11, 509]   γάμου κοινωνίαν, ταῦτ´ ὠφεληθεὶς ἐκ τῆς καλῆς Πολιτείας καὶ τῶν παρανόμων

[11, 489]   ἔστιν ἰδεῖν ἐν Καπύῃ πόλει τῆς Καμπανίας ἀνακείμενον τῇ Ἀρτέμιδι ποτήριον,

[11, 466]   ποτήριον γραμματικὸν ἀνακείμενον ἐν Καπύῃ τῆς Καμπανίας τῇ Ἀρτέμιδι, ἀργυροῦν, ἐκ

[11, 468]   ἱστοροῦνται κέρατα ἔχειν· περὶ ὧν τῆς κατασκευῆς Θεόπομπος ἱστορεῖ Ἐξ ὧν

[11, 488]   ἐπ´ ἐνίων ποτηρίων τὸ εἶδος τῆς κατασκευῆς θεωρεῖται, μάλιστα δὲ τῶν

[11, 466]   καλοῦσιν. Ἀριστοφάνης Ἱππεῦσι· Κατασπένδειν κατὰ τῆς κεφαλῆς ἀρυβάλλῳ ἀμβροσίαν. Οὐ πόρρω

[11, 487]   ἂν ἴδοις (παρὰ τὸν στροφέα τῆς κηπαίας ἐν τοῖσι κορήμασιν οὖσαν.

[11, 461]   ἔκπωμα, εἴπερ μέγα ἦν, ἐκ τῆς Κικόνων εἰλημμένον λείας. Τί οὖν

[11, 464]   καὶ τὰ παρ´ ἡμῖν ἐκ τῆς Κόπτου καταγόμενα· μετὰ γὰρ ἀρωμάτων

[11, 475]   πάντῃ πλὴν τῆς βάσεως καὶ τῆς κορυφῆς· αὗται δὲ προὔχουσι μικρὸν

[11, 494]   ὦ θεοί, τὸ σχῆμά πως τῆς κύλικός ἐστιν ἄξιόν τε τοῦ

[11, 470]   τὸν κωμικὸν Ἀριστοφάνη. Μνημονεύει δὲ τῆς κύλικος Θεόπομπος μὲν ἐν Νεμέᾳ

[11, 483]   ἐν φυλακῇ τῇδε δυνησόμεθα, ὡς τῆς κύλικος λεγομένης κώθωνος. Ἀριστοφάνης Ἱππεῦσιν·

[11, 479]   γὰρ ἐκάλουν τὸ πῖπτον ἐκ τῆς κύλικος ὑγρόν· ὥστε ἔνιοι μεῖζον

[11, 482]   κυφὸν δὲ μόνον; ἀπὸ γὰρ τῆς κυφότητος τὸ κύπελλον, ὥσπερ καὶ

[11, 492]   ὀξύτητος τῶν πλαγκτῶν πετρῶν καὶ τῆς λειότητος ἀφαιρεῖσθαι λέγων μίαν τῶν

[11, 483]   δὲ Συρακοσίους κύπελλα καλεῖν τὰ τῆς μάζης καὶ τῶν ἄρτων ἐπὶ

[11, 464]   ἐπὶ τῶν ὁμοίων, οὐκ ἀλλοτρίως τῆς μανίας κειμένης ἐπ´ αὐτοῖς ὡς

[11, 472]   Διώξιππος ἐν Φιλαργύρῳ· Τῆς θηρικλείου τῆς μεγάλης χρεία ἐστί μοι. {ΑΙΣΧ.

[11, 481]   τὸ σῶμα ταχέως ἂν ὑπὸ τῆς μέθης κατηνέχθη. Τοῦ κυμβίου μνημονεύει

[11, 466]   γενέσθαι, χρόνῳ δ´ ὕστερον ἤδη τῆς Μηθύμνης οἰκουμένης παραγενέσθαι τὸν Ἔναλον

[11, 490]   αὗται τὸν Ὠρίωνα φεύγειν, διωκομένης τῆς μητρὸς αὐτῶν Πληιόνης ὑπὸ τοῦ

[11, 490]   ταύτας μῦθος, ὅτι φεύγουσι μετὰ τῆς μητρὸς τῆς Πληιόνης τὸν Ὠρίωνα.

[11, 474]   ὁμιλήσας Ἀλκμήνῃ ἔδωκε δῶρον αὐτὸ τῆς μίξεως, ὡς Φερεκύδης ἐν τῇ

[11, 468]   καὶ αὐτὸν ἐσχηκέναι. Πλησίον δὲ τῆς Μολοσσίας ἡ Ἰωλκός, ἐν ᾗ

[11, 488]   Μυρλεανὸς Ἀσκληπιάδης ἐν τῷ περὶ τῆς Νεστορίδος δύο ὦτα ἔχειν. Πελειάδας

[11, 477]   ὁ Μυρλεανὸς ἐν τῷ περὶ τῆς Νεστορίδος Σκύφει, φησί, καὶ κισσυβίῳ

[11, 503]   ὁ Μυρλεανὸς ἐν τῷ περὶ τῆς Νεστορίδος φησὶν ὅτι δύο πυθμένας

[11, 498]   ὁ Μυρλεανὸς ἐν τῷ περὶ τῆς Νεστορίδος φησὶν ὅτι τῷ σκύφει

[11, 479]   καὶ τόπων ὁμοίων ἀγωνίζοιντο περὶ τῆς νίκης. Οὐ γὰρ μόνον ἐφιλοτιμοῦντο

[11, 473]   (καὶ γὰρ ἔτυχεν ὂν καταντικρὺ τῆς οἰκίας καινὸν καπηλεῖον μέγα) ἐνταῦθ´

[11, 502]   ἥδιστ´ ἴσον ἴσῳ κεκραμένον, (καὶ τῆς Ὁμονοίας δύο, τί νῦν μὴ

[11, 492]   ἐνίησι πατὴρ ἐναρίθμιον εἶναι, (ὑπὸ τῆς ὀξύτητος τῶν πλαγκτῶν πετρῶν καὶ

[11, 474]   τὸν λύχνον ὁμοίως τὸν ἐκ τῆς ὀροφῆς ἐξηρτημένον, ἀνακεχυμένας ἔχοντα τὰς

[11, 490]   τοῦ υ> ἐπειδὴ κεῖνται ἐπὶ τῆς οὐρᾶς τοῦ ταύρου. ~(Καὶ Αἰσχύλος

[11, 484]   μὲν πόρων οἰκειότατος ὁ διὰ τῆς οὐρήσεως, τῶν δὲ καθάρσεων ἡ

[11, 461]   τῶν βαρβάρων. Ἐκεῖνοι γὰρ ἀπεστερημένοι τῆς παιδείας ὁρμῶσιν ἐπὶ τὸν πολὺν

[11, 473]   μέγα) ἐνταῦθ´ ἐπετήρουν τὴν τροφὸν τῆς παρθένου, κεράσαι κελεύσας τὸν κάπηλόν

[11, 509]   καὶ Ξενοκράτει. Καὶ οὗτος οὖν τῆς πατρίδος πικρῶς τυραννήσας οὐ μόνον

[11, 506]   αὐτοῖς καὶ τὴν ἐκ Χίου τῆς πατρίδος φυγήν, ἀφ´ ἧς ἐν

[11, 495]   πελλίδι. Καὶ πάλιν· Ἐκ δὲ τῆς πέλλης ἔπινον, ἄλλοτ´ αὐτός, ἄλλοτ´

[11, 466]   Ἄλλοι δὲ τὴν ἀμφὶ ἀντὶ τῆς περὶ εἶναι, ἵν´ ᾖ περίποτον,

[11, 508]   ὁ Χῖος ἐν τῷ κατὰ τῆς Πλάτωνος διατριβῆς Τοὺς πολλούς, φησί,

[11, 490]   ὅτι φεύγουσι μετὰ τῆς μητρὸς τῆς Πληιόνης τὸν Ὠρίωνα. Ὀρείας δὲ

[11, 466]   ἐξάγεσθαι τὸν Μενδαῖον οἶνον ἐκ τῆς πόλεως, φιλοτιμηθῆναι καὶ πολλὰ καὶ

[11, 508]   δ´ αὐτὸς λόγος καὶ περὶ τῆς Πολιτείας· εἰ καὶ πασῶν εἴη

[11, 462]   οἱ τόποι διαμένουσιν· οἷς οὐδὲ τῆς πολιτείας μετέδοσαν οἱ Ἡρακλεῶται συνοικοῦσιν,

[11, 461]   Ὅμηρος ἐξηγήσατο, ἢ τὸ ἄηθες τῆς πόσεως τοῦ Κύκλωπος, ἐπεὶ τὰ

[11, 460]   κρασὶν ἔθηκεν. Ἅπερ ὠνομάσθη ἀπὸ τῆς πόσεως, ὡς τὸ ἔκπωμα οἱ

[11, 507]   Δελφὸς ἐν τοῖς Ὑπομνήμασι περὶ τῆς πρὸς πάντας τοῦ Πλάτωνος κακοηθείας

[11, 497]   κάτωθεν πίνουσιν, ὠνομάσθαι τε ἀπὸ τῆς ῥύσεως. (ΣΑΝΝΑΚΙΑ. Κράτης ἐν πέμπτῳ

[11, 489]   ἔκ τε τοῦ ἡλίου καὶ τῆς σελήνης τοῦ σχήματος ἐναργεῖς τὰς

[11, 499]   (Τὸ δὲ σκύφος ὠνομάσθη ἀπὸ τῆς σκαφίδος. Καὶ τοῦτο δ´ ἐστὶν

[11, 495]   ἱεροῦ τοῦ Διονύσου μέχρι τοῦ τῆς Σκιράδος Ἀθηνᾶς ἱεροῦ, καὶ ὁ

[11, 494]   δημιουργῷ δοῖεν, ὃς ἐποίησέ σε, τῆς συμμετρίας καὶ τῆς ἀφελείας οὕνεκα.

[11, 493]   φιλοπότης ὢν ὁ Νέστωρ ἐκ τῆς συνεχοῦς συνηθείας ῥᾳδίως βαστάζειν ἔσθενε.

[11, 493]   ὁ Σωσίβιος ἐπὶ τὴν ἀπαίτησιν τῆς συντάξεως, λέγειν αὐτῷ ὅτι ἀπείληφε.

[11, 507]   ὡς ἱκανὸς αὐτὸς εἴη ἡγεῖσθαι τῆς σχολῆς, καὶ προέπιεν Ἀπολλοδώρῳ. Καὶ

[11, 502]   τοῦ βασιλέως τέτταρα χυτρίδι´ ἀκράτου τῆς τ´ ἀδελφῆς προσλαβὼν τῆς τοῦ

[11, 470]   Φυτῶν Ἱστορίᾳ. Διηγούμενος γὰρ περὶ τῆς τερμίνθου φησί· Τορνεύεσθαι δὲ ἐξ

[11, 502]   ἀκράτου τῆς τ´ ἀδελφῆς προσλαβὼν τῆς τοῦ βασιλέως ταὔτ´, ἀπνευστί τ´

[11, 483]   μάζης καὶ τῶν ἄρτων ἐπὶ τῆς τραπέζης καταλείμματα. ΚΥΜΒΗ. Φιλήμων ἐν

[11, 493]   ἀνθρώπου μόλις ἂν ἀποκινήσαντος ἀπὸ τῆς τραπέζης τὸ ποτήριον, τοῦ δὲ

[11, 471]   Διὸς σωτῆρος ἦλθε Θηρίκλειον ὄργανον, τῆς τρυφερᾶς ἀπὸ Λέσβου σεμνογόνου σταγόνος

[11, 482]   Δοκεῖ δή μοι τὸ μὲν τῆς τῶν ἀνθρώπων χρείας ἕνεκα, τὸ

[11, 482]   ἀνθρώπων χρείας ἕνεκα, τὸ δὲ τῆς τῶν θεῶν τιμῆς εἰς τὴν

[11, 490]   ἐπερχομένου τ´ ἀρότοιο. Τὰς οὖν τῆς τῶν καρπῶν γενέσεως καὶ τελειώσεως

[11, 506]   Λυσίμαχον τὸν Ἀριστείδου τοῦ δικαίου, τῆς τῶν πατέρων ἀρετῆς ἀναξίους εἶναι

[11, 487]   μετάνιπτρον. Νικόστρατος Ἀντερώσῃ· Μετανιπτρίδ´ αὐτῷ τῆς Ὑγιείας ἔγχεον. (ΜΑΣΤΟΣ. Ἀπολλόδωρος ὁ

[11, 487]   ἴσον ἴσῳ μετανιπτρίδα μεγάλην, ἐπειπὼν τῆς Ὑγιείας τοὔνομα. Φιλόξενος δ´ ὁ

[11, 487]   Κύκλωψι· Καὶ δέξαι τηνδὶ μετανιπτρίδα τῆς Ὑγιείας. Φιλέταιρος Ἀσκληπιῷ· Ἐνέσεισε μεστὴν

[11, 462]   φησιν οὕτως· Τῆς δ´ Ἡρακλείας τῆς ὑπὸ τὴν Οἴτην καὶ Τραχῖνος

[11, 505]   (τοῖς περὶ Κλέαρχον τῆς ἀπωλείας τῆς ὑπὸ Τισσαφέρνου γενομένης, καὶ οἷός

[11, 482]   πληρώσαιεν, ἀποσπείσαντες τοῖς θεοῖς ἐκ τῆς φιάλης ᾠνοχόουν ἐφεξῆς, τὸν νεοκρᾶτα

[11, 507]   φιλόδοξος, ὅστις ἔφησεν· Ἔσχατον τὸν τῆς φιλοδοξίας χιτῶνα ἐν τῷ θανάτῳ

[11, 461]   τῷ περὶ Μέθης, εἴ γε τῆς φωνῆς μνημονεύω, φησίν· Εἰ δὲ

[11, 502]   Ἑρμῶναξ. ΧΑΛΚΙΔΙΚΑ ποτήρια, ἴσως ἀπὸ τῆς Χαλκίδος τῆς Θρᾳκικῆς εὐδοκιμοῦντα. (ΧΥΤΡΙΔΕΣ.

[11, 466]   ἀκοντίζειν. Ὠνομάσθη οὖν ἀπὸ τοῦ τῆς χειρὸς σχηματισμοῦ, ὃν ποιούμενοι εὐρύθμως

[11, 489]   οὐρανοῦ ἐκτυπῶν κατὰ τὴν ἰδέαν τῆς χρόας οὐσίαν. Ὁ μὲν γὰρ

[11, 484]   καὶ τοῦ σώματος κάθαρσιν καὶ τῆς ψυχῆς ἄνεσιν. Γίγνονται γάρ τινες

[11, 465]   Τοῦτο δ´ ἱστορεῖ Ἁρμόδιος ὁ Λεπρεάτης ἐν τῷ περὶ τῶν κατὰ

[11, 479]   κοτύλην ἄλεισον. (ΚΟΤΤΑΒΙΣ. Ἁρμόδιος ὁ Λεπρεάτης ἐν τῷ περὶ τῶν κατὰ

[11, 500]   περὶ τὴν Ἀσίαν βάρβαροι μετὰ ἀπάτης καὶ δόλου. Διόπερ Δερκυλλίδαν ἔπεμψαν

[11, 463]   καὶ ἀγλαὰ δῶρ´ Ἀφροδίτης συμμίσγων ἐρατῆς μνήσεται εὐφροσύνης. Καὶ Ἴων δὲ

[11, 495]   Ὑπομνήμασι Θρᾳττῶν Κρατίνου ἀποδίδωσι κύλικα. Κράτης δ´ ἐν δευτέρῳ Ἀττικῆς Διαλέκτου

[11, 490]   τῷ Διὶ τὰς Πλειάδας κομίζειν. Κράτης δ´ ὁ κριτικὸς σφετερισάμενος αὐτῆς

[11, 478]   οὖς ἔχειν. Μνημονεύει δ´ αὐτοῦ Κράτης ἐν Παιδιαῖς καὶ Ἕρμιππος ἐν

[11, 497]   τε ἀπὸ τῆς ῥύσεως. (ΣΑΝΝΑΚΙΑ. Κράτης ἐν πέμπτῳ Ἀττικῆς Διαλέκτου ἔκπωμά

[11, 466]   κατανήλισκον. (Ἔνδοξοι δὲ τορευταὶ Ἀθηνοκλῆς, Κράτης, Στρατόνικος, Μυρμηκίδης ὁ Μιλήσιος, Καλλικράτης

[11, 478]   γῆς· διὸ ἐκ τούτου σπένδεσθαι. Παγκράτης δ´ ἐν πρώτῳ Βοκχορηίδος· Αὐτὰρ

[11, 502]   Τελέστου ἄκατον τὴν φιάλην εἰρηκότος. Φερεκράτης δὲ ἢ ὁ πεποιηκὼς τοὺς

[11, 480]   ἐν κυαθίδι τρικτὺς ἀλεξιφαρμάκων. (ΚΥΛΙΞ. Φερεκράτης Δουλοδιδασκάλῳ· Νυνὶ δ´ ἀπόνιζε τὴν

[11, 479]   τὰν ἡμίναν. Κοτυλίσκην δ´ εἴρηκε Φερεκράτης ἐν Κοριαννοῖ· Τὴν κοτυλίσκην μηδαμῶς.

[11, 481]   γυναῖκες ἐχρῶντο ὁ αὐτὸς εἴρηκε Φερεκράτης ἐν Τυραννίδι διὰ τούτων· Εἶτ´

[11, 460]   Βάκις διεχρῆτο τῷ ποτηρίῳ. Καὶ Φερεκράτης ἐν Τυραννίδι· Ἣ δὲ κρείττων

[11, 481]   ἐν Τέῳ κυλίκων. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Θ' (Φερεκράτης Κοριαννοῖ· Ἐκ τοῦ βαλανείου γὰρ

[11, 485]   καὶ Ἀπολλόδωρος γένος εἶναι κύλικος. Φερεκράτης Κραπατάλλοις· Τῶν θεατῶν δ´ ὅστις

[11, 502]   χρυσᾶς. Τῆς δὲ ἀργυρίδος (φιάλης) (Φερεκράτης μὲν ἐν Πέρσαις οὕτως μνημονεύει·

[11, 466]   Κράτης, Στρατόνικος, Μυρμηκίδης ὁ Μιλήσιος, Καλλικράτης ὁ Λάκων καὶ Μῦς, οὗ

[11, 466]   καλεῖται. ΑΚΑΤΟΣ ποτήριον ἐοικὸς πλοίῳ. Ἐπικράτης· Κατάβαλλε τἀκάτια, τὰ κυμβία αἴρου

[11, 474]   ποτήρι´, οὐ τὸν οἶνον πιόμενοι. (Σωσικράτης Φιλαδέλφοις· Λεπτὴ δὲ κυρτοῖς ἐγγελῶσα

[11, 499]   γε πέμψας αἰνεῖσθαι πάντων ἄξιος Ἱπποκράτης. Οὐδετέρως δὲ Δίφιλος ἐν Ἀδελφοῖς

[11, 460]   κατὰ τὴν Ἀνθέων χῶραν, ὡς Αὐτοκράτης ἱστορεῖ ἐν βʹ Ἀχαικῶν. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ

[11, 504]   Συμποσίῳ φησίν· Ὁ δ´ αὖ Σωκράτης εἶπεν· ἀλλὰ πίνειν μέν, ὦ

[11, 507]   ἐπεφύκει μητρυιᾶς ἔχων διάθεσιν. Διόπερ Σωκράτης οὐκ ἀηδῶς περὶ αὐτοῦ στοχαζόμενος

[11, 466]   Ῥοδιακόν, οὗ περὶ τῆς ἰδέας Σωκράτης φησίν· Οἱ μὲν ἐκ φιάλης

[11, 487]   πρόσεστι καὶ Μάνης τις ὥσπερ οἰκέτης; Ἕρμιππος Μοίραις Ῥάβδον δ´ ὄψει,

[11, 506]   τοῦ δικαίου, τῆς τῶν πατέρων ἀρετῆς ἀναξίους εἶναι φάσκων. (Ἃ δὲ

[11, 504]   οὗτοι, αἰσθόμενοι τῆς ἰδίας ἑκάτερος ἀρετῆς, καὶ ἴσως καὶ περὶ πρωτείων

[11, 462]   μνημοσύνη, καὶ τὸν ὃς ἀμφ´ ἀρετῆς. Οὔτι μάχας διέπειν Τιτήνων οὐδὲ

[11, 505]   ὧν τῆς ἰδέας οὐδ´ αὐτὸς εὑρετής ἐστιν. Πρὸ γὰρ αὐτοῦ τοῦθ´

[11, 461]   γὰρ ὁ Μεσσήνιος, ὁ Ἀριστοτέλους μαθητής, ἐν τῷ περὶ Ἀλκαίου μικροῖς

[11, 508]   Καὶ Κάλλιππος δ´ ὁ Ἀθηναῖος, μαθητὴς καὶ αὐτὸς Πλάτωνος, ἑταῖρος Δίωνος

[11, 508]   αὐτὸς Πλάτωνος, ἑταῖρος Δίωνος (καὶ συμμαθητὴς γενόμενος καὶ συναποδημήσας αὐτῷ εἰς

[11, 489]   καὶ ἀστέρας, οὓς ἥλοις ὁ ποιητὴς ἀπεικάζει διὰ τὸ τοὺς ἀστέρας

[11, 482]   κατασκευῇ. Φησὶ γὰρ καὶ ὁ ποιητής· Ἦτοι ὃ καλὸν ἄλεισον ἀναιρήσεσθαι

[11, 489]   ἕτερον περιστεράν. Πελειάδας δ´ ὁ ποιητὴς καλεῖ νῦν τὰς Πλειάδας, πρὸς

[11, 460]   τότε τὸν Ὀδυσσέα, φησὶν ὁ ποιητής, (παῖδα νέον γεγαῶτα κιχήσατο θυγατέρος

[11, 487]   τοῦ Νέστορος ποτηρίου φησὶν ὁ ποιητής· Πὰρ δὲ δέπας περικαλλές, ὃ

[11, 490]   τῷ τοῦ σοφωτάτου Νέστορος ὁ ποιητὴς ποτηρίῳ· καὶ γὰρ τοῦτο τῆς

[11, 492]   καὶ οὕτω πινόμενα λέγει ὁ ποιητής· Τοῖσι δὲ τεῦχε κυκεῶ ἐυπλόκαμος

[11, 501]   καθότι (καὶ λέβητα καλεῖ ὁ ποιητὴς τὸν μὲν ἐμπυριβήτην, τὸν δὲ

[11, 489]   δὲ καὶ τοῦτ´ ἔφρασεν ὁ ποιητής, τοὺς χρυσοῦς ἥλους παρατιθεὶς τῇ

[11, 466]   ἀργυρᾶ ροϚ τούτων ἐπίχρυσα λγʹ Τισιγίτης ἀργυροῦς εἷς. (Μύστροι ἀργυροῖ κατάχρυσοι

[11, 463]   γελάσῃ καὶ πίῃ καὶ τῆς Ἀφροδίτης ἀντιλάβηται τὸν χρόνον τοῦτον ὃν

[11, 487]   καὶ βαλόντι χάλκειον κάρα. Ἀντιφάνης Ἀφροδίτης Γοναῖς· Ἐγὼ ´πιδείξω καθ´ ἕν·

[11, 463]   Μουσέων τε καὶ ἀγλαὰ δῶρ´ Ἀφροδίτης συμμίσγων ἐρατῆς μνήσεται εὐφροσύνης. Καὶ

[11, 505]   γεγόνοι τοῦ Παρμενίδου Ζήνων ὁ πολίτης αὐτοῦ. Ἀδύνατον δὲ καὶ Φαῖδρον

[11, 466]   ὁ ῥήτωρ ὁ ἀπὸ Καλῆς ἀκτῆς ἐν τῷ περὶ Ἱστορίας Ἀγαθοκλέα

[11, 498]   ἄνακτι. Καὶ πάλιν· Καὶ τότε Μάντης μὲν δεσμὸν βοὸς αἴνυτο χερσίν,

[11, 497]   τοῦ τρίτου λέγων φησίν· Ὁ Βελλεροφόντης ἐστὶν ἀπὸ τοῦ Πηγάσου τὴν

[11, 479]   καλεῖται καὶ ἡ τοῦ ἰσχίου κοιλότης, καὶ αἱ τοῦ πολύποδος ἐν

[11, 493]   καὶ βαρὺ τὴν ὁλκήν, ὅπερ φιλοπότης ὢν ὁ Νέστωρ ἐκ τῆς

[11, 460]   ποτηρίων. Ὁ δὲ Ἀνακρέων ἔφη· Οἰνοπότης δὲ πεποίημαι. (Ἔστι δὲ τὸ

[11, 472]   Τοιγαροῦν ἐμοὶ μὲν ἀρτίως ὁ δεσπότης δι´ ἀρετὴν τῶν θηρικλείων εὐκύκλωτον

[11, 494]   τε τοῦ κλέους τοῦ τῆς ἑορτῆς. Οὗ μὲν ἦμεν ἄρτι γὰρ

[11, 485]   μελιχρὸν οἶνον ἕλκειν ἐξ ἡδυπνόου λεπαστῆς. ~(Ἕρμιππος Μοίραις· Ἂν ἐγὼ πάθω

[11, 502]   ~(Λαβοῦσα πλήρη χρυσέαν μεσόμφαλον φιάλην. Τελέστης δ´ ἄκατον ὠνόμαζέ νιν, ὡς

[11, 487]   τοῦτ´; {Α. Ἐὰν τύχῃ μόνον αὐτῆς, ἐπὶ τὸν μάνην πεσεῖται καὶ

[11, 470]   τερμίνθου φησί· Τορνεύεσθαι δὲ ἐξ αὐτῆς καὶ κύλικας θηρικλείους, ὥστε μηδένα

[11, 482]   Ἦσαν δὲ καὶ οὗτοι τῆς αὐτῆς κεραμείας. Ὅταν δ´ Ἔφιππος ἐν

[11, 505]   κακῶν οἰνοχόων τύχῃ καὶ ἀκράτου αὐτῆς μεθυσθῇ. (Λέγεται δὲ ὡς καὶ

[11, 490]   Κράτης δ´ ὁ κριτικὸς σφετερισάμενος αὐτῆς τὴν δόξαν ὡς ἴδιον ἐκφέρει

[11, 466]   θάλασσαν παρθένου καὶ φασὶν ἐρασθέντα αὐτῆς τῶν ἡγεμόνων τινά, (ᾧ ἦν

[11, 495]   τὴν κύλικα Βοιωτούς. (ΠΕΝΤΑΠΛΟΑ. Μνημονεύει αὐτῆς Φιλόχορος ἐν δευτέρᾳ Ἀτθίδος. (Ἀριστόδημος

[11, 492]   καλὴν κυανόπεζαν ἐύξοον, αὐτὰρ ἐπ´ αὐτῆς χάλκειον κάνεον· ἐπὶ δὲ κρόμυον

[11, 481]   χολή, ἐξ οὗπερ ἔπιον ἐκ τοιαύτης φάρμακον. Εἰς τὴν ἐμὴν νῦν

[11, 461]   Οὐκ ἔχοντες γὰρ ἑτέραν ἡδονὴν ταύτης καλλίω οὐδὲ μᾶλλον εὐχερῆ καταφεύγουσιν

[11, 507]   τὸ σύνολον ἦμεν, τίς χάρις ταύτης τῆς ἀθανασίας; ~Οἱ δὲ συντεθέντες

[11, 488]   ἀργύρεον. Ἀπελλῆς μὲν οὖν ὁ τορευτὴς ἐπεδείκνυεν, φησίν, ἡμῖν ἔν τισι

[11, 496]   τῷ περὶ τοῦ βατιακίου λόγῳ. (ΠΡΟΧΥΤΗΣ εἶδος ἐκπώματος, (ὡς Σιμάριστος ἐν

[11, 483]   ὁ Κολοφώνιος, ~(Κύπελλα δ´ ἔνειμε συβώτης. Εὔμολπος δὲ ποτηρίου γένος, ἀπὸ

[11, 474]   δευτέρᾳ ἱστορεῖ καὶ Ἡρόδωρος ὁ Ἡρακλεώτης. Ἀσκληπιάδης δ´ ὁ Μυρλεανὸς κεκλῆσθαί

[11, 461]   ὑδαρέστερον πεπωκέναι. Χαμαιλέων δ´ ὁ Ἡρακλεώτης ἐν τῷ περὶ Μέθης, εἴ

[11, 489]   συνενεγκάντων τἀργύριον· (ὅπερ Προμαθίδας ὁ Ἡρακλεώτης ἐξηγούμενος τὴν κατὰ τὸν Διονύσιον

[11, 504]   ὃ μὲν λέγει ὡς ἐκ πρώτης ἡλικίας ἐπεπαίδευτο πάντα τὰ πάτρια,

[11, 468]   κέρατα ἔχειν· περὶ ὧν τῆς κατασκευῆς Θεόπομπος ἱστορεῖ Ἐξ ὧν πιθανὸν

[11, 488]   ἐνίων ποτηρίων τὸ εἶδος τῆς κατασκευῆς θεωρεῖται, μάλιστα δὲ τῶν λεγομένων

[11, 466]   ᾧ χρῆσθαι τοὺς ἀγροίκους Φιλητᾶς φησ, (τοὺς) ἀμέλγοντας εἰς αὐτὸ καὶ

[11, 502]   τέτταρα χυτρίδι´ ἀκράτου τῆς τ´ ἀδελφῆς προσλαβὼν τῆς τοῦ βασιλέως ταὔτ´,

[11, 474]   λύχνον ὁμοίως τὸν ἐκ τῆς ὀροφῆς ἐξηρτημένον, ἀνακεχυμένας ἔχοντα τὰς φλόγας.

[11, 490]   καὶ γὰρ τοῦτο τῆς ἑτέρας τροφῆς δεκτικὸν ἀγγεῖον. (Διὸ καὶ τῷ

[11, 475]   πλὴν τῆς βάσεως καὶ τῆς κορυφῆς· αὗται δὲ προὔχουσι μικρὸν ἐπ´

[11, 484]   τοῖς κωθωνισμοῖς. Ὅταν δ´ ἱκανῶς ἔχῃς ἤδη, μὴ κοιμῶ πρὶν ἂν

[11, 493]   ἄλλος μέν, εἶτα τὸ ἐξ ἀρχῆς συνεροῦμεν ἄλλος μὲν γέρων μογέων

[11, 472]   ἢ κοτύλας χωροῦσαν ἕπτ´ Ἀγαθῆς Τύχης. ΙΣΘΜΙΟΝ. Πάμφιλος ἐν τοῖς περὶ

[11, 484]   τοῦ σώματος κάθαρσιν καὶ τῆς ψυχῆς ἄνεσιν. Γίγνονται γάρ τινες ἡμῖν

[11, 504]   τῆς ἕω. Κἀν τῷ περὶ Ψυχῆς δὲ ὁ Πλάτων καταλεγόμενος ἕκαστον

[11, 505]   Φαίδωνα εἰπεῖν ἀναγνόντα τὸν περὶ Ψυχῆς. Διὸ καλῶς ὁ Τίμων περὶ

[11, 466]   καταβαυκαλίσαι τοῖς ὑπὸ πολλῆς κραιπαλοβόσκου δίψης κατόχοις. (Κατασκευάζουσι δέ, φησίν, οἱ

[11, 463]   Ἡρακλέι τ´ Ἀλκμήνῃ τε, Προκλέι Περσείδαις τ´, ἐκ Διὸς ἀρχόμενοι, (πίνωμεν,

[11, 507]   αὐτῷ ἀποδυόμεθα, ἐν διαθήκαις, ἐν ἐκκομιδαῖς, ἐν τάφοις» ὥς φησι Διοσκουρίδης

[11, 495]   καθάπερ Ἴων ὁ Χῖος ἐν Εὐρυτίδαις φησίν· Ἐκ ζαθέων πιθακνῶν ἀφύσσοντες

[11, 465]   Ἡσθέντες οὖν τῇ κράσει ἐν ᾠδαῖς ἔμελπον τὸν Διόνυσον, χορεύοντες καὶ

[11, 466]   ὕαλον μεταρρυθμίζοντες πολλαῖς καὶ ποικίλαις ἰδέαις ποτηρίων, παντὸς τοῦ πανταχόθεν κατακομιζομένου

[11, 481]   Ἔγχεε κέρναις ἕνα καὶ δύο πλέαις κὰκ κεφαλᾶς. Καὶ ἐν τῷ

[11, 476]   φησίν Πίνετο νεκτάρεον πῶμ´ ἐν χρυσέαις προτομαῖς ταύρων κεραστῶν, ἔβρεχον δὲ

[11, 478]   Μνημονεύει δ´ αὐτοῦ Κράτης ἐν Παιδιαῖς καὶ Ἕρμιππος ἐν Θεοῖς. Ἀθηναῖοι

[11, 501]   τῶν ὀμφαλῶν τῶν ἐν ταῖς γυναικείαις πυέλοις, ὅθεν τοῖς σκαφίοις ἀρύουσιν.

[11, 466]   τὴν ἀπ´ ἀγκύλης ἵησι τοῖς νεανίαις, λευκὸν ἀντείνουσα πῆχυν. Ἐντεῦθεν ἐννοοῦμεν

[11, 488]   μεροῖν μικρά, παρόμοια ταῖς Κορινθιακαῖς ὑδρίαις. Ὁ δὲ Ἀπελλῆς ἐντέχνως ἄγαν

[11, 475]   δ´ ὁ Συρακόσιος ἐν ταῖς Φαρμακευτρίαις φησίν· Στέψον τὰν κελέβαν φοινικέῳ

[11, 462]   δὲ καὶ Ἑλλάνικον ἐν Ἐθνῶν Ὀνομασίαις λέγοντα (ὅτι Λιβύων τῶν Νομάδων

[11, 483]   ἐν Ἄργει μὲν ἐν ταῖς δημοσίαις θοίναις, ἐν Λακεδαίμονι δὲ κατὰ

[11, 483]   μὲν πολὺν ἄκρατον ἐν ταῖς συνουσίαις πίνοντας μεγάλα βλάπτεσθαι καὶ τὸ

[11, 461]   φησίν· Εἰ δὲ οἱ ταῖς ἐξουσίαις χρώμενοι καὶ τῷ πλουτεῖν προτιμῶσι

[11, 488]   τοῖν μεροῖν μικρά, παρόμοια ταῖς Κορινθιακαῖς ὑδρίαις. Ὁ δὲ Ἀπελλῆς ἐντέχνως

[11, 507]   τῷ θανάτῳ αὐτῷ ἀποδυόμεθα, ἐν διαθήκαις, ἐν ἐκκομιδαῖς, ἐν τάφοις» ὥς

[11, 479]   βαστάζουσιν αὐτούς. Διόδωρος δ´ ἐν Ἰταλικαῖς Γλώσσαις καὶ Ἡράκλειτος, ὥς φησι

[11, 494]   διδόασι πιεῖν. ΟΛΛΙΞ. Πάμφιλος ἐν Ἀττικαῖς Λέξεσι τὸ ξύλινον ποτήριον ἀποδίδωσι.

[11, 483]   καταλείμματα. ΚΥΜΒΗ. Φιλήμων ἐν ταῖς Ἀττικαῖς Φωναῖς κύλικος εἶδος. Ἀπολλόδωρος δ´

[11, 481]   ἁμέρα. Κὰδ δ´ ἄειρε κυλίχναις μεγάλαις, αιταποικιλλις. Οἶνον γὰρ Σεμέλας καὶ

[11, 478]   Θασίου μέλανος μεστὸν κεραμευομέναις κοτύλαις μεγάλαις ἔγχεον ἐς σφέτερον δέμας οὐδένα

[11, 467]   ἐγκεχαραγμένον ἔχοντας σαμφόρας καλοῦσιν. Ἀριστοφάνης Νεφέλαις· Οὔτ´ αὐτὸς οὔθ´ ὁ ζύγιος

[11, 491]   δοιὰς εἶπεν καθὸ συμφυεῖς εἰσιν ἀλλήλαις καὶ συνεζευγμέναι. Τὸ γὰρ δοιοὶ

[11, 466]   τὴν ὕαλον μεταρρυθμίζοντες πολλαῖς καὶ ποικίλαις ἰδέαις ποτηρίων, παντὸς τοῦ πανταχόθεν

[11, 482]   (ἢ ὅτι παραπλήσιον ἦν ταῖς πέλλαις, συνηγμένον μᾶλλον εἰς τὴν κυφότητα·

[11, 466]   ἐν Ἀλεξανδρείᾳ τὴν ὕαλον μεταρρυθμίζοντες πολλαῖς καὶ ποικίλαις ἰδέαις ποτηρίων, παντὸς

[11, 496]   τε ὁ Σάμιος ἐν ταῖς Ἐπιστολαῖς. (ΡΥΤΟΝ ἔχει τὸ υ> βραχὺ

[11, 466]   συγκεφαλαιούμενος ἐν ταῖς πρὸς Ἀλέξανδρον Ἐπιστολαῖς τὰ Περσικὰ λάφυρα (Ποτηρίων, φησί,

[11, 466]   δὲ τοῦ βασιλέως ἐν ταῖς Ἐπιστολαῖς ταῖς πρὸς τοὺς ἐν τῇ

[11, 478]   γρᾶες Θασίου μέλανος μεστὸν κεραμευομέναις κοτύλαις μεγάλαις ἔγχεον ἐς σφέτερον δέμας

[11, 479]   κοτύλας εἴρηκεν· Ὃ δὲ χαλκοδέτοις κοτύλαις ὀτοβεῖ. (Μαρσύας δέ φησι τὸ

[11, 476]   Πίνετο νεκτάρεον πῶμ´ ἐν χρυσέαις προτομαῖς ταύρων κεραστῶν, ἔβρεχον δὲ κατὰ

[11, 469]   Αἰσχύλος ἐν Ἡλιάσιν· Ἔνθ´ ἐπὶ δυσμαῖς ισου πατρὸς Ἡφαιστοτευχὲς δέπας, ἐν

[11, 479]   αἱ τοῦ πολύποδος ἐν ταῖς πλεκτάναις ἐπιφύσεις παραγώγως κοτυληδόνες. Καὶ τὰ

[11, 491]   περιστεραῖς ἐν τούτοις Αἵ τε ποταναῖς ὁμώνυμοι πελειάσιν αἰθέρι κεῖσθε. Καὶ

[11, 485]   φησιν αὐτὸ εἶναι, ἐοικὸς ταῖς λεγομέναις πτωματίσιν, ἐκπεταλώτερον δέ. Ἀρτεμίδωρος δ´

[11, 500]   τριήρης εἶδος ἐκπώματος Ἐπίνικος ἐν Ὑποβαλλομέναις δεδήλωκε. Προείρηται δὲ τὸ μαρτύριον.

[11, 497]   τῶν ῥυτῶν. Ἐπίνικος δ´ ἐν Ὑποβαλλομέναις· Καὶ τῶν ῥυτῶν τὰ μέγιστα

[11, 469]   ποτηρίου τούτου καὶ Ἐπίνικος ἐν Ὑποβαλλομέναις, οὗ τὸ μαρτύριον παρέξομαι ἐν

[11, 478]   ὑποπρεσβύτεραι γρᾶες Θασίου μέλανος μεστὸν κεραμευομέναις κοτύλαις μεγάλαις ἔγχεον ἐς σφέτερον

[11, 505]   Γοργίου Ὡς ἐπεδήμησε, φησί, ταῖς Ἀθήναις Γοργίας μετὰ τὸ ποιήσασθαι τὴν

[11, 506]   ὅτε τὸ δεύτερον ἐπεδήμησε ταῖς Ἀθήναις, οἱ ἔτι πρότερον τελευτήσαντες τῷ

[11, 483]   Ἄργει μὲν ἐν ταῖς δημοσίαις θοίναις, ἐν Λακεδαίμονι δὲ κατὰ τὰς

[11, 483]   ἄλλοις συμποσίοις καὶ φιδιτίοις ἐν πιθάκναις (Μνημονεύει αὐτοῦ καὶ Ἀρχίλοχος ἐν

[11, 465]   τῷ ἱερῷ φησι τοῦ ἐν Λίμναις Διονύσου τὸ γλεῦκος φέροντας τοὺς

[11, 487]   βαλόντι χάλκειον κάρα. Ἀντιφάνης Ἀφροδίτης Γοναῖς· Ἐγὼ ´πιδείξω καθ´ ἕν· ὃς

[11, 481]   υἱὸς λαθικαδέα ἀνθρώποισιν ἔδωκ´. Ἔγχεε κέρναις ἕνα καὶ δύο πλέαις κὰκ

[11, 481]   δάκτυλος ἁμέρα. Κὰδ δ´ ἄειρε κυλίχναις μεγάλαις, αιταποικιλλις. Οἶνον γὰρ Σεμέλας

[11, 483]   ΚΥΜΒΗ. Φιλήμων ἐν ταῖς Ἀττικαῖς Φωναῖς κύλικος εἶδος. Ἀπολλόδωρος δ´ ἐν

[11, 468]   τὸν ἐλέφανθ´ ἥκει φέρων ὁ παῖς. {Β. Τί δ´ ἐστὶ τοῦτο,

[11, 495]   γὰρ ἦν αὐτῇ (κύλιξ, ὁ παῖς γὰρ ἐμπεσὼν κατήραξε, δῆλον, οἶμαι,

[11, 469]   ἄλσος ἔβα δάφναισι κατάσκιον ποσὶν πάις Διός. Καὶ Ἀντίμαχος δ´ οὑτωσὶ

[11, 485]   κύκλῳ λεπαστὴν ἡμῖν ταχὺ προσφέρων παῖς ἐνέχει τε σφόδρα κυανοβενθῆ, τὸ

[11, 490]   εὖχος Ἑρμᾶς ἐναγώνιος, Μαίας εὐπλοκάμοιο παῖς, ἔτικτε δ´ Ἄτλας ἑπτὰ ἰοπλοκάμων

[11, 463]   αὑτῷ ἕκαστος πίνει, ὁ δὲ παῖς ὁ οἰνοχόος ὅσον ἂν ἀποπίῃ

[11, 502]   τοῦ Ἀρχεβούλου, εὐκαιρότατα προχέων ὁ παῖς τοῦ οἰναρίου ἀνατρέπει τὸν ψυκτῆρα.

[11, 495]   φησίν· Ἐκ ζαθέων πιθακνῶν ἀφύσσοντες ὄλπαις οἶνον ὑπερφίαλον κελαρύζετε. Νυνὶ δὲ

[11, 479]   ὅθεν καὶ κοτυλήρυτον αἷμα τὸ ἀμφοτέραις ταῖς χερσὶν ἀρυσθῆναι δυνάμενον. Καὶ

[11, 491]   ῥητῶς αὐτὰς εἶπεν ὁμωνυμεῖν ταῖς περιστεραῖς ἐν τούτοις Αἵ τε ποταναῖς

[11, 486]   ἕλκειν ἐξ ἡδυπνόου λεπαστῆς. ~(Ἕρμιππος Μοίραις· Ἂν ἐγὼ πάθω τι τήνδε

[11, 476]   γέμοντα μαλθακῆς ὑπ´ ὠλένης. Ἕρμιππος Μοίραις· Οἶσθά νυν ὅ μοι ποίησον;

[11, 487]   Μάνης τις ὥσπερ οἰκέτης; Ἕρμιππος Μοίραις Ῥάβδον δ´ ὄψει, φησί, τὴν

[11, 504]   ἢν δὲ ἡμῖν οἱ παῖδες μικραῖς κύλιξι μικρὰ ἐπιψακάζωσιν, ἵνα καὶ

[11, 499]   κοτύλας Ἀττικὰς δώδεκα. Καὶ ἐν Πάτραις δέ φασι τοῦτ´ εἶναι τὸ

[11, 504]   οὐ δύναται ὀρθοῦσθαι οὐδὲ ταῖς ὥραις διαπνεῖσθαι· ὅταν δὲ ὅσῳ ἥδεται

[11, 486]   ἐξέπιεν· ἧς τόδε σοί, Παφίη, ζωραῖς μύρρῃσι θυωθὲν κεῖται πορφυρέης Λέσβιον

[11, 502]   ἀργυρίδος (φιάλης) (Φερεκράτης μὲν ἐν Πέρσαις οὕτως μνημονεύει· Οὗτος σύ, ποῖ

[11, 464]   ποτήρια. Καὶ γὰρ Κτησίας Παρὰ Πέρσαις, φησίν, ὃν ἂν βασιλεὺς ἀτιμάσῃ,

[11, 504]   ἀκράτου. (αὶ Εὐριπίδης δ´ ἐν Κρήσσαις· Τὰ δ´ ἄλλα χαῖρε κύλικος

[11, 470]   σχήματος ὀνομασθέν, φησὶν Πάμφιλος ἐν Γλώσσαις. (ΘΗΡΙΚΛΕΙΟΣ. Ἡ κύλιξ αὕτη ἐγκάθηται

[11, 479]   αὐτούς. Διόδωρος δ´ ἐν Ἰταλικαῖς Γλώσσαις καὶ Ἡράκλειτος, ὥς φησι Πάμφιλος,

[11, 487]   νίψασθαι πόσιν, ὡς Σέλευκος ἐν Γλώσσαις. Καλλίας δ´ ἐν Κύκλωψι· Καὶ

[11, 480]   πασσαλόφιν. (Γλαύκων δ´ ἐν ταῖς Γλώσσαις Κυπρίους φησὶ τὴν κοτύλην κύλικα

[11, 468]   ~(ΔΕΠΑΣΤΡΟΝ. Σιληνὸς καὶ Κλείταρχος ἐν Γλώσσαις παρὰ Κλειτορίοις τὰ ποτήρια καλεῖσθαι.

[11, 495]   νωδός. Κλείταρχος δὲ ἐν ταῖς Γλώσσαις πελλητῆρα μὲν καλεῖν Θεσσαλοὺς καὶ

[11, 475]   δ´ ὁ Κολοφώνιος ἐν ταῖς Γλώσσαις ποιμενικὸν ἀγγεῖον μελιτηρὸν τὴν κελέβην

[11, 473]   μέθυε. Κλείταρχος δ´ ἐν ταῖς Γλώσσαις τὸ κεράμιόν φησιν Ἴωνας κάδον

[11, 462]   τῷ περὶ τοῦ Μορύχου ἐν Συρακούσαις φησὶν ἐπ´ ἄκρᾳ τῇ νήσῳ

[11, 503]   φιάλην, ἀφ´ ἧς σπείσας ταῖς Μούσαις καὶ τῇ τούτων Μνημοσύνῃ μητρὶ

[11, 505]   περὶ Γοργίου Ὡς ἐπεδήμησε, φησί, ταῖς Ἀθήναις Γοργίας μετὰ τὸ ποιήσασθαι

[11, 506]   διαλέγεσθαι, ὅτε τὸ δεύτερον ἐπεδήμησε ταῖς Ἀθήναις, οἱ ἔτι πρότερον τελευτήσαντες

[11, 483]   τραπέζης καταλείμματα. ΚΥΜΒΗ. Φιλήμων ἐν ταῖς Ἀττικαῖς Φωναῖς κύλικος εἶδος. Ἀπολλόδωρος

[11, 480]   περὶ πασσαλόφιν. (Γλαύκων δ´ ἐν ταῖς Γλώσσαις Κυπρίους φησὶ τὴν κοτύλην

[11, 495]   βορηίῳ νωδός. Κλείταρχος δὲ ἐν ταῖς Γλώσσαις πελλητῆρα μὲν καλεῖν Θεσσαλοὺς

[11, 475]   Νίκανδρος δ´ ὁ Κολοφώνιος ἐν ταῖς Γλώσσαις ποιμενικὸν ἀγγεῖον μελιτηρὸν τὴν

[11, 473]   καὶ μέθυε. Κλείταρχος δ´ ἐν ταῖς Γλώσσαις τὸ κεράμιόν φησιν Ἴωνας

[11, 501]   Ἀπὸ τῶν ὀμφαλῶν τῶν ἐν ταῖς γυναικείαις πυέλοις, ὅθεν τοῖς σκαφίοις

[11, 505]   στρατεύεσθαι, παραδούς τε τοὺς παῖδας ταῖς γυναιξὶ τρέφειν Πάλιν ὁ μὲν

[11, 483]   Ἑλλήνων· ἐν Ἄργει μὲν ἐν ταῖς δημοσίαις θοίναις, ἐν Λακεδαίμονι δὲ

[11, 461]   μνημονεύω, φησίν· Εἰ δὲ οἱ ταῖς ἐξουσίαις χρώμενοι καὶ τῷ πλουτεῖν

[11, 496]   Λυγκεύς τε ὁ Σάμιος ἐν ταῖς Ἐπιστολαῖς. (ΡΥΤΟΝ ἔχει τὸ υ>

[11, 466]   Ἀλεξάνδρου δὲ τοῦ βασιλέως ἐν ταῖς Ἐπιστολαῖς ταῖς πρὸς τοὺς ἐν

[11, 470]   χρύσεον, ὃ αὐτὸν ἐφόρει σὺν ταῖς ἵπποις, ἐπὴν δύνῃ, διὰ τοῦ

[11, 501]   πλεῖστα τῶν Ἀθήνησι βαλανείων κυκλοειδῆ ταῖς κατασκευαῖς ὄντα τοὺς ἐξαγωγοὺς ἔχει

[11, 488]   ἀμφοῖν τοῖν μεροῖν μικρά, παρόμοια ταῖς Κορινθιακαῖς ὑδρίαις. Ὁ δὲ Ἀπελλῆς

[11, 471]   Διόνυσον τοὺς θῆρας κλονεῖν σπένδοντα ταῖς κύλιξι ταύταις κατ´ αὐτῶν. (Μνημονεύει

[11, 485]   ἀγγεῖόν φησιν αὐτὸ εἶναι, ἐοικὸς ταῖς λεγομέναις πτωματίσιν, ἐκπεταλώτερον δέ. Ἀρτεμίδωρος

[11, 503]   ᾔτησε φιάλην, ἀφ´ ἧς σπείσας ταῖς Μούσαις καὶ τῇ τούτων Μνημοσύνῃ

[11, 466]   ὅτι ἡ μὲν παρθένος παρὰ ταῖς Νηρῇσι διέτριβεν, αὐτὸς δὲ τὰς

[11, 482]   ἀμφικύπελλον, (ἢ ὅτι παραπλήσιον ἦν ταῖς πέλλαις, συνηγμένον μᾶλλον εἰς τὴν

[11, 491]   καὶ ῥητῶς αὐτὰς εἶπεν ὁμωνυμεῖν ταῖς περιστεραῖς ἐν τούτοις Αἵ τε

[11, 479]   καὶ αἱ τοῦ πολύποδος ἐν ταῖς πλεκτάναις ἐπιφύσεις παραγώγως κοτυληδόνες. Καὶ

[11, 466]   ἐμοῦ Ὅτι Παρμενίων συγκεφαλαιούμενος ἐν ταῖς πρὸς Ἀλέξανδρον Ἐπιστολαῖς τὰ Περσικὰ

[11, 466]   τοῦ βασιλέως ἐν ταῖς Ἐπιστολαῖς ταῖς πρὸς τοὺς ἐν τῇ Ἀσίᾳ

[11, 483]   τοὺς μὲν πολὺν ἄκρατον ἐν ταῖς συνουσίαις πίνοντας μεγάλα βλάπτεσθαι καὶ

[11, 475]   Θεόκριτος δ´ ὁ Συρακόσιος ἐν ταῖς Φαρμακευτρίαις φησίν· Στέψον τὰν κελέβαν

[11, 479]   καὶ κοτυλήρυτον αἷμα τὸ ἀμφοτέραις ταῖς χερσὶν ἀρυσθῆναι δυνάμενον. Καὶ ἐν

[11, 504]   ποτίζῃ, οὐ δύναται ὀρθοῦσθαι οὐδὲ ταῖς ὥραις διαπνεῖσθαι· ὅταν δὲ ὅσῳ

[11, 507]   τὸ καθόλου πᾶσι τοῖς Σωκράτους μαθηταῖς ἐπεφύκει μητρυιᾶς ἔχων διάθεσιν. Διόπερ

[11, 509]   χρήματα καὶ σῖτον ἐπιδοὺς τοῖς πολίταις καὶ διὰ ταῦτα πιστευθεὶς εἶναι

[11, 478]   Εὔβουλος δ´ ἐν Ὀδυσσεῖ ἢ Πανόπταις· Ὁ δ´ ἱερεὺς Εὐήγορος ἐν

[11, 474]   καὶ καλῶς τὸν κάνθαρον. Φρύνιχος Κωμασταῖς· Εἶτα κεραμεύων ἂν οἴκοι σωφρόνως

[11, 461]   τῶν ἐκπωμάτων ἐπιχώρια γέγονε τοῖς δυνάσταις. Οὐ γὰρ παλαιὸν οὐδὲ τοῦτό

[11, 485]   ἦν μεγάλαισιν οἴ– νου χαίροντα λεπασταῖς. Θεόπομπος Παμφίλῃ· (Σπόγγος, λεκάνη, πτερόν,

[11, 502]   μόνος ψυκτῆρα, κύαθον, κυμβία. Στράττις Ψυχασταῖς· Ὃ δέ τις ψυκτῆρ´, ὃ

[11, 497]   καὶ θαλίης, Νεῖλος ὁκοῖον ἄναξ μύσταις φίλον ἱεραγωγοῖς εὗρε μέλος θείων

[11, 468]   ἐν τοῖς Ἀττικοῖς Ὀνόμασιν ἢ Γλώτταις προθεὶς καλπίς φησι· Δακτυλωτὸν ἔκπωμα

[11, 471]   θῆρας κλονεῖν σπένδοντα ταῖς κύλιξι ταύταις κατ´ αὐτῶν. (Μνημονεύει τοῦ ἐκπώματος

[11, 484]   καθ´ ἡμέραν συμποσίων ἐπιπόλαιοι δριμύτητες· ταύταις οὖν ἐστι τῶν μὲν πόρων

[11, 471]   ἡνίκ´ ἦν νέος. Ἐν δὲ Κυβευταῖς· Ἄρτι μὲν μάλ´ ἀνδρικὴν τῶν

[11, 480]   κύλικες, ὧν μνημονεύει Ἕρμιππος ἐν Στρατιώταις· Χία δὲ κύλιξ ὑψοῦ κρέμαται

[11, 501]   τῶν Ἀθήνησι βαλανείων κυκλοειδῆ ταῖς κατασκευαῖς ὄντα τοὺς ἐξαγωγοὺς ἔχει κατὰ

[11, 461]   τὴν Ἑλλάδα τόποις οὔτ´ ἐν γραφαῖς οὔτ´ ἐπὶ τῶν πρότερον εὑρήσομεν

[11, 499]   δέ φησι· ~(Πολλάκι δ´ ἐν κορυφαῖς ὀρέων, ὅκα θεοῖσιν ἅδῃ πολύφανος

[11, 479]   δὲ ἀποδίδωσι τὴν κοτύλην ἄλεισον. (ΚΟΤΤΑΒΙΣ. Ἁρμόδιος ὁ Λεπρεάτης ἐν τῷ

[11, 507]   τῷ πρεσβυτέρῳ Διονυσίῳ (συγγενόμενος ἐκινδύνευσεν, δὶς δὲ πρὸς τὸν νεώτερον Διονύσιον.

[11, 466]   πανάργυρα ἐκπώματ´, εἰς ἀριθμὸν ἑξήκοντα δίς. Ποσειδώνιος δ´ ἐν ιϚ τῶν

[11, 494]   Σωτῆρος Σωσιγένους Βίωνος Ἀπολλωνίου (Δίωνος) εἰς ἃ ἀποβλέψας ὁ βασιλεὺς εἶπεν

[11, 507]   μεθίστασθαι τὰς τῶν τετελευτηκότων ψυχὰς εἰς ἄλλας φύσεις ἢ πρὸς τὸν

[11, 474]   ~Σὺ δὲ μηκέτ´ ἔγχει, παιδάριον, εἰς ἀργυροῦν, εἰς τὸ βαθὺ δ´

[11, 466]   κοῖλα χρυσόκολλα καὶ πανάργυρα ἐκπώματ´, εἰς ἀριθμὸν ἑξήκοντα δίς. Ποσειδώνιος δ´

[11, 462]   τὴν θάλασσαν κεραμέαν κύλικα, καθέντες εἰς αὐτὴν ἄνθεα καὶ κηρία καὶ

[11, 466]   ἀγροίκους Φιλητᾶς φησ, (τοὺς) ἀμέλγοντας εἰς αὐτὸ καὶ οὕτως πίνοντας. ΑΜΥΣΤΙΣ.

[11, 475]   κελέβη (καλεῖται ἀπὸ τοῦ χέειν εἰς αὐτὸ τὴν λοιβὴν ἤτοι λείβειν·

[11, 502]   δὲ ἢ ὁ πεποιηκὼς τοὺς εἰς αὐτὸν ἀναφερομένους Πέρσας φησί· Στεφάνους

[11, 475]   παρὰ (Λακεδαιμονίοις φησὶν ἔτι καὶ εἰς αὐτὸν δείκνυσθαι τὸ δέπας τὸ

[11, 506]   ἔν τε τῷ προτέρῳ τῶν εἰς αὐτὸν διαλόγων· ὁ γὰρ δεύτερος

[11, 501]   τῶν βαλανείων οἱ θόλοι παρόμοιοι· εἰς δὲ τὸ εἶδος οὐκ ἀρύθμως

[11, 491]   ἔσχισται μὲν ἑκάτερον τῶν ὤτων εἰς δύο σχίσεις, τούτων δ´ αὖ

[11, 463]   χρυσὸς οἶνον ἔχων χειρῶν νιζέτω εἰς ἔδαφος. Σπένδοντες δ´ ἁγνῶς Ἡρακλέι

[11, 482]   κυμβία καὶ δοκεῖν τούτοις διαμάχεσθαι εἰς ἑκάτερα τείνει. Μνημονεύει δ´ αὐτοῦ

[11, 506]   πυνθανόμενος Φίλιππον βλασφημεῖν περὶ Πλάτωνος εἰς ἐπιστολὴν ἔγραψέ τι τοιοῦτον· Ὥσπερ

[11, 469]   κομίσασθαι τὸν Ἡρακλέα καὶ διαπλεῦσαι εἰς Ἐρύθειαν. Ὅτι δὲ εἷς ἦν

[11, 473]   καὶ ἐκ νυκτὸς πάλι Σωκλῆς εἰς ἠοῦν πίνει τετραχόοισι κάδοις, εἶτ´

[11, 491]   αἰθέρι κεῖσθε. Καὶ ὁ τὴν εἰς Ἡσίοδον δὲ ἀναφερομένην ποιήσας Ἀστρονομίαν

[11, 484]   εἰς τὴν πύελον κατακλίθητι σφόδρα εἰς θερμὸν ὕδωρ. Πολέμων δ´ ἐν

[11, 466]   εὐώδους ποτοῦ ἵησιν εὐθὺς κύλικος εἰς κοῖλον κύτος· ἔπειτ´ ἄκρατον κοὐ

[11, 478]   ἐξώλεις τινὰς (τῶν Περσικῶν {Β. Εἰς κόρακας, ὦ μαστιγία. {Α. Καὶ

[11, 482]   δέοι καὶ Δημοφῶντος, ἅττ´ ἐποίησεν εἰς Κότυν, ῥήσεις τε κατὰ δεῖπνον

[11, 466]   Γρᾶ διηγούμενος τοῦ τὴν ἀποικίαν εἰς Λέσβον στείλαντος σὺν ἄλλοις βασιλεῦσι,

[11, 505]   (Παρμενίδῃ μὲν γὰρ καὶ ἐλθεῖν εἰς λόγους τὸν τοῦ Πλάτωνος Σωκράτην

[11, 474]   ὅτι ποτήριόν ἐστιν ἐπίμηκες, συνηγμένον εἰς μέσον ἐπιεικῶς, ὦτα ἔχον μέχρι

[11, 474]   τὴν ληνόν, τὸ δ´ οἷον εἰς μέσον τράχηλος, τὸ δὲ πρὸς

[11, 473]   Καὶ ἐν ἄλλῳ· Ἐξ ἠοῦς εἰς νύκτα καὶ ἐκ νυκτὸς πάλι

[11, 468]   Δακτυλωτὸν ἔκπωμα καὶ τὸ ἄμφωτον, εἰς ὅ ἐστιν οἷόν τε τοὺς

[11, 495]   ἀγγεῖον σκυφοειδές, πυθμένα ἔχον πλατύτερον, εἰς ὃ ἤμελγον τὸ γάλα. Ὅμηρος·

[11, 468]   οὖν ἀκούει τὸ ἄμφωτον ποτήριον, εἰς ὃ οἷόν τε τοὺς δακτύλους

[11, 494]   τοῖς ἀποκοτταβίζουσι δὲ ὀξύβαφον τιθέμενον εἰς ὃ τὰς λάταγας ἐγχέουσιν οὐκ

[11, 495]   καὶ μείζονα. ΠΡΟΑΡΟΝ κρατὴρ ξύλινος, εἰς ὃν τὸν οἶνον κιρνᾶσιν οἱ

[11, 480]   δὲ φοξίχειλος Ἀργείη κύλιξ, ἡ εἰς ὀξὺ ἀνηγμένη, οἷοί εἰσιν οἱ

[11, 489]   μείζονι, καθ´ ὅσον συννεύειν συμβέβηκεν εἰς ὀξὺ τὸν φυσικὸν τοῦ ποτηρίου

[11, 500]   Σὺν τοῖς φύλλοις δρέποντες συντιθέασιν εἰς παλάθης Συριακῆς τρόπον πλάττοντες, οἳ

[11, 463]   ἡμᾶς αἰεὶ τοὺς ζῶντας, ὥσπερ εἰς πανήγυρίν τινα ἀφειμένους ἐκ τοῦ

[11, 505]   ὁ μὲν Ξενοφῶν συναναβὰς Κύρῳ εἰς Πέρσας μετὰ τῶν μυρίων Ἑλλήνων

[11, 480]   καὶ ἔχουσιν ὦτα τέσσαρα, πυθμένα εἰς πλάτος ἐκτεταμένον (πολλοὶ δ´ ἐν

[11, 503]   ἀπ´ ὀξέος ἀρχόμενον, (καταλήγοντα δὲ εἰς πλατύτερον, ἐφ´ οὗ ἵσταται τὸ

[11, 488]   ἀπὸ ὀξέος ἀρχόμενον, καταλήγοντα δ´ εἰς πλατύτερον, ἐφ´ οὗ ἵσταται τὸ

[11, 507]   Διονύσιον ἀποδημήσαντα ἔσκωπτεν, αὐτὸς τρὶς εἰς Σικελίαν ἐκπλεύσας· ἅπαξ μὲν τῶν

[11, 477]   λεγόμενα σκυφία διὰ τὸ κάτωθεν εἰς στενὸν συνῆχθαι ὡς τὰ Αἰγύπτια

[11, 483]   χρησιμώτατα· κώθων Λακωνικός, ἔκπωμα ἐπιτηδειότατον εἰς στρατείαν καὶ εὐφορώτατον ἐν γυλιῷ.

[11, 508]   συμμαθητὴς γενόμενος καὶ συναποδημήσας αὐτῷ εἰς Συρακούσας, ὁρῶν ἤδη τὸν Δίωνα

[11, 499]   τῶν δυναμένων λαγύνιον· ἔχον βαδίζειν εἰς τὰ γεύμαθ´ ὑπὸ μάλης, καὶ

[11, 496]   αὐτοῖς νόμιμον μὴ προχοίδας εἰσφέρεσθαι εἰς τὰ συμπόσια, (δῆλον ὅτι νομίζοντες

[11, 479]   φησίν· ὁ καλούμενος κότταβος παρῆλθεν εἰς τὰ συμπόσια καὶ περὶ Σικελίαν,

[11, 479]   σπουδὴ περὶ τὸ ἐπιτήδευμα ὥστε εἰς τὰ συμπόσια παρεισφέρειν ἆθλα κοτταβεῖα

[11, 483]   κύλικος λεγομένης κώθωνος. Ἀριστοφάνης Ἱππεῦσιν· Εἰς τὰς ἱππαγωγοὺς εἰσεπήδων ἀνδρικῶς πριάμενοι

[11, 485]   τὸ ποτήριον ὠνομάσθη ἀπὸ τῶν εἰς τὰς μέθας καὶ τὰς ἀσωτίας

[11, 464]   χυτρίδες διά τε τὴν ἡδονὴν εἰς τὰς μέθας παρεισφέρονται καὶ διὰ

[11, 469]   ἐστι περὶ τὴν Θουρίαν. {Β. Εἰς τὰς Ῥοδιακὰς ὅλος ἀπηνέχθην ἐγὼ

[11, 504]   ἀναπειθόμενοι πρὸς τὸ παιγνιωδέστερον ἀφιξόμεθα. (Εἰς ταῦτά τις ἀποβλέπων τὰ τοῦ

[11, 466]   (Καὶ οἴκους δὲ ἐπιτηδείους κατεσκεύαζον εἰς ταύτην τὴν παιδιάν. (Ὅτι παρὰ

[11, 500]   Λακεδαιμόνιοι ἀντὶ Θίμβρωνος Δερκυλλίδαν ἔπεμψαν εἰς τὴν Ἀσίαν, ἀκούοντες ὅτι πάντα

[11, 463]   τοῦ θανάτου καὶ τοῦ σκότους εἰς τὴν διατριβὴν εἰς τὸ φῶς

[11, 481]   οὗπερ ἔπιον ἐκ τοιαύτης φάρμακον. Εἰς τὴν ἐμὴν νῦν ἔγχεον τὴν

[11, 462]   ἀόρατον ἀσπίδα· καὶ οὕτως ἀφιᾶσιν εἰς τὴν θάλασσαν κεραμέαν κύλικα, καθέντες

[11, 466]   Μηθύμνῃ τινὲς περὶ τῆς ἀφεθείσης εἰς τὴν θάλασσαν παρθένου καὶ φασὶν

[11, 504]   τε αὔξεται καὶ θάλλοντα ἀφικνεῖται εἰς τὴν καρπογονίαν. Οὕτω δὴ καὶ

[11, 502]   διὰ τούτων· Ἀπήντων τῷ ξένῳ εἰς τὴν κατάλυσιν ησονην αἴθων ἀνήρ.

[11, 482]   δὲ τῆς τῶν θεῶν τιμῆς εἰς τὴν κτῆσιν παρειληφέναι. Κυάθῳ μὲν

[11, 482]   ἦν ταῖς πέλλαις, συνηγμένον μᾶλλον εἰς τὴν κυφότητα· ἢ ἀμφικύπελλα οἷον

[11, 474]   κατωτάτω πτέρνα καλεῖται, ᾗ ἐμπίπτει εἰς τὴν ληνόν, τὸ δ´ οἷον

[11, 467]   οὕτως· ὅταν εἰσίῃ ὁ βασιλεὺς εἰς τὴν πόλιν, ὑπαντᾶν οἴνου πλήρη

[11, 484]   πλείονι χρῆσαι τῷ λουτρῷ καὶ εἰς τὴν πύελον κατακλίθητι σφόδρα εἰς

[11, 474]   μηκέτ´ ἔγχει, παιδάριον, εἰς ἀργυροῦν, εἰς τὸ βαθὺ δ´ ἐπανάγωμεν· εἰς

[11, 480]   πύλη Κεραμικὴ καλεῖται) καὶ βάπτονται εἰς τὸ δοκεῖν εἶναι ἀργυραῖ. Ἐπαινοῦνται

[11, 476]   κέρατος; οἷον κερατήρ, ἀπὸ τοῦ εἰς τὸ κέρας ἐγχεῖσθαι τὸ πόμα.

[11, 494]   Καὶ πιεῖν χωρὶς μέτρω ὀξύβαφον εἰς τὸ κοινόν· εἶθ´ ὑπώμνυτο ὁ

[11, 466]   σχηματισμοῦ, ὃν ποιούμενοι εὐρύθμως ἐρρίπτουν εἰς τὸ κοττάβιον. (Καὶ οἴκους δὲ

[11, 460]   φράτερας καὶ δημότας εὑρὼν μόλις εἰς τὸ κυλικεῖον ἐνεγράφην· Ζεὺς ἔστι

[11, 461]   κωμῳδιοποιὸς ἐν τοῖς Ἰάμβοις φησίν· Εἰς τὸ Κυλικράνων βαδίζων σπληνόπεδον ἀφικόμην·

[11, 479]   οἶκοι κατεσκευάζοντο κυκλοτερεῖς, ἵνα πάντες εἰς τὸ μέσον τοῦ κοττάβου τεθέντος

[11, 466]   δηλώσας καθεῖναι διαπλέοντας τῷ Ποσειδῶνι εἰς τὸ πέλαγος παρθένον, γράφει καὶ

[11, 464]   οὖν ἡμᾶς ἐκμανῶς πίνειν ἀποβλέποντας εἰς τὸ πλῆθος τῶν καλῶν τούτων

[11, 498]   Ἐπίχαρμος ἐν Κύκλωπι· Φέρ´ ἐγχέας εἰς τὸ σκύφος. Καὶ Ἄλεξις ἐν

[11, 502]   (δύο γὰρ ἦγον οἴκοθεν) τἀκπώματ´ εἰς τὸ φανερὸν ἐκνενιτρωμένα θεῖναι· κύαθος

[11, 463]   τοῦ σκότους εἰς τὴν διατριβὴν εἰς τὸ φῶς τε τοῦθ´, ὃ

[11, 479]   καλῶς ἕκαστα αὐτῶν. Ἔδει γὰρ εἰς τὸν ἀριστερὸν ἀγκῶνα ἐρείσαντα καὶ

[11, 475]   ὁ Λεπτὸς ἐξηγούμενος Θεοδωρίδα τὸ εἰς τὸν Ἔρωτα μέλος τὴν κελέβην

[11, 474]   κάνθαρον, (παιδάριον, ἔγχει, νὴ Δί´ εἰς τὸν κάνθαρον. Ἐπιγένης Ἡρωίνῃ· Ἀλλ´

[11, 474]   εἰς τὸ βαθὺ δ´ ἐπανάγωμεν· εἰς τὸν κάνθαρον, (παιδάριον, ἔγχει, νὴ

[11, 464]   ὕδωρ ἐμβληθέντων ἕψονται καὶ παραχεόντων εἰς τὸν οἶνον ἧττον μεθύσκουσιν. Κἀν

[11, 466]   λοιποῦ. Καὶ τὸ πλεῖστον δὲ εἰς τοὺς κοττάβους κατανήλισκον. (Ἔνδοξοι δὲ

[11, 499]   Διαγόρα, πολλάκις οἶδά σε παραγινόμενον εἰς τοὺς παρ´ ἐμοὶ πότους, ἐν

[11, 464]   σχοίνου καὶ τῶν τοιούτων ἑτέρων εἰς ὕδωρ ἐμβληθέντων ἕψονται καὶ παραχεόντων

[11, 475]   ἐξωτέρω. Ἐπὶ δὲ τοῦ θωρακίου εἰς ὕψος ἀνήκουσα καὶ ὀξεῖα γιγνομένη

[11, 506]   εἴρηκεν ἐν τῷ Συμποσίῳ οὐδ´ εἰς φῶς λέγεσθαί ἐστιν ἄξιον, ἔν

[11, 494]   τὰς συντάξεις λαμβανόντων, λαβὼν ταύτας εἰς χεῖρας (ὁ βασιλεὺς) καὶ κατιδὼν

[11, 496]   λέγων οὕτως· Ἵνα πλημοχόας τάσδ´ εἰς χθόνιον χάσμ´ εὐφήμως προχέωμεν. ΠΡΙΣΤΙΣ

[11, 468]   (Ἄπυρον κατέθηκε λέβητα, τὸ ἐπιτήδειον εἰς ψυχρῶν ὑδάτων ὑποδοχὴν ἢ τὸ

[11, 465]   ἀργυρᾶ τε καὶ χρυσᾶ. Ὧν εἷς ἐστι καὶ Πυθέας ὁ Ἀρκὰς

[11, 469]   διαπλεῦσαι εἰς Ἐρύθειαν. Ὅτι δὲ εἷς ἦν ὁ Ἡρακλῆς τῶν πλεῖστον

[11, 499]   μέχρι ἂν ὥσπερ ἐν ἐράνῳ εἷς λοιπὸς ᾖ κάπηλος ἠδικημένος ὑπ´

[11, 466]   τούτων ἐπίχρυσα λγʹ Τισιγίτης ἀργυροῦς εἷς. (Μύστροι ἀργυροῖ κατάχρυσοι λβʹ Λαγυνοθήκη

[11, 461]   κυλικηγορήσων ἔρχομαι, οὐ τῶν Κυλικράνων εἷς ὑπάρχων, οὓς χλευάζων Ἕρμιππος ὁ

[11, 474]   {ΣΤΡ. Τὴν ναῦν σεσῶσθαί μοι λέγεις; {Α. Ἔγωγε μὴν κείνην ναῦν

[11, 487]   (ἄνω τὸ μικρόν, τὸ πινακίσκιον λέγεις; {Α. Τοῦτ´ ἐστὶ πλάστιγξ οὗτος

[11, 472]   γὰρ αὐτός. {Β. Βασιλέως υἱὸν λέγεις Καρῶν ἀφῖχθαι δηλαδὴ Πιξώδαρον. Ἡδύλος

[11, 509]   τις ὑπὸ Πλάτωνα καὶ Βρυσωνοθρασυμαχειοληψικερμάτων, πληγεὶς ἀνάγκῃ ληψολιγομίσθῳ τέχνῃ (συνών τις,

[11, 489]   καὶ τῆς σελήνης τοῦ σχήματος ἐναργεῖς τὰς φαντασίας, καὶ τὰ περὶ

[11, 486]   ὑπὲρ χρέως λέγων οὕτως· Φιάλας Λυκιουργεῖς δύο. (Ἐν δὲ τῷ πρὸς

[11, 486]   τῶν χρημάτων καὶ ἄλλας φιάλας Λυκιουργεῖς δύο. Ἡρόδοτος δ´ ἐν ζʹ

[11, 466]   ποτήρια μικρά) ῥυτὰ καὶ βατιάκαι Λυκιουργεῖς ἐπίχρυσοι καὶ θυμιατήρια καὶ τρυβλία.

[11, 486]   δεῖ λέγειν; ὄψει γὰρ αὐτός. (ΛΥΚΙΟΥΡΓΕΙΣ. Φιάλαι τινὲς οὕτως καλοῦνται ἀπὸ

[11, 468]   Οἳ δὲ τὸ ἔχον κύκλῳ δακτυλοειδεῖς τύπους τινάς. (ΕΛΕΦΑΣ. Οὕτως ἐκαλεῖτο

[11, 491]   ὀρνιθοφυεῖς κόρας εἴτ´ αὖ καὶ ἀνθρωποειδεῖς, ἄστροις δὲ πεποικιλμένας. Τὸ μέντοι

[11, 488]   προσκυρεῖ, καθ´ ἑκάτερον τὸ οὖς διασχιδεῖς εἰσι ῥάβδοι ἐπ´ ἀμφοῖν, (οὐ

[11, 508]   τῶν διαλόγων αὐτοῦ ἀχρείους καὶ ψευδεῖς ἄν τις εὕροι· ἀλλοτρίους δὲ

[11, 463]   ἐπὶ τὰς Διονυσιακὰς ταύτας λαλιὰς οὐδεὶς ἂν εὐλόγως φθονήσαι νοῦν ἔχων,

[11, 477]   μὲν ἐν ἄστει καὶ μετρίων οὐδεὶς ἐχρῆτο, συβῶται δὲ καὶ νομεῖς

[11, 498]   μὲν ἐν ἄστει καὶ μετρίων οὐδεὶς ἐχρῆτο, συβῶται δὲ καὶ νομεῖς

[11, 480]   Ἀθηναίου πατρίδι Ναυκράτει. (Εἰσὶν γὰρ φιαλώδεις μέν, οὐ κατὰ τόρνον, ἀλλ´

[11, 503]   καλεῖσθαί φησι ψυκτήρια καὶ τοὺς ἀλσώδεις καὶ συσκίους τόπους τοὺς τοῖς

[11, 466]   πρώτῳ· Κῦρος ἔπεμπε βίκους οἴνου ἡμιδεεῖς. Ἐστὶ δὲ φιαλῶδες ποτήριον κατὰ

[11, 509]   χλανίδος εὖ τεθωρακισμένος, σχῆμ´ ἀξιόχρεων ἐπικαθεὶς βακτηρίᾳ, ἀλλότριον, οὐκ οἰκεῖον, ὡς

[11, 506]   αὐτοῦ Διονυσόδωρον προπηλακίζων καὶ καλῶν ὀψιμαθεῖς ἔτι τε ἐριστὰς (ὀνομάζων) ὀνειδίζει

[11, 509]   συνῴκισεν πρὸς γάμου κοινωνίαν, ταῦτ´ ὠφεληθεὶς ἐκ τῆς καλῆς Πολιτείας καὶ

[11, 505]   ὁμώνυμον αὑτῷ διάλογον πρὸς τοὺς συνήθεις ἔφη Ὡς καλῶς οἶδε Πλάτων

[11, 480]   κύλικα δώσων πιεῖν, ἔγχει τ´ ἐπιθεὶς τὸν ἡθμόν. Ταῦτα δ´ ἐστὶ

[11, 509]   ἐπέθετο τῇ πολιτείᾳ δι´ Ἀριδαίου. Κριθεὶς δὲ καὶ ἁλοὺς καὶ ἀδοξήσας

[11, 509]   εὖ δ´ ἐν πεδίλῳ πόδα τιθεὶς ὑπὸ ξυρὸν κνήμης ἱμάντων ἰσομέτροις

[11, 489]   ὁ ποιητής, τοὺς χρυσοῦς ἥλους παρατιθεὶς τῇ τοῦ ἀργυροῦ ἐκπώματος φύσει,

[11, 466]   ἀγῶνα παγξενεὶ κηρύσσεται, χαλκηλάτους λέβητας ἐκτιθεὶς φέρειν καὶ κοῖλα χρυσόκολλα καὶ

[11, 468]   τοῖς Ἀττικοῖς Ὀνόμασιν ἢ Γλώτταις προθεὶς καλπίς φησι· Δακτυλωτὸν ἔκπωμα καὶ

[11, 493]   ἔσθενε. (Σωσίβιος δ´ ὁ λυτικὸς προθεὶς τὰ ἔπη· Ἄλλος μὲν μογέων

[11, 466]   Ἀλκμήνῃ δοθῆναι ποτήριον, ὅπερ Ἀμφιτρύωνι εἰκασθεὶς δίδωσιν, (Ἃ δ´ ὑποδεξαμένα θαήσατο

[11, 497]   δ´ ἐν τῇ Χήρᾳ βατιακῶν μνησθεὶς καὶ τῇ γελοιότητι τοῦ ὀνόματος

[11, 503]   ὁ Πλούταρχος καὶ ὑπὸ πάντων κροταλισθεὶς ᾔτησε φιάλην, ἀφ´ ἧς σπείσας

[11, 509]   τοῖς πολίταις καὶ διὰ ταῦτα πιστευθεὶς εἶναι χρηστὸς παρὰ τοῖς Κυζικηνοῖς,

[11, 469]   οἰδματόεντα πόντου φέρει δρόμου πόρον οὐθεις, μελανίππου προφυγὼν ἱερᾶς νυκτὸς ἀμολγόν.

[11, 471]   τις τῶν ἐκ Ταυρομενίου μεθεστηκότων ταχθεὶς ἐπὶ τὴν πρεσβείαν ἕτερά τε

[11, 500]   ὡς ἄν τις μέλι πίνοι διείς, τούτου δὲ καὶ πολὺ ἥδιον.

[11, 509]   ξύστ´ ἔχων τριχώματα, εὖ δ´ ὑποκαθιεὶς ἄτομα πώγωνος βάθη, εὖ δ´

[11, 463]   αἰὲν ἔχειν ἀγαθόν. (Καὶ ὁ χαρίεις δ´ Ἀνακρέων φησίν· Οὐ φιλέω

[11, 472]   κεραμέαν τινὰ τῶν θηρικλείων, πῶς δοκεῖς, κεραννύει καλῶς, ἀφρῷ ζέουσαν. Οὐδ´

[11, 471]   Θεολύτη, γραῦ. {ΘΕΟΛ. Τί με καλεῖς σύ, φίλτατε; {ΣΠΙ. Ἵν´ ἀσπάσωμαι·

[11, 476]   οἷς ἐφιλοφρονεῖτο. Τοὺς δὲ Παιόνων βασιλεῖς φησι Θεόπομπος ἐν δευτέρᾳ Φιλιππικῶν,

[11, 484]   δ´ ἔσθ´ οὗτος ὄρνις; {Β. Ἡράκλεις, (ποτήριον χρυσοῦς διακοσίους ἄγον. {Α.

[11, 502]   Ἄρεος καλεῖ τὰ ποτήρια ταῦτα. Αἰολεῖς δὲ τὴν φιάλην ἄρακιν καλοῦσι.

[11, 495]   πελλητῆρα μὲν καλεῖν Θεσσαλοὺς καὶ Αἰολεῖς τὸν ἀμολγέα, πέλλαν δὲ τὸ

[11, 477]   ξύλινον ποτήριον. Κλείταρχος δέ φησιν Αἰολεῖς τὸν σκύφον κισσύβιον καλεῖν· Μαρσύας

[11, 475]   Σιληνὸς δὲ καὶ Κλείταρχος τοὺς Αἰολεῖς φασιν οὕτω καλεῖν τὸ ποτήριον.

[11, 498]   ~(ΣΚΑΛΛΙΟΝ κυλίκιον μικρόν, ᾧ σπένδουσιν Αἰολεῖς, ὡς Φιλητᾶς φησιν ἐν Ἀτάκτοις.

[11, 463]   ὅτι τρόποι εἰσὶ πόσεων κατὰ πόλεις ἴδιοι, ὡς Κριτίας παρίστησιν ἐν

[11, 482]   Ἀνδρομέδᾳ φησίν· (Ἵπποισιν ἢ κύμβαισι ναυστολεῖς χθόνα; Κύββα ποτήριον Ἀπολλόδωρος Παφίους.

[11, 478]   ποικίλον, ~Πέρσας ἔχον καὶ γρῦπας ἐξώλεις τινὰς (τῶν Περσικῶν {Β. Εἰς

[11, 480]   (πολλοὶ δ´ ἐν τῇ Ναυκράτει κεραμεῖς ἀφ´ ὧν καὶ ἡ πλησίον

[11, 508]   τὸν ἄνθρωπον ἅπερ ἐπαγγέλλεται καὶ ἡμεῖς ζητοῦμεν ἐκ τῶν ἐκείνου λόγων,

[11, 504]   τὴν καρπογονίαν. Οὕτω δὴ καὶ ἡμεῖς, ἢν μὲν ἀθρόον τὸ ποτὸν

[11, 483]   ἐρυθρὸν ἀπὸ τρυγός· οὐδὲ γὰρ ἡμεῖς νήφειν ἐν φυλακῇ τῇδε δυνησόμεθα,

[11, 460]   οὐχὶ παρὰ τοῖς γόνασιν ἔστησεν. Ἡμεῖς οὖν μὴ διατρίβωμεν, ἀλλ´ ἤδη

[11, 464]   τῆς ἀληθείας ἐπὶ πλεῖστον ἀπαρτωμένοις. (Ἡμεῖς οὖν, ὡς καὶ παρ´ Ἀθηναίοις

[11, 464]   νυνί, λέγεθ´. {Β. Ὅντινα τρόπον ἡμεῖς; Τοιοῦτον οἷον ἂν καὶ σοὶ

[11, 503]   (Ἡρακλέων δὲ ὁ Ἐφέσιος Ὃν ἡμεῖς, φησί, ψυγέα καλοῦμεν, ψυκτηρίαν τινὲς

[11, 477]   οὐδεὶς ἐχρῆτο, συβῶται δὲ καὶ νομεῖς καὶ οἱ ἐν ἀγρῷ· (Πολύφημος

[11, 498]   οὐδεὶς ἐχρῆτο, συβῶται δὲ καὶ νομεῖς καὶ οἱ ἐν ἀγρῷ, ὡς

[11, 486]   ἔνεγκον ἐπὶ τὸ μνῆμ´ ἐκείνῃ, μανθάνεις; καὶ κατάχεον. ΜΕΤΑΝΙΠΤΡΟΝ ἡ μετὰ

[11, 464]   φιλογύνας γυναικομανεῖς καὶ τοὺς φιλόρνιθας ὀρνιθομανεῖς, τὸ αὐτὸ σημαινόντων τῶν ὀνομάτων

[11, 464]   τοὺς φιλοδόξους, (καθάπερ τοὺς φιλογύνας γυναικομανεῖς καὶ τοὺς φιλόρνιθας ὀρνιθομανεῖς, τὸ

[11, 464]   δ´ ὀρτυγομανίαν. Τινὲς δὲ καὶ δοξομανεῖς καλοῦσι τοὺς φιλοδόξους, (καθάπερ τοὺς

[11, 466]   ὑπὸ κύματος αὐτοὺς ἀμφοτέρους κρυφθέντας ἀφανεῖς γενέσθαι, χρόνῳ δ´ ὕστερον ἤδη

[11, 460]   ἐκ τῶν πολεμίων οἴκαδ´ ἥκω, συγγενεῖς καὶ φράτερας καὶ δημότας εὑρὼν

[11, 487]   πάντας ἄγει. Ἀντιφάνης Λαμπάδι· Τράπεζα φυστημινεις, ἅμα δ´ ἦν Δαίμονος Ἀγαθοῦ

[11, 490]   οἱ πολλοὶ νομίζοντες τὰς πελειάδας ὄρνεις εἶναι πρῶτον μὲν ἐκ τοῦ

[11, 491]   εἴρηκε διὰ τὴν πρὸς τὰς ὄρνεις ὁμωνυμίαν. Ἡ δὲ Μοιρὼ καὶ

[11, 490]   Οὐ γὰρ τὰς πελειάδας τὰς ὄρνεις φέρειν νομιστέον τῷ Διὶ τὴν

[11, 494]   αἱ ἀναγραφαί εἰσι τῶν τὰς συντάξεις λαμβανόντων, λαβὼν ταύτας εἰς χεῖρας

[11, 489]   τρίποδας τοὺς τοῖς θεοῖς καθαγιζομένους, (φθόεις κυκλοτερεῖς καὶ ἀστέρας ἔχοντας, οὓς

[11, 508]   ὑπὲρ ἔρωτος εἰρημένους καὶ μάλα ἀπρεπεῖς, οὓς καταφρονῶν τῶν ἀναγνωσομένων συνέθηκεν,

[11, 479]   Πρὸς δὲ τούτοις οἶκοι κατεσκευάζοντο κυκλοτερεῖς, ἵνα πάντες εἰς τὸ μέσον

[11, 489]   τοὺς τοῖς θεοῖς καθαγιζομένους, (φθόεις κυκλοτερεῖς καὶ ἀστέρας ἔχοντας, οὓς καὶ

[11, 502]   σύ, ποῖ τὴν ἀργυρίδα τηνδὶ φέρεις; χρυσίδος δὲ Κρατῖνος ἐν Νόμοις·

[11, 497]   πολλάκις. {Β. Οὐδὲν ἐλέφαντος γὰρ διαφέρεις οὐδὲ σύ. {Α. Ἕτερον τριήρης·

[11, 489]   ἀπεικάζει διὰ τὸ τοὺς ἀστέρας περιφερεῖς εἶναι τοῖς ἥλοις ὁμοίως καὶ

[11, 481]   βαθείας κύλικας ὥσπερ ὁλκάδας οἰναγωγούς, περιφερεῖς, λεπτάς, μέσας, γαστροιίδας, οὐκ ἀβούλως,

[11, 469]   καὶ τοὺς ἐφήβους, Σωσία, τοὺς δυσχερεῖς. (ΗΔΥΠΟΤΙΔΕΣ. Ταύτας φησὶν ὁ Σάμιος

[11, 500]   ζεύγη, καμήλους, στρώματ´, ἀργυρώματα, φιάλας, τριήρεις, τραγελάφους, καρχήσια, (γαυλοὺς ὁλοχρύσους— {Β.

[11, 460]   τὸν λόγον καὶ τὰς κύλικας πλήρεις (ἅπασι προπίῃ. (Ποτήρια δὲ πρῶτον

[11, 469]   κύαθον, κυμβία, ῥυτὰ τέτταρα, ἡδυποτίδας τρεῖς, ἡθμὸν ἀργυροῦν. Σῆμος δ´ ἐν

[11, 476]   μεγάλα κέρατα φυόντων, ὡς χωρεῖν τρεῖς καὶ τέτταρας χόας, ἐκπώματα (ποιεῖν

[11, 466]   ταῦτα γέγραπται· Βατιάκαι ἀργυραῖ κατάχρυσοι τρεῖς. Κόνδυα ἀργυρᾶ ροϚ τούτων ἐπίχρυσα

[11, 486]   ἀνδράσι, θαῦμα κοὐ ψευδές, νῆστις τρεῖς χόας ἐξέπιεν· ἧς τόδε σοί,

[11, 478]   Προάγωνι· Ὃ δ´ ἀλφίτων πριάμενος τρεῖς χοίνικας κοτύλης δεούσας εἴκος´ ἀπολογίζεται.

[11, 469]   ~{Α. Ῥυτὸν (δίκρουνον ἡλίκον τι τρεῖς χωρεῖν χοᾶς, Ἄλκωνος ἔργον. Προὔπιεν

[11, 501]   Τὴν δ´ ἀμφίθετον πότερα δύο βάσεις ἔχειν δεῖ νομίζειν ἐξ ἑκατέρου

[11, 482]   Τὸ γὰρ ἐπάγεσθαι κατὰ τὰς ἑστιάσεις κυμβία καὶ δοκεῖν τούτοις διαμάχεσθαι

[11, 495]   δὲ καὶ ὀνύχινοι σκύφοι καὶ συνδέσεις τούτων μέχρι δικοτύλων· καὶ Παναθηναικὰ

[11, 505]   μὴ φῶμεν εἶναι λόγους καὶ μιμήσεις ἢ τοὺς Ἀλεξαμενοῦ τοῦ Τηίου

[11, 482]   Δημοφῶντος, ἅττ´ ἐποίησεν εἰς Κότυν, ῥήσεις τε κατὰ δεῖπνον Θεόδωρός μοι

[11, 494]   καὶ τὴν τελευταίαν τοῦ Ἀπολλωνίου, εὑρήσεις σαυτὸν ἀπειληφότα κατὰ τὰς σὰς

[11, 502]   κόμισον λαβὼν τοὺς παῖδας. Εἶτ´ οἴσεις μόνος ψυκτῆρα, κύαθον, κυμβία. Στράττις

[11, 491]   ἑκάτερον τῶν ὤτων εἰς δύο σχίσεις, τούτων δ´ αὖ συνάφεια κατὰ

[11, 491]   λέγοιτο καθὸ τέτταρες αἱ πᾶσαι σχίσεις τῶν ὤτων, ἑκάτερον δὲ καθὸ

[11, 494]   τὸν θαυμάσιον Αἰσχύλον ἁλίσκῃ, ἀπροσδιονύσους λύσεις πραγματευόμενος. (ΟΛΜΟΣ ποτήριον κερατίου τρόπον

[11, 493]   πολυθρυλήτους ταύτας καὶ (τὰς) τοιαύτας λύσεις (Πτολεμαῖος ὁ Φιλάδελφος βασιλεύς. Λαμβάνοντος

[11, 507]   τῶν τετελευτηκότων ψυχὰς εἰς ἄλλας φύσεις ἢ πρὸς τὸν μετεωρότερον καὶ

[11, 479]   τοῦ πολύποδος ἐν ταῖς πλεκτάναις ἐπιφύσεις παραγώγως κοτυληδόνες. Καὶ τὰ κύμβαλα

[11, 484]   Ἐν δὲ Φιλαδέλφοις· Ἤδη δ´ ἐπιχύσεις διάλιθοι, λαβρώνιοι, Πέρσαι δ´ ἔχοντες

[11, 459]   Ἀδράστῳ, ἄνδρες φίλοι, καθίσαντες οἱ ἀριστεῖς δειπνοῦσιν, ὁ δὲ Πολύιδος ἱερὰ

[11, 466]   πρὸς θεῶν ὀλουμένη, (ἣ τὰς ἀρύστεις ὧδ´ ἔχους´ ἐκώμασας. Ἐστὶ δὲ

[11, 491]   πελειάδα· ἃς δοιὰς εἶπεν καθὸ συμφυεῖς εἰσιν ἀλλήλαις καὶ συνεζευγμέναι. Τὸ

[11, 488]   τὴν τοῦ χείλους ἔρεισιν πάλιν συμφυεῖς εἰσιν. Καὶ γίνεται τὸν τρόπον

[11, 491]   δύο ὑποθετέον εἴτε βούλεταί τις ὀρνιθοφυεῖς κόρας εἴτ´ αὖ καὶ ἀνθρωποειδεῖς,

[11, 487]   ἕν· ὃς ἂν τὸν κότταβον ἀφεὶς ἐπὶ τὴν πλάστιγγα ποιήσῃ πεσεῖν—

[11, 484]   τούτῳ χρώμενοι ῥύμματι πλύνουσιν οἱ γναφεῖς. (Τρία δὲ παραφύλαττε ὅταν κωθωνίζῃ·

[11, 469]   μέγεθος παίζοντες οἱ ποιηταὶ καὶ συγγραφεῖς πλεῖν αὐτὸν ἐν ποτηρίῳ ἐμυθολόγησαν.

[11, 500]   σὺ καθαρῶν τ´ ἀλήτων κἀλφίτων ἀπερρόφεις. (ΦΙΑΛΗ. Ὅμηρος μὲν ὅταν λέγῃ·

[11, 477]   κόνδυ χρυσοῦν, Στρουθία. Ἵππαρχος Ἀνασῳζομένοις· Προσέχεις τι τούτῳ τῷ στρατιώτῃ τοῦ

[11, 503]   Περσικῶν φησιν οὕτως· Ἐστὶ δὲ ποτίβαζις ἄρτος κρίθινος καὶ πύρινος ὀπτὸς

[11, 480]   Ἔστι γὰρ κρουνεῖα; {Α. Ναί. (ΚΥΑΘΙΣ, κοτυλῶδες ἀγγεῖον. Σώφρων ἐν τῷ

[11, 460]   δὲ ἔφη· Πολλῷ γ´ ὁ Βάκις διεχρῆτο τῷ ποτηρίῳ. Καὶ Φερεκράτης

[11, 466]   τὴν παιδιάν. (Ὅτι παρὰ Τιμαχίδᾳ ΑΙΑΚΙΣ ἡ κύλιξ καλεῖται. ΑΚΑΤΟΣ ποτήριον

[11, 483]   γυλιῷ. Οὗ δὲ ἕνεκα στρατιωτικόν, πολλάκις ἀνάγκη ὕδωρ πίνειν οὐ καθαρόν.

[11, 467]   εἰρήκασιν. Οἱ γὰρ μουσικοί, καθάπερ πολλάκις Ἀριστόξενός φησι, τὸ σίγμα λέγειν

[11, 497]   Ἐγὼ δὲ τοῦτό γ´ ἐκπέπωκα πολλάκις. {Β. Οὐδὲν ἐλέφαντος γὰρ διαφέρεις

[11, 464]   δὲ εὖ οἶδα ὅτι ἥδιστα πολλάκις ἐστὶ τὰ κεράμεα ἐκπώματα, ὡς

[11, 473]   αὐτοῦ. (Εὔβουλος δ´ ἐν Παμφίλῳ πολλάκις μεμνημένος τοῦ ὀνόματός φησιν· Ἐγὼ

[11, 499]   χρόνον ἐπεδήμησας ἐν Σάμῳ, Διαγόρα, πολλάκις οἶδά σε παραγινόμενον εἰς τοὺς

[11, 467]   δὲ ῥῶ διὰ τὸ εὔκολον πολλάκις παραλαμβάνουσι. Καὶ τοὺς ἵππους τοὺς

[11, 482]   γῆς Κωλιάδος (γῆς) Τοῦτον δ´ ὁσάκις ἐπί τι πληρώσαιεν, ἀποσπείσαντες τοῖς

[11, 466]   βασιλέως Ἀντιγόνου, ὡς ἀπὸ Σελεύκου ΣΕΛΕΥΚΙΣ καὶ ἀπὸ Προυσίου ΠΡΟΥΣΙΑΣ. (ΑΝΑΦΑΙΑ

[11, 497]   (ω( Σαννάκρα) ἱπποτραγέλαφοι, βατιάκια, σαννάκια. ΣΕΛΕΥΚΙΣ. Ὅτι ἀπὸ Σελεύκου τοῦ βασιλέως

[11, 497]   πρὸς Ἀδαῖον Ποτήρια, φησί, παραπλήσια Σελευκίς, Ῥοδιάς, Ἀντιγονίς. ~(ΣΚΑΛΛΙΟΝ κυλίκιον μικρόν,

[11, 492]   τε καὶ τῶν αἰεὶ ἀφαιρεῖται λὶς πέτρη. Ἀλλ´ ἄλλην ἐνίησι πατὴρ

[11, 501]   ἐστὶ πιάλη, ἡ τὸ πιεῖν ἅλις παρέχουσα· μείζων γὰρ τοῦ ποτηρίου.

[11, 466]   τῶν κάτω μερῶν, ἐστενωμένον ἄνωθεν. (ΒΑΥΚΑΛΙΣ. Ἐν Ἀλεξανδρείᾳ καὶ αὕτη, ὡς

[11, 466]   αὕτη, ὡς Σώπατρος ὁ παρῳδός· Βαυκαλὶς ἡ τετράκυκλος. Καὶ πάλιν Νᾶμα

[11, 476]   περιέχει· κέρας ἔκπωμα ἀργυροῦν, καὶ περισκελὶς πρόσεσται ἀργυρᾶ. (ΚΕΡΝΟΣ ἀγγεῖον κεραμεοῦν,

[11, 481]   Κὰδ δ´ ἄειρε κυλίχναις μεγάλαις, αιταποικιλλις. Οἶνον γὰρ Σεμέλας καὶ Διὸς

[11, 493]   ἀμογητὶ ἄειρεν, ὡς παντὸς ἀνθρώπου μόλις ἂν ἀποκινήσαντος ἀπὸ τῆς τραπέζης

[11, 461]   περὶ τοῦ Νέστορος ποτηρίου, ὃ μόλις ἂν νέος βαστάσαι ἴσχυεν, Νέστωρ

[11, 460]   καὶ φράτερας καὶ δημότας εὑρὼν μόλις εἰς τὸ κυλικεῖον ἐνεγράφην· Ζεὺς

[11, 505]   λόγους τὸν τοῦ Πλάτωνος Σωκράτην μόλις ἡ ἡλικία συγχωρεῖ, οὐχ ὡς

[11, 470]   οὑτωσὶ λέγῃ· Γενόμενος δ´ ἔννους μόλις ᾔτησε κύλικα καὶ λαβὼν ἑξῆς

[11, 505]   Πολιτείᾳ εἰπών· Ὅὅταν, οἶμαι, δημοκρατουμένη πόλις ἐλευθερίας διψήσασα κακῶν οἰνοχόων τύχῃ

[11, 466]   ἔχους´ ἐκώμασας. Ἐστὶ δὲ καὶ πόλις Ἰώνων Ἄρυστις. ΑΡΓΥΡΙΣ εἶδος ποτηρίου,

[11, 502]   καλοῦσι. (ΦΘΟΙΣ. Πλατεῖαι φιάλαι ὀμφαλωτοί. Εὔπολις· Σὺν φθοῖσι προσπεπωκώς. Ἔδει δὲ

[11, 466]   κατεσθίειν· σὺ δὲ κάρτα φείδῃ. (ΑΝΤΙΓΟΝΙΣ ἔκπωμα ἀπὸ τοῦ βασιλέως Ἀντιγόνου,

[11, 497]   Ποτήρια, φησί, παραπλήσια Σελευκίς, Ῥοδιάς, Ἀντιγονίς. ~(ΣΚΑΛΛΙΟΝ κυλίκιον μικρόν, ᾧ σπένδουσιν

[11, 490]   διὰ τὴν ἀσθένειαν εὐλαβὴς ἡ ὄρνις αὕτη· τρεῖν δ´ ἐστὶ τὸ

[11, 484]   Ὁ λαβρώνιος δ´ ἔσθ´ οὗτος ὄρνις; {Β. Ἡράκλεις, (ποτήριον χρυσοῦς διακοσίους

[11, 471]   ὡς οὐχὶ μικροῖς ἥδεται ποτηρίοις; Ἄλεξις δ´ ἐν Ἱππεῖ· Καὶ θηρίκλειός

[11, 502]   κοτύλη δ´ ἀνὰ χοίνικα μάττει. (Ἄλεξις δ´ ἐν Ἱππίσκῳ ψυκτηρίδιον καλεῖ

[11, 473]   Μανία, φέρ´ ὀξύβαφα καὶ κανθάρους. Ἄλεξις δ´ ἐν Κρατείᾳ ὁ δὲ

[11, 496]   ΠΕΤΑΧΝΟΝ ποτήριον ἐκπέταλον, οὗ μνημονεύει Ἄλεξις ἐν Δρωπίδῃ· πρόκειται δὲ τὸ

[11, 502]   τοῦ οἰναρίου ἀνατρέπει τὸν ψυκτῆρα. Ἄλεξις ἐν Εἰσοικιζομένῳ φησὶ Τρικότυλον ψυγέα.

[11, 470]   ἂν κύλιξ οὖσα. Καὶ μήποτε Ἄλεξις ἐν Ἡσιόνῃ θηρικλείῳ ποιεῖ τὸν

[11, 472]   καὶ θηρίκλειος κρατήρ, οὗ μνημονεύει Ἄλεξις ἐν Κύκνῳ· Φαιδρὸς δὲ κρατὴρ

[11, 498]   ἐγχέας εἰς τὸ σκύφος. Καὶ Ἄλεξις ἐν Λευκαδίᾳ· Οἴνου γεραιοῖς χείλεσιν

[11, 502]   Χαλκίδος τῆς Θρᾳκικῆς εὐδοκιμοῦντα. (ΧΥΤΡΙΔΕΣ. Ἄλεξις ἐν Ὑποβολιμαίῳ· Ἐγὼ Πτολεμαίου τοῦ

[11, 483]   στρεψαύχενος πίοιμι τὸν τράχηλον ἀνακεκλασμένη; Ἄλεξις Ἐρίθοις· Εἶτα τετρακότυλον ἐπεσόβει κώθωνά

[11, 481]   ὑμᾶς. {Β. Ἀνακεχαίτικεν μὲν οὖν. Ἄλεξις Ἱππεῖ· ~Τά τε κυμβία (ἆρ´

[11, 500]   τινὰ καλεῖται ποτήρια, ὧν μνημονεύει (Ἄλεξις μὲν ἐν Κονιατῇ· Κυμβία, φιάλαι,

[11, 466]   ΕΚΠΩΜΑ τὸ γράμματα ἔχον ἐγκεχαραγμένα. Ἄλεξις· (Τὴν ὄψιν εἴπω τοῦ ποτηρίου

[11, 502]   δέ φησι· Καὶ φιλοτησίας προὔπινεν. Ἄλεξις· Φιλοτησίαν σοι τήνδ´ ἐγὼ ἰδίᾳ

[11, 466]   ΑΜΑΛΘΕΙΑΣ ΚΕΡΑΣ καὶ ΕΝΙΑΥΤΟΣ καλούμενον. (ΑΜΦΩΞΙΣ ξύλινον ποτήριον, ᾧ χρῆσθαι τοὺς

[11, 494]   κελεύσας μετὰ τῶν βιβλίων, ἐν οἷς αἱ ἀναγραφαί εἰσι τῶν τὰς

[11, 489]   τὰ κράτιστα τῶν ἀπλανῶν ἀστέρων, οἷς δὴ τεκμαίρονται τὰ περὶ τὴν

[11, 503]   τοὺς τοῖς θεοῖς ἀνειμένους, ἐν οἷς ἔστιν ἀναψῦξαι. Αἰσχύλος Νεανίσκοις· Σαύρας

[11, 476]   τὸν βασιλέα προπίνειν κέρατι τούτοις οἷς ἐφιλοφρονεῖτο. Τοὺς δὲ Παιόνων βασιλεῖς

[11, 508]   δὲ τοὺς τοιούτους διαλόγους, ἐν οἷς καὶ περὶ τῶν ἐν τοῖς

[11, 499]   τοὺς παρ´ ἐμοὶ πότους, ἐν οἷς λάγυνος κατ´ ἄνδρα κείμενος οἰνοχοεῖτο,

[11, 462]   ἀφ´ ὧν οἱ τόποι διαμένουσιν· οἷς οὐδὲ τῆς πολιτείας μετέδοσαν οἱ

[11, 476]   πολ8 λοὺς κοτυλίσκους κεκολλημένους, ἐν οἷς, (φησίν, μήκωνες λευκοί, πυροί, κριθαί,

[11, 479]   ἱερὸς τοῦ Διονύσου κρατηρίσκος, καὶ οἷς χρῶνται οἱ μύσται, ὡς Νίκανδρός

[11, 482]   κεραμείας. Ὅταν δ´ Ἔφιππος ἐν Ἐφήβοις λέγῃ· Οὐ κύλικας ἐπὶ τὰ

[11, 495]   δ´ ὁ Κολοφώνιος ἐν τοῖς Ἰάμβοις ἐπὶ φιάλης τίθησι τὴν λέξιν

[11, 460]   τὸν Ἀμόργιον ποιητὴν Σιμωνίδην ἐν Ἰάμβοις οὕτως· Ἀπὸ τράπεζαν εἷλέ νιν

[11, 461]   Ἕρμιππος ὁ κωμῳδιοποιὸς ἐν τοῖς Ἰάμβοις φησίν· Εἰς τὸ Κυλικράνων βαδίζων

[11, 462]   ἄνδρας εὐφήμοις μύθοις καὶ καθαροῖσι λόγοις· σπείσαντας δὲ καὶ εὐξαμένους τὰ

[11, 507]   (Περὶ δὲ τῶν ἐν τοῖς διαλόγοις αὐτοῦ κεκλεμμένων τί ἂν καὶ

[11, 488]   φησίν, ἡμῖν ἔν τισι Κορινθιακοῖς ἔργοις τὴν τῶν ἥλων θέσιν. Ἐξοχὴ

[11, 460]   σκευοθήκη παρ´ Ἀριστοφάνει μὲν ἐν Γεωργοῖς· (Ὥσπερ κυλικείου τοὐθόνιον προπέπταται. Ἔστι

[11, 497]   Νεῖλος ὁκοῖον ἄναξ μύσταις φίλον ἱεραγωγοῖς εὗρε μέλος θείων πάτριον ἐξ

[11, 473]   Σωκλῆς εἰς ἠοῦν πίνει τετραχόοισι κάδοις, εἶτ´ ἐξαίφνης που τυχὸν οἴχεται.

[11, 473]   καί τι μελιχρὸν ἔπος. ἀλλὰ κάδοις Χίου με κατάβρεχε καὶ λέγε

[11, 472]   βάσιν στήσας, συνάψας καρπίμοις κισσοῦ κλάδοις (ἔστεψα. θηλυκῶς δὲ τὴν θηρίκλειον

[11, 487]   τὴν δὲ τάλαιναν πλάστιγγ´ ἂν ἴδοις (παρὰ τὸν στροφέα τῆς κηπαίας

[11, 478]   ἐν Παιδιαῖς καὶ Ἕρμιππος ἐν Θεοῖς. Ἀθηναῖοι δὲ μέτρον τι καλοῦσι

[11, 503]   καὶ συσκίους τόπους τοὺς τοῖς θεοῖς ἀνειμένους, ἐν οἷς ἔστιν ἀναψῦξαι.

[11, 482]   ἐπί τι πληρώσαιεν, ἀποσπείσαντες τοῖς θεοῖς ἐκ τῆς φιάλης ᾠνοχόουν ἐφεξῆς,

[11, 489]   καὶ τοὺς τρίποδας τοὺς τοῖς θεοῖς καθαγιζομένους, (φθόεις κυκλοτερεῖς καὶ ἀστέρας

[11, 482]   κοτύλῃ. (Κρατῆρα γὰρ ἵστασαν τοῖς θεοῖς, οὐκ ἀργυροῦν οὐδὲ λιθοκόλλητον, ἀλλὰ

[11, 478]   πλέων» λέγων. (Ἕρμιππος δὲ ἐν Θεοῖς· Τόν τε κότυλον πρῶτον ἤνεγκ´

[11, 483]   πρὸς Ἀδαῖον καὶ Ἀντίγονον, ὅτι κεραμέοις ἀγγείοις ἐχρῶντο οἱ Λακεδαιμόνιοι γράφει

[11, 464]   φησίν, ὃν ἂν βασιλεὺς ἀτιμάσῃ, κεραμέοις χρῆται. Χοιρίλος δ´ ὁ ἐποποιός

[11, 463]   οἰνοχόοι θέραπες κιρνάντων προχύταισιν ἐν ἀργυρέοις· ὁ δὲ χρυσὸς οἶνον ἔχων

[11, 496]   οἰνοχόοι θέραπες κιρνάντων προχύταισιν ἐν ἀργυρέοις. Φιλητᾶς δ´ ἐν Ἀτάκτοις ἀγγεῖον

[11, 466]   Καὶ θεοφιλὲς δὲ τὸ ποτήριον· χρυσέοις γοῦν δεπάεσσιν ἀλλήλους δεξιοῦνται. Ἐλευθέριον

[11, 466]   δέπας μεστὸν κύκλῳ χορεῦον ἕλκουσι γνάθοις ὁλκῆς ἀπαύστοις, παντελῶς ἐστραμμένον (τἄνω

[11, 483]   πίοιμι τὸν τράχηλον ἀνακεκλασμένη; Ἄλεξις Ἐρίθοις· Εἶτα τετρακότυλον ἐπεσόβει κώθωνά μοι,

[11, 462]   θεὸν ὑμνεῖν εὔφρονας ἄνδρας εὐφήμοις μύθοις καὶ καθαροῖσι λόγοις· σπείσαντας δὲ

[11, 502]   δὲ τὴν φιάλην ἄρακιν καλοῦσι. (ΦΘΟΙΣ. Πλατεῖαι φιάλαι ὀμφαλωτοί. Εὔπολις· Σὺν

[11, 466]   τῇ προέσει. Ἦν γὰρ τοῖς παλαιοῖς πεφροντισμένον καλῶς καὶ εὐσχημόνως κότταβον

[11, 506]   Μένωνι καὶ τοὺς μεγίστους (παρ´ Ἀθηναίοις γενομένους Ἀριστείδην καὶ Θεμιστοκλέα, Μένωνα

[11, 464]   (Ἡμεῖς οὖν, ὡς καὶ παρ´ Ἀθηναίοις ἐγίνετο, ἅμα ἀκροώμενοι τῶν γελωτοποιῶν

[11, 498]   Καὶ Ἄλεξις ἐν Λευκαδίᾳ· Οἴνου γεραιοῖς χείλεσιν μέγα σκύφος. Καὶ Ἐπιγένης

[11, 466]   δὲ παρὰ Σοφοκλεῖ (ἐν τοῖς Λαρισαίοις Ἀκρίσιος καὶ αὐτὸς ἐκπώματα ὅσα

[11, 475]   καρχήσια. Ἔθος γὰρ ἦν τοῖς ἀρχαίοις ἐπὶ τῶν τραπεζῶν κεκραμένα τιθέναι

[11, 483]   Ἀδαῖον καὶ Ἀντίγονον, ὅτι κεραμέοις ἀγγείοις ἐχρῶντο οἱ Λακεδαιμόνιοι γράφει οὕτως·

[11, 496]   Ἴων δ´ ὁ Χῖος ἐν Ἐλεγείοις· Ἡμῖν δὲ κρητῆρ´ οἰνοχόοι θέραπες

[11, 483]   (Μνημονεύει αὐτοῦ καὶ Ἀρχίλοχος ἐν Ἐλεγείοις ὡς ποτηρίου οὕτως· Ἀλλ´ ἄγε

[11, 504]   μικρὰ ἐπιψακάζωσιν, ἵνα καὶ ἐγὼ Γοργιείοις ῥήμασιν εἴπω, (οὕτως οὐ βιαζόμενοι

[11, 465]   ἀποθνῄσκων οὐκ ὤκνησεν ὑποθέσθαι τοῖς οἰκείοις ἐπιγράψαι αὐτοῦ τῷ μνήματι τάδε·

[11, 488]   ποτὶ δὲ σκῆπτρον βάλε γαίῃ χρυσείοις ἥλοισι πεπαρμένον. Ἐμφαίνεται γὰρ ὡς

[11, 488]   μὲν τί ποτ´ ἐστὶ τὸ χρυσείοις ἥλοισι πεπαρμένον, ἔπειτα τί τὸ

[11, 487]   ὃ οἴκοθεν ἦγ´ ὁ γεραιός, χρυσείοις ἥλοισι πεπαρμένον· οὔατα δ´ αὐτοῦ

[11, 483]   τὰς ἑορτάς, ἔν τε τοῖς ἐπινικίοις καὶ τοῖς γάμοις τῶν παρθένων,

[11, 466]   τὸν υἱὸν λυτρούμενος τοῖς ἐπισημοτάτοις κειμηλίοις καὶ δέπας δίδωσι περικαλλές. Αὐτός

[11, 475]   Λαμψακηνὸς ἐν τοῖς Ὥροις παρὰ (Λακεδαιμονίοις φησὶν ἔτι καὶ εἰς αὐτὸν

[11, 502]   καὶ κύλιξ φιλοτησία. ΧΟΝΝΟΙ. Παρὰ Γορτυνίοις ποτηρίου εἶδος, ὅμοιον θηρικλείῳ, χάλκεον·

[11, 478]   φέρει φησί, καὶ Ἀριστοφάνης ἐν Βαβυλωνίοις. Εὔβουλος δ´ ἐν Ὀδυσσεῖ ἢ

[11, 494]   τῆς ἀφελείας οὕνεκα. Κἀν τοῖς Βαβυλωνίοις οὖν τοῖς Ἀριστοφάνους ἀκουσόμεθα ποτήριον

[11, 478]   ἐν τῷ πρὸς Λυκόφρονα παρὰ Σικυωνίοις καὶ Ταραντίνοις ἐπιπολάζειν φησὶ τὸ

[11, 482]   σήμερον γενήσεται. Καὶ Ἔφιππος ἐν Ὁμοίοις ἢ Ὀβελιαφόροις Διονυσίου δὲ δράματ´

[11, 471]   τοῦ ἐκπώματος καὶ Ἀντιφάνης ἐν Ὁμοίοις οὕτως· Ὡς δ´ ἐδείπνησαν (συνάψαι

[11, 485]   Εἰρήνῃ Τί δῆτ´ ἂν εἰ πίοις οἴνου κύλικα λεπαστήν; Ἀφ´ ἧς

[11, 503]   Αἰσχύλος Νεανίσκοις· Σαύρας ὑποσκίοισιν ἐν ψυκτηρίοις. (Εὐριπίδης Φαέθοντι· Ψυκτήρια δένδρεα φίλαισιν

[11, 481]   τὴν μείζονα. Ὅτι δὲ μεγάλοις ποτηρίοις αἱ γυναῖκες ἐχρῶντο ὁ αὐτὸς

[11, 476]   στιβάσιν ἐδείπνουν καὶ ἔπινον κερατίνοις ποτηρίοις. Αἰσχύλος δ´ ἐν Περραιβίσι τοὺς

[11, 471]   φύσιν, ὡς οὐχὶ μικροῖς ἥδεται ποτηρίοις; Ἄλεξις δ´ ἐν Ἱππεῖ· Καὶ

[11, 461]   εἰ οἱ ἀρχαῖοι μεγάλοις ἔπινον ποτηρίοις. Δικαίαρχος μὲν γὰρ ὁ Μεσσήνιος,

[11, 469]   Μήποτε δὲ ἐπεὶ μεγάλοις ἔχαιρε ποτηρίοις ὁ ἥρως, διὰ τὸ μέγεθος

[11, 504]   ὡς πρόκειται, παραιτεῖται πίνειν μεγάλοις ποτηρίοις, ὃ δὲ τὸν Σωκράτην παράγει

[11, 500]   ἀπ´ αὐτῶν ἐν τοῖς ξυλίνοις ποτηρίοις, οὓς καλοῦσι ταβαίτας, προβρέχουσι καὶ

[11, 481]   (κοὐχὶ χωροῦντ´ οὐδὲ κόγχην, ἐμφερῆ γευστηρίοις· σφίσι δέ γ´ αὐταῖσιν βαθείας

[11, 468]   καὶ Κλείταρχος ἐν Γλώσσαις παρὰ Κλειτορίοις τὰ ποτήρια καλεῖσθαι. Ἀντίμαχος δ´

[11, 466]   καὶ χάλα πόδα. (ΑΩΤΟΝ παρὰ Κυπρίοις τὸ ἔκπωμα, ὡς Πάμφιλος. Φιλητᾶς

[11, 462]   Πολλοῖς δὲ καὶ ὁ ἐν Ἰλλυριοῖς τόπος διαβόητός ἐστιν ὁ καλούμενος

[11, 506]   πατρίδος φυγήν, ἀφ´ ἧς ἐν Θουρίοις κατῳκίσθησαν. Ἐν δὲ τῷ περὶ

[11, 503]   διδόμενον, ὡς Ἀντιφάνης παρίστησιν ἐν Διπλασίοις· Τί οὖν ἐνέσται τοῖς θεοῖσιν;

[11, 483]   ποτηρίων· ἐν δὲ τοῖς ἄλλοις συμποσίοις καὶ φιδιτίοις ἐν πιθάκναις (Μνημονεύει

[11, 469]   θηρικλείους, Ἀθηναίων μὲν αὐτὰς τοῖς πλουσίοις διὰ τὰ βάρη χαλκευσαμένων τὸν

[11, 482]   παρ´ ὑμῖν ποιοῦσιν ἐν τοῖς φιδιτίοις. Εἰ δέ ποτε πλεῖον πιεῖν

[11, 483]   δὲ τοῖς ἄλλοις συμποσίοις καὶ φιδιτίοις ἐν πιθάκναις (Μνημονεύει αὐτοῦ καὶ

[11, 465]   δὲ Οἰδίπους (δι´ ἐκπώματα) τοῖς υἱοῖς κατηράσατο, ὡς ὁ τὴν κυκλικὴν

[11, 501]   ταῖς γυναικείαις πυέλοις, ὅθεν τοῖς σκαφίοις ἀρύουσιν. Τίμαρχος δ´ ἐν τετάρτῳ

[11, 488]   ἐπεδείκνυεν, φησίν, ἡμῖν ἔν τισι Κορινθιακοῖς ἔργοις τὴν τῶν ἥλων θέσιν.

[11, 464]   ὁ Φιλόχορος οὑτωσί· Ἀθηναῖοι τοῖς Διονυσιακοῖς ἀγῶσι τὸ μὲν πρῶτον ἠριστηκότες

[11, 470]   ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΣΤ' (ΗΘΑΝΙΟΝ. Ἑλλάνικος ἐν Αἰγυπτιακοῖς οὕτως γράφει· Αἰγυπτίων ἐν τοῖς

[11, 495]   τοῦ ἀγγείου πρότερον μὲν (τοῖς Παναθηναικοῖς ἐοικώς, ἡνίκα ἐκαλεῖτο πελίκη, ὕστερον

[11, 470]   οὕτως γράφει· Αἰγυπτίων ἐν τοῖς οἴκοις κεῖται φιάλη χαλκῆ καὶ κύαθος

[11, 481]   καλεῖται κύμβη. Καὶ Ἀναξανδρίδης ἐν Ἀγροίκοις· Μεγάλ´ ἴσως (ποτήρια) προπινόμενα καὶ

[11, 463]   πίνειν μνημονεύει καὶ Ἀναξανδρίδης ἐν Ἀγροίκοις οὕτως· ~(Τίνα δὴ παρεσκευασμένοι πίνειν

[11, 467]   αʹ περὶ τῶν παρὰ τοῖς ἱστορικοῖς Λέξεων ζητουμένων φησί· Γυάλας ποτηρίου

[11, 508]   ἀπέκτεινεν, ὥς φησι Καρύστιος ἐν Ἱστορικοῖς Ὑπομνήμασι. Καὶ Κάλλιππος δ´ ὁ

[11, 506]   Καρύστιος ὁ Περγαμηνὸς ἐν τοῖς Ἱστορικοῖς Ὑπομνήμασιν οὕτως· Σπεύσιππος πυνθανόμενος Φίλιππον

[11, 503]   ποτήριον, φησὶ Τρύφων ἐν τοῖς Ὀνοματικοῖς, τὸ ἐπὶ τῷ σκολίῳ διδόμενον,

[11, 470]   χάλκεον. ΗΜΙΤΟΜΟΣ ἔκπωμά τι παρ´ Ἀττικοῖς ἀπὸ τοῦ σχήματος ὀνομασθέν, φησὶν

[11, 468]   φιάλην. Φιλήμων δ´ ἐν τοῖς Ἀττικοῖς Ὀνόμασιν ἢ Γλώτταις προθεὶς καλπίς

[11, 461]   εἰργασμένον πλὴν τῶν ἐπὶ τοῖς ἡρωικοῖς. Τὸ γὰρ ῥυτὸν ὀνομαζόμενον μόνοις

[11, 503]   ἐν οἷς ἔστιν ἀναψῦξαι. Αἰσχύλος Νεανίσκοις· Σαύρας ὑποσκίοισιν ἐν ψυκτηρίοις. (Εὐριπίδης

[11, 461]   ἐστὶ ζητῆσαι εἰ οἱ ἀρχαῖοι μεγάλοις ἔπινον ποτηρίοις. Δικαίαρχος μὲν γὰρ

[11, 469]   τὸν Ἡρακλέα. Μήποτε δὲ ἐπεὶ μεγάλοις ἔχαιρε ποτηρίοις ὁ ἥρως, διὰ

[11, 461]   τοιοῦτοι, δημιουργοῦσιν αὐτοὺς πίνοντας ἐκπώμασι μεγάλοις. Καί μοι δοκοῦσι λέγειν οὐ

[11, 481]   ἔγχεον τὴν μείζονα. Ὅτι δὲ μεγάλοις ποτηρίοις αἱ γυναῖκες ἐχρῶντο ὁ

[11, 504]   μέν, ὡς πρόκειται, παραιτεῖται πίνειν μεγάλοις ποτηρίοις, ὃ δὲ τὸν Σωκράτην

[11, 466]   αὐτοῖς παῖδας ἁρπάζειν· καὶ τοῖς καλοῖς παρ´ αὐτοῖς ἄδοξόν ἐστιν ἐραστοῦ

[11, 501]   ὀμφαλῶν τῶν ἐν ταῖς γυναικείαις πυέλοις, ὅθεν τοῖς σκαφίοις ἀρύουσιν. Τίμαρχος

[11, 469]   Προὔπιεν δέ μοί ποτε ἐν Κυψέλοις Ἀδαῖος. Μνημονεύει τοῦ ποτηρίου τούτου

[11, 489]   Ἔχει γὰρ καὶ ἀστέρας, οὓς ἥλοις ὁ ποιητὴς ἀπεικάζει διὰ τὸ

[11, 489]   τοὺς ἀστέρας περιφερεῖς εἶναι τοῖς ἥλοις ὁμοίως καὶ ὥσπερ ἐμπεπηγέναι τῷ

[11, 498]   δείδεκτ´ Ἀχιλῆα. Πληροῦντες γὰρ προέπινον ἀλλήλοις μετὰ προσαγορεύσεως. Πανύασσις τρίτῳ Ἡρακλείας

[11, 474]   τὰς δὲ κλισίας ἐλατίνας χαμᾶζε ποικίλοις στρώμασι κεκοσμημένας, ἐκπώματα δὲ κεραμέους

[11, 495]   τὸν οἶνον κιρνᾶσιν οἱ Ἀττικοί. Κοίλοις ἐν προάροις φησὶ Πάμφιλος. (ΠΕΛΙΚΑΙ.

[11, 460]   ἧς, τόν ῥά οἱ Εὐρύκλεια φίλοις ἐπὶ γούνασι θῆκε παυομένῳ δόρποιο)

[11, 466]   ἀποικίαν εἰς Λέσβον στείλαντος σὺν ἄλλοις βασιλεῦσι, καὶ ὅτι χρησμὸς ἦν

[11, 493]   ὁ Μαχάων οὐ τέτρωται ἐν ἄλλοις δειχθήσεται. Ἀγνοοῦσιν δ´ ὅτι τὸ

[11, 483]   κεραμέων ποτηρίων· ἐν δὲ τοῖς ἄλλοις συμποσίοις καὶ φιδιτίοις ἐν πιθάκναις

[11, 485]   Ἀπολλόδωρος γένος εἶναι κύλικος. Φερεκράτης Κραπατάλλοις· Τῶν θεατῶν δ´ ὅστις ἂν

[11, 497]   τοῦτο. Μνημονεύει αὐτοῦ Θεοκλῆς ἐν Ἰθυφάλλοις οὕτως· Ἐθύσαμεν γὰρ σήμερον Σωτήρια

[11, 482]   διαλλάσσει Τοὺς μὲν ἄρα χρυσέοισι κυπέλλοις υἷες Ἀχαιῶν δειδέχατ´ ἄλλοθεν ἄλλος

[11, 462]   καὶ περιφέρουσιν ὅπου ἂν πορεύωνται. Πολλοῖς δὲ καὶ ὁ ἐν Ἰλλυριοῖς

[11, 490]   λέγονται Πέλειαι καὶ Πελειάδες, παρὰ πολλοῖς ἐστι τῶν ποιητῶν. Πρώτη δὲ

[11, 500]   διαλεγόμενος γράφει οὕτως· Σὺν τοῖς φύλλοις δρέποντες συντιθέασιν εἰς παλάθης Συριακῆς

[11, 509]   ἐξήλασεν, ἀλλὰ καὶ τοῖς τούτων δούλοις τὰ χρήματα τῶν δεσποτῶν χαρισάμενος

[11, 468]   ἐπεὶ περιείληπται τοῖς τῶν πινόντων δακτύλοις. Τινὲς δὲ ἀπύρωτον φιάλην τὸ

[11, 478]   δὲ καὶ τὸν παρὰ (τοῖς Αἰτωλοῖς καί τισι τῶν Ἰώνων λεγόμενον

[11, 483]   τε τοῖς ἐπινικίοις καὶ τοῖς γάμοις τῶν παρθένων, πίνουσιν ἐκ κεραμέων

[11, 462]   οὔποτέ φησι προδώσειν, μείλιχος ἐν κεράμοις, ἄνθεος ὀσδόμενος· ἐν δὲ μέσοις

[11, 463]   νέκταρ οἰνοχοοῦσα» τούτοις τοῖς ἑταίροις ἐμοῖς τε καὶ σοῖς. (Πρὸς οὓς

[11, 462]   μὲν θεὸν ὑμνεῖν εὔφρονας ἄνδρας εὐφήμοις μύθοις καὶ καθαροῖσι λόγοις· σπείσαντας

[11, 472]   λαμπρόν, ἀσφαλῆ βάσιν στήσας, συνάψας καρπίμοις κισσοῦ κλάδοις (ἔστεψα. θηλυκῶς δὲ

[11, 508]   καὶ Σόλωνος, τῶν μὲν τοῖς νόμοις ἐμμένειν τοὺς πολίτας, (τῶν δὲ

[11, 496]   φιάλη χρυσῆ, Θεόδωρος. Κρατῖνος ἐν Νόμοις· Ῥυσίδι σπένδων. (ΡΟΔΙΑΣ. Δίφιλος Αἱρησιτείχει

[11, 502]   φέρεις; χρυσίδος δὲ Κρατῖνος ἐν Νόμοις· Χρυσίδι σπένδων γέγραφε τοῖς ὄφεσι

[11, 484]   ἄκρατον μηδὲ τραγηματίζεσθαι ἐν τοῖς κωθωνισμοῖς. Ὅταν δ´ ἱκανῶς ἔχῃς ἤδη,

[11, 480]   κύλικα καλεῖν. Ἑρμῶναξ δ´ ἐν Συνωνύμοις οὕτως γράφει· Ἄλεισον, ποτήριον, κύπελλον,

[11, 476]   τούτων· Ἀργυρηλάτοις κέρασι χρυσᾶ στόμια προσβεβλημένοις. Καὶ Σοφοκλῆς Πανδώρᾳ· Καὶ πλῆρες

[11, 467]   συζευγνυμένου τοῦ ἰῶτα. Κἀν τοῖς προκειμένοις οὖν οἱ Σάτυροι τοῦ Διονύσου

[11, 499]   οὗτος πλησίον ὄξους. Δίφιλος ἐν Ἀνασῳζομένοις· Λάγυνον ἔχω κενόν, ὦ γραῦ,

[11, 477]   Καππαδοκίᾳ κόνδυ χρυσοῦν, Στρουθία. Ἵππαρχος Ἀνασῳζομένοις· Προσέχεις τι τούτῳ τῷ στρατιώτῃ

[11, 466]   ὅτι δίδοται πᾶσι τοῖς σπένδειν βουλομένοις εἴτε καὶ τοῖς πίνειν, ἢ

[11, 504]   ἐξ ὧν περὶ Κύρου εἰρήκασι τεκμαιρομένοις ἡμῖν, ἀλλὰ κἀκ τῶν αὐτῶν

[11, 508]   νόμους, ἀλλὰ τοῖς ὑπ´ αὐτοῦ διαπλαττομένοις, ὥστε καὶ ζητεῖσθαι τοὺς χρησομένους.

[11, 508]   εὐχομένοις, ἀλλὰ τοῖς τῶν ἐνδεχομένων ἀντεχομένοις. (Χωρὶς τοίνυν τούτων εἴ τις

[11, 508]   καὶ μὴ ταὐτὰ ποιεῖν τοῖς εὐχομένοις, ἀλλὰ τοῖς τῶν ἐνδεχομένων ἀντεχομένοις.

[11, 488]   καὶ πεπαρμένοι εἰσίν, (ἀλλ´ ὅτι ἐμπεπαρμένοις ἐοίκασιν ἔξω τε ὀλίγῳ προὔχουσι,

[11, 464]   χοροῖς εἰσιοῦσιν ἐνέχεον πίνειν καὶ διηγωνισμένοις ὅτ´ ἐξεπορεύοντο ἐνέχεον πάλιν· μαρτυρεῖν

[11, 464]   καὶ τῆς ἀληθείας ἐπὶ πλεῖστον ἀπαρτωμένοις. (Ἡμεῖς οὖν, ὡς καὶ παρ´

[11, 509]   πιστευθεὶς εἶναι χρηστὸς παρὰ τοῖς Κυζικηνοῖς, μικρὸν ἐπισχὼν χρόνον ἐπέθετο τῇ

[11, 466]   πλουτέοντες Εἶτ´ ἐπάγει· Ἀέξονται φρένας ἀμπελίνοις τόξοις δαμέντες. (ΑΓΚΥΛΗ ποτήριον πρὸς

[11, 500]   ἀποκλάσαντες ἀπ´ αὐτῶν ἐν τοῖς ξυλίνοις ποτηρίοις, οὓς καλοῦσι ταβαίτας, προβρέχουσι

[11, 484]   Κατανίζεται γὰρ τὸ σῶμα τοῖς οἴνοις· ὑγρὸν γὰρ καὶ θερμὸν ὁ

[11, 476]   ἐν στιβάσιν ἐδείπνουν καὶ ἔπινον κερατίνοις ποτηρίοις. Αἰσχύλος δ´ ἐν Περραιβίσι

[11, 478]   πρὸς Λυκόφρονα παρὰ Σικυωνίοις καὶ Ταραντίνοις ἐπιπολάζειν φησὶ τὸ ἔκπωμα, εἶναι

[11, 497]   φησιν ὀνομαζόμενον ποτήριον τοῖς ἥρωσι μόνοις ἀποδίδοσθαι. Δωρόθεος δ´ ὁ Σιδώνιός

[11, 461]   ἡρωικοῖς. Τὸ γὰρ ῥυτὸν ὀνομαζόμενον μόνοις τοῖς ἥρωσιν ἀπεδίδοσαν. Ὃ καὶ

[11, 470]   καὶ τοὔνομα ἔχει, γεγονὼς τοῖς χρόνοις κατὰ τὸν κωμικὸν Ἀριστοφάνη. Μνημονεύει

[11, 479]   τὰ κύμβαλα δ´ Αἰσχύλος ἐν Ἠδωνοῖς κοτύλας εἴρηκεν· Ὃ δὲ χαλκοδέτοις

[11, 466]   Εἶτ´ ἐπάγει· Ἀέξονται φρένας ἀμπελίνοις τόξοις δαμέντες. (ΑΓΚΥΛΗ ποτήριον πρὸς τὴν

[11, 461]   δὲ τοῖς περὶ τὴν Ἑλλάδα τόποις οὔτ´ ἐν γραφαῖς οὔτ´ ἐπὶ

[11, 470]   ὃ αὐτὸν ἐφόρει σὺν ταῖς ἵπποις, ἐπὴν δύνῃ, διὰ τοῦ Ὠκεανοῦ

[11, 508]   ὁ Πλάτων οὐ τοῖς οὖσιν ἀνθρώποις γράψαι τοὺς νόμους, ἀλλὰ τοῖς

[11, 492]   Ἐπτάποροι δὴ ταί γε μετ´ ἀνθρώποις καλέονται, ἓξ οἶαί περ ἐοῦσαι

[11, 489]   ἥμερον τροφὴν πρῶτοι διαταξάμενοι τοῖς ἀνθρώποις, πειθόμενοι τὸν κόσμον εἶναι σφαιροειδῆ,

[11, 475]   θ´ ὅττι φέριστον (οἷσιν ἐνὶ μεγάροις κεῖτο μέλιτος πεπληθός. Καὶ πάλιν·

[11, 495]   κιρνᾶσιν οἱ Ἀττικοί. Κοίλοις ἐν προάροις φησὶ Πάμφιλος. (ΠΕΛΙΚΑΙ. Καλλίστρατος ἐν

[11, 486]   ᾧ τὸ ἔλαιον ἐπισπένδουσι τοῖς ἱεροῖς, σπονδεῖον δὲ ᾧ τὸν οἶνον,

[11, 466]   τι. ΒΡΟΜΙΑΔΕΣ, ἔκπωμα ὅμοιον τοῖς μακροτέροις τῶν σκύφων. (ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΝ ΕΚΠΩΜΑ τὸ

[11, 494]   ὑπ´ ἄλλων, ἀλλὰ τοῖς αὑτοῦ πτεροῖς» κατὰ τὸν θαυμάσιον Αἰσχύλον ἁλίσκῃ,

[11, 463]   θαλίαισι νέκταρ οἰνοχοοῦσα» τούτοις τοῖς ἑταίροις ἐμοῖς τε καὶ σοῖς. (Πρὸς

[11, 466]   τύραννον ἐκπώματα χρυσᾶ ἐπιδεικνύντα τοῖς ἑταίροις φάσκειν, ἐξ ὧν ἐκεράμευσε κατεσκευακέναι

[11, 495]   ἐν τρίτῳ περὶ Πινδάρου τοῖς Σκίροις φησὶν Ἀθήναζε ἀγῶνα ἐπιτελεῖσθαι τῶν

[11, 471]   τὴν γυναικείαν φύσιν, ὡς οὐχὶ μικροῖς ἥδεται ποτηρίοις; Ἄλεξις δ´ ἐν

[11, 461]   μαθητής, ἐν τῷ περὶ Ἀλκαίου μικροῖς φησιν αὐτοὺς ἐκπώμασι κεχρῆσθαι καὶ

[11, 482]   Καὶ Ἔφιππος ἐν Ὁμοίοις ἢ Ὀβελιαφόροις Διονυσίου δὲ δράματ´ ἐκμαθεῖν δέοι

[11, 464]   καὶ τραγήματα παρεφέρετο, καὶ τοῖς χοροῖς εἰσιοῦσιν ἐνέχεον πίνειν καὶ διηγωνισμένοις

[11, 509]   τιθεὶς ὑπὸ ξυρὸν κνήμης ἱμάντων ἰσομέτροις ἑλίγμασιν, ὄγκῳ τε χλανίδος εὖ

[11, 491]   κόρας εἴτ´ αὖ καὶ ἀνθρωποειδεῖς, ἄστροις δὲ πεποικιλμένας. Τὸ μέντοι Ἀμφὶς

[11, 492]   Τὸ ὁρώμενον οὖν ἐν τοῖς ἄστροις καὶ ἐν τῇ φαινομένῃ κατασκευῇ

[11, 475]   δ´ ὁ Λαμψακηνὸς ἐν τοῖς Ὥροις παρὰ (Λακεδαιμονίοις φησὶν ἔτι καὶ

[11, 463]   τοῖς ἑταίροις ἐμοῖς τε καὶ σοῖς. (Πρὸς οὓς λεκτέον ὅτι τρόποι

[11, 462]   κεράμοις, ἄνθεος ὀσδόμενος· ἐν δὲ μέσοις ἁγνὴν ὀδμὴν λιβανωτὸς ἵησι· ψυχρὸν

[11, 478]   Ὁ δ´ ἱερεὺς Εὐήγορος ἐν μέσοις αὐτοῖσιν ἑστὼς τὴν καλὴν σκευὴν

[11, 489]   Νέστορος γεγονέναι· (ἐστὶ δὲ ἀργύρεον, χρυσοῖς γράμμασιν ἐντετυπωμένα ἔχον τὰ Ὁμηρικὰ

[11, 466]   καὶ ἐντετυπωμένα ἔχον τὰ ἔπη χρυσοῖς γράμμασιν, ὡς τὸ Νέστορος ὄν.

[11, 478]   Δύνασθαι δὲ καὶ τὸν παρὰ (τοῖς Αἰτωλοῖς καί τισι τῶν Ἰώνων

[11, 483]   ἐκ κεραμέων ποτηρίων· ἐν δὲ τοῖς ἄλλοις συμποσίοις καὶ φιδιτίοις ἐν

[11, 489]   τὴν ἥμερον τροφὴν πρῶτοι διαταξάμενοι τοῖς ἀνθρώποις, πειθόμενοι τὸν κόσμον εἶναι

[11, 494]   ὅτι ἐκπώματα ᾔτουν. Καὶ τὸ τοῖς ἀποκοτταβίζουσι δὲ ὀξύβαφον τιθέμενον εἰς

[11, 507]   τάφοις» ὥς φησι Διοσκουρίδης ἐν τοῖς Ἀπομνημονεύμασιν. Καὶ τὸ πόλιν δὲ

[11, 494]   οὕνεκα. Κἀν τοῖς Βαβυλωνίοις οὖν τοῖς Ἀριστοφάνους ἀκουσόμεθα ποτήριον τὸ ὀξύβαφον,

[11, 475]   τὰ καρχήσια. Ἔθος γὰρ ἦν τοῖς ἀρχαίοις ἐπὶ τῶν τραπεζῶν κεκραμένα

[11, 492]   ὀφθαλμοῖσιν) Τὸ ὁρώμενον οὖν ἐν τοῖς ἄστροις καὶ ἐν τῇ φαινομένῃ

[11, 468]   τὴν φιάλην. Φιλήμων δ´ ἐν τοῖς Ἀττικοῖς Ὀνόμασιν ἢ Γλώτταις προθεὶς

[11, 494]   (Ταῦτ´ οὐχ ὑπ´ ἄλλων, ἀλλὰ τοῖς αὑτοῦ πτεροῖς» κατὰ τὸν θαυμάσιον

[11, 487]   ὄψει, φησί, τὴν κοτταβικὴν ἐν τοῖς ἀχύροισι κυλινδομένην, μάνης δ´ οὐδὲν

[11, 494]   καὶ τῆς ἀφελείας οὕνεκα. Κἀν τοῖς Βαβυλωνίοις οὖν τοῖς Ἀριστοφάνους ἀκουσόμεθα

[11, 483]   ἔν τε τοῖς ἐπινικίοις καὶ τοῖς γάμοις τῶν παρθένων, πίνουσιν ἐκ

[11, 460]   τῶν γονάτων καὶ οὐχὶ παρὰ τοῖς γόνασιν ἔστησεν. Ἡμεῖς οὖν μὴ

[11, 476]   Ἔστι γοῦν τοῦτο εὑρεῖν ἐν τοῖς Δημιοπράτοις ἀναγεγραμμένον οὕτως ἐκ στήλης

[11, 507]   διαγράφω. (Περὶ δὲ τῶν ἐν τοῖς διαλόγοις αὐτοῦ κεκλεμμένων τί ἂν

[11, 464]   τούτων ὁ Φιλόχορος οὑτωσί· Ἀθηναῖοι τοῖς Διονυσιακοῖς ἀγῶσι τὸ μὲν πρῶτον

[11, 461]   μεγάλα τῶν ἐκπωμάτων ἐπιχώρια γέγονε τοῖς δυνάσταις. Οὐ γὰρ παλαιὸν οὐδὲ

[11, 461]   οὐδὲ τοῦτό γέ ἐστι παρὰ τοῖς Ἕλλησιν, ἀλλὰ νεωστὶ εὑρέθη πεμφθὲν

[11, 499]   μέτρου λέγουσιν εἶναι ὄνομα παρὰ τοῖς Ἕλλησιν, ὡς χοὸς καὶ κοτύλης.

[11, 499]   γαυλοί τε σκαφίδες τε τετυγμένα, τοῖς ἐνάμελγεν. Εἰ μὴ σκύφος οἷον

[11, 468]   ἐν μεγάροισιν ἐμοῖσι κείαται. Κἀν τοῖς ἑξῆς δέ φησι· Καὶ χρύσεια

[11, 472]   δ´ ἐστὶ τὸ καρχήσιον ἐν τοῖς ἑξῆς λεχθήσεται. Καλεῖται δέ τις

[11, 503]   ψυκτῆρά τ´ οἴνου μεθύσκεται, ἐν τοῖς ἑξῆς ποιεῖ αὐτὸν λέγοντα· (Ἔσται

[11, 483]   κατὰ τὰς ἑορτάς, ἔν τε τοῖς ἐπινικίοις καὶ τοῖς γάμοις τῶν

[11, 466]   Πρίαμος δὲ τὸν υἱὸν λυτρούμενος τοῖς ἐπισημοτάτοις κειμηλίοις καὶ δέπας δίδωσι

[11, 463]   συμμεμιγμένον θαλίαισι νέκταρ οἰνοχοοῦσα» τούτοις τοῖς ἑταίροις ἐμοῖς τε καὶ σοῖς.

[11, 466]   τὸν τύραννον ἐκπώματα χρυσᾶ ἐπιδεικνύντα τοῖς ἑταίροις φάσκειν, ἐξ ὧν ἐκεράμευσε

[11, 508]   γράφειν καὶ μὴ ταὐτὰ ποιεῖν τοῖς εὐχομένοις, ἀλλὰ τοῖς τῶν ἐνδεχομένων

[11, 489]   τὸ τοὺς ἀστέρας περιφερεῖς εἶναι τοῖς ἥλοις ὁμοίως καὶ ὥσπερ ἐμπεπηγέναι

[11, 461]   εὐμέγεθες εἰργασμένον πλὴν τῶν ἐπὶ τοῖς ἡρωικοῖς. Τὸ γὰρ ῥυτὸν ὀνομαζόμενον

[11, 497]   τὸ ῥυτόν φησιν ὀνομαζόμενον ποτήριον τοῖς ἥρωσι μόνοις ἀποδίδοσθαι. Δωρόθεος δ´

[11, 461]   Τὸ γὰρ ῥυτὸν ὀνομαζόμενον μόνοις τοῖς ἥρωσιν ἀπεδίδοσαν. Ὃ καὶ δόξει

[11, 482]   ὁσάκις ἐπί τι πληρώσαιεν, ἀποσπείσαντες τοῖς θεοῖς ἐκ τῆς φιάλης ᾠνοχόουν

[11, 482]   οὐδὲ κοτύλῃ. (Κρατῆρα γὰρ ἵστασαν τοῖς θεοῖς, οὐκ ἀργυροῦν οὐδὲ λιθοκόλλητον,

[11, 503]   ἐν Διπλασίοις· Τί οὖν ἐνέσται τοῖς θεοῖσιν; {Β. Οὐδὲ ἕν, (ἂν

[11, 495]   Φοῖνιξ δ´ ὁ Κολοφώνιος ἐν τοῖς Ἰάμβοις ἐπὶ φιάλης τίθησι τὴν

[11, 461]   χλευάζων Ἕρμιππος ὁ κωμῳδιοποιὸς ἐν τοῖς Ἰάμβοις φησίν· Εἰς τὸ Κυλικράνων

[11, 486]   Θυατειρηνός ᾧ τὸ ἔλαιον ἐπισπένδουσι τοῖς ἱεροῖς, σπονδεῖον δὲ ᾧ τὸν

[11, 467]   ἐν αʹ περὶ τῶν παρὰ τοῖς ἱστορικοῖς Λέξεων ζητουμένων φησί· Γυάλας

[11, 506]   γοῦν Καρύστιος ὁ Περγαμηνὸς ἐν τοῖς Ἱστορικοῖς Ὑπομνήμασιν οὕτως· Σπεύσιππος πυνθανόμενος

[11, 466]   δὲ αὐτοῖς παῖδας ἁρπάζειν· καὶ τοῖς καλοῖς παρ´ αὐτοῖς ἄδοξόν ἐστιν

[11, 476]   θηρικλείου. ~(ΚΕΡΑΣ. Τοὺς πρώτους λέγεται τοῖς κέρασι τῶν βοῶν πίνειν· ἀφ´

[11, 476]   τοὺς Περραιβοὺς παρίστησιν ἀντὶ ποτηρίων τοῖς κέρασι χρωμένους διὰ τούτων· Ἀργυρηλάτοις

[11, 476]   καὶ ταυρόμορφος ἵδρυται. Ὅτι δὲ τοῖς κέρασιν ἔπινον δῆλον ἐκ τοῦ

[11, 488]   θέσιν. Ἐξοχὴ δ´ ἦν ὀλίγη τοῖς κολαπτῆρσιν ἐπηρμένη καὶ οἱονεὶ κεφαλίδας

[11, 509]   ταῦτα πιστευθεὶς εἶναι χρηστὸς παρὰ τοῖς Κυζικηνοῖς, μικρὸν ἐπισχὼν χρόνον ἐπέθετο

[11, 484]   μηδὲ ἄκρατον μηδὲ τραγηματίζεσθαι ἐν τοῖς κωθωνισμοῖς. Ὅταν δ´ ἱκανῶς ἔχῃς

[11, 466]   Ὁ δὲ παρὰ Σοφοκλεῖ (ἐν τοῖς Λαρισαίοις Ἀκρίσιος καὶ αὐτὸς ἐκπώματα

[11, 508]   οἷς καὶ περὶ τῶν ἐν τοῖς μαθήμασι διεξέρχεται καὶ περὶ τῶν

[11, 466]   ζῷόν τι. ΒΡΟΜΙΑΔΕΣ, ἔκπωμα ὅμοιον τοῖς μακροτέροις τῶν σκύφων. (ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΝ ΕΚΠΩΜΑ

[11, 481]   Τυραννίδι διὰ τούτων· Εἶτ´ ἐκεραμεύσαντο τοῖς μὲν ἀνδράσιν ποτήρια πλατέα, τοίχους

[11, 476]   οὕτως· (Ἐπεὶ δὲ Ξενοφῶν σὺν τοῖς μετ´ αὐτοῦ εἰσῆλθε πρὸς τὸν

[11, 466]   Εὖτε τὴν ἀπ´ ἀγκύλης ἵησι τοῖς νεανίαις, λευκὸν ἀντείνουσα πῆχυν. Ἐντεῦθεν

[11, 508]   Πλάτωνος καὶ Σόλωνος, τῶν μὲν τοῖς νόμοις ἐμμένειν τοὺς πολίτας, (τῶν

[11, 500]   προσφέρεσθαι, ἀποκλάσαντες ἀπ´ αὐτῶν ἐν τοῖς ξυλίνοις ποτηρίοις, οὓς καλοῦσι ταβαίτας,

[11, 465]   καὶ ἀποθνῄσκων οὐκ ὤκνησεν ὑποθέσθαι τοῖς οἰκείοις ἐπιγράψαι αὐτοῦ τῷ μνήματι

[11, 470]   Αἰγυπτιακοῖς οὕτως γράφει· Αἰγυπτίων ἐν τοῖς οἴκοις κεῖται φιάλη χαλκῆ καὶ

[11, 484]   μάλιστα. Κατανίζεται γὰρ τὸ σῶμα τοῖς οἴνοις· ὑγρὸν γὰρ καὶ θερμὸν

[11, 492]   δὲ καὶ τῷ ἀριθμῷ καὶ τοῖς ὀνόμασιν ἑπτά. (Πρὸς δὲ τοὺς

[11, 503]   τὸ ποτήριον, φησὶ Τρύφων ἐν τοῖς Ὀνοματικοῖς, τὸ ἐπὶ τῷ σκολίῳ

[11, 462]   τῶν προτέρων, ἢ στάσιας σφεδανάς, τοῖς οὐδὲν χρηστὸν ἔνεστι, ~(θεῶν δὲ

[11, 508]   ἔοικεν οὖν ὁ Πλάτων οὐ τοῖς οὖσιν ἀνθρώποις γράψαι τοὺς νόμους,

[11, 502]   ἐν Νόμοις· Χρυσίδι σπένδων γέγραφε τοῖς ὄφεσι πιεῖν διδούς· καὶ Ἕρμιππος

[11, 502]   τὴν κατάλυσιν ησονην αἴθων ἀνήρ. Τοῖς παισί τ´ εἶπα (δύο γὰρ

[11, 466]   ἐν τῇ προέσει. Ἦν γὰρ τοῖς παλαιοῖς πεφροντισμένον καλῶς καὶ εὐσχημόνως

[11, 495]   ἦν τοῦ ἀγγείου πρότερον μὲν (τοῖς Παναθηναικοῖς ἐοικώς, ἡνίκα ἐκαλεῖτο πελίκη,

[11, 469]   τὴν ἐλαφρότητα τῶν ποτηρίων καὶ τοῖς πένησι τοῦ καλλωπισμοῦ τούτου μεταδιδόντων.

[11, 472]   διαφέρει σαφῶς παρίστησι Καλλίξεινος ἐν τοῖς (περὶ Ἀλεξανδρείας φάσκων τινὰς ἔχοντας

[11, 474]   (ΚΑΡΧΗΣΙΟΝ. Καλλίξεινος ὁ Ῥόδιος ἐν τοῖς περὶ Ἀλεξανδρείας φησὶν ὅτι ποτήριόν

[11, 471]   λαβὼν ἐπανῆκεν. Ἀδαῖος δ´ ἐν τοῖς περὶ Διαθέσεως τὸ αὐτὸ ὑπολαμβάνει

[11, 505]   Μένωνος, ὅτι αὐτὸς αἴτιος ἐγένετο (τοῖς περὶ Κλέαρχον τῆς ἀπωλείας τῆς

[11, 501]   Ὁ δὲ Μυρλεανὸς Ἀσκληπιάδης ἐν τοῖς περὶ Κρατίνου βαλανειόμφαλοι, φησίν, λέγονται,

[11, 472]   Ἀγαθῆς Τύχης. ΙΣΘΜΙΟΝ. Πάμφιλος ἐν τοῖς περὶ Ὀνομάτων Κυπρίους τὸ ποτήριον

[11, 461]   περιέργους καὶ παντοίας. Ἐν δὲ τοῖς περὶ τὴν Ἑλλάδα τόποις οὔτ´

[11, 477]   Διονύσιος δ´ ὁ Σάμιος ἐν τοῖς περὶ τοῦ Κύκλου (τὸ Ὁμηρικὸν

[11, 466]   τοῖς σπένδειν βουλομένοις εἴτε καὶ τοῖς πίνειν, ἢ ὅτι δύο ὦπας

[11, 464]   περὶ ἀγαθῶν καὶ κακῶν Πραγματείᾳ τοῖς πλείστοις προσάπτειν. Καλεῖσθαι γοῦν τὴν

[11, 469]   Ἀθήνησι θηρικλείους, Ἀθηναίων μὲν αὐτὰς τοῖς πλουσίοις διὰ τὰ βάρη χαλκευσαμένων

[11, 509]   φησίν, χρήματα καὶ σῖτον ἐπιδοὺς τοῖς πολίταις καὶ διὰ ταῦτα πιστευθεὶς

[11, 466]   τε τὴν ψυχὴν ἡ ἐν τοῖς πότοις διατριβή, ἀναζωπυροῦσα καὶ ἀνεγείρουσα

[11, 506]   ἐξ ἑτοίμου δυνάμεως ὑπαρχούσης ἐπέπεσε τοῖς πράγμασι. Τοῦτο δ´ εἴπερ οὕτως

[11, 467]   ὅταν συζευγνυμένου τοῦ ἰῶτα. Κἀν τοῖς προκειμένοις οὖν οἱ Σάτυροι τοῦ

[11, 474]   ἐκυβέρνα Θούριος. Πολέμων δ´ ἐν τοῖς πρὸς Ἀντίγονον περὶ Ζωγράφων φησίν·

[11, 501]   ἐν ταῖς γυναικείαις πυέλοις, ὅθεν τοῖς σκαφίοις ἀρύουσιν. Τίμαρχος δ´ ἐν

[11, 495]   δ´ ἐν τρίτῳ περὶ Πινδάρου τοῖς Σκίροις φησὶν Ἀθήναζε ἀγῶνα ἐπιτελεῖσθαι

[11, 466]   δέπας ἤτοι ὅτι δίδοται πᾶσι τοῖς σπένδειν βουλομένοις εἴτε καὶ τοῖς

[11, 498]   (Ἀμφιτρύων δὲ τὴν λείην δασάμενος τοῖς συμμάχοις καὶ τὸν σκύπφον ἔχων

[11, 494]   ὃ καλοῦσιν οἰνιστηρίαν, καὶ σπείσαντες τοῖς συνελθοῦσι διδόασι πιεῖν. ΟΛΛΙΞ. Πάμφιλος

[11, 507]   ἐφωράθη· καὶ τὸ καθόλου πᾶσι τοῖς Σωκράτους μαθηταῖς ἐπεφύκει μητρυιᾶς ἔχων

[11, 509]   τῶν πολιτῶν ἐξήλασεν, ἀλλὰ καὶ τοῖς τούτων δούλοις τὰ χρήματα τῶν

[11, 508]   ταὐτὰ ποιεῖν τοῖς εὐχομένοις, ἀλλὰ τοῖς τῶν ἐνδεχομένων ἀντεχομένοις. (Χωρὶς τοίνυν

[11, 468]   οἷον δακτύλων, ἢ ἐπεὶ περιείληπται τοῖς τῶν πινόντων δακτύλοις. Τινὲς δὲ

[11, 465]   Ὁ δὲ Οἰδίπους (δι´ ἐκπώματα) τοῖς υἱοῖς κατηράσατο, ὡς ὁ τὴν

[11, 508]   ἀνθρώποις γράψαι τοὺς νόμους, ἀλλὰ τοῖς ὑπ´ αὐτοῦ διαπλαττομένοις, ὥστε καὶ

[11, 466]   μελισσῶν ἡδὺ μὲν ὄρθρου καταβαυκαλίσαι τοῖς ὑπὸ πολλῆς κραιπαλοβόσκου δίψης κατόχοις.

[11, 507]   (Ἡγήσανδρος δὲ ὁ Δελφὸς ἐν τοῖς Ὑπομνήμασι περὶ τῆς πρὸς πάντας

[11, 482]   νῦν παρ´ ὑμῖν ποιοῦσιν ἐν τοῖς φιδιτίοις. Εἰ δέ ποτε πλεῖον

[11, 504]   γαμβρῷ προπίνων» ἀλλὰ καὶ πᾶσι τοῖς φιλτάτοις ἔδωκε τῷ παιδὶ περισοβεῖν

[11, 500]   καλουμένου διαλεγόμενος γράφει οὕτως· Σὺν τοῖς φύλλοις δρέποντες συντιθέασιν εἰς παλάθης

[11, 464]   ᾠνοχοεῖτο καὶ τραγήματα παρεφέρετο, καὶ τοῖς χοροῖς εἰσιοῦσιν ἐνέχεον πίνειν καὶ

[11, 470]   οὗ καὶ τοὔνομα ἔχει, γεγονὼς τοῖς χρόνοις κατὰ τὸν κωμικὸν Ἀριστοφάνη.

[11, 475]   Χάρων δ´ ὁ Λαμψακηνὸς ἐν τοῖς Ὥροις παρὰ (Λακεδαιμονίοις φησὶν ἔτι

[11, 476]   τοῖς κέρασι χρωμένους διὰ τούτων· Ἀργυρηλάτοις κέρασι χρυσᾶ στόμια προσβεβλημένοις. Καὶ

[11, 476]   γοῦν τοῦτο εὑρεῖν ἐν τοῖς Δημιοπράτοις ἀναγεγραμμένον οὕτως ἐκ στήλης ἀνακειμένης

[11, 504]   προπίνων» ἀλλὰ καὶ πᾶσι τοῖς φιλτάτοις ἔδωκε τῷ παιδὶ περισοβεῖν (ἐν

[11, 466]   δὲ τὸν υἱὸν λυτρούμενος τοῖς ἐπισημοτάτοις κειμηλίοις καὶ δέπας δίδωσι περικαλλές.

[11, 479]   Ἠδωνοῖς κοτύλας εἴρηκεν· Ὃ δὲ χαλκοδέτοις κοτύλαις ὀτοβεῖ. (Μαρσύας δέ φησι

[11, 466]   καὶ Ἀθηνοκλῆς. Ἐχρῶντο δὲ καὶ λιθοκολλήτοις ἐκπώμασι. Μένανδρος δέ πού φησι

[11, 496]   ἐν ἀργυρέοις. Φιλητᾶς δ´ ἐν Ἀτάκτοις ἀγγεῖον ξύλινον, ἀφ´ οὗ τοὺς

[11, 467]   ὀνομάζουσιν, ὡς Φιλητᾶς φησιν ἐν Ἀτάκτοις. ~(ΔΕΠΑΣΤΡΟΝ. Σιληνὸς καὶ Κλείταρχος ἐν

[11, 467]   γίνεται ὅμοια. (ΓΥΑΛΑΣ. Φιλητᾶς ἐν Ἀτάκτοις Μεγαρέας οὕτω φησὶ καλεῖν τὰ

[11, 498]   Αἰολεῖς, ὡς Φιλητᾶς φησιν ἐν Ἀτάκτοις. (ΣΚΥΦΟΣ. Τούτου τινὲς τὴν γενικὴν

[11, 495]   τὸ ποτήριον. Φιλητᾶς δ´ ἐν Ἀτάκτοις τὴν κύλικα Βοιωτούς. (ΠΕΝΤΑΠΛΟΑ. Μνημονεύει

[11, 466]   τὴν ψυχὴν ἡ ἐν τοῖς πότοις διατριβή, ἀναζωπυροῦσα καὶ ἀνεγείρουσα μετὰ

[11, 474]   πιόμενοι. (Σωσικράτης Φιλαδέλφοις· Λεπτὴ δὲ κυρτοῖς ἐγγελῶσα κύμασιν αὔρα, κόρη Σκείρωνος,

[11, 464]   ἀγαθῶν καὶ κακῶν Πραγματείᾳ τοῖς πλείστοις προσάπτειν. Καλεῖσθαι γοῦν τὴν μὲν

[11, 466]   κύκλῳ χορεῦον ἕλκουσι γνάθοις ὁλκῆς ἀπαύστοις, παντελῶς ἐστραμμένον (τἄνω κάτω δεικνύντες.

[11, 466]   ἁρπάζειν· καὶ τοῖς καλοῖς παρ´ αὐτοῖς ἄδοξόν ἐστιν ἐραστοῦ μὴ τυχεῖν.

[11, 504]   (πάλι) τὸ πρῶτον περισόβει ποτήριον αὐτοῖς ἀκράτου. (αὶ Εὐριπίδης δ´ ἐν

[11, 466]   οὕτω θαυμασίου ὡς τὸν παρ´ αὐτοῖς αὐτῷ παραβαλλόμενον οὐδὲν διάφορον εἶναι

[11, 476]   Φιλιππικῶν, τῶν βοῶν τῶν παρ´ αὐτοῖς γινομένων μεγάλα κέρατα φυόντων, ὡς

[11, 466]   βασιλεῦσι, καὶ ὅτι χρησμὸς ἦν αὐτοῖς δηλώσας καθεῖναι διαπλέοντας τῷ Ποσειδῶνι

[11, 465]   αἰσχύνονται. Πολὺ γὰρ ηὔξηται ἐν αὐτοῖς ἡ ἀδικία τε καὶ αἰσχροκέρδεια.

[11, 506]   ἔτι τε ἐριστὰς (ὀνομάζων) ὀνειδίζει αὐτοῖς καὶ τὴν ἐκ Χίου τῆς

[11, 496]   αὐτῷ περὶ Περσῶν) Ἦν δὲ αὐτοῖς νόμιμον μὴ προχοίδας εἰσφέρεσθαι εἰς

[11, 500]   ἔπεστι γὰρ ἐπὶ τῶν ὤτων αὐτοῖς ὁ λεγόμενος Ἡράκλειος δεσμός. Μνημονεύει

[11, 504]   γὰρ γεγράφασιν ἀμφότεροι, καὶ ἐν αὐτοῖς ὃ μὲν τὰς αὐλητρίδας ἐκβάλλει,

[11, 478]   κοτυλίσκους κεκολλημένους· ἔνεισι δ´ ἐν αὐτοῖς ὅρμινοι, μήκωνες λευκοί, πυροί, κριθαί,

[11, 466]   Κρησὶν οἱ ἐρώμενοι. Σπουδὴ δὲ αὐτοῖς παῖδας ἁρπάζειν· καὶ τοῖς καλοῖς

[11, 508]   χρήσιμοι, πεῖσαί τινας τῶν Ἑλλήνων αὐτοῖς χρήσασθαι. Νόμος γάρ ἐστιν, ὥς

[11, 464]   δὲ τὸν ἀγῶνα πάντα οἶνος αὐτοῖς ᾠνοχοεῖτο καὶ τραγήματα παρεφέρετο, καὶ

[11, 464]   ἀλλοτρίως τῆς μανίας κειμένης ἐπ´ αὐτοῖς ὡς ἁμαρτάνουσι μανικῶς καὶ τῆς

[11, 461]   ποτήριον φρέαρ ἀργυροῦν εἶναι. Ἐν τούτοις ἀγνοεῖν ἔοικεν ὁ Χαμαιλέων ὅτι

[11, 491]   εἶπεν ὁμωνυμεῖν ταῖς περιστεραῖς ἐν τούτοις Αἵ τε ποταναῖς ὁμώνυμοι πελειάσιν

[11, 482]   τὰς ἑστιάσεις κυμβία καὶ δοκεῖν τούτοις διαμάχεσθαι εἰς ἑκάτερα τείνει. Μνημονεύει

[11, 490]   τὰς Πλειάδας Πελειάδας εἴρηκεν ἐν τούτοις· (Δίδωτι δ´ εὖχος Ἑρμᾶς ἐναγώνιος,

[11, 504]   ὁ Κυρηναῖος Ἡρόδωρον εἰρηκέναι ἐν τούτοις Ἐπεὶ δὲ θύσαντες πρὸς δεῖπνον

[11, 488]   ὁ γέρων ἀμογητὶ ἄειρεν. Ἐν τούτοις ζητεῖται πρῶτον μὲν τί ποτ´

[11, 464]   ἐξεπορεύοντο ἐνέχεον πάλιν· μαρτυρεῖν δὲ τούτοις καὶ Φερεκράτη τὸν κωμικόν ὅτι

[11, 475]   τῶν καρχησίων καὶ Σαπφὼ ἐν τούτοις· Κῆνοι δ´ ἄρα πάντες καρχησία

[11, 466]   τό τ´ οὖ κηρύσσετον. Ἐν τούτοις λείπει τὸ ὖ στοιχεῖον, ἐπεὶ

[11, 479]   κατεσκευάζοντο, καλούμεναι κοτταβίδες. Πρὸς δὲ τούτοις οἶκοι κατεσκευάζοντο κυκλοτερεῖς, ἵνα πάντες

[11, 476]   φησι τὸν βασιλέα προπίνειν κέρατι τούτοις οἷς ἐφιλοφρονεῖτο. Τοὺς δὲ Παιόνων

[11, 488]   καὶ τὰ καρχήσια καὶ τὰ τούτοις ὅμοια· ἕνα μὲν γὰρ εἶναι

[11, 500]   τῶν Βοιωτίων σκύφων Βακχυλίδης ἐν τούτοις ποιούμενος τὸν λόγον πρὸς τοὺς

[11, 463]   ἁβρῶς συμμεμιγμένον θαλίαισι νέκταρ οἰνοχοοῦσα» τούτοις τοῖς ἑταίροις ἐμοῖς τε καὶ

[11, 491]   τὸ συνεζευγμένον κατ´ ἀριθμόν, ὡς ἐντούτοις· Δοιοὺς δ´ ἄρ´ ὑπήλυθε θάμνους

[11, 507]   ἐν διαθήκαις, ἐν ἐκκομιδαῖς, ἐν τάφοις» ὥς φησι Διοσκουρίδης ἐν τοῖς

[11, 505]   ποιήσασθαι τὴν ἀνάθεσιν τῆς ἐν Δελφοῖς ἑαυτοῦ χρυσῆς εἰκόνος, εἰπόντος τοῦ

[11, 499]   Ἱπποκράτης. Οὐδετέρως δὲ Δίφιλος ἐν Ἀδελφοῖς εἴρηκεν· (Ὦ τοιχωρύχον ἐκεῖνο καὶ

[11, 472]   (Ἀπολλόδωρος δ´ ὁ Γελῷος ἐν Φιλαδέλφοις ἢ Ἀποκαρτεροῦντί φησιν· Ἐφεξῆς στρώματ´,

[11, 484]   πρόσωπα, τραγέλαφοι, λαβρώνια. Ἐν δὲ Φιλαδέλφοις· Ἤδη δ´ ἐπιχύσεις διάλιθοι, λαβρώνιοι,

[11, 474]   οὐ τὸν οἶνον πιόμενοι. (Σωσικράτης Φιλαδέλφοις· Λεπτὴ δὲ κυρτοῖς ἐγγελῶσα κύμασιν

[11, 482]   Σιληνὸς δέ φησι· κύπελλα ἐκπώματα σκύφοις ὅμοια, ὡς καὶ Νίκανδρος ὁ

[11, 498]   δὲ τὴν λείην δασάμενος τοῖς συμμάχοις καὶ τὸν σκύπφον ἔχων ὃν

[11, 466]   τοῖς ὑπὸ πολλῆς κραιπαλοβόσκου δίψης κατόχοις. (Κατασκευάζουσι δέ, φησίν, οἱ ἐν

[11, 468]   Ἀττικοῖς Ὀνόμασιν ἢ Γλώτταις προθεὶς καλπίς φησι· Δακτυλωτὸν ἔκπωμα καὶ τὸ

[11, 507]   καὶ τὸ σύνολον ἦμεν, τίς χάρις ταύτης τῆς ἀθανασίας; ~Οἱ δὲ

[11, 473]   στιβαρώτερος. Ὡς δ´ ἐπιλάμπει ἡ χάρις, ὥστε φίλει καὶ γράφε καὶ

[11, 462]   γὰρ ὦν ἐστι προχειρότερον) οὐχ ὕβρις πίνειν ὁπόσον κεν ἔχων ἀφίκοιο

[11, 487]   κηπαίας ἐν τοῖσι κορήμασιν οὖσαν. (ΝΕΣΤΟΡΙΣ. Περὶ τῆς ἰδέας τοῦ Νέστορος

[11, 507]   πρὸς Διονύσιον ἀποδημήσαντα ἔσκωπτεν, αὐτὸς τρὶς εἰς Σικελίαν ἐκπλεύσας· ἅπαξ μὲν

[11, 481]   παρ´ Ὁμήρῳ· οὐ γὰρ ἂν τρὶς πιὼν μέγιστος ὢν τὸ σῶμα

[11, 461]   Ὀδυσσέως κισσύβιον. Οὐ γὰρ ἂν τρὶς πιὼν οὕτως κατηνέχθη ὑπὸ μέθης

[11, 466]   ἀενάου καὶ ἀπορρύτου, ἥτ´ ἀθόλωτος, τρὶς ὕδατος προχέειν, τὸ δὲ τέτρατον

[11, 466]   δὲ καὶ πόλις Ἰώνων Ἄρυστις. ΑΡΓΥΡΙΣ εἶδος ποτηρίου, οὐ μόνον ἐξ

[11, 504]   οὓς αἰεὶ διὰ χειρὸς ἔχειν Δοῦρίς φησι τὸν σοφὸν Πλάτωνα, λέγει

[11, 483]   ἐν Λακεδαιμονίων Πολιτείᾳ γράφει οὕτως· Χωρὶς δὲ τούτων τὰ σμικρότατα ἐς

[11, 494]   Εὔβουλος ἐν Μυλωθρίδι· Καὶ πιεῖν χωρὶς μέτρω ὀξύβαφον εἰς τὸ κοινόν·

[11, 508]   ἀλλὰ τοῖς τῶν ἐνδεχομένων ἀντεχομένοις. (Χωρὶς τοίνυν τούτων εἴ τις διεξίοι

[11, 481]   Νίκανδρος δ´ ὁ Θυατειρηνὸς τὸ χωρὶς ὠτίων ποτήριον ὠνομακέναι Θεόπομπον ἐν

[11, 469]   πλεῖν αὐτὸν ἐν ποτηρίῳ ἐμυθολόγησαν. Πανύασις δ´ ἐν πρώτῳ Ἡρακλείας παρὰ

[11, 501]   στόμα τιθεμένη· ἡ δὲ τοιαύτη θέσις τῶν φιαλῶν Ἰωνική ἐστι καὶ

[11, 507]   ἐστιν οὗ ποτε ἦμεν μήτ´ αἴσθησις, εἰ καὶ τὸ σύνολον ἦμεν,

[11, 507]   πλέον ἡμῖν; ὧν γὰρ μήτ´ ἀνάμνησίς ἐστιν οὗ ποτε ἦμεν μήτ´

[11, 492]   αὐτῷ γίνεται· (τοῦτο δ´ ἐστὶ πόσις ἐν τῷ κράματι τυρὸν ἔχουσα

[11, 466]   πίνοντας. ΑΜΥΣΤΙΣ. Καλεῖται μὲν οὕτω πόσις τις, ἣν ἔστιν ἀπνευστὶ πίνειν

[11, 498]   γὰρ προέπινον ἀλλήλοις μετὰ προσαγορεύσεως. Πανύασσις τρίτῳ Ἡρακλείας φησίν· Τοῦ κεράσας

[11, 470]   πόνον ἤματα πάντα, οὐδέ ποτ´ ἄμπαυσις γίνεται οὐδεμία ἵπποισίν τε καὶ

[11, 477]   χείσεται. Καὶ ἡ τοῦ ὄφεως κατάδυσις χειή, ἡ καταδεχομένη τὸ ζῷον.

[11, 496]   γρύψ, τὸ δ´ ἕτερον Πήγασος. ΡΥΣΙΣ φιάλη χρυσῆ, Θεόδωρος. Κρατῖνος ἐν

[11, 503]   Οὐδὲ ἕν, (ἂν μὴ κεράσῃ τις. {Α. Ἴσχε, τὸν ᾠδὸν λάμβανε.

[11, 480]   κυλικηγορεῖν, ὅταν ἐπὶ τῇ κύλικί τις ἀγορεύῃ. (Ἀθηναῖοι δὲ καὶ τὴν

[11, 466]   ποικίλον τῇ κατασκευῇ ἄλεισον θέλει τις ἀκούειν, ἔξω λειότητος ὄν. Πείσανδρος

[11, 466]   τι εἶχεν ἀνάθημα δέπας, Οὐδέ τις ἄλλος οὔτ´ ἀνδρῶν πίνεσκεν ἀπ´

[11, 494]   οὕτως· (Πῶς τις αὐτόν, πῶς τις ἂν ἀπὸ τοῦ πότου παύσειε,

[11, 501]   περὶ τοῦ Ἐρατοσθένους Ἑρμοῦ (Πεπαῖχθαί τις ἂν οἰηθείη, φησί, τὴν λέξιν,

[11, 504]   τὸ παιγνιωδέστερον ἀφιξόμεθα. (Εἰς ταῦτά τις ἀποβλέπων τὰ τοῦ καλοῦ Ξενοφῶντος

[11, 461]   τισὶν ἔχειν ἀπορίαν, εἰ μή τις ἄρα φήσειε διὰ τὴν ὀξύτητα

[11, 459]   ~(Ἄγε δή, τίς ἀρχὴ τῶν λόγων