Livre, pages
[11, 498]	οὐδέτερον τὸ σκύφος, σὺν τῷ	σ>	κλινοῦμεν σκύφος σκύφους, ὡς τεῖχος
[11, 498]	σκύφος, ὡς λύχνος, ἄνευ τοῦ	σ>	προοισόμεθα, ὅτε δὲ οὐδέτερον τὸ
[11, 498]	τινὲς τὴν γενικὴν σὺν τῷ	σ>	προφέρονται διὰ παντός, οὐκ εὖ·
[11, 489]	πελειάδας οὐ σημαίνει τὰς ὄρνιθας,	ἅς	τινες ὑπονοοῦσι περιστερὰς εἶναι, ἁμαρτάνοντες.
[11, 491]	τῶν ὤτων ἀκουσόμεθα μίαν πελειάδα·	ἃς	δοιὰς εἶπεν καθὸ συμφυεῖς εἰσιν
[11, 462]	πεποιημένας μικρὰς ὅσον σκιᾶς ἕνεκα,	ἃς	καὶ περιφέρουσιν ὅπου ἂν πορεύωνται.
[11, 489]	καλεῖ νῦν τὰς Πλειάδας, πρὸς	ἃς	σπόρος τε καὶ ἀμητὸς καὶ
[11, 505]	τρέφειν Πάλιν ὁ μὲν Ξενοφῶν	συναναβὰς	Κύρῳ εἰς Πέρσας μετὰ τῶν
[11, 484]	διάλιθοι, λαβρώνιοι, Πέρσαι δ´ ἔχοντες	μυιοσόβας	ἑστήκεσαν. Ἵππαρχος δ´ ἐν Θαίδ·
[11, 494]	ὀξύβαφον τιθέμενον εἰς ὃ τὰς	λάταγας	ἐγχέουσιν οὐκ ἄλλο τι ἂν
[11, 487]	κοττάβου ἐφεστηκός, ἐφ´ οὗ τὰς	λάταγας	ἐν παιδιᾷ ἔπεμπον· ὅπερ ὁ
[11, 466]	ἀπ´ ἀγκύλης, ἐπονομάζους´ ἅμα (ἵησι	λάταγας	τῷ Κορινθίῳ πέει. Καὶ Βακχυλίδης·
[11, 491]	ῥοάων· νέκταρ δ´ ἐκ πέτρης	μέγας	αἰετὸς αἰὲν ἀφύσσων γαμφηλῇ φορέεσκε
[11, 491]	δ´ ἄρ´ ἐνὶ Κρήτῃ τρέφετο	μέγας,	οὐδ´ ἄρα τίς νιν ἠείδει
[11, 467]	καλῶν, γύναι δικότυλοι, τρικότυλοι, δεῖνος	μέγας	χωρῶν μετρητήν, κυμβίον, σκύφοι, ῥυτά·
[11, 465]	ἐπόθη κεκραμένον. Διόπερ ὀνομασθῆναι τὰς	(πηγὰς)	Νύμφας καὶ τιθήνας τοῦ Διονύσου,
[11, 504]	τὰς δὲ φιλοφροσύνας ὥσπερ ἔλαιον	φλόγας	ἐγείρει. Δοκεῖ μέντοι μοι καὶ
[11, 474]	ὀροφῆς ἐξηρτημένον, ἀνακεχυμένας ἔχοντα τὰς	φλόγας.	Ὅτι δὲ καὶ ἀπὸ Κανθάρου
[11, 491]	δὲ ἀναφερομένην ποιήσας Ἀστρονομίαν αἰεὶ	Πελειάδας	αὐτὰς λέγει· (Τὰς δὲ βροτοὶ
[11, 489]	Ἀριστοτέλης πελειάδα καὶ ἕτερον περιστεράν.	Πελειάδας	δ´ ὁ ποιητὴς καλεῖ νῦν
[11, 488]	τῆς Νεστορίδος δύο ὦτα ἔχειν.	Πελειάδας	δὲ πῶς ἄν τις ὑπόθοιτο
[11, 490]	Καὶ Σιμωνίδης δὲ τὰς Πλειάδας	Πελειάδας	εἴρηκεν ἐν τούτοις· (Δίδωτι δ´
[11, 491]	λέγει· (Τὰς δὲ βροτοὶ καλέουσι	Πελειάδας.	Καὶ πάλιν· Χειμέριαι δύνουσι Πελειάδες.
[11, 490]	τὰς Πλειάδας οὔσας Ἄτλαντος θυγατέρας	Πελειάδας	καλεῖ, καθάπερ καὶ Πίνδαρος. Ἐστὶ
[11, 490]	δ´ οἱ πολλοὶ νομίζοντες τὰς	πελειάδας	ὄρνεις εἶναι πρῶτον μὲν ἐκ
[11, 489]	οἱ ἄνθρωποι· λέγω δὲ τὰς	πελειάδας.	(Ὅταν γὰρ εἴπῃ· Δύο δὲ
[11, 489]	πελειάδες ἀμφὶς ἕκαστον χρύσειαι νεμέθοντο,	πελειάδας	οὐ σημαίνει τὰς ὄρνιθας, ἅς
[11, 490]	πατρὶ φέρουσι. Οὐ γὰρ τὰς	πελειάδας	τὰς ὄρνεις φέρειν νομιστέον τῷ
[11, 490]	τῷ Διὶ τὴν ἀμβροσίαν τὰς	Πελειάδας	φέρειν φησί· Τῇ μέν τ´
[11, 491]	τὰς Πλειάδας κατὰ ποιητικὸν νόμον	Πελειάδας	ὠνομακέναι. (Ἀποδεδειγμένου οὖν τοῦ ὅτι
[11, 490]	Ὠρίωνα. Ὀρείας δὲ λέγει τὰς	Πλειάδας	ἐν ἴσῳ τῷ οὐρείας κατὰ
[11, 492]	ἓξ δὲ τὰς πάσας γενέσθαι	Πλειάδας,	ἐπείπερ ὁρῶνται τοσαῦται, λέγονται δὲ
[11, 491]	οὖν ἄπιστον καὶ Ὅμηρον τὰς	Πλειάδας	κατὰ ποιητικὸν νόμον Πελειάδας ὠνομακέναι.
[11, 490]	τὴν ἀμβροσίαν τῷ Διὶ τὰς	Πλειάδας	κομίζειν. Κράτης δ´ ὁ κριτικὸς
[11, 492]	οἰκείως τῷ ποτηρίῳ ἐντετυπῶσθαι τὰς	Πλειάδας,	ξηρῶν τροφῶν οὔσας σημαντικάς, λεκτέον
[11, 490]	δοξάζουσιν (ἄσεμνον γάρ) ἀλλὰ τὰς	Πλειάδας.	Οἰκεῖον γὰρ τὰς προσημαινούσας τῷ
[11, 490]	καρπῶν γενέσεως καὶ τελειώσεως προσημαντικὰς	Πλειάδας	οἰκείως ἐνετόρευσε τῷ τοῦ σοφωτάτου
[11, 490]	Πελειάδες οὐράνιαι. Σαφῶς γὰρ τὰς	Πλειάδας	οὔσας Ἄτλαντος θυγατέρας Πελειάδας καλεῖ,
[11, 490]	λόγον. Καὶ Σιμωνίδης δὲ τὰς	Πλειάδας	Πελειάδας εἴρηκεν ἐν τούτοις· (Δίδωτι
[11, 489]	ὁ ποιητὴς καλεῖ νῦν τὰς	Πλειάδας,	πρὸς ἃς σπόρος τε καὶ
[11, 490]	οὐδὲ Πέλειαι. Ὅτι δὲ τὰς	Πλειάδας	τὸ ἐνδοξότατον τῶν ἀπλανῶν ἄστρων
[11, 490]	πάντα τά τ´ οὐρανὸς ἐστεφάνωται,	Πληιάδας	θ´ Ὑάδας τε τό τε
[11, 481]	γ´ αὐταῖσιν βαθείας κύλικας ὥσπερ	ὁλκάδας	οἰναγωγούς, περιφερεῖς, λεπτάς, μέσας, γαστροιίδας,
[11, 490]	τ´ οὐρανὸς ἐστεφάνωται, Πληιάδας θ´	Ὑάδας	τε τό τε σθένος Ὠρίωνος
[11, 466]	οἱ ἐρώμενοι. Σπουδὴ δὲ αὐτοῖς	παῖδας	ἁρπάζειν· καὶ τοῖς καλοῖς παρ´
[11, 502]	τὰ Ῥοδιακὰ κόμισον λαβὼν τοὺς	παῖδας.	Εἶτ´ οἴσεις μόνος ψυκτῆρα, κύαθον,
[11, 500]	ὡς λέγουσι, νυμφίῳ, κεκτημένῳ τάλαντα,	παῖδας,	ἐπιτρόπους, ζεύγη, καμήλους, στρώματ´, ἀργυρώματα,
[11, 505]	νέου στρατεύεσθαι, παραδούς τε τοὺς	παῖδας	ταῖς γυναιξὶ τρέφειν Πάλιν ὁ
[11, 469]	ποτὶ ματέρα κουριδίαν τ´ ἄλοχον	πάιδάς	τε φίλους, (ὃ δ´ ἐς
[11, 486]	τὸν οἶνον, καλεῖσθαι λέγων καὶ	λοιβίδας	τὰ σπονδεῖα ὑπὸ Ἀντιμάχου τοῦ
[11, 486]	δ´ ἐν ζʹ Προβόλους δύο	Λυκιουργίδας	ἡμιεργέας, ὅτι ἀκόντιά ἐστι πρὸς
[11, 489]	μαθητῶν αὐτῷ συνενεγκάντων τἀργύριον· (ὅπερ	Προμαθίδας	ὁ Ἡρακλεώτης ἐξηγούμενος τὴν κατὰ
[11, 481]	ὁλκάδας οἰναγωγούς, περιφερεῖς, λεπτάς, μέσας,	γαστροιίδας,	οὐκ ἀβούλως, ἀλλὰ πόρρωθεν κατεσκευασμέναι
[11, 488]	καὶ τὰ κανθάρια καὶ τὰς	Σελευκίδας	καὶ τὰ καρχήσια καὶ τὰ
[11, 487]	Παφίους τὸ ποτήριον οὕτως καλεῖν.	(ΜΑΘΑΛΙΔΑΣ	Βλαῖσος ἐν Σατούρνῳ φησίν· Ἑπτὰ
[11, 487]	Βλαῖσος ἐν Σατούρνῳ φησίν· Ἑπτὰ	μαθαλίδας	ἐπίχε´ ἡμῖν τῶ γλυκυτάτω. Πάμφιλος
[11, 488]	τοῖς κολαπτῆρσιν ἐπηρμένη καὶ οἱονεὶ	κεφαλίδας	ἥλων ἀποτελοῦσα. Πεπάρθαι δὲ λέγεται
[11, 500]	Διαλέκτου, σκύθος. Ἐκαλεῖτο δὲ καὶ	(Δερκυλλίδας	ὁ Λακεδαιμόνιος Σκύφος, ὥς φησιν
[11, 481]	ὀχούμενος ἐξ Ἀργούρας τῆς Εὐβοίας,	χλανίδας	δ´ ἐπ´ ὄχου καὶ κυμβία
[11, 469]	μὲν οὕτως φησίν· Ἆμος δ´	Ὑπεριονίδας	δέπας ἐσκατέβαινε χρύσεον, ὄφρα δι´
[11, 480]	Ἀλκμαίωνι ἀντὶ τοῦ κύλικες παραγώγως	κυλιχνίδας	εἴρηκε διὰ τούτων· Ἀλλ´ ὡς
[11, 480]	κοινόν τε χρὴ κρατῆρα καὶ	κυλιχνίδας.	Καὶ Ἀλκαῖος ἐν τῷ ~(Πίνωμεν·
[11, 496]	Ἦν δὲ αὐτοῖς νόμιμον μὴ	προχοίδας	εἰσφέρεσθαι εἰς τὰ συμπόσια, (δῆλον
[11, 496]	Ξενοφῶν δ´ ἐν ὀγδόῳ Παιδείας	προχοίδας	τινὰς λέγει (κύλικας) γράφων ὧδε
[11, 504]	ἐν αὐτοῖς ὃ μὲν τὰς	αὐλητρίδας	ἐκβάλλει, ὃ δὲ εἰσάγει· (καὶ
[11, 502]	δὲ τὰς μὲν ἀργυρᾶς φιάλας	ἀργυρίδας	λέγουσι, χρυσίδας δὲ τὰς χρυσᾶς.
[11, 502]	φησί· Στεφάνους τε πᾶσι κὠμφαλωτὰς	χρυσίδας.	(Ἀθηναῖοι δὲ τὰς μὲν ἀργυρᾶς
[11, 502]	μὲν ἀργυρᾶς φιάλας ἀργυρίδας λέγουσι,	χρυσίδας	δὲ τὰς χρυσᾶς. Τῆς δὲ
[11, 484]	αἱ Θηρίκλειαι λέγονται. Ἀριστοφάνης Δαιταλεῦσι·	Συβαρίτιδάς	τ´ εὐωχίας, καὶ Χῖον ἐκ
[11, 469]	ὁ νεώτερός φησι· Παρ´ Ἀρχεφῶντος	ἡδυποτίδας	δώδεκα. (ΗΡΑΚΛΕΙΟΝ. Πείσανδρος ἐν δευτέρῳ
[11, 469]	Ψυκτῆρα, κύαθον, κυμβία, ῥυτὰ τέτταρα,	ἡδυποτίδας	τρεῖς, ἡθμὸν ἀργυροῦν. Σῆμος δ´
[11, 491]	τὸ δύο, οἷον· Δοιοὺς δὲ	τρίποδας,	δέκα δὲ χρυσοῖο τάλαντα. Καὶ
[11, 489]	τράπεζαν κυκλοειδῆ κατεσκευάσαντο καὶ τοὺς	τρίποδας	τοὺς τοῖς θεοῖς καθαγιζομένους, (φθόεις
[11, 495]	Ὡς ὅτε μυῖαι σταθμῷ ἐνιβρομέωσιν	ἐυγλαγέας	κατὰ πέλλας. Τοῦτο δὲ Ἱππῶναξ
[11, 486]	ἐν ζʹ Προβόλους δύο Λυκιουργίδας	ἡμιεργέας,	ὅτι ἀκόντιά ἐστι πρὸς λύκων
[11, 486]	καὶ παρὰ τῷ Δημοσθένει γραπτέον	Λυκιοεργέας,	ἵν´ ἀκούηται τὰ ἐν Λυκίᾳ
[11, 486]	τῇ ἑβδόμῃ φησί· Προβόλους δύο	Λυκοεργέας.	Μήποτ´ οὖν καὶ παρὰ τῷ
[11, 505]	τοὺςδιαλόγους μιμητικῶς γράψας, ὧν τῆς	ἰδέας	οὐδ´ αὐτὸς εὑρετής ἐστιν. Πρὸ
[11, 466]	θηρίκλειον Ῥοδιακόν, οὗ περὶ τῆς	ἰδέας	Σωκράτης φησίν· Οἱ μὲν ἐκ
[11, 487]	κορήμασιν οὖσαν. (ΝΕΣΤΟΡΙΣ. Περὶ τῆς	ἰδέας	τοῦ Νέστορος ποτηρίου φησὶν ὁ
[11, 503]	μηδ´ Ἁρμόδιον. ΩΙΟΣΚΥΦΙΑ. Περὶ τῆς	ἰδέας	τῶν ποτηρίων Ἀσκληπιάδης ὁ Μυρλεανὸς
[11, 465]	χρυσᾶ. Ὧν εἷς ἐστι καὶ	Πυθέας	ὁ Ἀρκὰς ἐκ Φιαλείας, (ὃς
[11, 466]	παισὶν ἑοῖσι μετ´ ἀμφοτέροισιν ἐπαρὰς	ἀργαλέας	ἠρᾶτο (θεῶν δ´ οὐ λάνθαν´
[11, 498]	μέγαν χρυσοῖο φαεινὸν σκύπφους αἰνύμενος	θαμέας	ποτὸν ἡδὺν ἔπινεν. Εὐριπίδης δ´
[11, 470]	μηδένα ἂν διαγνῶναι πρὸς τὰς	κεραμέας.	Κατασκευάσαι δὲ λέγεται τὴν κύλικα
[11, 494]	τὸ ὀξύβαφον εἶδος κύλικος μικρᾶς	κεραμέας	σαφῶς παρίστησιν Ἀντιφάνης ἐν Μύστιδι
[11, 504]	δέ· ~(Φιάλαν ὡς εἴ τις	ἀφνεᾶς	ἀπὸ χειρὸς ἑλὼν ἔνδον ἀμπέλου
[11, 467]	ὅμοια. (ΓΥΑΛΑΣ. Φιλητᾶς ἐν Ἀτάκτοις	Μεγαρέας	οὕτω φησὶ καλεῖν τὰ ποτήρια,
[11, 466]	κύλικι πρότερον κεράσειέ τις οἶνον	ἐγχέας,	ἀλλ´ ὕδωρ καὶ καθύπερθε μέθυ.
[11, 498]	καὶ Ἐπίχαρμος ἐν Κύκλωπι· Φέρ´	ἐγχέας	εἰς τὸ σκύφος. Καὶ Ἄλεξις
[11, 475]	ἄμυστιν προπίω, τὰ μὲν δέκ´	ἐγχέας	ὕδατος, τὰ πέντε δ´ οἴνου
[11, 466]	μετὰ τριακοσίων, μετὰ τὸ τὰς	τραπέζας	ἀρθῆναι τετράμνουν ἑκάστῳ (τῶν τριακοσίων
[11, 464]	τῷ οἴνῳ παραχυθὲν οὕτω τὰς	μέθας	ἵστησιν (ὥστε καὶ τῶν ἀφροδισίων
[11, 485]	ὠνομάσθη ἀπὸ τῶν εἰς τὰς	μέθας	καὶ τὰς ἀσωτίας πολλὰ ἀναλισκόντων,
[11, 464]	τε τὴν ἡδονὴν εἰς τὰς	μέθας	παρεισφέρονται καὶ διὰ τὸ θερμαινομένας
[11, 489]	νεμέθοντο, πελειάδας οὐ σημαίνει τὰς	ὄρνιθας,	ἅς τινες ὑπονοοῦσι περιστερὰς εἶναι,
[11, 464]	τοὺς φιλογύνας γυναικομανεῖς καὶ τοὺς	φιλόρνιθας	ὀρνιθομανεῖς, τὸ αὐτὸ σημαινόντων τῶν
[11, 474]	Ποῖον; τὸ πλοῖον; {Α. Οὐδὲν	οἶσθας,	ἄθλιε. (Καὶ μετ´ ὀλίγα· {ΣΤΡ.
[11, 499]	σκύθος τις διὰ τὸ τοὺς	Σκύθας	περαιτέρω τοῦ δέοντος μεθύσκεσθαι. ~Ἱερώνυμος
[11, 490]	(Δίδωτι δ´ εὖχος Ἑρμᾶς ἐναγώνιος,	Μαίας	εὐπλοκάμοιο παῖς, ἔτικτε δ´ Ἄτλας
[11, 460]	Σεμέλῃ ἢ Διονύσῳ· Ἑρμῆς ὁ	Μαίας	λίθινος, ὃν προσεύγμασιν ἐν τῷ
[11, 487]	ἴδοις (παρὰ τὸν στροφέα τῆς	κηπαίας	ἐν τοῖσι κορήμασιν οὖσαν. (ΝΕΣΤΟΡΙΣ.
[11, 475]	τέλει καρχήσιον. ~(Ἔχει δὲ τοῦτο	κεραίας	ἄνωθεν νευούσας ἐφ´ ἑκάτερα τὰ
[11, 505]	(Λέγεται δὲ ὡς καὶ ὁ	Γοργίας	αὐτὸς ἀναγνοὺς τὸν ὁμώνυμον αὑτῷ
[11, 505]	ὁ καλός τε καὶ χρυσοῦς	Γοργίας,	ἔφη ὁ Γοργίας· Ἦ καλόν
[11, 505]	καὶ χρυσοῦς Γοργίας, ἔφη ὁ	Γοργίας·	Ἦ καλόν γε αἱ Ἀθῆναι
[11, 508]	τοὺς Τιμαίους αὐτοῦ καὶ τοὺς	Γοργίας,	(καὶ τοὺς ἄλλους δὲ τοὺς
[11, 505]	Ὡς ἐπεδήμησε, φησί, ταῖς Ἀθήναις	Γοργίας	μετὰ τὸ ποιήσασθαι τὴν ἀνάθεσιν
[11, 506]	Σοφοκλέους περιέχει καταδρομήν, ὁ δὲ	Γοργίας	οὐ μόνον ἀφ´ οὗ τὸ
[11, 505]	δέ φασιν ὡς ἀναγνοὺς ὁ	Γοργίας	τὸν Πλάτωνος διάλογον πρὸς τοὺς
[11, 473]	ἐστὶν ἐν ᾧ τοὺς κτησίους	Δίας	ἐγκαθιδρύουσιν, ὡς Ἀντικλείδης (φησὶν ἐν
[11, 462]	Κολοφώνιον Ξενοφάνη πλῆρες ὂν πάσης	θυμηδίας·	Νῦν γὰρ δὴ ζάπεδον καθαρὸν
[11, 504]	οἱ ἄνδρες οὗτοι, αἰσθόμενοι τῆς	ἰδίας	ἑκάτερος ἀρετῆς, καὶ ἴσως καὶ
[11, 498]	Ἡσίοδος δ´ ἐν τῷ δευτέρῳ	Μελαμποδίας	σὺν τῷ π> σκύπφον λέγει·
[11, 497]	Ἀδαῖον Ποτήρια, φησί, παραπλήσια Σελευκίς,	Ῥοδιάς,	Ἀντιγονίς. ~(ΣΚΑΛΛΙΟΝ κυλίκιον μικρόν, ᾧ
[11, 496]	Κρατῖνος ἐν Νόμοις· Ῥυσίδι σπένδων.	(ΡΟΔΙΑΣ.	Δίφιλος Αἱρησιτείχει (τὸ δὲ δρᾶμα
[11, 462]	μεθ´ Ἡρακλέους τινὲς ἀφικόμενοι ἐκ	Λυδίας	Κυλικρᾶνες, οἳ δ´ Ἀθαμᾶνες, ἀφ´
[11, 485]	δ´ ἐν τῷ θʹ περὶ	Κωμῳδίας	παραθέμενος τὰ Φερεκράτους καὶ αὐτὸς
[11, 509]	ἀδόξως βιοῦντες. Χρημάτων γὰρ ἐξ	ἀσεβείας	καὶ παρὰ φύσιν κυριεύσαντες διὰ
[11, 466]	οἰνοποτεῖν, ἀλλὰ τῷ πόματι φάρμακον	ὑγείας	ἐγκιρνάναι τὸν λόγον. (Ὅτι διὰ
[11, 467]	τὸν δεῖνον παρατίθεται Στράττιδος ἐκ	Μηδείας·	Οἶσθ´ ᾧ προσέοικεν, ὦ Κρέων,
[11, 505]	αὐτὸν ἀγαθὸν εἶναι καὶ φιλόπονον,	παιδείας	δ´ ὀρθῆς οὐδὲ ἧφθαι τὸ
[11, 483]	μνημονεύει Ξενοφῶν ἐν αʹ Κύρου	Παιδείας.	Κριτίας δ´ ἐν Λακεδαιμονίων Πολιτείᾳ
[11, 461]	βαρβάρων. Ἐκεῖνοι γὰρ ἀπεστερημένοι τῆς	παιδείας	ὁρμῶσιν ἐπὶ τὸν πολὺν οἶνον
[11, 465]	Νομίμων. (Ξενοφῶν δ´ ἐν ὀγδόῳ	Παιδείας	περὶ Περσῶν λέγων γράφει καὶ
[11, 496]	τιγονι. Ξενοφῶν δ´ ἐν ὀγδόῳ	Παιδείας	προχοίδας τινὰς λέγει (κύλικας) γράφων
[11, 481]	γευστηρίοις· σφίσι δέ γ´ αὐταῖσιν	βαθείας	κύλικας ὥσπερ ὁλκάδας οἰναγωγούς, περιφερεῖς,
[11, 493]	ῥᾳδίως βαστάζοντος δίχα πόνου καὶ	κακοπαθείας.	Τὸ γὰρ ποτήριον ὑφίσταται μέγα
[11, 464]	ὡς ἁμαρτάνουσι μανικῶς καὶ τῆς	ἀληθείας	ἐπὶ πλεῖστον ἀπαρτωμένοις. (Ἡμεῖς οὖν,
[11, 506]	πράγμασι. Τοῦτο δ´ εἴπερ οὕτως	ἀληθείας	ἔχει, θεὸς ἂν εἰδείη. Ὁ
[11, 493]	ὁ Νέστωρ ἐκ τῆς συνεχοῦς	συνηθείας	ῥᾳδίως βαστάζειν ἔσθενε. (Σωσίβιος δ´
[11, 507]	τῆς πρὸς πάντας τοῦ Πλάτωνος	κακοηθείας	λέγων γράφει καὶ ταῦτα· Μετὰ
[11, 466]	ἄλεισον δοῦναι. (Ὅτι ἐστὶ ποτήριον	ΑΜΑΛΘΕΙΑΣ	ΚΕΡΑΣ καὶ ΕΝΙΑΥΤΟΣ καλούμενον. (ΑΜΦΩΞΙΣ
[11, 497]	δημιουργῶν ὡς καὶ τοῦ τῆς	Ἀμαλθείας	ἐστὶν ὀλβιώτερον τὸ κέρας τοῦτο.
[11, 503]	κάδος, ψυκτήρ, ὅτι βούλει, πάντ´,	Ἀμαλθείας	κέρας. Ἐν δὲ τῇ Καρίνῃ
[11, 475]	αὗται δὲ προὔχουσι μικρὸν ἐπ´	εὐθείας	ἐξωτέρω. Ἐπὶ δὲ τοῦ θωρακίου
[11, 487]	Νικόστρατος Ἀντερώσῃ· Μετανιπτρίδ´ αὐτῷ τῆς	Ὑγιείας	ἔγχεον. (ΜΑΣΤΟΣ. Ἀπολλόδωρος ὁ Κυρηναῖος,
[11, 487]	ἴσῳ μετανιπτρίδα μεγάλην, ἐπειπὼν τῆς	Ὑγιείας	τοὔνομα. Φιλόξενος δ´ ὁ διθυραμβοποιὸς
[11, 487]	Καὶ δέξαι τηνδὶ μετανιπτρίδα τῆς	Ὑγιείας.	Φιλέταιρος Ἀσκληπιῷ· Ἐνέσεισε μεστὴν ἴσον
[11, 461]	ἦν, ἐκ τῆς Κικόνων εἰλημμένον	λείας.	Τί οὖν ἔχομεν λέγειν περὶ
[11, 465]	καὶ Πυθέας ὁ Ἀρκὰς ἐκ	Φιαλείας,	(ὃς καὶ ἀποθνῄσκων οὐκ ὤκνησεν
[11, 494]	σε, τῆς συμμετρίας καὶ τῆς	ἀφελείας	οὕνεκα. Κἀν τοῖς Βαβυλωνίοις οὖν
[11, 506]	φίλτατον ὄντα (Ἀρχελάῳ) Φιλίππῳ τῆς	βασιλείας	αἴτιον γενέσθαι. Γράφει γοῦν Καρύστιος
[11, 506]	ὅτι καὶ τὴν ἀρχὴν τῆς	βασιλείας	Φίλιππος διὰ Πλάτωνος ἔσχεν. Εὐφραῖον
[11, 498]	δεχόμενος. Φαίδιμός τε ἐν πρώτῳ	Ἡρακλείας·	Δουράτεον σκύφος εὐρὺ μελιζώροιο ποτοῖο.
[11, 469]	ἐμυθολόγησαν. Πανύασις δ´ ἐν πρώτῳ	Ἡρακλείας	παρὰ Νηρέως φησὶ τὴν τοῦ
[11, 462]	Ἀντίγονόν φησιν οὕτως· Τῆς δ´	Ἡρακλείας	τῆς ὑπὸ τὴν Οἴτην καὶ
[11, 469]	δώδεκα. (ΗΡΑΚΛΕΙΟΝ. Πείσανδρος ἐν δευτέρῳ	Ἡρακλείας	τὸ δέπας ἐν ᾧ διέπλευσεν
[11, 498]	ἀλλήλοις μετὰ προσαγορεύσεως. Πανύασσις τρίτῳ	Ἡρακλείας	φησίν· Τοῦ κεράσας κρητῆρα μέγαν
[11, 507]	Καὶ Φαίδωνι δὲ τὴν τῆς	δουλείας	ἐφιστὰς δίκην ἐφωράθη· καὶ τὸ
[11, 505]	ἐγένετο (τοῖς περὶ Κλέαρχον τῆς	ἀπωλείας	τῆς ὑπὸ Τισσαφέρνου γενομένης, καὶ
[11, 482]	δὲ καὶ οὗτοι τῆς αὐτῆς	κεραμείας.	Ὅταν δ´ Ἔφιππος ἐν Ἐφήβοις
[11, 488]	ὀλίγῳ προὔχουσι, μετέωροι τῆς ἄλλης	ἐπιφανείας	ὄντες. (Καὶ περὶ τῶν ὤτων
[11, 461]	φήσειε διὰ τὴν ὀξύτητα (τῆς	ἐπιφανείας	τῶν δαιμόνων καταδειχθῆναι τοῦτο. Χαλεποὺς
[11, 506]	κατῳκίσθησαν. Ἐν δὲ τῷ περὶ	Ἀνδρείας	Μελησίαν τὸν Θουκυδίδου τοῦ ἀντιπολιτευσαμένου
[11, 483]	Καλλίξεινος δ´ ἐν τετάρτῳ (περὶ	Ἀλεξανδρείας	ἀναγράφων τὴν τοῦ Φιλαδέλφου πομπὴν
[11, 472]	παρίστησι Καλλίξεινος ἐν τοῖς (περὶ	Ἀλεξανδρείας	φάσκων τινὰς ἔχοντας θηρικλείους πομπεύειν,
[11, 474]	ὁ Ῥόδιος ἐν τοῖς περὶ	Ἀλεξανδρείας	φησὶν ὅτι ποτήριόν ἐστιν ἐπίμηκες,
[11, 490]	μητρὸς τῆς Πληιόνης τὸν Ὠρίωνα.	Ὀρείας	δὲ λέγει τὰς Πλειάδας ἐν
[11, 490]	τὰς Πλειάδας ἐν ἴσῳ τῷ	οὐρείας	κατὰ παράλειψιν τοῦ υ> ἐπειδὴ
[11, 482]	τὸ μὲν τῆς τῶν ἀνθρώπων	χρείας	ἕνεκα, τὸ δὲ τῆς τῶν
[11, 505]	καὶ τὸ εἰπεῖν οὐδεμιᾶς κατεπειγούσης	χρείας	ὅτι παιδικὰ γεγόνοι τοῦ Παρμενίδου
[11, 466]	Ἡρακλέα Τελαμῶνι τῆς ἐπὶ Ἴλιον	στρατείας	ἀριστεῖον ἄλεισον δοῦναι. (Ὅτι ἐστὶ
[11, 500]	Βοιώτιοι λεγόμενοι, χρησαμένου κατὰ τὰς	στρατείας	πρώτου Ἡρακλέους τῷ γένει· διὸ
[11, 508]	αὐτὸς λόγος καὶ περὶ τῆς	Πολιτείας·	εἰ καὶ πασῶν εἴη αὕτη
[11, 509]	ταῦτ´ ὠφεληθεὶς ἐκ τῆς καλῆς	Πολιτείας	καὶ τῶν παρανόμων Νόμων. (Διὸ
[11, 462]	τόποι διαμένουσιν· οἷς οὐδὲ τῆς	πολιτείας	μετέδοσαν οἱ Ἡρακλεῶται συνοικοῦσιν, ἀλλοφύλους
[11, 504]	εἶναι λέγων, παρατιθέμενος Μενάνδρου ἐκ	Περινθίας·	Οὐδεμίαν ἡ γραῦς ὅλως κύλικα
[11, 504]	μὲν λέγει ὡς ἐκ πρώτης	ἡλικίας	ἐπεπαίδευτο πάντα τὰ πάτρια, ὁ
[11, 464]	ὅτι μέχρι τῆς καθ´ ἑαυτὸν	ἡλικίας	οὐκ ἀσίτους εἶναι τοὺς θεωροῦντας.
[11, 505]	λόγων ὁ Τήιος Ἀλεξαμενός, ὡς	Νικίας	ὁ Νικαεὺς ἱστορεῖ καὶ Σωτίων.
[11, 506]	Λέοντος τοῦ Ἀκαδημαικοῦ, ὥς φησι	Νικίας	ὁ Νικαεύς. Τὰ μὲν οὖν
[11, 462]	μάχαιραν καὶ ὑδρίαν, καὶ ὅτι	οἰκίας	ἔχουσιν ἐξ ἀνθερίκου πεποιημένας μικρὰς
[11, 473]	γὰρ ἔτυχεν ὂν καταντικρὺ τῆς	οἰκίας	καινὸν καπηλεῖον μέγα) ἐνταῦθ´ ἐπετήρουν
[11, 462]	ἐξ ἀνθερίκου πεποιημένας μικρὰς ὅσον	σκιᾶς	ἕνεκα, ἃς καὶ περιφέρουσιν ὅπου
[11, 463]	ἡμῖν ἐπὶ τὰς Διονυσιακὰς ταύτας	λαλιὰς	οὐδεὶς ἂν εὐλόγως φθονήσαι νοῦν
[11, 463]	οἱ ἑπτὰ καλούμενοι σοφοὶ συμποτικὰς	ὁμιλίας.	Παραμυθεῖται γὰρ ὁ οἶνος καὶ
[11, 487]	πόσιν, ὡς Σέλευκος ἐν Γλώσσαις.	Καλλίας	δ´ ἐν Κύκλωψι· Καὶ δέξαι
[11, 488]	ὤτων σχέσιν ἔχουσαν ὧδε. Ἐκ	μιᾶς	οἱονεὶ ῥίζης, ἥτις τῷ πυθμένι
[11, 493]	αὐτοῦ σύνταξιν βασιλικήν, μεταπεμψάμενος τοὺς	ταμίας	ἐκέλευσεν, ἐὰν παραγένηται ὁ Σωσίβιος
[11, 493]	τῷ βασιλεῖ προσελθὼν κατεμέμφετο τοὺς	ταμίας.	~(Πτολεμαῖος δὲ μεταπεμψάμενος αὐτοὺς καὶ
[11, 505]	πάντων σχετλιώτατον καὶ τὸ εἰπεῖν	οὐδεμιᾶς	κατεπειγούσης χρείας ὅτι παιδικὰ γεγόνοι
[11, 509]	ἀναστὰς εὔστοχος νεανίας τῶν ἐξ	Ἀκαδημίας	τις ὑπὸ Πλάτωνα καὶ Βρυσωνοθρασυμαχειοληψικερμάτων,
[11, 463]	εἶναι μανιώδη πάντα τἀνθρώπων ὅλως,	ἀποδημίας	δὲ τυγχάνειν ἡμᾶς αἰεὶ τοὺς
[11, 491]	καὶ χείματος ἄγγελοί εἰσι. Καὶ	Σιμμίας	δ´ ἐν τῇ Γοργοῖ φησιν·
[11, 479]	Νεφελῶν Ἀριστοφάνους· Μηδὲ στέψω κοτυλίσκον.	Σιμμίας	δὲ ἀποδίδωσι τὴν κοτύλην ἄλεισον.
[11, 472]	τὸ ποτήριον οὕτως καλεῖν. (ΚΑΔΟΣ.	Σιμμίας	ποτήριον, παρατιθέμενος Ἀνακρέοντος· Ἠρίστησα μὲν
[11, 509]	δ´ οὕτως· Ἔπειτ´ ἀναστὰς εὔστοχος	νεανίας	τῶν ἐξ Ἀκαδημίας τις ὑπὸ
[11, 464]	τῶν ὁμοίων, οὐκ ἀλλοτρίως τῆς	μανίας	κειμένης ἐπ´ αὐτοῖς ὡς ἁμαρτάνουσι
[11, 489]	ἰδεῖν ἐν Καπύῃ πόλει τῆς	Καμπανίας	ἀνακείμενον τῇ Ἀρτέμιδι ποτήριον, ὅπερ
[11, 466]	γραμματικὸν ἀνακείμενον ἐν Καπύῃ τῆς	Καμπανίας	τῇ Ἀρτέμιδι, ἀργυροῦν, ἐκ τῶν
[11, 504]	φίλοι οὕτως δὲ τοὺς πότους	Λυσανίας	φησὶν ὁ Κυρηναῖος Ἡρόδωρον εἰρηκέναι
[11, 471]	τὰ λοιπά ἐστιν, οἷον Θηρίκλειος,	Δεινιάς,	Ἰφικρατίς· ταῦτα γὰρ πρότερον συνιστορεῖν
[11, 506]	ἐπίγραμμα, ἀλλὰ καὶ Ἀρχελάου τοῦ	Μακεδονίας	βασιλέως, (ὃν οὐ μόνον ἐπονείδιστον
[11, 462]	ᾧ ἐστι τὸ Κάδμου καὶ	Ἁρμονίας	μνημεῖον, ὡς ἱστορεῖ Φύλαρχος ἐν
[11, 479]	καὶ ὁ προσφέρων ἂν εἶπεν	εὐδειπνίας.	(Ἡγήσανδρος δ´ ὁ Δελφὸς ἐν
[11, 496]	προσηγορίαν ἔσχεν ἀπὸ Προυσίου τοῦ	Βιθυνίας	βασιλεύσαντος καὶ ἐπὶ τρυφῇ καὶ
[11, 466]	ἄλλα· ἀπὸ ἀγκύλης ἤτοι τῆς	δεξιᾶς	χειρός. Καὶ ἡ κύλιξ δὲ
[11, 507]	τίς οὐ φήσει πάθος εἶναι	φιλοδοξίας;	δῆλον δ´ ἐστὶ τοῦτο ἐξ
[11, 507]	ὅστις ἔφησεν· Ἔσχατον τὸν τῆς	φιλοδοξίας	χιτῶνα ἐν τῷ θανάτῳ αὐτῷ
[11, 481]	δὲ ὀχούμενος ἐξ Ἀργούρας τῆς	Εὐβοίας,	χλανίδας δ´ ἐπ´ ὄχου καὶ
[11, 491]	ὤτων ἀκουσόμεθα μίαν πελειάδα· ἃς	δοιὰς	εἶπεν καθὸ συμφυεῖς εἰσιν ἀλλήλαις
[11, 494]	σαυτὸν ἀπειληφότα κατὰ τὰς σὰς	ἐπινοίας.	Καὶ (Ταῦτ´ οὐχ ὑπ´ ἄλλων,
[11, 502]	ἴσον ἴσῳ κεκραμένον, (καὶ τῆς	Ὁμονοίας	δύο, τί νῦν μὴ κωμάσω
[11, 461]	καὶ πορίζονται τροφὰς περιέργους καὶ	παντοίας.	Ἐν δὲ τοῖς περὶ τὴν
[11, 462]	τῇ νήσῳ πρὸς τῷ Γῆς	Ὀλυμπίας	ἱερῷ (ἐκτὸς τοῦ τείχους ἐσχάραν
[11, 506]	δὲ τῷ Μενεξένῳ οὐ μόνον	Ἱππίας	ὁ Ἡλεῖος χλευάζεται, ἀλλὰ καὶ
[11, 505]	εἰπών· Ὅὅταν, οἶμαι, δημοκρατουμένη πόλις	ἐλευθερίας	διψήσασα κακῶν οἰνοχόων τύχῃ καὶ
[11, 485]	κώθωνι, πρὶν αὐτῷ δῶκε λεπαστήν.	(Ἀμερίας	δέ φησι τὴν οἰνοχόην λεπαστὴν
[11, 506]	Κίμωνι οὐδὲ τῆς Θεμιστοκλέους φείδεται	κατηγορίας	οὐδὲ τῆς Ἀλκιβιάδου καὶ Μυρωνίδου,
[11, 466]	Καλῆς ἀκτῆς ἐν τῷ περὶ	Ἱστορίας	Ἀγαθοκλέα φησὶ τὸν τύραννον ἐκπώματα
[11, 494]	δοῖεν, ὃς ἐποίησέ σε, τῆς	συμμετρίας	καὶ τῆς ἀφελείας οὕνεκα. Κἀν
[11, 469]	ἐν Δήλῳ χρυσῆν ἡδυποτίδα Ἐχενίκης	ἐπιχωρίας	γυναικός, ἧς μνημονεύει καὶ ἐν
[11, 500]	ἐν τῷ πρώτῳ τῶν τῆς	Ἀσίας	Σταθμῶν περὶ τοῦ ἀερομέλιτος καλουμένου
[11, 507]	ἦμεν, τίς χάρις ταύτης τῆς	ἀθανασίας;	~Οἱ δὲ συντεθέντες ὑπ´ αὐτοῦ
[11, 489]	σελήνης τοῦ σχήματος ἐναργεῖς τὰς	φαντασίας,	καὶ τὰ περὶ τὴν ἀίδιον
[11, 462]	Κενταύρων, πλάσματα τῶν προτέρων, ἢ	στάσιας	σφεδανάς, τοῖς οὐδὲν χρηστὸν ἔνεστι,
[11, 464]	τὰ κεράμεα ποτήρια. Καὶ γὰρ	Κτησίας	Παρὰ Πέρσαις, φησίν, ὃν ἂν
[11, 502]	Πάμφιλος. Δημοσθένης δέ φησι· Καὶ	φιλοτησίας	προὔπινεν. Ἄλεξις· Φιλοτησίαν σοι τήνδ´
[11, 474]	τὰ χείλη περιτεραμνίσας, τὰς δὲ	κλισίας	ἐλατίνας χαμᾶζε ποικίλοις στρώμασι κεκοσμημένας,
[11, 468]	αὐτὸν ἐσχηκέναι. Πλησίον δὲ τῆς	Μολοσσίας	ἡ Ἰωλκός, ἐν ᾗ ὁ
[11, 502]	Ἀττικὸν μηδὲν προσφέρειν πρὸς τὰς	θυσίας	μηδὲ κέραμον, ἀλλ´ ἐκ χυτρίδων
[11, 466]	Σελεύκου ΣΕΛΕΥΚΙΣ καὶ ἀπὸ Προυσίου	ΠΡΟΥΣΙΑΣ.	(ΑΝΑΦΑΙΑ ἡ θερμοποτὶς παρὰ Κρησίν.
[11, 496]	ἐπειδὰν μηκέτι δύνωνται ὀρθούμενοι ἐξιέναι.	ΠΡΟΥΣΙΑΣ.	Ὅτι τὸ ποτήριον τοῦτο ἔξορθόν
[11, 483]	Ξενοφῶν ἐν αʹ Κύρου Παιδείας.	Κριτίας	δ´ ἐν Λακεδαιμονίων Πολιτείᾳ γράφει
[11, 496]	ὁ τὸν Πειρίθουν γράψας, εἴτε	Κριτίας	ἐστὶν ὁ τύραννος ἢ Εὐριπίδης,
[11, 463]	πόσεων κατὰ πόλεις ἴδιοι, ὡς	Κριτίας	παρίστησιν ἐν τῇ Λακεδαιμονίων Πολιτείᾳ
[11, 486]	δὲ πλοῖον ἔσται Ναξιουργὴς κάνθαρος.	Κριτίας	τε ἐν τῇ Λακεδαιμονίων Πολιτείᾳ·
[11, 484]	δ´ ὀνόματα. {Β. Πρὸς τῆς	Ἑστίας.	{Α. Ὁ λαβρώνιος χρυσῶν δέ,
[11, 485]	εἰς τὰς μέθας καὶ τὰς	ἀσωτίας	πολλὰ ἀναλισκόντων, οὓς λαφύκτας καλοῦμεν.
[11, 485]	Μήδῳ· Ὥς ποτ´ ἐκήλησεν Καλλίστρατος	υἷας	Ἀχαιῶν, κέρμα φίλον διαδούς, ὅτε
[11, 507]	πᾶσι τοῖς Σωκράτους μαθηταῖς ἐπεφύκει	μητρυιᾶς	ἔχων διάθεσιν. Διόπερ Σωκράτης οὐκ
[11, 466]	Βαθυκλέους τοῦ Ἀρκάδος ποτήριον, ὃ	σοφίας	ἆθλον ὁ Βαθυκλῆς τῷ κριθέντι
[11, 509]	πολυτελῶς ἠσκοῦντο καὶ ὅτι τῆς	εὐμορφίας	τῶν καθ´ ἡμᾶς ἀσελγῶν πλείονα
[11, 493]	αἰτοῦντι εἰπόντες δεδωκέναι αὐτῷ τὰς	ἡσυχίας	εἶχον, ὃ δὲ τῷ βασιλεῖ
[11, 484]	λέγονται. Ἀριστοφάνης Δαιταλεῦσι· Συβαρίτιδάς τ´	εὐωχίας,	καὶ Χῖον ἐκ Λακαινᾶν (κυλίκων)
[11, 466]	μεμετρημένον πρὸς ὠκύτητα χρόνου. Ὡς	Ἀμειψίας·	Αὔλει μοι μέλος· σὺ δ´
[11, 473]	καὶ ποτήριόν τι οὕτω καλεῖται	Ἀμειψίας	ἐν Ἀποκοτταβίζουσί φησι· Ἡ Μανία,
[11, 469]	τὴν Θουρίαν. {Β. Εἰς τὰς	Ῥοδιακὰς	ὅλος ἀπηνέχθην ἐγὼ καὶ τοὺς
[11, 463]	συνιοῦσι καὶ ἡμῖν ἐπὶ τὰς	Διονυσιακὰς	ταύτας λαλιὰς οὐδεὶς ἂν εὐλόγως
[11, 478]	τινὰς (τῶν Περσικῶν {Β. Εἰς	κόρακας,	ὦ μαστιγία. {Α. Καὶ κόνδυ
[11, 509]	δεσποτῶν χαρισάμενος καὶ τὰς ἐκείνων	γυναῖκας	συνῴκισεν πρὸς γάμου κοινωνίαν, ταῦτ´
[11, 466]	ἄνθρωποι, τότε πλουτοῦσι, διαπράττουσι, νικῶσιν	δίκας,	εὐδαιμονοῦσιν, ὠφελοῦσι τοὺς φίλους. Αὔξει
[11, 496]	ὀγδόῳ Παιδείας προχοίδας τινὰς λέγει	(κύλικας)	γράφων ὧδε (ὁ δὲ λόγος
[11, 482]	Ἔφιππος ἐν Ἐφήβοις λέγῃ· Οὐ	κύλικας	ἐπὶ τὰ δεῖπνα Χαιρήμων φέρει,
[11, 471]	κέραμον εἰργαζόμην ἢ Θηρικλῆς τὰς	κύλικας,	ἡνίκ´ ἦν νέος. Ἐν δὲ
[11, 462]	λέγονται, ὅτι τοὺς ὤμους κεχαραγμένοι	κύλικας	ἦσαν. (Οἶδα δὲ καὶ Ἑλλάνικον
[11, 470]	Τορνεύεσθαι δὲ ἐξ αὐτῆς καὶ	κύλικας	θηρικλείους, ὥστε μηδένα ἂν διαγνῶναι
[11, 460]	ἀποδοὺς τὸν λόγον καὶ τὰς	κύλικας	πλήρεις (ἅπασι προπίῃ. (Ποτήρια δὲ
[11, 481]	σφίσι δέ γ´ αὐταῖσιν βαθείας	κύλικας	ὥσπερ ὁλκάδας οἰναγωγούς, περιφερεῖς, λεπτάς,
[11, 478]	Ὃ δ´ ἀλφίτων πριάμενος τρεῖς	χοίνικας	κοτύλης δεούσας εἴκος´ ἀπολογίζεται. ~(Ἀπολλόδωρος
[11, 492]	τὰς Πλειάδας, ξηρῶν τροφῶν οὔσας	σημαντικάς,	λεκτέον ὅτι τὸ δέπας ἀμφοτέρων
[11, 490]	τῶν καρπῶν γενέσεως καὶ τελειώσεως	προσημαντικὰς	Πλειάδας οἰκείως ἐνετόρευσε τῷ τοῦ
[11, 463]	καὶ οἱ ἑπτὰ καλούμενοι σοφοὶ	συμποτικὰς	ὁμιλίας. Παραμυθεῖται γὰρ ὁ οἶνος
[11, 499]	κοτύλης. (Χωρεῖν δ´ αὐτὸ κοτύλας	Ἀττικὰς	δώδεκα. Καὶ ἐν Πάτραις δέ
[11, 480]	τύπον ἔχειν διάφορον πρὸς τὰς	Ἀττικάς.	Φοξαὶ γοῦν ἦσαν τὸ χεῖλος,
[11, 506]	δ´ ἐνταῦθα δύναμιν, ὡς ἀπέθανε	Περδίκκας,	ἐξ ἑτοίμου δυνάμεως ὑπαρχούσης ἐπέπεσε
[11, 465]	εἷς ἐστι καὶ Πυθέας ὁ	Ἀρκὰς	ἐκ Φιαλείας, (ὃς καὶ ἀποθνῄσκων
[11, 475]	Κολοφώνιος ἐν πέμπτῳ Θηβαίδος φησί·	Κήρυκας	ἀθανάτοισι φέρειν μέλανος οἴνοιο ἀσκὸν
[11, 502]	(Ἀθηναῖοι δὲ τὰς μὲν ἀργυρᾶς	φιάλας	ἀργυρίδας λέγουσι, χρυσίδας δὲ τὰς
[11, 502]	καρυωτὰς φιάλας χρυσᾶς. Ἀναξανδρίδης δὲ	φιάλας	Ἄρεος καλεῖ τὰ ποτήρια ταῦτα.
[11, 496]	Κρατῆρε μὲν πρώτιστον ἀργυρὼ δύο,	φιάλας	δὲ πεντήκοντα, δέκα δὲ κυμβία,
[11, 496]	Ῥυτὰ καὶ κυμβία, φησί, καὶ	φιάλας»	Δίφιλος δ´ ἐν Εὐνούχῳ ἢ
[11, 501]	νῦν οὕτως Μασσαλιῆται τιθέασι τὰς	φιάλας	ἐπὶ πρόσωπον. (Κρατίνου δ´ εἰπόντος
[11, 488]	τὰ λεγόμενα κυμβία καὶ τὰς	φιάλας	καὶ εἴ τι φιαλῶδές ἐστι
[11, 486]	Τιμόθεον ὑπὲρ χρέως λέγων οὕτως·	Φιάλας	Λυκιουργεῖς δύο. (Ἐν δὲ τῷ
[11, 486]	μετὰ τῶν χρημάτων καὶ ἄλλας	φιάλας	Λυκιουργεῖς δύο. Ἡρόδοτος δ´ ἐν
[11, 501]	δ´ εἰπόντος ἐν Δραπέτισιν· Δέχεσθε	φιάλας	τάσδε βαλανειομφάλους, Ἐρατοσθένης ἐν τῷ
[11, 501]	βαλανειομφάλους, ὧν Κρατῖνος μνημονεύει· Δέχεσθε	φιάλας	τάσδε βαλανειομφάλους. Καὶ Θεόπομπος δ´
[11, 500]	ἐπιτρόπους, ζεύγη, καμήλους, στρώματ´, ἀργυρώματα,	φιάλας,	τριήρεις, τραγελάφους, καρχήσια, (γαυλοὺς ὁλοχρύσους—
[11, 502]	φοίνικα, Ναξίων ἀνάθημα, καὶ καρυωτὰς	φιάλας	χρυσᾶς. Ἀναξανδρίδης δὲ φιάλας Ἄρεος
[11, 471]	ξύνδουλον. Οὑτωσὶ καλῶς. {ΘΕΟΛ. Σπινθὴρ	τάλας,	πειρᾷς με. {ΣΠΙ. Ναί, τοιοῦτό
[11, 467]	οὕτω φησὶ καλεῖν τὰ ποτήρια,	γυάλας.	Παρθένιος δ´ ὁ τοῦ Διονυσίου
[11, 467]	τοῖς ἱστορικοῖς Λέξεων ζητουμένων φησί·	Γυάλας	ποτηρίου εἶδος, ὡς Μαρσύας γράφει
[11, 467]	τῷδε. {Β. Πολλὰ γίνεται ὅμοια.	(ΓΥΑΛΑΣ.	Φιλητᾶς ἐν Ἀτάκτοις Μεγαρέας οὕτω
[11, 481]	ἕνα καὶ δύο πλέαις κὰκ	κεφαλᾶς.	Καὶ ἐν τῷ δεκάτῳ· Λάταγες
[11, 481]	κυλίχναις μεγάλαις, αιταποικιλλις. Οἶνον γὰρ	Σεμέλας	καὶ Διὸς υἱὸς λαθικαδέα ἀνθρώποισιν
[11, 463]	τοὺς Ἀλέξιδος Ταραντίνους, Οἳ τῶν	πέλας	(οὐδέν´ ἀδικοῦμεν οὐδέν. Ἆρ´ οὐκ
[11, 466]	ποτηρίου, οὐ μόνον ἐξ ἀργύρου.	Ἀναξίλας·	Καὶ πίνειν ἐξ ἀργυρίδων χρυσῶν.
[11, 472]	Ἠρίστησα μὲν ἰτρίου λεπτοῦ μικρὸν	ἀποκλάς,	οἴνου δ´ ἐξέπιον κάδον. Ἐπιγένης
[11, 486]	Φορμίωνι μετὰ τῶν χρημάτων καὶ	ἄλλας	φιάλας Λυκιουργεῖς δύο. Ἡρόδοτος δ´
[11, 507]	τὰς τῶν τετελευτηκότων ψυχὰς εἰς	ἄλλας	φύσεις ἢ πρὸς τὸν μετεωρότερον
[11, 495]	μυῖαι σταθμῷ ἐνιβρομέωσιν ἐυγλαγέας κατὰ	πέλλας.	Τοῦτο δὲ Ἱππῶναξ λέγει πελλίδα·
[11, 470]	Ἥλιον καθεύδοντα περαιοῦσθαι πρὸς τὰς	ἀνατολάς,	αἰνισσόμενος τὸ κοῖλον τοῦ ποτηρίου.
[11, 496]	πλημοχόας πληρώσαντες τὴν μὲν πρὸς	ἀνατολάς,	τὴν δὲ πρὸς δύσιν ἀνιστάμενοι
[11, 490]	Μαίας εὐπλοκάμοιο παῖς, ἔτικτε δ´	Ἄτλας	ἑπτὰ ἰοπλοκάμων φιλᾶν θυγατρῶν τάν
[11, 499]	καὶ κοτύλης. (Χωρεῖν δ´ αὐτὸ	κοτύλας	Ἀττικὰς δώδεκα. Καὶ ἐν Πάτραις
[11, 479]	κύμβαλα δ´ Αἰσχύλος ἐν Ἠδωνοῖς	κοτύλας	εἴρηκεν· Ὃ δὲ χαλκοδέτοις κοτύλαις
[11, 487]	δ´ εἶχε κεραμεοῦν ἁδρόν, χωροῦντα	κοτύλας	πέντ´ ἴσως. Ἐδεξάμην. Παρέθετο τὰ
[11, 478]	μῆνας κοτύλην ὕδατος καὶ δύο	κοτύλας	σίτου. Ἀριστοφάνης Προάγωνι· Ὃ δ´
[11, 477]	(ΚΟΝΔΥ ποτήριον Ἀσιατικόν. Μένανδρος Κόλακι·	Κοτύλας	χωροῦν δέκα ἐν Καππαδοκίᾳ κόνδυ
[11, 502]	ἰδόντα αὐτὸν πλέον ἢ ὀκτὼ	κοτύλας	χωροῦντα. Τοῦτον οὖν ἐμπλησάμενον πρῶτον
[11, 472]	κύλικα θηρίκλειον εἰσφέρει πλέον ἢ	κοτύλας	χωροῦσαν ἕπτ´ Ἀγαθῆς Τύχης. ΙΣΘΜΙΟΝ.
[11, 496]	τινα ἐκαλεῖτο. Μνημονεύει δ´ αὐτῶν	Ἀστυδάμας	ἐν Ἑρμῇ λέγων οὕτως· Κρατῆρε
[11, 485]	ἐρέεινεν· οἶον δ´ οὐ κήλησε	δέμας	λεπτὸν Ῥαδάμανθυν Λύσανδρον κώθωνι, πρὶν
[11, 478]	κοτύλαις μεγάλαις ἔγχεον ἐς σφέτερον	δέμας	οὐδένα κόσμον, ἔρωτι βιαζόμεναι μέλανος
[11, 463]	τἀνθρώπων ὅλως, ἀποδημίας δὲ τυγχάνειν	ἡμᾶς	αἰεὶ τοὺς ζῶντας, ὥσπερ εἰς
[11, 509]	ὅτι τῆς εὐμορφίας τῶν καθ´	ἡμᾶς	ἀσελγῶν πλείονα πρόνοιαν ἐποιοῦντο· λέγει
[11, 464]	πνεύματα πέττον. (Οὐ δεῖ οὖν	ἡμᾶς	ἐκμανῶς πίνειν ἀποβλέποντας εἰς τὸ
[11, 461]	οὗ καὶ αὐτοῦ διδάξει τι	ἡμᾶς	ὁ Πλούταρχος. Ὥρα οὖν κατακλίνεσθαι.
[11, 508]	αὕτη βελτίων, μὴ πείθοι δ´	ἡμᾶς,	τί πλέον; ἔοικεν οὖν ὁ
[11, 490]	ἐν τούτοις· (Δίδωτι δ´ εὖχος	Ἑρμᾶς	ἐναγώνιος, Μαίας εὐπλοκάμοιο παῖς, ἔτικτε
[11, 481]	ἡ Ῥόδη (κυμβίον ἀκράτου κατασέσειχ´	ὑμᾶς	ἄνω. Διονύσιος δ´ ὁ Σάμιος
[11, 481]	καὶ μέστ´ ἀκράτου κυμβία ἐκάρωσεν	ὑμᾶς.	{Β. Ἀνακεχαίτικεν μὲν οὖν. Ἄλεξις
[11, 460]	(Ἄξιον δὲ εἶναι νομίζω ζητῆσαι	ὑμᾶς	πρὸ τοῦ καταλόγου τῶν ποτηρίων,
[11, 502]	ἦν ἀργυροῦς, (τἀκπώματα) ἦγεν δύο	δραχμάς,	κυμβίον δὲ τέτταρας, ~(ψυκτηρίδιον δὲ
[11, 496]	ἧττον ἂν καὶ σώματα καὶ	γνώμας	σφάλλειν· νῦν δὲ τὸ μὲν
[11, 462]	πλάσματα τῶν προτέρων, ἢ στάσιας	σφεδανάς,	τοῖς οὐδὲν χρηστὸν ἔνεστι, ~(θεῶν
[11, 462]	ὅτι οἰκίας ἔχουσιν ἐξ ἀνθερίκου	πεποιημένας	μικρὰς ὅσον σκιᾶς ἕνεκα, ἃς
[11, 474]	κλισίας ἐλατίνας χαμᾶζε ποικίλοις στρώμασι	κεκοσμημένας,	ἐκπώματα δὲ κεραμέους κανθάρους, καὶ
[11, 492]	ὑπὸ πυθμένες ἦσαν, ἀκουστέον οὐ	πυθμένας	δύο, ἀλλ´ οὐδὲ κατὰ διαίρεσιν
[11, 488]	πῶς δὲ καὶ λέγει δύο	πυθμένας	εἶναι τοῦ ποτηρίου; (ἰδίως δὲ
[11, 503]	τῆς Νεστορίδος φησὶν ὅτι δύο	πυθμένας	ἔχει, ἕνα μὲν τὸν κατὰ
[11, 489]	ταῦτα δ´ εἶναι τοὺς δύο	πυθμένας.	Ὁποῖόν τι καὶ νῦν ἔστιν
[11, 489]	τοιοῦτον. Δύναται δὲ καὶ δύο	πυθμένας	ὑποτίθεσθαι, τὸν μὲν οἷον τοῦ
[11, 491]	αὖ καὶ ἀνθρωποειδεῖς, ἄστροις δὲ	πεποικιλμένας.	Τὸ μέντοι Ἀμφὶς ἕκαστον χρύσειαι
[11, 488]	δὲ πῶς ἄν τις ὑπόθοιτο	νεμομένας	περὶ ἕκαστον τῶν ὤτων; πῶς
[11, 464]	μέθας παρεισφέρονται καὶ διὰ τὸ	θερμαινομένας	τὸν οἶνον ἧττον ποιεῖν μεθύσκειν.
[11, 486]	γραμματικὸς τὰς ὑπὸ Λυκίου φησὶ	κατεσκευασμένας.	Ἦν δὲ οὗτος τὸ γένος
[11, 474]	τὸν ἐκ τῆς ὀροφῆς ἐξηρτημένον,	ἀνακεχυμένας	ἔχοντα τὰς φλόγας. Ὅτι δὲ
[11, 466]	αὖ πλουτέοντες Εἶτ´ ἐπάγει· Ἀέξονται	φρένας	ἀμπελίνοις τόξοις δαμέντες. (ΑΓΚΥΛΗ ποτήριον
[11, 462]	τὴν ἐπὶ τοῦ νεὼ τῆς	Ἀθηνᾶς	ἀόρατον ἀσπίδα· καὶ οὕτως ἀφιᾶσιν
[11, 495]	Διονύσου μέχρι τοῦ τῆς Σκιράδος	Ἀθηνᾶς	ἱεροῦ, καὶ ὁ νικήσας λαμβάνει
[11, 465]	ὀνομασθῆναι τὰς (πηγὰς) Νύμφας καὶ	τιθήνας	τοῦ Διονύσου, ὅτι τὸν οἶνον
[11, 489]	ἀστέρας ἔχοντας, οὓς καὶ καλοῦσι	σελήνας.	Καὶ τὸν ἄρτον δ´ ἐκάλεσαν
[11, 506]	Μένωνα δὲ ἐπαινεῖ τὸν τοὺς	Ἕλληνας	προδόντα. Ἐν δὲ τῷ Εὐθυδήμῳ
[11, 478]	μὲν αὐτῶν ἑκάστῳ ἐπὶ ὀκτὼ	μῆνας	κοτύλην ὕδατος καὶ δύο κοτύλας
[11, 462]	ἔκτεινε φόρους πρήσσοντας παρ´ Εὐβοέων.	~(Κυλικρῆνας	ἐξεπόρθησε λῃζομένους καὶ αὐτόθι πόλιν
[11, 465]	δ´ ἓν μὲν δέπας κίσσινον	μελαίνας	σταγόνος ἀμβρότας ἀφρῷ βρυάζον· εἴκοσιν
[11, 466]	Μυός. Ἐμμὶ δὲ ἔργον Ἰλίου	αἰπεινᾶς,	ἃν ἕλον Αἰακίδαι. (Ὅτι κλεινοὶ
[11, 460]	φησίν· Νέκυς δὲ χαμαιστρώτου ἐπὶ	τείνας	εὐρείης στιβάδος παρέθηκ´ αὐτοῖσι θάλειαν
[11, 508]	τὸν Δίωνα ἐξιδιοποιούμενον τὴν μοναρχίαν	ἀποκτείνας	αὐτὸν καὶ αὐτὸς τυραννεῖν ἐπιχειρήσας
[11, 459]	παραπορευόμενον τὸν Πετεὼ κατέσχεν καὶ	κατακλίνας	ἐν τῇ πόᾳ θαλλίαν τε
[11, 479]	(Καὶ πιεῖν ὕδωρ διπλάσιον χλιαρόν,	ἡμίνας	δύο. Καὶ Σώφρων Κατάστρεψον, τέκνον,
[11, 465]	νεορρύτοισι δακρύοισι Νυμφᾶν. (οἶδα δέ	τινας,	ἄνδρες θιασῶται, καὶ μέγα φρονήσαντας
[11, 468]	τὸ ἔχον κύκλῳ δακτυλοειδεῖς τύπους	τινάς.	(ΕΛΕΦΑΣ. Οὕτως ἐκαλεῖτο ποτήριόν τι,
[11, 472]	ἐν τοῖς (περὶ Ἀλεξανδρείας φάσκων	τινὰς	ἔχοντας θηρικλείους πομπεύειν, τοὺς δὲ
[11, 509]	τε αὐτὸν καὶ τῶν γνωρίμων	τινὰς	κεκωμῴδηκεν ὡς καὶ ἐπ´ ἀργυρίῳ
[11, 496]	δ´ ἐν ὀγδόῳ Παιδείας προχοίδας	τινὰς	λέγει (κύλικας) γράφων ὧδε (ὁ
[11, 508]	αὐτόν, εἴπερ ἦσαν χρήσιμοι, πεῖσαί	τινας	τῶν Ἑλλήνων αὐτοῖς χρήσασθαι. Νόμος
[11, 478]	~Πέρσας ἔχον καὶ γρῦπας ἐξώλεις	τινὰς	(τῶν Περσικῶν {Β. Εἰς κόρακας,
[11, 474]	χείλη περιτεραμνίσας, τὰς δὲ κλισίας	ἐλατίνας	χαμᾶζε ποικίλοις στρώμασι κεκοσμημένας, ἐκπώματα
[11, 470]	ᾔτησε κύλικα καὶ λαβὼν ἑξῆς	πυκνὰς	ἕλκει, καταντλεῖ, κατά τε τὴν
[11, 469]	ἀφίκοιθ´ ἱερᾶς ποτὶ βένθεα νυκτὸς	ἐρεμνᾶς	ποτὶ ματέρα κουριδίαν τ´ ἄλοχον
[11, 470]	κύλιξ αὕτη ἐγκάθηται περὶ τὰς	λαγόνας	ἱκανῶς βαθυνομένη ὦτά τε ἔχει
[11, 497]	διασκευὴ τοῦ Αἱρησιτείχους ~(Ἔσθ´ ὑποχέασθαι	πλείονας·	πιεῖν δ´ ἔτι ἁδρότερον ἢ
[11, 462]	δὲ πρῶτον μὲν θεὸν ὑμνεῖν	εὔφρονας	ἄνδρας εὐφήμοις μύθοις καὶ καθαροῖσι
[11, 464]	καλοῦσι τοὺς φιλοδόξους, (καθάπερ τοὺς	φιλογύνας	γυναικομανεῖς καὶ τοὺς φιλόρνιθας ὀρνιθομανεῖς,
[11, 471]	Θηρικλῆς ποτε ἔτευξε κοίλης λαγόνος	εὐρύνας	βάθος; ἦ που κατειδὼς τὴν
[11, 504]	μανδραγόρας ἀνθρώπους κοιμίζει, τὰς δὲ	φιλοφροσύνας	ὥσπερ ἔλαιον φλόγας ἐγείρει. Δοκεῖ
[11, 464]	τούτων καὶ παντοδαπῶν κατὰ τὰς	τέχνας	ἐκπωμάτων. Τὴν δὲ μανίαν τοὺς
[11, 483]	κατάδηλον εἶναι τὸ πόμα· εἶτα	ἄμβωνας	ὁ κώθων ἔχων ὑπολείπει τὸ
[11, 483]	τὰς ἱππαγωγοὺς εἰσεπήδων ἀνδρικῶς πριάμενοι	κώθωνας,	οἳ δὲ σκόροδα καὶ κρόμμυα.
[11, 483]	δὲ τοῦ ποτηρίου τούτου καὶ	ἀκρατοκώθωνας	καλοῦσι τοὺς πλέονα ἄκρατον σπῶντας,
[11, 473]	ταῖς Γλώσσαις τὸ κεράμιόν φησιν	Ἴωνας	κάδον καλεῖν. Ἡρόδοτος δ´ ἐν
[11, 504]	καὶ κρατῆρα καὶ εὐχὰς καὶ	παιῶνας	ἐτράποντο. Καὶ ὁ τοὺς μίμους
[11, 497]	καὶ τῇ γελοιότητι τοῦ ὀνόματος	προσπαίξας	φησί· (ω( Σαννάκρα) ἱπποτραγέλαφοι, βατιάκια,
[11, 466]	Ἡρακλέα περαιωθῆναι ἐπὶ τὰς Γηρυόνου	βόας	ὁρμῶντα. Οἴδαμεν δὲ καὶ τὸ
[11, 489]	ἐκτυπῶν κατὰ τὴν ἰδέαν τῆς	χρόας	οὐσίαν. Ὁ μὲν γὰρ οὐρανὸς
[11, 469]	(δίκρουνον ἡλίκον τι τρεῖς χωρεῖν	χοᾶς,	Ἄλκωνος ἔργον. Προὔπιεν δέ μοί
[11, 497]	περιάγει (ῥυτόν) {Α. Χωροῦν δύο	χόας.	{Β. (Ὃν) οὐδ´ ἂν ἐλέφας
[11, 476]	ὡς χωρεῖν τρεῖς καὶ τέτταρας	χόας,	ἐκπώματα (ποιεῖν ἐξ αὐτῶν, τὰ
[11, 486]	θαῦμα κοὐ ψευδές, νῆστις τρεῖς	χόας	ἐξέπιεν· ἧς τόδε σοί, Παφίη,
[11, 494]	ἐγᾦδα. Συντρίψω γὰρ αὐτοῦ τοὺς	χόας	καὶ τοὺς καδίσκους συγκεραυνώσω σποδῶν
[11, 495]	Εὐφρόνιος δὲ ἐν Ὑπομνήμασι τοὺς	χόας.	(ΠΕΛΛΑ ἀγγεῖον σκυφοειδές, πυθμένα ἔχον
[11, 466]	ἴσον ἴσῳ μάλιστ´ ἀκράτου δύο	χοᾶς	πίνους´ ἀπ´ ἀγκύλης, ἐπονομάζους´ ἅμα
[11, 496]	ἣν καὶ ἀπ´ αὐτοῦ προσαγορεύουσι	(Πλημοχόας·	ἐν ᾗ δύο πλημοχόας πληρώσαντες
[11, 496]	προσαγορεύουσι (Πλημοχόας· ἐν ᾗ δύο	πλημοχόας	πληρώσαντες τὴν μὲν πρὸς ἀνατολάς,
[11, 496]	ἢ Εὐριπίδης, λέγων οὕτως· Ἵνα	πλημοχόας	τάσδ´ εἰς χθόνιον χάσμ´ εὐφήμως
[11, 477]	σημαίνειν παρ´ Εὐριπίδῃ ἐν Ἀνδρομέδᾳ·	~(Πᾶς	δὲ ποιμένων ἔρρει λεώς, ὃ
[11, 466]	πρὸς τοὺς ἐν τῇ Ἀσίᾳ	σατράπας	φέρεταί τις ἐπιστολὴ ἐν ᾗ
[11, 493]	μὲν λοιπῶν πρεσβυτῶν μόνος τὸ	δέπας	ἀμογητὶ ἀείρων. Ταῦτα καὶ ὁ
[11, 498]	(Ἀρήτῃ δ´ ἐν χερσὶ τίθει	δέπας	ἀμφικύπελλον. Καὶ ἐν Ἰλιάδι· Πλησάμενος
[11, 492]	οὔσας σημαντικάς, λεκτέον ὅτι τὸ	δέπας	ἀμφοτέρων τῶν τροφῶν ἐστιν δεκτικόν.
[11, 498]	ἐν Ἰλιάδι· Πλησάμενος δ´ οἴνοιο	δέπας	δείδεκτ´ Ἀχιλῆα. Πληροῦντες γὰρ προέπινον
[11, 466]	ἐν αὐτῷ. (Λέγει γοῦν Ὅμηρος	δέπας,	δι´ οὗ Διὶ μόνῳ σπένδεσκεν
[11, 466]	λυτρούμενος τοῖς ἐπισημοτάτοις κειμηλίοις καὶ	δέπας	δίδωσι περικαλλές. Αὐτός γε μὴν
[11, 499]	τοῦ Ἡρακλέους· (Σκύφιον δὲ λαβὼν	δέπας	ἔμμετρον ὡς τριλάγυνον πί´ ἐπισχόμενος,
[11, 465]	ὤπασεν Μελιηδέα οἶνον ἐρυθρόν, (ἓν	δέπας	ἐμπλήσας, ὕδατος δ´ ἀνὰ εἴκοσι
[11, 469]	ἐπὶ δυσμαῖς ισου πατρὸς Ἡφαιστοτευχὲς	δέπας,	ἐν τῷ διαβάλλει πολὺν οἰδματόεντα
[11, 469]	Πείσανδρος ἐν δευτέρῳ Ἡρακλείας τὸ	δέπας	ἐν ᾧ διέπλευσεν (ὁ Ἡρακλῆς
[11, 469]	οὕτως φησίν· Ἆμος δ´ Ὑπεριονίδας	δέπας	ἐσκατέβαινε χρύσεον, ὄφρα δι´ Ὠκεανοῖο
[11, 465]	αὐτὰρ ἔπειτα χρύσεον ἔμπλησεν καλὸν	δέπας	ἡδέος οἴνου. Αὐτὰρ ὅ γ´
[11, 466]	μόνῳ σπένδεσκεν Ἀχιλλεύς. Καλεῖται δὲ	δέπας	ἤτοι ὅτι δίδοται πᾶσι τοῖς
[11, 482]	τύπος καὶ οὐχ ὥσπερ τὸ	δέπας	καὶ τὸ ἄλεισον ἀμφικύπελλον, οὕτω
[11, 499]	Φόλῳ τῷ Κενταύρῳ ποτήριον σκύφιον	δέπας	καλεῖ ἐν ἴσῳ τῷ σκυφοειδές·
[11, 465]	Κύκλωπι· Ἔγχευε δ´ ἓν μὲν	δέπας	κίσσινον μελαίνας σταγόνος ἀμβρότας ἀφρῷ
[11, 466]	παλαιγενοῦς ἀφρῷ σκιὰ καὶ χρυσοκόλλητον	δέπας	μεστὸν κύκλῳ χορεῦον ἕλκουσι γνάθοις
[11, 466]	ὡς ἐξαίρετόν τι εἶχεν ἀνάθημα	δέπας,	Οὐδέ τις ἄλλος οὔτ´ ἀνδρῶν
[11, 492]	ἀλφίτου ἱεροῦ ἀκτήν, (πὰρ δὲ	δέπας	περικαλλές, ὃ οἴκοθεν ἦγ´ ὁ
[11, 487]	φησὶν ὁ ποιητής· Πὰρ δὲ	δέπας	περικαλλές, ὃ οἴκοθεν ἦγ´ ὁ
[11, 466]	Δοκεῖ μοι φιαλῶδες εἶναι τὸ	δέπας·	σπένδουσι γὰρ ἐν αὐτῷ. (Λέγει
[11, 466]	τῷ Κολοφωνίῳ Νικάνδρῳ. (ΑΛΕΙΣΟΝ καὶ	ΔΕΠΑΣ	τὸ αὐτό. Ὅμηρος ἐν Ὀδυσσείᾳ
[11, 475]	καὶ εἰς αὐτὸν δείκνυσθαι τὸ	δέπας	τὸ δοθὲν Ἀλκμήνῃ ὑπὸ Διός,
[11, 470]	ἀντὶ τούτου δίδωσιν αὐτῷ τὸ	δέπας	τὸ χρύσεον, ὃ αὐτὸν ἐφόρει
[11, 493]	λοιποὺς εἶπε μογέοντας ἀείρειν τὸ	δέπας,	τὸν δὲ Νέστορα μόνον ἀμογητί.
[11, 492]	οἷον ὑποπυθμένιοι· (ὥστε διακρατεῖσθαι τὸ	δέπας	ὑπὸ δυεῖν Πελειάδων ὑποκειμένων τῷ
[11, 470]	Ὠκεανὸς πειρώμενος αὐτοῦ κυμαίνει τὸ	δέπας	φανταζόμενος. Ὃ δὲ τοξεύειν αὐτὸν
[11, 489]	~(Καὶ τὸ τοῦ Νέστορος οὖν	δέπας	φασὶν εἶναι τοιοῦτον. Δύναται δὲ
[11, 466]	πάλιν· Δῶκε δὲ Τηλεμάχῳ καλὸν	δέπας.	Φησὶν οὖν Ἀσκληπιάδης ὁ Μυρλεανός·
[11, 495]	ἑορτῇ παρατιθέμενοι, ὁποίους δή ποτε	ὄλπας	ἐκάλουν, χρώμενοι πρὸς τὴν τοῦ
[11, 485]	Νίκανδρος δ´ ὁ Κολοφώνιός φησιν	Δόλοπας	οὕτω καλεῖν τὴν κύλικα. Λυκόφρων
[11, 504]	ἄρδων τὰς ψυχὰς τὰς μὲν	λύπας	ὥσπερ ὁ μανδραγόρας ἀνθρώπους κοιμίζει,
[11, 478]	ἀγαπητὸν ποικίλον, ~Πέρσας ἔχον καὶ	γρῦπας	ἐξώλεις τινὰς (τῶν Περσικῶν {Β.
[11, 466]	τοῖς πίνειν, ἢ ὅτι δύο	ὦπας	εἶχε· ταῦτα δὲ ἂν εἴη
[11, 472]	τὴν Γῆν εὐρύθμως τῇ δεξιᾷ	ἄρας	ἐνώμα. (Ἐν δὲ Προιτίσι· Καὶ
[11, 466]	δὲ παισὶν ἑοῖσι μετ´ ἀμφοτέροισιν	ἐπαρὰς	ἀργαλέας ἠρᾶτο (θεῶν δ´ οὐ
[11, 476]	φυόντων, ὡς χωρεῖν τρεῖς καὶ	τέτταρας	χόας, ἐκπώματα (ποιεῖν ἐξ αὐτῶν,
[11, 502]	ἦγεν δύο δραχμάς, κυμβίον δὲ	τέτταρας,	~(ψυκτηρίδιον δὲ δύ´ ὀβολούς, Φιλιππίδου
[11, 462]	πρῶτον μὲν θεὸν ὑμνεῖν εὔφρονας	ἄνδρας	εὐφήμοις μύθοις καὶ καθαροῖσι λόγοις·
[11, 469]	δρόμου πόρον οὐθεις, μελανίππου προφυγὼν	ἱερᾶς	νυκτὸς ἀμολγόν. ~(Μίμνερμος δὲ Ναννοῖ
[11, 469]	ὄφρα δι´ Ὠκεανοῖο περάσας ἀφίκοιθ´	ἱερᾶς	ποτὶ βένθεα νυκτὸς ἐρεμνᾶς ποτὶ
[11, 497]	Ἐκαλεῖτο δὲ τὸ ῥυτὸν πρότερον	κέρας.	Δοκεῖ δὲ σκευοποιηθῆναι ὑπὸ πρώτου
[11, 476]	κερατήρ, ἀπὸ τοῦ εἰς τὸ	κέρας	ἐγχεῖσθαι τὸ πόμα. (Διαμένει δὲ
[11, 476]	ἀκροπόλει ἣ τὰ ἀναθήματα περιέχει·	κέρας	ἔκπωμα ἀργυροῦν, καὶ περισκελὶς πρόσεσται
[11, 503]	ψυκτήρ, ὅτι βούλει, πάντ´, Ἀμαλθείας	κέρας.	Ἐν δὲ τῇ Καρίνῃ σαφῶς
[11, 466]	δοῦναι. (Ὅτι ἐστὶ ποτήριον ΑΜΑΛΘΕΙΑΣ	ΚΕΡΑΣ	καὶ ΕΝΙΑΥΤΟΣ καλούμενον. (ΑΜΦΩΞΙΣ ξύλινον
[11, 468]	Τινὲς δὲ ἀπύρωτον φιάλην τὸ	κέρας·	οὐ γὰρ γίνεται διὰ πυρός.
[11, 468]	ψυχροποσίαν εὔθετον. Τινὲς δὲ τὸ	κέρας.	Περὶ δὲ τὴν Μολοσσίδα οἱ
[11, 476]	ποτηρίου οἷον Προυσιάδος καὶ θηρικλείου.	~(ΚΕΡΑΣ.	Τοὺς πρώτους λέγεται τοῖς κέρασι
[11, 497]	τῆς Ἀμαλθείας ἐστὶν ὀλβιώτερον τὸ	κέρας	τοῦτο. Μνημονεύει αὐτοῦ Θεοκλῆς ἐν
[11, 476]	Πανδώρᾳ· Καὶ πλῆρες ἐκπιόντι χρύσεον	κέρας	(τρίψει γέμοντα μαλθακῆς ὑπ´ ὠλένης.
[11, 497]	τεχνῖται· μεθ´ ὧν πιὼν τὸ	δίκερας	ὡς τὸν φίλτατον βασιλέα πάρειμι.
[11, 474]	σωφρόνως Χαιρέστρατος ἑκατὸν ἂν τῆς	ἡμέρας	ἔκλαιεν οἴνου κανθάρους. Νικόστρατος Διαβόλῳ·
[11, 485]	λεπαστά μ´ ἁδύοινος εὐφρανεῖ δι´	ἡμέρας.	Θεόπομπος Παμφίλῃ· Λεπαστὴ μάλα συχνή,
[11, 490]	γὰρ τὰς Πλειάδας οὔσας Ἄτλαντος	θυγατέρας	Πελειάδας καλεῖ, καθάπερ καὶ Πίνδαρος.
[11, 460]	πολεμίων οἴκαδ´ ἥκω, συγγενεῖς καὶ	φράτερας	καὶ δημότας εὑρὼν μόλις εἰς
[11, 490]	ποτηρίῳ· καὶ γὰρ τοῦτο τῆς	ἑτέρας	τροφῆς δεκτικὸν ἀγγεῖον. (Διὸ καὶ
[11, 489]	θεοῖς καθαγιζομένους, (φθόεις κυκλοτερεῖς καὶ	ἀστέρας	ἔχοντας, οὓς καὶ καλοῦσι σελήνας.
[11, 489]	ἰδιαίτερόν ἐστιν. Ἔχει γὰρ καὶ	ἀστέρας,	οὓς ἥλοις ὁ ποιητὴς ἀπεικάζει
[11, 489]	ποιητὴς ἀπεικάζει διὰ τὸ τοὺς	ἀστέρας	περιφερεῖς εἶναι τοῖς ἥλοις ὁμοίως
[11, 489]	τὰς ὄρνιθας, ἅς τινες ὑπονοοῦσι	περιστερὰς	εἶναι, ἁμαρτάνοντες. Ἕτερον γὰρ εἶναί
[11, 489]	περὶ δὲ τὰ ὦτα τὰς	περιστεράς·	ὡσπερεὶ δέ τινα ῥοπάλια δύο
[11, 471]	σωτῆρος ἦλθε Θηρίκλειον ὄργανον, τῆς	τρυφερᾶς	ἀπὸ Λέσβου σεμνογόνου σταγόνος πλῆρες,
[11, 480]	Ἐν δὲ τῷ ναῷ τῆς	Ἥρας	τῷ παλαιῷ φιάλαι ἀργυραῖ λʹ
[11, 471]	ἀπὸ τοῦ τὸν Διόνυσον τοὺς	θῆρας	κλονεῖν σπένδοντα ταῖς κύλιξι ταύταις
[11, 502]	θηρικλείους ἔλαβεν ἕξ, ιτάτους δύο	ψυκτῆρας.	(Μένανδρος δ´ ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ
[11, 500]	Συριακῆς τρόπον πλάττοντες, οἳ δὲ	σφαίρας	ποιοῦντες. Καὶ ἐπειδὰν μέλλωσι προσφέρεσθαι,
[11, 498]	ἔχων ἑτέρῃ, ἑτέρῃ δὲ σκῆπτρον	ἀείρας	ἔστειχεν Φύλακος καὶ ἐνὶ δμώεσσιν
[11, 471]	Οὑτωσὶ καλῶς. {ΘΕΟΛ. Σπινθὴρ τάλας,	πειρᾷς	με. {ΣΠΙ. Ναί, τοιοῦτό τι·
[11, 479]	καλεῖται, ἐν ᾗ κοιλάναντες τὰς	χεῖρας	δέχονται τὰ γόνατα τῶν νενικηκότων
[11, 494]	συντάξεις λαμβανόντων, λαβὼν ταύτας εἰς	χεῖρας	(ὁ βασιλεὺς) καὶ κατιδὼν ἔφη
[11, 487]	Δείπνῳ μετὰ τὸ ἀπονίψασθαι τὰς	χεῖρας	προπίνων τινί φησι· (Σὺ δὲ
[11, 463]	μόνον ἐστὶν ὑποκόρισμα τῆς ἀνθρωπίνης	μοίρας;	ἐγὼ γάρ, εἰ μὲν εὖ
[11, 494]	ἐστι τὸ ὀξύβαφον εἶδος κύλικος	μικρᾶς	κεραμέας σαφῶς παρίστησιν Ἀντιφάνης ἐν
[11, 462]	οἰκίας ἔχουσιν ἐξ ἀνθερίκου πεποιημένας	μικρὰς	ὅσον σκιᾶς ἕνεκα, ἃς καὶ
[11, 466]	ἵνα δῆλοι ὦσι κλεινοὶ γενόμενοι.	(Ὁρᾷς	δ´, ὅταν πίνωσιν ἄνθρωποι, τότε
[11, 484]	βατιάκη, λαβρώνιος. Ἀνδραποδιον δὴ ταῦθ´,	ὁρᾷς,	ἥκιστά γε, ἐκπωμάτων δ´ ὀνόματα.
[11, 504]	τὰς μὲν λύπας ὥσπερ ὁ	μανδραγόρας	ἀνθρώπους κοιμίζει, τὰς δὲ φιλοφροσύνας
[11, 506]	εἰδείη. Ὁ δὲ καλὸς αὐτοῦ	Πρωταγόρας	πρὸς τῷ καταδρομὴν ἔχειν πολλῶν
[11, 471]	ὀνομασθῆναι τὸ ποτήριον διὰ τὸ	δορὰς	θηρίων αὐτῷ ἐντετυπῶσθαι. (Πάμφιλος δ´
[11, 491]	ὑποθετέον εἴτε βούλεταί τις ὀρνιθοφυεῖς	κόρας	εἴτ´ αὖ καὶ ἀνθρωποειδεῖς, ἄστροις
[11, 467]	οὔθ´ ὁ ζύγιος οὔθ´ ὁ	σαμφόρας.	Καὶ Πίνδαρος δέ φησι. Πρὶν
[11, 467]	ἵππους τοὺς τὸ ἐγκεχαραγμένον ἔχοντας	σαμφόρας	καλοῦσιν. Ἀριστοφάνης Νεφέλαις· Οὔτ´ αὐτὸς
[11, 484]	φησι· (Διόνυσος τέλειος καθήμενος ἐπὶ	πέτρας·	ἐξ εὐωνύμων δ´ αὐτοῦ Σάτυρος
[11, 503]	οἷς ἔστιν ἀναψῦξαι. Αἰσχύλος Νεανίσκοις·	Σαύρας	ὑποσκίοισιν ἐν ψυκτηρίοις. (Εὐριπίδης Φαέθοντι·
[11, 502]	χρυσίδας. (Ἀθηναῖοι δὲ τὰς μὲν	ἀργυρᾶς	φιάλας ἀργυρίδας λέγουσι, χρυσίδας δὲ
[11, 490]	υ> ἐπειδὴ κεῖνται ἐπὶ τῆς	οὐρᾶς	τοῦ ταύρου. ~(Καὶ Αἰσχύλος δ´
[11, 481]	Ἐπ´ ἀστράβης δὲ ὀχούμενος ἐξ	Ἀργούρας	τῆς Εὐβοίας, χλανίδας δ´ ἐπ´
[11, 490]	τῷ τῶν ἀνθρώπων γένει τὰς	ὥρας,	ταύτας καὶ τῷ Διὶ φέρειν
[11, 494]	εὑρήσεις σαυτὸν ἀπειληφότα κατὰ τὰς	σὰς	ἐπινοίας. Καὶ (Ταῦτ´ οὐχ ὑπ´
[11, 485]	βρυτικήν, ῥίζιον τρίψας τι μικρὸν	δελεάσας	τε γεννικῇ τὸ μέγεθος κοίλῃ
[11, 459]	ἐν τῇ πόᾳ θαλλίαν τε	κατακλάσας	ἀντὶ τραπέζης παρέθηκε τῶν τυθέντων.
[11, 466]	(ἣ τὰς ἀρύστεις ὧδ´ ἔχους´	ἐκώμασας.	Ἐστὶ δὲ καὶ πόλις Ἰώνων
[11, 492]	τῷ πυθμένι, ἓξ δὲ τὰς	πάσας	γενέσθαι Πλειάδας, ἐπείπερ ὁρῶνται τοσαῦται,
[11, 499]	τό ῥά οἱ παρέθηκε Φόλος	κεράσας.	καὶ Ἄρχιππος δὲ ἐν Ἀμφιτρύωνι
[11, 498]	Πανύασσις τρίτῳ Ἡρακλείας φησίν· Τοῦ	κεράσας	κρητῆρα μέγαν χρυσοῖο φαεινὸν σκύπφους
[11, 469]	ἐσκατέβαινε χρύσεον, ὄφρα δι´ Ὠκεανοῖο	περάσας	ἀφίκοιθ´ ἱερᾶς ποτὶ βένθεα νυκτὸς
[11, 476]	λάθυροι, ὦχροι, φακοί. Ὁ δὲ	βαστάσας	αὐτὸ οἷον λικνοφορήσας τούτων γεύεται,
[11, 478]	ἔριον ἄπλυτον. Ὁ δὲ τοῦτο	βαστάσας	οἷον λικνοφορήσας τούτων γεύεται. (ΚΟΤΥΛΗ.
[11, 507]	αὐτοῦ τοῦ Πλάτωνος ἀπέσχετο, ἀλλὰ	καλέσας	αὐτὸν φορτικῶς Σάθωνα τὸν ταύτην
[11, 481]	ὥσπερ ὁλκάδας οἰναγωγούς, περιφερεῖς, λεπτάς,	μέσας,	γαστροιίδας, οὐκ ἀβούλως, ἀλλὰ πόρρωθεν
[11, 505]	διεξέρχεται, ὁ τοὺς ἄλλους ἁπαξαπλῶς	κακολογήσας,	ἐν μὲν τῇ Πολιτείᾳ Ὅμηρον
[11, 491]	τὴν εἰς Ἡσίοδον δὲ ἀναφερομένην	ποιήσας	Ἀστρονομίαν αἰεὶ Πελειάδας αὐτὰς λέγει·
[11, 503]	Καὶ ὁ τὸν Αἰγίμιον δὲ	ποιήσας	εἴθ´ Ἡσίοδός ἐστιν ἢ Κέρκωψ
[11, 479]	γοῦν ἢ ὅστις ἐστὶν ὁ	ποιήσας	τὸν ἐπιγραφόμενον Ἑλλαδικὸν περὶ τοῦ
[11, 460]	Καὶ ὁ τὴν Ἀλκμαιωνίδα δὲ	ποιήσας	φησίν· Νέκυς δὲ χαμαιστρώτου ἐπὶ
[11, 495]	Σκιράδος Ἀθηνᾶς ἱεροῦ, καὶ ὁ	νικήσας	λαμβάνει κύλικα τὴν λεγομένην πενταπλόαν
[11, 491]	ποτὸν Διὶ μητιόεντι. Τὸν καὶ	νικήσας	πατέρα Κρόνον εὐρύοπα Ζεὺς ἀθάνατον
[11, 474]	καρχήσιον, εἴ γε ὁ Ζεὺς	ὁμιλήσας	Ἀλκμήνῃ ἔδωκε δῶρον αὐτὸ τῆς
[11, 498]	θοὸς ἄγγελος ἦλθε δι´ οἴκου,	πλήσας	δ´ ἀργύρεον σκύπφον φέρε, δῶκε
[11, 465]	Μελιηδέα οἶνον ἐρυθρόν, (ἓν δέπας	ἐμπλήσας,	ὕδατος δ´ ἀνὰ εἴκοσι μέτρα
[11, 499]	Ἐπιστολῇ γράφει· Καθ´ ὃν χρόνον	ἐπεδήμησας	ἐν Σάμῳ, Διαγόρα, πολλάκις οἶδά
[11, 508]	Δίωνος (καὶ συμμαθητὴς γενόμενος καὶ	συναποδημήσας	αὐτῷ εἰς Συρακούσας, ὁρῶν ἤδη
[11, 509]	οὗτος οὖν τῆς πατρίδος πικρῶς	τυραννήσας	οὐ μόνον τοὺς ἀρίστους τῶν
[11, 509]	Κριθεὶς δὲ καὶ ἁλοὺς καὶ	ἀδοξήσας	ἐν μὲν τῇ πόλει ἐπέμενε
[11, 472]	ὃν λαβὼν ἐγὼ κενὸν τρίψας,	ποήσας	λαμπρόν, ἀσφαλῆ βάσιν στήσας, συνάψας
[11, 508]	ἀποκτείνας αὐτὸν καὶ αὐτὸς τυραννεῖν	ἐπιχειρήσας	ἀπεσφάγη. Εὐαίων δ´ ὁ Λαμψακηνός,
[11, 478]	Ὁ δὲ τοῦτο βαστάσας οἷον	λικνοφορήσας	τούτων γεύεται. (ΚΟΤΥΛΗ. Ἀριστοφάνης Κωκάλῳ·
[11, 476]	Ὁ δὲ βαστάσας αὐτὸ οἷον	λικνοφορήσας	τούτων γεύεται, ὡς ἱστορεῖ Ἀμμώνιος
[11, 499]	λεόντεον ἐν γάλα θεῖσα τυρὸν	ἐτύρησας	μέγαν ἄτρυφον ἀργειοφόνται. Αἰσχύλος δ´
[11, 472]	τρίψας, ποήσας λαμπρόν, ἀσφαλῆ βάσιν	στήσας,	συνάψας καρπίμοις κισσοῦ κλάδοις (ἔστεψα.
[11, 470]	Ἥλιος παύσασθαι κελεύει, ὃ δὲ	δείσας	παύεται. Ἥλιος δὲ ἀντὶ τούτου
[11, 470]	τοξεύειν αὐτὸν μέλλει, καὶ αὐτὸν	δείσας	Ὠκεανὸς παύσασθαι κελεύει. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΣΤ'
[11, 508]	τῷ ὑπὲρ Σοφοκλέους πρὸς Φίλωνα,	δανείσας	τῇ πατρίδι ἀργύριον ἐπὶ ἐνεχύρῳ
[11, 478]	πρώτῳ Βοκχορηίδος· Αὐτὰρ ὅ γε	σπείσας	ἐκ κόνδυος ἀργυφέοιο (νέκταρ ἐπ´
[11, 503]	κροταλισθεὶς ᾔτησε φιάλην, ἀφ´ ἧς	σπείσας	ταῖς Μούσαις καὶ τῇ τούτων
[11, 474]	κύπελλον λίθινα, χρυσῷ τὰ χείλη	περιτεραμνίσας,	τὰς δὲ κλισίας ἐλατίνας χαμᾶζε
[11, 463]	κἂν τύχῃ γ´, ἐράνου τινός,	πανηγυρίσας	ἥδιστ´ ἀπῆλθεν οἴκαδε. Καὶ κατὰ
[11, 466]	τὴν γραῦν, τὴν νέαν δ´	ἐπουρίσας	πλήρωσον, εὐτρεπῆ τε τὸν κοντὸν
[11, 498]	σκύφει ἰδίως ἀπὸ τοῦ σκύφος	σχηματίσας	οὐδετέρως ἔφη. Ὁμοίως καὶ Ἐπίχαρμος
[11, 472]	χρηστότητος οὕνεκα. Εἶτ´ ἐλευθέραν ἀφῆκε	βαπτίσας	ἐρρωμένως. Θεόφιλος δ´ ἐν Βοιωτίᾳ·
[11, 478]	ἢ δαπίδιον ἓν ἀγαπητὸν ποικίλον,	~Πέρσας	ἔχον καὶ γρῦπας ἐξώλεις τινὰς
[11, 506]	καὶ τοὺς πάντων Ἑλλήνων ἐχθροὺς	Πέρσας.	(Καὶ τὸν ἀδελφὸν δὲ τοῦ
[11, 505]	μὲν Ξενοφῶν συναναβὰς Κύρῳ εἰς	Πέρσας	μετὰ τῶν μυρίων Ἑλλήνων καὶ
[11, 502]	πεποιηκὼς τοὺς εἰς αὐτὸν ἀναφερομένους	Πέρσας	φησί· Στεφάνους τε πᾶσι κὠμφαλωτὰς
[11, 494]	δὲ μεταπεμψάμενος αὐτοὺς καὶ ἥκειν	κελεύσας	μετὰ τῶν βιβλίων, ἐν οἷς
[11, 504]	τῷ παιδὶ περισοβεῖν (ἐν κύκλῳ)	κελεύσας,	τὸ κύκλῳ πίνειν τοῦτ´ εἶναι
[11, 473]	τὴν τροφὸν τῆς παρθένου, κεράσαι	κελεύσας	τὸν κάπηλόν μοι χόα ὀβολοῦ
[11, 507]	ἔσκωπτεν, αὐτὸς τρὶς εἰς Σικελίαν	ἐκπλεύσας·	ἅπαξ μὲν τῶν ῥυάκων χάριν,
[11, 466]	πιεῖν, ὡς ὁ κωμικὸς Πλάτων·	Λύσας	δὲ ἀργὴν στάμνον εὐώδους ποτοῦ
[11, 490]	οὐράνιαι. Σαφῶς γὰρ τὰς Πλειάδας	οὔσας	Ἄτλαντος θυγατέρας Πελειάδας καλεῖ, καθάπερ
[11, 492]	ἐντετυπῶσθαι τὰς Πλειάδας, ξηρῶν τροφῶν	οὔσας	σημαντικάς, λεκτέον ὅτι τὸ δέπας
[11, 478]	ἀλφίτων πριάμενος τρεῖς χοίνικας κοτύλης	δεούσας	εἴκος´ ἀπολογίζεται. ~(Ἀπολλόδωρος δὲ ποτηρίου
[11, 508]	γενόμενος καὶ συναποδημήσας αὐτῷ εἰς	Συρακούσας,	ὁρῶν ἤδη τὸν Δίωνα ἐξιδιοποιούμενον
[11, 490]	τὰς Πλειάδας. Οἰκεῖον γὰρ τὰς	προσημαινούσας	τῷ τῶν ἀνθρώπων γένει τὰς
[11, 475]	~(Ἔχει δὲ τοῦτο κεραίας ἄνωθεν	νευούσας	ἐφ´ ἑκάτερα τὰ μέρη, καὶ
[11, 507]	καθαρώτερον ἀνέρχεσθαι τόπον, ἅτε κουφότητος	μετεχούσας,	τί πλέον ἡμῖν; ὧν γὰρ
[11, 502]	Ναξίων ἀνάθημα, καὶ καρυωτὰς φιάλας	χρυσᾶς.	Ἀναξανδρίδης δὲ φιάλας Ἄρεος καλεῖ
[11, 502]	ἀργυρίδας λέγουσι, χρυσίδας δὲ τὰς	χρυσᾶς.	Τῆς δὲ ἀργυρίδος (φιάλης) (Φερεκράτης
[11, 475]	Εὐφορίων· Ἠέ ποθεν ποταμῶν κελέβῃ	ἀποήφυσας	ὕδωρ. Ἀνακρέων· νοχόει δ´ ἀμφίπολος
[11, 466]	καὶ ὅτι χρησμὸς ἦν αὐτοῖς	δηλώσας	καθεῖναι διαπλέοντας τῷ Ποσειδῶνι εἰς
[11, 481]	κυμβίον. Φησὶ γὰρ ὡς Ὀδυσσεὺς	πληρώσας	κυμβίον ἀκράτου ὤρεξε τῷ Κύκλωπι.
[11, 477]	αὐτὸν Ὀδυσσεὺς ὁρῶν ταῦτα ποιοῦντα	πληρώσας	τοῦ οἴνου κυμβίον δίδωσι πιεῖν.
[11, 469]	Σάμιος Λυγκεὺς Ῥοδίους ἀντιδημιουργήσασθαι πρὸς	τὰς	Ἀθήνησι θηρικλείους, Ἀθηναίων μὲν αὐτὰς
[11, 470]	τὸν Ἥλιον καθεύδοντα περαιοῦσθαι πρὸς	τὰς	ἀνατολάς, αἰνισσόμενος τὸ κοῖλον τοῦ
[11, 466]	σὺ πρὸς θεῶν ὀλουμένη, (ἣ	τὰς	ἀρύστεις ὧδ´ ἔχους´ ἐκώμασας. Ἐστὶ
[11, 485]	τῶν εἰς τὰς μέθας καὶ	τὰς	ἀσωτίας πολλὰ ἀναλισκόντων, οὓς λαφύκτας
[11, 480]	τὸν τύπον ἔχειν διάφορον πρὸς	τὰς	Ἀττικάς. Φοξαὶ γοῦν ἦσαν τὸ
[11, 504]	καὶ ἐν αὐτοῖς ὃ μὲν	τὰς	αὐλητρίδας ἐκβάλλει, ὃ δὲ εἰσάγει·
[11, 501]	καὶ μεσομφάλους. Οὕτω δ´ εἴρηκε	τὰς	βαλανειομφάλους, ὧν Κρατῖνος μνημονεύει· Δέχεσθε
[11, 466]	καὶ τὸν Ἡρακλέα περαιωθῆναι ἐπὶ	τὰς	Γηρυόνου βόας ὁρμῶντα. Οἴδαμεν δὲ
[11, 491]	Ἀστρονομίαν αἰεὶ Πελειάδας αὐτὰς λέγει·	(Τὰς	δὲ βροτοὶ καλέουσι Πελειάδας. Καὶ
[11, 474]	λίθινα, χρυσῷ τὰ χείλη περιτεραμνίσας,	τὰς	δὲ κλισίας ἐλατίνας χαμᾶζε ποικίλοις
[11, 504]	ὥσπερ ὁ μανδραγόρας ἀνθρώπους κοιμίζει,	τὰς	δὲ φιλοφροσύνας ὥσπερ ἔλαιον φλόγας
[11, 463]	(Διόπερ συνιοῦσι καὶ ἡμῖν ἐπὶ	τὰς	Διονυσιακὰς ταύτας λαλιὰς οὐδεὶς ἂν
[11, 509]	χρήματα τῶν δεσποτῶν χαρισάμενος καὶ	τὰς	ἐκείνων γυναῖκας συνῴκισεν πρὸς γάμου
[11, 483]	θοίναις, ἐν Λακεδαίμονι δὲ κατὰ	τὰς	ἑορτάς, ἔν τε τοῖς ἐπινικίοις
[11, 482]	Ποιητῶν. Τὸ γὰρ ἐπάγεσθαι κατὰ	τὰς	ἑστιάσεις κυμβία καὶ δοκεῖν τούτοις
[11, 493]	καὶ αἰτοῦντι εἰπόντες δεδωκέναι αὐτῷ	τὰς	ἡσυχίας εἶχον, ὃ δὲ τῷ
[11, 502]	Αἰγινήτας Ἀττικὸν μηδὲν προσφέρειν πρὸς	τὰς	θυσίας μηδὲ κέραμον, ἀλλ´ ἐκ
[11, 483]	λεγομένης κώθωνος. Ἀριστοφάνης Ἱππεῦσιν· Εἰς	τὰς	ἱππαγωγοὺς εἰσεπήδων ἀνδρικῶς πριάμενοι κώθωνας,
[11, 470]	ὥστε μηδένα ἂν διαγνῶναι πρὸς	τὰς	κεραμέας. Κατασκευάσαι δὲ λέγεται τὴν
[11, 471]	τὸν κέραμον εἰργαζόμην ἢ Θηρικλῆς	τὰς	κύλικας, ἡνίκ´ ἦν νέος. Ἐν
[11, 460]	ποτηρίων ἀποδοὺς τὸν λόγον καὶ	τὰς	κύλικας πλήρεις (ἅπασι προπίῃ. (Ποτήρια
[11, 470]	Ἡ κύλιξ αὕτη ἐγκάθηται περὶ	τὰς	λαγόνας ἱκανῶς βαθυνομένη ὦτά τε
[11, 494]	δὲ ὀξύβαφον τιθέμενον εἰς ὃ	τὰς	λάταγας ἐγχέουσιν οὐκ ἄλλο τι
[11, 487]	τοῦ κοττάβου ἐφεστηκός, ἐφ´ οὗ	τὰς	λάταγας ἐν παιδιᾷ ἔπεμπον· ὅπερ
[11, 464]	γινόμενον τῷ οἴνῳ παραχυθὲν οὕτω	τὰς	μέθας ἵστησιν (ὥστε καὶ τῶν
[11, 485]	ποτήριον ὠνομάσθη ἀπὸ τῶν εἰς	τὰς	μέθας καὶ τὰς ἀσωτίας πολλὰ
[11, 464]	διά τε τὴν ἡδονὴν εἰς	τὰς	μέθας παρεισφέρονται καὶ διὰ τὸ
[11, 502]	πᾶσι κὠμφαλωτὰς χρυσίδας. (Ἀθηναῖοι δὲ	τὰς	μὲν ἀργυρᾶς φιάλας ἀργυρίδας λέγουσι,
[11, 504]	ὁ οἶνος ἄρδων τὰς ψυχὰς	τὰς	μὲν λύπας ὥσπερ ὁ μανδραγόρας
[11, 491]	αὐτὰς εἴρηκε διὰ τὴν πρὸς	τὰς	ὄρνεις ὁμωνυμίαν. Ἡ δὲ Μοιρὼ
[11, 490]	φέρουσι. Οὐ γὰρ τὰς πελειάδας	τὰς	ὄρνεις φέρειν νομιστέον τῷ Διὶ
[11, 489]	χρύσειαι νεμέθοντο, πελειάδας οὐ σημαίνει	τὰς	ὄρνιθας, ἅς τινες ὑπονοοῦσι περιστερὰς
[11, 490]	σημαίνειν ἐπένευσεν ἐπερχομένου τ´ ἀρότοιο.	Τὰς	οὖν τῆς τῶν καρπῶν γενέσεως
[11, 492]	ὑποκειμένων τῷ πυθμένι, ἓξ δὲ	τὰς	πάσας γενέσθαι Πλειάδας, ἐπείπερ ὁρῶνται
[11, 490]	(Ἐπλανήθησαν δ´ οἱ πολλοὶ νομίζοντες	τὰς	πελειάδας ὄρνεις εἶναι πρῶτον μὲν
[11, 489]	ζωὴν οἱ ἄνθρωποι· λέγω δὲ	τὰς	πελειάδας. (Ὅταν γὰρ εἴπῃ· Δύο
[11, 490]	Διὶ πατρὶ φέρουσι. Οὐ γὰρ	τὰς	πελειάδας τὰς ὄρνεις φέρειν νομιστέον
[11, 490]	καὶ τῷ Διὶ τὴν ἀμβροσίαν	τὰς	Πελειάδας φέρειν φησί· Τῇ μέν
[11, 489]	νεῶν, περὶ δὲ τὰ ὦτα	τὰς	περιστεράς· ὡσπερεὶ δέ τινα ῥοπάλια
[11, 465]	πρῶτον ἐπόθη κεκραμένον. Διόπερ ὀνομασθῆναι	τὰς	(πηγὰς) Νύμφας καὶ τιθήνας τοῦ
[11, 490]	τὸν Ὠρίωνα. Ὀρείας δὲ λέγει	τὰς	Πλειάδας ἐν ἴσῳ τῷ οὐρείας
[11, 491]	Οὐδὲν οὖν ἄπιστον καὶ Ὅμηρον	τὰς	Πλειάδας κατὰ ποιητικὸν νόμον Πελειάδας
[11, 490]	φάσκουσα τὴν ἀμβροσίαν τῷ Διὶ	τὰς	Πλειάδας κομίζειν. Κράτης δ´ ὁ
[11, 492]	οὐκ οἰκείως τῷ ποτηρίῳ ἐντετυπῶσθαι	τὰς	Πλειάδας, ξηρῶν τροφῶν οὔσας σημαντικάς,
[11, 490]	πολλοὶ δοξάζουσιν (ἄσεμνον γάρ) ἀλλὰ	τὰς	Πλειάδας. Οἰκεῖον γὰρ τὰς προσημαινούσας
[11, 490]	καλέονται Πελειάδες οὐράνιαι. Σαφῶς γὰρ	τὰς	Πλειάδας οὔσας Ἄτλαντος θυγατέρας Πελειάδας
[11, 490]	τὸν λόγον. Καὶ Σιμωνίδης δὲ	τὰς	Πλειάδας Πελειάδας εἴρηκεν ἐν τούτοις·
[11, 489]	δ´ ὁ ποιητὴς καλεῖ νῦν	τὰς	Πλειάδας, πρὸς ἃς σπόρος τε
[11, 490]	παρέρχεται οὐδὲ Πέλειαι. Ὅτι δὲ	τὰς	Πλειάδας τὸ ἐνδοξότατον τῶν ἀπλανῶν
[11, 493]	ὃν οὐκ ἀχαρίτως διέπαιξε διὰ	τὰς	πολυθρυλήτους ταύτας καὶ (τὰς) τοιαύτας
[11, 490]	ἀλλὰ τὰς Πλειάδας. Οἰκεῖον γὰρ	τὰς	προσημαινούσας τῷ τῶν ἀνθρώπων γένει
[11, 469]	περὶ τὴν Θουρίαν. {Β. Εἰς	τὰς	Ῥοδιακὰς ὅλος ἀπηνέχθην ἐγὼ καὶ
[11, 494]	Ἀπολλωνίου, εὑρήσεις σαυτὸν ἀπειληφότα κατὰ	τὰς	σὰς ἐπινοίας. Καὶ (Ταῦτ´ οὐχ
[11, 488]	ᾠοσκύφια καὶ τὰ κανθάρια καὶ	τὰς	Σελευκίδας καὶ τὰ καρχήσια καὶ
[11, 500]	οἱ Βοιώτιοι λεγόμενοι, χρησαμένου κατὰ	τὰς	στρατείας πρώτου Ἡρακλέους τῷ γένει·
[11, 494]	οἷς αἱ ἀναγραφαί εἰσι τῶν	τὰς	συντάξεις λαμβανόντων, λαβὼν ταύτας εἰς
[11, 464]	καλῶν τούτων καὶ παντοδαπῶν κατὰ	τὰς	τέχνας ἐκπωμάτων. Τὴν δὲ μανίαν
[11, 493]	διὰ τὰς πολυθρυλήτους ταύτας καὶ	(τὰς)	τοιαύτας λύσεις (Πτολεμαῖος ὁ Φιλάδελφος
[11, 466]	ταῖς Νηρῇσι διέτριβεν, αὐτὸς δὲ	τὰς	τοῦ (Ποσειδῶνος ἔβοσκεν ἵππους· καί
[11, 466]	Σελευκέων μετὰ τριακοσίων, μετὰ τὸ	τὰς	τραπέζας ἀρθῆναι τετράμνουν ἑκάστῳ (τῶν
[11, 507]	γὰρ καὶ συγχωρήσῃ τις μεθίστασθαι	τὰς	τῶν τετελευτηκότων ψυχὰς εἰς ἄλλας
[11, 486]	Ὅπερ ἐξηγούμενος Δίδυμος ὁ γραμματικὸς	τὰς	ὑπὸ Λυκίου φησὶ κατεσκευασμένας. Ἦν
[11, 489]	τῆς σελήνης τοῦ σχήματος ἐναργεῖς	τὰς	φαντασίας, καὶ τὰ περὶ τὴν
[11, 501]	καὶ νῦν οὕτως Μασσαλιῆται τιθέασι	τὰς	φιάλας ἐπὶ πρόσωπον. (Κρατίνου δ´
[11, 488]	καθότι τὰ λεγόμενα κυμβία καὶ	τὰς	φιάλας καὶ εἴ τι φιαλῶδές
[11, 474]	τῆς ὀροφῆς ἐξηρτημένον, ἀνακεχυμένας ἔχοντα	τὰς	φλόγας. Ὅτι δὲ καὶ ἀπὸ
[11, 479]	παιδιὰ καλεῖται, ἐν ᾗ κοιλάναντες	τὰς	χεῖρας δέχονται τὰ γόνατα τῶν
[11, 487]	ἐπιγραφομένῳ Δείπνῳ μετὰ τὸ ἀπονίψασθαι	τὰς	χεῖρας προπίνων τινί φησι· (Σὺ
[11, 502]	φιάλας ἀργυρίδας λέγουσι, χρυσίδας δὲ	τὰς	χρυσᾶς. Τῆς δὲ ἀργυρίδος (φιάλης)
[11, 504]	γὰρ ὄντι ὁ οἶνος ἄρδων	τὰς	ψυχὰς τὰς μὲν λύπας ὥσπερ
[11, 490]	προσημαινούσας τῷ τῶν ἀνθρώπων γένει	τὰς	ὥρας, ταύτας καὶ τῷ Διὶ
[11, 466]	δ´ ἀγῶνα παγξενεὶ κηρύσσεται, χαλκηλάτους	λέβητας	ἐκτιθεὶς φέρειν καὶ κοῖλα χρυσόκολλα
[11, 506]	πρῶτον μὲν κακολογεῖ πάντας τοὺς	ποιητάς,	ἔπειτα καὶ τοὺς ὑπὸ τοῦ
[11, 496]	θέραπες κιρνάντων προχύταισιν ἐν ἀργυρέοις.	Φιλητᾶς	δ´ ἐν Ἀτάκτοις ἀγγεῖον ξύλινον,
[11, 495]	ἀμολγέα, πέλλαν δὲ τὸ ποτήριον.	Φιλητᾶς	δ´ ἐν Ἀτάκτοις τὴν κύλικα
[11, 466]	Κυπρίοις τὸ ἔκπωμα, ὡς Πάμφιλος.	Φιλητᾶς	δὲ ποτήριον οὖς οὐκ ἔχον.
[11, 483]	δὲ δίωτον καὶ τετράωτον Κρῆτας.	Φιλητᾶς	δὲ Συρακοσίους κύπελλα καλεῖν τὰ
[11, 467]	{Β. Πολλὰ γίνεται ὅμοια. (ΓΥΑΛΑΣ.	Φιλητᾶς	ἐν Ἀτάκτοις Μεγαρέας οὕτω φησὶ
[11, 466]	ποτήριον, ᾧ χρῆσθαι τοὺς ἀγροίκους	Φιλητᾶς	φησ, (τοὺς) ἀμέλγοντας εἰς αὐτὸ
[11, 467]	τὸν ποδονιπτῆρα δεῖνον ὀνομάζουσιν, ὡς	Φιλητᾶς	φησιν ἐν Ἀτάκτοις. ~(ΔΕΠΑΣΤΡΟΝ. Σιληνὸς
[11, 498]	μικρόν, ᾧ σπένδουσιν Αἰολεῖς, ὡς	Φιλητᾶς	φησιν ἐν Ἀτάκτοις. (ΣΚΥΦΟΣ. Τούτου
[11, 502]	νόμον φησὶ θέσθαι Ἀργείους καὶ	Αἰγινήτας	Ἀττικὸν μηδὲν προσφέρειν πρὸς τὰς
[11, 483]	τὸ δὲ δίωτον καὶ τετράωτον	Κρῆτας.	Φιλητᾶς δὲ Συρακοσίους κύπελλα καλεῖν
[11, 468]	δ´ οἷον κύκλῳ τὴν φιάλην	κοιλότητας	ἔχουσαν ἔνδοθεν οἷον δακτύλων, ἢ
[11, 500]	Σκύφον αὐτὸν οἱ Λακεδαιμόνιοι προσηγόρευον.	(ΤΑΒΑΙΤΑΣ	Ἀμύντας ἐν τῷ πρώτῳ τῶν
[11, 500]	τοῖς ξυλίνοις ποτηρίοις, οὓς καλοῦσι	ταβαίτας,	προβρέχουσι καὶ διηθήσαντες πίνουσι. Καὶ
[11, 507]	ἐνεργὰ ἰδεῖν, οὕτω κἀγὼ τοὺς	πολίτας	οὓς διαγράφω. (Περὶ δὲ τῶν
[11, 508]	μὲν τοῖς νόμοις ἐμμένειν τοὺς	πολίτας,	(τῶν δὲ τοῦ Πλάτωνος καὶ
[11, 464]	πνεῦμα Διωνύσοιο πρὸς Ὕβριος ἔκβαλεν	ἀκτάς.	Ἐγὼ δὲ εὖ οἶδα ὅτι
[11, 461]	καταδειχθῆναι τοῦτο. Χαλεποὺς γὰρ καὶ	πλήκτας	τοὺς ἥρωας νομίζουσι καὶ μᾶλλον
[11, 485]	τὰς ἀσωτίας πολλὰ ἀναλισκόντων, οὓς	λαφύκτας	καλοῦμεν. Κύλικες δ´ ἦσαν μεγάλαι.
[11, 487]	γάνος τόδε δοὺς ἐπὶ τέρψιν	πάντας	ἄγει. Ἀντιφάνης Λαμπάδι· Τράπεζα φυστημινεις,
[11, 507]	ἄν με ἡ ἡμέρα, εἰ	πάντας	ἐθελήσαιμι ἐπελθεῖν τοὺς κακῶς ἀκούσαντας
[11, 507]	τοῖς Ὑπομνήμασι περὶ τῆς πρὸς	πάντας	τοῦ Πλάτωνος κακοηθείας λέγων γράφει
[11, 506]	ἐν ᾧ πρῶτον μὲν κακολογεῖ	πάντας	τοὺς ποιητάς, ἔπειτα καὶ τοὺς
[11, 506]	δὲ καὶ δυσμενὴς ἦν πρὸς	ἅπαντας,	δῆλον καὶ ἐκ τῶν ἐν
[11, 465]	τινας, ἄνδρες θιασῶται, καὶ μέγα	φρονήσαντας	οὐχ οὕτως ἐπὶ πλούτῳ ὡς
[11, 462]	εὐφήμοις μύθοις καὶ καθαροῖσι λόγοις·	σπείσαντας	δὲ καὶ εὐξαμένους τὰ δίκαια
[11, 506]	μὲν εἶναι, δεῖν δ´ αὐτὸν	ἀποδύσαντας	θεωρεῖν· ὀφθήσεται γάρ, φησί, περίβλεπτον
[11, 507]	πάντας ἐθελήσαιμι ἐπελθεῖν τοὺς κακῶς	ἀκούσαντας	ὑπὸ τοῦ σοφοῦ. Ἀλλὰ μὴν
[11, 497]	οἰωνίζομαι. Ἕν ἐστιν ἐλέφας— {Β.	Ἐλέφαντας	περιάγει (ῥυτόν) {Α. Χωροῦν δύο
[11, 466]	οὖν ὑπὸ κύματος αὐτοὺς ἀμφοτέρους	κρυφθέντας	ἀφανεῖς γενέσθαι, χρόνῳ δ´ ὕστερον
[11, 505]	Ἀλεξαμενοῦ τοῦ Τηίου τοὺς πρώτους	γραφέντας	τῶν Σωκρατικῶν διαλόγων, ἄντικρυς φάσκων
[11, 508]	εὕροι· ἀλλοτρίους δὲ τοὺς πλείους,	ὄντας	(ἐκ τῶν Ἀριστίππου διατριβῶν, ἐνίους
[11, 466]	ποτηρίου ποιεῖ τοὺς Σατύρους τάδε	λέγοντας·	(Ὁ δὲ σκύφος με τοῦ
[11, 492]	ὀνόμασιν ἑπτά. (Πρὸς δὲ τοὺς	λέγοντας	οὐκ οἰκείως τῷ ποτηρίῳ ἐντετυπῶσθαι
[11, 466]	τοὺς ἀγροίκους Φιλητᾶς φησ, (τοὺς)	ἀμέλγοντας	εἰς αὐτὸ καὶ οὕτως πίνοντας.
[11, 493]	ὅτι τοὺς μὲν λοιποὺς εἶπε	μογέοντας	ἀείρειν τὸ δέπας, τὸν δὲ
[11, 466]	χρησμὸς ἦν αὐτοῖς δηλώσας καθεῖναι	διαπλέοντας	τῷ Ποσειδῶνι εἰς τὸ πέλαγος
[11, 475]	τὴν τράπεζαν φάσκων προσεληλυθέναι τοὺς	δράκοντας	καὶ γενέσθαι περὶ τὰ σιτία
[11, 466]	ἀμέλγοντας εἰς αὐτὸ καὶ οὕτως	πίνοντας.	ΑΜΥΣΤΙΣ. Καλεῖται μὲν οὕτω πόσις
[11, 461]	μέθην φαίνωνται τοιοῦτοι, δημιουργοῦσιν αὐτοὺς	πίνοντας	ἐκπώμασι μεγάλοις. Καί μοι δοκοῦσι
[11, 483]	πολὺν ἄκρατον ἐν ταῖς συνουσίαις	πίνοντας	μεγάλα βλάπτεσθαι καὶ τὸ σῶμα
[11, 476]	τῶν ποιητῶν δὲ πολλοὶ παράγουσι	πίνοντας	τοὺς ἀρχαίους κέρασι. Πίνδαρος μὲν
[11, 464]	δεῖ οὖν ἡμᾶς ἐκμανῶς πίνειν	ἀποβλέποντας	εἰς τὸ πλῆθος τῶν καλῶν
[11, 505]	τὸν Πλάτωνος διάλογον πρὸς τοὺς	παρόντας	εἶπεν ὅτι οὐδὲν τούτων οὔτ´
[11, 465]	ἐν Λίμναις Διονύσου τὸ γλεῦκος	φέροντας	τοὺς Ἀθηναίους ἐκ τῶν πίθων
[11, 471]	ταῦτα γὰρ πρότερον συνιστορεῖν τοὺς	εὑρόντας.	Φαίνεται δ´ ἔτι καὶ νῦν·
[11, 461]	καὶ τὸν υἱὸν ἔκτεινε φόρους	πρήσσοντας	παρ´ Εὐβοέων. ~(Κυλικρῆνας ἐξεπόρθησε λῃζομένους
[11, 495]	ἐφήβων δρόμου· τρέχειν δ´ αὐτοὺς	ἔχοντας	ἀμπέλου κλάδον κατάκαρπον τὸν καλούμενον
[11, 472]	τοῖς (περὶ Ἀλεξανδρείας φάσκων τινὰς	ἔχοντας	θηρικλείους πομπεύειν, τοὺς δὲ καρχήσια.
[11, 489]	καθαγιζομένους, (φθόεις κυκλοτερεῖς καὶ ἀστέρας	ἔχοντας,	οὓς καὶ καλοῦσι σελήνας. Καὶ
[11, 467]	τοὺς ἵππους τοὺς τὸ ἐγκεχαραγμένον	ἔχοντας	σαμφόρας καλοῦσιν. Ἀριστοφάνης Νεφέλαις· Οὔτ´
[11, 466]	οἶνον, ὦ παῖ, φέρε δ´	ἀνθεμεῦντας	ἡμῖν στεφάνους ἔνεικον, ὡς δὴ
[11, 500]	αὐτὸν οἱ Λακεδαιμόνιοι προσηγόρευον. (ΤΑΒΑΙΤΑΣ	Ἀμύντας	ἐν τῷ πρώτῳ τῶν τῆς
[11, 506]	ἐπιστολὴν ἔγραψέ τι τοιοῦτον· Ὥσπερ	ἀγνοοῦντας	τοὺς ἀνθρώπους ὅτι καὶ τὴν
[11, 476]	(ποιεῖν ἐξ αὐτῶν, τὰ χείλη	περιαργυροῦντας	καὶ χρυσοῦντας· καὶ Φιλόξενος δ´
[11, 464]	ἡλικίας οὐκ ἀσίτους εἶναι τοὺς	θεωροῦντας.	~(Φανόδημος δὲ πρὸς τῷ ἱερῷ
[11, 476]	αὐτῶν, τὰ χείλη περιαργυροῦντας καὶ	χρυσοῦντας·	καὶ Φιλόξενος δ´ ὁ Κυθήριος
[11, 509]	κεκωμῴδηκεν ὡς καὶ ἐπ´ ἀργυρίῳ	συκοφαντοῦντας,	ἐμφαίνων ὅτι καὶ πολυτελῶς ἠσκοῦντο
[11, 463]	δὲ τυγχάνειν ἡμᾶς αἰεὶ τοὺς	ζῶντας,	ὥσπερ εἰς πανήγυρίν τινα ἀφειμένους
[11, 483]	ἀκρατοκώθωνας καλοῦσι τοὺς πλέονα ἄκρατον	σπῶντας,	ὡς Ὑπερείδης ἐν τῷ κατὰ
[11, 460]	ἥκω, συγγενεῖς καὶ φράτερας καὶ	δημότας	εὑρὼν μόλις εἰς τὸ κυλικεῖον
[11, 465]	μὲν δέπας κίσσινον μελαίνας σταγόνος	ἀμβρότας	ἀφρῷ βρυάζον· εἴκοσιν δὲ μέτρ´
[11, 481]	κύλικας ὥσπερ ὁλκάδας οἰναγωγούς, περιφερεῖς,	λεπτάς,	μέσας, γαστροιίδας, οὐκ ἀβούλως, ἀλλὰ
[11, 483]	ἐν Λακεδαίμονι δὲ κατὰ τὰς	ἑορτάς,	ἔν τε τοῖς ἐπινικίοις καὶ
[11, 509]	ἐποιοῦντο· λέγει δ´ οὕτως· Ἔπειτ´	ἀναστὰς	εὔστοχος νεανίας τῶν ἐξ Ἀκαδημίας
[11, 506]	καὶ καλῶν ὀψιμαθεῖς ἔτι τε	ἐριστὰς	(ὀνομάζων) ὀνειδίζει αὐτοῖς καὶ τὴν
[11, 507]	Φαίδωνι δὲ τὴν τῆς δουλείας	ἐφιστὰς	δίκην ἐφωράθη· καὶ τὸ καθόλου
[11, 481]	ἐκποθῇ. (Εἶθ´ ὅταν τὸν οἶνον	αὐτὰς	αἰτιώμεθ´ ἐκπιεῖν, λοιδοροῦνται κὠμνύουσι μὴ
[11, 491]	δ´ ὁ διθυραμβοποιὸς καὶ ῥητῶς	αὐτὰς	εἶπεν ὁμωνυμεῖν ταῖς περιστεραῖς ἐν
[11, 491]	μορφὰς ἄπτεροι Πελειάδες. Ἀπτέρους γὰρ	αὐτὰς	εἴρηκε διὰ τὴν πρὸς τὰς
[11, 490]	ὑπείληφε, δῆλον ἐκ τοῦ προτάττειν	αὐτὰς	κατὰ τὴν τῶν ἄλλων συναρίθμησιν·
[11, 491]	ἀναφερομένην ποιήσας Ἀστρονομίαν αἰεὶ Πελειάδας	αὐτὰς	λέγει· (Τὰς δὲ βροτοὶ καλέουσι
[11, 469]	τὰς Ἀθήνησι θηρικλείους, Ἀθηναίων μὲν	αὐτὰς	τοῖς πλουσίοις διὰ τὰ βάρη
[11, 490]	ἀμβροσίαν. Διόπερ ἀπὸ τῶν πτηνῶν	αὐτὰς	χωρίζει λέγων· (Τῇ μέν τ´
[11, 493]	τὰς πολυθρυλήτους ταύτας καὶ (τὰς)	τοιαύτας	λύσεις (Πτολεμαῖος ὁ Φιλάδελφος βασιλεύς.
[11, 494]	τῶν τὰς συντάξεις λαμβανόντων, λαβὼν	ταύτας	εἰς χεῖρας (ὁ βασιλεὺς) καὶ
[11, 493]	ἀχαρίτως διέπαιξε διὰ τὰς πολυθρυλήτους	ταύτας	καὶ (τὰς) τοιαύτας λύσεις (Πτολεμαῖος
[11, 490]	τῶν ἀνθρώπων γένει τὰς ὥρας,	ταύτας	καὶ τῷ Διὶ φέρειν τὴν
[11, 463]	καὶ ἡμῖν ἐπὶ τὰς Διονυσιακὰς	ταύτας	λαλιὰς οὐδεὶς ἂν εὐλόγως φθονήσαι
[11, 490]	Πλειάδων· διὸ καὶ ὁ περὶ	ταύτας	μῦθος, ὅτι φεύγουσι μετὰ τῆς
[11, 469]	ἐφήβους, Σωσία, τοὺς δυσχερεῖς. (ΗΔΥΠΟΤΙΔΕΣ.	Ταύτας	φησὶν ὁ Σάμιος Λυγκεὺς Ῥοδίους
[11, 502]	Πέρσας φησί· Στεφάνους τε πᾶσι	κὠμφαλωτὰς	χρυσίδας. (Ἀθηναῖοι δὲ τὰς μὲν
[11, 502]	χαλκοῦν φοίνικα, Ναξίων ἀνάθημα, καὶ	καρυωτὰς	φιάλας χρυσᾶς. Ἀναξανδρίδης δὲ φιάλας
[11, 491]	ἄρ´ ὑπήλυθε θάμνους ἐξ ὁμόθεν	πεφυῶτας,	ὃ μὲν φυλίης, ὃ δ´
[11, 467]	φησί· Γυάλας ποτηρίου εἶδος, ὡς	Μαρσύας	γράφει ὁ ἱερεὺς τοῦ Ἡρακλέους
[11, 477]	Αἰολεῖς τὸν σκύφον κισσύβιον καλεῖν·	Μαρσύας	δὲ κύπελλον καὶ τὸ ξύλινον
[11, 479]	Ὃ δὲ χαλκοδέτοις κοτύλαις ὀτοβεῖ.	(Μαρσύας	δέ φησι τὸ ἐν τῷ
[11, 485]	ὁ αὐτός· Τὸ δ´ αἷμα	λέλαφας	τοὐμόν, ὦναξ δέσποτα, οἷον ἅθρουν
[11, 468]	ἔχον κύκλῳ δακτυλοειδεῖς τύπους τινάς.	(ΕΛΕΦΑΣ.	Οὕτως ἐκαλεῖτο ποτήριόν τι, ὡς
[11, 497]	Ἀμφότερα δ´ οἰωνίζομαι. Ἕν ἐστιν	ἐλέφας—	{Β. Ἐλέφαντας περιάγει (ῥυτόν) {Α.
[11, 497]	χόας. {Β. (Ὃν) οὐδ´ ἂν	ἐλέφας	ἐκπίοι. {Α. Ἐγὼ δὲ τοῦτό
[11, 465]	κεκραμένον. Διόπερ ὀνομασθῆναι τὰς (πηγὰς)	Νύμφας	καὶ τιθήνας τοῦ Διονύσου, ὅτι
[11, 461]	τὸν πολὺν οἶνον καὶ πορίζονται	τροφὰς	περιέργους καὶ παντοίας. Ἐν δὲ
[11, 491]	κλαίεσκον, ἔνθα νυκτέρων φαντασμάτων ἔχουσι	μορφὰς	ἄπτεροι Πελειάδες. Ἀπτέρους γὰρ αὐτὰς
[11, 462]	τὸν ὃς ἀμφ´ ἀρετῆς. Οὔτι	μάχας	διέπειν Τιτήνων οὐδὲ Γιγάντων οὐδέ
[11, 468]	ἐπιτηδείως ἔχον πρὸς ὑδάτων ψυχρῶν	ὑποδοχάς.	Δακτυλωτὸν δ´ οἷον κύκλῳ τὴν
[11, 468]	οἷον δακτύλους, ἢ τὸ ἔχον	ἐξοχὰς	οἷα τὰ Σιδώνια ποτήρια, ἢ
[11, 477]	τι ποτηρίου, ἴσως, φησίν, κατ´	ἀρχὰς	ἐκ κισσίνου κατασκευασθὲν ξύλου. (Νίκανδρος
[11, 504]	πρὸς δεῖπνον καὶ κρατῆρα καὶ	εὐχὰς	καὶ παιῶνας ἐτράποντο. Καὶ ὁ
[11, 507]	τις μεθίστασθαι τὰς τῶν τετελευτηκότων	ψυχὰς	εἰς ἄλλας φύσεις ἢ πρὸς
[11, 504]	ὄντι ὁ οἶνος ἄρδων τὰς	ψυχὰς	τὰς μὲν λύπας ὥσπερ ὁ
[11, 472]	ποήσας λαμπρόν, ἀσφαλῆ βάσιν στήσας,	συνάψας	καρπίμοις κισσοῦ κλάδοις (ἔστεψα. θηλυκῶς
[11, 496]	αὐτῶν καὶ ὁ τὸν Πειρίθουν	γράψας,	εἴτε Κριτίας ἐστὶν ὁ τύραννος
[11, 505]	ποίησιν, αὐτὸς δὲ τοὺςδιαλόγους μιμητικῶς	γράψας,	ὧν τῆς ἰδέας οὐδ´ αὐτὸς
[11, 494]	Βίωνος Ἀπολλωνίου (Δίωνος) εἰς ἃ	ἀποβλέψας	ὁ βασιλεὺς εἶπεν ὦ θαυμάσιε
[11, 502]	ὃ δέ τις κύαθον χαλκοῦν	κλέψας	ἀπορῶν κεῖται, κοτύλη δ´ ἀνὰ
[11, 472]	ἀφρίζων· ὃν λαβὼν ἐγὼ κενὸν	τρίψας,	ποήσας λαμπρόν, ἀσφαλῆ βάσιν στήσας,
[11, 485]	πάνυ πάλαι, τὴν βρυτικήν, ῥίζιον	τρίψας	τι μικρὸν δελεάσας τε γεννικῇ
[11, 499]	ἐρίφου κρέα· πλὴν ὅ γε	πέμψας	αἰνεῖσθαι πάντων ἄξιος Ἱπποκράτης. Οὐδετέρως
[11, 461]	Χαλεποὺς γὰρ καὶ πλήκτας τοὺς	ἥρωας	νομίζουσι καὶ μᾶλλον νύκτωρ ἢ
[11, 470]	ἁρπαλέως χώρου ἀφ´ Ἑσπερίδων γαῖαν	ἐς	Αἰθιόπων, ἵνα δὴ θοὸν ἅρμα
[11, 469]	πάιδάς τε φίλους, (ὃ δ´	ἐς	ἄλσος ἔβα δάφναισι κατάσκιον ποσὶν
[11, 473]	λέγε παῖζε, Ἡδύλε» Μισῶ ζῆν	ἐς	κενόν, οὐ μεθύων. Καὶ ἐν
[11, 468]	βασιλεῦσιν Ἀχαιῶν ἐνσχερὼ ἑστηῶσι, καὶ	ἐς	λοιβὴν χέον εἶθαρ χρυσείῃ προχόῳ.
[11, 460]	~Καὶ τῷ Αὐτολύκῳ ἐλθόντι (Ἰθάκης	ἐς	πίονα δῆμον» ἡ τροφὸς καθημένῳ
[11, 478]	μεστὸν κεραμευομέναις κοτύλαις μεγάλαις ἔγχεον	ἐς	σφέτερον δέμας οὐδένα κόσμον, ἔρωτι
[11, 483]	Χωρὶς δὲ τούτων τὰ σμικρότατα	ἐς	τὴν δίαιταν, ὑποδήματα ἄριστα Λακωνικὰ
[11, 470]	Ἡρακλῆς ἐν τῷ δέπαι τούτῳ	(ἐς	τὴν Ἐρύθειαν. Καὶ ὅτε δὲ
[11, 495]	ἑορτῇ παρατίθεται μόνον, τὸ δ´	ἐς	τὴν χρείαν πῖπτον μετεσχημάτισται, (ἀρυταίνῃ
[11, 478]	(ΚΟΤΥΛΗ. Ἀριστοφάνης Κωκάλῳ· Ἄλλαι ὑποπρεσβύτεραι	γρᾶες	Θασίου μέλανος μεστὸν κεραμευομέναις κοτύλαις
[11, 481]	κεφαλᾶς. Καὶ ἐν τῷ δεκάτῳ·	Λάταγες	ποτέονται κυλιχνᾶν ἀπὸ Τηιᾶν, ὡς
[11, 487]	αὐτοῦ τέσσαρ´ ἔσαν, δοιαὶ δὲ	πελειάδες	ἀμφὶς ἕκαστον χρύσειαι νεμέθοντο δύο
[11, 492]	ὅταν ἐπενέγκῃ τὸ Δοιαὶ δὲ	πελειάδες	ἀμφὶς ἕκαστον χρύσειαι νεμέθοντο, δύω
[11, 491]	Ὅταν οὖν εἴπῃ· Δοιαὶ δὲ	πελειάδες	ἀμφὶς ἕκαστον χρύσειαι νεμέθοντο, δύω
[11, 489]	(Ὅταν γὰρ εἴπῃ· Δύο δὲ	πελειάδες	ἀμφὶς ἕκαστον χρύσειαι νεμέθοντο, πελειάδας
[11, 491]	νυκτέρων φαντασμάτων ἔχουσι μορφὰς ἄπτεροι	Πελειάδες.	Ἀπτέρους γὰρ αὐτὰς εἴρηκε διὰ
[11, 492]	οὖν ἐπὶ τῶν ὤτων τέσσαρες	πελειάδες.	(Ἔπειθ´ ὅταν ἐπενέγκῃ τὸ Δοιαὶ
[11, 491]	Πελειάδας. Καὶ πάλιν· Χειμέριαι δύνουσι	Πελειάδες.	Καὶ πάλιν· Τῆμος ἀποκρύπτουσι Πελειάδες.
[11, 491]	Πελειάδες. Καὶ πάλιν· Τῆμος ἀποκρύπτουσι	Πελειάδες.	Οὐδὲν οὖν ἄπιστον καὶ Ὅμηρον
[11, 490]	γ´ ἔξοχον εἶδος, ταὶ καλέονται	Πελειάδες	οὐράνιαι. Σαφῶς γὰρ τὰς Πλειάδας
[11, 490]	αἱ Πλειάδες λέγονται Πέλειαι καὶ	Πελειάδες,	παρὰ πολλοῖς ἐστι τῶν ποιητῶν.
[11, 491]	ὠνομακέναι. (Ἀποδεδειγμένου οὖν τοῦ ὅτι	Πλειάδες	ἦσαν ἐντετορευμέναι τῷ ποτηρίῳ, καθ´
[11, 490]	ὀνόματος ἐκτροπή, καθ´ ἣν αἱ	Πλειάδες	λέγονται Πέλειαι καὶ Πελειάδες, παρὰ
[11, 466]	Ἐστὶ δὲ καὶ ζῷόν τι.	ΒΡΟΜΙΑΔΕΣ,	ἔκπωμα ὅμοιον τοῖς μακροτέροις τῶν
[11, 484]	{Α. Ὁ λαβρώνιος χρυσῶν δέ,	παῖδες,	εἴκοσι. (Δίδυμος δ´ ὅμοιον εἶναί
[11, 504]	δυνησόμεθα· ἢν δὲ ἡμῖν οἱ	παῖδες	μικραῖς κύλιξι μικρὰ ἐπιψακάζωσιν, ἵνα
[11, 491]	ὁμοφωνίαν· Αἱ δ´ ἕπτ´ Ἄτλαντος	παῖδες	ὠνομασμέναι πατρὸς μέγιστον ἆθλον οὐρανοῦ
[11, 479]	μάλιστ´ εἶναι δοκοῦσαι κατεσκευάζοντο, καλούμεναι	κοτταβίδες.	Πρὸς δὲ τούτοις οἶκοι κατεσκευάζοντο
[11, 499]	δέπας καλεῖ ἐν ἴσῳ τῷ	σκυφοειδές·	λέγει δ´ ἐπὶ τοῦ Ἡρακλέους·
[11, 495]	Ὑπομνήμασι τοὺς χόας. (ΠΕΛΛΑ ἀγγεῖον	σκυφοειδές,	πυθμένα ἔχον πλατύτερον, εἰς ὃ
[11, 502]	τῆς Χαλκίδος τῆς Θρᾳκικῆς εὐδοκιμοῦντα.	(ΧΥΤΡΙΔΕΣ.	Ἄλεξις ἐν Ὑποβολιμαίῳ· Ἐγὼ Πτολεμαίου
[11, 464]	δὲ μέρει φησίν· Αἱ Ῥοδιακαὶ	χυτρίδες	γίνονται σμύρνης, σχοίνου, ἀνήθου, κρόκου,
[11, 464]	Μέθης Αἱ Ῥοδιακαί, φησί, προσαγορευόμεναι	χυτρίδες	διά τε τὴν ἡδονὴν εἰς
[11, 469]	τοὺς ἐφήβους, Σωσία, τοὺς δυσχερεῖς.	(ΗΔΥΠΟΤΙΔΕΣ.	Ταύτας φησὶν ὁ Σάμιος Λυγκεὺς
[11, 499]	ὀρῷ ἄγγεα πάντα γαυλοί τε	σκαφίδες	τε τετυγμένα, τοῖς ἐνάμελγεν. Εἰ
[11, 486]	διαπινομένη Καλλίστιον ἀνδράσι, θαῦμα κοὐ	ψευδές,	νῆστις τρεῖς χόας ἐξέπιεν· ἧς
[11, 482]	Ἀγήτορα τὸν Λάκωνα Ἐπιστολῇ ὡς	κυαθῶδες	ἀγγεῖον τὸ κυμβίον παραδίδωσι γράφων
[11, 500]	πολὺ τὸ πανοῦργον καὶ τὸ	θηριῶδες.	Διὸ καὶ Σκύφον αὐτὸν οἱ
[11, 496]	ἔνδον πεταχνοῦνται. (ΠΛΗΜΟΧΟΗ σκεῦος κεραμεοῦν	βεμβικῶδες	ἑδραῖον ἡσυχῇ, ὃ κοτυλίσκον ἔνιοι
[11, 466]	Ἀσκληπιάδης ὁ Μυρλεανός· Δοκεῖ μοι	φιαλῶδες	εἶναι τὸ δέπας· σπένδουσι γὰρ
[11, 488]	τὰς φιάλας καὶ εἴ τι	φιαλῶδές	ἐστι τὴν ἰδέαν· τινὰ δὲ
[11, 466]	βίκους οἴνου ἡμιδεεῖς. Ἐστὶ δὲ	φιαλῶδες	ποτήριον κατὰ τὸν Παριανὸν Πολυδεύκην.
[11, 480]	γὰρ κρουνεῖα; {Α. Ναί. (ΚΥΑΘΙΣ,	κοτυλῶδες	ἀγγεῖον. Σώφρων ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ
[11, 489]	δὲ ἀστέρες χρυσῷ διὰ τὸ	πυρῶδες.	(Ὑποθέμενος οὖν κατηστερισμένον τὸ τοῦ
[11, 468]	εἶναι· ἐστὶ δὲ χαλκίον ἐκπέταλον	λεβητῶδες,	ἐπιτηδείως ἔχον πρὸς ὑδάτων ψυχρῶν
[11, 501]	ἀλλὰ χαλκίον τι (καὶ) ἐκπέταλον	λεβητῶδες,	ἴσως δύο ὦτα ἔχον ἐξ
[11, 462]	δ´ ἀμφιτιθεῖ στεφάνους, ἄλλος δ´	εὐῶδες	μύρον ἐν φιάλῃ παρατείνει· κρατὴρ
[11, 490]	Αἳ μὲν ὁμῶς ὀλίγαι καὶ	ἀφεγγέες,	ἀλλ´ ὀνομασταὶ ἦρι καὶ ἑσπέριαι,
[11, 466]	φησιν ὁ Πίνδαρος· Ἁνίκ´ ἀνθρώπων	καματώδεες	οἴχονται μέριμναι στηθέων ἔξω, πελάγει
[11, 461]	ἐπὶ τῶν πρότερον εὑρήσομεν ποτήριον	εὐμέγεθες	εἰργασμένον πλὴν τῶν ἐπὶ τοῖς
[11, 461]	αὐτὸς Ὅμηρος ἐξηγήσατο, ἢ τὸ	ἄηθες	τῆς πόσεως τοῦ Κύκλωπος, ἐπεὶ
[11, 468]	ἐν μὲν ὕδωρ, ἐν δ´	ἀσκηθὲς	μέλι χεῦαν ἀργυρέῳ κρητῆρι, περιφραδέως
[11, 485]	ὦναξ δέσποτα, οἷον ἅθρουν μ´	ἐξέπιες.	Ἐν δὲ Γηρυτάδῃ· ἦν δὲ
[11, 482]	Τοὺς μὲν ἄρα χρυσέοισι κυπέλλοις	υἷες	Ἀχαιῶν δειδέχατ´ ἄλλοθεν ἄλλος ἀνασταδόν
[11, 481]	φησὶ δὲ Δίδυμος ὁ γραμματικὸς	ἐπίμηκες	εἶναι τὸ ποτήριον καὶ στενὸν
[11, 474]	Ἀλεξανδρείας φησὶν ὅτι ποτήριόν ἐστιν	ἐπίμηκες,	συνηγμένον εἰς μέσον ἐπιεικῶς, ὦτα
[11, 474]	πυθμένος καθήκοντα. Ἐστὶ δὲ ἱκανῶς	ἐπίμηκες	(τὸ) ποτήριον τὸ καρχήσιον, (καὶ
[11, 480]	Σώφρων ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ μίμῳ	Γυναῖκες	αἳ τὰν θεὸν φαντὶ ἐξελᾶν·
[11, 481]	Ὅτι δὲ μεγάλοις ποτηρίοις αἱ	γυναῖκες	ἐχρῶντο ὁ αὐτὸς εἴρηκε Φερεκράτης
[11, 480]	ὀξὺ ἀνηγμένη, οἷοί εἰσιν οἱ	ἄμβικες	καλούμενοι. Τὸ γὰρ φοξὸν ἐπὶ
[11, 479]	παρεισφέρειν ἆθλα κοτταβεῖα καλούμενα. Εἶτα	κύλικες	αἱ πρὸς τὸ πρᾶγμα χρήσιμαι
[11, 480]	τόρνῳ κεκυλίσθαι. Ἐγένοντο δ´ ἐπίσημοι	κύλικες	αἵ τε Ἀργεῖαι καὶ αἱ
[11, 480]	φάη ὀξὺς ὁρώμενος. (Διάφοροι δὲ	κύλικες	γίνονται καὶ ἐν τῇ τοῦ
[11, 485]	πολλὰ ἀναλισκόντων, οὓς λαφύκτας καλοῦμεν.	Κύλικες	δ´ ἦσαν μεγάλαι. Ἀριστοφάνης Εἰρήνῃ
[11, 500]	ἐν Κονιατῇ· Κυμβία, φιάλαι, τραγέλαφοι,	κύλικες.	Εὔβουλος δ´ ἐν Κατακολλωμένῳ· Ἀλλ´
[11, 462]	τόπος διαβόητός ἐστιν ὁ καλούμενος	Κύλικες,	παρ´ ᾧ ἐστι τὸ Κάδμου
[11, 480]	Ἐρετριεὺς ἐν Ἀλκμαίωνι ἀντὶ τοῦ	κύλικες	παραγώγως κυλιχνίδας εἴρηκε διὰ τούτων·
[11, 462]	καθαρὸν καὶ χεῖρες ἁπάντων (καὶ	κύλικες·	πλεκτοὺς δ´ ἀμφιτιθεῖ στεφάνους, ἄλλος
[11, 480]	Ἐπαινοῦνται δὲ καὶ αἱ Χῖαι	κύλικες,	ὧν μνημονεύει Ἕρμιππος ἐν Στρατιώταις·
[11, 482]	Θηβαίδος· Πᾶσιν δ´ ἡγεμόνεσσιν ἐποιχόμενοι	κήρυκες	χρύσεα καλὰ κύπελλα τετυγμένα νωμήσαντο.
[11, 466]	γὰρ περὶ αὐτοῦ συνεγράψαντο. Καὶ	θεοφιλὲς	δὲ τὸ ποτήριον· χρυσέοις γοῦν
[11, 466]	ἐπισημοτάτοις κειμηλίοις καὶ δέπας δίδωσι	περικαλλές.	Αὐτός γε μὴν ὁ Ζεὺς
[11, 492]	ἱεροῦ ἀκτήν, (πὰρ δὲ δέπας	περικαλλές,	ὃ οἴκοθεν ἦγ´ ὁ γεραιός
[11, 487]	ὁ ποιητής· Πὰρ δὲ δέπας	περικαλλές,	ὃ οἴκοθεν ἦγ´ ὁ γεραιός,
[11, 504]	τὸν σοφὸν Πλάτωνα, λέγει που	κἠκρατηρίχημες»	ἀντὶ τοῦ ἐπεπώκειμεν. Ἀλλὰ μήν,
[11, 462]	ἐκ Λυδίας Κυλικρᾶνες, οἳ δ´	Ἀθαμᾶνες,	ἀφ´ ὧν οἱ τόποι διαμένουσιν·
[11, 462]	οἱ Ἡρακλεῶται συνοικοῦσιν, ἀλλοφύλους ὑπολαβόντες.	Κυλικρᾶνες	δὲ λέγονται, ὅτι τοὺς ὤμους
[11, 462]	Ἡρακλέους τινὲς ἀφικόμενοι ἐκ Λυδίας	Κυλικρᾶνες,	οἳ δ´ Ἀθαμᾶνες, ἀφ´ ὧν
[11, 500]	καὶ τὸ μεθύσαι σκυθίσαι φησί·	(συγγενὲς	γὰρ εἶναι τὸ φ> τῷ
[11, 492]	χρύσειαι νεμέθοντο, δύω δ´ ὑπὸ	πυθμένες	ἦσαν, ἀκουστέον οὐ πυθμένας δύο,
[11, 487]	χρύσειαι νεμέθοντο δύο δ´ ὑπὸ	πυθμένες	ἦσαν. ~(Ἄλλος μὲν μογέων ἀποκινήσασκε
[11, 488]	λέγεται τὸ δύο δ´ ὑπὸ	πυθμένες	ἦσαν, διαλύουσιν οὕτως τινές. Τῶν
[11, 491]	χρύσειαι νεμέθοντο, δύω δ´ ὑπὸ	πυθμένες	ἦσαν, (καθ´ ἑκατέραν τὴν σχίσιν
[11, 492]	Θρᾲξ Διονύσιος, ἀλλὰ κατὰ σύνθετον	ὑποπυθμένες,	ὅπως ἐπὶ τῶν πελειάδων ἀκούωμεν,
[11, 492]	ἐπὶ τῶν ὤτων, δύο δὲ	ὑποπυθμένες,	τουτέστιν ὑπὸ τῷ πυθμένι οἷον
[11, 499]	ἔχοισα μέγαν σκύφον, οἷά τε	ποιμένες	ἄνδρες ἔχουσιν, χερσὶ λεόντεον ἐν
[11, 509]	εἰσὶ καὶ νῦν τῶν Ἀκαδημαικῶν	τινες,	ἀνοσίως καὶ ἀδόξως βιοῦντες. Χρημάτων
[11, 462]	Τραχῖνος τῶν οἰκητόρων μεθ´ Ἡρακλέους	τινὲς	ἀφικόμενοι ἐκ Λυδίας Κυλικρᾶνες, οἳ
[11, 499]	(Τῶν κατεσταμνισμένων ἡμῖν λαγύνων πηλίκοι	τινές;	{Β. Τρίχους. Καὶ πάλιν· Τὸν
[11, 468]	περιείληπται τοῖς τῶν πινόντων δακτύλοις.	Τινὲς	δὲ ἀπύρωτον φιάλην τὸ κέρας·
[11, 464]	μὲν γυναικομανίαν, τὴν δ´ ὀρτυγομανίαν.	Τινὲς	δὲ καὶ δοξομανεῖς καλοῦσι τοὺς
[11, 468]	ἢ τὸ πρὸς ψυχροποσίαν εὔθετον.	Τινὲς	δὲ τὸ κέρας. Περὶ δὲ
[11, 501]	ἐρείδεσθαι, ἀλλὰ κατὰ τὸ στόμα.	Τινὲς	δέ φασιν, ὃν τρόπον ἀμφιφορεὺς
[11, 484]	τῆς ψυχῆς ἄνεσιν. Γίγνονται γάρ	τινες	ἡμῖν ἐκ τῶν καθ´ ἡμέραν
[11, 508]	πολλοὶ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ τυραννικοί	τινες	καὶ διάβολοι γενόμενοι. (Εὐφραῖος μὲν
[11, 466]	αὐτὰ διὰ τὴν ὁμοιότητα ἀρυβάλλους	τινὲς	καλοῦσιν. Ἀριστοφάνης Ἱππεῦσι· Κατασπένδειν κατὰ
[11, 503]	ἡμεῖς, φησί, ψυγέα καλοῦμεν, ψυκτηρίαν	τινὲς	ὀνομάζουσιν. Τοὺς δ´ Ἀττικοὺς καὶ
[11, 462]	λέγοντα (ὅτι Λιβύων τῶν Νομάδων	τινὲς	οὐδὲν ἄλλο κέκτηνται ἢ κύλικα
[11, 486]	ὄψει γὰρ αὐτός. (ΛΥΚΙΟΥΡΓΕΙΣ. Φιάλαι	τινὲς	οὕτως καλοῦνται ἀπὸ Λύκωνος τοῦ
[11, 466]	δὲ (περὶ) τῶν ἐν Μηθύμνῃ	τινὲς	περὶ τῆς ἀφεθείσης εἰς τὴν
[11, 498]	φησιν ἐν Ἀτάκτοις. (ΣΚΥΦΟΣ. Τούτου	τινὲς	τὴν γενικὴν σὺν τῷ σ>
[11, 493]	Μαχάονος καὶ Νέστορος, ὡς οἴονταί	τινες,	τὸ ὃς ἀντὶ τοῦ ὃ
[11, 488]	ὑπὸ πυθμένες ἦσαν, διαλύουσιν οὕτως	τινές.	Τῶν ποτηρίων τινὰ μὲν ἕνα
[11, 489]	οὐ σημαίνει τὰς ὄρνιθας, ἅς	τινες	ὑπονοοῦσι περιστερὰς εἶναι, ἁμαρτάνοντες. Ἕτερον
[11, 479]	ἐν ταῖς πλεκτάναις ἐπιφύσεις παραγώγως	κοτυληδόνες.	Καὶ τὰ κύμβαλα δ´ Αἰσχύλος
[11, 473]	ἀμβροσίαν. Ἡ δ´ ἀμβροσία ὕδωρ	ἀκραιφνές,	ἔλαιον, παγκαρπία· ἅπερ ἔμβαλε. Μνημονεύει
[11, 483]	πολλὰ ἐκπώματα γράφει καὶ τάδε·	Κώθωνες	διμέτρητοι βʹ (Περὶ δὲ τοῦ
[11, 478]	ἔνεισι δ´ ἐν αὐτοῖς ὅρμινοι,	μήκωνες	λευκοί, πυροί, κριθαί, πισοί, λάθυροι,
[11, 476]	κοτυλίσκους κεκολλημένους, ἐν οἷς, (φησίν,	μήκωνες	λευκοί, πυροί, κριθαί, πισοί, λάθυροι,
[11, 490]	γράμματος· ἔπειτα δ´ ὅτι τὸ	τρήρωνες	μόνον ἐδέξαντο εἶναι ἐπίθετον πελειάδων,
[11, 492]	οὐδὲ ποτητὰ παρέρχεται οὐδὲ πέλειαι	τρήρωνες	ταί τ´ ἀμβροσίην Διὶ πατρὶ
[11, 490]	οὐδὲ ποτητὰ παρέρχεται οὐδὲ Πέλειαι	τρήρωνες,	ταί τ´ ἀμβροσίην Διὶ πατρὶ
[11, 491]	πᾶσι μέλεσσι. Τὸν μὲν ἄρα	τρήρωνες	ὑπὸ ζαθέῳ τράφον ἄντρῳ ἀμβροσίην
[11, 468]	Περὶ δὲ τὴν Μολοσσίδα οἱ	βόες	ὑπερφυῆ ἱστοροῦνται κέρατα ἔχειν· περὶ
[11, 495]	Ἀττικῆς Διαλέκτου γράφει οὕτως· Οἱ	χόες	πελίκαι, καθάπερ εἴπομεν, ὠνομάζοντο. Ὁ
[11, 463]	τε· ἡμῖν δὲ κρητῆρ´ οἰνοχόοι	θέραπες	κιρνάντων προχύταισιν ἐν ἀργυρέοις· ὁ
[11, 496]	Ἐλεγείοις· Ἡμῖν δὲ κρητῆρ´ οἰνοχόοι	θέραπες	κιρνάντων προχύταισιν ἐν ἀργυρέοις. Φιλητᾶς
[11, 492]	ἐπὶ τῶν πελειάδων ἀκούωμεν, ὅτι	τέσσαρες	μὲν ἦσαν ἐπὶ τῶν ὤτων,
[11, 492]	~(Γενήσονται οὖν ἐπὶ τῶν ὤτων	τέσσαρες	πελειάδες. (Ἔπειθ´ ὅταν ἐπενέγκῃ τὸ
[11, 491]	ἕκαστον μὲν ἂν λέγοιτο καθὸ	τέτταρες	αἱ πᾶσαι σχίσεις τῶν ὤτων,
[11, 499]	μέγαν σκύφον, οἷά τε ποιμένες	ἄνδρες	ἔχουσιν, χερσὶ λεόντεον ἐν γάλα
[11, 465]	δακρύοισι Νυμφᾶν. (οἶδα δέ τινας,	ἄνδρες	θιασῶται, καὶ μέγα φρονήσαντας οὐχ
[11, 504]	εἶπεν· ἀλλὰ πίνειν μέν, ὦ	ἄνδρες,	καὶ ἐμοὶ πάνυ δοκεῖ. Τῷ
[11, 504]	εἶχον ἀρχῆθεν πρὸς ἑαυτοὺς οἱ	ἄνδρες	οὗτοι, αἰσθόμενοι τῆς ἰδίας ἑκάτερος
[11, 484]	πορφυρᾶ τε στρώματα ἔνδον ἔστ´,	ἄνδρες,	ποτηρίδια τορεύματα κἀκτυπωμάτων πρόσωπα, τραγέλαφοι,
[11, 509]	οἰκεῖον, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ, (ἔλεξεν·	ἄνδρες	τῆς Ἀθηναίων χθονός. Μέχρι τούτων
[11, 459]	ἔφη· Παρὰ μὲν τῷ Ἀδράστῳ,	ἄνδρες	φίλοι, καθίσαντες οἱ ἀριστεῖς δειπνοῦσιν,
[11, 504]	μεῖζον ποτήριον καὶ εἰπόντος κρατηρίζωμεν,	ἄνδρες	φίλοι οὕτως δὲ τοὺς πότους
[11, 489]	τὸ δεχόμενον τὴν ὑγρὰν τροφὴν	κυκλοτερὲς	ἐποίησαν κατὰ μίμημα τοῦ κόσμου.
[11, 489]	οὐρανὸς ἀργύρῳ προσέοικεν, οἱ δὲ	ἀστέρες	χρυσῷ διὰ τὸ πυρῶδες. (Ὑποθέμενος
[11, 471]	τρυφερᾶς ἀπὸ Λέσβου σεμνογόνου σταγόνος	πλῆρες,	ἀφρίζον, ἕκαστος δεξιτερᾷ δ´ ἔλαβεν.
[11, 471]	~(ἆρ´ εἶ κάτοπτρον φύσεος; ἢν	πλῆρες	δοθῇς, οὐδέν ποτ´ ἄλλο. Δεῦρο
[11, 476]	προσβεβλημένοις. Καὶ Σοφοκλῆς Πανδώρᾳ· Καὶ	πλῆρες	ἐκπιόντι χρύσεον κέρας (τρίψει γέμοντα
[11, 497]	φέρει δημιούργημα πάντων τῶν ὡραίων	πλῆρες,	ἐμφαινόντων τῶν δημιουργῶν ὡς καὶ
[11, 460]	τοῦ καταλόγου τῶν ποτηρίων, ὧν	πλῆρές	ἐστι τὸ κυλικεῖον τοδί εἴρηται
[11, 493]	τό τις μόριον· τὸ γὰρ	πλῆρές	ἐστιν Ἄλλος μέν τις μογέων
[11, 462]	συμπόσιον κατὰ τὸν Κολοφώνιον Ξενοφάνη	πλῆρες	ὂν πάσης θυμηδίας· Νῦν γὰρ
[11, 466]	Ἐγὼ μὲν (γὰρ) ἐξέστην ἰδών.	Κρατῆρες	ἀργυροῖ, κάδοι (καὶ) μείζους ἐμοῦ
[11, 480]	βατιάκιον ἀργυροῦν. ΚΡΟΥΝΕΙΑ. Ἐπιγένης Μνηματίῳ·	Κρατῆρες,	κάδοι, ὁλκεῖα, κρουνεῖ´. {Β. Ἔστι
[11, 472]	Ἐπιγένης δ´ ἐν Μνηματίῳ φησίν·	Κρατῆρες,	κάδοι, (ὁλκεῖα, κρουνεῖ´. {Β. Ἔστι
[11, 486]	τῷ τῶν ποτηρίων καταλόγῳ φησί·	Κρατῆρες,	κάδοι, (ὁλκεῖα, κρουνεῖ´. {Β. Ἔστι
[11, 476]	Κενταύρων λέγων· Ἀνδροδάμαντα δ´ ἐπεὶ	Φῆρες	δάεν ῥιπὰν μελιηδέος οἴνου, ἐσσυμένως
[11, 462]	γὰρ δὴ ζάπεδον καθαρὸν καὶ	χεῖρες	ἁπάντων (καὶ κύλικες· πλεκτοὺς δ´
[11, 500]	οὖν καλοῦσι γαυλοὺς πάντες οἱ	προγάστορες.	ΤΡΙΗΡΗΣ. Ὅτι καὶ τριήρης εἶδος
[11, 509]	καὶ ἥδε ἡ συναγωγή, φίλτατε	Τιμόκρατες.	Ἑξῆς δὲ ἐροῦμεν περὶ τῶν
[11, 459]	Κατὰ τὸν κωμῳδιοποιὸν Κηφισόδωρον, ἑταῖρε	Τιμόκρατες.	Συναχθέντων γὰρ ἡμῶν καθ´ ὥραν
[11, 500]	σώματ´ οὔτε χρυσὸς οὔτε πορφύρεοι	τάπητες,	ἀλλὰ θυμὸς εὐμενὴς Μοῦσά τε
[11, 484]	τῶν καθ´ ἡμέραν συμποσίων ἐπιπόλαιοι	δριμύτητες·	ταύταις οὖν ἐστι τῶν μὲν
[11, 479]	τις παιδιὰ καλεῖται, ἐν ᾗ	κοιλάναντες	τὰς χεῖρας δέχονται τὰ γόνατα
[11, 496]	καὶ Ἀριστοφάνης ἐν Δράμασι λέγων·	Πάντες	δ´ ἔνδον πεταχνοῦνται. (ΠΛΗΜΟΧΟΗ σκεῦος
[11, 479]	τούτοις οἶκοι κατεσκευάζοντο κυκλοτερεῖς, ἵνα	πάντες	εἰς τὸ μέσον τοῦ κοττάβου
[11, 466]	πελάγει δ´ ἐν πολυχρύσοιο πλούτου	πάντες	ἴσᾳ νέομεν ψευδῆ πρὸς ἀκτάν·
[11, 475]	ἐν τούτοις· Κῆνοι δ´ ἄρα	πάντες	καρχησία τ´ ἦχον κἄλειβον· ἀράσαντο
[11, 466]	λείπει τὸ ὖ στοιχεῖον, ἐπεὶ	πάντες	οἱ ἀρχαῖοι τῷ οὖ ἀπεχρῶντο
[11, 500]	κάδους μὲν οὖν καλοῦσι γαυλοὺς	πάντες	οἱ προγάστορες. ΤΡΙΗΡΗΣ. Ὅτι καὶ
[11, 497]	οὕτως· Ἐθύσαμεν γὰρ σήμερον Σωτήρια	πάντες	οἱ τεχνῖται· μεθ´ ὧν πιὼν
[11, 474]	ἁδρούς, ταπεινὰ δὲ καὶ γλαφυρὰ	πάντες	ὡσπερεὶ αὐτὰ τὰ ποτήρι´, οὐ
[11, 500]	ποιοῦντες. Καὶ ἐπειδὰν μέλλωσι προσφέρεσθαι,	ἀποκλάσαντες	ἀπ´ αὐτῶν ἐν τοῖς ξυλίνοις
[11, 500]	οὓς καλοῦσι ταβαίτας, προβρέχουσι καὶ	διηθήσαντες	πίνουσι. Καὶ ἔστιν ὅμοιον ὡς
[11, 506]	ταῖς Ἀθήναις, οἱ ἔτι πρότερον	τελευτήσαντες	τῷ λοιμῷ. Πολλὰ δ´ ἔστι
[11, 506]	καὶ (Ξάνθιππος οἱ Περικλέους υἱοὶ	(τελευτήσαντες	τῷ λοιμῷ) Πρωταγόρᾳ διαλέγεσθαι, ὅτε
[11, 494]	οἴνου, ὃ καλοῦσιν οἰνιστηρίαν, καὶ	σπείσαντες	τοῖς συνελθοῦσι διδόασι πιεῖν. ΟΛΛΙΞ.
[11, 482]	δ´ ὁσάκις ἐπί τι πληρώσαιεν,	ἀποσπείσαντες	τοῖς θεοῖς ἐκ τῆς φιάλης
[11, 459]	μὲν τῷ Ἀδράστῳ, ἄνδρες φίλοι,	καθίσαντες	οἱ ἀριστεῖς δειπνοῦσιν, ὁ δὲ
[11, 509]	ἐξ ἀσεβείας καὶ παρὰ φύσιν	κυριεύσαντες	διὰ γοητείαν νῦν εἰσιν περίβλεπτοι·
[11, 504]	εἰρηκέναι ἐν τούτοις Ἐπεὶ δὲ	θύσαντες	πρὸς δεῖπνον καὶ κρατῆρα καὶ
[11, 494]	εἰσφέρουσι τῷ Ἡρακλεῖ μέγα ποτήριον	πληρώσαντες	οἴνου, ὃ καλοῦσιν οἰνιστηρίαν, καὶ
[11, 496]	(Πλημοχόας· ἐν ᾗ δύο πλημοχόας	πληρώσαντες	τὴν μὲν πρὸς ἀνατολάς, τὴν
[11, 462]	εἰς τὴν θάλασσαν κεραμέαν κύλικα,	καθέντες	εἰς αὐτὴν ἄνθεα καὶ κηρία
[11, 466]	τυχεῖν. Καλοῦνται δὲ οἱ ἁρπασθέντες	παρασταθέντες.	Διδόασι δὲ τῷ ἁρπασθέντι στολὴν
[11, 508]	ταύτης τῆς ἀθανασίας; ~Οἱ δὲ	συντεθέντες	ὑπ´ αὐτοῦ Νόμοι (καὶ τούτων
[11, 466]	μὴ τυχεῖν. Καλοῦνται δὲ οἱ	ἁρπασθέντες	παρασταθέντες. Διδόασι δὲ τῷ ἁρπασθέντι
[11, 465]	οἶνον αὐξάνει τὸ ὕδωρ κιρνάμενον.	Ἡσθέντες	οὖν τῇ κράσει ἐν ᾠδαῖς
[11, 466]	ἐπάγει· Ἀέξονται φρένας ἀμπελίνοις τόξοις	δαμέντες.	(ΑΓΚΥΛΗ ποτήριον πρὸς τὴν τῶν
[11, 488]	προὔχουσι, μετέωροι τῆς ἄλλης ἐπιφανείας	ὄντες.	(Καὶ περὶ τῶν ὤτων οὕτως
[11, 462]	μετέδοσαν οἱ Ἡρακλεῶται συνοικοῦσιν, ἀλλοφύλους	ὑπολαβόντες.	Κυλικρᾶνες δὲ λέγονται, ὅτι τοὺς
[11, 496]	πρὸς δύσιν ἀνιστάμενοι ἀνατρέπουσίν τε	ἐπιλέγοντες	ῥῆσιν μυστικήν. Μνημονεύει αὐτῶν καὶ
[11, 463]	ἔχων χειρῶν νιζέτω εἰς ἔδαφος.	Σπένδοντες	δ´ ἁγνῶς Ἡρακλέι τ´ Ἀλκμήνῃ
[11, 508]	οἱ Λαμψακηνοὶ καὶ τὰ χρήματα	ἀποδόντες	ἐξέβαλον. ~(Τίμαιος δ´ ὁ Κυζικηνός,
[11, 462]	ἧς, φησί, τὴν κύλικα ναυστολοῦσιν	ἀναπλέοντες	μέχρι τοῦ γενέσθαι τὴν ἐπὶ
[11, 466]	ἀφνεὸς τότε, τοὶ δ´ αὖ	πλουτέοντες	Εἶτ´ ἐπάγει· Ἀέξονται φρένας ἀμπελίνοις
[11, 469]	ὁ ἥρως, διὰ τὸ μέγεθος	παίζοντες	οἱ ποιηταὶ καὶ συγγραφεῖς πλεῖν
[11, 466]	οἱ ἐν Ἀλεξανδρείᾳ τὴν ὕαλον	μεταρρυθμίζοντες	πολλαῖς καὶ ποικίλαις ἰδέαις ποτηρίων,
[11, 500]	δόλου. Διόπερ Δερκυλλίδαν ἔπεμψαν ἥκιστα	νομίζοντες	ἐξαπατηθήσεσθαι· ἦν γὰρ οὐδὲν ἐν
[11, 493]	τραπέζης, ἐκ τοῦ μογέων δηλοῦσθαι	νομίζοντες,	ἐπειδὴ τέτρωται. Ὅτι δὲ καθ´
[11, 490]	καλέουσιν. (Ἐπλανήθησαν δ´ οἱ πολλοὶ	νομίζοντες	τὰς πελειάδας ὄρνεις εἶναι πρῶτον
[11, 496]	εἰς τὰ συμπόσια, (δῆλον ὅτι	νομίζοντες	τὸ μὴ ὑπερπίνειν ἧττον ἂν
[11, 476]	τῷ οἴνῳ τὸ ὕδωρ, κεράσαι	φάσκοντες.	Καὶ τὸ ἀγγεῖον δ´ ἐν
[11, 461]	δοκοῦσι λέγειν οὐ κακῶς οἱ	φάσκοντες	τὸ μέγα ποτήριον φρέαρ ἀργυροῦν
[11, 475]	Καὶ πάλιν· Ἀτὰρ ἀμφίθετον κελέβειον	ἑλόντες	ἔμπλειον μέλιτος, τό ῥά οἱ
[11, 493]	ἀμογητὶ ἄειρεν» ἀπὸ τοῦ μέσου	ἐξελόντες	τὸ γέρων τάξομεν τοῦ πρώτου
[11, 494]	αὑτὸ μᾶλλον θατέρου. (ΟΙΝΙΣΤΗΡΙΑ. Οἱ	μέλλοντες	ἀποκείρειν τὸν σκόλλυν ἔφηβοι, φησὶ
[11, 508]	(καὶ) ἀφυστερησάσης τυραννεῖν ἐβουλεύετο, ἕως	συνδραμόντες	ἐπ´ αὐτὸν οἱ Λαμψακηνοὶ καὶ
[11, 489]	πειθόμενοι τὸν κόσμον εἶναι σφαιροειδῆ,	λαμβάνοντες	ἔκ τε τοῦ ἡλίου καὶ
[11, 493]	τὸ ὃς ἀντὶ τοῦ ὃ	λαμβάνοντες	ἐπὶ τοῦ Μαχάονος· Ἀλλ´ ὃς
[11, 489]	ἅς τινες ὑπονοοῦσι περιστερὰς εἶναι,	ἁμαρτάνοντες.	Ἕτερον γὰρ εἶναί φησιν Ἀριστοτέλης
[11, 476]	αὐτόματοι δ´ ἐξ ἀργυρέων κεράτων	πίνοντες	ἐπλάζοντο. Καὶ Ξενοφῶν δ´ ἐν
[11, 466]	φησίν· Οἱ μὲν ἐκ φιάλης	πίνοντες	ὅσον θέλουσι τάχιστ´ ἀπαλλαγήσονται, οἱ
[11, 495]	Ἱππῶναξ λέγει πελλίδα· Ἐκ πελλίδος	πίνοντες·	οὐ γὰρ ἦν αὐτῇ (κύλιξ,
[11, 500]	γράφει οὕτως· Σὺν τοῖς φύλλοις	δρέποντες	συντιθέασιν εἰς παλάθης Συριακῆς τρόπον
[11, 493]	οὐ πολὺ παραγενομένῳ καὶ αἰτοῦντι	εἰπόντες	δεδωκέναι αὐτῷ τὰς ἡσυχίας εἶχον,
[11, 495]	Εὐρυτίδαις φησίν· Ἐκ ζαθέων πιθακνῶν	ἀφύσσοντες	ὄλπαις οἶνον ὑπερφίαλον κελαρύζετε. Νυνὶ
[11, 482]	φιάλης ᾠνοχόουν ἐφεξῆς, τὸν νεοκρᾶτα	βάπτοντες	τῷ κυμβίῳ, καθὰ καὶ νῦν
[11, 500]	συντιθέασιν εἰς παλάθης Συριακῆς τρόπον	πλάττοντες,	οἳ δὲ σφαίρας ποιοῦντες. Καὶ
[11, 465]	ἐν ᾠδαῖς ἔμελπον τὸν Διόνυσον,	χορεύοντες	καὶ ἀνακαλοῦντες Εὔαν τε καὶ
[11, 500]	Δερκυλλίδαν ἔπεμψαν εἰς τὴν Ἀσίαν,	ἀκούοντες	ὅτι πάντα πράττειν εἰώθασιν οἱ
[11, 461]	μέθην ταύτην, οὐδὲν θαυμαστόν. Οὐκ	ἔχοντες	γὰρ ἑτέραν ἡδονὴν ταύτης καλλίω
[11, 484]	ἐπιχύσεις διάλιθοι, λαβρώνιοι, Πέρσαι δ´	ἔχοντες	μυιοσόβας ἑστήκεσαν. Ἵππαρχος δ´ ἐν
[11, 504]	καὶ χαριέστατον Ξενοφῶντα πρὸ ὀφθαλμῶν	ἔχοντες,	ὃς ἐν τῷ Συμποσίῳ φησίν·
[11, 466]	ἀπαύστοις, παντελῶς ἐστραμμένον (τἄνω κάτω	δεικνύντες.	Φησὶ πρός τινα Νικόμαχος· Ὦ
[11, 488]	λέγεται ὅτι οἱ μὲν ἄλλοι	μογοῦντες	ἐβάσταζον τὸ ποτήριον, Νέστωρ δ´
[11, 509]	Ἀκαδημαικῶν τινες, ἀνοσίως καὶ ἀδόξως	βιοῦντες.	Χρημάτων γὰρ ἐξ ἀσεβείας καὶ
[11, 500]	τρόπον πλάττοντες, οἳ δὲ σφαίρας	ποιοῦντες.	Καὶ ἐπειδὰν μέλλωσι προσφέρεσθαι, ἀποκλάσαντες
[11, 476]	μικρόν. Ἀθηναῖοι δὲ καὶ ἀργυρᾶ	ποιοῦντες	κέρατα ἔπινον ἐξ αὐτῶν. Ἔστι
[11, 461]	οὗτοι οἱ ὑπὸ τῇ Οἴτῃ	κατοικοῦντες,	(ὥς φησι Νίκανδρος ὁ Θυατειρηνός,
[11, 465]	ἔμελπον τὸν Διόνυσον, χορεύοντες καὶ	ἀνακαλοῦντες	Εὔαν τε καὶ Διθύραμβον καὶ
[11, 503]	σαφῶς δηλοῦται, ὅτι τούτῳ ἐχρῶντο	οἰνοχοοῦντες	κυάθῳ. Εἰπὼν γάρ· Τρίποδα καὶ
[11, 498]	δ´ οἴνοιο δέπας δείδεκτ´ Ἀχιλῆα.	Πληροῦντες	γὰρ προέπινον ἀλλήλοις μετὰ προσαγορεύσεως.
[11, 468]	μέλι χεῦαν ἀργυρέῳ κρητῆρι, περιφραδέως	κερόωντες·	νώμησαν δὲ δέπαστρα θοῶς βασιλεῦσιν
[11, 464]	Διονυσιακοῖς ἀγῶσι τὸ μὲν πρῶτον	ἠριστηκότες	καὶ πεπωκότες ἐβάδιζον ἐπὶ τὴν
[11, 464]	τὸ μὲν πρῶτον ἠριστηκότες καὶ	πεπωκότες	ἐβάδιζον ἐπὶ τὴν θέαν καὶ
[11, 478]	νέμει ὅσοι ἄνω τὸ κέρνος	περιενηνοχότες.	Τοῦτο δ´ ἐστὶν ἀγγεῖον κεραμεοῦν
[11, 491]	θεράποντε» Σημαίνει δὲ καὶ τὸ	συμφυὲς	καὶ τὸ συνεζευγμένον κατ´ ἀριθμόν,
[11, 469]	Ἔνθ´ ἐπὶ δυσμαῖς ισου πατρὸς	Ἡφαιστοτευχὲς	δέπας, ἐν τῷ διαβάλλει πολὺν
[11, 506]	Χίου τῆς πατρίδος φυγήν, ἀφ´	ἧς	ἐν Θουρίοις κατῳκίσθησαν. Ἐν δὲ
[11, 485]	πίοις οἴνου κύλικα λεπαστήν; Ἀφ´	ἧς	ἔστι λάψαι, τουτέστιν ἁθρόως πιεῖν,
[11, 469]	χρυσῆν ἡδυποτίδα Ἐχενίκης ἐπιχωρίας γυναικός,	ἧς	μνημονεύει καὶ ἐν τῇ ηʹ
[11, 466]	οὖ ἀπεχρῶντο οὐ μόνον ἐφ´	ἧς	νῦν τάττεται δυνάμεως, ~(ἀλλὰ καὶ
[11, 503]	πάντων κροταλισθεὶς ᾔτησε φιάλην, ἀφ´	ἧς	σπείσας ταῖς Μούσαις καὶ τῇ
[11, 486]	ψευδές, νῆστις τρεῖς χόας ἐξέπιεν·	ἧς	τόδε σοί, Παφίη, ζωραῖς μύρρῃσι
[11, 460]	(παῖδα νέον γεγαῶτα κιχήσατο θυγατέρος	ἧς,	τόν ῥά οἱ Εὐρύκλεια φίλοις
[11, 502]	δέ τις καὶ βαλανωτὴ φιάλη,	ἧς	τῷ πυθμένι χρυσοῖ ὑπέκειντο ἀστράγαλοι.
[11, 462]	τείχους ἐσχάραν τινὰ εἶναι, ἀφ´	ἧς,	φησί, τὴν κύλικα ναυστολοῦσιν ἀναπλέοντες
[11, 490]	πελειάδων, ἐπεὶ διὰ τὴν ἀσθένειαν	εὐλαβὴς	ἡ ὄρνις αὕτη· τρεῖν δ´
[11, 481]	πάλιν ἐν τῷ αὐτῷ· Ἐπ´	ἀστράβης	δὲ ὀχούμενος ἐξ Ἀργούρας τῆς
[11, 475]	ἀφ´ οὗ λέγεται καὶ ὁ	λέβης.	Σιληνὸς δὲ καὶ Κλείταρχος τοὺς
[11, 508]	ἐν τῷ κατὰ τῆς Πλάτωνος	διατριβῆς	Τοὺς πολλούς, φησί, τῶν διαλόγων
[11, 463]	ὅτι τὸ καλούμενον ζῆν τοῦτο	διατριβῆς	χάριν μόνον ἐστὶν ὑποκόρισμα τῆς
[11, 478]	καὶ τὰ καρπώσιμα γίνεσθαι ἐπὶ	γῆς·	διὸ ἐκ τούτου σπένδεσθαι. Παγκράτης
[11, 482]	οὐκ ἀργυροῦν οὐδὲ λιθοκόλλητον, ἀλλὰ	γῆς	Κωλιάδος (γῆς) Τοῦτον δ´ ὁσάκις
[11, 462]	ἄκρᾳ τῇ νήσῳ πρὸς τῷ	Γῆς	Ὀλυμπίας ἱερῷ (ἐκτὸς τοῦ τείχους
[11, 464]	μετὰ γὰρ ἀρωμάτων συμφυραθείσης τῆς	γῆς	ὀπτᾶται. (Καὶ Ἀριστοτέλης δὲ ἐν
[11, 482]	οὐδὲ λιθοκόλλητον, ἀλλὰ γῆς Κωλιάδος	(γῆς)	Τοῦτον δ´ ὁσάκις ἐπί τι
[11, 505]	τὸν τρόπον, ὡς χαλεπός, ὡς	ἀσελγής,	διηγησαμένου· ὁ καλὸς Πλάτων μονονουχὶ
[11, 486]	Μιλησιουργής, κλίνη Χιουργὴς καὶ τράπεζα	Ῥηνιοεργής.	Ἡρόδοτός τε ἐν τῇ ἑβδόμῃ
[11, 486]	φησί· Τὸ δὲ πλοῖον ἔσται	Ναξιουργὴς	κάνθαρος. Κριτίας τε ἐν τῇ
[11, 486]	ἐν τῇ Λακεδαιμονίων Πολιτείᾳ· Κλίνη	Μιλησιουργὴς	καὶ δίφρος Μιλησιουργής, κλίνη Χιουργὴς
[11, 486]	Πολιτείᾳ· Κλίνη Μιλησιουργὴς καὶ δίφρος	Μιλησιουργής,	κλίνη Χιουργὴς καὶ τράπεζα Ῥηνιοεργής.
[11, 486]	Μιλησιουργὴς καὶ δίφρος Μιλησιουργής, κλίνη	Χιουργὴς	καὶ τράπεζα Ῥηνιοεργής. Ἡρόδοτός τε
[11, 483]	ἦν τὸ τοιοῦτον (δὲ) τῆς	ἀγωγῆς	γένος ὃ καὶ νῦν δρᾶται
[11, 498]	οἱ δῶκε σκύφον, ᾧπερ ἔπινεν.	Ἀσκληπιάδης	δ´ ὁ Μυρλεανὸς ἐν τῷ
[11, 477]	μετὰ χερσὶν ἔχων μέλανος οἴνοιο.	Ἀσκληπιάδης	δ´ ὁ Μυρλεανὸς ἐν τῷ
[11, 501]	τὴν ἀμφιθέουσαν κυκλοτερεῖ τῷ σχήματι.	Ἀσκληπιάδης	δ´ ὁ Μυρλεανὸς Ἡ μὲν
[11, 474]	ἱστορεῖ καὶ Ἡρόδωρος ὁ Ἡρακλεώτης.	Ἀσκληπιάδης	δ´ ὁ Μυρλεανὸς κεκλῆσθαί φησιν
[11, 501]	παραπλήσιος ἠθμῷ. Ὁ δὲ Μυρλεανὸς	Ἀσκληπιάδης	ἐν τοῖς περὶ Κρατίνου βαλανειόμφαλοι,
[11, 488]	ἄλλα ποτήριά φησιν ὁ Μυρλεανὸς	Ἀσκληπιάδης	ἐν τῷ περὶ τῆς Νεστορίδος
[11, 488]	ἀμογητὶ ἄειρεν. Ταῦτα προθέμενος ὁ	Ἀσκληπιάδης	ζητεῖ περὶ τῶν ἥλων, πῶς
[11, 466]	Τηλεμάχῳ καλὸν δέπας. Φησὶν οὖν	Ἀσκληπιάδης	ὁ Μυρλεανός· Δοκεῖ μοι φιαλῶδες
[11, 503]	Περὶ τῆς ἰδέας τῶν ποτηρίων	Ἀσκληπιάδης	ὁ Μυρλεανὸς ἐν τῷ περὶ
[11, 466]	ἐμῶν. Φιλιππίδης· Τὰ ποτήρι´ ἂν	ἴδῃς	τὰ παρεσκευασμένα· ἅπαντα χρυσᾶ, Τρόφιμε,
[11, 478]	δὲ μέτρον τι καλοῦσι κοτύλην.	Θουκυδίδης·	Ἐδίδοσαν μὲν αὐτῶν ἑκάστῳ ἐπὶ
[11, 466]	καὶ ἀποφέρεσθαι ἔδωκε τὰ ποτήρια.	Ἀντικλείδης	δ´ ὁ Ἀθηναῖος ἐν τῷ
[11, 473]	τοὺς κτησίους Δίας ἐγκαθιδρύουσιν, ὡς	Ἀντικλείδης	(φησὶν ἐν τῷ Ἐξηγητικῷ γράφων
[11, 483]	τοὺς πλέονα ἄκρατον σπῶντας, ὡς	Ὑπερείδης	ἐν τῷ κατὰ Δημοσθένους. Καλλίξεινος
[11, 463]	δ´ ἄρχε φιλοφροσύνης. Ὅντινα δ´	εὐειδὴς	μίμνει θήλεια πάρευνος, κεῖνος τῶν
[11, 466]	δὲ τορευταὶ Ἀθηνοκλῆς, Κράτης, Στρατόνικος,	Μυρμηκίδης	ὁ Μιλήσιος, Καλλικράτης ὁ Λάκων
[11, 500]	Μνημονεύει δὲ τῶν Βοιωτίων σκύφων	Βακχυλίδης	ἐν τούτοις ποιούμενος τὸν λόγον
[11, 466]	λάταγας τῷ Κορινθίῳ πέει. Καὶ	Βακχυλίδης·	Εὖτε τὴν ἀπ´ ἀγκύλης ἵησι
[11, 498]	σκύφος με τοῦ θεοῦ καλεῖ.	Σιμωνίδης	δὲ Οὐατόεντα σκύφον» ἔφη. Ἴων
[11, 490]	ἴδιον ἐκφέρει τὸν λόγον. Καὶ	Σιμωνίδης	δὲ τὰς Πλειάδας Πελειάδας εἴρηκεν
[11, 480]	γοῦν ἦσαν τὸ χεῖλος, (ὡς	Σιμωνίδης	φησὶν ὁ Ἀμόργιος· Αὐτὴ δὲ
[11, 498]	αἰνύμενος θαμέας ποτὸν ἡδὺν ἔπινεν.	Εὐριπίδης	δ´ ἐν Εὐρυσθεῖ ἀρσενικῶς ἔφη·
[11, 504]	περισόβει ποτήριον αὐτοῖς ἀκράτου. (αὶ	Εὐριπίδης	δ´ ἐν Κρήσσαις· Τὰ δ´
[11, 465]	κατὰ φύσιν δακρύουσι. Διόπερ καὶ	Εὐριπίδης	ἕνα τῶν τοῦ Ἡλίου ἵππων
[11, 496]	Κριτίας ἐστὶν ὁ τύραννος ἢ	Εὐριπίδης,	λέγων οὕτως· Ἵνα πλημοχόας τάσδ´
[11, 482]	Χαιρήμων φέρει, (οὐ κυμβίοισι πεπολέμηκ´	Εὐριπίδης,	οὐ τὸν τραγικὸν λέγει ποιητήν,
[11, 482]	Κῶμε, καὶ τὸ κυμβίον φέρων·	Εὐριπίδης	τις σήμερον γενήσεται. Καὶ Ἔφιππος
[11, 503]	Νεανίσκοις· Σαύρας ὑποσκίοισιν ἐν ψυκτηρίοις.	(Εὐριπίδης	Φαέθοντι· Ψυκτήρια δένδρεα φίλαισιν ὠλέναισι
[11, 466]	χαῖρε χρυσόκλυστα καὶ χρυσοῦς ἐμῶν.	Φιλιππίδης·	Τὰ ποτήρι´ ἂν ἴδῃς τὰ
[11, 502]	ἀνάθημα, καὶ καρυωτὰς φιάλας χρυσᾶς.	Ἀναξανδρίδης	δὲ φιάλας Ἄρεος καλεῖ τὰ
[11, 481]	πλοίῳ ὃ καλεῖται κύμβη. Καὶ	Ἀναξανδρίδης	ἐν Ἀγροίκοις· Μεγάλ´ ἴσως (ποτήρια)
[11, 463]	δ´ ἐπιδέξια πίνειν μνημονεύει καὶ	Ἀναξανδρίδης	ἐν Ἀγροίκοις οὕτως· ~(Τίνα δὴ
[11, 482]	τείνει. Μνημονεύει δ´ αὐτοῦ καὶ	Ἀναξανδρίδης	ἐν Νηρηίσιν· (Δὸς δὴ τὸν
[11, 507]	ἐκκομιδαῖς, ἐν τάφοις» ὥς φησι	Διοσκουρίδης	ἐν τοῖς Ἀπομνημονεύμασιν. Καὶ τὸ
[11, 470]	εἰπόντος τοῦ τὴν Τιτανομαχίαν ποιήσαντος.	Φερεκύδης	δ´ ἐν τῇ τρίτῃ τῶν
[11, 474]	δῶρον αὐτὸ τῆς μίξεως, ὡς	Φερεκύδης	ἐν τῇ δευτέρᾳ ἱστορεῖ καὶ
[11, 459]	γὰρ ἡμῶν καθ´ ὥραν μετὰ	σπουδῆς	διὰ τὰ ἐκπώματα ὁ Οὐλπιανός,
[11, 466]	ἐγκιρνάναι τὸν λόγον. (Ὅτι διὰ	σπουδῆς	εἶχον οἱ ἀρχαῖοι ἐγκόλαπτον ἱστορίαν
[11, 486]	Παφίη, ζωραῖς μύρρῃσι θυωθὲν κεῖται	πορφυρέης	Λέσβιον ἐξ ὑέλου. Ἣν σὺ
[11, 483]	Συρακοσίους κύπελλα καλεῖν τὰ τῆς	μάζης	καὶ τῶν ἄρτων ἐπὶ τῆς
[11, 493]	Ἀλλ´ ὃς μὲν μογέων ἀποκινήσασκε	τραπέζης,	ἐκ τοῦ μογέων δηλοῦσθαι νομίζοντες,
[11, 483]	καὶ τῶν ἄρτων ἐπὶ τῆς	τραπέζης	καταλείμματα. ΚΥΜΒΗ. Φιλήμων ἐν ταῖς
[11, 459]	πόᾳ θαλλίαν τε κατακλάσας ἀντὶ	τραπέζης	παρέθηκε τῶν τυθέντων. ~Καὶ τῷ
[11, 493]	δὲ ~Ἄλλος μὲν μογέων ἀποκινήσασκε	τραπέζης	(πλεῖον ἐόν, Νέστωρ δ´ ὁ
[11, 493]	ἔπη· Ἄλλος μὲν μογέων ἀποκινήσασκε	τραπέζης	(πλεῖον ἐόν, Νέστωρ δ´ ὁ
[11, 493]	Ἄλλος μέν τις μογέων ἀποκινήσασκε	τραπέζης	πλεῖον ἐόν, (Νέστωρ δ´ ὁ
[11, 488]	ἦσαν. ~(Ἄλλος μὲν μογέων ἀποκινήσασκε	τραπέζης	πλεῖον ἐόν· Νέστωρ δ´ ὁ
[11, 493]	ἄλλος μὲν γέρων μογέων ἀποκινήσασκε	τραπέζης	πλεῖον ἐόν, ὁ δὲ Νέστωρ
[11, 493]	μόλις ἂν ἀποκινήσαντος ἀπὸ τῆς	τραπέζης	τὸ ποτήριον, τοῦ δὲ Νέστορος
[11, 488]	ἔχουσαν ὧδε. Ἐκ μιᾶς οἱονεὶ	ῥίζης,	ἥτις τῷ πυθμένι προσκυρεῖ, καθ´
[11, 472]	πλέον ἢ κοτύλας χωροῦσαν ἕπτ´	Ἀγαθῆς	Τύχης. ΙΣΘΜΙΟΝ. Πάμφιλος ἐν τοῖς
[11, 500]	τοῖς φύλλοις δρέποντες συντιθέασιν εἰς	παλάθης	Συριακῆς τρόπον πλάττοντες, οἳ δὲ
[11, 464]	Ἀριστοτέλης δὲ ἐν τῷ περὶ	Μέθης	Αἱ Ῥοδιακαί, φησί, προσαγορευόμεναι χυτρίδες
[11, 463]	φησὶ Θεόφραστος ἐν τῷ περὶ	Μέθης.	(Διόπερ συνιοῦσι καὶ ἡμῖν ἐπὶ
[11, 461]	ὁ Ἡρακλεώτης ἐν τῷ περὶ	Μέθης,	εἴ γε τῆς φωνῆς μνημονεύω,
[11, 500]	ὁ Ῥόδιος ἐν τῷ περὶ	Μέθης	καὶ τὸ μεθύσαι σκυθίσαι φησί·
[11, 481]	σῶμα ταχέως ἂν ὑπὸ τῆς	μέθης	κατηνέχθη. Τοῦ κυμβίου μνημονεύει καὶ
[11, 496]	καὶ Ἀριστοτέλης ἐν τῷ περὶ	Μέθης	Λυγκεύς τε ὁ Σάμιος ἐν
[11, 461]	τρὶς πιὼν οὕτως κατηνέχθη ὑπὸ	μέθης	τηλικοῦτος ὤν. Ἦν οὖν καὶ
[11, 497]	Θεόφραστος δ´ ἐν τῷ περὶ	Μέθης	τὸ ῥυτόν φησιν ὀνομαζόμενον ποτήριον
[11, 465]	Θεόφραστος δ´ ἐν τῷ περὶ	Μέθης	φησὶν ὅτι Τοῦ Διονύσου τροφοὶ
[11, 484]	μικρὸν περιχεάμενος· ἐὰν δὲ μὴ	δυνηθῇς	ἱκανῶς κενῶσαι σαυτόν, πλείονι χρῆσαι
[11, 471]	θυμὸς ᾖ, παράδος τὸ περιόν.	(Κλεάνθης	δ´ ἐν τῷ περὶ Μεταλήψεως
[11, 467]	ἄλλο δ´ οὐδὲ ἓν βλέπει.	Κλεάνθης	δ´ ὁ φιλόσοφος ἐν τῷ
[11, 471]	εἶ κάτοπτρον φύσεος; ἢν πλῆρες	δοθῇς,	οὐδέν ποτ´ ἄλλο. Δεῦρο δή,
[11, 505]	εἶναι καὶ φιλόπονον, παιδείας δ´	ὀρθῆς	οὐδὲ ἧφθαι τὸ παράπαν, οἰκονομίᾳ
[11, 492]	ὀφθαλμοῖσιν. Οὐ μέν πως ἀπόλωλεν	ἀπευθὴς	ἐκ Διὸς ἀστήρ, ἐξ οὗ
[11, 491]	ὃ μὲν φυλίης, ὃ δ´	ἐλαίης.	~(Γενήσονται οὖν ἐπὶ τῶν ὤτων
[11, 497]	φιλοζεφύρου κατὰ νηὸν τὸ ῥυτὸν	εὐδίης	δεῦτ´ ἴδετ´ Ἀρσινόης, ὀρχηστὴν Βησᾶν
[11, 460]	Νέκυς δὲ χαμαιστρώτου ἐπὶ τείνας	εὐρείης	στιβάδος παρέθηκ´ αὐτοῖσι θάλειαν δαῖτα
[11, 497]	γέγωνεν κώδωνος κώμου σύνθεμα καὶ	θαλίης,	Νεῖλος ὁκοῖον ἄναξ μύσταις φίλον
[11, 491]	ἐξ ὁμόθεν πεφυῶτας, ὃ μὲν	φυλίης,	ὃ δ´ ἐλαίης. ~(Γενήσονται οὖν
[11, 495]	φησίν· Ἐκ πελλίδος δὲ τάργανον	κατηγυίης	χωλοῖσι δακτύλοισι τἠτέρῃ σπένδει, τρέμων
[11, 460]	τυθέντων. ~Καὶ τῷ Αὐτολύκῳ ἐλθόντι	(Ἰθάκης	ἐς πίονα δῆμον» ἡ τροφὸς
[11, 476]	ἐκπιόντι χρύσεον κέρας (τρίψει γέμοντα	μαλθακῆς	ὑπ´ ὠλένης. Ἕρμιππος Μοίραις· Οἶσθά
[11, 500]	φύλλοις δρέποντες συντιθέασιν εἰς παλάθης	Συριακῆς	τρόπον πλάττοντες, οἳ δὲ σφαίρας
[11, 465]	(Αὐτὰρ ὁ διογενὴς ἥρως ξανθὸς	Πολυνείκης	πρῶτα μὲν Οἰδιπόδῃ καλὴν παρέθηκε
[11, 502]	ἴσως ἀπὸ τῆς Χαλκίδος τῆς	Θρᾳκικῆς	εὐδοκιμοῦντα. (ΧΥΤΡΙΔΕΣ. Ἄλεξις ἐν Ὑποβολιμαίῳ·
[11, 477]	κισσύβιον, φησί, λέγεται ἐπὶ συνόδου	ἀγροικικῆς,	ἔνθα προσήκει μάλιστα τὸ ξύλινον
[11, 479]	τόπων ὁμοίων ἀγωνίζοιντο περὶ τῆς	νίκης.	Οὐ γὰρ μόνον ἐφιλοτιμοῦντο βάλλειν
[11, 469]	φησιν ἐν Δήλῳ χρυσῆν ἡδυποτίδα	Ἐχενίκης	ἐπιχωρίας γυναικός, ἧς μνημονεύει καὶ
[11, 488]	ἀργυρῷ ἐκπώματι κατὰ τὸν τῆς	ἐμπαιστικῆς	τέχνης λόγον, ὡς καὶ ἐπὶ
[11, 495]	κύλικα. Κράτης δ´ ἐν δευτέρῳ	Ἀττικῆς	Διαλέκτου γράφει οὕτως· Οἱ χόες
[11, 497]	ῥύσεως. (ΣΑΝΝΑΚΙΑ. Κράτης ἐν πέμπτῳ	Ἀττικῆς	Διαλέκτου ἔκπωμά φησιν εἶναι οὕτως
[11, 466]	μεστὸν κύκλῳ χορεῦον ἕλκουσι γνάθοις	ὁλκῆς	ἀπαύστοις, παντελῶς ἐστραμμένον (τἄνω κάτω
[11, 472]	ἐν Φιλαργύρῳ· Τῆς θηρικλείου τῆς	μεγάλης	χρεία ἐστί μοι. {ΑΙΣΧ. Εὖ
[11, 495]	τίθησι τὴν λέξιν λέγων οὕτως·	Θαλῆς	γάρ, ὅστις ἀστέρων ὀνήιστος καὶ
[11, 466]	Σωκράτης φησίν· Οἱ μὲν ἐκ	φιάλης	πίνοντες ὅσον θέλουσι τάχιστ´ ἀπαλλαγήσονται,
[11, 495]	Κολοφώνιος ἐν τοῖς Ἰάμβοις ἐπὶ	φιάλης	τίθησι τὴν λέξιν λέγων οὕτως·
[11, 502]	τὰς χρυσᾶς. Τῆς δὲ ἀργυρίδος	(φιάλης)	(Φερεκράτης μὲν ἐν Πέρσαις οὕτως
[11, 482]	ἀποσπείσαντες τοῖς θεοῖς ἐκ τῆς	φιάλης	ᾠνοχόουν ἐφεξῆς, τὸν νεοκρᾶτα βάπτοντες
[11, 466]	δὲ ὁ ῥήτωρ ὁ ἀπὸ	Καλῆς	ἀκτῆς ἐν τῷ περὶ Ἱστορίας
[11, 509]	κοινωνίαν, ταῦτ´ ὠφεληθεὶς ἐκ τῆς	καλῆς	Πολιτείας καὶ τῶν παρανόμων Νόμων.
[11, 499]	βαδίζειν εἰς τὰ γεύμαθ´ ὑπὸ	μάλης,	καὶ τοῦτο πωλεῖν μέχρι ἂν
[11, 466]	Ἀριστοφάνης Ἱππεῦσι· Κατασπένδειν κατὰ τῆς	κεφαλῆς	ἀρυβάλλῳ ἀμβροσίαν. Οὐ πόρρω δέ
[11, 507]	πολλὰ κατὰ τῆς ἐμῆς ψεύσεσθαι	κεφαλῆς.	Ἦν δὲ ὁ Πλάτων πρὸς
[11, 499]	πρὸς ἡδονὴν διδοὺς ἑκάστῳ ποτήριον.	(Ἀριστοτέλης	δ´ ἐν τῇ Θετταλῶν Πολιτείᾳ
[11, 505]	ὁ Νικαεὺς ἱστορεῖ καὶ Σωτίων.	(Ἀριστοτέλης	δ´ ἐν τῷ περὶ Ποιητῶν
[11, 464]	συμφυραθείσης τῆς γῆς ὀπτᾶται. (Καὶ	Ἀριστοτέλης	δὲ ἐν τῷ περὶ Μέθης
[11, 496]	καὶ Διώξιππος ἐν Φιλαργύρῳ καὶ	Ἀριστοτέλης	ἐν τῷ περὶ Μέθης Λυγκεύς
[11, 508]	Νόμος γάρ ἐστιν, ὥς φησιν	Ἀριστοτέλης,	λόγος ὡρισμένος καθ´ ὁμολογίαν κοινὴν
[11, 489]	ἁμαρτάνοντες. Ἕτερον γὰρ εἶναί φησιν	Ἀριστοτέλης	πελειάδα καὶ ἕτερον περιστεράν. Πελειάδας
[11, 505]	διαλόγων, ἄντικρυς φάσκων ὁ πολυμαθέστατος	Ἀριστοτέλης	πρὸ Πλάτωνος διαλόγους γεγραφέναι τὸν
[11, 494]	εἶπεν ὦ θαυμάσιε λυτικέ, ἐὰν	ἀφέλῃς	τοῦ Σωτῆρος τὸ σω> καὶ
[11, 476]	τοῖς Δημιοπράτοις ἀναγεγραμμένον οὕτως ἐκ	στήλης	ἀνακειμένης ἐν ἀκροπόλει ἣ τὰ
[11, 471]	τίς σε Θηρικλῆς ποτε ἔτευξε	κοίλης	λαγόνος εὐρύνας βάθος; ἦ που
[11, 470]	τοῦ Ὠκεανοῦ ἐπιφέρει· Ὁ δ´	Ἡρακλῆς	ἕλκεται ἐπ´ αὐτὸν τὸ τόξον
[11, 470]	ἀνίσχει (ὁ ἥλιος) Ἔπειτα πορεύεται	Ἡρακλῆς	ἐν τῷ δέπαι τούτῳ (ἐς
[11, 461]	τῇ ἐπιγραφομένῃ Ἱστορίῃ λέγων οὕτως·	Ἡρακλῆς	λαβὼν Εὔρυτον καὶ τὸν υἱὸν
[11, 469]	δέπας ἐν ᾧ διέπλευσεν (ὁ	Ἡρακλῆς	τὸν Ὠκεανὸν εἶναι μέν φησιν
[11, 469]	Ὅτι δὲ εἷς ἦν ὁ	Ἡρακλῆς	τῶν πλεῖστον πινόντων προείπομεν. (Ὅτι
[11, 474]	{Α. Ἔγωγε μὴν κείνην ναῦν	Καλλικλῆς	ἐποίησε τὸν καλούμενον, Εὐφράνωρ δ´
[11, 470]	δὲ λέγεται τὴν κύλικα ταύτην	Θηρικλῆς	ὁ Κορίνθιος κεραμεύς, ἀφ´ οὗ
[11, 471]	Ὦ γαῖα κεραμί, τίς σε	Θηρικλῆς	ποτε ἔτευξε κοίλης λαγόνος εὐρύνας
[11, 471]	γὰρ τὸν κέραμον εἰργαζόμην ἢ	Θηρικλῆς	τὰς κύλικας, ἡνίκ´ ἦν νέος.
[11, 497]	τὸ κέρας τοῦτο. Μνημονεύει αὐτοῦ	Θεοκλῆς	ἐν Ἰθυφάλλοις οὕτως· Ἐθύσαμεν γὰρ
[11, 508]	Λαμψακηνός, ὥς φησιν Εὐρύπυλος καὶ	Δικαιοκλῆς	ὁ Κνίδιος ἐνενηκοστῷ καὶ πρώτῳ
[11, 466]	τῇ τέχνῃ εὐδοκίμησαν Κίμων καὶ	Ἀθηνοκλῆς.	Ἐχρῶντο δὲ καὶ λιθοκολλήτοις ἐκπώμασι.
[11, 466]	κοττάβους κατανήλισκον. (Ἔνδοξοι δὲ τορευταὶ	Ἀθηνοκλῆς,	Κράτης, Στρατόνικος, Μυρμηκίδης ὁ Μιλήσιος,
[11, 491]	τοι ἀκρόνυχοι ψυχραὶ δύνουσι Πέλειαι.	Λαμπροκλῆς	δ´ ὁ διθυραμβοποιὸς καὶ ῥητῶς
[11, 472]	καλῶς, ἀφρῷ ζέουσαν. Οὐδ´ ἂν	Αὐτοκλῆς	οὕτως μὰ τὴν Γῆν εὐρύθμως
[11, 482]	δὲ καὶ πλοῖον ἡ κύμβη	Σοφοκλῆς	ἐν Ἀνδρομέδᾳ φησίν· (Ἵπποισιν ἢ
[11, 487]	ἐν παιδιᾷ ἔπεμπον· ὅπερ ὁ	Σοφοκλῆς	ἐν Σαλμωνεῖ χάλκειον ἔφη κάρα,
[11, 466]	Λέγουσι δὲ καὶ πρόχουν ἄρυστιν.	Σοφοκλῆς·	Κακῶς σὺ πρὸς θεῶν ὀλουμένη,
[11, 476]	κέρασι χρυσᾶ στόμια προσβεβλημένοις. Καὶ	Σοφοκλῆς	Πανδώρᾳ· Καὶ πλῆρες ἐκπιόντι χρύσεον
[11, 475]	{Β. Θύρσον, κροκωτόν, ποικίλον, καρχήσιον.	Σοφοκλῆς	Τυροῖ· Προσπτῆναι μέσην τράπεζαν ἀμφὶ
[11, 466]	ποτήριον, ὃ σοφίας ἆθλον ὁ	Βαθυκλῆς	τῷ κριθέντι ἀρίστῳ τῶν καλουμένων
[11, 473]	νύκτα καὶ ἐκ νυκτὸς πάλι	Σωκλῆς	εἰς ἠοῦν πίνει τετραχόοισι κάδοις,
[11, 488]	τε ὀλίγῳ προὔχουσι, μετέωροι τῆς	ἄλλης	ἐπιφανείας ὄντες. (Καὶ περὶ τῶν
[11, 495]	Καὶ πάλιν· Ἐκ δὲ τῆς	πέλλης	ἔπινον, ἄλλοτ´ αὐτός, ἄλλοτ´ Ἀρήτη
[11, 488]	ταῖς Κορινθιακαῖς ὑδρίαις. Ὁ δὲ	Ἀπελλῆς	ἐντέχνως ἄγαν ὑπέδειξε τὴν τῶν
[11, 488]	ἀτὰρ περὶ κουλεὸν ἦεν ἀργύρεον.	Ἀπελλῆς	μὲν οὖν ὁ τορευτὴς ἐπεδείκνυεν,
[11, 466]	μὲν ὄρθρου καταβαυκαλίσαι τοῖς ὑπὸ	πολλῆς	κραιπαλοβόσκου δίψης κατόχοις. (Κατασκευάζουσι δέ,
[11, 507]	ἱκανὸς αὐτὸς εἴη ἡγεῖσθαι τῆς	σχολῆς,	καὶ προέπιεν Ἀπολλοδώρῳ. Καὶ ὃς
[11, 466]	ἀκράτου δύο χοᾶς πίνους´ ἀπ´	ἀγκύλης,	ἐπονομάζους´ ἅμα (ἵησι λάταγας τῷ
[11, 466]	ἀγκυλητὰ καὶ μεσάγκυλα ἄλλα· ἀπὸ	ἀγκύλης	ἤτοι τῆς δεξιᾶς χειρός. Καὶ
[11, 466]	Καὶ Βακχυλίδης· Εὖτε τὴν ἀπ´	ἀγκύλης	ἵησι τοῖς νεανίαις, λευκὸν ἀντείνουσα
[11, 478]	δ´ ἀλφίτων πριάμενος τρεῖς χοίνικας	κοτύλης	δεούσας εἴκος´ ἀπολογίζεται. ~(Ἀπολλόδωρος δὲ
[11, 478]	αἷμα. Καί· Πολλὰ μεταξὺ πέλει	κοτύλης	καὶ χείλεος ἄκρου. Σιμάριστος δὲ
[11, 499]	τοῖς Ἕλλησιν, ὡς χοὸς καὶ	κοτύλης.	(Χωρεῖν δ´ αὐτὸ κοτύλας Ἀττικὰς
[11, 478]	καὶ αἱρεῖ τὰ ἐκ τῆς	θαλάμης	καὶ νέμει ὅσοι ἄνω τὸ
[11, 507]	ὦ Πλάτων, πολλὰ κατὰ τῆς	ἐμῆς	ψεύσεσθαι κεφαλῆς. Ἦν δὲ ὁ
[11, 509]	πεδίλῳ πόδα τιθεὶς ὑπὸ ξυρὸν	κνήμης	ἱμάντων ἰσομέτροις ἑλίγμασιν, ὄγκῳ τε
[11, 482]	τὸ δὲ τῆς τῶν θεῶν	τιμῆς	εἰς τὴν κτῆσιν παρειληφέναι. Κυάθῳ
[11, 460]	Ἐν δὲ Σεμέλῃ ἢ Διονύσῳ·	Ἑρμῆς	ὁ Μαίας λίθινος, ὃν προσεύγμασιν
[11, 473]	κωμικὸς ἐν Λημνομέδᾳ λέγων οὕτως·	Ἑρμῆς,	ὃν ἕλκους´ οἳ μὲν ἐκ
[11, 487]	κοτταβικὴν ἐν τοῖς ἀχύροισι κυλινδομένην,	μάνης	δ´ οὐδὲν λατάγων ἀίει· τὴν
[11, 487]	Δίδυμος καὶ (Πάμφιλος. Καλεῖται δὲ	μάνης	καὶ τὸ ἐπὶ τοῦ κοττάβου
[11, 487]	κύαθος. Διόδωρος δὲ κύλικα ἀποδίδωσι.	(ΜΑΝΗΣ	ποτηρίου εἶδος. Νίκων Κιθαρῳδῷ· Καὶ
[11, 487]	θεῶν, τῷ κοττάβῳ πρόσεστι καὶ	Μάνης	τις ὥσπερ οἰκέτης; Ἕρμιππος Μοίραις
[11, 464]	ὀψομανής ἐστι καὶ ὁ φίλοινος	οἰνομανὴς	καὶ ὡσαύτως ἐπὶ τῶν ὁμοίων,
[11, 464]	φίλοψος καὶ ὁ ὀψοφάγος οἷον	ὀψομανής	ἐστι καὶ ὁ φίλοινος οἰνομανὴς
[11, 503]	Ἔπειτα μηδὲν τῶν ἀπηρχαιωμένων τούτων	περάνῃς,	τὸν Τελαμῶνα μηδὲ τὸν Παιῶνα
[11, 494]	ἐν δʹ Πολιτικῶν γράφει οὕτως·	Ἀλβατάνης	δὲ στρεπτὸν καὶ ὅλμον χρυσοῦν.
[11, 466]	καὶ ποτήριον τορνευτὸν καὶ τορευτά.	Ἀντιφάνης·	Ἄλλοι δὲ καὶ δὴ βακχίου
[11, 487]	τίθημι καὶ βαλόντι χάλκειον κάρα.	Ἀντιφάνης	Ἀφροδίτης Γοναῖς· Ἐγὼ ´πιδείξω καθ´
[11, 485]	παρίστησιν ὁ κωμικὸς τοῦ ποτηρίου.	Ἀντιφάνης	δὲ ἐν Ἀσκληπιῷ· Τὴν δὲ
[11, 474]	καὶ γυναικεῖον κοσμάριόν ἐστιν κάνθαρος	Ἀντιφάνης	εἴρηκεν ἐν Βοιωτίᾳ. (ΚΑΡΧΗΣΙΟΝ. Καλλίξεινος
[11, 494]	κύλικος μικρᾶς κεραμέας σαφῶς παρίστησιν	Ἀντιφάνης	ἐν Μύστιδι διὰ τούτων· γραῦς
[11, 471]	αὐτῶν. (Μνημονεύει τοῦ ἐκπώματος καὶ	Ἀντιφάνης	ἐν Ὁμοίοις οὕτως· Ὡς δ´
[11, 503]	χρυσίου φωνῆς ἀπότισον, Πυργόθεμι, καταλλαγήν.	Ἀντιφάνης	Ἱππεῦσι· Πῶς οὖν διαιτώμεσθα; τὸ
[11, 486]	δεῖπνον ἐπὴν ἀπονίψωνται διδομένη κύλιξ.	Ἀντιφάνης	Λαμπάδι· Δαίμονος Ἀγαθοῦ μετάνιπτρον, ἐντραγεῖν,
[11, 487]	δοὺς ἐπὶ τέρψιν πάντας ἄγει.	Ἀντιφάνης	Λαμπάδι· Τράπεζα φυστημινεις, ἅμα δ´
[11, 503]	ἐπὶ τῷ σκολίῳ διδόμενον, ὡς	Ἀντιφάνης	παρίστησιν ἐν Διπλασίοις· Τί οὖν
[11, 500]	ἐν Ἁλιεῖ φησι· Τραγέλαφοι, λαβρώνιοι.	Ἀντιφάνης	Χρυσίδι· Σατραποπλούτῳ δ´, ὡς λέγουσι,
[11, 485]	δ´ ὁ Ἀριστοφάνειος ποτήριον ποιόν.	Ἀπολλοφάνης	δὲ Κρησί· Καὶ λεπαστά μ´
[11, 467]	Ἐστὶ καὶ γένος ὀρχήσεως, ὡς	Ἀπολλοφάνης	ἐν Δαλίδι παρίστησιν· Οὑτοσὶ δεῖνος
[11, 466]	ἐμβάλλεσθαι, μεθ´ ὃ τὸν οἶνον.	Ξενοφάνης·	Οὐδέ κεν ἐν κύλικι πρότερον
[11, 484]	ἐκεῖ, ὥσπερ αἱ Θηρίκλειαι λέγονται.	Ἀριστοφάνης	Δαιταλεῦσι· Συβαρίτιδάς τ´ εὐωχίας, καὶ
[11, 485]	φησι τὴν οἰνοχόην λεπαστὴν καλεῖσθαι.	Ἀριστοφάνης	δὲ καὶ Ἀπολλόδωρος γένος εἶναι
[11, 485]	καλοῦμεν. Κύλικες δ´ ἦσαν μεγάλαι.	Ἀριστοφάνης	Εἰρήνῃ Τί δῆτ´ ἂν εἰ
[11, 479]	ἐν Κοριαννοῖ· Τὴν κοτυλίσκην μηδαμῶς.	Ἀριστοφάνης	ἐν Ἀχαρνεῦσι· Κοτυλίσκιον τὸ χεῖλος
[11, 478]	Τὸν κότυλον φέρει φησί, καὶ	Ἀριστοφάνης	ἐν Βαβυλωνίοις. Εὔβουλος δ´ ἐν
[11, 496]	τὸ μαρτύριον. Μνημονεύει αὐτοῦ καὶ	Ἀριστοφάνης	ἐν Δράμασι λέγων· Πάντες δ´
[11, 460]	ἐπεὶ ὑδροποτεῖν καὶ οἰνοποτεῖν λέγουσιν.	(Ἀριστοφάνης	ἐν Ἱππεῦσιν· Γαμφηλαῖσι δράκοντα κοάλεμον
[11, 502]	καὶ τὸ ἑταιρικὸν συνευωχούμενον φιλοτήσιον.	Ἀριστοφάνης·	Ἐπτάπους γοῦν ἡ σκιά ´στιν·
[11, 466]	τὴν ὁμοιότητα ἀρυβάλλους τινὲς καλοῦσιν.	Ἀριστοφάνης	Ἱππεῦσι· Κατασπένδειν κατὰ τῆς κεφαλῆς
[11, 483]	ὡς τῆς κύλικος λεγομένης κώθωνος.	Ἀριστοφάνης	Ἱππεῦσιν· Εἰς τὰς ἱππαγωγοὺς εἰσεπήδων
[11, 478]	οἷον λικνοφορήσας τούτων γεύεται. (ΚΟΤΥΛΗ.	Ἀριστοφάνης	Κωκάλῳ· Ἄλλαι ὑποπρεσβύτεραι γρᾶες Θασίου
[11, 467]	τὸ ἐγκεχαραγμένον ἔχοντας σαμφόρας καλοῦσιν.	Ἀριστοφάνης	Νεφέλαις· Οὔτ´ αὐτὸς οὔθ´ ὁ
[11, 498]	ποτοῖο. (Καὶ παρ´ Ὁμήρῳ δ´	Ἀριστοφάνης	ὁ Βυζάντιος γράφει· Πλησάμενος δ´
[11, 478]	ὕδατος καὶ δύο κοτύλας σίτου.	Ἀριστοφάνης	Προάγωνι· Ὃ δ´ ἀλφίτων πριάμενος
[11, 486]	ἀλλ´ ἀπὸ πόλεων ἢ ἐθνῶν.	(Ἀριστοφάνης	τε γὰρ ἐν Εἰρήνῃ φησί·
[11, 502]	προὔπινεν ἄν, τοὺς ἀθλίους ἀπολλύων.	Ἐπιγένης	δ´ ἐν Ἡρωίνῃ καταλέγων πολλὰ
[11, 472]	ἀποκλάς, οἴνου δ´ ἐξέπιον κάδον.	Ἐπιγένης	δ´ ἐν Μνηματίῳ φησίν· Κρατῆρες,
[11, 498]	γεραιοῖς χείλεσιν μέγα σκύφος. Καὶ	Ἐπιγένης	ἐν Βακχίδι· Τὸ σκύφος ἔχαιρον
[11, 469]	μεταδιδόντων. (Μνημονεύει δ´ αὐτῶν καὶ	Ἐπιγένης	ἐν Ἡρωίνῃ διὰ τούτων· Ψυκτῆρα,
[11, 474]	νὴ Δί´ εἰς τὸν κάνθαρον.	Ἐπιγένης	Ἡρωίνῃ· Ἀλλ´ οὐδὲ κεραμεύουσι νῦν
[11, 468]	ἆθλον, Κάστορος δ´ ἔργον ποδῶν.	Ἐπιγένης	μὲν οὖν ἀκούει τὸ ἄμφωτον
[11, 486]	γλυκερῶν σῦλα φέρωσι πόθων. ΛΟΥΤΗΡΙΟΝ.	Ἐπιγένης	Μνηματίῳ ἐν τῷ τῶν ποτηρίων
[11, 480]	Κυρηναίων ἀνάθημα, βατιάκιον ἀργυροῦν. ΚΡΟΥΝΕΙΑ.	Ἐπιγένης	Μνηματίῳ· Κρατῆρες, κάδοι, ὁλκεῖα, κρουνεῖ´.
[11, 465]	ἀπηγορεύκει, λέγων οὕτως· (Αὐτὰρ ὁ	διογενὴς	ἥρως ξανθὸς Πολυνείκης πρῶτα μὲν
[11, 494]	(ΟΛΜΟΣ ποτήριον κερατίου τρόπον εἰργασμένον.	Μενεσθένης	ἐν δʹ Πολιτικῶν γράφει οὕτως·
[11, 502]	φιλίαν προὔπινον, ὥς φησι Πάμφιλος.	Δημοσθένης	δέ φησι· Καὶ φιλοτησίας προὔπινεν.
[11, 481]	κατηνέχθη. Τοῦ κυμβίου μνημονεύει καὶ	Δημοσθένης	ἐν τῷ κατὰ Μειδίου ἀκολουθεῖν
[11, 496]	τὸ υ> βραχὺ καὶ ὀξύνεται.	Δημοσθένης	ἐν τῷ κατὰ Μειδίου Ῥυτὰ
[11, 486]	Κόνωνος ποιηθεῖσαι. Μνημονεύει (τοῦ Λύκωνος)	Δημοσθένης	ἐν τῷ (περὶ τοῦ στεφάνου
[11, 482]	{Α. Ὦ τάλαιν´ ἐγὼ κακῶν.	(Ἐρατοσθένης	δ´ ἐν τῇ πρὸς Ἀγήτορα
[11, 499]	τῶν τριῶν γενῶν ἀμφιβολίαν ἔχει.	Ἐρατοσθένης	δέ φησι λέγεσθαι τὴν πέτασον
[11, 501]	Δραπέτισιν· Δέχεσθε φιάλας τάσδε βαλανειομφάλους,	Ἐρατοσθένης	ἐν τῷ ἑνδεκάτῳ περὶ Κωμῳδία
[11, 476]	κέρας (τρίψει γέμοντα μαλθακῆς ὑπ´	ὠλένης.	Ἕρμιππος Μοίραις· Οἶσθά νυν ὅ
[11, 464]	ὁμοίων, οὐκ ἀλλοτρίως τῆς μανίας	κειμένης	ἐπ´ αὐτοῖς ὡς ἁμαρτάνουσι μανικῶς
[11, 476]	Δημιοπράτοις ἀναγεγραμμένον οὕτως ἐκ στήλης	ἀνακειμένης	ἐν ἀκροπόλει ἣ τὰ ἀναθήματα
[11, 483]	τῇδε δυνησόμεθα, ὡς τῆς κύλικος	λεγομένης	κώθωνος. Ἀριστοφάνης Ἱππεῦσιν· Εἰς τὰς
[11, 490]	καὶ αὗται τὸν Ὠρίωνα φεύγειν,	διωκομένης	τῆς μητρὸς αὐτῶν Πληιόνης ὑπὸ
[11, 505]	τῆς ἀπωλείας τῆς ὑπὸ Τισσαφέρνου	γενομένης,	καὶ οἷός τις ἦν τὸν
[11, 506]	τοὺς διαλόγους. (Ὅτι δὲ καὶ	δυσμενὴς	ἦν πρὸς ἅπαντας, δῆλον καὶ
[11, 500]	οὔτε πορφύρεοι τάπητες, ἀλλὰ θυμὸς	εὐμενὴς	Μοῦσά τε γλυκεῖα καὶ Βοιωτίοισιν
[11, 466]	δ´ ὕστερον ἤδη τῆς Μηθύμνης	οἰκουμένης	παραγενέσθαι τὸν Ἔναλον καὶ διηγεῖσθαι
[11, 504]	τὴν κύκλῳ. Καὶ πάλιν ἐκ	Θεοφορουμένης·	Καὶ ταχὺ (πάλι) τὸ πρῶτον
[11, 489]	τε τοῦ ἡλίου καὶ τῆς	σελήνης	τοῦ σχήματος ἐναργεῖς τὰς φαντασίας,
[11, 466]	πυκταλίζω. Πρὸ δὲ τούτων Ἡσίοδος·	Κρήνης	τ´ ἀενάου καὶ ἀπορρύτου, ἥτ´
[11, 486]	πάντως, ὡς καὶ πάντων ἀπ´	ἐκείνης	σοὶ τοῖχοι γλυκερῶν σῦλα φέρωσι
[11, 463]	χάριν μόνον ἐστὶν ὑποκόρισμα τῆς	ἀνθρωπίνης	μοίρας; ἐγὼ γάρ, εἰ μὲν
[11, 466]	χρόνῳ δ´ ὕστερον ἤδη τῆς	Μηθύμνης	οἰκουμένης παραγενέσθαι τὸν Ἔναλον καὶ
[11, 490]	φεύγουσι μετὰ τῆς μητρὸς τῆς	Πληιόνης	τὸν Ὠρίωνα. Ὀρείας δὲ λέγει
[11, 490]	φεύγειν, διωκομένης τῆς μητρὸς αὐτῶν	Πληιόνης	ὑπὸ τοῦ Ὠρίωνος. (Ἡ δὲ
[11, 464]	τὸν οἶνον ἧττον ποιεῖν μεθύσκειν.	Σμύρνης	γὰρ καὶ σχοίνου καὶ τῶν
[11, 464]	φησίν· Αἱ Ῥοδιακαὶ χυτρίδες γίνονται	σμύρνης,	σχοίνου, ἀνήθου, κρόκου, βαλσάμου, ἀμώμου,
[11, 463]	ὀρχείσθω τις, ἑκὼν δ´ ἄρχε	φιλοφροσύνης.	Ὅντινα δ´ εὐειδὴς μίμνει θήλεια
[11, 462]	παρατείνει· κρατὴρ δ´ ἕστηκεν μεστὸς	ἐυφροσύνης·	ἄλλος δ´ οἶνος ἕτοιμος, ὃς
[11, 463]	δῶρ´ Ἀφροδίτης συμμίσγων ἐρατῆς μνήσεται	εὐφροσύνης.	Καὶ Ἴων δὲ ὁ Χῖός
[11, 473]	ἠοῦν πίνει τετραχόοισι κάδοις, εἶτ´	ἐξαίφνης	που τυχὸν οἴχεται. Ἀλλὰ παρ´
[11, 488]	ἐκπώματι κατὰ τὸν τῆς ἐμπαιστικῆς	τέχνης	λόγον, ὡς καὶ ἐπὶ τοῦ
[11, 460]	Καὶ Ἀλκαῖος· Ἐκ δὲ ποτήριον	πώνης	Διννομένῃ παρίσδων. Τιμᾶται δὲ καὶ
[11, 503]	γὰρ εἶπον. {Β. Ὥσπερ χρυσίου	φωνῆς	ἀπότισον, Πυργόθεμι, καταλλαγήν. Ἀντιφάνης Ἱππεῦσι·
[11, 461]	περὶ Μέθης, εἴ γε τῆς	φωνῆς	μνημονεύω, φησίν· Εἰ δὲ οἱ
[11, 509]	ἥδε ἡ συναγωγή, φίλτατε Τιμόκρατες.	Ἑξῆς	δὲ ἐροῦμεν περὶ τῶν ἐπὶ
[11, 468]	μεγάροισιν ἐμοῖσι κείαται. Κἀν τοῖς	ἑξῆς	δέ φησι· Καὶ χρύσεια δέπαστρα
[11, 482]	λέγοι, Λάχητί τ´ οἰκήσαιμι τὴν	ἑξῆς	θύραν, κυμβία τε παρέχοιμ´ ἑστιῶν
[11, 472]	ἐστὶ τὸ καρχήσιον ἐν τοῖς	ἑξῆς	λεχθήσεται. Καλεῖται δέ τις καὶ
[11, 503]	τ´ οἴνου μεθύσκεται, ἐν τοῖς	ἑξῆς	ποιεῖ αὐτὸν λέγοντα· (Ἔσται πότος
[11, 470]	μόλις ᾔτησε κύλικα καὶ λαβὼν	ἑξῆς	πυκνὰς ἕλκει, καταντλεῖ, κατά τε
[11, 466]	σοὶ δώσω χρύσειον ἄλεισον. Καὶ	ἑξῆς	τὸ αὐτὸ πάλιν· Δῶκε δὲ
[11, 472]	ἐν Φιλαδέλφοις ἢ Ἀποκαρτεροῦντί φησιν·	Ἐφεξῆς	στρώματ´, ἀργυρώματα, θηρίκλειοι καὶ τορευτὰ
[11, 482]	θεοῖς ἐκ τῆς φιάλης ᾠνοχόουν	ἐφεξῆς,	τὸν νεοκρᾶτα βάπτοντες τῷ κυμβίῳ,
[11, 498]	δίδωσι Ποσειδῶν παιδὶ τῷ ἑαυτοῦ,	Τηλεβόης	δὲ Πτερέλεῳ· τοῦτον ἑλὼν ἀπέπλεεν.
[11, 483]	οὕτως· Ἀλλ´ ἄγε σὺν κώθωνι	θοῆς	διὰ σέλματα νηὸς φοίτα καὶ
[11, 497]	Πτολεμαίου βασιλέως φορήματα γενέσθαι τῶν	Ἀρσινόης	εἰκόνων. (Τῇ γὰρ εὐωνύμῳ χειρὶ
[11, 497]	δεῦτε, νέοι, νηῷ τῷδε παρ´	Ἀρσινόης.	Θεόφραστος δ´ ἐν τῷ περὶ
[11, 497]	τὸ ῥυτὸν εὐδίης δεῦτ´ ἴδετ´	Ἀρσινόης,	ὀρχηστὴν Βησᾶν Αἰγύπτιον· ὃς λιγὺν
[11, 495]	ἐκαλεῖτο πελίκη, ὕστερον δὲ ἔσχεν	οἰνοχόης	σχῆμα, οἷοί εἰσιν οἱ ἐν
[11, 498]	π> σκύπφον λέγει· (Τῷ δὲ	Μάρης	θοὸς ἄγγελος ἦλθε δι´ οἴκου,
[11, 508]	καὶ πρώτῳ Διατριβῶν, ἔτι δὲ	Δημοχάρης	ὁ ῥήτωρ ἐν τῷ ὑπὲρ
[11, 509]	ὁ Κυζικηνός, ὡς ὁ αὐτὸς	Δημοχάρης	φησίν, χρήματα καὶ σῖτον ἐπιδοὺς
[11, 499]	Ἀρχῖν´, ἀτρεκέως ἥδε λάγυνος ἔχει.	Λεπτοτέρης	δ´ οὐκ οἶδ´ ἐρίφου κρέα·
[11, 499]	ἐν τῇ ἐπιγραφομένῃ Κλίνῃ· Καὶ	δυσχερὴς	λάγυνος οὗτος πλησίον ὄξους. Δίφιλος
[11, 500]	οἱ προγάστορες. ΤΡΙΗΡΗΣ. Ὅτι καὶ	τριήρης	εἶδος ἐκπώματος Ἐπίνικος ἐν Ὑποβαλλομέναις
[11, 500]	καλοῦσι γαυλοὺς πάντες οἱ προγάστορες.	ΤΡΙΗΡΗΣ.	Ὅτι καὶ τριήρης εἶδος ἐκπώματος
[11, 497]	διαφέρεις οὐδὲ σύ. {Α. Ἕτερον	τριήρης·	τοῦτ´ ἴσως χωρεῖ χόα. Περὶ
[11, 472]	μέσῳ ἕστηκε λευκοῦ νέκταρος παλαιγενοῦς	πλήρης,	ἀφρίζων· ὃν λαβὼν ἐγὼ κενὸν
[11, 491]	Ὠκεανοῖο ῥοάων· νέκταρ δ´ ἐκ	πέτρης	μέγας αἰετὸς αἰὲν ἀφύσσων γαμφηλῇ
[11, 473]	καὶ ἐσθεῖναι ὅ τι ἂν	εὕρῃς	καὶ εἰσχέαι ἀμβροσίαν. Ἡ δ´
[11, 462]	τὸν Κολοφώνιον Ξενοφάνη πλῆρες ὂν	πάσης	θυμηδίας· Νῦν γὰρ δὴ ζάπεδον
[11, 508]	ἐπὶ ἐνεχύρῳ τῇ ἀκροπόλει (καὶ)	ἀφυστερησάσης	τυραννεῖν ἐβουλεύετο, ἕως συνδραμόντες ἐπ´
[11, 484]	ἢ ἔλαττον. Εἶτα ἐὰν μὲν	ἐμέσῃς	ἱκανῶς, ἀναπαύου μικρὸν περιχεάμενος· ἐὰν
[11, 484]	ἤδη, μὴ κοιμῶ πρὶν ἂν	ἐμέσῃς	πλέον ἢ ἔλαττον. Εἶτα ἐὰν
[11, 464]	Κόπτου καταγόμενα· μετὰ γὰρ ἀρωμάτων	συμφυραθείσης	τῆς γῆς ὀπτᾶται. (Καὶ Ἀριστοτέλης
[11, 466]	ἐν Μηθύμνῃ τινὲς περὶ τῆς	ἀφεθείσης	εἰς τὴν θάλασσαν παρθένου καὶ
[11, 499]	ἐποποιὸς ἐν Ἐπιγράμμασιν· Ἥμισυ μὲν	πίσσης	κωνίτιδος, ἥμισυ δ´ οἴνου, Ἀρχῖν´,
[11, 505]	σχετλιώτατον καὶ τὸ εἰπεῖν οὐδεμιᾶς	κατεπειγούσης	χρείας ὅτι παιδικὰ γεγόνοι τοῦ
[11, 489]	(Οὐρανῷ αἰὲν ἄρηρεν ἀγάλματα νυκτὸς	ἰούσης.	Περιττῶς δὲ καὶ τοῦτ´ ἔφρασεν
[11, 504]	Τὰ δ´ ἄλλα χαῖρε κύλικος	ἑρπούσης	κύκλῳ. Αἰτοῦντος δὲ τοῦ γραμματικοῦ
[11, 506]	ἀπέθανε Περδίκκας, ἐξ ἑτοίμου δυνάμεως	ὑπαρχούσης	ἐπέπεσε τοῖς πράγμασι. Τοῦτο δ´
[11, 505]	ἀνάθεσιν τῆς ἐν Δελφοῖς ἑαυτοῦ	χρυσῆς	εἰκόνος, εἰπόντος τοῦ Πλάτωνος, ὅτε
[11, 483]	ἀρχαικὸν ἦν τὸ τοιοῦτον (δὲ)	τῆς	ἀγωγῆς γένος ὃ καὶ νῦν
[11, 507]	σύνολον ἦμεν, τίς χάρις ταύτης	τῆς	ἀθανασίας; ~Οἱ δὲ συντεθέντες ὑπ´
[11, 509]	ὡς ἐμοὶ δοκεῖ, (ἔλεξεν· ἄνδρες	τῆς	Ἀθηναίων χθονός. Μέχρι τούτων ἡμῖν
[11, 462]	γενέσθαι τὴν ἐπὶ τοῦ νεὼ	τῆς	Ἀθηνᾶς ἀόρατον ἀσπίδα· καὶ οὕτως
[11, 472]	Πολέμων δ´ ἐν πρώτῳ περὶ	τῆς	Ἀθήνησιν Ἀκροπόλεως οὐδετέρως ὠνόμασεν εἰπών·
[11, 464]	αὐτοῖς ὡς ἁμαρτάνουσι μανικῶς καὶ	τῆς	ἀληθείας ἐπὶ πλεῖστον ἀπαρτωμένοις. (Ἡμεῖς
[11, 506]	τῆς Θεμιστοκλέους φείδεται κατηγορίας οὐδὲ	τῆς	Ἀλκιβιάδου καὶ Μυρωνίδου, ἀλλ´ οὐδ´
[11, 488]	ἔξω τε ὀλίγῳ προὔχουσι, μετέωροι	τῆς	ἄλλης ἐπιφανείας ὄντες. (Καὶ περὶ
[11, 497]	τῶν δημιουργῶν ὡς καὶ τοῦ	τῆς	Ἀμαλθείας ἐστὶν ὀλβιώτερον τὸ κέρας
[11, 476]	Ξενοφῶν δ´ ἐν τῇ ζʹ	τῆς	Ἀναβάσεως διηγούμενος τὸ παρὰ τῷ
[11, 463]	διατριβῆς χάριν μόνον ἐστὶν ὑποκόρισμα	τῆς	ἀνθρωπίνης μοίρας; ἐγὼ γάρ, εἰ
[11, 491]	συμφυῆ πάλιν ἐπὶ τέλει γίνεται	τῆς	ἀποστάσεως αὐτῶν. Ὅταν οὖν εἴπῃ·
[11, 505]	αἴτιος ἐγένετο (τοῖς περὶ Κλέαρχον	τῆς	ἀπωλείας τῆς ὑπὸ Τισσαφέρνου γενομένης,
[11, 500]	Ἀμύντας ἐν τῷ πρώτῳ τῶν	τῆς	Ἀσίας Σταθμῶν περὶ τοῦ ἀερομέλιτος
[11, 482]	ἐκπωμάτων. Ἦσαν δὲ καὶ οὗτοι	τῆς	αὐτῆς κεραμείας. Ὅταν δ´ Ἔφιππος
[11, 466]	τῶν ἐν Μηθύμνῃ τινὲς περὶ	τῆς	ἀφεθείσης εἰς τὴν θάλασσαν παρθένου
[11, 494]	ἐποίησέ σε, τῆς συμμετρίας καὶ	τῆς	ἀφελείας οὕνεκα. Κἀν τοῖς Βαβυλωνίοις
[11, 463]	πλεῖστα γελάσῃ καὶ πίῃ καὶ	τῆς	Ἀφροδίτης ἀντιλάβηται τὸν χρόνον τοῦτον
[11, 475]	αὐτῷ θωράκιον, τετράγωνον πάντῃ πλὴν	τῆς	βάσεως καὶ τῆς κορυφῆς· αὗται
[11, 506]	φησι φίλτατον ὄντα (Ἀρχελάῳ) Φιλίππῳ	τῆς	βασιλείας αἴτιον γενέσθαι. Γράφει γοῦν
[11, 506]	ἀνθρώπους ὅτι καὶ τὴν ἀρχὴν	τῆς	βασιλείας Φίλιππος διὰ Πλάτωνος ἔσχεν.
[11, 464]	καταγόμενα· μετὰ γὰρ ἀρωμάτων συμφυραθείσης	τῆς	γῆς ὀπτᾶται. (Καὶ Ἀριστοτέλης δὲ
[11, 462]	Ἀδαῖον καὶ Ἀντίγονόν φησιν οὕτως·	Τῆς	δ´ Ἡρακλείας τῆς ὑπὸ τὴν
[11, 502]	λέγουσι, χρυσίδας δὲ τὰς χρυσᾶς.	Τῆς	δὲ ἀργυρίδος (φιάλης) (Φερεκράτης μὲν
[11, 466]	μεσάγκυλα ἄλλα· ἀπὸ ἀγκύλης ἤτοι	τῆς	δεξιᾶς χειρός. Καὶ ἡ κύλιξ
[11, 507]	περιέσπασεν. Καὶ Φαίδωνι δὲ τὴν	τῆς	δουλείας ἐφιστὰς δίκην ἐφωράθη· καὶ
[11, 507]	σε, ὦ Πλάτων, πολλὰ κατὰ	τῆς	ἐμῆς ψεύσεσθαι κεφαλῆς. Ἦν δὲ
[11, 488]	τῷ ἀργυρῷ ἐκπώματι κατὰ τὸν	τῆς	ἐμπαιστικῆς τέχνης λόγον, ὡς καὶ
[11, 478]	ὁ Καλλιμάχειος ἐν πρώτῳ Πτολεμαίδος	τῆς	ἐν Αἰγύπτῳ πόλεως γράφει οὕτως·
[11, 505]	μετὰ τὸ ποιήσασθαι τὴν ἀνάθεσιν	τῆς	ἐν Δελφοῖς ἑαυτοῦ χρυσῆς εἰκόνος,
[11, 484]	(ΛΑΒΡΩΝΙΑ ἐκπώματος Περσικοῦ εἶδος ἀπὸ	τῆς	ἐν τῷ πίνειν λαβρότητος ὠνομασμένον.
[11, 494]	ἄξιόν τε τοῦ κλέους τοῦ	τῆς	ἑορτῆς. Οὗ μὲν ἦμεν ἄρτι
[11, 466]	Πείσανδρος δέ φησιν Ἡρακλέα Τελαμῶνι	τῆς	ἐπὶ Ἴλιον στρατείας ἀριστεῖον ἄλεισον
[11, 461]	ἄρα φήσειε διὰ τὴν ὀξύτητα	(τῆς	ἐπιφανείας τῶν δαιμόνων καταδειχθῆναι τοῦτο.
[11, 484]	ἐκπωμάτων δ´ ὀνόματα. {Β. Πρὸς	τῆς	Ἑστίας. {Α. Ὁ λαβρώνιος χρυσῶν
[11, 490]	ποιητὴς ποτηρίῳ· καὶ γὰρ τοῦτο	τῆς	ἑτέρας τροφῆς δεκτικὸν ἀγγεῖον. (Διὸ
[11, 481]	ἀστράβης δὲ ὀχούμενος ἐξ Ἀργούρας	τῆς	Εὐβοίας, χλανίδας δ´ ἐπ´ ὄχου
[11, 509]	καὶ πολυτελῶς ἠσκοῦντο καὶ ὅτι	τῆς	εὐμορφίας τῶν καθ´ ἡμᾶς ἀσελγῶν
[11, 504]	παράγει τῷ ψυκτῆρι πίνοντα μέχρι	τῆς	ἕω. Κἀν τῷ περὶ Ψυχῆς
[11, 474]	οἴκοι σωφρόνως Χαιρέστρατος ἑκατὸν ἂν	τῆς	ἡμέρας ἔκλαιεν οἴνου κανθάρους. Νικόστρατος
[11, 466]	Αὐτός γε μὴν ὁ Ζεὺς	τῆς	Ἡρακλέους γενέσεως ἄξιον ἡγεῖται δῶρον
[11, 480]	δύο. Ἐν δὲ τῷ ναῷ	τῆς	Ἥρας τῷ παλαιῷ φιάλαι ἀργυραῖ
[11, 478]	ποιεῖ καὶ αἱρεῖ τὰ ἐκ	τῆς	θαλάμης καὶ νέμει ὅσοι ἄνω
[11, 506]	(Ἐν δὲ τῷ Κίμωνι οὐδὲ	τῆς	Θεμιστοκλέους φείδεται κατηγορίας οὐδὲ τῆς
[11, 472]	τρικότυλον. Καὶ Διώξιππος ἐν Φιλαργύρῳ·	Τῆς	θηρικλείου τῆς μεγάλης χρεία ἐστί
[11, 502]	ποτήρια, ἴσως ἀπὸ τῆς Χαλκίδος	τῆς	Θρᾳκικῆς εὐδοκιμοῦντα. (ΧΥΤΡΙΔΕΣ. Ἄλεξις ἐν
[11, 505]	δὲ τοὺςδιαλόγους μιμητικῶς γράψας, ὧν	τῆς	ἰδέας οὐδ´ αὐτὸς εὑρετής ἐστιν.
[11, 466]	ΒΟΜΒΥΛΙΟΣ, θηρίκλειον Ῥοδιακόν, οὗ περὶ	τῆς	ἰδέας Σωκράτης φησίν· Οἱ μὲν
[11, 487]	τοῖσι κορήμασιν οὖσαν. (ΝΕΣΤΟΡΙΣ. Περὶ	τῆς	ἰδέας τοῦ Νέστορος ποτηρίου φησὶν
[11, 503]	Παιῶνα μηδ´ Ἁρμόδιον. ΩΙΟΣΚΥΦΙΑ. Περὶ	τῆς	ἰδέας τῶν ποτηρίων Ἀσκληπιάδης ὁ
[11, 504]	ἑαυτοὺς οἱ ἄνδρες οὗτοι, αἰσθόμενοι	τῆς	ἰδίας ἑκάτερος ἀρετῆς, καὶ ἴσως
[11, 464]	Φερεκράτη τὸν κωμικόν ὅτι μέχρι	τῆς	καθ´ ἑαυτὸν ἡλικίας οὐκ ἀσίτους
[11, 509]	γάμου κοινωνίαν, ταῦτ´ ὠφεληθεὶς ἐκ	τῆς	καλῆς Πολιτείας καὶ τῶν παρανόμων
[11, 489]	ἔστιν ἰδεῖν ἐν Καπύῃ πόλει	τῆς	Καμπανίας ἀνακείμενον τῇ Ἀρτέμιδι ποτήριον,
[11, 466]	ποτήριον γραμματικὸν ἀνακείμενον ἐν Καπύῃ	τῆς	Καμπανίας τῇ Ἀρτέμιδι, ἀργυροῦν, ἐκ
[11, 468]	ἱστοροῦνται κέρατα ἔχειν· περὶ ὧν	τῆς	κατασκευῆς Θεόπομπος ἱστορεῖ Ἐξ ὧν
[11, 488]	ἐπ´ ἐνίων ποτηρίων τὸ εἶδος	τῆς	κατασκευῆς θεωρεῖται, μάλιστα δὲ τῶν
[11, 466]	καλοῦσιν. Ἀριστοφάνης Ἱππεῦσι· Κατασπένδειν κατὰ	τῆς	κεφαλῆς ἀρυβάλλῳ ἀμβροσίαν. Οὐ πόρρω
[11, 487]	ἂν ἴδοις (παρὰ τὸν στροφέα	τῆς	κηπαίας ἐν τοῖσι κορήμασιν οὖσαν.
[11, 461]	ἔκπωμα, εἴπερ μέγα ἦν, ἐκ	τῆς	Κικόνων εἰλημμένον λείας. Τί οὖν
[11, 464]	καὶ τὰ παρ´ ἡμῖν ἐκ	τῆς	Κόπτου καταγόμενα· μετὰ γὰρ ἀρωμάτων
[11, 475]	πάντῃ πλὴν τῆς βάσεως καὶ	τῆς	κορυφῆς· αὗται δὲ προὔχουσι μικρὸν
[11, 494]	ὦ θεοί, τὸ σχῆμά πως	τῆς	κύλικός ἐστιν ἄξιόν τε τοῦ
[11, 470]	τὸν κωμικὸν Ἀριστοφάνη. Μνημονεύει δὲ	τῆς	κύλικος Θεόπομπος μὲν ἐν Νεμέᾳ
[11, 483]	ἐν φυλακῇ τῇδε δυνησόμεθα, ὡς	τῆς	κύλικος λεγομένης κώθωνος. Ἀριστοφάνης Ἱππεῦσιν·
[11, 479]	γὰρ ἐκάλουν τὸ πῖπτον ἐκ	τῆς	κύλικος ὑγρόν· ὥστε ἔνιοι μεῖζον
[11, 482]	κυφὸν δὲ μόνον; ἀπὸ γὰρ	τῆς	κυφότητος τὸ κύπελλον, ὥσπερ καὶ
[11, 492]	ὀξύτητος τῶν πλαγκτῶν πετρῶν καὶ	τῆς	λειότητος ἀφαιρεῖσθαι λέγων μίαν τῶν
[11, 483]	δὲ Συρακοσίους κύπελλα καλεῖν τὰ	τῆς	μάζης καὶ τῶν ἄρτων ἐπὶ
[11, 464]	ἐπὶ τῶν ὁμοίων, οὐκ ἀλλοτρίως	τῆς	μανίας κειμένης ἐπ´ αὐτοῖς ὡς
[11, 472]	Διώξιππος ἐν Φιλαργύρῳ· Τῆς θηρικλείου	τῆς	μεγάλης χρεία ἐστί μοι. {ΑΙΣΧ.
[11, 481]	τὸ σῶμα ταχέως ἂν ὑπὸ	τῆς	μέθης κατηνέχθη. Τοῦ κυμβίου μνημονεύει
[11, 466]	γενέσθαι, χρόνῳ δ´ ὕστερον ἤδη	τῆς	Μηθύμνης οἰκουμένης παραγενέσθαι τὸν Ἔναλον
[11, 490]	αὗται τὸν Ὠρίωνα φεύγειν, διωκομένης	τῆς	μητρὸς αὐτῶν Πληιόνης ὑπὸ τοῦ
[11, 490]	ταύτας μῦθος, ὅτι φεύγουσι μετὰ	τῆς	μητρὸς τῆς Πληιόνης τὸν Ὠρίωνα.
[11, 474]	ὁμιλήσας Ἀλκμήνῃ ἔδωκε δῶρον αὐτὸ	τῆς	μίξεως, ὡς Φερεκύδης ἐν τῇ
[11, 468]	καὶ αὐτὸν ἐσχηκέναι. Πλησίον δὲ	τῆς	Μολοσσίας ἡ Ἰωλκός, ἐν ᾗ
[11, 488]	Μυρλεανὸς Ἀσκληπιάδης ἐν τῷ περὶ	τῆς	Νεστορίδος δύο ὦτα ἔχειν. Πελειάδας
[11, 477]	ὁ Μυρλεανὸς ἐν τῷ περὶ	τῆς	Νεστορίδος Σκύφει, φησί, καὶ κισσυβίῳ
[11, 503]	ὁ Μυρλεανὸς ἐν τῷ περὶ	τῆς	Νεστορίδος φησὶν ὅτι δύο πυθμένας
[11, 498]	ὁ Μυρλεανὸς ἐν τῷ περὶ	τῆς	Νεστορίδος φησὶν ὅτι τῷ σκύφει
[11, 479]	καὶ τόπων ὁμοίων ἀγωνίζοιντο περὶ	τῆς	νίκης. Οὐ γὰρ μόνον ἐφιλοτιμοῦντο
[11, 473]	(καὶ γὰρ ἔτυχεν ὂν καταντικρὺ	τῆς	οἰκίας καινὸν καπηλεῖον μέγα) ἐνταῦθ´
[11, 502]	ἥδιστ´ ἴσον ἴσῳ κεκραμένον, (καὶ	τῆς	Ὁμονοίας δύο, τί νῦν μὴ
[11, 492]	ἐνίησι πατὴρ ἐναρίθμιον εἶναι, (ὑπὸ	τῆς	ὀξύτητος τῶν πλαγκτῶν πετρῶν καὶ
[11, 474]	τὸν λύχνον ὁμοίως τὸν ἐκ	τῆς	ὀροφῆς ἐξηρτημένον, ἀνακεχυμένας ἔχοντα τὰς
[11, 490]	τοῦ υ> ἐπειδὴ κεῖνται ἐπὶ	τῆς	οὐρᾶς τοῦ ταύρου. ~(Καὶ Αἰσχύλος
[11, 484]	μὲν πόρων οἰκειότατος ὁ διὰ	τῆς	οὐρήσεως, τῶν δὲ καθάρσεων ἡ
[11, 461]	τῶν βαρβάρων. Ἐκεῖνοι γὰρ ἀπεστερημένοι	τῆς	παιδείας ὁρμῶσιν ἐπὶ τὸν πολὺν
[11, 473]	μέγα) ἐνταῦθ´ ἐπετήρουν τὴν τροφὸν	τῆς	παρθένου, κεράσαι κελεύσας τὸν κάπηλόν
[11, 509]	καὶ Ξενοκράτει. Καὶ οὗτος οὖν	τῆς	πατρίδος πικρῶς τυραννήσας οὐ μόνον
[11, 506]	αὐτοῖς καὶ τὴν ἐκ Χίου	τῆς	πατρίδος φυγήν, ἀφ´ ἧς ἐν
[11, 495]	πελλίδι. Καὶ πάλιν· Ἐκ δὲ	τῆς	πέλλης ἔπινον, ἄλλοτ´ αὐτός, ἄλλοτ´
[11, 466]	Ἄλλοι δὲ τὴν ἀμφὶ ἀντὶ	τῆς	περὶ εἶναι, ἵν´ ᾖ περίποτον,
[11, 508]	ὁ Χῖος ἐν τῷ κατὰ	τῆς	Πλάτωνος διατριβῆς Τοὺς πολλούς, φησί,
[11, 490]	ὅτι φεύγουσι μετὰ τῆς μητρὸς	τῆς	Πληιόνης τὸν Ὠρίωνα. Ὀρείας δὲ
[11, 466]	ἐξάγεσθαι τὸν Μενδαῖον οἶνον ἐκ	τῆς	πόλεως, φιλοτιμηθῆναι καὶ πολλὰ καὶ
[11, 508]	δ´ αὐτὸς λόγος καὶ περὶ	τῆς	Πολιτείας· εἰ καὶ πασῶν εἴη
[11, 462]	οἱ τόποι διαμένουσιν· οἷς οὐδὲ	τῆς	πολιτείας μετέδοσαν οἱ Ἡρακλεῶται συνοικοῦσιν,
[11, 461]	Ὅμηρος ἐξηγήσατο, ἢ τὸ ἄηθες	τῆς	πόσεως τοῦ Κύκλωπος, ἐπεὶ τὰ
[11, 460]	κρασὶν ἔθηκεν. Ἅπερ ὠνομάσθη ἀπὸ	τῆς	πόσεως, ὡς τὸ ἔκπωμα οἱ
[11, 507]	Δελφὸς ἐν τοῖς Ὑπομνήμασι περὶ	τῆς	πρὸς πάντας τοῦ Πλάτωνος κακοηθείας
[11, 497]	κάτωθεν πίνουσιν, ὠνομάσθαι τε ἀπὸ	τῆς	ῥύσεως. (ΣΑΝΝΑΚΙΑ. Κράτης ἐν πέμπτῳ
[11, 489]	ἔκ τε τοῦ ἡλίου καὶ	τῆς	σελήνης τοῦ σχήματος ἐναργεῖς τὰς
[11, 499]	(Τὸ δὲ σκύφος ὠνομάσθη ἀπὸ	τῆς	σκαφίδος. Καὶ τοῦτο δ´ ἐστὶν
[11, 495]	ἱεροῦ τοῦ Διονύσου μέχρι τοῦ	τῆς	Σκιράδος Ἀθηνᾶς ἱεροῦ, καὶ ὁ
[11, 494]	δημιουργῷ δοῖεν, ὃς ἐποίησέ σε,	τῆς	συμμετρίας καὶ τῆς ἀφελείας οὕνεκα.
[11, 493]	φιλοπότης ὢν ὁ Νέστωρ ἐκ	τῆς	συνεχοῦς συνηθείας ῥᾳδίως βαστάζειν ἔσθενε.
[11, 493]	ὁ Σωσίβιος ἐπὶ τὴν ἀπαίτησιν	τῆς	συντάξεως, λέγειν αὐτῷ ὅτι ἀπείληφε.
[11, 507]	ὡς ἱκανὸς αὐτὸς εἴη ἡγεῖσθαι	τῆς	σχολῆς, καὶ προέπιεν Ἀπολλοδώρῳ. Καὶ
[11, 502]	τοῦ βασιλέως τέτταρα χυτρίδι´ ἀκράτου	τῆς	τ´ ἀδελφῆς προσλαβὼν τῆς τοῦ
[11, 470]	Φυτῶν Ἱστορίᾳ. Διηγούμενος γὰρ περὶ	τῆς	τερμίνθου φησί· Τορνεύεσθαι δὲ ἐξ
[11, 502]	ἀκράτου τῆς τ´ ἀδελφῆς προσλαβὼν	τῆς	τοῦ βασιλέως ταὔτ´, ἀπνευστί τ´
[11, 483]	μάζης καὶ τῶν ἄρτων ἐπὶ	τῆς	τραπέζης καταλείμματα. ΚΥΜΒΗ. Φιλήμων ἐν
[11, 493]	ἀνθρώπου μόλις ἂν ἀποκινήσαντος ἀπὸ	τῆς	τραπέζης τὸ ποτήριον, τοῦ δὲ
[11, 471]	Διὸς σωτῆρος ἦλθε Θηρίκλειον ὄργανον,	τῆς	τρυφερᾶς ἀπὸ Λέσβου σεμνογόνου σταγόνος
[11, 482]	Δοκεῖ δή μοι τὸ μὲν	τῆς	τῶν ἀνθρώπων χρείας ἕνεκα, τὸ
[11, 482]	ἀνθρώπων χρείας ἕνεκα, τὸ δὲ	τῆς	τῶν θεῶν τιμῆς εἰς τὴν
[11, 490]	ἐπερχομένου τ´ ἀρότοιο. Τὰς οὖν	τῆς	τῶν καρπῶν γενέσεως καὶ τελειώσεως
[11, 506]	Λυσίμαχον τὸν Ἀριστείδου τοῦ δικαίου,	τῆς	τῶν πατέρων ἀρετῆς ἀναξίους εἶναι
[11, 487]	μετάνιπτρον. Νικόστρατος Ἀντερώσῃ· Μετανιπτρίδ´ αὐτῷ	τῆς	Ὑγιείας ἔγχεον. (ΜΑΣΤΟΣ. Ἀπολλόδωρος ὁ
[11, 487]	ἴσον ἴσῳ μετανιπτρίδα μεγάλην, ἐπειπὼν	τῆς	Ὑγιείας τοὔνομα. Φιλόξενος δ´ ὁ
[11, 487]	Κύκλωψι· Καὶ δέξαι τηνδὶ μετανιπτρίδα	τῆς	Ὑγιείας. Φιλέταιρος Ἀσκληπιῷ· Ἐνέσεισε μεστὴν
[11, 462]	φησιν οὕτως· Τῆς δ´ Ἡρακλείας	τῆς	ὑπὸ τὴν Οἴτην καὶ Τραχῖνος
[11, 505]	(τοῖς περὶ Κλέαρχον τῆς ἀπωλείας	τῆς	ὑπὸ Τισσαφέρνου γενομένης, καὶ οἷός
[11, 482]	πληρώσαιεν, ἀποσπείσαντες τοῖς θεοῖς ἐκ	τῆς	φιάλης ᾠνοχόουν ἐφεξῆς, τὸν νεοκρᾶτα
[11, 507]	φιλόδοξος, ὅστις ἔφησεν· Ἔσχατον τὸν	τῆς	φιλοδοξίας χιτῶνα ἐν τῷ θανάτῳ
[11, 461]	τῷ περὶ Μέθης, εἴ γε	τῆς	φωνῆς μνημονεύω, φησίν· Εἰ δὲ
[11, 502]	Ἑρμῶναξ. ΧΑΛΚΙΔΙΚΑ ποτήρια, ἴσως ἀπὸ	τῆς	Χαλκίδος τῆς Θρᾳκικῆς εὐδοκιμοῦντα. (ΧΥΤΡΙΔΕΣ.
[11, 466]	ἀκοντίζειν. Ὠνομάσθη οὖν ἀπὸ τοῦ	τῆς	χειρὸς σχηματισμοῦ, ὃν ποιούμενοι εὐρύθμως
[11, 489]	οὐρανοῦ ἐκτυπῶν κατὰ τὴν ἰδέαν	τῆς	χρόας οὐσίαν. Ὁ μὲν γὰρ
[11, 484]	καὶ τοῦ σώματος κάθαρσιν καὶ	τῆς	ψυχῆς ἄνεσιν. Γίγνονται γάρ τινες
[11, 465]	Τοῦτο δ´ ἱστορεῖ Ἁρμόδιος ὁ	Λεπρεάτης	ἐν τῷ περὶ τῶν κατὰ
[11, 479]	κοτύλην ἄλεισον. (ΚΟΤΤΑΒΙΣ. Ἁρμόδιος ὁ	Λεπρεάτης	ἐν τῷ περὶ τῶν κατὰ
[11, 500]	περὶ τὴν Ἀσίαν βάρβαροι μετὰ	ἀπάτης	καὶ δόλου. Διόπερ Δερκυλλίδαν ἔπεμψαν
[11, 463]	καὶ ἀγλαὰ δῶρ´ Ἀφροδίτης συμμίσγων	ἐρατῆς	μνήσεται εὐφροσύνης. Καὶ Ἴων δὲ
[11, 495]	Ὑπομνήμασι Θρᾳττῶν Κρατίνου ἀποδίδωσι κύλικα.	Κράτης	δ´ ἐν δευτέρῳ Ἀττικῆς Διαλέκτου
[11, 490]	τῷ Διὶ τὰς Πλειάδας κομίζειν.	Κράτης	δ´ ὁ κριτικὸς σφετερισάμενος αὐτῆς
[11, 478]	οὖς ἔχειν. Μνημονεύει δ´ αὐτοῦ	Κράτης	ἐν Παιδιαῖς καὶ Ἕρμιππος ἐν
[11, 497]	τε ἀπὸ τῆς ῥύσεως. (ΣΑΝΝΑΚΙΑ.	Κράτης	ἐν πέμπτῳ Ἀττικῆς Διαλέκτου ἔκπωμά
[11, 466]	κατανήλισκον. (Ἔνδοξοι δὲ τορευταὶ Ἀθηνοκλῆς,	Κράτης,	Στρατόνικος, Μυρμηκίδης ὁ Μιλήσιος, Καλλικράτης
[11, 478]	γῆς· διὸ ἐκ τούτου σπένδεσθαι.	Παγκράτης	δ´ ἐν πρώτῳ Βοκχορηίδος· Αὐτὰρ
[11, 502]	Τελέστου ἄκατον τὴν φιάλην εἰρηκότος.	Φερεκράτης	δὲ ἢ ὁ πεποιηκὼς τοὺς
[11, 480]	ἐν κυαθίδι τρικτὺς ἀλεξιφαρμάκων. (ΚΥΛΙΞ.	Φερεκράτης	Δουλοδιδασκάλῳ· Νυνὶ δ´ ἀπόνιζε τὴν
[11, 479]	τὰν ἡμίναν. Κοτυλίσκην δ´ εἴρηκε	Φερεκράτης	ἐν Κοριαννοῖ· Τὴν κοτυλίσκην μηδαμῶς.
[11, 481]	γυναῖκες ἐχρῶντο ὁ αὐτὸς εἴρηκε	Φερεκράτης	ἐν Τυραννίδι διὰ τούτων· Εἶτ´
[11, 460]	Βάκις διεχρῆτο τῷ ποτηρίῳ. Καὶ	Φερεκράτης	ἐν Τυραννίδι· Ἣ δὲ κρείττων
[11, 481]	ἐν Τέῳ κυλίκων. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Θ'	(Φερεκράτης	Κοριαννοῖ· Ἐκ τοῦ βαλανείου γὰρ
[11, 485]	καὶ Ἀπολλόδωρος γένος εἶναι κύλικος.	Φερεκράτης	Κραπατάλλοις· Τῶν θεατῶν δ´ ὅστις
[11, 502]	χρυσᾶς. Τῆς δὲ ἀργυρίδος (φιάλης)	(Φερεκράτης	μὲν ἐν Πέρσαις οὕτως μνημονεύει·
[11, 466]	Κράτης, Στρατόνικος, Μυρμηκίδης ὁ Μιλήσιος,	Καλλικράτης	ὁ Λάκων καὶ Μῦς, οὗ
[11, 466]	καλεῖται. ΑΚΑΤΟΣ ποτήριον ἐοικὸς πλοίῳ.	Ἐπικράτης·	Κατάβαλλε τἀκάτια, τὰ κυμβία αἴρου
[11, 474]	ποτήρι´, οὐ τὸν οἶνον πιόμενοι.	(Σωσικράτης	Φιλαδέλφοις· Λεπτὴ δὲ κυρτοῖς ἐγγελῶσα
[11, 499]	γε πέμψας αἰνεῖσθαι πάντων ἄξιος	Ἱπποκράτης.	Οὐδετέρως δὲ Δίφιλος ἐν Ἀδελφοῖς
[11, 460]	κατὰ τὴν Ἀνθέων χῶραν, ὡς	Αὐτοκράτης	ἱστορεῖ ἐν βʹ Ἀχαικῶν. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
[11, 504]	Συμποσίῳ φησίν· Ὁ δ´ αὖ	Σωκράτης	εἶπεν· ἀλλὰ πίνειν μέν, ὦ
[11, 507]	ἐπεφύκει μητρυιᾶς ἔχων διάθεσιν. Διόπερ	Σωκράτης	οὐκ ἀηδῶς περὶ αὐτοῦ στοχαζόμενος
[11, 466]	Ῥοδιακόν, οὗ περὶ τῆς ἰδέας	Σωκράτης	φησίν· Οἱ μὲν ἐκ φιάλης
[11, 487]	πρόσεστι καὶ Μάνης τις ὥσπερ	οἰκέτης;	Ἕρμιππος Μοίραις Ῥάβδον δ´ ὄψει,
[11, 506]	τοῦ δικαίου, τῆς τῶν πατέρων	ἀρετῆς	ἀναξίους εἶναι φάσκων. (Ἃ δὲ
[11, 504]	οὗτοι, αἰσθόμενοι τῆς ἰδίας ἑκάτερος	ἀρετῆς,	καὶ ἴσως καὶ περὶ πρωτείων
[11, 462]	μνημοσύνη, καὶ τὸν ὃς ἀμφ´	ἀρετῆς.	Οὔτι μάχας διέπειν Τιτήνων οὐδὲ
[11, 505]	ὧν τῆς ἰδέας οὐδ´ αὐτὸς	εὑρετής	ἐστιν. Πρὸ γὰρ αὐτοῦ τοῦθ´
[11, 461]	γὰρ ὁ Μεσσήνιος, ὁ Ἀριστοτέλους	μαθητής,	ἐν τῷ περὶ Ἀλκαίου μικροῖς
[11, 508]	Καὶ Κάλλιππος δ´ ὁ Ἀθηναῖος,	μαθητὴς	καὶ αὐτὸς Πλάτωνος, ἑταῖρος Δίωνος
[11, 508]	αὐτὸς Πλάτωνος, ἑταῖρος Δίωνος (καὶ	συμμαθητὴς	γενόμενος καὶ συναποδημήσας αὐτῷ εἰς
[11, 489]	καὶ ἀστέρας, οὓς ἥλοις ὁ	ποιητὴς	ἀπεικάζει διὰ τὸ τοὺς ἀστέρας
[11, 482]	κατασκευῇ. Φησὶ γὰρ καὶ ὁ	ποιητής·	Ἦτοι ὃ καλὸν ἄλεισον ἀναιρήσεσθαι
[11, 489]	ἕτερον περιστεράν. Πελειάδας δ´ ὁ	ποιητὴς	καλεῖ νῦν τὰς Πλειάδας, πρὸς
[11, 460]	τότε τὸν Ὀδυσσέα, φησὶν ὁ	ποιητής,	(παῖδα νέον γεγαῶτα κιχήσατο θυγατέρος
[11, 487]	τοῦ Νέστορος ποτηρίου φησὶν ὁ	ποιητής·	Πὰρ δὲ δέπας περικαλλές, ὃ
[11, 490]	τῷ τοῦ σοφωτάτου Νέστορος ὁ	ποιητὴς	ποτηρίῳ· καὶ γὰρ τοῦτο τῆς
[11, 492]	καὶ οὕτω πινόμενα λέγει ὁ	ποιητής·	Τοῖσι δὲ τεῦχε κυκεῶ ἐυπλόκαμος
[11, 501]	καθότι (καὶ λέβητα καλεῖ ὁ	ποιητὴς	τὸν μὲν ἐμπυριβήτην, τὸν δὲ
[11, 489]	δὲ καὶ τοῦτ´ ἔφρασεν ὁ	ποιητής,	τοὺς χρυσοῦς ἥλους παρατιθεὶς τῇ
[11, 466]	ἀργυρᾶ ροϚ τούτων ἐπίχρυσα λγʹ	Τισιγίτης	ἀργυροῦς εἷς. (Μύστροι ἀργυροῖ κατάχρυσοι
[11, 463]	γελάσῃ καὶ πίῃ καὶ τῆς	Ἀφροδίτης	ἀντιλάβηται τὸν χρόνον τοῦτον ὃν
[11, 487]	καὶ βαλόντι χάλκειον κάρα. Ἀντιφάνης	Ἀφροδίτης	Γοναῖς· Ἐγὼ ´πιδείξω καθ´ ἕν·
[11, 463]	Μουσέων τε καὶ ἀγλαὰ δῶρ´	Ἀφροδίτης	συμμίσγων ἐρατῆς μνήσεται εὐφροσύνης. Καὶ
[11, 505]	γεγόνοι τοῦ Παρμενίδου Ζήνων ὁ	πολίτης	αὐτοῦ. Ἀδύνατον δὲ καὶ Φαῖδρον
[11, 466]	ὁ ῥήτωρ ὁ ἀπὸ Καλῆς	ἀκτῆς	ἐν τῷ περὶ Ἱστορίας Ἀγαθοκλέα
[11, 498]	ἄνακτι. Καὶ πάλιν· Καὶ τότε	Μάντης	μὲν δεσμὸν βοὸς αἴνυτο χερσίν,
[11, 497]	τοῦ τρίτου λέγων φησίν· Ὁ	Βελλεροφόντης	ἐστὶν ἀπὸ τοῦ Πηγάσου τὴν
[11, 479]	καλεῖται καὶ ἡ τοῦ ἰσχίου	κοιλότης,	καὶ αἱ τοῦ πολύποδος ἐν
[11, 493]	καὶ βαρὺ τὴν ὁλκήν, ὅπερ	φιλοπότης	ὢν ὁ Νέστωρ ἐκ τῆς
[11, 460]	ποτηρίων. Ὁ δὲ Ἀνακρέων ἔφη·	Οἰνοπότης	δὲ πεποίημαι. (Ἔστι δὲ τὸ
[11, 472]	Τοιγαροῦν ἐμοὶ μὲν ἀρτίως ὁ	δεσπότης	δι´ ἀρετὴν τῶν θηρικλείων εὐκύκλωτον
[11, 494]	τε τοῦ κλέους τοῦ τῆς	ἑορτῆς.	Οὗ μὲν ἦμεν ἄρτι γὰρ
[11, 485]	μελιχρὸν οἶνον ἕλκειν ἐξ ἡδυπνόου	λεπαστῆς.	~(Ἕρμιππος Μοίραις· Ἂν ἐγὼ πάθω
[11, 502]	~(Λαβοῦσα πλήρη χρυσέαν μεσόμφαλον φιάλην.	Τελέστης	δ´ ἄκατον ὠνόμαζέ νιν, ὡς
[11, 487]	τοῦτ´; {Α. Ἐὰν τύχῃ μόνον	αὐτῆς,	ἐπὶ τὸν μάνην πεσεῖται καὶ
[11, 470]	τερμίνθου φησί· Τορνεύεσθαι δὲ ἐξ	αὐτῆς	καὶ κύλικας θηρικλείους, ὥστε μηδένα
[11, 482]	Ἦσαν δὲ καὶ οὗτοι τῆς	αὐτῆς	κεραμείας. Ὅταν δ´ Ἔφιππος ἐν
[11, 505]	κακῶν οἰνοχόων τύχῃ καὶ ἀκράτου	αὐτῆς	μεθυσθῇ. (Λέγεται δὲ ὡς καὶ
[11, 490]	Κράτης δ´ ὁ κριτικὸς σφετερισάμενος	αὐτῆς	τὴν δόξαν ὡς ἴδιον ἐκφέρει
[11, 466]	θάλασσαν παρθένου καὶ φασὶν ἐρασθέντα	αὐτῆς	τῶν ἡγεμόνων τινά, (ᾧ ἦν
[11, 495]	τὴν κύλικα Βοιωτούς. (ΠΕΝΤΑΠΛΟΑ. Μνημονεύει	αὐτῆς	Φιλόχορος ἐν δευτέρᾳ Ἀτθίδος. (Ἀριστόδημος
[11, 492]	καλὴν κυανόπεζαν ἐύξοον, αὐτὰρ ἐπ´	αὐτῆς	χάλκειον κάνεον· ἐπὶ δὲ κρόμυον
[11, 481]	χολή, ἐξ οὗπερ ἔπιον ἐκ	τοιαύτης	φάρμακον. Εἰς τὴν ἐμὴν νῦν
[11, 461]	Οὐκ ἔχοντες γὰρ ἑτέραν ἡδονὴν	ταύτης	καλλίω οὐδὲ μᾶλλον εὐχερῆ καταφεύγουσιν
[11, 507]	τὸ σύνολον ἦμεν, τίς χάρις	ταύτης	τῆς ἀθανασίας; ~Οἱ δὲ συντεθέντες
[11, 488]	ἀργύρεον. Ἀπελλῆς μὲν οὖν ὁ	τορευτὴς	ἐπεδείκνυεν, φησίν, ἡμῖν ἔν τισι
[11, 496]	τῷ περὶ τοῦ βατιακίου λόγῳ.	(ΠΡΟΧΥΤΗΣ	εἶδος ἐκπώματος, (ὡς Σιμάριστος ἐν
[11, 483]	ὁ Κολοφώνιος, ~(Κύπελλα δ´ ἔνειμε	συβώτης.	Εὔμολπος δὲ ποτηρίου γένος, ἀπὸ
[11, 474]	δευτέρᾳ ἱστορεῖ καὶ Ἡρόδωρος ὁ	Ἡρακλεώτης.	Ἀσκληπιάδης δ´ ὁ Μυρλεανὸς κεκλῆσθαί
[11, 461]	ὑδαρέστερον πεπωκέναι. Χαμαιλέων δ´ ὁ	Ἡρακλεώτης	ἐν τῷ περὶ Μέθης, εἴ
[11, 489]	συνενεγκάντων τἀργύριον· (ὅπερ Προμαθίδας ὁ	Ἡρακλεώτης	ἐξηγούμενος τὴν κατὰ τὸν Διονύσιον
[11, 504]	ὃ μὲν λέγει ὡς ἐκ	πρώτης	ἡλικίας ἐπεπαίδευτο πάντα τὰ πάτρια,
[11, 468]	κέρατα ἔχειν· περὶ ὧν τῆς	κατασκευῆς	Θεόπομπος ἱστορεῖ Ἐξ ὧν πιθανὸν
[11, 488]	ἐνίων ποτηρίων τὸ εἶδος τῆς	κατασκευῆς	θεωρεῖται, μάλιστα δὲ τῶν λεγομένων
[11, 466]	ᾧ χρῆσθαι τοὺς ἀγροίκους Φιλητᾶς	φησ,	(τοὺς) ἀμέλγοντας εἰς αὐτὸ καὶ
[11, 502]	τέτταρα χυτρίδι´ ἀκράτου τῆς τ´	ἀδελφῆς	προσλαβὼν τῆς τοῦ βασιλέως ταὔτ´,
[11, 474]	λύχνον ὁμοίως τὸν ἐκ τῆς	ὀροφῆς	ἐξηρτημένον, ἀνακεχυμένας ἔχοντα τὰς φλόγας.
[11, 490]	καὶ γὰρ τοῦτο τῆς ἑτέρας	τροφῆς	δεκτικὸν ἀγγεῖον. (Διὸ καὶ τῷ
[11, 475]	πλὴν τῆς βάσεως καὶ τῆς	κορυφῆς·	αὗται δὲ προὔχουσι μικρὸν ἐπ´
[11, 484]	τοῖς κωθωνισμοῖς. Ὅταν δ´ ἱκανῶς	ἔχῃς	ἤδη, μὴ κοιμῶ πρὶν ἂν
[11, 493]	ἄλλος μέν, εἶτα τὸ ἐξ	ἀρχῆς	συνεροῦμεν ἄλλος μὲν γέρων μογέων
[11, 472]	ἢ κοτύλας χωροῦσαν ἕπτ´ Ἀγαθῆς	Τύχης.	ΙΣΘΜΙΟΝ. Πάμφιλος ἐν τοῖς περὶ
[11, 484]	τοῦ σώματος κάθαρσιν καὶ τῆς	ψυχῆς	ἄνεσιν. Γίγνονται γάρ τινες ἡμῖν
[11, 504]	τῆς ἕω. Κἀν τῷ περὶ	Ψυχῆς	δὲ ὁ Πλάτων καταλεγόμενος ἕκαστον
[11, 505]	Φαίδωνα εἰπεῖν ἀναγνόντα τὸν περὶ	Ψυχῆς.	Διὸ καλῶς ὁ Τίμων περὶ
[11, 466]	καταβαυκαλίσαι τοῖς ὑπὸ πολλῆς κραιπαλοβόσκου	δίψης	κατόχοις. (Κατασκευάζουσι δέ, φησίν, οἱ
[11, 463]	Ἡρακλέι τ´ Ἀλκμήνῃ τε, Προκλέι	Περσείδαις	τ´, ἐκ Διὸς ἀρχόμενοι, (πίνωμεν,
[11, 507]	αὐτῷ ἀποδυόμεθα, ἐν διαθήκαις, ἐν	ἐκκομιδαῖς,	ἐν τάφοις» ὥς φησι Διοσκουρίδης
[11, 495]	καθάπερ Ἴων ὁ Χῖος ἐν	Εὐρυτίδαις	φησίν· Ἐκ ζαθέων πιθακνῶν ἀφύσσοντες
[11, 465]	Ἡσθέντες οὖν τῇ κράσει ἐν	ᾠδαῖς	ἔμελπον τὸν Διόνυσον, χορεύοντες καὶ
[11, 466]	ὕαλον μεταρρυθμίζοντες πολλαῖς καὶ ποικίλαις	ἰδέαις	ποτηρίων, παντὸς τοῦ πανταχόθεν κατακομιζομένου
[11, 481]	Ἔγχεε κέρναις ἕνα καὶ δύο	πλέαις	κὰκ κεφαλᾶς. Καὶ ἐν τῷ
[11, 476]	φησίν Πίνετο νεκτάρεον πῶμ´ ἐν	χρυσέαις	προτομαῖς ταύρων κεραστῶν, ἔβρεχον δὲ
[11, 478]	Μνημονεύει δ´ αὐτοῦ Κράτης ἐν	Παιδιαῖς	καὶ Ἕρμιππος ἐν Θεοῖς. Ἀθηναῖοι
[11, 501]	τῶν ὀμφαλῶν τῶν ἐν ταῖς	γυναικείαις	πυέλοις, ὅθεν τοῖς σκαφίοις ἀρύουσιν.
[11, 466]	τὴν ἀπ´ ἀγκύλης ἵησι τοῖς	νεανίαις,	λευκὸν ἀντείνουσα πῆχυν. Ἐντεῦθεν ἐννοοῦμεν
[11, 488]	μεροῖν μικρά, παρόμοια ταῖς Κορινθιακαῖς	ὑδρίαις.	Ὁ δὲ Ἀπελλῆς ἐντέχνως ἄγαν
[11, 475]	δ´ ὁ Συρακόσιος ἐν ταῖς	Φαρμακευτρίαις	φησίν· Στέψον τὰν κελέβαν φοινικέῳ
[11, 462]	δὲ καὶ Ἑλλάνικον ἐν Ἐθνῶν	Ὀνομασίαις	λέγοντα (ὅτι Λιβύων τῶν Νομάδων
[11, 483]	ἐν Ἄργει μὲν ἐν ταῖς	δημοσίαις	θοίναις, ἐν Λακεδαίμονι δὲ κατὰ
[11, 483]	μὲν πολὺν ἄκρατον ἐν ταῖς	συνουσίαις	πίνοντας μεγάλα βλάπτεσθαι καὶ τὸ
[11, 461]	φησίν· Εἰ δὲ οἱ ταῖς	ἐξουσίαις	χρώμενοι καὶ τῷ πλουτεῖν προτιμῶσι
[11, 488]	τοῖν μεροῖν μικρά, παρόμοια ταῖς	Κορινθιακαῖς	ὑδρίαις. Ὁ δὲ Ἀπελλῆς ἐντέχνως
[11, 507]	τῷ θανάτῳ αὐτῷ ἀποδυόμεθα, ἐν	διαθήκαις,	ἐν ἐκκομιδαῖς, ἐν τάφοις» ὥς
[11, 479]	βαστάζουσιν αὐτούς. Διόδωρος δ´ ἐν	Ἰταλικαῖς	Γλώσσαις καὶ Ἡράκλειτος, ὥς φησι
[11, 494]	διδόασι πιεῖν. ΟΛΛΙΞ. Πάμφιλος ἐν	Ἀττικαῖς	Λέξεσι τὸ ξύλινον ποτήριον ἀποδίδωσι.
[11, 483]	καταλείμματα. ΚΥΜΒΗ. Φιλήμων ἐν ταῖς	Ἀττικαῖς	Φωναῖς κύλικος εἶδος. Ἀπολλόδωρος δ´
[11, 481]	ἁμέρα. Κὰδ δ´ ἄειρε κυλίχναις	μεγάλαις,	αιταποικιλλις. Οἶνον γὰρ Σεμέλας καὶ
[11, 478]	Θασίου μέλανος μεστὸν κεραμευομέναις κοτύλαις	μεγάλαις	ἔγχεον ἐς σφέτερον δέμας οὐδένα
[11, 467]	ἐγκεχαραγμένον ἔχοντας σαμφόρας καλοῦσιν. Ἀριστοφάνης	Νεφέλαις·	Οὔτ´ αὐτὸς οὔθ´ ὁ ζύγιος
[11, 491]	δοιὰς εἶπεν καθὸ συμφυεῖς εἰσιν	ἀλλήλαις	καὶ συνεζευγμέναι. Τὸ γὰρ δοιοὶ
[11, 466]	τὴν ὕαλον μεταρρυθμίζοντες πολλαῖς καὶ	ποικίλαις	ἰδέαις ποτηρίων, παντὸς τοῦ πανταχόθεν
[11, 482]	(ἢ ὅτι παραπλήσιον ἦν ταῖς	πέλλαις,	συνηγμένον μᾶλλον εἰς τὴν κυφότητα·
[11, 466]	ἐν Ἀλεξανδρείᾳ τὴν ὕαλον μεταρρυθμίζοντες	πολλαῖς	καὶ ποικίλαις ἰδέαις ποτηρίων, παντὸς
[11, 496]	τε ὁ Σάμιος ἐν ταῖς	Ἐπιστολαῖς.	(ΡΥΤΟΝ ἔχει τὸ υ> βραχὺ
[11, 466]	συγκεφαλαιούμενος ἐν ταῖς πρὸς Ἀλέξανδρον	Ἐπιστολαῖς	τὰ Περσικὰ λάφυρα (Ποτηρίων, φησί,
[11, 466]	δὲ τοῦ βασιλέως ἐν ταῖς	Ἐπιστολαῖς	ταῖς πρὸς τοὺς ἐν τῇ
[11, 478]	γρᾶες Θασίου μέλανος μεστὸν κεραμευομέναις	κοτύλαις	μεγάλαις ἔγχεον ἐς σφέτερον δέμας
[11, 479]	κοτύλας εἴρηκεν· Ὃ δὲ χαλκοδέτοις	κοτύλαις	ὀτοβεῖ. (Μαρσύας δέ φησι τὸ
[11, 476]	Πίνετο νεκτάρεον πῶμ´ ἐν χρυσέαις	προτομαῖς	ταύρων κεραστῶν, ἔβρεχον δὲ κατὰ
[11, 469]	Αἰσχύλος ἐν Ἡλιάσιν· Ἔνθ´ ἐπὶ	δυσμαῖς	ισου πατρὸς Ἡφαιστοτευχὲς δέπας, ἐν
[11, 479]	αἱ τοῦ πολύποδος ἐν ταῖς	πλεκτάναις	ἐπιφύσεις παραγώγως κοτυληδόνες. Καὶ τὰ
[11, 491]	περιστεραῖς ἐν τούτοις Αἵ τε	ποταναῖς	ὁμώνυμοι πελειάσιν αἰθέρι κεῖσθε. Καὶ
[11, 485]	φησιν αὐτὸ εἶναι, ἐοικὸς ταῖς	λεγομέναις	πτωματίσιν, ἐκπεταλώτερον δέ. Ἀρτεμίδωρος δ´
[11, 500]	τριήρης εἶδος ἐκπώματος Ἐπίνικος ἐν	Ὑποβαλλομέναις	δεδήλωκε. Προείρηται δὲ τὸ μαρτύριον.
[11, 497]	τῶν ῥυτῶν. Ἐπίνικος δ´ ἐν	Ὑποβαλλομέναις·	Καὶ τῶν ῥυτῶν τὰ μέγιστα
[11, 469]	ποτηρίου τούτου καὶ Ἐπίνικος ἐν	Ὑποβαλλομέναις,	οὗ τὸ μαρτύριον παρέξομαι ἐν
[11, 478]	ὑποπρεσβύτεραι γρᾶες Θασίου μέλανος μεστὸν	κεραμευομέναις	κοτύλαις μεγάλαις ἔγχεον ἐς σφέτερον
[11, 505]	Γοργίου Ὡς ἐπεδήμησε, φησί, ταῖς	Ἀθήναις	Γοργίας μετὰ τὸ ποιήσασθαι τὴν
[11, 506]	ὅτε τὸ δεύτερον ἐπεδήμησε ταῖς	Ἀθήναις,	οἱ ἔτι πρότερον τελευτήσαντες τῷ
[11, 483]	Ἄργει μὲν ἐν ταῖς δημοσίαις	θοίναις,	ἐν Λακεδαίμονι δὲ κατὰ τὰς
[11, 483]	ἄλλοις συμποσίοις καὶ φιδιτίοις ἐν	πιθάκναις	(Μνημονεύει αὐτοῦ καὶ Ἀρχίλοχος ἐν
[11, 465]	τῷ ἱερῷ φησι τοῦ ἐν	Λίμναις	Διονύσου τὸ γλεῦκος φέροντας τοὺς
[11, 487]	βαλόντι χάλκειον κάρα. Ἀντιφάνης Ἀφροδίτης	Γοναῖς·	Ἐγὼ ´πιδείξω καθ´ ἕν· ὃς
[11, 481]	υἱὸς λαθικαδέα ἀνθρώποισιν ἔδωκ´. Ἔγχεε	κέρναις	ἕνα καὶ δύο πλέαις κὰκ
[11, 481]	δάκτυλος ἁμέρα. Κὰδ δ´ ἄειρε	κυλίχναις	μεγάλαις, αιταποικιλλις. Οἶνον γὰρ Σεμέλας
[11, 483]	ΚΥΜΒΗ. Φιλήμων ἐν ταῖς Ἀττικαῖς	Φωναῖς	κύλικος εἶδος. Ἀπολλόδωρος δ´ ἐν
[11, 468]	τὸν ἐλέφανθ´ ἥκει φέρων ὁ	παῖς.	{Β. Τί δ´ ἐστὶ τοῦτο,
[11, 495]	γὰρ ἦν αὐτῇ (κύλιξ, ὁ	παῖς	γὰρ ἐμπεσὼν κατήραξε, δῆλον, οἶμαι,
[11, 469]	ἄλσος ἔβα δάφναισι κατάσκιον ποσὶν	πάις	Διός. Καὶ Ἀντίμαχος δ´ οὑτωσὶ
[11, 485]	κύκλῳ λεπαστὴν ἡμῖν ταχὺ προσφέρων	παῖς	ἐνέχει τε σφόδρα κυανοβενθῆ, τὸ
[11, 490]	εὖχος Ἑρμᾶς ἐναγώνιος, Μαίας εὐπλοκάμοιο	παῖς,	ἔτικτε δ´ Ἄτλας ἑπτὰ ἰοπλοκάμων
[11, 463]	αὑτῷ ἕκαστος πίνει, ὁ δὲ	παῖς	ὁ οἰνοχόος ὅσον ἂν ἀποπίῃ
[11, 502]	τοῦ Ἀρχεβούλου, εὐκαιρότατα προχέων ὁ	παῖς	τοῦ οἰναρίου ἀνατρέπει τὸν ψυκτῆρα.
[11, 495]	φησίν· Ἐκ ζαθέων πιθακνῶν ἀφύσσοντες	ὄλπαις	οἶνον ὑπερφίαλον κελαρύζετε. Νυνὶ δὲ
[11, 479]	ὅθεν καὶ κοτυλήρυτον αἷμα τὸ	ἀμφοτέραις	ταῖς χερσὶν ἀρυσθῆναι δυνάμενον. Καὶ
[11, 491]	ῥητῶς αὐτὰς εἶπεν ὁμωνυμεῖν ταῖς	περιστεραῖς	ἐν τούτοις Αἵ τε ποταναῖς
[11, 486]	ἕλκειν ἐξ ἡδυπνόου λεπαστῆς. ~(Ἕρμιππος	Μοίραις·	Ἂν ἐγὼ πάθω τι τήνδε
[11, 476]	γέμοντα μαλθακῆς ὑπ´ ὠλένης. Ἕρμιππος	Μοίραις·	Οἶσθά νυν ὅ μοι ποίησον;
[11, 487]	Μάνης τις ὥσπερ οἰκέτης; Ἕρμιππος	Μοίραις	Ῥάβδον δ´ ὄψει, φησί, τὴν
[11, 504]	ἢν δὲ ἡμῖν οἱ παῖδες	μικραῖς	κύλιξι μικρὰ ἐπιψακάζωσιν, ἵνα καὶ
[11, 499]	κοτύλας Ἀττικὰς δώδεκα. Καὶ ἐν	Πάτραις	δέ φασι τοῦτ´ εἶναι τὸ
[11, 504]	οὐ δύναται ὀρθοῦσθαι οὐδὲ ταῖς	ὥραις	διαπνεῖσθαι· ὅταν δὲ ὅσῳ ἥδεται
[11, 486]	ἐξέπιεν· ἧς τόδε σοί, Παφίη,	ζωραῖς	μύρρῃσι θυωθὲν κεῖται πορφυρέης Λέσβιον
[11, 502]	ἀργυρίδος (φιάλης) (Φερεκράτης μὲν ἐν	Πέρσαις	οὕτως μνημονεύει· Οὗτος σύ, ποῖ
[11, 464]	ποτήρια. Καὶ γὰρ Κτησίας Παρὰ	Πέρσαις,	φησίν, ὃν ἂν βασιλεὺς ἀτιμάσῃ,
[11, 504]	ἀκράτου. (αὶ Εὐριπίδης δ´ ἐν	Κρήσσαις·	Τὰ δ´ ἄλλα χαῖρε κύλικος
[11, 470]	σχήματος ὀνομασθέν, φησὶν Πάμφιλος ἐν	Γλώσσαις.	(ΘΗΡΙΚΛΕΙΟΣ. Ἡ κύλιξ αὕτη ἐγκάθηται
[11, 479]	αὐτούς. Διόδωρος δ´ ἐν Ἰταλικαῖς	Γλώσσαις	καὶ Ἡράκλειτος, ὥς φησι Πάμφιλος,
[11, 487]	νίψασθαι πόσιν, ὡς Σέλευκος ἐν	Γλώσσαις.	Καλλίας δ´ ἐν Κύκλωψι· Καὶ
[11, 480]	πασσαλόφιν. (Γλαύκων δ´ ἐν ταῖς	Γλώσσαις	Κυπρίους φησὶ τὴν κοτύλην κύλικα
[11, 468]	~(ΔΕΠΑΣΤΡΟΝ. Σιληνὸς καὶ Κλείταρχος ἐν	Γλώσσαις	παρὰ Κλειτορίοις τὰ ποτήρια καλεῖσθαι.
[11, 495]	νωδός. Κλείταρχος δὲ ἐν ταῖς	Γλώσσαις	πελλητῆρα μὲν καλεῖν Θεσσαλοὺς καὶ
[11, 475]	δ´ ὁ Κολοφώνιος ἐν ταῖς	Γλώσσαις	ποιμενικὸν ἀγγεῖον μελιτηρὸν τὴν κελέβην
[11, 473]	μέθυε. Κλείταρχος δ´ ἐν ταῖς	Γλώσσαις	τὸ κεράμιόν φησιν Ἴωνας κάδον
[11, 462]	τῷ περὶ τοῦ Μορύχου ἐν	Συρακούσαις	φησὶν ἐπ´ ἄκρᾳ τῇ νήσῳ
[11, 503]	φιάλην, ἀφ´ ἧς σπείσας ταῖς	Μούσαις	καὶ τῇ τούτων Μνημοσύνῃ μητρὶ
[11, 505]	περὶ Γοργίου Ὡς ἐπεδήμησε, φησί,	ταῖς	Ἀθήναις Γοργίας μετὰ τὸ ποιήσασθαι
[11, 506]	διαλέγεσθαι, ὅτε τὸ δεύτερον ἐπεδήμησε	ταῖς	Ἀθήναις, οἱ ἔτι πρότερον τελευτήσαντες
[11, 483]	τραπέζης καταλείμματα. ΚΥΜΒΗ. Φιλήμων ἐν	ταῖς	Ἀττικαῖς Φωναῖς κύλικος εἶδος. Ἀπολλόδωρος
[11, 480]	περὶ πασσαλόφιν. (Γλαύκων δ´ ἐν	ταῖς	Γλώσσαις Κυπρίους φησὶ τὴν κοτύλην
[11, 495]	βορηίῳ νωδός. Κλείταρχος δὲ ἐν	ταῖς	Γλώσσαις πελλητῆρα μὲν καλεῖν Θεσσαλοὺς
[11, 475]	Νίκανδρος δ´ ὁ Κολοφώνιος ἐν	ταῖς	Γλώσσαις ποιμενικὸν ἀγγεῖον μελιτηρὸν τὴν
[11, 473]	καὶ μέθυε. Κλείταρχος δ´ ἐν	ταῖς	Γλώσσαις τὸ κεράμιόν φησιν Ἴωνας
[11, 501]	Ἀπὸ τῶν ὀμφαλῶν τῶν ἐν	ταῖς	γυναικείαις πυέλοις, ὅθεν τοῖς σκαφίοις
[11, 505]	στρατεύεσθαι, παραδούς τε τοὺς παῖδας	ταῖς	γυναιξὶ τρέφειν Πάλιν ὁ μὲν
[11, 483]	Ἑλλήνων· ἐν Ἄργει μὲν ἐν	ταῖς	δημοσίαις θοίναις, ἐν Λακεδαίμονι δὲ
[11, 461]	μνημονεύω, φησίν· Εἰ δὲ οἱ	ταῖς	ἐξουσίαις χρώμενοι καὶ τῷ πλουτεῖν
[11, 496]	Λυγκεύς τε ὁ Σάμιος ἐν	ταῖς	Ἐπιστολαῖς. (ΡΥΤΟΝ ἔχει τὸ υ>
[11, 466]	Ἀλεξάνδρου δὲ τοῦ βασιλέως ἐν	ταῖς	Ἐπιστολαῖς ταῖς πρὸς τοὺς ἐν
[11, 470]	χρύσεον, ὃ αὐτὸν ἐφόρει σὺν	ταῖς	ἵπποις, ἐπὴν δύνῃ, διὰ τοῦ
[11, 501]	πλεῖστα τῶν Ἀθήνησι βαλανείων κυκλοειδῆ	ταῖς	κατασκευαῖς ὄντα τοὺς ἐξαγωγοὺς ἔχει
[11, 488]	ἀμφοῖν τοῖν μεροῖν μικρά, παρόμοια	ταῖς	Κορινθιακαῖς ὑδρίαις. Ὁ δὲ Ἀπελλῆς
[11, 471]	Διόνυσον τοὺς θῆρας κλονεῖν σπένδοντα	ταῖς	κύλιξι ταύταις κατ´ αὐτῶν. (Μνημονεύει
[11, 485]	ἀγγεῖόν φησιν αὐτὸ εἶναι, ἐοικὸς	ταῖς	λεγομέναις πτωματίσιν, ἐκπεταλώτερον δέ. Ἀρτεμίδωρος
[11, 503]	ᾔτησε φιάλην, ἀφ´ ἧς σπείσας	ταῖς	Μούσαις καὶ τῇ τούτων Μνημοσύνῃ
[11, 466]	ὅτι ἡ μὲν παρθένος παρὰ	ταῖς	Νηρῇσι διέτριβεν, αὐτὸς δὲ τὰς
[11, 482]	ἀμφικύπελλον, (ἢ ὅτι παραπλήσιον ἦν	ταῖς	πέλλαις, συνηγμένον μᾶλλον εἰς τὴν
[11, 491]	καὶ ῥητῶς αὐτὰς εἶπεν ὁμωνυμεῖν	ταῖς	περιστεραῖς ἐν τούτοις Αἵ τε
[11, 479]	καὶ αἱ τοῦ πολύποδος ἐν	ταῖς	πλεκτάναις ἐπιφύσεις παραγώγως κοτυληδόνες. Καὶ
[11, 466]	ἐμοῦ Ὅτι Παρμενίων συγκεφαλαιούμενος ἐν	ταῖς	πρὸς Ἀλέξανδρον Ἐπιστολαῖς τὰ Περσικὰ
[11, 466]	τοῦ βασιλέως ἐν ταῖς Ἐπιστολαῖς	ταῖς	πρὸς τοὺς ἐν τῇ Ἀσίᾳ
[11, 483]	τοὺς μὲν πολὺν ἄκρατον ἐν	ταῖς	συνουσίαις πίνοντας μεγάλα βλάπτεσθαι καὶ
[11, 475]	Θεόκριτος δ´ ὁ Συρακόσιος ἐν	ταῖς	Φαρμακευτρίαις φησίν· Στέψον τὰν κελέβαν
[11, 479]	καὶ κοτυλήρυτον αἷμα τὸ ἀμφοτέραις	ταῖς	χερσὶν ἀρυσθῆναι δυνάμενον. Καὶ ἐν
[11, 504]	ποτίζῃ, οὐ δύναται ὀρθοῦσθαι οὐδὲ	ταῖς	ὥραις διαπνεῖσθαι· ὅταν δὲ ὅσῳ
[11, 507]	τὸ καθόλου πᾶσι τοῖς Σωκράτους	μαθηταῖς	ἐπεφύκει μητρυιᾶς ἔχων διάθεσιν. Διόπερ
[11, 509]	χρήματα καὶ σῖτον ἐπιδοὺς τοῖς	πολίταις	καὶ διὰ ταῦτα πιστευθεὶς εἶναι
[11, 478]	Εὔβουλος δ´ ἐν Ὀδυσσεῖ ἢ	Πανόπταις·	Ὁ δ´ ἱερεὺς Εὐήγορος ἐν
[11, 474]	καὶ καλῶς τὸν κάνθαρον. Φρύνιχος	Κωμασταῖς·	Εἶτα κεραμεύων ἂν οἴκοι σωφρόνως
[11, 461]	τῶν ἐκπωμάτων ἐπιχώρια γέγονε τοῖς	δυνάσταις.	Οὐ γὰρ παλαιὸν οὐδὲ τοῦτό
[11, 485]	ἦν μεγάλαισιν οἴ– νου χαίροντα	λεπασταῖς.	Θεόπομπος Παμφίλῃ· (Σπόγγος, λεκάνη, πτερόν,
[11, 502]	μόνος ψυκτῆρα, κύαθον, κυμβία. Στράττις	Ψυχασταῖς·	Ὃ δέ τις ψυκτῆρ´, ὃ
[11, 497]	καὶ θαλίης, Νεῖλος ὁκοῖον ἄναξ	μύσταις	φίλον ἱεραγωγοῖς εὗρε μέλος θείων
[11, 468]	ἐν τοῖς Ἀττικοῖς Ὀνόμασιν ἢ	Γλώτταις	προθεὶς καλπίς φησι· Δακτυλωτὸν ἔκπωμα
[11, 471]	θῆρας κλονεῖν σπένδοντα ταῖς κύλιξι	ταύταις	κατ´ αὐτῶν. (Μνημονεύει τοῦ ἐκπώματος
[11, 484]	καθ´ ἡμέραν συμποσίων ἐπιπόλαιοι δριμύτητες·	ταύταις	οὖν ἐστι τῶν μὲν πόρων
[11, 471]	ἡνίκ´ ἦν νέος. Ἐν δὲ	Κυβευταῖς·	Ἄρτι μὲν μάλ´ ἀνδρικὴν τῶν
[11, 480]	κύλικες, ὧν μνημονεύει Ἕρμιππος ἐν	Στρατιώταις·	Χία δὲ κύλιξ ὑψοῦ κρέμαται
[11, 501]	τῶν Ἀθήνησι βαλανείων κυκλοειδῆ ταῖς	κατασκευαῖς	ὄντα τοὺς ἐξαγωγοὺς ἔχει κατὰ
[11, 461]	τὴν Ἑλλάδα τόποις οὔτ´ ἐν	γραφαῖς	οὔτ´ ἐπὶ τῶν πρότερον εὑρήσομεν
[11, 499]	δέ φησι· ~(Πολλάκι δ´ ἐν	κορυφαῖς	ὀρέων, ὅκα θεοῖσιν ἅδῃ πολύφανος
[11, 479]	δὲ ἀποδίδωσι τὴν κοτύλην ἄλεισον.	(ΚΟΤΤΑΒΙΣ.	Ἁρμόδιος ὁ Λεπρεάτης ἐν τῷ
[11, 507]	τῷ πρεσβυτέρῳ Διονυσίῳ (συγγενόμενος ἐκινδύνευσεν,	δὶς	δὲ πρὸς τὸν νεώτερον Διονύσιον.
[11, 466]	πανάργυρα ἐκπώματ´, εἰς ἀριθμὸν ἑξήκοντα	δίς.	Ποσειδώνιος δ´ ἐν ιϚ τῶν
[11, 494]	Σωτῆρος Σωσιγένους Βίωνος Ἀπολλωνίου (Δίωνος)	εἰς	ἃ ἀποβλέψας ὁ βασιλεὺς εἶπεν
[11, 507]	μεθίστασθαι τὰς τῶν τετελευτηκότων ψυχὰς	εἰς	ἄλλας φύσεις ἢ πρὸς τὸν
[11, 474]	~Σὺ δὲ μηκέτ´ ἔγχει, παιδάριον,	εἰς	ἀργυροῦν, εἰς τὸ βαθὺ δ´
[11, 466]	κοῖλα χρυσόκολλα καὶ πανάργυρα ἐκπώματ´,	εἰς	ἀριθμὸν ἑξήκοντα δίς. Ποσειδώνιος δ´
[11, 462]	τὴν θάλασσαν κεραμέαν κύλικα, καθέντες	εἰς	αὐτὴν ἄνθεα καὶ κηρία καὶ
[11, 466]	ἀγροίκους Φιλητᾶς φησ, (τοὺς) ἀμέλγοντας	εἰς	αὐτὸ καὶ οὕτως πίνοντας. ΑΜΥΣΤΙΣ.
[11, 475]	κελέβη (καλεῖται ἀπὸ τοῦ χέειν	εἰς	αὐτὸ τὴν λοιβὴν ἤτοι λείβειν·
[11, 502]	δὲ ἢ ὁ πεποιηκὼς τοὺς	εἰς	αὐτὸν ἀναφερομένους Πέρσας φησί· Στεφάνους
[11, 475]	παρὰ (Λακεδαιμονίοις φησὶν ἔτι καὶ	εἰς	αὐτὸν δείκνυσθαι τὸ δέπας τὸ
[11, 506]	ἔν τε τῷ προτέρῳ τῶν	εἰς	αὐτὸν διαλόγων· ὁ γὰρ δεύτερος
[11, 501]	τῶν βαλανείων οἱ θόλοι παρόμοιοι·	εἰς	δὲ τὸ εἶδος οὐκ ἀρύθμως
[11, 491]	ἔσχισται μὲν ἑκάτερον τῶν ὤτων	εἰς	δύο σχίσεις, τούτων δ´ αὖ
[11, 463]	χρυσὸς οἶνον ἔχων χειρῶν νιζέτω	εἰς	ἔδαφος. Σπένδοντες δ´ ἁγνῶς Ἡρακλέι
[11, 482]	κυμβία καὶ δοκεῖν τούτοις διαμάχεσθαι	εἰς	ἑκάτερα τείνει. Μνημονεύει δ´ αὐτοῦ
[11, 506]	πυνθανόμενος Φίλιππον βλασφημεῖν περὶ Πλάτωνος	εἰς	ἐπιστολὴν ἔγραψέ τι τοιοῦτον· Ὥσπερ
[11, 469]	κομίσασθαι τὸν Ἡρακλέα καὶ διαπλεῦσαι	εἰς	Ἐρύθειαν. Ὅτι δὲ εἷς ἦν
[11, 473]	καὶ ἐκ νυκτὸς πάλι Σωκλῆς	εἰς	ἠοῦν πίνει τετραχόοισι κάδοις, εἶτ´
[11, 491]	αἰθέρι κεῖσθε. Καὶ ὁ τὴν	εἰς	Ἡσίοδον δὲ ἀναφερομένην ποιήσας Ἀστρονομίαν
[11, 484]	εἰς τὴν πύελον κατακλίθητι σφόδρα	εἰς	θερμὸν ὕδωρ. Πολέμων δ´ ἐν
[11, 466]	εὐώδους ποτοῦ ἵησιν εὐθὺς κύλικος	εἰς	κοῖλον κύτος· ἔπειτ´ ἄκρατον κοὐ
[11, 478]	ἐξώλεις τινὰς (τῶν Περσικῶν {Β.	Εἰς	κόρακας, ὦ μαστιγία. {Α. Καὶ
[11, 482]	δέοι καὶ Δημοφῶντος, ἅττ´ ἐποίησεν	εἰς	Κότυν, ῥήσεις τε κατὰ δεῖπνον
[11, 466]	Γρᾶ διηγούμενος τοῦ τὴν ἀποικίαν	εἰς	Λέσβον στείλαντος σὺν ἄλλοις βασιλεῦσι,
[11, 505]	(Παρμενίδῃ μὲν γὰρ καὶ ἐλθεῖν	εἰς	λόγους τὸν τοῦ Πλάτωνος Σωκράτην
[11, 474]	ὅτι ποτήριόν ἐστιν ἐπίμηκες, συνηγμένον	εἰς	μέσον ἐπιεικῶς, ὦτα ἔχον μέχρι
[11, 474]	τὴν ληνόν, τὸ δ´ οἷον	εἰς	μέσον τράχηλος, τὸ δὲ πρὸς
[11, 473]	Καὶ ἐν ἄλλῳ· Ἐξ ἠοῦς	εἰς	νύκτα καὶ ἐκ νυκτὸς πάλι
[11, 468]	Δακτυλωτὸν ἔκπωμα καὶ τὸ ἄμφωτον,	εἰς	ὅ ἐστιν οἷόν τε τοὺς
[11, 495]	ἀγγεῖον σκυφοειδές, πυθμένα ἔχον πλατύτερον,	εἰς	ὃ ἤμελγον τὸ γάλα. Ὅμηρος·
[11, 468]	οὖν ἀκούει τὸ ἄμφωτον ποτήριον,	εἰς	ὃ οἷόν τε τοὺς δακτύλους
[11, 494]	τοῖς ἀποκοτταβίζουσι δὲ ὀξύβαφον τιθέμενον	εἰς	ὃ τὰς λάταγας ἐγχέουσιν οὐκ
[11, 495]	καὶ μείζονα. ΠΡΟΑΡΟΝ κρατὴρ ξύλινος,	εἰς	ὃν τὸν οἶνον κιρνᾶσιν οἱ
[11, 480]	δὲ φοξίχειλος Ἀργείη κύλιξ, ἡ	εἰς	ὀξὺ ἀνηγμένη, οἷοί εἰσιν οἱ
[11, 489]	μείζονι, καθ´ ὅσον συννεύειν συμβέβηκεν	εἰς	ὀξὺ τὸν φυσικὸν τοῦ ποτηρίου
[11, 500]	Σὺν τοῖς φύλλοις δρέποντες συντιθέασιν	εἰς	παλάθης Συριακῆς τρόπον πλάττοντες, οἳ
[11, 463]	ἡμᾶς αἰεὶ τοὺς ζῶντας, ὥσπερ	εἰς	πανήγυρίν τινα ἀφειμένους ἐκ τοῦ
[11, 505]	ὁ μὲν Ξενοφῶν συναναβὰς Κύρῳ	εἰς	Πέρσας μετὰ τῶν μυρίων Ἑλλήνων
[11, 480]	καὶ ἔχουσιν ὦτα τέσσαρα, πυθμένα	εἰς	πλάτος ἐκτεταμένον (πολλοὶ δ´ ἐν
[11, 503]	ἀπ´ ὀξέος ἀρχόμενον, (καταλήγοντα δὲ	εἰς	πλατύτερον, ἐφ´ οὗ ἵσταται τὸ
[11, 488]	ἀπὸ ὀξέος ἀρχόμενον, καταλήγοντα δ´	εἰς	πλατύτερον, ἐφ´ οὗ ἵσταται τὸ
[11, 507]	Διονύσιον ἀποδημήσαντα ἔσκωπτεν, αὐτὸς τρὶς	εἰς	Σικελίαν ἐκπλεύσας· ἅπαξ μὲν τῶν
[11, 477]	λεγόμενα σκυφία διὰ τὸ κάτωθεν	εἰς	στενὸν συνῆχθαι ὡς τὰ Αἰγύπτια
[11, 483]	χρησιμώτατα· κώθων Λακωνικός, ἔκπωμα ἐπιτηδειότατον	εἰς	στρατείαν καὶ εὐφορώτατον ἐν γυλιῷ.
[11, 508]	συμμαθητὴς γενόμενος καὶ συναποδημήσας αὐτῷ	εἰς	Συρακούσας, ὁρῶν ἤδη τὸν Δίωνα
[11, 499]	τῶν δυναμένων λαγύνιον· ἔχον βαδίζειν	εἰς	τὰ γεύμαθ´ ὑπὸ μάλης, καὶ
[11, 496]	αὐτοῖς νόμιμον μὴ προχοίδας εἰσφέρεσθαι	εἰς	τὰ συμπόσια, (δῆλον ὅτι νομίζοντες
[11, 479]	φησίν· ὁ καλούμενος κότταβος παρῆλθεν	εἰς	τὰ συμπόσια καὶ περὶ Σικελίαν,
[11, 479]	σπουδὴ περὶ τὸ ἐπιτήδευμα ὥστε	εἰς	τὰ συμπόσια παρεισφέρειν ἆθλα κοτταβεῖα
[11, 483]	κύλικος λεγομένης κώθωνος. Ἀριστοφάνης Ἱππεῦσιν·	Εἰς	τὰς ἱππαγωγοὺς εἰσεπήδων ἀνδρικῶς πριάμενοι
[11, 485]	τὸ ποτήριον ὠνομάσθη ἀπὸ τῶν	εἰς	τὰς μέθας καὶ τὰς ἀσωτίας
[11, 464]	χυτρίδες διά τε τὴν ἡδονὴν	εἰς	τὰς μέθας παρεισφέρονται καὶ διὰ
[11, 469]	ἐστι περὶ τὴν Θουρίαν. {Β.	Εἰς	τὰς Ῥοδιακὰς ὅλος ἀπηνέχθην ἐγὼ
[11, 504]	ἀναπειθόμενοι πρὸς τὸ παιγνιωδέστερον ἀφιξόμεθα.	(Εἰς	ταῦτά τις ἀποβλέπων τὰ τοῦ
[11, 466]	(Καὶ οἴκους δὲ ἐπιτηδείους κατεσκεύαζον	εἰς	ταύτην τὴν παιδιάν. (Ὅτι παρὰ
[11, 500]	Λακεδαιμόνιοι ἀντὶ Θίμβρωνος Δερκυλλίδαν ἔπεμψαν	εἰς	τὴν Ἀσίαν, ἀκούοντες ὅτι πάντα
[11, 463]	τοῦ θανάτου καὶ τοῦ σκότους	εἰς	τὴν διατριβὴν εἰς τὸ φῶς
[11, 481]	οὗπερ ἔπιον ἐκ τοιαύτης φάρμακον.	Εἰς	τὴν ἐμὴν νῦν ἔγχεον τὴν
[11, 462]	ἀόρατον ἀσπίδα· καὶ οὕτως ἀφιᾶσιν	εἰς	τὴν θάλασσαν κεραμέαν κύλικα, καθέντες
[11, 466]	Μηθύμνῃ τινὲς περὶ τῆς ἀφεθείσης	εἰς	τὴν θάλασσαν παρθένου καὶ φασὶν
[11, 504]	τε αὔξεται καὶ θάλλοντα ἀφικνεῖται	εἰς	τὴν καρπογονίαν. Οὕτω δὴ καὶ
[11, 502]	διὰ τούτων· Ἀπήντων τῷ ξένῳ	εἰς	τὴν κατάλυσιν ησονην αἴθων ἀνήρ.
[11, 482]	δὲ τῆς τῶν θεῶν τιμῆς	εἰς	τὴν κτῆσιν παρειληφέναι. Κυάθῳ μὲν
[11, 482]	ἦν ταῖς πέλλαις, συνηγμένον μᾶλλον	εἰς	τὴν κυφότητα· ἢ ἀμφικύπελλα οἷον
[11, 474]	κατωτάτω πτέρνα καλεῖται, ᾗ ἐμπίπτει	εἰς	τὴν ληνόν, τὸ δ´ οἷον
[11, 467]	οὕτως· ὅταν εἰσίῃ ὁ βασιλεὺς	εἰς	τὴν πόλιν, ὑπαντᾶν οἴνου πλήρη
[11, 484]	πλείονι χρῆσαι τῷ λουτρῷ καὶ	εἰς	τὴν πύελον κατακλίθητι σφόδρα εἰς
[11, 474]	μηκέτ´ ἔγχει, παιδάριον, εἰς ἀργυροῦν,	εἰς	τὸ βαθὺ δ´ ἐπανάγωμεν· εἰς
[11, 480]	πύλη Κεραμικὴ καλεῖται) καὶ βάπτονται	εἰς	τὸ δοκεῖν εἶναι ἀργυραῖ. Ἐπαινοῦνται
[11, 476]	κέρατος; οἷον κερατήρ, ἀπὸ τοῦ	εἰς	τὸ κέρας ἐγχεῖσθαι τὸ πόμα.
[11, 494]	Καὶ πιεῖν χωρὶς μέτρω ὀξύβαφον	εἰς	τὸ κοινόν· εἶθ´ ὑπώμνυτο ὁ
[11, 466]	σχηματισμοῦ, ὃν ποιούμενοι εὐρύθμως ἐρρίπτουν	εἰς	τὸ κοττάβιον. (Καὶ οἴκους δὲ
[11, 460]	φράτερας καὶ δημότας εὑρὼν μόλις	εἰς	τὸ κυλικεῖον ἐνεγράφην· Ζεὺς ἔστι
[11, 461]	κωμῳδιοποιὸς ἐν τοῖς Ἰάμβοις φησίν·	Εἰς	τὸ Κυλικράνων βαδίζων σπληνόπεδον ἀφικόμην·
[11, 479]	οἶκοι κατεσκευάζοντο κυκλοτερεῖς, ἵνα πάντες	εἰς	τὸ μέσον τοῦ κοττάβου τεθέντος
[11, 466]	δηλώσας καθεῖναι διαπλέοντας τῷ Ποσειδῶνι	εἰς	τὸ πέλαγος παρθένον, γράφει καὶ
[11, 464]	οὖν ἡμᾶς ἐκμανῶς πίνειν ἀποβλέποντας	εἰς	τὸ πλῆθος τῶν καλῶν τούτων
[11, 498]	Ἐπίχαρμος ἐν Κύκλωπι· Φέρ´ ἐγχέας	εἰς	τὸ σκύφος. Καὶ Ἄλεξις ἐν
[11, 502]	(δύο γὰρ ἦγον οἴκοθεν) τἀκπώματ´	εἰς	τὸ φανερὸν ἐκνενιτρωμένα θεῖναι· κύαθος
[11, 463]	τοῦ σκότους εἰς τὴν διατριβὴν	εἰς	τὸ φῶς τε τοῦθ´, ὃ
[11, 479]	καλῶς ἕκαστα αὐτῶν. Ἔδει γὰρ	εἰς	τὸν ἀριστερὸν ἀγκῶνα ἐρείσαντα καὶ
[11, 475]	ὁ Λεπτὸς ἐξηγούμενος Θεοδωρίδα τὸ	εἰς	τὸν Ἔρωτα μέλος τὴν κελέβην
[11, 474]	κάνθαρον, (παιδάριον, ἔγχει, νὴ Δί´	εἰς	τὸν κάνθαρον. Ἐπιγένης Ἡρωίνῃ· Ἀλλ´
[11, 474]	εἰς τὸ βαθὺ δ´ ἐπανάγωμεν·	εἰς	τὸν κάνθαρον, (παιδάριον, ἔγχει, νὴ
[11, 464]	ὕδωρ ἐμβληθέντων ἕψονται καὶ παραχεόντων	εἰς	τὸν οἶνον ἧττον μεθύσκουσιν. Κἀν
[11, 466]	λοιποῦ. Καὶ τὸ πλεῖστον δὲ	εἰς	τοὺς κοττάβους κατανήλισκον. (Ἔνδοξοι δὲ
[11, 499]	Διαγόρα, πολλάκις οἶδά σε παραγινόμενον	εἰς	τοὺς παρ´ ἐμοὶ πότους, ἐν
[11, 464]	σχοίνου καὶ τῶν τοιούτων ἑτέρων	εἰς	ὕδωρ ἐμβληθέντων ἕψονται καὶ παραχεόντων
[11, 475]	ἐξωτέρω. Ἐπὶ δὲ τοῦ θωρακίου	εἰς	ὕψος ἀνήκουσα καὶ ὀξεῖα γιγνομένη
[11, 506]	εἴρηκεν ἐν τῷ Συμποσίῳ οὐδ´	εἰς	φῶς λέγεσθαί ἐστιν ἄξιον, ἔν
[11, 494]	τὰς συντάξεις λαμβανόντων, λαβὼν ταύτας	εἰς	χεῖρας (ὁ βασιλεὺς) καὶ κατιδὼν
[11, 496]	λέγων οὕτως· Ἵνα πλημοχόας τάσδ´	εἰς	χθόνιον χάσμ´ εὐφήμως προχέωμεν. ΠΡΙΣΤΙΣ
[11, 468]	(Ἄπυρον κατέθηκε λέβητα, τὸ ἐπιτήδειον	εἰς	ψυχρῶν ὑδάτων ὑποδοχὴν ἢ τὸ
[11, 465]	ἀργυρᾶ τε καὶ χρυσᾶ. Ὧν	εἷς	ἐστι καὶ Πυθέας ὁ Ἀρκὰς
[11, 469]	διαπλεῦσαι εἰς Ἐρύθειαν. Ὅτι δὲ	εἷς	ἦν ὁ Ἡρακλῆς τῶν πλεῖστον
[11, 499]	μέχρι ἂν ὥσπερ ἐν ἐράνῳ	εἷς	λοιπὸς ᾖ κάπηλος ἠδικημένος ὑπ´
[11, 466]	τούτων ἐπίχρυσα λγʹ Τισιγίτης ἀργυροῦς	εἷς.	(Μύστροι ἀργυροῖ κατάχρυσοι λβʹ Λαγυνοθήκη
[11, 461]	κυλικηγορήσων ἔρχομαι, οὐ τῶν Κυλικράνων	εἷς	ὑπάρχων, οὓς χλευάζων Ἕρμιππος ὁ
[11, 474]	{ΣΤΡ. Τὴν ναῦν σεσῶσθαί μοι	λέγεις;	{Α. Ἔγωγε μὴν κείνην ναῦν
[11, 487]	(ἄνω τὸ μικρόν, τὸ πινακίσκιον	λέγεις;	{Α. Τοῦτ´ ἐστὶ πλάστιγξ οὗτος
[11, 472]	γὰρ αὐτός. {Β. Βασιλέως υἱὸν	λέγεις	Καρῶν ἀφῖχθαι δηλαδὴ Πιξώδαρον. Ἡδύλος
[11, 509]	τις ὑπὸ Πλάτωνα καὶ Βρυσωνοθρασυμαχειοληψικερμάτων,	πληγεὶς	ἀνάγκῃ ληψολιγομίσθῳ τέχνῃ (συνών τις,
[11, 489]	καὶ τῆς σελήνης τοῦ σχήματος	ἐναργεῖς	τὰς φαντασίας, καὶ τὰ περὶ
[11, 486]	ὑπὲρ χρέως λέγων οὕτως· Φιάλας	Λυκιουργεῖς	δύο. (Ἐν δὲ τῷ πρὸς
[11, 486]	τῶν χρημάτων καὶ ἄλλας φιάλας	Λυκιουργεῖς	δύο. Ἡρόδοτος δ´ ἐν ζʹ
[11, 466]	ποτήρια μικρά) ῥυτὰ καὶ βατιάκαι	Λυκιουργεῖς	ἐπίχρυσοι καὶ θυμιατήρια καὶ τρυβλία.
[11, 486]	δεῖ λέγειν; ὄψει γὰρ αὐτός.	(ΛΥΚΙΟΥΡΓΕΙΣ.	Φιάλαι τινὲς οὕτως καλοῦνται ἀπὸ
[11, 468]	Οἳ δὲ τὸ ἔχον κύκλῳ	δακτυλοειδεῖς	τύπους τινάς. (ΕΛΕΦΑΣ. Οὕτως ἐκαλεῖτο
[11, 491]	ὀρνιθοφυεῖς κόρας εἴτ´ αὖ καὶ	ἀνθρωποειδεῖς,	ἄστροις δὲ πεποικιλμένας. Τὸ μέντοι
[11, 488]	προσκυρεῖ, καθ´ ἑκάτερον τὸ οὖς	διασχιδεῖς	εἰσι ῥάβδοι ἐπ´ ἀμφοῖν, (οὐ
[11, 508]	τῶν διαλόγων αὐτοῦ ἀχρείους καὶ	ψευδεῖς	ἄν τις εὕροι· ἀλλοτρίους δὲ
[11, 463]	ἐπὶ τὰς Διονυσιακὰς ταύτας λαλιὰς	οὐδεὶς	ἂν εὐλόγως φθονήσαι νοῦν ἔχων,
[11, 498]	μὲν ἐν ἄστει καὶ μετρίων	οὐδεὶς	ἐχρῆτο, συβῶται δὲ καὶ νομεῖς
[11, 477]	μὲν ἐν ἄστει καὶ μετρίων	οὐδεὶς	ἐχρῆτο, συβῶται δὲ καὶ νομεῖς
[11, 480]	Ἀθηναίου πατρίδι Ναυκράτει. (Εἰσὶν γὰρ	φιαλώδεις	μέν, οὐ κατὰ τόρνον, ἀλλ´
[11, 503]	καλεῖσθαί φησι ψυκτήρια καὶ τοὺς	ἀλσώδεις	καὶ συσκίους τόπους τοὺς τοῖς
[11, 466]	πρώτῳ· Κῦρος ἔπεμπε βίκους οἴνου	ἡμιδεεῖς.	Ἐστὶ δὲ φιαλῶδες ποτήριον κατὰ
[11, 509]	χλανίδος εὖ τεθωρακισμένος, σχῆμ´ ἀξιόχρεων	ἐπικαθεὶς	βακτηρίᾳ, ἀλλότριον, οὐκ οἰκεῖον, ὡς
[11, 506]	αὐτοῦ Διονυσόδωρον προπηλακίζων καὶ καλῶν	ὀψιμαθεῖς	ἔτι τε ἐριστὰς (ὀνομάζων) ὀνειδίζει
[11, 509]	συνῴκισεν πρὸς γάμου κοινωνίαν, ταῦτ´	ὠφεληθεὶς	ἐκ τῆς καλῆς Πολιτείας καὶ
[11, 505]	ὁμώνυμον αὑτῷ διάλογον πρὸς τοὺς	συνήθεις	ἔφη Ὡς καλῶς οἶδε Πλάτων
[11, 480]	κύλικα δώσων πιεῖν, ἔγχει τ´	ἐπιθεὶς	τὸν ἡθμόν. Ταῦτα δ´ ἐστὶ
[11, 509]	ἐπέθετο τῇ πολιτείᾳ δι´ Ἀριδαίου.	Κριθεὶς	δὲ καὶ ἁλοὺς καὶ ἀδοξήσας
[11, 509]	εὖ δ´ ἐν πεδίλῳ πόδα	τιθεὶς	ὑπὸ ξυρὸν κνήμης ἱμάντων ἰσομέτροις
[11, 489]	ὁ ποιητής, τοὺς χρυσοῦς ἥλους	παρατιθεὶς	τῇ τοῦ ἀργυροῦ ἐκπώματος φύσει,
[11, 466]	ἀγῶνα παγξενεὶ κηρύσσεται, χαλκηλάτους λέβητας	ἐκτιθεὶς	φέρειν καὶ κοῖλα χρυσόκολλα καὶ
[11, 468]	τοῖς Ἀττικοῖς Ὀνόμασιν ἢ Γλώτταις	προθεὶς	καλπίς φησι· Δακτυλωτὸν ἔκπωμα καὶ
[11, 493]	ἔσθενε. (Σωσίβιος δ´ ὁ λυτικὸς	προθεὶς	τὰ ἔπη· Ἄλλος μὲν μογέων
[11, 466]	Ἀλκμήνῃ δοθῆναι ποτήριον, ὅπερ Ἀμφιτρύωνι	εἰκασθεὶς	δίδωσιν, (Ἃ δ´ ὑποδεξαμένα θαήσατο
[11, 497]	δ´ ἐν τῇ Χήρᾳ βατιακῶν	μνησθεὶς	καὶ τῇ γελοιότητι τοῦ ὀνόματος
[11, 503]	ὁ Πλούταρχος καὶ ὑπὸ πάντων	κροταλισθεὶς	ᾔτησε φιάλην, ἀφ´ ἧς σπείσας
[11, 509]	τοῖς πολίταις καὶ διὰ ταῦτα	πιστευθεὶς	εἶναι χρηστὸς παρὰ τοῖς Κυζικηνοῖς,
[11, 469]	οἰδματόεντα πόντου φέρει δρόμου πόρον	οὐθεις,	μελανίππου προφυγὼν ἱερᾶς νυκτὸς ἀμολγόν.
[11, 471]	τις τῶν ἐκ Ταυρομενίου μεθεστηκότων	ταχθεὶς	ἐπὶ τὴν πρεσβείαν ἕτερά τε
[11, 500]	ὡς ἄν τις μέλι πίνοι	διείς,	τούτου δὲ καὶ πολὺ ἥδιον.
[11, 509]	ξύστ´ ἔχων τριχώματα, εὖ δ´	ὑποκαθιεὶς	ἄτομα πώγωνος βάθη, εὖ δ´
[11, 463]	αἰὲν ἔχειν ἀγαθόν. (Καὶ ὁ	χαρίεις	δ´ Ἀνακρέων φησίν· Οὐ φιλέω
[11, 472]	κεραμέαν τινὰ τῶν θηρικλείων, πῶς	δοκεῖς,	κεραννύει καλῶς, ἀφρῷ ζέουσαν. Οὐδ´
[11, 471]	Θεολύτη, γραῦ. {ΘΕΟΛ. Τί με	καλεῖς	σύ, φίλτατε; {ΣΠΙ. Ἵν´ ἀσπάσωμαι·
[11, 476]	οἷς ἐφιλοφρονεῖτο. Τοὺς δὲ Παιόνων	βασιλεῖς	φησι Θεόπομπος ἐν δευτέρᾳ Φιλιππικῶν,
[11, 484]	δ´ ἔσθ´ οὗτος ὄρνις; {Β.	Ἡράκλεις,	(ποτήριον χρυσοῦς διακοσίους ἄγον. {Α.
[11, 502]	Ἄρεος καλεῖ τὰ ποτήρια ταῦτα.	Αἰολεῖς	δὲ τὴν φιάλην ἄρακιν καλοῦσι.
[11, 495]	πελλητῆρα μὲν καλεῖν Θεσσαλοὺς καὶ	Αἰολεῖς	τὸν ἀμολγέα, πέλλαν δὲ τὸ
[11, 477]	ξύλινον ποτήριον. Κλείταρχος δέ φησιν	Αἰολεῖς	τὸν σκύφον κισσύβιον καλεῖν· Μαρσύας
[11, 475]	Σιληνὸς δὲ καὶ Κλείταρχος τοὺς	Αἰολεῖς	φασιν οὕτω καλεῖν τὸ ποτήριον.
[11, 498]	~(ΣΚΑΛΛΙΟΝ κυλίκιον μικρόν, ᾧ σπένδουσιν	Αἰολεῖς,	ὡς Φιλητᾶς φησιν ἐν Ἀτάκτοις.
[11, 463]	ὅτι τρόποι εἰσὶ πόσεων κατὰ	πόλεις	ἴδιοι, ὡς Κριτίας παρίστησιν ἐν
[11, 482]	Ἀνδρομέδᾳ φησίν· (Ἵπποισιν ἢ κύμβαισι	ναυστολεῖς	χθόνα; Κύββα ποτήριον Ἀπολλόδωρος Παφίους.
[11, 478]	ποικίλον, ~Πέρσας ἔχον καὶ γρῦπας	ἐξώλεις	τινὰς (τῶν Περσικῶν {Β. Εἰς
[11, 480]	(πολλοὶ δ´ ἐν τῇ Ναυκράτει	κεραμεῖς	ἀφ´ ὧν καὶ ἡ πλησίον
[11, 508]	τὸν ἄνθρωπον ἅπερ ἐπαγγέλλεται καὶ	ἡμεῖς	ζητοῦμεν ἐκ τῶν ἐκείνου λόγων,
[11, 504]	τὴν καρπογονίαν. Οὕτω δὴ καὶ	ἡμεῖς,	ἢν μὲν ἀθρόον τὸ ποτὸν
[11, 483]	ἐρυθρὸν ἀπὸ τρυγός· οὐδὲ γὰρ	ἡμεῖς	νήφειν ἐν φυλακῇ τῇδε δυνησόμεθα,
[11, 460]	οὐχὶ παρὰ τοῖς γόνασιν ἔστησεν.	Ἡμεῖς	οὖν μὴ διατρίβωμεν, ἀλλ´ ἤδη
[11, 464]	τῆς ἀληθείας ἐπὶ πλεῖστον ἀπαρτωμένοις.	(Ἡμεῖς	οὖν, ὡς καὶ παρ´ Ἀθηναίοις
[11, 464]	νυνί, λέγεθ´. {Β. Ὅντινα τρόπον	ἡμεῖς;	Τοιοῦτον οἷον ἂν καὶ σοὶ
[11, 503]	(Ἡρακλέων δὲ ὁ Ἐφέσιος Ὃν	ἡμεῖς,	φησί, ψυγέα καλοῦμεν, ψυκτηρίαν τινὲς
[11, 477]	οὐδεὶς ἐχρῆτο, συβῶται δὲ καὶ	νομεῖς	καὶ οἱ ἐν ἀγρῷ· (Πολύφημος
[11, 498]	οὐδεὶς ἐχρῆτο, συβῶται δὲ καὶ	νομεῖς	καὶ οἱ ἐν ἀγρῷ, ὡς
[11, 486]	ἔνεγκον ἐπὶ τὸ μνῆμ´ ἐκείνῃ,	μανθάνεις;	καὶ κατάχεον. ΜΕΤΑΝΙΠΤΡΟΝ ἡ μετὰ
[11, 464]	φιλογύνας γυναικομανεῖς καὶ τοὺς φιλόρνιθας	ὀρνιθομανεῖς,	τὸ αὐτὸ σημαινόντων τῶν ὀνομάτων
[11, 464]	τοὺς φιλοδόξους, (καθάπερ τοὺς φιλογύνας	γυναικομανεῖς	καὶ τοὺς φιλόρνιθας ὀρνιθομανεῖς, τὸ
[11, 464]	δ´ ὀρτυγομανίαν. Τινὲς δὲ καὶ	δοξομανεῖς	καλοῦσι τοὺς φιλοδόξους, (καθάπερ τοὺς
[11, 466]	ὑπὸ κύματος αὐτοὺς ἀμφοτέρους κρυφθέντας	ἀφανεῖς	γενέσθαι, χρόνῳ δ´ ὕστερον ἤδη
[11, 460]	ἐκ τῶν πολεμίων οἴκαδ´ ἥκω,	συγγενεῖς	καὶ φράτερας καὶ δημότας εὑρὼν
[11, 487]	πάντας ἄγει. Ἀντιφάνης Λαμπάδι· Τράπεζα	φυστημινεις,	ἅμα δ´ ἦν Δαίμονος Ἀγαθοῦ
[11, 490]	οἱ πολλοὶ νομίζοντες τὰς πελειάδας	ὄρνεις	εἶναι πρῶτον μὲν ἐκ τοῦ
[11, 491]	εἴρηκε διὰ τὴν πρὸς τὰς	ὄρνεις	ὁμωνυμίαν. Ἡ δὲ Μοιρὼ καὶ
[11, 490]	Οὐ γὰρ τὰς πελειάδας τὰς	ὄρνεις	φέρειν νομιστέον τῷ Διὶ τὴν
[11, 494]	αἱ ἀναγραφαί εἰσι τῶν τὰς	συντάξεις	λαμβανόντων, λαβὼν ταύτας εἰς χεῖρας
[11, 489]	τρίποδας τοὺς τοῖς θεοῖς καθαγιζομένους,	(φθόεις	κυκλοτερεῖς καὶ ἀστέρας ἔχοντας, οὓς
[11, 508]	ὑπὲρ ἔρωτος εἰρημένους καὶ μάλα	ἀπρεπεῖς,	οὓς καταφρονῶν τῶν ἀναγνωσομένων συνέθηκεν,
[11, 479]	Πρὸς δὲ τούτοις οἶκοι κατεσκευάζοντο	κυκλοτερεῖς,	ἵνα πάντες εἰς τὸ μέσον
[11, 489]	τοὺς τοῖς θεοῖς καθαγιζομένους, (φθόεις	κυκλοτερεῖς	καὶ ἀστέρας ἔχοντας, οὓς καὶ
[11, 502]	σύ, ποῖ τὴν ἀργυρίδα τηνδὶ	φέρεις;	χρυσίδος δὲ Κρατῖνος ἐν Νόμοις·
[11, 497]	πολλάκις. {Β. Οὐδὲν ἐλέφαντος γὰρ	διαφέρεις	οὐδὲ σύ. {Α. Ἕτερον τριήρης·
[11, 489]	ἀπεικάζει διὰ τὸ τοὺς ἀστέρας	περιφερεῖς	εἶναι τοῖς ἥλοις ὁμοίως καὶ
[11, 481]	βαθείας κύλικας ὥσπερ ὁλκάδας οἰναγωγούς,	περιφερεῖς,	λεπτάς, μέσας, γαστροιίδας, οὐκ ἀβούλως,
[11, 469]	καὶ τοὺς ἐφήβους, Σωσία, τοὺς	δυσχερεῖς.	(ΗΔΥΠΟΤΙΔΕΣ. Ταύτας φησὶν ὁ Σάμιος
[11, 500]	ζεύγη, καμήλους, στρώματ´, ἀργυρώματα, φιάλας,	τριήρεις,	τραγελάφους, καρχήσια, (γαυλοὺς ὁλοχρύσους— {Β.
[11, 460]	τὸν λόγον καὶ τὰς κύλικας	πλήρεις	(ἅπασι προπίῃ. (Ποτήρια δὲ πρῶτον
[11, 469]	κύαθον, κυμβία, ῥυτὰ τέτταρα, ἡδυποτίδας	τρεῖς,	ἡθμὸν ἀργυροῦν. Σῆμος δ´ ἐν
[11, 476]	μεγάλα κέρατα φυόντων, ὡς χωρεῖν	τρεῖς	καὶ τέτταρας χόας, ἐκπώματα (ποιεῖν
[11, 466]	ταῦτα γέγραπται· Βατιάκαι ἀργυραῖ κατάχρυσοι	τρεῖς.	Κόνδυα ἀργυρᾶ ροϚ τούτων ἐπίχρυσα
[11, 486]	ἀνδράσι, θαῦμα κοὐ ψευδές, νῆστις	τρεῖς	χόας ἐξέπιεν· ἧς τόδε σοί,
[11, 478]	Προάγωνι· Ὃ δ´ ἀλφίτων πριάμενος	τρεῖς	χοίνικας κοτύλης δεούσας εἴκος´ ἀπολογίζεται.
[11, 469]	~{Α. Ῥυτὸν (δίκρουνον ἡλίκον τι	τρεῖς	χωρεῖν χοᾶς, Ἄλκωνος ἔργον. Προὔπιεν
[11, 501]	Τὴν δ´ ἀμφίθετον πότερα δύο	βάσεις	ἔχειν δεῖ νομίζειν ἐξ ἑκατέρου
[11, 482]	Τὸ γὰρ ἐπάγεσθαι κατὰ τὰς	ἑστιάσεις	κυμβία καὶ δοκεῖν τούτοις διαμάχεσθαι
[11, 495]	δὲ καὶ ὀνύχινοι σκύφοι καὶ	συνδέσεις	τούτων μέχρι δικοτύλων· καὶ Παναθηναικὰ
[11, 505]	μὴ φῶμεν εἶναι λόγους καὶ	μιμήσεις	ἢ τοὺς Ἀλεξαμενοῦ τοῦ Τηίου
[11, 482]	Δημοφῶντος, ἅττ´ ἐποίησεν εἰς Κότυν,	ῥήσεις	τε κατὰ δεῖπνον Θεόδωρός μοι
[11, 494]	καὶ τὴν τελευταίαν τοῦ Ἀπολλωνίου,	εὑρήσεις	σαυτὸν ἀπειληφότα κατὰ τὰς σὰς
[11, 502]	κόμισον λαβὼν τοὺς παῖδας. Εἶτ´	οἴσεις	μόνος ψυκτῆρα, κύαθον, κυμβία. Στράττις
[11, 491]	ἑκάτερον τῶν ὤτων εἰς δύο	σχίσεις,	τούτων δ´ αὖ συνάφεια κατὰ
[11, 491]	λέγοιτο καθὸ τέτταρες αἱ πᾶσαι	σχίσεις	τῶν ὤτων, ἑκάτερον δὲ καθὸ
[11, 494]	τὸν θαυμάσιον Αἰσχύλον ἁλίσκῃ, ἀπροσδιονύσους	λύσεις	πραγματευόμενος. (ΟΛΜΟΣ ποτήριον κερατίου τρόπον
[11, 493]	πολυθρυλήτους ταύτας καὶ (τὰς) τοιαύτας	λύσεις	(Πτολεμαῖος ὁ Φιλάδελφος βασιλεύς. Λαμβάνοντος
[11, 507]	τῶν τετελευτηκότων ψυχὰς εἰς ἄλλας	φύσεις	ἢ πρὸς τὸν μετεωρότερον καὶ
[11, 479]	τοῦ πολύποδος ἐν ταῖς πλεκτάναις	ἐπιφύσεις	παραγώγως κοτυληδόνες. Καὶ τὰ κύμβαλα
[11, 484]	Ἐν δὲ Φιλαδέλφοις· Ἤδη δ´	ἐπιχύσεις	διάλιθοι, λαβρώνιοι, Πέρσαι δ´ ἔχοντες
[11, 459]	Ἀδράστῳ, ἄνδρες φίλοι, καθίσαντες οἱ	ἀριστεῖς	δειπνοῦσιν, ὁ δὲ Πολύιδος ἱερὰ
[11, 466]	πρὸς θεῶν ὀλουμένη, (ἣ τὰς	ἀρύστεις	ὧδ´ ἔχους´ ἐκώμασας. Ἐστὶ δὲ
[11, 491]	πελειάδα· ἃς δοιὰς εἶπεν καθὸ	συμφυεῖς	εἰσιν ἀλλήλαις καὶ συνεζευγμέναι. Τὸ
[11, 488]	τὴν τοῦ χείλους ἔρεισιν πάλιν	συμφυεῖς	εἰσιν. Καὶ γίνεται τὸν τρόπον
[11, 491]	δύο ὑποθετέον εἴτε βούλεταί τις	ὀρνιθοφυεῖς	κόρας εἴτ´ αὖ καὶ ἀνθρωποειδεῖς,
[11, 487]	ἕν· ὃς ἂν τὸν κότταβον	ἀφεὶς	ἐπὶ τὴν πλάστιγγα ποιήσῃ πεσεῖν—
[11, 484]	τούτῳ χρώμενοι ῥύμματι πλύνουσιν οἱ	γναφεῖς.	(Τρία δὲ παραφύλαττε ὅταν κωθωνίζῃ·
[11, 469]	μέγεθος παίζοντες οἱ ποιηταὶ καὶ	συγγραφεῖς	πλεῖν αὐτὸν ἐν ποτηρίῳ ἐμυθολόγησαν.
[11, 500]	σὺ καθαρῶν τ´ ἀλήτων κἀλφίτων	ἀπερρόφεις.	(ΦΙΑΛΗ. Ὅμηρος μὲν ὅταν λέγῃ·
[11, 477]	κόνδυ χρυσοῦν, Στρουθία. Ἵππαρχος Ἀνασῳζομένοις·	Προσέχεις	τι τούτῳ τῷ στρατιώτῃ τοῦ
[11, 503]	Περσικῶν φησιν οὕτως· Ἐστὶ δὲ	ποτίβαζις	ἄρτος κρίθινος καὶ πύρινος ὀπτὸς
[11, 480]	Ἔστι γὰρ κρουνεῖα; {Α. Ναί.	(ΚΥΑΘΙΣ,	κοτυλῶδες ἀγγεῖον. Σώφρων ἐν τῷ
[11, 460]	δὲ ἔφη· Πολλῷ γ´ ὁ	Βάκις	διεχρῆτο τῷ ποτηρίῳ. Καὶ Φερεκράτης
[11, 466]	τὴν παιδιάν. (Ὅτι παρὰ Τιμαχίδᾳ	ΑΙΑΚΙΣ	ἡ κύλιξ καλεῖται. ΑΚΑΤΟΣ ποτήριον
[11, 483]	γυλιῷ. Οὗ δὲ ἕνεκα στρατιωτικόν,	πολλάκις	ἀνάγκη ὕδωρ πίνειν οὐ καθαρόν.
[11, 467]	εἰρήκασιν. Οἱ γὰρ μουσικοί, καθάπερ	πολλάκις	Ἀριστόξενός φησι, τὸ σίγμα λέγειν
[11, 497]	Ἐγὼ δὲ τοῦτό γ´ ἐκπέπωκα	πολλάκις.	{Β. Οὐδὲν ἐλέφαντος γὰρ διαφέρεις
[11, 464]	δὲ εὖ οἶδα ὅτι ἥδιστα	πολλάκις	ἐστὶ τὰ κεράμεα ἐκπώματα, ὡς
[11, 473]	αὐτοῦ. (Εὔβουλος δ´ ἐν Παμφίλῳ	πολλάκις	μεμνημένος τοῦ ὀνόματός φησιν· Ἐγὼ
[11, 499]	χρόνον ἐπεδήμησας ἐν Σάμῳ, Διαγόρα,	πολλάκις	οἶδά σε παραγινόμενον εἰς τοὺς
[11, 467]	δὲ ῥῶ διὰ τὸ εὔκολον	πολλάκις	παραλαμβάνουσι. Καὶ τοὺς ἵππους τοὺς
[11, 482]	γῆς Κωλιάδος (γῆς) Τοῦτον δ´	ὁσάκις	ἐπί τι πληρώσαιεν, ἀποσπείσαντες τοῖς
[11, 466]	βασιλέως Ἀντιγόνου, ὡς ἀπὸ Σελεύκου	ΣΕΛΕΥΚΙΣ	καὶ ἀπὸ Προυσίου ΠΡΟΥΣΙΑΣ. (ΑΝΑΦΑΙΑ
[11, 497]	(ω( Σαννάκρα) ἱπποτραγέλαφοι, βατιάκια, σαννάκια.	ΣΕΛΕΥΚΙΣ.	Ὅτι ἀπὸ Σελεύκου τοῦ βασιλέως
[11, 497]	πρὸς Ἀδαῖον Ποτήρια, φησί, παραπλήσια	Σελευκίς,	Ῥοδιάς, Ἀντιγονίς. ~(ΣΚΑΛΛΙΟΝ κυλίκιον μικρόν,
[11, 492]	τε καὶ τῶν αἰεὶ ἀφαιρεῖται	λὶς	πέτρη. Ἀλλ´ ἄλλην ἐνίησι πατὴρ
[11, 501]	ἐστὶ πιάλη, ἡ τὸ πιεῖν	ἅλις	παρέχουσα· μείζων γὰρ τοῦ ποτηρίου.
[11, 466]	τῶν κάτω μερῶν, ἐστενωμένον ἄνωθεν.	(ΒΑΥΚΑΛΙΣ.	Ἐν Ἀλεξανδρείᾳ καὶ αὕτη, ὡς
[11, 466]	αὕτη, ὡς Σώπατρος ὁ παρῳδός·	Βαυκαλὶς	ἡ τετράκυκλος. Καὶ πάλιν Νᾶμα
[11, 476]	περιέχει· κέρας ἔκπωμα ἀργυροῦν, καὶ	περισκελὶς	πρόσεσται ἀργυρᾶ. (ΚΕΡΝΟΣ ἀγγεῖον κεραμεοῦν,
[11, 481]	Κὰδ δ´ ἄειρε κυλίχναις μεγάλαις,	αιταποικιλλις.	Οἶνον γὰρ Σεμέλας καὶ Διὸς
[11, 493]	ἀμογητὶ ἄειρεν, ὡς παντὸς ἀνθρώπου	μόλις	ἂν ἀποκινήσαντος ἀπὸ τῆς τραπέζης
[11, 461]	περὶ τοῦ Νέστορος ποτηρίου, ὃ	μόλις	ἂν νέος βαστάσαι ἴσχυεν, Νέστωρ
[11, 460]	καὶ φράτερας καὶ δημότας εὑρὼν	μόλις	εἰς τὸ κυλικεῖον ἐνεγράφην· Ζεὺς
[11, 505]	λόγους τὸν τοῦ Πλάτωνος Σωκράτην	μόλις	ἡ ἡλικία συγχωρεῖ, οὐχ ὡς
[11, 470]	οὑτωσὶ λέγῃ· Γενόμενος δ´ ἔννους	μόλις	ᾔτησε κύλικα καὶ λαβὼν ἑξῆς
[11, 505]	Πολιτείᾳ εἰπών· Ὅὅταν, οἶμαι, δημοκρατουμένη	πόλις	ἐλευθερίας διψήσασα κακῶν οἰνοχόων τύχῃ
[11, 466]	ἔχους´ ἐκώμασας. Ἐστὶ δὲ καὶ	πόλις	Ἰώνων Ἄρυστις. ΑΡΓΥΡΙΣ εἶδος ποτηρίου,
[11, 502]	καλοῦσι. (ΦΘΟΙΣ. Πλατεῖαι φιάλαι ὀμφαλωτοί.	Εὔπολις·	Σὺν φθοῖσι προσπεπωκώς. Ἔδει δὲ
[11, 466]	κατεσθίειν· σὺ δὲ κάρτα φείδῃ.	(ΑΝΤΙΓΟΝΙΣ	ἔκπωμα ἀπὸ τοῦ βασιλέως Ἀντιγόνου,
[11, 497]	Ποτήρια, φησί, παραπλήσια Σελευκίς, Ῥοδιάς,	Ἀντιγονίς.	~(ΣΚΑΛΛΙΟΝ κυλίκιον μικρόν, ᾧ σπένδουσιν
[11, 490]	διὰ τὴν ἀσθένειαν εὐλαβὴς ἡ	ὄρνις	αὕτη· τρεῖν δ´ ἐστὶ τὸ
[11, 484]	Ὁ λαβρώνιος δ´ ἔσθ´ οὗτος	ὄρνις;	{Β. Ἡράκλεις, (ποτήριον χρυσοῦς διακοσίους
[11, 471]	ὡς οὐχὶ μικροῖς ἥδεται ποτηρίοις;	Ἄλεξις	δ´ ἐν Ἱππεῖ· Καὶ θηρίκλειός
[11, 502]	κοτύλη δ´ ἀνὰ χοίνικα μάττει.	(Ἄλεξις	δ´ ἐν Ἱππίσκῳ ψυκτηρίδιον καλεῖ
[11, 473]	Μανία, φέρ´ ὀξύβαφα καὶ κανθάρους.	Ἄλεξις	δ´ ἐν Κρατείᾳ ὁ δὲ
[11, 496]	ΠΕΤΑΧΝΟΝ ποτήριον ἐκπέταλον, οὗ μνημονεύει	Ἄλεξις	ἐν Δρωπίδῃ· πρόκειται δὲ τὸ
[11, 502]	τοῦ οἰναρίου ἀνατρέπει τὸν ψυκτῆρα.	Ἄλεξις	ἐν Εἰσοικιζομένῳ φησὶ Τρικότυλον ψυγέα.
[11, 470]	ἂν κύλιξ οὖσα. Καὶ μήποτε	Ἄλεξις	ἐν Ἡσιόνῃ θηρικλείῳ ποιεῖ τὸν
[11, 472]	καὶ θηρίκλειος κρατήρ, οὗ μνημονεύει	Ἄλεξις	ἐν Κύκνῳ· Φαιδρὸς δὲ κρατὴρ
[11, 498]	ἐγχέας εἰς τὸ σκύφος. Καὶ	Ἄλεξις	ἐν Λευκαδίᾳ· Οἴνου γεραιοῖς χείλεσιν
[11, 502]	Χαλκίδος τῆς Θρᾳκικῆς εὐδοκιμοῦντα. (ΧΥΤΡΙΔΕΣ.	Ἄλεξις	ἐν Ὑποβολιμαίῳ· Ἐγὼ Πτολεμαίου τοῦ
[11, 483]	στρεψαύχενος πίοιμι τὸν τράχηλον ἀνακεκλασμένη;	Ἄλεξις	Ἐρίθοις· Εἶτα τετρακότυλον ἐπεσόβει κώθωνά
[11, 481]	ὑμᾶς. {Β. Ἀνακεχαίτικεν μὲν οὖν.	Ἄλεξις	Ἱππεῖ· ~Τά τε κυμβία (ἆρ´
[11, 500]	τινὰ καλεῖται ποτήρια, ὧν μνημονεύει	(Ἄλεξις	μὲν ἐν Κονιατῇ· Κυμβία, φιάλαι,
[11, 466]	ΕΚΠΩΜΑ τὸ γράμματα ἔχον ἐγκεχαραγμένα.	Ἄλεξις·	(Τὴν ὄψιν εἴπω τοῦ ποτηρίου
[11, 502]	δέ φησι· Καὶ φιλοτησίας προὔπινεν.	Ἄλεξις·	Φιλοτησίαν σοι τήνδ´ ἐγὼ ἰδίᾳ
[11, 466]	ΑΜΑΛΘΕΙΑΣ ΚΕΡΑΣ καὶ ΕΝΙΑΥΤΟΣ καλούμενον.	(ΑΜΦΩΞΙΣ	ξύλινον ποτήριον, ᾧ χρῆσθαι τοὺς
[11, 494]	κελεύσας μετὰ τῶν βιβλίων, ἐν	οἷς	αἱ ἀναγραφαί εἰσι τῶν τὰς
[11, 489]	τὰ κράτιστα τῶν ἀπλανῶν ἀστέρων,	οἷς	δὴ τεκμαίρονται τὰ περὶ τὴν
[11, 503]	τοὺς τοῖς θεοῖς ἀνειμένους, ἐν	οἷς	ἔστιν ἀναψῦξαι. Αἰσχύλος Νεανίσκοις· Σαύρας
[11, 476]	τὸν βασιλέα προπίνειν κέρατι τούτοις	οἷς	ἐφιλοφρονεῖτο. Τοὺς δὲ Παιόνων βασιλεῖς
[11, 508]	δὲ τοὺς τοιούτους διαλόγους, ἐν	οἷς	καὶ περὶ τῶν ἐν τοῖς
[11, 499]	τοὺς παρ´ ἐμοὶ πότους, ἐν	οἷς	λάγυνος κατ´ ἄνδρα κείμενος οἰνοχοεῖτο,
[11, 462]	ἀφ´ ὧν οἱ τόποι διαμένουσιν·	οἷς	οὐδὲ τῆς πολιτείας μετέδοσαν οἱ
[11, 476]	πολ8 λοὺς κοτυλίσκους κεκολλημένους, ἐν	οἷς,	(φησίν, μήκωνες λευκοί, πυροί, κριθαί,
[11, 479]	ἱερὸς τοῦ Διονύσου κρατηρίσκος, καὶ	οἷς	χρῶνται οἱ μύσται, ὡς Νίκανδρός
[11, 482]	κεραμείας. Ὅταν δ´ Ἔφιππος ἐν	Ἐφήβοις	λέγῃ· Οὐ κύλικας ἐπὶ τὰ
[11, 495]	δ´ ὁ Κολοφώνιος ἐν τοῖς	Ἰάμβοις	ἐπὶ φιάλης τίθησι τὴν λέξιν
[11, 460]	τὸν Ἀμόργιον ποιητὴν Σιμωνίδην ἐν	Ἰάμβοις	οὕτως· Ἀπὸ τράπεζαν εἷλέ νιν
[11, 461]	Ἕρμιππος ὁ κωμῳδιοποιὸς ἐν τοῖς	Ἰάμβοις	φησίν· Εἰς τὸ Κυλικράνων βαδίζων
[11, 462]	ἄνδρας εὐφήμοις μύθοις καὶ καθαροῖσι	λόγοις·	σπείσαντας δὲ καὶ εὐξαμένους τὰ
[11, 507]	(Περὶ δὲ τῶν ἐν τοῖς	διαλόγοις	αὐτοῦ κεκλεμμένων τί ἂν καὶ
[11, 488]	φησίν, ἡμῖν ἔν τισι Κορινθιακοῖς	ἔργοις	τὴν τῶν ἥλων θέσιν. Ἐξοχὴ
[11, 460]	σκευοθήκη παρ´ Ἀριστοφάνει μὲν ἐν	Γεωργοῖς·	(Ὥσπερ κυλικείου τοὐθόνιον προπέπταται. Ἔστι
[11, 497]	Νεῖλος ὁκοῖον ἄναξ μύσταις φίλον	ἱεραγωγοῖς	εὗρε μέλος θείων πάτριον ἐξ
[11, 473]	Σωκλῆς εἰς ἠοῦν πίνει τετραχόοισι	κάδοις,	εἶτ´ ἐξαίφνης που τυχὸν οἴχεται.
[11, 473]	καί τι μελιχρὸν ἔπος. ἀλλὰ	κάδοις	Χίου με κατάβρεχε καὶ λέγε
[11, 472]	βάσιν στήσας, συνάψας καρπίμοις κισσοῦ	κλάδοις	(ἔστεψα. θηλυκῶς δὲ τὴν θηρίκλειον
[11, 487]	τὴν δὲ τάλαιναν πλάστιγγ´ ἂν	ἴδοις	(παρὰ τὸν στροφέα τῆς κηπαίας
[11, 478]	ἐν Παιδιαῖς καὶ Ἕρμιππος ἐν	Θεοῖς.	Ἀθηναῖοι δὲ μέτρον τι καλοῦσι
[11, 503]	καὶ συσκίους τόπους τοὺς τοῖς	θεοῖς	ἀνειμένους, ἐν οἷς ἔστιν ἀναψῦξαι.
[11, 482]	ἐπί τι πληρώσαιεν, ἀποσπείσαντες τοῖς	θεοῖς	ἐκ τῆς φιάλης ᾠνοχόουν ἐφεξῆς,
[11, 489]	καὶ τοὺς τρίποδας τοὺς τοῖς	θεοῖς	καθαγιζομένους, (φθόεις κυκλοτερεῖς καὶ ἀστέρας
[11, 482]	κοτύλῃ. (Κρατῆρα γὰρ ἵστασαν τοῖς	θεοῖς,	οὐκ ἀργυροῦν οὐδὲ λιθοκόλλητον, ἀλλὰ
[11, 478]	πλέων» λέγων. (Ἕρμιππος δὲ ἐν	Θεοῖς·	Τόν τε κότυλον πρῶτον ἤνεγκ´
[11, 483]	πρὸς Ἀδαῖον καὶ Ἀντίγονον, ὅτι	κεραμέοις	ἀγγείοις ἐχρῶντο οἱ Λακεδαιμόνιοι γράφει
[11, 464]	φησίν, ὃν ἂν βασιλεὺς ἀτιμάσῃ,	κεραμέοις	χρῆται. Χοιρίλος δ´ ὁ ἐποποιός
[11, 463]	οἰνοχόοι θέραπες κιρνάντων προχύταισιν ἐν	ἀργυρέοις·	ὁ δὲ χρυσὸς οἶνον ἔχων
[11, 496]	οἰνοχόοι θέραπες κιρνάντων προχύταισιν ἐν	ἀργυρέοις.	Φιλητᾶς δ´ ἐν Ἀτάκτοις ἀγγεῖον
[11, 466]	Καὶ θεοφιλὲς δὲ τὸ ποτήριον·	χρυσέοις	γοῦν δεπάεσσιν ἀλλήλους δεξιοῦνται. Ἐλευθέριον
[11, 466]	δέπας μεστὸν κύκλῳ χορεῦον ἕλκουσι	γνάθοις	ὁλκῆς ἀπαύστοις, παντελῶς ἐστραμμένον (τἄνω
[11, 483]	πίοιμι τὸν τράχηλον ἀνακεκλασμένη; Ἄλεξις	Ἐρίθοις·	Εἶτα τετρακότυλον ἐπεσόβει κώθωνά μοι,
[11, 462]	θεὸν ὑμνεῖν εὔφρονας ἄνδρας εὐφήμοις	μύθοις	καὶ καθαροῖσι λόγοις· σπείσαντας δὲ
[11, 502]	δὲ τὴν φιάλην ἄρακιν καλοῦσι.	(ΦΘΟΙΣ.	Πλατεῖαι φιάλαι ὀμφαλωτοί. Εὔπολις· Σὺν
[11, 466]	τῇ προέσει. Ἦν γὰρ τοῖς	παλαιοῖς	πεφροντισμένον καλῶς καὶ εὐσχημόνως κότταβον
[11, 506]	Μένωνι καὶ τοὺς μεγίστους (παρ´	Ἀθηναίοις	γενομένους Ἀριστείδην καὶ Θεμιστοκλέα, Μένωνα
[11, 464]	(Ἡμεῖς οὖν, ὡς καὶ παρ´	Ἀθηναίοις	ἐγίνετο, ἅμα ἀκροώμενοι τῶν γελωτοποιῶν
[11, 498]	Καὶ Ἄλεξις ἐν Λευκαδίᾳ· Οἴνου	γεραιοῖς	χείλεσιν μέγα σκύφος. Καὶ Ἐπιγένης
[11, 466]	δὲ παρὰ Σοφοκλεῖ (ἐν τοῖς	Λαρισαίοις	Ἀκρίσιος καὶ αὐτὸς ἐκπώματα ὅσα
[11, 475]	καρχήσια. Ἔθος γὰρ ἦν τοῖς	ἀρχαίοις	ἐπὶ τῶν τραπεζῶν κεκραμένα τιθέναι
[11, 483]	Ἀδαῖον καὶ Ἀντίγονον, ὅτι κεραμέοις	ἀγγείοις	ἐχρῶντο οἱ Λακεδαιμόνιοι γράφει οὕτως·
[11, 496]	Ἴων δ´ ὁ Χῖος ἐν	Ἐλεγείοις·	Ἡμῖν δὲ κρητῆρ´ οἰνοχόοι θέραπες
[11, 483]	(Μνημονεύει αὐτοῦ καὶ Ἀρχίλοχος ἐν	Ἐλεγείοις	ὡς ποτηρίου οὕτως· Ἀλλ´ ἄγε
[11, 504]	μικρὰ ἐπιψακάζωσιν, ἵνα καὶ ἐγὼ	Γοργιείοις	ῥήμασιν εἴπω, (οὕτως οὐ βιαζόμενοι
[11, 465]	ἀποθνῄσκων οὐκ ὤκνησεν ὑποθέσθαι τοῖς	οἰκείοις	ἐπιγράψαι αὐτοῦ τῷ μνήματι τάδε·
[11, 488]	ποτὶ δὲ σκῆπτρον βάλε γαίῃ	χρυσείοις	ἥλοισι πεπαρμένον. Ἐμφαίνεται γὰρ ὡς
[11, 488]	μὲν τί ποτ´ ἐστὶ τὸ	χρυσείοις	ἥλοισι πεπαρμένον, ἔπειτα τί τὸ
[11, 487]	ὃ οἴκοθεν ἦγ´ ὁ γεραιός,	χρυσείοις	ἥλοισι πεπαρμένον· οὔατα δ´ αὐτοῦ
[11, 483]	τὰς ἑορτάς, ἔν τε τοῖς	ἐπινικίοις	καὶ τοῖς γάμοις τῶν παρθένων,
[11, 466]	τὸν υἱὸν λυτρούμενος τοῖς ἐπισημοτάτοις	κειμηλίοις	καὶ δέπας δίδωσι περικαλλές. Αὐτός
[11, 475]	Λαμψακηνὸς ἐν τοῖς Ὥροις παρὰ	(Λακεδαιμονίοις	φησὶν ἔτι καὶ εἰς αὐτὸν
[11, 502]	καὶ κύλιξ φιλοτησία. ΧΟΝΝΟΙ. Παρὰ	Γορτυνίοις	ποτηρίου εἶδος, ὅμοιον θηρικλείῳ, χάλκεον·
[11, 478]	φέρει φησί, καὶ Ἀριστοφάνης ἐν	Βαβυλωνίοις.	Εὔβουλος δ´ ἐν Ὀδυσσεῖ ἢ
[11, 494]	τῆς ἀφελείας οὕνεκα. Κἀν τοῖς	Βαβυλωνίοις	οὖν τοῖς Ἀριστοφάνους ἀκουσόμεθα ποτήριον
[11, 478]	ἐν τῷ πρὸς Λυκόφρονα παρὰ	Σικυωνίοις	καὶ Ταραντίνοις ἐπιπολάζειν φησὶ τὸ
[11, 482]	σήμερον γενήσεται. Καὶ Ἔφιππος ἐν	Ὁμοίοις	ἢ Ὀβελιαφόροις Διονυσίου δὲ δράματ´
[11, 471]	τοῦ ἐκπώματος καὶ Ἀντιφάνης ἐν	Ὁμοίοις	οὕτως· Ὡς δ´ ἐδείπνησαν (συνάψαι
[11, 485]	Εἰρήνῃ Τί δῆτ´ ἂν εἰ	πίοις	οἴνου κύλικα λεπαστήν; Ἀφ´ ἧς
[11, 503]	Αἰσχύλος Νεανίσκοις· Σαύρας ὑποσκίοισιν ἐν	ψυκτηρίοις.	(Εὐριπίδης Φαέθοντι· Ψυκτήρια δένδρεα φίλαισιν
[11, 481]	τὴν μείζονα. Ὅτι δὲ μεγάλοις	ποτηρίοις	αἱ γυναῖκες ἐχρῶντο ὁ αὐτὸς
[11, 476]	στιβάσιν ἐδείπνουν καὶ ἔπινον κερατίνοις	ποτηρίοις.	Αἰσχύλος δ´ ἐν Περραιβίσι τοὺς
[11, 471]	φύσιν, ὡς οὐχὶ μικροῖς ἥδεται	ποτηρίοις;	Ἄλεξις δ´ ἐν Ἱππεῖ· Καὶ
[11, 461]	εἰ οἱ ἀρχαῖοι μεγάλοις ἔπινον	ποτηρίοις.	Δικαίαρχος μὲν γὰρ ὁ Μεσσήνιος,
[11, 469]	Μήποτε δὲ ἐπεὶ μεγάλοις ἔχαιρε	ποτηρίοις	ὁ ἥρως, διὰ τὸ μέγεθος
[11, 504]	ὡς πρόκειται, παραιτεῖται πίνειν μεγάλοις	ποτηρίοις,	ὃ δὲ τὸν Σωκράτην παράγει
[11, 500]	ἀπ´ αὐτῶν ἐν τοῖς ξυλίνοις	ποτηρίοις,	οὓς καλοῦσι ταβαίτας, προβρέχουσι καὶ
[11, 481]	(κοὐχὶ χωροῦντ´ οὐδὲ κόγχην, ἐμφερῆ	γευστηρίοις·	σφίσι δέ γ´ αὐταῖσιν βαθείας
[11, 468]	καὶ Κλείταρχος ἐν Γλώσσαις παρὰ	Κλειτορίοις	τὰ ποτήρια καλεῖσθαι. Ἀντίμαχος δ´
[11, 466]	καὶ χάλα πόδα. (ΑΩΤΟΝ παρὰ	Κυπρίοις	τὸ ἔκπωμα, ὡς Πάμφιλος. Φιλητᾶς
[11, 462]	Πολλοῖς δὲ καὶ ὁ ἐν	Ἰλλυριοῖς	τόπος διαβόητός ἐστιν ὁ καλούμενος
[11, 506]	πατρίδος φυγήν, ἀφ´ ἧς ἐν	Θουρίοις	κατῳκίσθησαν. Ἐν δὲ τῷ περὶ
[11, 503]	διδόμενον, ὡς Ἀντιφάνης παρίστησιν ἐν	Διπλασίοις·	Τί οὖν ἐνέσται τοῖς θεοῖσιν;
[11, 483]	ποτηρίων· ἐν δὲ τοῖς ἄλλοις	συμποσίοις	καὶ φιδιτίοις ἐν πιθάκναις (Μνημονεύει
[11, 469]	θηρικλείους, Ἀθηναίων μὲν αὐτὰς τοῖς	πλουσίοις	διὰ τὰ βάρη χαλκευσαμένων τὸν
[11, 482]	παρ´ ὑμῖν ποιοῦσιν ἐν τοῖς	φιδιτίοις.	Εἰ δέ ποτε πλεῖον πιεῖν
[11, 483]	δὲ τοῖς ἄλλοις συμποσίοις καὶ	φιδιτίοις	ἐν πιθάκναις (Μνημονεύει αὐτοῦ καὶ
[11, 465]	δὲ Οἰδίπους (δι´ ἐκπώματα) τοῖς	υἱοῖς	κατηράσατο, ὡς ὁ τὴν κυκλικὴν
[11, 501]	ταῖς γυναικείαις πυέλοις, ὅθεν τοῖς	σκαφίοις	ἀρύουσιν. Τίμαρχος δ´ ἐν τετάρτῳ
[11, 488]	ἐπεδείκνυεν, φησίν, ἡμῖν ἔν τισι	Κορινθιακοῖς	ἔργοις τὴν τῶν ἥλων θέσιν.
[11, 464]	ὁ Φιλόχορος οὑτωσί· Ἀθηναῖοι τοῖς	Διονυσιακοῖς	ἀγῶσι τὸ μὲν πρῶτον ἠριστηκότες
[11, 470]	ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΣΤ' (ΗΘΑΝΙΟΝ. Ἑλλάνικος ἐν	Αἰγυπτιακοῖς	οὕτως γράφει· Αἰγυπτίων ἐν τοῖς
[11, 495]	τοῦ ἀγγείου πρότερον μὲν (τοῖς	Παναθηναικοῖς	ἐοικώς, ἡνίκα ἐκαλεῖτο πελίκη, ὕστερον
[11, 470]	οὕτως γράφει· Αἰγυπτίων ἐν τοῖς	οἴκοις	κεῖται φιάλη χαλκῆ καὶ κύαθος
[11, 481]	καλεῖται κύμβη. Καὶ Ἀναξανδρίδης ἐν	Ἀγροίκοις·	Μεγάλ´ ἴσως (ποτήρια) προπινόμενα καὶ
[11, 463]	πίνειν μνημονεύει καὶ Ἀναξανδρίδης ἐν	Ἀγροίκοις	οὕτως· ~(Τίνα δὴ παρεσκευασμένοι πίνειν
[11, 467]	αʹ περὶ τῶν παρὰ τοῖς	ἱστορικοῖς	Λέξεων ζητουμένων φησί· Γυάλας ποτηρίου
[11, 508]	ἀπέκτεινεν, ὥς φησι Καρύστιος ἐν	Ἱστορικοῖς	Ὑπομνήμασι. Καὶ Κάλλιππος δ´ ὁ
[11, 506]	Καρύστιος ὁ Περγαμηνὸς ἐν τοῖς	Ἱστορικοῖς	Ὑπομνήμασιν οὕτως· Σπεύσιππος πυνθανόμενος Φίλιππον
[11, 503]	ποτήριον, φησὶ Τρύφων ἐν τοῖς	Ὀνοματικοῖς,	τὸ ἐπὶ τῷ σκολίῳ διδόμενον,
[11, 470]	χάλκεον. ΗΜΙΤΟΜΟΣ ἔκπωμά τι παρ´	Ἀττικοῖς	ἀπὸ τοῦ σχήματος ὀνομασθέν, φησὶν
[11, 468]	φιάλην. Φιλήμων δ´ ἐν τοῖς	Ἀττικοῖς	Ὀνόμασιν ἢ Γλώτταις προθεὶς καλπίς
[11, 461]	εἰργασμένον πλὴν τῶν ἐπὶ τοῖς	ἡρωικοῖς.	Τὸ γὰρ ῥυτὸν ὀνομαζόμενον μόνοις
[11, 503]	ἐν οἷς ἔστιν ἀναψῦξαι. Αἰσχύλος	Νεανίσκοις·	Σαύρας ὑποσκίοισιν ἐν ψυκτηρίοις. (Εὐριπίδης
[11, 461]	ἐστὶ ζητῆσαι εἰ οἱ ἀρχαῖοι	μεγάλοις	ἔπινον ποτηρίοις. Δικαίαρχος μὲν γὰρ
[11, 469]	τὸν Ἡρακλέα. Μήποτε δὲ ἐπεὶ	μεγάλοις	ἔχαιρε ποτηρίοις ὁ ἥρως, διὰ
[11, 461]	τοιοῦτοι, δημιουργοῦσιν αὐτοὺς πίνοντας ἐκπώμασι	μεγάλοις.	Καί μοι δοκοῦσι λέγειν οὐ
[11, 481]	ἔγχεον τὴν μείζονα. Ὅτι δὲ	μεγάλοις	ποτηρίοις αἱ γυναῖκες ἐχρῶντο ὁ
[11, 504]	μέν, ὡς πρόκειται, παραιτεῖται πίνειν	μεγάλοις	ποτηρίοις, ὃ δὲ τὸν Σωκράτην
[11, 466]	αὐτοῖς παῖδας ἁρπάζειν· καὶ τοῖς	καλοῖς	παρ´ αὐτοῖς ἄδοξόν ἐστιν ἐραστοῦ
[11, 501]	ὀμφαλῶν τῶν ἐν ταῖς γυναικείαις	πυέλοις,	ὅθεν τοῖς σκαφίοις ἀρύουσιν. Τίμαρχος
[11, 469]	Προὔπιεν δέ μοί ποτε ἐν	Κυψέλοις	Ἀδαῖος. Μνημονεύει τοῦ ποτηρίου τούτου
[11, 489]	Ἔχει γὰρ καὶ ἀστέρας, οὓς	ἥλοις	ὁ ποιητὴς ἀπεικάζει διὰ τὸ
[11, 489]	τοὺς ἀστέρας περιφερεῖς εἶναι τοῖς	ἥλοις	ὁμοίως καὶ ὥσπερ ἐμπεπηγέναι τῷ
[11, 498]	δείδεκτ´ Ἀχιλῆα. Πληροῦντες γὰρ προέπινον	ἀλλήλοις	μετὰ προσαγορεύσεως. Πανύασσις τρίτῳ Ἡρακλείας
[11, 474]	τὰς δὲ κλισίας ἐλατίνας χαμᾶζε	ποικίλοις	στρώμασι κεκοσμημένας, ἐκπώματα δὲ κεραμέους
[11, 495]	τὸν οἶνον κιρνᾶσιν οἱ Ἀττικοί.	Κοίλοις	ἐν προάροις φησὶ Πάμφιλος. (ΠΕΛΙΚΑΙ.
[11, 460]	ἧς, τόν ῥά οἱ Εὐρύκλεια	φίλοις	ἐπὶ γούνασι θῆκε παυομένῳ δόρποιο)
[11, 466]	ἀποικίαν εἰς Λέσβον στείλαντος σὺν	ἄλλοις	βασιλεῦσι, καὶ ὅτι χρησμὸς ἦν
[11, 493]	ὁ Μαχάων οὐ τέτρωται ἐν	ἄλλοις	δειχθήσεται. Ἀγνοοῦσιν δ´ ὅτι τὸ
[11, 483]	κεραμέων ποτηρίων· ἐν δὲ τοῖς	ἄλλοις	συμποσίοις καὶ φιδιτίοις ἐν πιθάκναις
[11, 485]	Ἀπολλόδωρος γένος εἶναι κύλικος. Φερεκράτης	Κραπατάλλοις·	Τῶν θεατῶν δ´ ὅστις ἂν
[11, 497]	τοῦτο. Μνημονεύει αὐτοῦ Θεοκλῆς ἐν	Ἰθυφάλλοις	οὕτως· Ἐθύσαμεν γὰρ σήμερον Σωτήρια
[11, 482]	διαλλάσσει Τοὺς μὲν ἄρα χρυσέοισι	κυπέλλοις	υἷες Ἀχαιῶν δειδέχατ´ ἄλλοθεν ἄλλος
[11, 462]	καὶ περιφέρουσιν ὅπου ἂν πορεύωνται.	Πολλοῖς	δὲ καὶ ὁ ἐν Ἰλλυριοῖς
[11, 490]	λέγονται Πέλειαι καὶ Πελειάδες, παρὰ	πολλοῖς	ἐστι τῶν ποιητῶν. Πρώτη δὲ
[11, 500]	διαλεγόμενος γράφει οὕτως· Σὺν τοῖς	φύλλοις	δρέποντες συντιθέασιν εἰς παλάθης Συριακῆς
[11, 509]	ἐξήλασεν, ἀλλὰ καὶ τοῖς τούτων	δούλοις	τὰ χρήματα τῶν δεσποτῶν χαρισάμενος
[11, 468]	ἐπεὶ περιείληπται τοῖς τῶν πινόντων	δακτύλοις.	Τινὲς δὲ ἀπύρωτον φιάλην τὸ
[11, 478]	δὲ καὶ τὸν παρὰ (τοῖς	Αἰτωλοῖς	καί τισι τῶν Ἰώνων λεγόμενον
[11, 483]	τε τοῖς ἐπινικίοις καὶ τοῖς	γάμοις	τῶν παρθένων, πίνουσιν ἐκ κεραμέων
[11, 462]	οὔποτέ φησι προδώσειν, μείλιχος ἐν	κεράμοις,	ἄνθεος ὀσδόμενος· ἐν δὲ μέσοις
[11, 463]	νέκταρ οἰνοχοοῦσα» τούτοις τοῖς ἑταίροις	ἐμοῖς	τε καὶ σοῖς. (Πρὸς οὓς
[11, 462]	μὲν θεὸν ὑμνεῖν εὔφρονας ἄνδρας	εὐφήμοις	μύθοις καὶ καθαροῖσι λόγοις· σπείσαντας
[11, 472]	λαμπρόν, ἀσφαλῆ βάσιν στήσας, συνάψας	καρπίμοις	κισσοῦ κλάδοις (ἔστεψα. θηλυκῶς δὲ
[11, 508]	καὶ Σόλωνος, τῶν μὲν τοῖς	νόμοις	ἐμμένειν τοὺς πολίτας, (τῶν δὲ
[11, 496]	φιάλη χρυσῆ, Θεόδωρος. Κρατῖνος ἐν	Νόμοις·	Ῥυσίδι σπένδων. (ΡΟΔΙΑΣ. Δίφιλος Αἱρησιτείχει
[11, 502]	φέρεις; χρυσίδος δὲ Κρατῖνος ἐν	Νόμοις·	Χρυσίδι σπένδων γέγραφε τοῖς ὄφεσι
[11, 484]	ἄκρατον μηδὲ τραγηματίζεσθαι ἐν τοῖς	κωθωνισμοῖς.	Ὅταν δ´ ἱκανῶς ἔχῃς ἤδη,
[11, 480]	κύλικα καλεῖν. Ἑρμῶναξ δ´ ἐν	Συνωνύμοις	οὕτως γράφει· Ἄλεισον, ποτήριον, κύπελλον,
[11, 476]	τούτων· Ἀργυρηλάτοις κέρασι χρυσᾶ στόμια	προσβεβλημένοις.	Καὶ Σοφοκλῆς Πανδώρᾳ· Καὶ πλῆρες
[11, 467]	συζευγνυμένου τοῦ ἰῶτα. Κἀν τοῖς	προκειμένοις	οὖν οἱ Σάτυροι τοῦ Διονύσου
[11, 499]	οὗτος πλησίον ὄξους. Δίφιλος ἐν	Ἀνασῳζομένοις·	Λάγυνον ἔχω κενόν, ὦ γραῦ,
[11, 477]	Καππαδοκίᾳ κόνδυ χρυσοῦν, Στρουθία. Ἵππαρχος	Ἀνασῳζομένοις·	Προσέχεις τι τούτῳ τῷ στρατιώτῃ
[11, 466]	ὅτι δίδοται πᾶσι τοῖς σπένδειν	βουλομένοις	εἴτε καὶ τοῖς πίνειν, ἢ
[11, 504]	ἐξ ὧν περὶ Κύρου εἰρήκασι	τεκμαιρομένοις	ἡμῖν, ἀλλὰ κἀκ τῶν αὐτῶν
[11, 508]	νόμους, ἀλλὰ τοῖς ὑπ´ αὐτοῦ	διαπλαττομένοις,	ὥστε καὶ ζητεῖσθαι τοὺς χρησομένους.
[11, 508]	εὐχομένοις, ἀλλὰ τοῖς τῶν ἐνδεχομένων	ἀντεχομένοις.	(Χωρὶς τοίνυν τούτων εἴ τις
[11, 508]	καὶ μὴ ταὐτὰ ποιεῖν τοῖς	εὐχομένοις,	ἀλλὰ τοῖς τῶν ἐνδεχομένων ἀντεχομένοις.
[11, 488]	καὶ πεπαρμένοι εἰσίν, (ἀλλ´ ὅτι	ἐμπεπαρμένοις	ἐοίκασιν ἔξω τε ὀλίγῳ προὔχουσι,
[11, 464]	χοροῖς εἰσιοῦσιν ἐνέχεον πίνειν καὶ	διηγωνισμένοις	ὅτ´ ἐξεπορεύοντο ἐνέχεον πάλιν· μαρτυρεῖν
[11, 464]	καὶ τῆς ἀληθείας ἐπὶ πλεῖστον	ἀπαρτωμένοις.	(Ἡμεῖς οὖν, ὡς καὶ παρ´
[11, 509]	πιστευθεὶς εἶναι χρηστὸς παρὰ τοῖς	Κυζικηνοῖς,	μικρὸν ἐπισχὼν χρόνον ἐπέθετο τῇ
[11, 466]	πλουτέοντες Εἶτ´ ἐπάγει· Ἀέξονται φρένας	ἀμπελίνοις	τόξοις δαμέντες. (ΑΓΚΥΛΗ ποτήριον πρὸς
[11, 500]	ἀποκλάσαντες ἀπ´ αὐτῶν ἐν τοῖς	ξυλίνοις	ποτηρίοις, οὓς καλοῦσι ταβαίτας, προβρέχουσι
[11, 484]	Κατανίζεται γὰρ τὸ σῶμα τοῖς	οἴνοις·	ὑγρὸν γὰρ καὶ θερμὸν ὁ
[11, 476]	ἐν στιβάσιν ἐδείπνουν καὶ ἔπινον	κερατίνοις	ποτηρίοις. Αἰσχύλος δ´ ἐν Περραιβίσι
[11, 478]	πρὸς Λυκόφρονα παρὰ Σικυωνίοις καὶ	Ταραντίνοις	ἐπιπολάζειν φησὶ τὸ ἔκπωμα, εἶναι
[11, 497]	φησιν ὀνομαζόμενον ποτήριον τοῖς ἥρωσι	μόνοις	ἀποδίδοσθαι. Δωρόθεος δ´ ὁ Σιδώνιός
[11, 461]	ἡρωικοῖς. Τὸ γὰρ ῥυτὸν ὀνομαζόμενον	μόνοις	τοῖς ἥρωσιν ἀπεδίδοσαν. Ὃ καὶ
[11, 470]	καὶ τοὔνομα ἔχει, γεγονὼς τοῖς	χρόνοις	κατὰ τὸν κωμικὸν Ἀριστοφάνη. Μνημονεύει
[11, 479]	τὰ κύμβαλα δ´ Αἰσχύλος ἐν	Ἠδωνοῖς	κοτύλας εἴρηκεν· Ὃ δὲ χαλκοδέτοις
[11, 466]	Εἶτ´ ἐπάγει· Ἀέξονται φρένας ἀμπελίνοις	τόξοις	δαμέντες. (ΑΓΚΥΛΗ ποτήριον πρὸς τὴν
[11, 461]	δὲ τοῖς περὶ τὴν Ἑλλάδα	τόποις	οὔτ´ ἐν γραφαῖς οὔτ´ ἐπὶ
[11, 470]	ὃ αὐτὸν ἐφόρει σὺν ταῖς	ἵπποις,	ἐπὴν δύνῃ, διὰ τοῦ Ὠκεανοῦ
[11, 508]	ὁ Πλάτων οὐ τοῖς οὖσιν	ἀνθρώποις	γράψαι τοὺς νόμους, ἀλλὰ τοῖς
[11, 492]	Ἐπτάποροι δὴ ταί γε μετ´	ἀνθρώποις	καλέονται, ἓξ οἶαί περ ἐοῦσαι
[11, 489]	ἥμερον τροφὴν πρῶτοι διαταξάμενοι τοῖς	ἀνθρώποις,	πειθόμενοι τὸν κόσμον εἶναι σφαιροειδῆ,
[11, 475]	θ´ ὅττι φέριστον (οἷσιν ἐνὶ	μεγάροις	κεῖτο μέλιτος πεπληθός. Καὶ πάλιν·
[11, 495]	κιρνᾶσιν οἱ Ἀττικοί. Κοίλοις ἐν	προάροις	φησὶ Πάμφιλος. (ΠΕΛΙΚΑΙ. Καλλίστρατος ἐν
[11, 486]	ᾧ τὸ ἔλαιον ἐπισπένδουσι τοῖς	ἱεροῖς,	σπονδεῖον δὲ ᾧ τὸν οἶνον,
[11, 466]	τι. ΒΡΟΜΙΑΔΕΣ, ἔκπωμα ὅμοιον τοῖς	μακροτέροις	τῶν σκύφων. (ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΝ ΕΚΠΩΜΑ τὸ
[11, 494]	ὑπ´ ἄλλων, ἀλλὰ τοῖς αὑτοῦ	πτεροῖς»	κατὰ τὸν θαυμάσιον Αἰσχύλον ἁλίσκῃ,
[11, 463]	θαλίαισι νέκταρ οἰνοχοοῦσα» τούτοις τοῖς	ἑταίροις	ἐμοῖς τε καὶ σοῖς. (Πρὸς
[11, 466]	τύραννον ἐκπώματα χρυσᾶ ἐπιδεικνύντα τοῖς	ἑταίροις	φάσκειν, ἐξ ὧν ἐκεράμευσε κατεσκευακέναι
[11, 495]	ἐν τρίτῳ περὶ Πινδάρου τοῖς	Σκίροις	φησὶν Ἀθήναζε ἀγῶνα ἐπιτελεῖσθαι τῶν
[11, 471]	τὴν γυναικείαν φύσιν, ὡς οὐχὶ	μικροῖς	ἥδεται ποτηρίοις; Ἄλεξις δ´ ἐν
[11, 461]	μαθητής, ἐν τῷ περὶ Ἀλκαίου	μικροῖς	φησιν αὐτοὺς ἐκπώμασι κεχρῆσθαι καὶ
[11, 482]	Καὶ Ἔφιππος ἐν Ὁμοίοις ἢ	Ὀβελιαφόροις	Διονυσίου δὲ δράματ´ ἐκμαθεῖν δέοι
[11, 464]	καὶ τραγήματα παρεφέρετο, καὶ τοῖς	χοροῖς	εἰσιοῦσιν ἐνέχεον πίνειν καὶ διηγωνισμένοις
[11, 509]	τιθεὶς ὑπὸ ξυρὸν κνήμης ἱμάντων	ἰσομέτροις	ἑλίγμασιν, ὄγκῳ τε χλανίδος εὖ
[11, 491]	κόρας εἴτ´ αὖ καὶ ἀνθρωποειδεῖς,	ἄστροις	δὲ πεποικιλμένας. Τὸ μέντοι Ἀμφὶς
[11, 492]	Τὸ ὁρώμενον οὖν ἐν τοῖς	ἄστροις	καὶ ἐν τῇ φαινομένῃ κατασκευῇ
[11, 475]	δ´ ὁ Λαμψακηνὸς ἐν τοῖς	Ὥροις	παρὰ (Λακεδαιμονίοις φησὶν ἔτι καὶ
[11, 463]	τοῖς ἑταίροις ἐμοῖς τε καὶ	σοῖς.	(Πρὸς οὓς λεκτέον ὅτι τρόποι
[11, 462]	κεράμοις, ἄνθεος ὀσδόμενος· ἐν δὲ	μέσοις	ἁγνὴν ὀδμὴν λιβανωτὸς ἵησι· ψυχρὸν
[11, 478]	Ὁ δ´ ἱερεὺς Εὐήγορος ἐν	μέσοις	αὐτοῖσιν ἑστὼς τὴν καλὴν σκευὴν
[11, 489]	Νέστορος γεγονέναι· (ἐστὶ δὲ ἀργύρεον,	χρυσοῖς	γράμμασιν ἐντετυπωμένα ἔχον τὰ Ὁμηρικὰ
[11, 466]	καὶ ἐντετυπωμένα ἔχον τὰ ἔπη	χρυσοῖς	γράμμασιν, ὡς τὸ Νέστορος ὄν.
[11, 478]	Δύνασθαι δὲ καὶ τὸν παρὰ	(τοῖς	Αἰτωλοῖς καί τισι τῶν Ἰώνων
[11, 483]	ἐκ κεραμέων ποτηρίων· ἐν δὲ	τοῖς	ἄλλοις συμποσίοις καὶ φιδιτίοις ἐν
[11, 489]	τὴν ἥμερον τροφὴν πρῶτοι διαταξάμενοι	τοῖς	ἀνθρώποις, πειθόμενοι τὸν κόσμον εἶναι
[11, 494]	ὅτι ἐκπώματα ᾔτουν. Καὶ τὸ	τοῖς	ἀποκοτταβίζουσι δὲ ὀξύβαφον τιθέμενον εἰς
[11, 507]	τάφοις» ὥς φησι Διοσκουρίδης ἐν	τοῖς	Ἀπομνημονεύμασιν. Καὶ τὸ πόλιν δὲ
[11, 494]	οὕνεκα. Κἀν τοῖς Βαβυλωνίοις οὖν	τοῖς	Ἀριστοφάνους ἀκουσόμεθα ποτήριον τὸ ὀξύβαφον,
[11, 475]	τὰ καρχήσια. Ἔθος γὰρ ἦν	τοῖς	ἀρχαίοις ἐπὶ τῶν τραπεζῶν κεκραμένα
[11, 492]	ὀφθαλμοῖσιν) Τὸ ὁρώμενον οὖν ἐν	τοῖς	ἄστροις καὶ ἐν τῇ φαινομένῃ
[11, 468]	τὴν φιάλην. Φιλήμων δ´ ἐν	τοῖς	Ἀττικοῖς Ὀνόμασιν ἢ Γλώτταις προθεὶς
[11, 494]	(Ταῦτ´ οὐχ ὑπ´ ἄλλων, ἀλλὰ	τοῖς	αὑτοῦ πτεροῖς» κατὰ τὸν θαυμάσιον
[11, 487]	ὄψει, φησί, τὴν κοτταβικὴν ἐν	τοῖς	ἀχύροισι κυλινδομένην, μάνης δ´ οὐδὲν
[11, 494]	καὶ τῆς ἀφελείας οὕνεκα. Κἀν	τοῖς	Βαβυλωνίοις οὖν τοῖς Ἀριστοφάνους ἀκουσόμεθα
[11, 483]	ἔν τε τοῖς ἐπινικίοις καὶ	τοῖς	γάμοις τῶν παρθένων, πίνουσιν ἐκ
[11, 460]	τῶν γονάτων καὶ οὐχὶ παρὰ	τοῖς	γόνασιν ἔστησεν. Ἡμεῖς οὖν μὴ
[11, 476]	Ἔστι γοῦν τοῦτο εὑρεῖν ἐν	τοῖς	Δημιοπράτοις ἀναγεγραμμένον οὕτως ἐκ στήλης
[11, 507]	διαγράφω. (Περὶ δὲ τῶν ἐν	τοῖς	διαλόγοις αὐτοῦ κεκλεμμένων τί ἂν
[11, 464]	τούτων ὁ Φιλόχορος οὑτωσί· Ἀθηναῖοι	τοῖς	Διονυσιακοῖς ἀγῶσι τὸ μὲν πρῶτον
[11, 461]	μεγάλα τῶν ἐκπωμάτων ἐπιχώρια γέγονε	τοῖς	δυνάσταις. Οὐ γὰρ παλαιὸν οὐδὲ
[11, 461]	οὐδὲ τοῦτό γέ ἐστι παρὰ	τοῖς	Ἕλλησιν, ἀλλὰ νεωστὶ εὑρέθη πεμφθὲν
[11, 499]	μέτρου λέγουσιν εἶναι ὄνομα παρὰ	τοῖς	Ἕλλησιν, ὡς χοὸς καὶ κοτύλης.
[11, 499]	γαυλοί τε σκαφίδες τε τετυγμένα,	τοῖς	ἐνάμελγεν. Εἰ μὴ σκύφος οἷον
[11, 468]	ἐν μεγάροισιν ἐμοῖσι κείαται. Κἀν	τοῖς	ἑξῆς δέ φησι· Καὶ χρύσεια
[11, 472]	δ´ ἐστὶ τὸ καρχήσιον ἐν	τοῖς	ἑξῆς λεχθήσεται. Καλεῖται δέ τις
[11, 503]	ψυκτῆρά τ´ οἴνου μεθύσκεται, ἐν	τοῖς	ἑξῆς ποιεῖ αὐτὸν λέγοντα· (Ἔσται
[11, 483]	κατὰ τὰς ἑορτάς, ἔν τε	τοῖς	ἐπινικίοις καὶ τοῖς γάμοις τῶν
[11, 466]	Πρίαμος δὲ τὸν υἱὸν λυτρούμενος	τοῖς	ἐπισημοτάτοις κειμηλίοις καὶ δέπας δίδωσι
[11, 463]	συμμεμιγμένον θαλίαισι νέκταρ οἰνοχοοῦσα» τούτοις	τοῖς	ἑταίροις ἐμοῖς τε καὶ σοῖς.
[11, 466]	τὸν τύραννον ἐκπώματα χρυσᾶ ἐπιδεικνύντα	τοῖς	ἑταίροις φάσκειν, ἐξ ὧν ἐκεράμευσε
[11, 508]	γράφειν καὶ μὴ ταὐτὰ ποιεῖν	τοῖς	εὐχομένοις, ἀλλὰ τοῖς τῶν ἐνδεχομένων
[11, 489]	τὸ τοὺς ἀστέρας περιφερεῖς εἶναι	τοῖς	ἥλοις ὁμοίως καὶ ὥσπερ ἐμπεπηγέναι
[11, 461]	εὐμέγεθες εἰργασμένον πλὴν τῶν ἐπὶ	τοῖς	ἡρωικοῖς. Τὸ γὰρ ῥυτὸν ὀνομαζόμενον
[11, 497]	τὸ ῥυτόν φησιν ὀνομαζόμενον ποτήριον	τοῖς	ἥρωσι μόνοις ἀποδίδοσθαι. Δωρόθεος δ´
[11, 461]	Τὸ γὰρ ῥυτὸν ὀνομαζόμενον μόνοις	τοῖς	ἥρωσιν ἀπεδίδοσαν. Ὃ καὶ δόξει
[11, 482]	ὁσάκις ἐπί τι πληρώσαιεν, ἀποσπείσαντες	τοῖς	θεοῖς ἐκ τῆς φιάλης ᾠνοχόουν
[11, 482]	οὐδὲ κοτύλῃ. (Κρατῆρα γὰρ ἵστασαν	τοῖς	θεοῖς, οὐκ ἀργυροῦν οὐδὲ λιθοκόλλητον,
[11, 503]	ἐν Διπλασίοις· Τί οὖν ἐνέσται	τοῖς	θεοῖσιν; {Β. Οὐδὲ ἕν, (ἂν
[11, 495]	Φοῖνιξ δ´ ὁ Κολοφώνιος ἐν	τοῖς	Ἰάμβοις ἐπὶ φιάλης τίθησι τὴν
[11, 461]	χλευάζων Ἕρμιππος ὁ κωμῳδιοποιὸς ἐν	τοῖς	Ἰάμβοις φησίν· Εἰς τὸ Κυλικράνων
[11, 486]	Θυατειρηνός ᾧ τὸ ἔλαιον ἐπισπένδουσι	τοῖς	ἱεροῖς, σπονδεῖον δὲ ᾧ τὸν
[11, 467]	ἐν αʹ περὶ τῶν παρὰ	τοῖς	ἱστορικοῖς Λέξεων ζητουμένων φησί· Γυάλας
[11, 506]	γοῦν Καρύστιος ὁ Περγαμηνὸς ἐν	τοῖς	Ἱστορικοῖς Ὑπομνήμασιν οὕτως· Σπεύσιππος πυνθανόμενος
[11, 466]	δὲ αὐτοῖς παῖδας ἁρπάζειν· καὶ	τοῖς	καλοῖς παρ´ αὐτοῖς ἄδοξόν ἐστιν
[11, 476]	θηρικλείου. ~(ΚΕΡΑΣ. Τοὺς πρώτους λέγεται	τοῖς	κέρασι τῶν βοῶν πίνειν· ἀφ´
[11, 476]	τοὺς Περραιβοὺς παρίστησιν ἀντὶ ποτηρίων	τοῖς	κέρασι χρωμένους διὰ τούτων· Ἀργυρηλάτοις
[11, 476]	καὶ ταυρόμορφος ἵδρυται. Ὅτι δὲ	τοῖς	κέρασιν ἔπινον δῆλον ἐκ τοῦ
[11, 488]	θέσιν. Ἐξοχὴ δ´ ἦν ὀλίγη	τοῖς	κολαπτῆρσιν ἐπηρμένη καὶ οἱονεὶ κεφαλίδας
[11, 509]	ταῦτα πιστευθεὶς εἶναι χρηστὸς παρὰ	τοῖς	Κυζικηνοῖς, μικρὸν ἐπισχὼν χρόνον ἐπέθετο
[11, 484]	μηδὲ ἄκρατον μηδὲ τραγηματίζεσθαι ἐν	τοῖς	κωθωνισμοῖς. Ὅταν δ´ ἱκανῶς ἔχῃς
[11, 466]	Ὁ δὲ παρὰ Σοφοκλεῖ (ἐν	τοῖς	Λαρισαίοις Ἀκρίσιος καὶ αὐτὸς ἐκπώματα
[11, 508]	οἷς καὶ περὶ τῶν ἐν	τοῖς	μαθήμασι διεξέρχεται καὶ περὶ τῶν
[11, 466]	ζῷόν τι. ΒΡΟΜΙΑΔΕΣ, ἔκπωμα ὅμοιον	τοῖς	μακροτέροις τῶν σκύφων. (ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΝ ΕΚΠΩΜΑ
[11, 481]	Τυραννίδι διὰ τούτων· Εἶτ´ ἐκεραμεύσαντο	τοῖς	μὲν ἀνδράσιν ποτήρια πλατέα, τοίχους
[11, 476]	οὕτως· (Ἐπεὶ δὲ Ξενοφῶν σὺν	τοῖς	μετ´ αὐτοῦ εἰσῆλθε πρὸς τὸν
[11, 466]	Εὖτε τὴν ἀπ´ ἀγκύλης ἵησι	τοῖς	νεανίαις, λευκὸν ἀντείνουσα πῆχυν. Ἐντεῦθεν
[11, 508]	Πλάτωνος καὶ Σόλωνος, τῶν μὲν	τοῖς	νόμοις ἐμμένειν τοὺς πολίτας, (τῶν
[11, 500]	προσφέρεσθαι, ἀποκλάσαντες ἀπ´ αὐτῶν ἐν	τοῖς	ξυλίνοις ποτηρίοις, οὓς καλοῦσι ταβαίτας,
[11, 465]	καὶ ἀποθνῄσκων οὐκ ὤκνησεν ὑποθέσθαι	τοῖς	οἰκείοις ἐπιγράψαι αὐτοῦ τῷ μνήματι
[11, 470]	Αἰγυπτιακοῖς οὕτως γράφει· Αἰγυπτίων ἐν	τοῖς	οἴκοις κεῖται φιάλη χαλκῆ καὶ
[11, 484]	μάλιστα. Κατανίζεται γὰρ τὸ σῶμα	τοῖς	οἴνοις· ὑγρὸν γὰρ καὶ θερμὸν
[11, 492]	δὲ καὶ τῷ ἀριθμῷ καὶ	τοῖς	ὀνόμασιν ἑπτά. (Πρὸς δὲ τοὺς
[11, 503]	τὸ ποτήριον, φησὶ Τρύφων ἐν	τοῖς	Ὀνοματικοῖς, τὸ ἐπὶ τῷ σκολίῳ
[11, 462]	τῶν προτέρων, ἢ στάσιας σφεδανάς,	τοῖς	οὐδὲν χρηστὸν ἔνεστι, ~(θεῶν δὲ
[11, 508]	ἔοικεν οὖν ὁ Πλάτων οὐ	τοῖς	οὖσιν ἀνθρώποις γράψαι τοὺς νόμους,
[11, 502]	ἐν Νόμοις· Χρυσίδι σπένδων γέγραφε	τοῖς	ὄφεσι πιεῖν διδούς· καὶ Ἕρμιππος
[11, 502]	τὴν κατάλυσιν ησονην αἴθων ἀνήρ.	Τοῖς	παισί τ´ εἶπα (δύο γὰρ
[11, 466]	ἐν τῇ προέσει. Ἦν γὰρ	τοῖς	παλαιοῖς πεφροντισμένον καλῶς καὶ εὐσχημόνως
[11, 495]	ἦν τοῦ ἀγγείου πρότερον μὲν	(τοῖς	Παναθηναικοῖς ἐοικώς, ἡνίκα ἐκαλεῖτο πελίκη,
[11, 469]	τὴν ἐλαφρότητα τῶν ποτηρίων καὶ	τοῖς	πένησι τοῦ καλλωπισμοῦ τούτου μεταδιδόντων.
[11, 472]	διαφέρει σαφῶς παρίστησι Καλλίξεινος ἐν	τοῖς	(περὶ Ἀλεξανδρείας φάσκων τινὰς ἔχοντας
[11, 474]	(ΚΑΡΧΗΣΙΟΝ. Καλλίξεινος ὁ Ῥόδιος ἐν	τοῖς	περὶ Ἀλεξανδρείας φησὶν ὅτι ποτήριόν
[11, 471]	λαβὼν ἐπανῆκεν. Ἀδαῖος δ´ ἐν	τοῖς	περὶ Διαθέσεως τὸ αὐτὸ ὑπολαμβάνει
[11, 505]	Μένωνος, ὅτι αὐτὸς αἴτιος ἐγένετο	(τοῖς	περὶ Κλέαρχον τῆς ἀπωλείας τῆς
[11, 501]	Ὁ δὲ Μυρλεανὸς Ἀσκληπιάδης ἐν	τοῖς	περὶ Κρατίνου βαλανειόμφαλοι, φησίν, λέγονται,
[11, 472]	Ἀγαθῆς Τύχης. ΙΣΘΜΙΟΝ. Πάμφιλος ἐν	τοῖς	περὶ Ὀνομάτων Κυπρίους τὸ ποτήριον
[11, 461]	περιέργους καὶ παντοίας. Ἐν δὲ	τοῖς	περὶ τὴν Ἑλλάδα τόποις οὔτ´
[11, 477]	Διονύσιος δ´ ὁ Σάμιος ἐν	τοῖς	περὶ τοῦ Κύκλου (τὸ Ὁμηρικὸν
[11, 466]	τοῖς σπένδειν βουλομένοις εἴτε καὶ	τοῖς	πίνειν, ἢ ὅτι δύο ὦπας
[11, 464]	περὶ ἀγαθῶν καὶ κακῶν Πραγματείᾳ	τοῖς	πλείστοις προσάπτειν. Καλεῖσθαι γοῦν τὴν
[11, 469]	Ἀθήνησι θηρικλείους, Ἀθηναίων μὲν αὐτὰς	τοῖς	πλουσίοις διὰ τὰ βάρη χαλκευσαμένων
[11, 509]	φησίν, χρήματα καὶ σῖτον ἐπιδοὺς	τοῖς	πολίταις καὶ διὰ ταῦτα πιστευθεὶς
[11, 466]	τε τὴν ψυχὴν ἡ ἐν	τοῖς	πότοις διατριβή, ἀναζωπυροῦσα καὶ ἀνεγείρουσα
[11, 506]	ἐξ ἑτοίμου δυνάμεως ὑπαρχούσης ἐπέπεσε	τοῖς	πράγμασι. Τοῦτο δ´ εἴπερ οὕτως
[11, 467]	ὅταν συζευγνυμένου τοῦ ἰῶτα. Κἀν	τοῖς	προκειμένοις οὖν οἱ Σάτυροι τοῦ
[11, 474]	ἐκυβέρνα Θούριος. Πολέμων δ´ ἐν	τοῖς	πρὸς Ἀντίγονον περὶ Ζωγράφων φησίν·
[11, 501]	ἐν ταῖς γυναικείαις πυέλοις, ὅθεν	τοῖς	σκαφίοις ἀρύουσιν. Τίμαρχος δ´ ἐν
[11, 495]	δ´ ἐν τρίτῳ περὶ Πινδάρου	τοῖς	Σκίροις φησὶν Ἀθήναζε ἀγῶνα ἐπιτελεῖσθαι
[11, 466]	δέπας ἤτοι ὅτι δίδοται πᾶσι	τοῖς	σπένδειν βουλομένοις εἴτε καὶ τοῖς
[11, 498]	(Ἀμφιτρύων δὲ τὴν λείην δασάμενος	τοῖς	συμμάχοις καὶ τὸν σκύπφον ἔχων
[11, 494]	ὃ καλοῦσιν οἰνιστηρίαν, καὶ σπείσαντες	τοῖς	συνελθοῦσι διδόασι πιεῖν. ΟΛΛΙΞ. Πάμφιλος
[11, 507]	ἐφωράθη· καὶ τὸ καθόλου πᾶσι	τοῖς	Σωκράτους μαθηταῖς ἐπεφύκει μητρυιᾶς ἔχων
[11, 509]	τῶν πολιτῶν ἐξήλασεν, ἀλλὰ καὶ	τοῖς	τούτων δούλοις τὰ χρήματα τῶν
[11, 508]	ταὐτὰ ποιεῖν τοῖς εὐχομένοις, ἀλλὰ	τοῖς	τῶν ἐνδεχομένων ἀντεχομένοις. (Χωρὶς τοίνυν
[11, 468]	οἷον δακτύλων, ἢ ἐπεὶ περιείληπται	τοῖς	τῶν πινόντων δακτύλοις. Τινὲς δὲ
[11, 465]	Ὁ δὲ Οἰδίπους (δι´ ἐκπώματα)	τοῖς	υἱοῖς κατηράσατο, ὡς ὁ τὴν
[11, 508]	ἀνθρώποις γράψαι τοὺς νόμους, ἀλλὰ	τοῖς	ὑπ´ αὐτοῦ διαπλαττομένοις, ὥστε καὶ
[11, 466]	μελισσῶν ἡδὺ μὲν ὄρθρου καταβαυκαλίσαι	τοῖς	ὑπὸ πολλῆς κραιπαλοβόσκου δίψης κατόχοις.
[11, 507]	(Ἡγήσανδρος δὲ ὁ Δελφὸς ἐν	τοῖς	Ὑπομνήμασι περὶ τῆς πρὸς πάντας
[11, 482]	νῦν παρ´ ὑμῖν ποιοῦσιν ἐν	τοῖς	φιδιτίοις. Εἰ δέ ποτε πλεῖον
[11, 504]	γαμβρῷ προπίνων» ἀλλὰ καὶ πᾶσι	τοῖς	φιλτάτοις ἔδωκε τῷ παιδὶ περισοβεῖν
[11, 500]	καλουμένου διαλεγόμενος γράφει οὕτως· Σὺν	τοῖς	φύλλοις δρέποντες συντιθέασιν εἰς παλάθης
[11, 464]	ᾠνοχοεῖτο καὶ τραγήματα παρεφέρετο, καὶ	τοῖς	χοροῖς εἰσιοῦσιν ἐνέχεον πίνειν καὶ
[11, 470]	οὗ καὶ τοὔνομα ἔχει, γεγονὼς	τοῖς	χρόνοις κατὰ τὸν κωμικὸν Ἀριστοφάνη.
[11, 475]	Χάρων δ´ ὁ Λαμψακηνὸς ἐν	τοῖς	Ὥροις παρὰ (Λακεδαιμονίοις φησὶν ἔτι
[11, 476]	τοῖς κέρασι χρωμένους διὰ τούτων·	Ἀργυρηλάτοις	κέρασι χρυσᾶ στόμια προσβεβλημένοις. Καὶ
[11, 476]	γοῦν τοῦτο εὑρεῖν ἐν τοῖς	Δημιοπράτοις	ἀναγεγραμμένον οὕτως ἐκ στήλης ἀνακειμένης
[11, 504]	προπίνων» ἀλλὰ καὶ πᾶσι τοῖς	φιλτάτοις	ἔδωκε τῷ παιδὶ περισοβεῖν (ἐν
[11, 466]	δὲ τὸν υἱὸν λυτρούμενος τοῖς	ἐπισημοτάτοις	κειμηλίοις καὶ δέπας δίδωσι περικαλλές.
[11, 479]	Ἠδωνοῖς κοτύλας εἴρηκεν· Ὃ δὲ	χαλκοδέτοις	κοτύλαις ὀτοβεῖ. (Μαρσύας δέ φησι
[11, 466]	καὶ Ἀθηνοκλῆς. Ἐχρῶντο δὲ καὶ	λιθοκολλήτοις	ἐκπώμασι. Μένανδρος δέ πού φησι
[11, 496]	ἐν ἀργυρέοις. Φιλητᾶς δ´ ἐν	Ἀτάκτοις	ἀγγεῖον ξύλινον, ἀφ´ οὗ τοὺς
[11, 467]	ὀνομάζουσιν, ὡς Φιλητᾶς φησιν ἐν	Ἀτάκτοις.	~(ΔΕΠΑΣΤΡΟΝ. Σιληνὸς καὶ Κλείταρχος ἐν
[11, 467]	γίνεται ὅμοια. (ΓΥΑΛΑΣ. Φιλητᾶς ἐν	Ἀτάκτοις	Μεγαρέας οὕτω φησὶ καλεῖν τὰ
[11, 498]	Αἰολεῖς, ὡς Φιλητᾶς φησιν ἐν	Ἀτάκτοις.	(ΣΚΥΦΟΣ. Τούτου τινὲς τὴν γενικὴν
[11, 495]	τὸ ποτήριον. Φιλητᾶς δ´ ἐν	Ἀτάκτοις	τὴν κύλικα Βοιωτούς. (ΠΕΝΤΑΠΛΟΑ. Μνημονεύει
[11, 466]	τὴν ψυχὴν ἡ ἐν τοῖς	πότοις	διατριβή, ἀναζωπυροῦσα καὶ ἀνεγείρουσα μετὰ
[11, 474]	πιόμενοι. (Σωσικράτης Φιλαδέλφοις· Λεπτὴ δὲ	κυρτοῖς	ἐγγελῶσα κύμασιν αὔρα, κόρη Σκείρωνος,
[11, 464]	ἀγαθῶν καὶ κακῶν Πραγματείᾳ τοῖς	πλείστοις	προσάπτειν. Καλεῖσθαι γοῦν τὴν μὲν
[11, 466]	κύκλῳ χορεῦον ἕλκουσι γνάθοις ὁλκῆς	ἀπαύστοις,	παντελῶς ἐστραμμένον (τἄνω κάτω δεικνύντες.
[11, 466]	ἁρπάζειν· καὶ τοῖς καλοῖς παρ´	αὐτοῖς	ἄδοξόν ἐστιν ἐραστοῦ μὴ τυχεῖν.
[11, 504]	(πάλι) τὸ πρῶτον περισόβει ποτήριον	αὐτοῖς	ἀκράτου. (αὶ Εὐριπίδης δ´ ἐν
[11, 466]	οὕτω θαυμασίου ὡς τὸν παρ´	αὐτοῖς	αὐτῷ παραβαλλόμενον οὐδὲν διάφορον εἶναι
[11, 476]	Φιλιππικῶν, τῶν βοῶν τῶν παρ´	αὐτοῖς	γινομένων μεγάλα κέρατα φυόντων, ὡς
[11, 466]	βασιλεῦσι, καὶ ὅτι χρησμὸς ἦν	αὐτοῖς	δηλώσας καθεῖναι διαπλέοντας τῷ Ποσειδῶνι
[11, 465]	αἰσχύνονται. Πολὺ γὰρ ηὔξηται ἐν	αὐτοῖς	ἡ ἀδικία τε καὶ αἰσχροκέρδεια.
[11, 506]	ἔτι τε ἐριστὰς (ὀνομάζων) ὀνειδίζει	αὐτοῖς	καὶ τὴν ἐκ Χίου τῆς
[11, 496]	αὐτῷ περὶ Περσῶν) Ἦν δὲ	αὐτοῖς	νόμιμον μὴ προχοίδας εἰσφέρεσθαι εἰς
[11, 500]	ἔπεστι γὰρ ἐπὶ τῶν ὤτων	αὐτοῖς	ὁ λεγόμενος Ἡράκλειος δεσμός. Μνημονεύει
[11, 504]	γὰρ γεγράφασιν ἀμφότεροι, καὶ ἐν	αὐτοῖς	ὃ μὲν τὰς αὐλητρίδας ἐκβάλλει,
[11, 478]	κοτυλίσκους κεκολλημένους· ἔνεισι δ´ ἐν	αὐτοῖς	ὅρμινοι, μήκωνες λευκοί, πυροί, κριθαί,
[11, 466]	Κρησὶν οἱ ἐρώμενοι. Σπουδὴ δὲ	αὐτοῖς	παῖδας ἁρπάζειν· καὶ τοῖς καλοῖς
[11, 508]	χρήσιμοι, πεῖσαί τινας τῶν Ἑλλήνων	αὐτοῖς	χρήσασθαι. Νόμος γάρ ἐστιν, ὥς
[11, 464]	δὲ τὸν ἀγῶνα πάντα οἶνος	αὐτοῖς	ᾠνοχοεῖτο καὶ τραγήματα παρεφέρετο, καὶ
[11, 464]	ἀλλοτρίως τῆς μανίας κειμένης ἐπ´	αὐτοῖς	ὡς ἁμαρτάνουσι μανικῶς καὶ τῆς
[11, 461]	ποτήριον φρέαρ ἀργυροῦν εἶναι. Ἐν	τούτοις	ἀγνοεῖν ἔοικεν ὁ Χαμαιλέων ὅτι
[11, 491]	εἶπεν ὁμωνυμεῖν ταῖς περιστεραῖς ἐν	τούτοις	Αἵ τε ποταναῖς ὁμώνυμοι πελειάσιν
[11, 482]	τὰς ἑστιάσεις κυμβία καὶ δοκεῖν	τούτοις	διαμάχεσθαι εἰς ἑκάτερα τείνει. Μνημονεύει
[11, 490]	τὰς Πλειάδας Πελειάδας εἴρηκεν ἐν	τούτοις·	(Δίδωτι δ´ εὖχος Ἑρμᾶς ἐναγώνιος,
[11, 504]	ὁ Κυρηναῖος Ἡρόδωρον εἰρηκέναι ἐν	τούτοις	Ἐπεὶ δὲ θύσαντες πρὸς δεῖπνον
[11, 488]	ὁ γέρων ἀμογητὶ ἄειρεν. Ἐν	τούτοις	ζητεῖται πρῶτον μὲν τί ποτ´
[11, 464]	ἐξεπορεύοντο ἐνέχεον πάλιν· μαρτυρεῖν δὲ	τούτοις	καὶ Φερεκράτη τὸν κωμικόν ὅτι
[11, 475]	τῶν καρχησίων καὶ Σαπφὼ ἐν	τούτοις·	Κῆνοι δ´ ἄρα πάντες καρχησία
[11, 466]	τό τ´ οὖ κηρύσσετον. Ἐν	τούτοις	λείπει τὸ ὖ στοιχεῖον, ἐπεὶ
[11, 479]	κατεσκευάζοντο, καλούμεναι κοτταβίδες. Πρὸς δὲ	τούτοις	οἶκοι κατεσκευάζοντο κυκλοτερεῖς, ἵνα πάντες
[11, 476]	φησι τὸν βασιλέα προπίνειν κέρατι	τούτοις	οἷς ἐφιλοφρονεῖτο. Τοὺς δὲ Παιόνων
[11, 488]	καὶ τὰ καρχήσια καὶ τὰ	τούτοις	ὅμοια· ἕνα μὲν γὰρ εἶναι
[11, 500]	τῶν Βοιωτίων σκύφων Βακχυλίδης ἐν	τούτοις	ποιούμενος τὸν λόγον πρὸς τοὺς
[11, 463]	ἁβρῶς συμμεμιγμένον θαλίαισι νέκταρ οἰνοχοοῦσα»	τούτοις	τοῖς ἑταίροις ἐμοῖς τε καὶ
[11, 491]	τὸ συνεζευγμένον κατ´ ἀριθμόν, ὡς	ἐντούτοις·	Δοιοὺς δ´ ἄρ´ ὑπήλυθε θάμνους
[11, 507]	ἐν διαθήκαις, ἐν ἐκκομιδαῖς, ἐν	τάφοις»	ὥς φησι Διοσκουρίδης ἐν τοῖς
[11, 505]	ποιήσασθαι τὴν ἀνάθεσιν τῆς ἐν	Δελφοῖς	ἑαυτοῦ χρυσῆς εἰκόνος, εἰπόντος τοῦ
[11, 499]	Ἱπποκράτης. Οὐδετέρως δὲ Δίφιλος ἐν	Ἀδελφοῖς	εἴρηκεν· (Ὦ τοιχωρύχον ἐκεῖνο καὶ
[11, 472]	(Ἀπολλόδωρος δ´ ὁ Γελῷος ἐν	Φιλαδέλφοις	ἢ Ἀποκαρτεροῦντί φησιν· Ἐφεξῆς στρώματ´,
[11, 484]	πρόσωπα, τραγέλαφοι, λαβρώνια. Ἐν δὲ	Φιλαδέλφοις·	Ἤδη δ´ ἐπιχύσεις διάλιθοι, λαβρώνιοι,
[11, 474]	οὐ τὸν οἶνον πιόμενοι. (Σωσικράτης	Φιλαδέλφοις·	Λεπτὴ δὲ κυρτοῖς ἐγγελῶσα κύμασιν
[11, 482]	Σιληνὸς δέ φησι· κύπελλα ἐκπώματα	σκύφοις	ὅμοια, ὡς καὶ Νίκανδρος ὁ
[11, 498]	δὲ τὴν λείην δασάμενος τοῖς	συμμάχοις	καὶ τὸν σκύπφον ἔχων ὃν
[11, 466]	τοῖς ὑπὸ πολλῆς κραιπαλοβόσκου δίψης	κατόχοις.	(Κατασκευάζουσι δέ, φησίν, οἱ ἐν
[11, 468]	Ἀττικοῖς Ὀνόμασιν ἢ Γλώτταις προθεὶς	καλπίς	φησι· Δακτυλωτὸν ἔκπωμα καὶ τὸ
[11, 507]	καὶ τὸ σύνολον ἦμεν, τίς	χάρις	ταύτης τῆς ἀθανασίας; ~Οἱ δὲ
[11, 473]	στιβαρώτερος. Ὡς δ´ ἐπιλάμπει ἡ	χάρις,	ὥστε φίλει καὶ γράφε καὶ
[11, 462]	γὰρ ὦν ἐστι προχειρότερον) οὐχ	ὕβρις	πίνειν ὁπόσον κεν ἔχων ἀφίκοιο
[11, 487]	κηπαίας ἐν τοῖσι κορήμασιν οὖσαν.	(ΝΕΣΤΟΡΙΣ.	Περὶ τῆς ἰδέας τοῦ Νέστορος
[11, 507]	πρὸς Διονύσιον ἀποδημήσαντα ἔσκωπτεν, αὐτὸς	τρὶς	εἰς Σικελίαν ἐκπλεύσας· ἅπαξ μὲν
[11, 481]	παρ´ Ὁμήρῳ· οὐ γὰρ ἂν	τρὶς	πιὼν μέγιστος ὢν τὸ σῶμα
[11, 461]	Ὀδυσσέως κισσύβιον. Οὐ γὰρ ἂν	τρὶς	πιὼν οὕτως κατηνέχθη ὑπὸ μέθης
[11, 466]	ἀενάου καὶ ἀπορρύτου, ἥτ´ ἀθόλωτος,	τρὶς	ὕδατος προχέειν, τὸ δὲ τέτρατον
[11, 466]	δὲ καὶ πόλις Ἰώνων Ἄρυστις.	ΑΡΓΥΡΙΣ	εἶδος ποτηρίου, οὐ μόνον ἐξ
[11, 504]	οὓς αἰεὶ διὰ χειρὸς ἔχειν	Δοῦρίς	φησι τὸν σοφὸν Πλάτωνα, λέγει
[11, 483]	ἐν Λακεδαιμονίων Πολιτείᾳ γράφει οὕτως·	Χωρὶς	δὲ τούτων τὰ σμικρότατα ἐς
[11, 494]	Εὔβουλος ἐν Μυλωθρίδι· Καὶ πιεῖν	χωρὶς	μέτρω ὀξύβαφον εἰς τὸ κοινόν·
[11, 508]	ἀλλὰ τοῖς τῶν ἐνδεχομένων ἀντεχομένοις.	(Χωρὶς	τοίνυν τούτων εἴ τις διεξίοι
[11, 481]	Νίκανδρος δ´ ὁ Θυατειρηνὸς τὸ	χωρὶς	ὠτίων ποτήριον ὠνομακέναι Θεόπομπον ἐν
[11, 469]	πλεῖν αὐτὸν ἐν ποτηρίῳ ἐμυθολόγησαν.	Πανύασις	δ´ ἐν πρώτῳ Ἡρακλείας παρὰ
[11, 501]	στόμα τιθεμένη· ἡ δὲ τοιαύτη	θέσις	τῶν φιαλῶν Ἰωνική ἐστι καὶ
[11, 507]	ἐστιν οὗ ποτε ἦμεν μήτ´	αἴσθησις,	εἰ καὶ τὸ σύνολον ἦμεν,
[11, 507]	πλέον ἡμῖν; ὧν γὰρ μήτ´	ἀνάμνησίς	ἐστιν οὗ ποτε ἦμεν μήτ´
[11, 492]	αὐτῷ γίνεται· (τοῦτο δ´ ἐστὶ	πόσις	ἐν τῷ κράματι τυρὸν ἔχουσα
[11, 466]	πίνοντας. ΑΜΥΣΤΙΣ. Καλεῖται μὲν οὕτω	πόσις	τις, ἣν ἔστιν ἀπνευστὶ πίνειν
[11, 498]	γὰρ προέπινον ἀλλήλοις μετὰ προσαγορεύσεως.	Πανύασσις	τρίτῳ Ἡρακλείας φησίν· Τοῦ κεράσας
[11, 470]	πόνον ἤματα πάντα, οὐδέ ποτ´	ἄμπαυσις	γίνεται οὐδεμία ἵπποισίν τε καὶ
[11, 477]	χείσεται. Καὶ ἡ τοῦ ὄφεως	κατάδυσις	χειή, ἡ καταδεχομένη τὸ ζῷον.
[11, 496]	γρύψ, τὸ δ´ ἕτερον Πήγασος.	ΡΥΣΙΣ	φιάλη χρυσῆ, Θεόδωρος. Κρατῖνος ἐν
[11, 503]	Οὐδὲ ἕν, (ἂν μὴ κεράσῃ	τις.	{Α. Ἴσχε, τὸν ᾠδὸν λάμβανε.
[11, 480]	κυλικηγορεῖν, ὅταν ἐπὶ τῇ κύλικί	τις	ἀγορεύῃ. (Ἀθηναῖοι δὲ καὶ τὴν
[11, 466]	ποικίλον τῇ κατασκευῇ ἄλεισον θέλει	τις	ἀκούειν, ἔξω λειότητος ὄν. Πείσανδρος
[11, 466]	τι εἶχεν ἀνάθημα δέπας, Οὐδέ	τις	ἄλλος οὔτ´ ἀνδρῶν πίνεσκεν ἀπ´
[11, 494]	οὕτως· (Πῶς τις αὐτόν, πῶς	τις	ἂν ἀπὸ τοῦ πότου παύσειε,
[11, 501]	περὶ τοῦ Ἐρατοσθένους Ἑρμοῦ (Πεπαῖχθαί	τις	ἂν οἰηθείη, φησί, τὴν λέξιν,
[11, 504]	τὸ παιγνιωδέστερον ἀφιξόμεθα. (Εἰς ταῦτά	τις	ἀποβλέπων τὰ τοῦ καλοῦ Ξενοφῶντος
[11, 461]	τισὶν ἔχειν ἀπορίαν, εἰ μή	τις	ἄρα φήσειε διὰ τὴν ὀξύτητα
[11, 459]	~(Ἄγε δή,	τίς	ἀρχὴ τῶν λόγων γενήσεται; Κατὰ
[11, 494]	μὲν ἐν Πυτίνῃ οὕτως· (Πῶς	τις	αὐτόν, πῶς τις ἂν ἀπὸ
[11, 504]	Ἐπειπὼν δέ· ~(Φιάλαν ὡς εἴ	τις	ἀφνεᾶς ἀπὸ χειρὸς ἑλὼν ἔνδον
[11, 499]	Εἰ μὴ σκύφος οἷον σκύθος	τις	διὰ τὸ τοὺς Σκύθας περαιτέρω
[11, 508]	ἀντεχομένοις. (Χωρὶς τοίνυν τούτων εἴ	τις	διεξίοι τοὺς Τιμαίους αὐτοῦ καὶ
[11, 483]	κρόμμυα. (Ἡνίοχος Γοργόσι· Πιεῖν πιεῖν	τις	ἐγχείτω λαβὼν πυριγενῆ κυκλοτερῆ βραχύωτον
[11, 507]	δ´ οὖν καὶ Πλάτωνος φήσειέν	τις	εἶναι τὸν λόγον, οὐχ ὁρῶ
[11, 463]	ἴτω διὰ νυκτὸς ἀοιδή, ὀρχείσθω	τις,	ἑκὼν δ´ ἄρχε φιλοφροσύνης. Ὅντινα
[11, 508]	τοῦ συσσιτίου μετασχεῖν, εἰ μή	τις	ἐπίσταιτο γεωμετρεῖν ἢ φιλοσοφεῖν. Ὅθεν
[11, 466]	ἐν τῇ Ἀσίᾳ σατράπας φέρεταί	τις	ἐπιστολὴ ἐν ᾗ ταῦτα γέγραπται·
[11, 469]	ποτήριον; {Α. Κώμη μὲν οὖν	τίς	ἐστι περὶ τὴν Θουρίαν. {Β.
[11, 487]	εἶδος. Νίκων Κιθαρῳδῷ· Καὶ πάνυ	τις	εὐκαίρως προπίνω, φησί, σοί, πατριῶτα.
[11, 508]	αὐτοῦ ἀχρείους καὶ ψευδεῖς ἄν	τις	εὕροι· ἀλλοτρίους δὲ τοὺς πλείους,
[11, 486]	ἀπὸ κυρίων ὀνομάτων οὐκ ἄν	τις	εὕροι γινόμενον, ἀλλ´ ἀπὸ πόλεων
[11, 463]	ἐγὼ γάρ, εἰ μὲν εὖ	τις	ἢ κακῶς φήσει με κρίνειν,
[11, 507]	κεκλεμμένων τί ἂν καὶ λέγοι	τις;	ἡ μὲν γὰρ ψυχὴ ἡ
[11, 502]	ἀπνευστί τ´ ἐκπιὼν ὡς ἄν	τις	ἥδιστ´ ἴσον ἴσῳ κεκραμένον, (καὶ
[11, 505]	ὑπὸ Τισσαφέρνου γενομένης, καὶ οἷός	τις	ἦν τὸν τρόπον, ὡς χαλεπός,
[11, 466]	ΑΜΥΣΤΙΣ. Καλεῖται μὲν οὕτω πόσις	τις,	ἣν ἔστιν ἀπνευστὶ πίνειν μὴ
[11, 502]	Καρσί, παισί, φθειρσί. ΦΙΛΟΤΗΣΙΑ κύλιξ	τις,	ἣν κατὰ φιλίαν προὔπινον, ὥς
[11, 502]	ὅ γε ἐ- Ἐκαλεῖτο δέ	τις	καὶ βαλανωτὴ φιάλη, ἧς τῷ
[11, 472]	τοῖς ἑξῆς λεχθήσεται. Καλεῖται δέ	τις	καὶ θηρίκλειος κρατήρ, οὗ μνημονεύει
[11, 508]	ταῦτα θαυμαστέος ἐστίν. Ἔχει γάρ	τις	καὶ παρ´ ἑτέρων ταῦτα λαβεῖν
[11, 502]	δέ τις ψυκτῆρ´, ὃ δέ	τις	κύαθον χαλκοῦν κλέψας ἀπορῶν κεῖται,
[11, 471]	δ´ ἐν Ἱππεῖ· Καὶ θηρίκλειός	τις	κύλιξ, στέφανον κύκλῳ ἔχουσα χρυσοῦν·
[11, 507]	ὠφέλειαν. (Ἐὰν γὰρ καὶ συγχωρήσῃ	τις	μεθίστασθαι τὰς τῶν τετελευτηκότων ψυχὰς
[11, 500]	Καὶ ἔστιν ὅμοιον ὡς ἄν	τις	μέλι πίνοι διείς, τούτου δὲ
[11, 493]	γὰρ πλῆρές ἐστιν Ἄλλος μέν	τις	μογέων ἀποκινήσασκε τραπέζης πλεῖον ἐόν,
[11, 493]	γένετ´ ἀνδρῶν. Ἐλλείπει οὖν τό	τις	μόριον· τὸ γὰρ πλῆρές ἐστιν
[11, 491]	Κρήτῃ τρέφετο μέγας, οὐδ´ ἄρα	τίς	νιν ἠείδει μακάρων· ὃ δ´
[11, 466]	κεν ἐν κύλικι πρότερον κεράσειέ	τις	οἶνον ἐγχέας, ἀλλ´ ὕδωρ καὶ
[11, 491]	ὤτων δύο ὑποθετέον εἴτε βούλεταί	τις	ὀρνιθοφυεῖς κόρας εἴτ´ αὖ καὶ
[11, 507]	θελῆσαι κτίσαι καὶ τὸ νομοθετῆσαι	τίς	οὐ φήσει πάθος εἶναι φιλοδοξίας;
[11, 509]	πληγεὶς ἀνάγκῃ ληψολιγομίσθῳ τέχνῃ (συνών	τις,	οὐκ ἄσκεπτα δυνάμενος λέγειν, εὖ
[11, 503]	πότος σφοδρότερος. Οὐκοῦν, εἰ φράσαι	τις,	οὐκ ἔτι ἔξεστι κυαθίζειν γάρ
[11, 479]	δυνάμενον. Καὶ ἐν κοτύλῃ δέ	τις	παιδιὰ καλεῖται, ἐν ᾗ κοιλάναντες
[11, 502]	ἄκρατον» ἐβόων, τὴν μεγάλην. Ψυκτῆρά	τις	προὔπινεν ἄν, τοὺς ἀθλίους ἀπολλύων.
[11, 471]	ἐν Καμπυλίωνι· Ὦ γαῖα κεραμί,	τίς	σε Θηρικλῆς ποτε ἔτευξε κοίλης
[11, 482]	καὶ τὸ κυμβίον φέρων· Εὐριπίδης	τις	σήμερον γενήσεται. Καὶ Ἔφιππος ἐν
[11, 461]	μεγάλα ποτήρια, εἰ μὴ αἰτιάσεταί	τις	τὴν δύναμιν τοῦ οἴνου, ἣν
[11, 477]	οὐ διαφυλάττει. (Εἰκάσειε δ´ ἄν	τις	τὸ κισσύβιον τὸ πρῶτον ὑπὸ
[11, 487]	γίνεται. {Β. Πῶς δ´ εἴσεταί	τις	τοῦτ´; {Α. Ἐὰν τύχῃ μόνον
[11, 471]	τὴν κύλικα γράφων οὕτως· Πολύξενός	τις	τῶν ἐκ Ταυρομενίου μεθεστηκότων ταχθεὶς
[11, 509]	εὔστοχος νεανίας τῶν ἐξ Ἀκαδημίας	τις	ὑπὸ Πλάτωνα καὶ Βρυσωνοθρασυμαχειοληψικερμάτων, πληγεὶς
[11, 488]	ἔχειν. Πελειάδας δὲ πῶς ἄν	τις	ὑπόθοιτο νεμομένας περὶ ἕκαστον τῶν
[11, 507]	εἰ καὶ τὸ σύνολον ἦμεν,	τίς	χάρις ταύτης τῆς ἀθανασίας; ~Οἱ
[11, 502]	κυμβία. Στράττις Ψυχασταῖς· Ὃ δέ	τις	ψυκτῆρ´, ὃ δέ τις κύαθον
[11, 487]	τῷ κοττάβῳ πρόσεστι καὶ Μάνης	τις	ὥσπερ οἰκέτης; Ἕρμιππος Μοίραις Ῥάβδον
[11, 471]	λοιπά ἐστιν, οἷον Θηρίκλειος, Δεινιάς,	Ἰφικρατίς·	ταῦτα γὰρ πρότερον συνιστορεῖν τοὺς
[11, 488]	ὧδε. Ἐκ μιᾶς οἱονεὶ ῥίζης,	ἥτις	τῷ πυθμένι προσκυρεῖ, καθ´ ἑκάτερον
[11, 466]	ἀπὸ Προυσίου ΠΡΟΥΣΙΑΣ. (ΑΝΑΦΑΙΑ ἡ	θερμοποτὶς	παρὰ Κρησίν. ΑΡΥΒΑΛΛΟΣ ποτήριον κάτωθεν
[11, 486]	Καλλίστιον ἀνδράσι, θαῦμα κοὐ ψευδές,	νῆστις	τρεῖς χόας ἐξέπιεν· ἧς τόδε
[11, 496]	εἰς χθόνιον χάσμ´ εὐφήμως προχέωμεν.	ΠΡΙΣΤΙΣ	ὅτι ποτηρίου εἶδος προείρηται ἐν
[11, 466]	ἀργυρίδων χρυσῶν. (ΒΑΤΙΑΚΙΟΝ, λαβρώνιος, τραγέλαφος,	πρίστις,	ποτηρίων ὀνόματα. Περσικὴ δὲ φιάλη
[11, 484]	ἄλλα γένη καταλέγων ποτηρίων φησί·	Πρίστις,	τραγέλαφος, βατιάκη, λαβρώνιος. Ἀνδραποδιον δὴ
[11, 485]	Φερεκράτης Κραπατάλλοις· Τῶν θεατῶν δ´	ὅστις	ἂν διψῇ, λεπαστὴν λαψάμενος μεστὴν
[11, 495]	λέξιν λέγων οὕτως· Θαλῆς γάρ,	ὅστις	ἀστέρων ὀνήιστος καὶ τῶν τότ´,
[11, 479]	οἱ ἀρχαῖοι. Πολέμων γοῦν ἢ	ὅστις	ἐστὶν ὁ ποιήσας τὸν ἐπιγραφόμενον
[11, 507]	πρὸς τῇ κακοηθείᾳ καὶ φιλόδοξος,	ὅστις	ἔφησεν· Ἔσχατον τὸν τῆς φιλοδοξίας
[11, 463]	καὶ πόλεμον δακρυόεντα λέγῃ, ἀλλ´	ὅστις	Μουσέων τε καὶ ἀγλαὰ δῶρ´
[11, 466]	εἰς αὐτὸ καὶ οὕτως πίνοντας.	ΑΜΥΣΤΙΣ.	Καλεῖται μὲν οὕτω πόσις τις,
[11, 466]	Ἐστὶ δὲ καὶ πόλις Ἰώνων	Ἄρυστις.	ΑΡΓΥΡΙΣ εἶδος ποτηρίου, οὐ μόνον
[11, 473]	ἔμβαλε. Μνημονεύει τοῦ καδίσκου καὶ	Στράττις	ὁ κωμικὸς ἐν Λημνομέδᾳ λέγων
[11, 502]	οἴσεις μόνος ψυκτῆρα, κύαθον, κυμβία.	Στράττις	Ψυχασταῖς· Ὃ δέ τις ψυκτῆρ´,
[11, 480]	οὕτως γράφει· Ἄλεισον, ποτήριον, κύπελλον,	ἄμφωτις,	σκύφος, κύλιξ, κώθων, καρχήσιον, φιάλη.
[11, 460]	ἔφη· Πολλὰ δ´ ἀνάριθμα ποτήρια	καλαιφις.	Καὶ Ἀλκαῖος· Ἐκ δὲ ποτήριον
[11, 464]	(Χερσὶν ὄλβον ἔχω κύλικος τρύφος	ἀμφὶς	ἐαγός, ἀνδρῶν δαιτυμόνων ναυάγιον, οἷά
[11, 487]	τέσσαρ´ ἔσαν, δοιαὶ δὲ πελειάδες	ἀμφὶς	ἕκαστον χρύσειαι νεμέθοντο δύο δ´
[11, 492]	ἐπενέγκῃ τὸ Δοιαὶ δὲ πελειάδες	ἀμφὶς	ἕκαστον χρύσειαι νεμέθοντο, δύω δ´
[11, 491]	οὖν εἴπῃ· Δοιαὶ δὲ πελειάδες	ἀμφὶς	ἕκαστον χρύσειαι νεμέθοντο, δύω δ´
[11, 491]	ἄστροις δὲ πεποικιλμένας. Τὸ μέντοι	Ἀμφὶς	ἕκαστον χρύσειαι νεμέθοντο» (οὐχ ὡς
[11, 489]	γὰρ εἴπῃ· Δύο δὲ πελειάδες	ἀμφὶς	ἕκαστον χρύσειαι νεμέθοντο, πελειάδας οὐ
[11, 462]	μέσον πάντῃ πεπύκασται, μολπὴ δ´	ἀμφὶς	ἔχει δώματα καὶ θαλίη. Χρὴ
[11, 490]	ἑσπέριαι, Ζεὺς δ´ αἴτιος, εἱλίσσονται·	ὅς	σφισι καὶ θέρεος καὶ χείματος
[11, 462]	ὡς οἱ μνημοσύνη, καὶ τὸν	ὃς	ἀμφ´ ἀρετῆς. Οὔτι μάχας διέπειν
[11, 487]	Γοναῖς· Ἐγὼ ´πιδείξω καθ´ ἕν·	ὃς	ἂν τὸν κότταβον ἀφεὶς ἐπὶ
[11, 493]	δὲ μέλαιναν. Ἔπειτα δὲ τὸ	ὃς	ἀντὶ προτακτικοῦ τοῦ ὃ Ὅμηρος
[11, 493]	Νέστορος, ὡς οἴονταί τινες, τὸ	ὃς	ἀντὶ τοῦ ὃ λαμβάνοντες ἐπὶ
[11, 463]	τε τοῦθ´, ὃ δὴ (ὁρῶμεν.	Ὃς	δ´ ἂν πλεῖστα γελάσῃ καὶ
[11, 507]	σχολῆς, καὶ προέπιεν Ἀπολλοδώρῳ. Καὶ	ὃς	εἶπεν Ἥδιον ἂν παρὰ Σωκράτους
[11, 504]	χαριέστατον Ξενοφῶντα πρὸ ὀφθαλμῶν ἔχοντες,	ὃς	ἐν τῷ Συμποσίῳ φησίν· Ὁ
[11, 506]	τὸν Ὠρείτην πρὸς Περδίκκαν Πλάτων,	(ὃς	ἔπεισεν ἀπομερίσαι τινὰ χώραν Φιλίππῳ.
[11, 494]	οἱ θεοὶ τῷ δημιουργῷ δοῖεν,	ὃς	ἐποίησέ σε, τῆς συμμετρίας καὶ
[11, 462]	γηραλέος. Ἀνδρῶν δ´ αἰνεῖν τοῦτον	ὃς	ἐσθλὰ πιὼν ἀναφαίνῃ, ὡς οἱ
[11, 465]	Πυθέας ὁ Ἀρκὰς ἐκ Φιαλείας,	(ὃς	καὶ ἀποθνῄσκων οὐκ ὤκνησεν ὑποθέσθαι
[11, 463]	δ´ Ἀνακρέων φησίν· Οὐ φιλέω	ὃς	κρητῆρι παρὰ πλέῳ οἰνοποτάζων νείκεα
[11, 465]	ἔστ´, ἀγαθοῦ καὶ σώφρονος ἀνδρός,	Ὃς	κυλίκων ἔσχεν πλῆθος ἀπειρέσιον ἀργυρέων
[11, 497]	ἴδετ´ Ἀρσινόης, ὀρχηστὴν Βησᾶν Αἰγύπτιον·	ὃς	λιγὺν ἦχον σαλπίζει κρουνοῦ πρὸς
[11, 466]	ἴσᾳ νέομεν ψευδῆ πρὸς ἀκτάν·	ὃς	μὲν ἀχρήμων, ἀφνεὸς τότε, τοὶ
[11, 493]	λαμβάνοντες ἐπὶ τοῦ Μαχάονος· Ἀλλ´	ὃς	μὲν μογέων ἀποκινήσασκε τραπέζης, ἐκ
[11, 509]	ὥσπερ καὶ (Χαίρων ὁ Πελληνεύς,	ὃς	οὐ μόνῳ Πλάτωνι ἐσχόλακεν, ἀλλὰ
[11, 462]	ἐυφροσύνης· ἄλλος δ´ οἶνος ἕτοιμος,	ὃς	οὔποτέ φησι προδώσειν, μείλιχος ἐν
[11, 508]	(ἐβασίλευε) φαῦλος ὢν καὶ διάβολος	(ὃς)	οὕτω ψυχρῶς συνέταξε τὴν ἑταιρίαν
[11, 493]	τίθησι· τοὔμπαλιν δὲ ἀντὶ τοῦ	ὃς	ὑποτακτικοῦ παραλαμβάνει τὸ προτακτικὸν ὅ,
[11, 480]	ἀποθυστάνιον ἀργυροῦν, φιάλαι γʹ ἐπίχρυσοι.	~(Ναὸς	Βυζαντίων, ἐν ᾧ Τρίτων κυπαρίσσινος
[11, 479]	Μεταποντίνων ναοῦ γράφει καὶ ταῦτα·	Ναὸς	Μεταποντίνων, ἐν ᾧ φιάλαι ἀργυραῖ
[11, 479]	ἀρίστῃ πολιτείᾳ, φησίν· ὁ καλούμενος	κότταβος	παρῆλθεν εἰς τὰ συμπόσια καὶ
[11, 469]	τῷ περὶ τοῦ ῥυτοῦ λόγῳ.	(ΕΦΗΒΟΣ.	Τὸ καλούμενον ποτήριον ἐμβασικοίταν οὕτως
[11, 464]	ὄλβον ἔχω κύλικος τρύφος ἀμφὶς	ἐαγός,	ἀνδρῶν δαιτυμόνων ναυάγιον, οἷά τε
[11, 466]	διαπλέοντας τῷ Ποσειδῶνι εἰς τὸ	πέλαγος	παρθένον, γράφει καὶ ταῦτα· Μυθολογοῦσι
[11, 464]	γὰρ ὁ φίλοψος καὶ ὁ	ὀψοφάγος	οἷον ὀψομανής ἐστι καὶ ὁ
[11, 499]	θεοῖσιν ἅδῃ πολύφανος ἑορτά, χρύσεον	ἄγγος	ἔχοισα μέγαν σκύφον, οἷά τε
[11, 485]	νου χαίροντα λεπασταῖς. Θεόπομπος Παμφίλῃ·	(Σπόγγος,	λεκάνη, πτερόν, λεπαστὴ πάνυ πυκνή,
[11, 496]	(κύλικας) γράφων ὧδε (ὁ δὲ	λόγος	ἐστὶν αὐτῷ περὶ Περσῶν) Ἦν
[11, 508]	καὶ προσκαταγελᾶν; ὁ δ´ αὐτὸς	λόγος	καὶ περὶ τῆς Πολιτείας· εἰ
[11, 505]	μονονουχὶ εἰπών Οὐκ ἔστ´ ἔτυμος	λόγος	οὗτος» ἐγκώμια αὐτοῦ διεξέρχεται, ὁ
[11, 473]	δ´ ἐν Κρατείᾳ ὁ δὲ	λόγος	περί τινος ἐν καπηλείῳ πίνοντος
[11, 508]	γάρ ἐστιν, ὥς φησιν Ἀριστοτέλης,	λόγος	ὡρισμένος καθ´ ὁμολογίαν κοινὴν πόλεως,
[11, 476]	μοι δὸς πιεῖν ἅπαξ μόνον.	Λυκοῦργος	δ´ ὁ ῥήτωρ ἐν τῷ
[11, 478]	πόλεως γράφει οὕτως· Κυλίκων Κονωνείων	ζεῦγος	καὶ θηρικλείων χρυσοκλύστων ζεῦγος. (ΚΟΤΥΛΟΣ.
[11, 478]	Κονωνείων ζεῦγος καὶ θηρικλείων χρυσοκλύστων	ζεῦγος.	(ΚΟΤΥΛΟΣ. Τὰ μόνωτα ποτήρια κότυλοι,
[11, 483]	κυκλοτερῆ βραχύωτον παχύστομον κώθωνα παῖδα	φάρυγος.	Θεόπομπος Στρατιώτισιν· Ἐγὼ γὰρ ἂν
[11, 483]	ἄγρει δ´ οἶνον ἐρυθρὸν ἀπὸ	τρυγός·	οὐδὲ γὰρ ἡμεῖς νήφειν ἐν
[11, 482]	αὐτοῦ καὶ Ἀναξανδρίδης ἐν Νηρηίσιν·	(Δὸς	δὴ τὸν χόα αὐτῷ σύ,
[11, 476]	δὲ τοῦ κέρατος αὖ μοι	δὸς	πιεῖν ἅπαξ μόνον. Λυκοῦργος δ´
[11, 460]	δὲ χαμαιστρώτου ἐπὶ τείνας εὐρείης	στιβάδος	παρέθηκ´ αὐτοῖσι θάλειαν δαῖτα ποτήριά
[11, 469]	ἀργυροῦν. Σῆμος δ´ ἐν πέμπτῃ	Δηλιάδος	ἀνακεῖσθαί φησιν ἐν Δήλῳ χρυσῆν
[11, 482]	ἀργυροῦν οὐδὲ λιθοκόλλητον, ἀλλὰ γῆς	Κωλιάδος	(γῆς) Τοῦτον δ´ ὁσάκις ἐπί
[11, 475]	ἐπὶ τοῦ ὀρθοῦ ποτηρίου οἷον	Προυσιάδος	καὶ θηρικλείου. ~(ΚΕΡΑΣ. Τοὺς πρώτους
[11, 472]	Κυπρίους τὸ ποτήριον οὕτως καλεῖν.	(ΚΑΔΟΣ.	Σιμμίας ποτήριον, παρατιθέμενος Ἀνακρέοντος· Ἠρίστησα
[11, 503]	ἡμῖν, ὁ δὲ καλὸς πῖλος	κάδος,	ψυκτήρ, ὅτι βούλει, πάντ´, Ἀμαλθείας
[11, 466]	δὲ καὶ τὸ Βαθυκλέους τοῦ	Ἀρκάδος	ποτήριον, ὃ σοφίας ἆθλον ὁ
[11, 471]	ὁπόσον ἄν σοι θυμὸς ᾖ,	παράδος	τὸ περιόν. (Κλεάνθης δ´ ἐν
[11, 495]	τοῦ Διονύσου μέχρι τοῦ τῆς	Σκιράδος	Ἀθηνᾶς ἱεροῦ, καὶ ὁ νικήσας
[11, 482]	ἄμφωτον. Ἀντίμαχος δ´ ἐν εʹ	Θηβαίδος·	Πᾶσιν δ´ ἡγεμόνεσσιν ἐποιχόμενοι κήρυκες
[11, 475]	Ἀντίμαχος ὁ Κολοφώνιος ἐν πέμπτῳ	Θηβαίδος	φησί· Κήρυκας ἀθανάτοισι φέρειν μέλανος
[11, 468]	δ´ ὁ Κολοφώνιος ἐν πέμπτῳ	Θηβαίδος	φησί· Πάντα μάλ´ ὅσς´ Ἄδρηστος
[11, 478]	Ἴστρος ὁ Καλλιμάχειος ἐν πρώτῳ	Πτολεμαίδος	τῆς ἐν Αἰγύπτῳ πόλεως γράφει
[11, 473]	ἐν τῷ προειρημένῳ συγγράμματι ποτηρίου	εἶδος.	Ἀγγεῖον δ´ ἐστὶν ἐν ᾧ
[11, 484]	ῥαβδωτὸν κρατῶν. (ΛΑΒΡΩΝΙΑ ἐκπώματος Περσικοῦ	εἶδος	ἀπὸ τῆς ἐν τῷ πίνειν
[11, 483]	ἐν ταῖς Ἀττικαῖς Φωναῖς κύλικος	εἶδος.	Ἀπολλόδωρος δ´ ἐν τῷ περὶ
[11, 478]	ὑπάρχειν λουτηρίῳ βαθεῖ, ποτηρίου δὲ	εἶδος	εἶναι. Δύνασθαι δὲ καὶ τὸν
[11, 477]	ἐνεούρησε. Δίδυμος δέ φησι ποτηρίου	εἶδος	εἶναι, (καὶ τάχ´ ἂν εἴη
[11, 500]	προγάστορες. ΤΡΙΗΡΗΣ. Ὅτι καὶ τριήρης	εἶδος	ἐκπώματος Ἐπίνικος ἐν Ὑποβαλλομέναις δεδήλωκε.
[11, 496]	περὶ τοῦ βατιακίου λόγῳ. (ΠΡΟΧΥΤΗΣ	εἶδος	ἐκπώματος, (ὡς Σιμάριστος ἐν τετάρτῳ
[11, 475]	οἴνου κυάθους. Ἄδηλον δὲ πότερον	εἶδός	ἐστι ποτηρίου ἢ πᾶν ποτήριον
[11, 487]	δέ φησι· Μήποτε ἐκπώματός ἐστιν	εἶδος,	ἢ μέτρον οἷον κύαθος. Διόδωρος
[11, 486]	ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΑ' ΛΕΣΒΙΟΝ ὅτι ποτηρίου	εἶδος,	Ἡδύλος παρίστησιν ἐν Ἐπιγράμμασιν οὑτωσὶ
[11, 494]	Ὅτι δέ ἐστι τὸ ὀξύβαφον	εἶδος	κύλικος μικρᾶς κεραμέας σαφῶς παρίστησιν
[11, 487]	δὲ κύλικα ἀποδίδωσι. (ΜΑΝΗΣ ποτηρίου	εἶδος.	Νίκων Κιθαρῳδῷ· Καὶ πάνυ τις
[11, 502]	φιλοτησία. ΧΟΝΝΟΙ. Παρὰ Γορτυνίοις ποτηρίου	εἶδος,	ὅμοιον θηρικλείῳ, χάλκεον· ὃ δίδοσθαι
[11, 470]	δεῦρο, Θηρικλέους πιστὸν τέκνον, γενναῖον	εἶδος,	ὄνομά σοι τί θώμεθα; ~(ἆρ´
[11, 501]	θόλοι παρόμοιοι· εἰς δὲ τὸ	εἶδος	οὐκ ἀρύθμως παίζονται. Ἀπίων δὲ
[11, 484]	βομβυλιῷ ἢ βατιακίῳ. (ΛΑΚΑΙΝΑΙ κυλίκων	εἶδος	οὕτως λεγόμενον ἢ ἀπὸ τοῦ
[11, 466]	καὶ πόλις Ἰώνων Ἄρυστις. ΑΡΓΥΡΙΣ	εἶδος	ποτηρίου, οὐ μόνον ἐξ ἀργύρου.
[11, 496]	εὐφήμως προχέωμεν. ΠΡΙΣΤΙΣ ὅτι ποτηρίου	εἶδος	προείρηται ἐν τῷ περὶ τοῦ
[11, 490]	φιλᾶν θυγατρῶν τάν γ´ ἔξοχον	εἶδος,	ταὶ καλέονται Πελειάδες οὐράνιαι. Σαφῶς
[11, 488]	ἀλλ´ ἐπ´ ἐνίων ποτηρίων τὸ	εἶδος	τῆς κατασκευῆς θεωρεῖται, μάλιστα δὲ
[11, 491]	σημαίνει καὶ τὸ κατ´ ἀριθμὸν	εἶδος,	τὸ δύο, οἷον· Δοιοὺς δὲ
[11, 505]	γὰρ αὐτοῦ τοῦθ´ εὗρε τὸ	εἶδος	τῶν λόγων ὁ Τήιος Ἀλεξαμενός,
[11, 467]	Λέξεων ζητουμένων φησί· Γυάλας ποτηρίου	εἶδος,	ὡς Μαρσύας γράφει ὁ ἱερεὺς
[11, 478]	σπένδεσθαι. Παγκράτης δ´ ἐν πρώτῳ	Βοκχορηίδος·	Αὐτὰρ ὅ γε σπείσας ἐκ
[11, 495]	Μνημονεύει αὐτῆς Φιλόχορος ἐν δευτέρᾳ	Ἀτθίδος.	(Ἀριστόδημος δ´ ἐν τρίτῳ περὶ
[11, 502]	ΧΑΛΚΙΔΙΚΑ ποτήρια, ἴσως ἀπὸ τῆς	Χαλκίδος	τῆς Θρᾳκικῆς εὐδοκιμοῦντα. (ΧΥΤΡΙΔΕΣ. Ἄλεξις
[11, 495]	ἄλλῳ δὲ μέρει φησίν· Ἐκ	πελλίδος	δὲ τάργανον κατηγυίης χωλοῖσι δακτύλοισι
[11, 495]	δὲ Ἱππῶναξ λέγει πελλίδα· Ἐκ	πελλίδος	πίνοντες· οὐ γὰρ ἦν αὐτῇ
[11, 506]	τὸν Καλλίου βίον μᾶλλον τῶν	Εὐπόλιδος	Κολάκων. Ἐν δὲ τῷ Μενεξένῳ
[11, 509]	ἱμάντων ἰσομέτροις ἑλίγμασιν, ὄγκῳ τε	χλανίδος	εὖ τεθωρακισμένος, σχῆμ´ ἀξιόχρεων ἐπικαθεὶς
[11, 477]	Πρυτάνιδι δειπνοῦντα καὶ ἐπιδεικνυμένου τοῦ	Πρυτάνιδος	κιβώριά τινα δοκοῦντα πεποιῆσθαι πολυτελῶς,
[11, 463]	φθονήσαι νοῦν ἔχων, κατὰ τοὺς	Ἀλέξιδος	Ταραντίνους, Οἳ τῶν πέλας (οὐδέν´
[11, 488]	Ἀσκληπιάδης ἐν τῷ περὶ τῆς	Νεστορίδος	δύο ὦτα ἔχειν. Πελειάδας δὲ
[11, 477]	Μυρλεανὸς ἐν τῷ περὶ τῆς	Νεστορίδος	Σκύφει, φησί, καὶ κισσυβίῳ τῶν
[11, 503]	Μυρλεανὸς ἐν τῷ περὶ τῆς	Νεστορίδος	φησὶν ὅτι δύο πυθμένας ἔχει,
[11, 498]	Μυρλεανὸς ἐν τῷ περὶ τῆς	Νεστορίδος	φησὶν ὅτι τῷ σκύφει καὶ
[11, 509]	Ξενοκράτει. Καὶ οὗτος οὖν τῆς	πατρίδος	πικρῶς τυραννήσας οὐ μόνον τοὺς
[11, 506]	καὶ τὴν ἐκ Χίου τῆς	πατρίδος	φυγήν, ἀφ´ ἧς ἐν Θουρίοις
[11, 502]	δὲ τὰς χρυσᾶς. Τῆς δὲ	ἀργυρίδος	(φιάλης) (Φερεκράτης μὲν ἐν Πέρσαις
[11, 502]	ποῖ τὴν ἀργυρίδα τηνδὶ φέρεις;	χρυσίδος	δὲ Κρατῖνος ἐν Νόμοις· Χρυσίδι
[11, 499]	ἐν Ἐπιγράμμασιν· Ἥμισυ μὲν πίσσης	κωνίτιδος,	ἥμισυ δ´ οἴνου, Ἀρχῖν´, ἀτρεκέως
[11, 467]	εἶναι γένος τὸν δεῖνον παρατίθεται	Στράττιδος	ἐκ Μηδείας· Οἶσθ´ ᾧ προσέοικεν,
[11, 459]	οἱ ἀριστεῖς δειπνοῦσιν, ὁ δὲ	Πολύιδος	ἱερὰ θύων ἐν ὁδῷ παραπορευόμενον
[11, 499]	δὲ σκύφος ὠνομάσθη ἀπὸ τῆς	σκαφίδος.	Καὶ τοῦτο δ´ ἐστὶν ὁμοίως
[11, 503]	ἔσται ἐμὸν ψυκτήριον, ὄρχαμε λαῶν.	(ΩΙΔΟΣ.	Οὕτως ἐκαλεῖτο τὸ ποτήριον, φησὶ
[11, 498]	καὶ ἀρσενικῶς καὶ οὐδετέρως λέγουσιν.	Ἡσίοδος	δ´ ἐν τῷ δευτέρῳ Μελαμποδίας
[11, 503]	τὸν Αἰγίμιον δὲ ποιήσας εἴθ´	Ἡσίοδός	ἐστιν ἢ Κέρκωψ ὁ Μιλήσιος·
[11, 466]	Ἔρωτα πυκταλίζω. Πρὸ δὲ τούτων	Ἡσίοδος·	Κρήνης τ´ ἀενάου καὶ ἀπορρύτου,
[11, 489]	καὶ συναιρέσεως, καθά φησι καὶ	Ἡσίοδος·	Πληιάδων Ἀτλαιγενέων ἐπιτελλομενάων ἄρχεσθ´ ἀμητοῖ´,
[11, 479]	ἰσχίου κοιλότης, καὶ αἱ τοῦ	πολύποδος	ἐν ταῖς πλεκτάναις ἐπιφύσεις παραγώγως
[11, 477]	χεῖσθαι, τὸ δ´ ἐστὶ χωρεῖν·	Οὐδὸς	δ´ ἀμφοτέρους ὅδε χείσεται. Καὶ
[11, 495]	σπένδει, τρέμων οἷόνπερ ἐν βορηίῳ	νωδός.	Κλείταρχος δὲ ἐν ταῖς Γλώσσαις
[11, 466]	καὶ αὕτη, ὡς Σώπατρος ὁ	παρῳδός·	Βαυκαλὶς ἡ τετράκυκλος. Καὶ πάλιν
[11, 465]	ἔπειτα χρύσεον ἔμπλησεν καλὸν δέπας	ἡδέος	οἴνου. Αὐτὰρ ὅ γ´ ὡς
[11, 476]	δ´ ἐπεὶ Φῆρες δάεν ῥιπὰν	μελιηδέος	οἴνου, ἐσσυμένως ἀπὸ μὲν λευκὸν
[11, 506]	δ´ εἴπερ οὕτως ἀληθείας ἔχει,	θεὸς	ἂν εἰδείη. Ὁ δὲ καλὸς
[11, 504]	γὰρ ἐκεῖνα, ὅταν μὲν ὁ	θεὸς	αὐτὰ ἄγαν ἀθρόως ποτίζῃ, οὐ
[11, 468]	φησι· Καὶ χρύσεια δέπαστρα καὶ	ἀσκηθέος	κελέβειον ἔμπλειον μέλιτος, τό ῥά
[11, 475]	φησιν· Καὶ χρύσεια δέπαστρα καὶ	ἀσκηθέος	κελέβειον ἔμπλειον μέλιτος, τό ῥά
[11, 483]	ἐστι διὰ χρόνου ὁ κωθωνισμὸς	Μνησίθεος	ὁ Ἀθηναῖος ἰατρὸς ἐν τῇ
[11, 462]	φησι προδώσειν, μείλιχος ἐν κεράμοις,	ἄνθεος	ὀσδόμενος· ἐν δὲ μέσοις ἁγνὴν
[11, 465]	δ´ ἡδεῖα ἀπὸ κρητῆρος ὀδώδει.	Τιμόθεος	δ´ ἐν Κύκλωπι· Ἔγχευε δ´
[11, 497]	ποτήριον τοῖς ἥρωσι μόνοις ἀποδίδοσθαι.	Δωρόθεος	δ´ ὁ Σιδώνιός φησιν τὰ
[11, 481]	κοῖλα ποτήρια καὶ μικρὰ Σιμάριστος.	Δωρόθεος	δέ· Γένος ποτηρίων βαθέων τὰ
[11, 462]	οἴκαδ´ ἄνευ προπόλου, μὴ πάνυ	γηραλέος.	Ἀνδρῶν δ´ αἰνεῖν τοῦτον ὃς
[11, 478]	Πολλὰ μεταξὺ πέλει κοτύλης καὶ	χείλεος	ἄκρου. Σιμάριστος δὲ τὸ λεπτὸν
[11, 500]	Ὧν πρῶτοι μὲν ἐγένοντο καὶ	κλέος	ἔλαβον οἱ Βοιώτιοι λεγόμενοι, χρησαμένου
[11, 461]	Νέστορος ποτηρίου, ὃ μόλις ἂν	νέος	βαστάσαι ἴσχυεν, Νέστωρ δ´ ὁ
[11, 471]	Θηρικλῆς τὰς κύλικας, ἡνίκ´ ἦν	νέος.	Ἐν δὲ Κυβευταῖς· Ἄρτι μὲν
[11, 466]	πρὸς ἀκτάν· ὃς μὲν ἀχρήμων,	ἀφνεὸς	τότε, τοὶ δ´ αὖ πλουτέοντες
[11, 488]	ἕτερον δὲ τὸν πρόσθετον, ἀπὸ	ὀξέος	ἀρχόμενον, καταλήγοντα δ´ εἰς πλατύτερον,
[11, 503]	ἕτερον δὲ τὸν πρόσθετον ἀπ´	ὀξέος	ἀρχόμενον, (καταλήγοντα δὲ εἰς πλατύτερον,
[11, 502]	φιάλας χρυσᾶς. Ἀναξανδρίδης δὲ φιάλας	Ἄρεος	καλεῖ τὰ ποτήρια ταῦτα. Αἰολεῖς
[11, 491]	ὤπασε τιμήν, (αἳ δή τοι	θέρεος	καὶ χείματος ἄγγελοί εἰσι. Καὶ
[11, 490]	αἴτιος, εἱλίσσονται· ὅς σφισι καὶ	θέρεος	καὶ χείματος ἀρχομένοιο σημαίνειν ἐπένευσεν
[11, 471]	τί θώμεθα; ~(ἆρ´ εἶ κάτοπτρον	φύσεος;	ἢν πλῆρες δοθῇς, οὐδέν ποτ´
[11, 508]	ἄλλων, οὐδ´ ὣς διὰ ταῦτα	θαυμαστέος	ἐστίν. Ἔχει γάρ τις καὶ
[11, 467]	διὰ τοῦ οὖ μόνου ὡς	βραχέος	ἐγκεχαραγμένου ἐδήλωσαν ὅτι συνυπακούεσθαι δεῖ
[11, 483]	σὺν κώθωνι θοῆς διὰ σέλματα	νηὸς	φοίτα καὶ κοίλων πώματ´ ἄφελκε
[11, 471]	ποτε ἔτευξε κοίλης λαγόνος εὐρύνας	βάθος;	ἦ που κατειδὼς τὴν γυναικείαν
[11, 474]	Ναυκλήρῳ· Ἥκει λιπὼν Αἰγαῖον ἁλμυρὸν	βάθος	(Θεόφιλος ἡμῖν, ὦ Στράτων. Ὡς
[11, 485]	ἐνέχει τε σφόδρα κυανοβενθῆ, τὸ	βάθος	παρίστησιν ὁ κωμικὸς τοῦ ποτηρίου.
[11, 507]	τὸ νομοθετῆσαι τίς οὐ φήσει	πάθος	εἶναι φιλοδοξίας; δῆλον δ´ ἐστὶ
[11, 507]	τῷ Τιμαίῳ λέγει· (Πέπονθά τι	πάθος	πρὸς τὴν πολιτείαν, ὥσπερ ἂν
[11, 502]	εἰς τὸ φανερὸν ἐκνενιτρωμένα θεῖναι·	κύαθος	δ´ ἦν ἀργυροῦς, (τἀκπώματα) ἦγεν
[11, 487]	ἐστιν εἶδος, ἢ μέτρον οἷον	κύαθος.	Διόδωρος δὲ κύλικα ἀποδίδωσι. (ΜΑΝΗΣ
[11, 470]	οἴκοις κεῖται φιάλη χαλκῆ καὶ	κύαθος	χαλκοῦς καὶ ἠθάνιον χάλκεον. ΗΜΙΤΟΜΟΣ
[11, 502]	φησιν· Τοῦτο δὴ τὸ νῦν	ἔθος	ἄκρατον» ἐβόων, τὴν μεγάλην. Ψυκτῆρά
[11, 475]	τὰ σιτία καὶ τὰ καρχήσια.	Ἔθος	γὰρ ἦν τοῖς ἀρχαίοις ἐπὶ
[11, 466]	τάλαντα Βαβυλώνια νϚ μναῖ λδʹ	(Ἔθος	δ´ ἦν πρότερον ἐν τῷ
[11, 473]	λαβοῦς´ ἠφάνικε πηλίκον τινὰ οἴεσθε	μέγεθος	ἀρεσιαν μέγαν πάνυ, καὶ ξηρὸν
[11, 485]	μικρὸν δελεάσας τε γεννικῇ τὸ	μέγεθος	κοίλῃ λεπαστῇ, τοῦτ´ ἐποίησεν ἐκπιεῖν.
[11, 469]	ποτηρίοις ὁ ἥρως, διὰ τὸ	μέγεθος	παίζοντες οἱ ποιηταὶ καὶ συγγραφεῖς
[11, 507]	φθονερὸς εἶναι καὶ κατὰ τὸ	ἦθος	οὐδαμῶς εὐδοκιμεῖν. Καὶ γὰρ Ἀρίστιππον
[11, 465]	σώφρονος ἀνδρός, Ὃς κυλίκων ἔσχεν	πλῆθος	ἀπειρέσιον ἀργυρέων χρυσοῦ τε καὶ
[11, 464]	ἐκμανῶς πίνειν ἀποβλέποντας εἰς τὸ	πλῆθος	τῶν καλῶν τούτων καὶ παντοδαπῶν
[11, 475]	(οἷσιν ἐνὶ μεγάροις κεῖτο μέλιτος	πεπληθός.	Καὶ πάλιν· Ἀτὰρ ἀμφίθετον κελέβειον
[11, 465]	οὕτως· (Αὐτὰρ ὁ διογενὴς ἥρως	ξανθὸς	Πολυνείκης πρῶτα μὲν Οἰδιπόδῃ καλὴν
[11, 500]	φησὶν ἐν τῷ περὶ Διαλέκτου,	σκύθος.	Ἐκαλεῖτο δὲ καὶ (Δερκυλλίδας ὁ
[11, 499]	ἐνάμελγεν. Εἰ μὴ σκύφος οἷον	σκύθος	τις διὰ τὸ τοὺς Σκύθας
[11, 490]	διὸ καὶ ὁ περὶ ταύτας	μῦθος,	ὅτι φεύγουσι μετὰ τῆς μητρὸς
[11, 481]	Κοριαννοῖ· Ἐκ τοῦ βαλανείου γὰρ	δίεφθος	ἔρχομαι, ξηρὰν ἔχουσα τὴν φάρυγα.
[11, 471]	καὶ κύλικα θηρικλείαν λαβὼν ἐπανῆκεν.	Ἀδαῖος	δ´ ἐν τοῖς περὶ Διαθέσεως
[11, 469]	δέ μοί ποτε ἐν Κυψέλοις	Ἀδαῖος.	Μνημονεύει τοῦ ποτηρίου τούτου καὶ
[11, 460]	δ´ ἀνάριθμα ποτήρια καλαιφις. Καὶ	Ἀλκαῖος·	Ἐκ δὲ ποτήριον πώνης Διννομένῃ
[11, 480]	χρὴ κρατῆρα καὶ κυλιχνίδας. Καὶ	Ἀλκαῖος	ἐν τῷ ~(Πίνωμεν· τί τὰ
[11, 478]	μόνωτα ποτήρια κότυλοι, ὧν καὶ	Ἀλκαῖος	μνημονεύει. Διόδωρος δ´ ἐν τῷ
[11, 509]	ἐν μὲν τῇ πόλει ἐπέμενε	παλαιὸς	καταγεγηρακώς, ἀτίμως δὲ καὶ ἀδόξως
[11, 494]	βασιλεῖ προσελθὼν κατεμέμφετο τοὺς ταμίας.	~(Πτολεμαῖος	δὲ μεταπεμψάμενος αὐτοὺς καὶ ἥκειν
[11, 481]	πυθμένα μὴ ἐχόντων μηδὲ ὦτα.	Πτολεμαῖος	δὲ ὁ τοῦ Ἀριστονίκου τὰ
[11, 493]	ταύτας καὶ (τὰς) τοιαύτας λύσεις	(Πτολεμαῖος	ὁ Φιλάδελφος βασιλεύς. Λαμβάνοντος γὰρ
[11, 471]	ἀκράτου θηρίκλειον ἔσπασε (κοίλην ὑπερθύουσαν	(Τίμαιος	δ´ ἐν τῇ ὀγδόῃ καὶ
[11, 509]	καὶ τὰ χρήματα ἀποδόντες ἐξέβαλον.	~(Τίμαιος	δ´ ὁ Κυζικηνός, ὡς ὁ
[11, 477]	μὲν τῷ κισσυβίῳ, θατέρῳ δὲ	Εὔμαιος.	Καλλίμαχος δ´ ἔοικε διαμαρτάνειν ἐν
[11, 498]	οἱ ἐν ἀγρῷ, ὡς ὁ	Εὔμαιος	Πλησάμενος δῶκε σκύφος, ᾧπερ ἔπινεν,
[11, 466]	τὰ ποτήρια. Ἀντικλείδης δ´ ὁ	Ἀθηναῖος	ἐν τῷ ιϚ Νόστων. Περὶ
[11, 469]	οὕτως φησὶ καλεῖσθαι Φιλήμων ὁ	Ἀθηναῖος	ἐν τῷ περὶ Ἀττικῶν Ὀνομάτων
[11, 501]	ἀπύθμενον φιάλην. Ἀπολλόδωρος δ´ ὁ	Ἀθηναῖος	ἐν τῷ περὶ τοῦ Κρατῆρος
[11, 483]	χρόνου ὁ κωθωνισμὸς Μνησίθεος ὁ	Ἀθηναῖος	ἰατρὸς ἐν τῇ περὶ Κωθωνισμοῦ
[11, 508]	Ὑπομνήμασι. Καὶ Κάλλιππος δ´ ὁ	Ἀθηναῖος,	μαθητὴς καὶ αὐτὸς Πλάτωνος, ἑταῖρος
[11, 504]	τοὺς πότους Λυσανίας φησὶν ὁ	Κυρηναῖος	Ἡρόδωρον εἰρηκέναι ἐν τούτοις Ἐπεὶ
[11, 487]	Ὑγιείας ἔγχεον. (ΜΑΣΤΟΣ. Ἀπολλόδωρος ὁ	Κυρηναῖος,	ὡς Πάμφιλός φησι, Παφίους τὸ
[11, 492]	περικαλλές, ὃ οἴκοθεν ἦγ´ ὁ	γεραιός	Ἐν τῷ ῥά σφι κύκησε
[11, 487]	περικαλλές, ὃ οἴκοθεν ἦγ´ ὁ	γεραιός,	χρυσείοις ἥλοισι πεπαρμένον· οὔατα δ´
[11, 508]	τυραννικοί τινες καὶ διάβολοι γενόμενοι.	(Εὐφραῖος	μὲν γὰρ παρὰ (Περδίκκᾳ τῷ
[11, 498]	ἔφη· Σκύφος τε μακρός. Καὶ	Ἀχαιὸς	δ´ ἐν Ὀμφάλῃ· (Ὁ δὲ
[11, 466]	γράμμασιν, ὡς τὸ Νέστορος ὄν.	Ἀχαιὸς	δ´ ὁ τραγικὸς ἐν Ὀμφάλῃ
[11, 480]	σκύφος, κύλιξ, κώθων, καρχήσιον, φιάλη.	Ἀχαιὸς	δὲ ὁ Ἐρετριεὺς ἐν Ἀλκμαίωνι
[11, 493]	συνεχοῦς συνηθείας ῥᾳδίως βαστάζειν ἔσθενε.	(Σωσίβιος	δ´ ὁ λυτικὸς προθεὶς τὰ
[11, 493]	ταμίας ἐκέλευσεν, ἐὰν παραγένηται ὁ	Σωσίβιος	ἐπὶ τὴν ἀπαίτησιν τῆς συντάξεως,
[11, 493]	Ταῦτα καὶ ὁ θαυμάσιος λυτικὸς	Σωσίβιος,	ὃν οὐκ ἀχαρίτως διέπαιξε διὰ
[11, 480]	χεῖλος, (ὡς Σιμωνίδης φησὶν ὁ	Ἀμόργιος·	Αὐτὴ δὲ φοξίχειλος Ἀργείη κύλιξ,
[11, 467]	Νεφέλαις· Οὔτ´ αὐτὸς οὔθ´ ὁ	ζύγιος	οὔθ´ ὁ σαμφόρας. Καὶ Πίνδαρος
[11, 463]	τε, Προκλέι Περσείδαις τ´, ἐκ	Διὸς	ἀρχόμενοι, (πίνωμεν, παίζωμεν, ἴτω διὰ
[11, 492]	μέν πως ἀπόλωλεν ἀπευθὴς ἐκ	Διὸς	ἀστήρ, ἐξ οὗ καὶ γενεῆθεν
[11, 492]	Πλειάδων, ἄλλην δὲ πρὸς τοῦ	Διὸς	ἐνίεσθαι χάριν τοῦ σῴζειν τὸν
[11, 469]	ἔβα δάφναισι κατάσκιον ποσὶν πάις	Διός.	Καὶ Ἀντίμαχος δ´ οὑτωσὶ λέγει·
[11, 477]	Ἐν τῇ ἱεροποιίῃ τοῦ Διδυμαίου	Διὸς	κισσοῦ σπονδοποιέονται πετάλοισιν, ὅθεν τὰ
[11, 473]	ἐν τῷ Ἐξηγητικῷ γράφων οὕτως·	Διὸς	κτησίου σημεῖα ἱδρύεσθαι χρὴ ὧδε·
[11, 475]	δέπας τὸ δοθὲν Ἀλκμήνῃ ὑπὸ	Διός,	ὅτε Ἀμφιτρύωνι εἰκάσθη. ΚΑΛΠΙΟΝ. Ποτηρίου
[11, 492]	Τοῦτο μέντοι καὶ ἐπὶ τοῦ	Διὸς	σημαίνειν πείθονται τὸν ποιητὴν ὅταν
[11, 466]	{Β. Ἆρά γ´ ἕνδεκα χρυσᾶ	Διὸς	σωτῆρος» {Α. Οὐκ ἄλλου μὲν
[11, 487]	δέξαι τήνδε τὴν μετανιπτρίδα μεστὴν	Διὸς	σωτῆρος, ἀγαθοῦ δαίμονος. Ἔνιοι δὲ
[11, 471]	κισσῷ κάρα βρύουσαν, ἐπικαλούμενοι (εἷλκον	Διὸς	σωτῆρος. Ἀραρὼς δ´ ἢ Εὔβουλος
[11, 471]	βούλομαι γὰρ τἀν μέσῳ) καὶ	Διὸς	σωτῆρος ἦλθε Θηρίκλειον ὄργανον, τῆς
[11, 481]	αιταποικιλλις. Οἶνον γὰρ Σεμέλας καὶ	Διὸς	υἱὸς λαθικαδέα ἀνθρώποισιν ἔδωκ´. Ἔγχεε
[11, 508]	φησιν Εὐρύπυλος καὶ Δικαιοκλῆς ὁ	Κνίδιος	ἐνενηκοστῷ καὶ πρώτῳ Διατριβῶν, ἔτι
[11, 465]	πλείονα πασάμενος. Τοῦτο δ´ ἱστορεῖ	Ἁρμόδιος	ὁ Λεπρεάτης ἐν τῷ περὶ
[11, 479]	ἀποδίδωσι τὴν κοτύλην ἄλεισον. (ΚΟΤΤΑΒΙΣ.	Ἁρμόδιος	ὁ Λεπρεάτης ἐν τῷ περὶ
[11, 474]	ἐν Βοιωτίᾳ. (ΚΑΡΧΗΣΙΟΝ. Καλλίξεινος ὁ	Ῥόδιος	ἐν τοῖς περὶ Ἀλεξανδρείας φησὶν
[11, 500]	δέοντος μεθύσκεσθαι. ~Ἱερώνυμος δ´ ὁ	Ῥόδιος	ἐν τῷ περὶ Μέθης καὶ
[11, 460]	κυλικεῖον ἐνεγράφην· Ζεὺς ἔστι μοι	ἑρκεῖος,	ἔστι φρατέριος, τὰ τέλη τελῶ
[11, 484]	Ἀδαῖον καὶ Ἀντίγονόν φησι· (Διόνυσος	τέλειος	καθήμενος ἐπὶ πέτρας· ἐξ εὐωνύμων
[11, 489]	ὁ κύκλος ἀπήρτισται καὶ ἔστι	τέλειος.	Καὶ τὸ ποτήριον οὖν τὸ
[11, 506]	Μενεξένῳ οὐ μόνον Ἱππίας ὁ	Ἡλεῖος	χλευάζεται, ἀλλὰ καὶ ὁ Ῥαμνούσιος
[11, 500]	τῶν ὤτων αὐτοῖς ὁ λεγόμενος	Ἡράκλειος	δεσμός. Μνημονεύει δὲ τῶν Βοιωτίων
[11, 471]	καὶ τὰ λοιπά ἐστιν, οἷον	Θηρίκλειος,	Δεινιάς, Ἰφικρατίς· ταῦτα γὰρ πρότερον
[11, 472]	ἐν Κύκνῳ· Φαιδρὸς δὲ κρατὴρ	θηρίκλειος	ἐν μέσῳ ἕστηκε λευκοῦ νέκταρος
[11, 470]	ὀνομασθέν, φησὶν Πάμφιλος ἐν Γλώσσαις.	(ΘΗΡΙΚΛΕΙΟΣ.	Ἡ κύλιξ αὕτη ἐγκάθηται περὶ
[11, 472]	λεχθήσεται. Καλεῖται δέ τις καὶ	θηρίκλειος	κρατήρ, οὗ μνημονεύει Ἄλεξις ἐν
[11, 470]	Ὅτι δὲ κύλιξ ἐστὶν ἡ	θηρίκλειος	σαφῶς παρίστησιν (Θεόφραστος ἐν τῇ
[11, 471]	Ἄλεξις δ´ ἐν Ἱππεῖ· Καὶ	θηρίκλειός	τις κύλιξ, στέφανον κύκλῳ ἔχουσα
[11, 485]	ἐκπεταλώτερον δέ. Ἀρτεμίδωρος δ´ ὁ	Ἀριστοφάνειος	ποτήριον ποιόν. Ἀπολλοφάνης δὲ Κρησί·
[11, 478]	ἐπ´ ἀλλοδαπὴν οἶμον ἔβαινε πόδα.	ΚΟΝΩΝΕΙΟΣ.	Ἴστρος ὁ Καλλιμάχειος ἐν πρώτῳ
[11, 478]	ἔβαινε πόδα. ΚΟΝΩΝΕΙΟΣ. Ἴστρος ὁ	Καλλιμάχειος	ἐν πρώτῳ Πτολεμαίδος τῆς ἐν
[11, 505]	τὸ εἶδος τῶν λόγων ὁ	Τήιος	Ἀλεξαμενός, ὡς Νικίας ὁ Νικαεὺς
[11, 461]	δ´ αὐτῶν καὶ Σκυθῖνος ὁ	Τήιος	ἐν τῇ ἐπιγραφομένῃ Ἱστορίῃ λέγων
[11, 470]	τὴν κύλικα ταύτην Θηρικλῆς ὁ	Κορίνθιος	κεραμεύς, ἀφ´ οὗ καὶ τοὔνομα
[11, 470]	τοῦ ποτηρίου. Λέγει δ´ οὕτως·	Ἠέλιος	μὲν γὰρ ἔλαχεν πόνον ἤματα
[11, 470]	κελεύει, ὃ δὲ δείσας παύεται.	Ἥλιος	δὲ ἀντὶ τούτου δίδωσιν αὐτῷ
[11, 470]	πρὸς ἑῴην, ἵν´ ἀνίσχει (ὁ	ἥλιος)	Ἔπειτα πορεύεται Ἡρακλῆς ἐν τῷ
[11, 469]	προείπομεν. (Ὅτι δὲ καὶ ὁ	Ἥλιος	ἐπὶ ποτηρίου διεκομίζετο ἐπὶ τὴν
[11, 470]	τόξον ὡς βαλῶν, καὶ ὁ	Ἥλιος	παύσασθαι κελεύει, ὃ δὲ δείσας
[11, 466]	αἰεὶ πόλεμοί τε μάχαι τε	(Καικίλιος	δὲ ὁ ῥήτωρ ὁ ἀπὸ
[11, 485]	κοίλῃ λεπαστῇ, τοῦτ´ ἐποίησεν ἐκπιεῖν.	Φιλύλλιος	Αὔγῃ· Πάντα γὰρ ἦν μέστ´
[11, 466]	ποτήριον κατὰ τὸν Παριανὸν Πολυδεύκην.	ΒΟΜΒΥΛΙΟΣ,	θηρίκλειον Ῥοδιακόν, οὗ περὶ τῆς
[11, 481]	ὑμᾶς ἄνω. Διονύσιος δ´ ὁ	Σάμιος	ἐν ἕκτῳ περὶ τοῦ Κύκλου)
[11, 496]	περὶ Μέθης Λυγκεύς τε ὁ	Σάμιος	ἐν ταῖς Ἐπιστολαῖς. (ΡΥΤΟΝ ἔχει
[11, 499]	δὲ μεστόν. Λυγκεὺς δ´ ὁ	Σάμιος	ἐν τῇ πρὸς Διαγόραν Ἐπιστολῇ
[11, 477]	τοὺς ἀστραγάλους. Διονύσιος δ´ ὁ	Σάμιος	ἐν τοῖς περὶ τοῦ Κύκλου
[11, 469]	δυσχερεῖς. (ΗΔΥΠΟΤΙΔΕΣ. Ταύτας φησὶν ὁ	Σάμιος	Λυγκεὺς Ῥοδίους ἀντιδημιουργήσασθαι πρὸς τὰς
[11, 487]	μετανιπτρίδα δέξαι. Πραύ τί τοι	Βρόμιος	γάνος τόδε δοὺς ἐπὶ τέρψιν
[11, 501]	ἔχον ἐξ ἀμφοτέρων τῶν μερῶν.	Παρθένιος	δ´ ὁ τοῦ Διονυσίου ἀμφίθετον
[11, 467]	φησὶ καλεῖν τὰ ποτήρια, γυάλας.	Παρθένιος	δ´ ὁ τοῦ Διονυσίου ἐν
[11, 466]	περίποτον, τὸ πανταχόθεν πίνειν ἐπιτήδειον.	Παρθένιος	δὲ διὰ τὸ περικεκυρτῶσθαι τὰ
[11, 461]	ποτηρίοις. Δικαίαρχος μὲν γὰρ ὁ	Μεσσήνιος,	ὁ Ἀριστοτέλους μαθητής, ἐν τῷ
[11, 496]	διαβοήτου γενομένου ἱστορεῖ (Νίκανδρος ὁ	Καλχηδόνιος	ἐν τετάρτῳ Προυσίου Συμπτωμάτων. (ΡΕΟΝΤΑ.
[11, 500]	Ἐκαλεῖτο δὲ καὶ (Δερκυλλίδας ὁ	Λακεδαιμόνιος	Σκύφος, ὥς φησιν Ἔφορος ἐν
[11, 495]	πελίχναν Βοιωτοὺς μὲν τὴν κύλικα,	Εὐφρόνιος	δὲ ἐν Ὑπομνήμασι τοὺς χόας.
[11, 490]	τούτοις· (Δίδωτι δ´ εὖχος Ἑρμᾶς	ἐναγώνιος,	Μαίας εὐπλοκάμοιο παῖς, ἔτικτε δ´
[11, 466]	ἐκπώματ´, εἰς ἀριθμὸν ἑξήκοντα δίς.	Ποσειδώνιος	δ´ ἐν ιϚ τῶν Ἱστοριῶν
[11, 495]	τὸ ξύλινον ποτήριον ἀποδίδωσι. ~(ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΝ.	Ποσειδώνιος	ὁ φιλόσοφος ἐν ἕκτῃ καὶ
[11, 497]	μόνοις ἀποδίδοσθαι. Δωρόθεος δ´ ὁ	Σιδώνιός	φησιν τὰ ῥυτὰ κέρασιν ὅμοια
[11, 476]	λικνοφορήσας τούτων γεύεται, ὡς ἱστορεῖ	Ἀμμώνιος	ἐν γʹ περὶ Βωμῶν καὶ
[11, 484]	ποτηρίων φησί· Πρίστις, τραγέλαφος, βατιάκη,	λαβρώνιος.	Ἀνδραποδιον δὴ ταῦθ´, ὁρᾷς, ἥκιστά
[11, 484]	Ἵππαρχος δ´ ἐν Θαίδ· Ὁ	λαβρώνιος	δ´ ἔσθ´ οὗτος ὄρνις; {Β.
[11, 466]	πίνειν ἐξ ἀργυρίδων χρυσῶν. (ΒΑΤΙΑΚΙΟΝ,	λαβρώνιος,	τραγέλαφος, πρίστις, ποτηρίων ὀνόματα. Περσικὴ
[11, 484]	Πρὸς τῆς Ἑστίας. {Α. Ὁ	λαβρώνιος	χρυσῶν δέ, παῖδες, εἴκοσι. (Δίδυμος
[11, 475]	εἶναι. Καὶ γὰρ Ἀντίμαχος ὁ	Κολοφώνιος	ἐν πέμπτῳ Θηβαίδος φησί· Κήρυκας
[11, 468]	ποτήρια καλεῖσθαι. Ἀντίμαχος δ´ ὁ	Κολοφώνιος	ἐν πέμπτῳ Θηβαίδος φησί· Πάντα
[11, 475]	κελέβην εἶναι. Νίκανδρος δ´ ὁ	Κολοφώνιος	ἐν ταῖς Γλώσσαις ποιμενικὸν ἀγγεῖον
[11, 495]	Ἀρήτη προὔπινεν. Φοῖνιξ δ´ ὁ	Κολοφώνιος	ἐν τοῖς Ἰάμβοις ἐπὶ φιάλης
[11, 477]	κατασκευασθὲν ξύλου. (Νίκανδρος δὲ ὁ	Κολοφώνιος	ἐν τῷ πρώτῳ τῶν Αἰτωλικῶν
[11, 482]	ὅμοια, ὡς καὶ Νίκανδρος ὁ	Κολοφώνιος,	~(Κύπελλα δ´ ἔνειμε συβώτης. Εὔμολπος
[11, 485]	μεστὴν ἐκχαρυβδίσαι. Νίκανδρος δ´ ὁ	Κολοφώνιός	φησιν Δόλοπας οὕτω καλεῖν τὴν
[11, 499]	ὅ γε πέμψας αἰνεῖσθαι πάντων	ἄξιος	Ἱπποκράτης. Οὐδετέρως δὲ Δίφιλος ἐν
[11, 475]	φησίν· Στέψον τὰν κελέβαν φοινικέῳ	οἰὸς	ἀώτῳ· (καὶ Εὐφορίων· Ἠέ ποθεν
[11, 505]	τῆς ὑπὸ Τισσαφέρνου γενομένης, καὶ	οἷός	τις ἦν τὸν τρόπον, ὡς
[11, 487]	Ὑγιείας τοὔνομα. Φιλόξενος δ´ ὁ	διθυραμβοποιὸς	ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ Δείπνῳ μετὰ
[11, 491]	δύνουσι Πέλειαι. Λαμπροκλῆς δ´ ὁ	διθυραμβοποιὸς	καὶ ῥητῶς αὐτὰς εἶπεν ὁμωνυμεῖν
[11, 509]	Νόμων. (Διὸ καὶ Ἔφιππος ὁ	κωμῳδιοποιὸς	ἐν Ναυάγῳ (Πλάτωνά τε αὐτὸν
[11, 461]	ὑπάρχων, οὓς χλευάζων Ἕρμιππος ὁ	κωμῳδιοποιὸς	ἐν τοῖς Ἰάμβοις φησίν· Εἰς
[11, 499]	τὴν λάγυνον. Καὶ Ῥιανὸς ὁ	ἐποποιὸς	ἐν Ἐπιγράμμασιν· Ἥμισυ μὲν πίσσης
[11, 464]	κεραμέοις χρῆται. Χοιρίλος δ´ ὁ	ἐποποιός	φησι· (Χερσὶν ὄλβον ἔχω κύλικος
[11, 464]	τε πολλὰ πνεῦμα Διωνύσοιο πρὸς	Ὕβριος	ἔκβαλεν ἀκτάς. Ἐγὼ δὲ εὖ
[11, 460]	Ζεὺς ἔστι μοι ἑρκεῖος, ἔστι	φρατέριος,	τὰ τέλη τελῶ ~(ἄξιον δ´
[11, 476]	χρυσοῦντας· καὶ Φιλόξενος δ´ ὁ	Κυθήριος	ἐν τῷ ἐπι γραφομένῳ Δείπνῳ
[11, 474]	τὸν καλούμενον, Εὐφράνωρ δ´ ἐκυβέρνα	Θούριος.	Πολέμων δ´ ἐν τοῖς πρὸς
[11, 463]	τούτων· Ὁ μὲν Χῖος (καὶ	Θάσιος	ἐκ μεγάλων κυλίκων ἐπιδέξια, ὁ
[11, 493]	ἀμογητὶ ἀείρων. Ταῦτα καὶ ὁ	θαυμάσιος	λυτικὸς Σωσίβιος, ὃν οὐκ ἀχαρίτως
[11, 503]	Φιλιππίδου λεπτότερον. (Ἡρακλέων δὲ ὁ	Ἐφέσιος	Ὃν ἡμεῖς, φησί, ψυγέα καλοῦμεν,
[11, 503]	Ἡσίοδός ἐστιν ἢ Κέρκωψ ὁ	Μιλήσιος·	Ἔνθα ποτ´ ἔσται ἐμὸν ψυκτήριον,
[11, 466]	Ἀθηνοκλῆς, Κράτης, Στρατόνικος, Μυρμηκίδης ὁ	Μιλήσιος,	Καλλικράτης ὁ Λάκων καὶ Μῦς,
[11, 501]	(Φιάλαι ποιαί, ὧν ὁ ὀμφαλὸς	παραπλήσιος	ἠθμῷ. Ὁ δὲ Μυρλεανὸς Ἀσκληπιάδης
[11, 502]	καλεῖ μ´ ὁ χορὸς ὁ	φιλοτήσιος.	Διὰ δὲ τὴν τοιαύτην πρόποσιν
[11, 466]	παρὰ Σοφοκλεῖ (ἐν τοῖς Λαρισαίοις	Ἀκρίσιος	καὶ αὐτὸς ἐκπώματα ὅσα πλεῖστα
[11, 475]	ποτήρια δέπαστρα. Θεόκριτος δ´ ὁ	Συρακόσιος	ἐν ταῖς Φαρμακευτρίαις φησίν· Στέψον
[11, 492]	διαίρεσιν ἀναγνωστέον, ὡς ὁ Θρᾲξ	Διονύσιος,	ἀλλὰ κατὰ σύνθετον ὑποπυθμένες, ὅπως
[11, 501]	πυθμένα καὶ κατὰ τὸ στόμα.	Διονύσιος	δ´ ὁ Θρᾲξ τὴν στρογγύλην,
[11, 475]	μελιχρὸν οἶνον τρικύαθον κελέβην ἔχουσα.	Διονύσιος	δ´ ὁ Λεπτὸς ἐξηγούμενος Θεοδωρίδα
[11, 481]	(κυμβίον ἀκράτου κατασέσειχ´ ὑμᾶς ἄνω.	Διονύσιος	δ´ ὁ Σάμιος ἐν ἕκτῳ
[11, 477]	χήτιον τὸ χωροῦν τοὺς ἀστραγάλους.	Διονύσιος	δ´ ὁ Σάμιος ἐν τοῖς
[11, 497]	ὡς τὸν φίλτατον βασιλέα πάρειμι.	Διονύσιος	δ´ ὁ Σινωπεὺς ἐν Σῳζούσῃ
[11, 489]	δυοῖν πυθμένοιν φέρεσθαι τὸ ἔκπωμα.	Διονύσιος	δὲ ὁ Θρᾲξ ἐν Ῥόδῳ
[11, 503]	ποτήριον λαβὼν ἀπόφερε τἄλλα πάντα.	Διονύσιος	δὲ ὁ τοῦ Τρύφωνος ἐν
[11, 467]	(Ὅτι καὶ τοῦτο ποτηρίου ὄνομα)	Διονύσιος	ὁ Σινωπεὺς ἐν Σῳζούσῃ καταλέγων
[11, 506]	Ἡλεῖος χλευάζεται, ἀλλὰ καὶ ὁ	Ῥαμνούσιος	Ἀντιφῶν καὶ ὁ μουσικὸς Λάμπρος.
[11, 505]	τοῦ Θεσσαλοῦ Μένωνος, ὅτι αὐτὸς	αἴτιος	ἐγένετο (τοῖς περὶ Κλέαρχον τῆς
[11, 490]	ἦρι καὶ ἑσπέριαι, Ζεὺς δ´	αἴτιος,	εἱλίσσονται· ὅς σφισι καὶ θέρεος
[11, 498]	παρ´ Ὁμήρῳ δ´ Ἀριστοφάνης ὁ	Βυζάντιος	γράφει· Πλησάμενος δ´ ἄρα οἱ
[11, 508]	Ὠρεῷ λαβὼν ἀπέκτεινεν, ὥς φησι	Καρύστιος	ἐν Ἱστορικοῖς Ὑπομνήμασι. Καὶ Κάλλιππος
[11, 506]	βασιλείας αἴτιον γενέσθαι. Γράφει γοῦν	Καρύστιος	ὁ Περγαμηνὸς ἐν τοῖς Ἱστορικοῖς
[11, 486]	Ἦν δὲ οὗτος τὸ γένος	Βοιώτιος	ἐξ Ἐλευθερῶν, υἱὸς Μύρωνος τοῦ
[11, 470]	Ἔνθ´ ἐπέβη ἑτέρων ὀχέων Ὑπερίονος	υἱός.	Θεόλυτος δ´ ἐν δευτέρῳ Ὥρων
[11, 481]	Οἶνον γὰρ Σεμέλας καὶ Διὸς	υἱὸς	λαθικαδέα ἀνθρώποισιν ἔδωκ´. Ἔγχεε κέρναις
[11, 486]	τὸ γένος Βοιώτιος ἐξ Ἐλευθερῶν,	υἱὸς	Μύρωνος τοῦ ἀνδριαντοποιοῦ, ὡς Πολέμων
[11, 467]	ἀεί. Ἀτὰρ ὡς ὅμοιον οὑμὸς	υἱὸς	ᾤχετο ἔχων φιάλιον τῷδε. {Β.
[11, 496]	τετάρτῳ Συνωνύμων. Ἴων δ´ ὁ	Χῖος	ἐν Ἐλεγείοις· Ἡμῖν δὲ κρητῆρ´
[11, 495]	οἴνου ἔγχυσιν, καθάπερ Ἴων ὁ	Χῖος	ἐν Εὐρυτίδαις φησίν· Ἐκ ζαθέων
[11, 508]	χεῖρον. Καὶ γὰρ Θεόπομπος ὁ	Χῖος	ἐν τῷ κατὰ τῆς Πλάτωνος
[11, 463]	Πολιτείᾳ διὰ τούτων· Ὁ μὲν	Χῖος	(καὶ Θάσιος ἐκ μεγάλων κυλίκων
[11, 478]	δὲ αὐτοῦ καὶ Ἴων ὁ	Χῖος	Κότυλον οἴνου πλέων» λέγων. (Ἕρμιππος
[11, 463]	εὐφροσύνης. Καὶ Ἴων δὲ ὁ	Χῖός	φησιν· (Χαιρέτω ἡμέτερος βασιλεύς, σωτήρ
[11, 470]	εὖ μὲν ἀσκός, εὖ δὲ	θύλακος	ἅνθρωπός ἐστιν. Ὅτι δὲ κύλιξ
[11, 498]	ἑτέρῃ δὲ σκῆπτρον ἀείρας ἔστειχεν	Φύλακος	καὶ ἐνὶ δμώεσσιν ἔειπεν. Ὁμοίως
[11, 471]	εἰ δὲ μὴ ποιεῖ τοῦτο,	μεταβεβληκὸς	ἂν εἴη μικρὸν τοὔνομα. Ἀλλά,
[11, 487]	καὶ τὸ ἐπὶ τοῦ κοττάβου	ἐφεστηκός,	ἐφ´ οὗ τὰς λάταγας ἐν
[11, 469]	Δήλῳ χρυσῆν ἡδυποτίδα Ἐχενίκης ἐπιχωρίας	γυναικός,	ἧς μνημονεύει καὶ ἐν τῇ
[11, 466]	ἑκάστου ἀποπλασάμενον ἴδιον ποιῆσαι πλάσμα.	(ΒΙΚΟΣ.	Ξενοφῶν Ἀναβάσεως πρώτῳ· Κῦρος ἔπεμπε
[11, 466]	Νέστορος ὄν. Ἀχαιὸς δ´ ὁ	τραγικὸς	ἐν Ὀμφάλῃ καὶ αὐτὸς περὶ
[11, 466]	πλεῖστα εἶχεν, ὥς φησιν ὁ	τραγικός·	Πολὺν δ´ ἀγῶνα παγξενεὶ κηρύσσεται,
[11, 478]	τὴν δὲ ἀρχὴν ἣν Ἕρμιππος	ἀστρολογικὸς	ὡς ὁ κόσμος ἐξ οὗ
[11, 467]	ἐγᾦδα· δείνῳ περὶ κάτω τετραμμένῳ.	Ἀρχέδικος	δ´ ἐν Διαμαρτάνοντι παράγων οἰκέτην
[11, 463]	ἐκ μικρῶν ἐπιδέξια, ὁ δὲ	Θετταλικὸς	ἐκπώματα προπίνει ὅτῳ ἂν βούλωνται
[11, 461]	ὀνομασθῆναι φάσκων αὐτοὺς ἀπό τινος	Κύλικος	γένος Λυδοῦ, ἑνὸς τῶν Ἡρακλεῖ
[11, 483]	Φιλήμων ἐν ταῖς Ἀττικαῖς Φωναῖς	κύλικος	εἶδος. Ἀπολλόδωρος δ´ ἐν τῷ
[11, 466]	στάμνον εὐώδους ποτοῦ ἵησιν εὐθὺς	κύλικος	εἰς κοῖλον κύτος· ἔπειτ´ ἄκρατον
[11, 504]	Κρήσσαις· Τὰ δ´ ἄλλα χαῖρε	κύλικος	ἑρπούσης κύκλῳ. Αἰτοῦντος δὲ τοῦ
[11, 494]	θεοί, τὸ σχῆμά πως τῆς	κύλικός	ἐστιν ἄξιόν τε τοῦ κλέους
[11, 495]	οὐκ ἦν, δι´ ἀπορίαν δὲ	κύλικος	ἐχρῶντο τῇ πελλίδι. Καὶ πάλιν·
[11, 470]	κωμικὸν Ἀριστοφάνη. Μνημονεύει δὲ τῆς	κύλικος	Θεόπομπος μὲν ἐν Νεμέᾳ οὕτως·
[11, 483]	φυλακῇ τῇδε δυνησόμεθα, ὡς τῆς	κύλικος	λεγομένης κώθωνος. Ἀριστοφάνης Ἱππεῦσιν· Εἰς
[11, 494]	δέ ἐστι τὸ ὀξύβαφον εἶδος	κύλικος	μικρᾶς κεραμέας σαφῶς παρίστησιν Ἀντιφάνης
[11, 485]	καὶ αὐτὸς εἶναί (φησι γένος	κύλικος	τὴν λεπαστήν. Μόσχος δ´ ἐν
[11, 464]	ἐποποιός φησι· (Χερσὶν ὄλβον ἔχω	κύλικος	τρύφος ἀμφὶς ἐαγός, ἀνδρῶν δαιτυμόνων
[11, 479]	ἐκάλουν τὸ πῖπτον ἐκ τῆς	κύλικος	ὑγρόν· ὥστε ἔνιοι μεῖζον ἐφρόνουν
[11, 485]	δὲ καὶ Ἀπολλόδωρος γένος εἶναι	κύλικος.	Φερεκράτης Κραπατάλλοις· Τῶν θεατῶν δ´
[11, 473]	τοῦ καδίσκου καὶ Στράττις ὁ	κωμικὸς	ἐν Λημνομέδᾳ λέγων οὕτως· Ἑρμῆς,
[11, 469]	ἢ Γλωσσῶν. Στέφανος δ´ ὁ	κωμικὸς	ἐν Φιλολάκωνί φησι· (Τούτῳ προέπιεν
[11, 466]	ἓν πνεῦμα πιεῖν, ὡς ὁ	κωμικὸς	Πλάτων· Λύσας δὲ ἀργὴν στάμνον
[11, 485]	κυανοβενθῆ, τὸ βάθος παρίστησιν ὁ	κωμικὸς	τοῦ ποτηρίου. Ἀντιφάνης δὲ ἐν
[11, 470]	παύσασθαι κελεύει. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΣΤ' (ΗΘΑΝΙΟΝ.	Ἑλλάνικος	ἐν Αἰγυπτιακοῖς οὕτως γράφει· Αἰγυπτίων
[11, 497]	τῶν Ῥοδιακῶν ἢ τῶν ῥυτῶν.	Ἐπίνικος	δ´ ἐν Ὑποβαλλομέναις· Καὶ τῶν
[11, 500]	Ὅτι καὶ τριήρης εἶδος ἐκπώματος	Ἐπίνικος	ἐν Ὑποβαλλομέναις δεδήλωκε. Προείρηται δὲ
[11, 469]	Μνημονεύει τοῦ ποτηρίου τούτου καὶ	Ἐπίνικος	ἐν Ὑποβαλλομέναις, οὗ τὸ μαρτύριον
[11, 466]	(Ἔνδοξοι δὲ τορευταὶ Ἀθηνοκλῆς, Κράτης,	Στρατόνικος,	Μυρμηκίδης ὁ Μιλήσιος, Καλλικράτης ὁ
[11, 502]	πίνειν. Καὶ Μελέαγρος δ´ ὁ	κυνικὸς	ἐν τῷ Συμποσίῳ οὑτωσὶ γράφει·
[11, 483]	φορεῖν ἥδιστα καὶ χρησιμώτατα· κώθων	Λακωνικός,	ἔκπωμα ἐπιτηδειότατον εἰς στρατείαν καὶ
[11, 478]	ἔκπωμα, εἶναι δ´ αὐτὸ λουτηρίῳ	ἐοικὸς	βαθεῖ. Ἔχει δὲ καὶ οὖς
[11, 495]	χρείαν πῖπτον μετεσχημάτισται, (ἀρυταίνῃ μάλιστα	ἐοικός,	ὃ δὴ καλοῦμεν χόα. Τὴν
[11, 490]	καθάπερ καὶ Πίνδαρος. Ἐστὶ δ´	ἐοικὸς	ὀρειᾶν γε Πελειάδων μὴ τηλόθεν
[11, 466]	ἡ κύλιξ καλεῖται. ΑΚΑΤΟΣ ποτήριον	ἐοικὸς	πλοίῳ. Ἐπικράτης· Κατάβαλλε τἀκάτια, τὰ
[11, 485]	κεραμεοῦν ἀγγεῖόν φησιν αὐτὸ εἶναι,	ἐοικὸς	ταῖς λεγομέναις πτωματίσιν, ἐκπεταλώτερον δέ.
[11, 506]	ὁ Ῥαμνούσιος Ἀντιφῶν καὶ ὁ	μουσικὸς	Λάμπρος. ~(Ἐπιλίποι δ´ ἄν με
[11, 481]	Μνησιβούλου φησὶ δὲ Δίδυμος ὁ	γραμματικὸς	ἐπίμηκες εἶναι τὸ ποτήριον καὶ
[11, 486]	περὶ Ἀκροπόλεως. Ἀγνοεῖ δ´ ὁ	γραμματικὸς	ὅτι τὸν τοιοῦτον σχηματισμὸν ἀπὸ
[11, 486]	εἰργασμένα. Ὅπερ ἐξηγούμενος Δίδυμος ὁ	γραμματικὸς	τὰς ὑπὸ Λυκίου φησὶ κατεσκευασμένας.
[11, 490]	Πλειάδας κομίζειν. Κράτης δ´ ὁ	κριτικὸς	σφετερισάμενος αὐτῆς τὴν δόξαν ὡς
[11, 463]	μεγάλων κυλίκων ἐπιδέξια, ὁ δ´	Ἀττικὸς	ἐκ μικρῶν ἐπιδέξια, ὁ δὲ
[11, 493]	βαστάζειν ἔσθενε. (Σωσίβιος δ´ ὁ	λυτικὸς	προθεὶς τὰ ἔπη· Ἄλλος μὲν
[11, 493]	ἀείρων. Ταῦτα καὶ ὁ θαυμάσιος	λυτικὸς	Σωσίβιος, ὃν οὐκ ἀχαρίτως διέπαιξε
[11, 468]	Πλησίον δὲ τῆς Μολοσσίας ἡ	Ἰωλκός,	ἐν ᾗ ὁ ἐπὶ Πελίᾳ
[11, 470]	παροιμίαν αἰεί ποτ´ εὖ μὲν	ἀσκός,	εὖ δὲ θύλακος ἅνθρωπός ἐστιν.
[11, 473]	τρίτῃ Φοινικηίου, φησίν, οἴνου κάδον.	(ΚΑΔΙΣΚΟΣ.	Φιλήμων ἐν τῷ προειρημένῳ συγγράμματι
[11, 467]	Οὑτοσὶ δεῖνος τι δεινος καὶ	καλαθίσκος	οὑτοσί. Τελέσιλλα δὲ ἡ Ἀργεία
[11, 479]	ὀστοῦν καλεῖσθαι ἄλεισον καὶ κύλικα.	Κοτυλίσκος	δὲ καλεῖται ὁ ἱερὸς τοῦ
[11, 479]	καλεῖται ὁ ἱερὸς τοῦ Διονύσου	κρατηρίσκος,	καὶ οἷς χρῶνται οἱ μύσται,
[11, 465]	τὸν Διόνυσον, ὅτι μιχθὲν τὸ	γλεῦκος	τῷ ὕδατι τότε πρῶτον ἐπόθη
[11, 465]	τοῦ ἐν Λίμναις Διονύσου τὸ	γλεῦκος	φέροντας τοὺς Ἀθηναίους ἐκ τῶν
[11, 467]	Θηρίκλειον κύλικα καὶ τὴν Δεινιάδα.	Σέλευκος	δ´ εἰπὼν ἐκπώματος εἶναι γένος
[11, 495]	ἀποδιδόναι, Θεσσαλοὺς δὲ τὴν πρόχοον.	Σέλευκος	δὲ πελίχναν Βοιωτοὺς μὲν τὴν
[11, 487]	μετὰ τὸ νίψασθαι πόσιν, ὡς	Σέλευκος	ἐν Γλώσσαις. Καλλίας δ´ ἐν
[11, 500]	σκύφος ὑπὸ Ἠπειρωτῶν, ὥς φησι	Σέλευκος,	λυρτός, ὑπὸ δὲ Μηθυμναίων, ὡς
[11, 506]	θεὸς ἂν εἰδείη. Ὁ δὲ	καλὸς	αὐτοῦ Πρωταγόρας πρὸς τῷ καταδρομὴν
[11, 503]	στρῶμ´ ἐστὶν ἡμῖν, ὁ δὲ	καλὸς	πῖλος κάδος, ψυκτήρ, ὅτι βούλει,
[11, 505]	χαλεπός, ὡς ἀσελγής, διηγησαμένου· ὁ	καλὸς	Πλάτων μονονουχὶ εἰπών Οὐκ ἔστ´
[11, 505]	εἶδεν αὐτόν, (Ἥκει ἡμῖν ὁ	καλός	τε καὶ χρυσοῦς Γοργίας, ἔφη
[11, 466]	ἡγεμόνων τινά, (ᾧ ἦν τοὔνομα	Ἔναλος,	ἐκκολυμβῆσαι βουλόμενον ἀνασῶσαι τὴν παιδίσκην.
[11, 506]	γεγονέναι. ~Ἀλλὰ μὴν οὐ δύνανται	Πάραλος	καὶ (Ξάνθιππος οἱ Περικλέους υἱοὶ
[11, 501]	κατὰ μέσον, ἐφ´ οὗ χαλκοῦς	ὀμφαλὸς	ἔπεστιν. Ἴων δ´ ἐν Ὀμφάλῃ·
[11, 501]	φησι· (Φιάλαι ποιαί, ὧν ὁ	ὀμφαλὸς	παραπλήσιος ἠθμῷ. Ὁ δὲ Μυρλεανὸς
[11, 498]	λέγει· (Τῷ δὲ Μάρης θοὸς	ἄγγελος	ἦλθε δι´ οἴκου, πλήσας δ´
[11, 497]	ἄναξ μύσταις φίλον ἱεραγωγοῖς εὗρε	μέλος	θείων πάτριον ἐξ ὑδάτων. (Ἀλλ´
[11, 466]	χρόνου. Ὡς Ἀμειψίας· Αὔλει μοι	μέλος·	σὺ δ´ ᾆδε πρὸς τήνδ´,
[11, 475]	Θεοδωρίδα τὸ εἰς τὸν Ἔρωτα	μέλος	τὴν κελέβην φησὶ τίθεσθαι ἐπὶ
[11, 499]	ἐν ἐράνῳ εἷς λοιπὸς ᾖ	κάπηλος	ἠδικημένος ὑπ´ οἰνοπώλου. Τὸ δ´
[11, 474]	τὸ δ´ οἷον εἰς μέσον	τράχηλος,	τὸ δὲ πρὸς τῷ τέλει
[11, 497]	κώδωνος κώμου σύνθεμα καὶ θαλίης,	Νεῖλος	ὁκοῖον ἄναξ μύσταις φίλον ἱεραγωγοῖς
[11, 479]	Ἀριστοφάνης ἐν Ἀχαρνεῦσι· Κοτυλίσκιον τὸ	χεῖλος	ἀποκεκρουμένον. Κοτύλη δὲ καλεῖται καὶ
[11, 480]	Ἀττικάς. Φοξαὶ γοῦν ἦσαν τὸ	χεῖλος,	(ὡς Σιμωνίδης φησὶν ὁ Ἀμόργιος·
[11, 480]	φησὶν ὁ Ἀμόργιος· Αὐτὴ δὲ	φοξίχειλος	Ἀργείη κύλιξ, ἡ εἰς ὀξὺ
[11, 503]	ἐστὶν ἡμῖν, ὁ δὲ καλὸς	πῖλος	κάδος, ψυκτήρ, ὅτι βούλει, πάντ´,
[11, 464]	ἂν βασιλεὺς ἀτιμάσῃ, κεραμέοις χρῆται.	Χοιρίλος	δ´ ὁ ἐποποιός φησι· (Χερσὶν
[11, 496]	ἐν Νόμοις· Ῥυσίδι σπένδων. (ΡΟΔΙΑΣ.	Δίφιλος	Αἱρησιτείχει (τὸ δὲ δρᾶμα τοῦτο
[11, 496]	καὶ κυμβία, φησί, καὶ φιάλας»	Δίφιλος	δ´ ἐν Εὐνούχῳ ἢ Στρατιώτῃ
[11, 499]	πάντων ἄξιος Ἱπποκράτης. Οὐδετέρως δὲ	Δίφιλος	ἐν Ἀδελφοῖς εἴρηκεν· (Ὦ τοιχωρύχον
[11, 499]	δυσχερὴς λάγυνος οὗτος πλησίον ὄξους.	Δίφιλος	ἐν Ἀνασῳζομένοις· Λάγυνον ἔχω κενόν,
[11, 487]	Ἀγαθοῦ μετάνιπτρον, ἐντραγεῖν, σπονδή, κρότος.	~(Δίφιλος	Σαπφοῖ· Ἀρχίλοχε, δέξαι τήνδε τὴν
[11, 484]	{Α. Ὢ περιβοήτου, φιλτάτη, λαβρωνίου.	Δίφιλος	Τιθραύστῃ καὶ ἄλλα γένη καταλέγων
[11, 471]	τὸ δορὰς θηρίων αὐτῷ ἐντετυπῶσθαι.	(Πάμφιλος	δ´ ὁ Ἀλεξανδρεὺς ἀπὸ τοῦ
[11, 478]	σκευὴν ἔχων οἶνον ἐξέσπενδε κοτύλῳ.	Πάμφιλος	δὲ ποτηρίου φησὶν εἶναι γένος,
[11, 475]	φασιν οὕτω καλεῖν τὸ ποτήριον.	Πάμφιλος	δὲ τὸ (ποτήριον) θερμοποτίδα καλούμενον
[11, 487]	μαθαλίδας ἐπίχε´ ἡμῖν τῶ γλυκυτάτω.	Πάμφιλος	δέ φησι· Μήποτε ἐκπώματός ἐστιν
[11, 502]	κατὰ φιλίαν προὔπινον, ὥς φησι	Πάμφιλος.	Δημοσθένης δέ φησι· Καὶ φιλοτησίας
[11, 475]	τι γένος Ἐρυθραίου, ὥς φησι	Πάμφιλος.	Εἶναι δ´ αὐτὸ οἷόν ἐστι
[11, 494]	ἀποκείρειν τὸν σκόλλυν ἔφηβοι, φησὶ	Πάμφιλος,	εἰσφέρουσι τῷ Ἡρακλεῖ μέγα ποτήριον
[11, 494]	τοῖς συνελθοῦσι διδόασι πιεῖν. ΟΛΛΙΞ.	Πάμφιλος	ἐν Ἀττικαῖς Λέξεσι τὸ ξύλινον
[11, 470]	ἀπὸ τοῦ σχήματος ὀνομασθέν, φησὶν	Πάμφιλος	ἐν Γλώσσαις. (ΘΗΡΙΚΛΕΙΟΣ. Ἡ κύλιξ
[11, 472]	χωροῦσαν ἕπτ´ Ἀγαθῆς Τύχης. ΙΣΘΜΙΟΝ.	Πάμφιλος	ἐν τοῖς περὶ Ὀνομάτων Κυπρίους
[11, 487]	τὰ ἰαμβεῖα καὶ Δίδυμος καὶ	(Πάμφιλος.	Καλεῖται δὲ μάνης καὶ τὸ
[11, 495]	Ἀττικοί. Κοίλοις ἐν προάροις φησὶ	Πάμφιλος.	(ΠΕΛΙΚΑΙ. Καλλίστρατος ἐν Ὑπομνήμασι Θρᾳττῶν
[11, 479]	Γλώσσαις καὶ Ἡράκλειτος, ὥς φησι	Πάμφιλος,	τὴν κοτύλην καλεῖσθαι καὶ ἡμίναν,
[11, 487]	(ΜΑΣΤΟΣ. Ἀπολλόδωρος ὁ Κυρηναῖος, ὡς	Πάμφιλός	φησι, Παφίους τὸ ποτήριον οὕτως
[11, 466]	παρὰ Κυπρίοις τὸ ἔκπωμα, ὡς	Πάμφιλος.	Φιλητᾶς δὲ ποτήριον οὖς οὐκ
[11, 496]	κοτυλίσκον ἔνιοι προσαγορεύουσιν, ὥς φησι	Πάμφιλος.	Χρῶνται δὲ αὐτῷ ἐν Ἐλευσῖνι
[11, 472]	Εἶτ´ ἐλευθέραν ἀφῆκε βαπτίσας ἐρρωμένως.	Θεόφιλος	δ´ ἐν Βοιωτίᾳ· Τετρακότυλον δὲ
[11, 474]	Ἥκει λιπὼν Αἰγαῖον ἁλμυρὸν βάθος	(Θεόφιλος	ἡμῖν, ὦ Στράτων. Ὡς ἐς
[11, 498]	μὲν δεσμὸν βοὸς αἴνυτο χερσίν,	Ἴφικλος	δ´ ἐπὶ νῶτ´ ἐπεμαίετο. Τῷ
[11, 489]	ἐκάλεσαν ὅτι τῶν σχημάτων ὁ	κύκλος	ἀπήρτισται καὶ ἔστι τέλειος. Καὶ
[11, 466]	Σώπατρος ὁ παρῳδός· Βαυκαλὶς ἡ	τετράκυκλος.	Καὶ πάλιν Νᾶμα μελισσῶν ἡδὺ
[11, 482]	κυπέλλοις υἷες Ἀχαιῶν δειδέχατ´ ἄλλοθεν	ἄλλος	ἀνασταδόν ἢ διάφορος ἦν ὁ
[11, 462]	κύλικες· πλεκτοὺς δ´ ἀμφιτιθεῖ στεφάνους,	ἄλλος	δ´ εὐῶδες μύρον ἐν φιάλῃ
[11, 462]	κρατὴρ δ´ ἕστηκεν μεστὸς ἐυφροσύνης·	ἄλλος	δ´ οἶνος ἕτοιμος, ὃς οὔποτέ
[11, 493]	εἶτα τὸ ἐξ ἀρχῆς συνεροῦμεν	ἄλλος	μὲν γέρων μογέων ἀποκινήσασκε τραπέζης
[11, 493]	πρὸς τὴν ἀρχὴν ὑπὸ τὸ	ἄλλος	μέν, εἶτα τὸ ἐξ ἀρχῆς
[11, 493]	ῥ´ ὥπλισσε κυκεῶ. (Τὸ δὲ	~Ἄλλος	μὲν μογέων ἀποκινήσασκε τραπέζης (πλεῖον
[11, 488]	δύο δ´ ὑπὸ πυθμένες ἦσαν.	~(Ἄλλος	μὲν μογέων ἀποκινήσασκε τραπέζης πλεῖον
[11, 493]	ὁ λυτικὸς προθεὶς τὰ ἔπη·	Ἄλλος	μὲν μογέων ἀποκινήσασκε τραπέζης (πλεῖον
[11, 493]	μόριον· τὸ γὰρ πλῆρές ἐστιν	Ἄλλος	μέν τις μογέων ἀποκινήσασκε τραπέζης
[11, 493]	δειχθήσεται. Ἀγνοοῦσιν δ´ ὅτι τὸ	ἄλλος	Ὅμηρος οὐκ ἐπὶ μόνων Μαχάονος
[11, 466]	εἶχεν ἀνάθημα δέπας, Οὐδέ τις	ἄλλος	οὔτ´ ἀνδρῶν πίνεσκεν ἀπ´ αὐτοῦ
[11, 466]	(ΑΝΑΦΑΙΑ ἡ θερμοποτὶς παρὰ Κρησίν.	ΑΡΥΒΑΛΛΟΣ	ποτήριον κάτωθεν εὐρύτερον, ἄνω δὲ
[11, 466]	δέ ἐστι τοῦ ἀρυστίχου ὁ	ἀρύβαλλος,	ἀπὸ τοῦ ἀρύτειν καὶ βάλλειν.
[11, 469]	Θουρίαν. {Β. Εἰς τὰς Ῥοδιακὰς	ὅλος	ἀπηνέχθην ἐγὼ καὶ τοὺς ἐφήβους,
[11, 508]	αὐτοῦ (ἐβασίλευε) φαῦλος ὢν καὶ	διάβολος	(ὃς) οὕτω ψυχρῶς συνέταξε τὴν
[11, 475]	ἀποήφυσας ὕδωρ. Ἀνακρέων· νοχόει δ´	ἀμφίπολος	μελιχρὸν οἶνον τρικύαθον κελέβην ἔχουσα.
[11, 499]	ἐπισχόμενος, τό ῥά οἱ παρέθηκε	Φόλος	κεράσας. καὶ Ἄρχιππος δὲ ἐν
[11, 508]	Μακεδονίᾳ οὐχ ἧττον αὐτοῦ (ἐβασίλευε)	φαῦλος	ὢν καὶ διάβολος (ὃς) οὕτω
[11, 497]	τοῦ ῥυτοῦ ἐμνήσθη, ὡς προεῖπον·	(Ἡδύλος	δ´ ἐν Ἐπιγράμμασι περὶ τοῦ
[11, 472]	λέγεις Καρῶν ἀφῖχθαι δηλαδὴ Πιξώδαρον.	Ἡδύλος	Ἐπιγράμμασι· ~(Πίνωμεν· καὶ γάρ τι
[11, 486]	ΙΑ' ΛΕΣΒΙΟΝ ὅτι ποτηρίου εἶδος,	Ἡδύλος	παρίστησιν ἐν Ἐπιγράμμασιν οὑτωσὶ λέγων·
[11, 500]	Κονιατῇ· Κυμβία, φιάλαι, τραγέλαφοι, κύλικες.	Εὔβουλος	δ´ ἐν Κατακολλωμένῳ· Ἀλλ´ εἰσὶ
[11, 460]	καὶ παρὰ Ἀναξανδρίδῃ ἐν Μελιλώτῳ.	Εὔβουλος	δ´ ἐν Λήδᾳ· Ὡσπερεὶ σπονδὴν
[11, 478]	φησί, καὶ Ἀριστοφάνης ἐν Βαβυλωνίοις.	Εὔβουλος	δ´ ἐν Ὀδυσσεῖ ἢ Πανόπταις·
[11, 473]	στρωματέα τε καὶ γύλιον αὐτοῦ.	(Εὔβουλος	δ´ ἐν Παμφίλῳ πολλάκις μεμνημένος
[11, 471]	Διὸς σωτῆρος. Ἀραρὼς δ´ ἢ	Εὔβουλος	ἐν Καμπυλίωνι· Ὦ γαῖα κεραμί,
[11, 471]	ἕκαστος δεξιτερᾷ δ´ ἔλαβεν. Καὶ	Εὔβουλος	ἐν μὲν Δόλωνι· Διένιψα δ´
[11, 494]	τοῦ ὀξυβάφου ὡς ποτηρίου καὶ	Εὔβουλος	ἐν Μυλωθρίδι· Καὶ πιεῖν χωρὶς
[11, 467]	γραμματικοῦ ἐκπώματος ὡς οὕτως καλουμένου	Εὔβουλος	ἐν Νεοττίδι οὕτως· (Μισῶ κάκιστον
[11, 508]	δ´ ὁ Λαμψακηνός, ὥς φησιν	Εὐρύπυλος	καὶ Δικαιοκλῆς ὁ Κνίδιος ἐνενηκοστῷ
[11, 481]	~(Πίνωμεν· τί τὰ λύχν´ ὀμμένομεν;	δάκτυλος	ἁμέρα. Κὰδ δ´ ἄειρε κυλίχναις
[11, 470]	ἵπποισίν τε καὶ αὐτῷ, ἐπὴν	ῥοδοδάκτυλος	Ἠὼς ὠκεανὸν προλιποῦς´ οὐρανὸν εἰσαναβῇ·
[11, 478]	ζεῦγος καὶ θηρικλείων χρυσοκλύστων ζεῦγος.	(ΚΟΤΥΛΟΣ.	Τὰ μόνωτα ποτήρια κότυλοι, ὧν
[11, 491]	τῆς οὐρᾶς τοῦ ταύρου. ~(Καὶ	Αἰσχύλος	δ´ ἐκφανέστερον προσπαίζων τῷ ὀνόματι
[11, 476]	ἐδείπνουν καὶ ἔπινον κερατίνοις ποτηρίοις.	Αἰσχύλος	δ´ ἐν Περραιβίσι τοὺς Περραιβοὺς
[11, 499]	τυρὸν ἐτύρησας μέγαν ἄτρυφον ἀργειοφόνται.	Αἰσχύλος	δ´ ἐν Περραιβίσι φησί· Ποῦ
[11, 479]	κοτυληδόνες. Καὶ τὰ κύμβαλα δ´	Αἰσχύλος	ἐν Ἠδωνοῖς κοτύλας εἴρηκεν· Ὃ
[11, 469]	Ἠέλιον πόμπευεν ἀγακλυμένη Ἐρύθεια. Καὶ	Αἰσχύλος	ἐν Ἡλιάσιν· Ἔνθ´ ἐπὶ δυσμαῖς
[11, 503]	ἀνειμένους, ἐν οἷς ἔστιν ἀναψῦξαι.	Αἰσχύλος	Νεανίσκοις· Σαύρας ὑποσκίοισιν ἐν ψυκτηρίοις.
[11, 469]	δύσιν Στησίχορος μὲν οὕτως φησίν·	Ἆμος	δ´ Ὑπεριονίδας δέπας ἐσκατέβαινε χρύσεον,
[11, 466]	ὅτε μὴ Διί. Καὶ ὁ	Πρίαμος	δὲ τὸν υἱὸν λυτρούμενος τοῖς
[11, 492]	ποιητής· Τοῖσι δὲ τεῦχε κυκεῶ	ἐυπλόκαμος	Ἑκαμήδη ἣ σφῶιν πρῶτον μὲν
[11, 472]	εἰπών· (Τὰ χρυσᾶ θηρίκλεια ὑπόξυλα	Νεοπτόλεμος	ἀνέθηκεν. (Ἀπολλόδωρος δ´ ὁ Γελῷος
[11, 476]	(ΚΙΣΣΥΒΙΟΝ τὸ μόνωτον ποτήριον Φιλήμων.	Νεοπτόλεμος	δ´ ὁ Παριανὸς ἐν τρίτῳ
[11, 465]	οὐκ ἀσίτους εἶναι τοὺς θεωροῦντας.	~(Φανόδημος	δὲ πρὸς τῷ ἱερῷ φησι
[11, 495]	αὐτῆς Φιλόχορος ἐν δευτέρᾳ Ἀτθίδος.	(Ἀριστόδημος	δ´ ἐν τρίτῳ περὶ Πινδάρου
[11, 469]	τέτταρα, ἡδυποτίδας τρεῖς, ἡθμὸν ἀργυροῦν.	Σῆμος	δ´ ἐν πέμπτῃ Δηλιάδος ἀνακεῖσθαί
[11, 502]	τῷ πυθμένι χρυσοῖ ὑπέκειντο ἀστράγαλοι.	Σῆμος	δ´ἐν Δήλῳ ἀνακεῖσθαί φησι χαλκοῦν
[11, 491]	Χειμέριαι δύνουσι Πελειάδες. Καὶ πάλιν·	Τῆμος	ἀποκρύπτουσι Πελειάδες. Οὐδὲν οὖν ἄπιστον
[11, 477]	νομεῖς καὶ οἱ ἐν ἀγρῷ·	(Πολύφημος	μὲν τῷ κισσυβίῳ, θατέρῳ δὲ
[11, 466]	ογʹ μναῖ νβʹ Ποτηρίων λιθοκολλήτων	σταθμὸς	τάλαντα Βαβυλώνια νϚ μναῖ λδʹ
[11, 466]	Περσικὰ λάφυρα (Ποτηρίων, φησί, χρυσῶν	σταθμὸς	τάλαντα Βαβυλώνια ογʹ μναῖ νβʹ
[11, 492]	Πλειάδων ἓξ ὁρωμένων ὅμως ὁ	ἀριθμὸς	αὐτῶν οὐκ ἀπόλλυται, λέγονται δὲ
[11, 498]	Βακχίδι· Τὸ σκύφος ἔχαιρον δεχόμενος.	Φαίδιμός	τε ἐν πρώτῳ Ἡρακλείας· Δουράτεον
[11, 462]	μεστὸς ἐυφροσύνης· ἄλλος δ´ οἶνος	ἕτοιμος,	ὃς οὔποτέ φησι προδώσειν, μείλιχος
[11, 483]	δὲ τοῦ κωθωνίζεσθαι καὶ ὅτι	χρήσιμός	ἐστι διὰ χρόνου ὁ κωθωνισμὸς
[11, 494]	Αἰσχύλον ἁλίσκῃ, ἀπροσδιονύσους λύσεις πραγματευόμενος.	(ΟΛΜΟΣ	ποτήριον κερατίου τρόπον εἰργασμένον. Μενεσθένης
[11, 494]	καὶ ὅλμον χρυσοῦν. Ὁ δὲ	ὅλμος	ἐστὶ ποτήριον κερατίου τρόπον εἰργασμένον,
[11, 508]	τινας τῶν Ἑλλήνων αὐτοῖς χρήσασθαι.	Νόμος	γάρ ἐστιν, ὥς φησιν Ἀριστοτέλης,
[11, 478]	λάθυροι, ὦχροι, φακοί, κύαμοι, ζειαί,	βρόμος,	παλάθιον, μέλι, ἔλαιον, οἶνος, γάλα,
[11, 470]	κύαθος χαλκοῦς καὶ ἠθάνιον χάλκεον.	ΗΜΙΤΟΜΟΣ	ἔκπωμά τι παρ´ Ἀττικοῖς ἀπὸ
[11, 498]	σχηματίσας οὐδετέρως ἔφη. Ὁμοίως καὶ	Ἐπίχαρμος	ἐν Κύκλωπι· Φέρ´ ἐγχέας εἰς
[11, 470]	μελανίππου προφυγὼν ἱερᾶς νυκτὸς ἀμολγόν.	~(Μίμνερμος	δὲ Ναννοῖ ἐν εὐνῇ φησι
[11, 500]	ὤτων αὐτοῖς ὁ λεγόμενος Ἡράκλειος	δεσμός.	Μνημονεύει δὲ τῶν Βοιωτίων σκύφων
[11, 466]	σὺν ἄλλοις βασιλεῦσι, καὶ ὅτι	χρησμὸς	ἦν αὐτοῖς δηλώσας καθεῖναι διαπλέοντας
[11, 487]	κάρα, λέγων οὕτως· Τάδ´ ἐστὶ	κνισμὸς	καὶ φιλημάτων ψόφος· τῷ καλλικοτταβοῦντι
[11, 483]	χρήσιμός ἐστι διὰ χρόνου ὁ	κωθωνισμὸς	Μνησίθεος ὁ Ἀθηναῖος ἰατρὸς ἐν
[11, 478]	ἣν Ἕρμιππος ἀστρολογικὸς ὡς ὁ	κόσμος	ἐξ οὗ τῶν θεῶν τὰ
[11, 484]	λαβρώνιος χρυσῶν δέ, παῖδες, εἴκοσι.	(Δίδυμος	δ´ ὅμοιον εἶναί φησιν αὐτὸ
[11, 501]	οἱ θόλοι ὅμοιοί εἰσιν. Καὶ	Δίδυμος	δὲ τὰ αὐτὰ εἰπὼν παρατίθεται
[11, 477]	ὡς ἐξοινῶν (καὶ μεθύων) ἐνεούρησε.	Δίδυμος	δέ φησι ποτηρίου εἶδος εἶναι,
[11, 468]	Βέλτιον δὲ λέγειν, φησὶν ὁ	Δίδυμος	ἐν τῷ τοῦ δράματος ἐξηγητικῷ,
[11, 487]	Ἐδεξάμην. Παρέθετο τὰ ἰαμβεῖα καὶ	Δίδυμος	καὶ (Πάμφιλος. Καλεῖται δὲ μάνης
[11, 481]	Εὐέργου καὶ Μνησιβούλου φησὶ δὲ	Δίδυμος	ὁ γραμματικὸς ἐπίμηκες εἶναι τὸ
[11, 486]	ἐν Λυκίᾳ εἰργασμένα. Ὅπερ ἐξηγούμενος	Δίδυμος	ὁ γραμματικὸς τὰς ὑπὸ Λυκίου
[11, 500]	χρυσὸς οὔτε πορφύρεοι τάπητες, ἀλλὰ	θυμὸς	εὐμενὴς Μοῦσά τε γλυκεῖα καὶ
[11, 471]	πιοῦσα δ´ ὁπόσον ἄν σοι	θυμὸς	ᾖ, παράδος τὸ περιόν. (Κλεάνθης
[11, 500]	Σκύθας περαιτέρω τοῦ δέοντος μεθύσκεσθαι.	~Ἱερώνυμος	δ´ ὁ Ῥόδιος ἐν τῷ
[11, 467]	ἔκπωμ´ ἀεί. Ἀτὰρ ὡς ὅμοιον	οὑμὸς	υἱὸς ᾤχετο ἔχων φιάλιον τῷδε.
[11, 505]	Πλάτων μονονουχὶ εἰπών Οὐκ ἔστ´	ἔτυμος	λόγος οὗτος» ἐγκώμια αὐτοῦ διεξέρχεται,
[11, 462]	τυροῦ καὶ μέλιτος πίονος ἀχθομένη·	βωμὸς	δ´ ἄνθεσιν ἀν τὸ μέσον
[11, 477]	πόνων ἀναψυκτῆρ´, ὃ δ´ ἀμπέλων	γάνος.	Τὸ γὰρ κισσύβιον, φησί, λέγεται
[11, 487]	δέξαι. Πραύ τί τοι Βρόμιος	γάνος	τόδε δοὺς ἐπὶ τέρψιν πάντας
[11, 470]	αὐτὸν μέλλει, καὶ αὐτὸν δείσας	Ὠκεανὸς	παύσασθαι κελεύει. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΣΤ' (ΗΘΑΝΙΟΝ.
[11, 470]	δὲ ἦν ἐν τῷ πελάγει,	Ὠκεανὸς	πειρώμενος αὐτοῦ κυμαίνει τὸ δέπας
[11, 501]	ὀμφαλὸς παραπλήσιος ἠθμῷ. Ὁ δὲ	Μυρλεανὸς	Ἀσκληπιάδης ἐν τοῖς περὶ Κρατίνου
[11, 488]	γὰρ ἄλλα ποτήριά φησιν ὁ	Μυρλεανὸς	Ἀσκληπιάδης ἐν τῷ περὶ τῆς
[11, 466]	δέπας. Φησὶν οὖν Ἀσκληπιάδης ὁ	Μυρλεανός·	Δοκεῖ μοι φιαλῶδες εἶναι τὸ
[11, 477]	μέλανος οἴνοιο. Ἀσκληπιάδης δ´ ὁ	Μυρλεανὸς	ἐν τῷ περὶ τῆς Νεστορίδος
[11, 503]	ἰδέας τῶν ποτηρίων Ἀσκληπιάδης ὁ	Μυρλεανὸς	ἐν τῷ περὶ τῆς Νεστορίδος
[11, 498]	ᾧπερ ἔπινεν. Ἀσκληπιάδης δ´ ὁ	Μυρλεανὸς	ἐν τῷ περὶ τῆς Νεστορίδος
[11, 501]	τῷ σχήματι. Ἀσκληπιάδης δ´ ὁ	Μυρλεανὸς	Ἡ μὲν φιάλη, φησί, κατ´
[11, 474]	ὁ Ἡρακλεώτης. Ἀσκληπιάδης δ´ ὁ	Μυρλεανὸς	κεκλῆσθαί φησιν αὐτὸ ἀπό τινος
[11, 489]	ἔπη. (Ἐγὼ δέ, φησὶν ὁ	Μυρλεανός,	τάδε λέγω περὶ τοῦ ποτηρίου.
[11, 459]	σπουδῆς διὰ τὰ ἐκπώματα ὁ	Οὐλπιανός,	ἔτι καθημένων ἁπάντων, πρὶν καί
[11, 499]	ὑπὸ Θετταλῶν τὴν λάγυνον. Καὶ	Ῥιανὸς	ὁ ἐποποιὸς ἐν Ἐπιγράμμασιν· Ἥμισυ
[11, 476]	ποτήριον Φιλήμων. Νεοπτόλεμος δ´ ὁ	Παριανὸς	ἐν τρίτῳ Γλωσσῶν τὸ κίσσινον
[11, 504]	Ἀλλὰ μήν, πρὸς θεῶν» (ὁ	Ποντιανὸς	ἔφη, οὐ δεόντως ἐκ μεγάλων
[11, 507]	(παρεκάλει μὴ ἀθυμεῖν αὐτούς, ὡς	ἱκανὸς	αὐτὸς εἴη ἡγεῖσθαι τῆς σχολῆς,
[11, 478]	Κωκάλῳ· Ἄλλαι ὑποπρεσβύτεραι γρᾶες Θασίου	μέλανος	μεστὸν κεραμευομέναις κοτύλαις μεγάλαις ἔγχεον
[11, 477]	φωνέεται. Κισσύβιον μετὰ χερσὶν ἔχων	μέλανος	οἴνοιο. Ἀσκληπιάδης δ´ ὁ Μυρλεανὸς
[11, 475]	Θηβαίδος φησί· Κήρυκας ἀθανάτοισι φέρειν	μέλανος	οἴνοιο ἀσκὸν ἐνίπλειον κελέβειόν θ´
[11, 478]	δέμας οὐδένα κόσμον, ἔρωτι βιαζόμεναι	μέλανος	οἴνου ἀκράτου. (Σιληνὸς καὶ Κλείταρχος
[11, 489]	χρόας οὐσίαν. Ὁ μὲν γὰρ	οὐρανὸς	ἀργύρῳ προσέοικεν, οἱ δὲ ἀστέρες
[11, 490]	τὰ τείρεα πάντα τά τ´	οὐρανὸς	ἐστεφάνωται, Πληιάδας θ´ Ὑάδας τε
[11, 469]	περὶ Ἀττικῶν Ὀνομάτων ἢ Γλωσσῶν.	Στέφανος	δ´ ὁ κωμικὸς ἐν Φιλολάκωνί
[11, 503]	καὶ πύρινος ὀπτὸς καὶ κυπαρίσσου	στέφανος	καὶ οἶνος κεκραμένος ἐν ᾠῷ
[11, 499]	κορυφαῖς ὀρέων, ὅκα θεοῖσιν ἅδῃ	πολύφανος	ἑορτά, χρύσεον ἄγγος ἔχοισα μέγαν
[11, 461]	ἀπό τινος Κύλικος γένος Λυδοῦ,	ἑνὸς	τῶν Ἡρακλεῖ συστρατευσαμένων. Μνημονεύει δ´
[11, 483]	ἔνειμε συβώτης. Εὔμολπος δὲ ποτηρίου	γένος,	ἀπὸ τοῦ κυφὸν εἶναι. Σιμάριστος
[11, 486]	κατεσκευασμένας. Ἦν δὲ οὗτος τὸ	γένος	Βοιώτιος ἐξ Ἐλευθερῶν, υἱὸς Μύρωνος
[11, 485]	καλεῖσθαι. Ἀριστοφάνης δὲ καὶ Ἀπολλόδωρος	γένος	εἶναι κύλικος. Φερεκράτης Κραπατάλλοις· Τῶν
[11, 475]	Ἀμφιτρύωνι εἰκάσθη. ΚΑΛΠΙΟΝ. Ποτηρίου τι	γένος	Ἐρυθραίου, ὥς φησι Πάμφιλος. Εἶναι
[11, 506]	βασιλέως, (ὃν οὐ μόνον ἐπονείδιστον	γένος	ἔχειν, ἀλλ´ ὅτι καὶ ἀπέκτεινε
[11, 478]	Πάμφιλος δὲ ποτηρίου φησὶν εἶναι	γένος,	ἴδιον δ´ εἶναι Διονύσου. Πολέμων
[11, 485]	Φερεκράτους καὶ αὐτὸς εἶναί (φησι	γένος	κύλικος τὴν λεπαστήν. Μόσχος δ´
[11, 461]	φάσκων αὐτοὺς ἀπό τινος Κύλικος	γένος	Λυδοῦ, ἑνὸς τῶν Ἡρακλεῖ συστρατευσαμένων.
[11, 483]	τὸ τοιοῦτον (δὲ) τῆς ἀγωγῆς	γένος	ὃ καὶ νῦν δρᾶται παρά
[11, 467]	δεινόν, ὦ θεοί. Ἐστὶ καὶ	γένος	ὀρχήσεως, ὡς Ἀπολλοφάνης ἐν Δαλίδι
[11, 481]	καὶ μικρὰ Σιμάριστος. Δωρόθεος δέ·	Γένος	ποτηρίων βαθέων τὰ κυμβία καὶ
[11, 477]	τὸ ξύλινον ποτήριον. Εὔμολπος δὲ	γένος	τι ποτηρίου, ἴσως, φησίν, κατ´
[11, 467]	Σέλευκος δ´ εἰπὼν ἐκπώματος εἶναι	γένος	τὸν δεῖνον παρατίθεται Στράττιδος ἐκ
[11, 479]	ἀπολογίζεται. ~(Ἀπολλόδωρος δὲ ποτηρίου τι	γένος	ὑψηλὸν καὶ ἔγκοιλον. Πᾶν δὲ
[11, 466]	τρόπον, καὶ ὅτι ἡ μὲν	παρθένος	παρὰ ταῖς Νηρῇσι διέτριβεν, αὐτὸς
[11, 490]	θ´ Ὑάδας τε τό τε	σθένος	Ὠρίωνος ἄρκτον θ´, ἣν καὶ
[11, 484]	μὲν ἐμέσῃς ἱκανῶς, ἀναπαύου μικρὸν	περιχεάμενος·	ἐὰν δὲ μὴ δυνηθῇς ἱκανῶς
[11, 478]	Ἀριστοφάνης Προάγωνι· Ὃ δ´ ἀλφίτων	πριάμενος	τρεῖς χοίνικας κοτύλης δεούσας εἴκος´
[11, 509]	τέχνῃ (συνών τις, οὐκ ἄσκεπτα	δυνάμενος	λέγειν, εὖ μὲν μαχαίρᾳ ξύστ´
[11, 501]	ὁ ἀμφοτέρωθεν κατὰ τὰ ὦτα	δυνάμενος	φέρεσθαι, οὕτως καὶ τὴν ἀμφίθετον
[11, 505]	εἶδος τῶν λόγων ὁ Τήιος	Ἀλεξαμενός,	ὡς Νικίας ὁ Νικαεὺς ἱστορεῖ
[11, 503]	καὶ κυπαρίσσου στέφανος καὶ οἶνος	κεκραμένος	ἐν ᾠῷ χρυσῷ, οὗ αὐτὸς
[11, 498]	ὧδε· (Ἀμφιτρύων δὲ τὴν λείην	δασάμενος	τοῖς συμμάχοις καὶ τὸν σκύπφον
[11, 465]	φαεινοῦ, τῶν προτέρων πάντων πλείονα	πασάμενος.	Τοῦτο δ´ ἱστορεῖ Ἁρμόδιος ὁ
[11, 498]	σκύφος, ᾧπερ ἔπινεν. Ἀρίσταρχος δέ·	Πλησάμενος	δ´ ἄρα οἱ δῶκε σκύφον,
[11, 498]	δ´ Ἀριστοφάνης ὁ Βυζάντιος γράφει·	Πλησάμενος	δ´ ἄρα οἱ δῶκε σκύφος,
[11, 498]	δέπας ἀμφικύπελλον. Καὶ ἐν Ἰλιάδι·	Πλησάμενος	δ´ οἴνοιο δέπας δείδεκτ´ Ἀχιλῆα.
[11, 498]	ἐν ἀγρῷ, ὡς ὁ Εὔμαιος	Πλησάμενος	δῶκε σκύφος, ᾧπερ ἔπινεν, οἴνου
[11, 509]	δούλοις τὰ χρήματα τῶν δεσποτῶν	χαρισάμενος	καὶ τὰς ἐκείνων γυναῖκας συνῴκισεν
[11, 490]	κομίζειν. Κράτης δ´ ὁ κριτικὸς	σφετερισάμενος	αὐτῆς τὴν δόξαν ὡς ἴδιον
[11, 485]	δ´ ὅστις ἂν διψῇ, λεπαστὴν	λαψάμενος	μεστὴν ἐκχαρυβδίσαι. Νίκανδρος δ´ ὁ
[11, 494]	κατεμέμφετο τοὺς ταμίας. ~(Πτολεμαῖος δὲ	μεταπεμψάμενος	αὐτοὺς καὶ ἥκειν κελεύσας μετὰ
[11, 493]	Λαμβάνοντος γὰρ αὐτοῦ σύνταξιν βασιλικήν,	μεταπεμψάμενος	τοὺς ταμίας ἐκέλευσεν, ἐὰν παραγένηται
[11, 485]	ἐν τῷ θʹ περὶ Κωμῳδίας	παραθέμενος	τὰ Φερεκράτους καὶ αὐτὸς εἶναί
[11, 503]	Εἰπὼν γάρ· Τρίποδα καὶ κάδον	παραθέμενος	ψυκτῆρά τ´ οἴνου μεθύσκεται, ἐν
[11, 472]	οὕτως καλεῖν. (ΚΑΔΟΣ. Σιμμίας ποτήριον,	παρατιθέμενος	Ἀνακρέοντος· Ἠρίστησα μὲν ἰτρίου λεπτοῦ
[11, 479]	τὴν κοτύλην καλεῖσθαι καὶ ἡμίναν,	παρατιθέμενος	Ἐπιχάρμου· (Καὶ πιεῖν ὕδωρ διπλάσιον
[11, 504]	κύκλῳ πίνειν τοῦτ´ εἶναι λέγων,	παρατιθέμενος	Μενάνδρου ἐκ Περινθίας· Οὐδεμίαν ἡ
[11, 485]	ὁ Θυατειρηνὸς κύλιξ, φησί, μείζων,	παρατιθέμενος	Τηλεκλείδου ἐκ Πρυτάνεων· Καὶ μελιχρὸν
[11, 479]	ὡς Νίκανδρός φησιν ὁ Θυατειρηνὸς	παρατιθέμενος	τὸ ἐκ Νεφελῶν Ἀριστοφάνους· Μηδὲ
[11, 489]	ἀστέρες χρυσῷ διὰ τὸ πυρῶδες.	(Ὑποθέμενος	οὖν κατηστερισμένον τὸ τοῦ Νέστορος
[11, 488]	ὁ γέρων ἀμογητὶ ἄειρεν. Ταῦτα	προθέμενος	ὁ Ἀσκληπιάδης ζητεῖ περὶ τῶν
[11, 484]	καὶ Ἀντίγονόν φησι· (Διόνυσος τέλειος	καθήμενος	ἐπὶ πέτρας· ἐξ εὐωνύμων δ´
[11, 499]	ἐράνῳ εἷς λοιπὸς ᾖ κάπηλος	ἠδικημένος	ὑπ´ οἰνοπώλου. Τὸ δ´ ἐν
[11, 473]	(Εὔβουλος δ´ ἐν Παμφίλῳ πολλάκις	μεμνημένος	τοῦ ὀνόματός φησιν· Ἐγὼ δὲ
[11, 482]	αὐτοὶ καὶ πῶς κύαθον μὴ	κεκτημένος,	ἀλλὰ κυμβίον μόνον, φιάλην προσεκέκτητο.
[11, 474]	ἐπιεικῶς, ὦτα ἔχον μέχρι τοῦ	πυθμένος	καθήκοντα. Ἐστὶ δὲ ἱκανῶς ἐπίμηκες
[11, 499]	ἐν οἷς λάγυνος κατ´ ἄνδρα	κείμενος	οἰνοχοεῖτο, πρὸς ἡδονὴν διδοὺς ἑκάστῳ
[11, 506]	ὀφθήσεται γάρ, φησί, περίβλεπτον ἀξίωμα	περικείμενος	κάλλους οὐκ ἀληθινοῦ. (Ἐν δὲ
[11, 500]	ἐπὶ τῶν ὤτων αὐτοῖς ὁ	λεγόμενος	Ἡράκλειος δεσμός. Μνημονεύει δὲ τῶν
[11, 500]	Σταθμῶν περὶ τοῦ ἀερομέλιτος καλουμένου	διαλεγόμενος	γράφει οὕτως· Σὺν τοῖς φύλλοις
[11, 504]	περὶ Ψυχῆς δὲ ὁ Πλάτων	καταλεγόμενος	ἕκαστον τῶν παρατυχόντων οὐδὲ κατὰ
[11, 462]	προδώσειν, μείλιχος ἐν κεράμοις, ἄνθεος	ὀσδόμενος·	ἐν δὲ μέσοις ἁγνὴν ὀδμὴν
[11, 470]	πειρώμενος αὐτοῦ κυμαίνει τὸ δέπας	φανταζόμενος.	Ὃ δὲ τοξεύειν αὐτὸν μέλλει,
[11, 507]	Σωκράτης οὐκ ἀηδῶς περὶ αὐτοῦ	στοχαζόμενος	ἐνύπνιον ἔφησεν ἑωρακέναι πλειόνων παρόντων.
[11, 506]	τοῖς Ἱστορικοῖς Ὑπομνήμασιν οὕτως· Σπεύσιππος	πυνθανόμενος	Φίλιππον βλασφημεῖν περὶ Πλάτωνος εἰς
[11, 470]	Ἡρακλέα πίνοντα, ὅταν οὑτωσὶ λέγῃ·	Γενόμενος	δ´ ἔννους μόλις ᾔτησε κύλικα
[11, 508]	Πλάτωνος, ἑταῖρος Δίωνος (καὶ συμμαθητὴς	γενόμενος	καὶ συναποδημήσας αὐτῷ εἰς Συρακούσας,
[11, 507]	ὅτε καὶ τῷ πρεσβυτέρῳ Διονυσίῳ	(συγγενόμενος	ἐκινδύνευσεν, δὶς δὲ πρὸς τὸν
[11, 470]	καθεύδοντα περαιοῦσθαι πρὸς τὰς ἀνατολάς,	αἰνισσόμενος	τὸ κοῖλον τοῦ ποτηρίου. Λέγει
[11, 492]	σῴζειν τὸν ἀριθμὸν αὐτῶν, ποιητικῶς	αἰνιττόμενος	ὅτι τῶν Πλειάδων ἓξ ὁρωμένων
[11, 494]	θαυμάσιον Αἰσχύλον ἁλίσκῃ, ἀπροσδιονύσους λύσεις	πραγματευόμενος.	(ΟΛΜΟΣ ποτήριον κερατίου τρόπον εἰργασμένον.
[11, 498]	ἐν Βακχίδι· Τὸ σκύφος ἔχαιρον	δεχόμενος.	Φαίδιμός τε ἐν πρώτῳ Ἡρακλείας·
[11, 499]	δέπας ἔμμετρον ὡς τριλάγυνον πί´	ἐπισχόμενος,	τό ῥά οἱ παρέθηκε Φόλος
[11, 488]	τοῦ Ἀχιλλέως σκήπτρου· Ὣς φάτο	χωόμενος,	ποτὶ δὲ σκῆπτρον βάλε γαίῃ
[11, 509]	ἑλίγμασιν, ὄγκῳ τε χλανίδος εὖ	τεθωρακισμένος,	σχῆμ´ ἀξιόχρεων ἐπικαθεὶς βακτηρίᾳ, ἀλλότριον,
[11, 508]	ἐστιν, ὥς φησιν Ἀριστοτέλης, λόγος	ὡρισμένος	καθ´ ὁμολογίαν κοινὴν πόλεως, μηνύων
[11, 474]	Ἀμέλει κυκνοκάνθαρος· (ἐξ ἀμφοτέρων τούτων	κεκεραμευμένος)	Μένανδρος δὲ Ναυκλήρῳ· Ἥκει λιπὼν
[11, 498]	κρητῆρα μέγαν χρυσοῖο φαεινὸν σκύπφους	αἰνύμενος	θαμέας ποτὸν ἡδὺν ἔπινεν. Εὐριπίδης
[11, 470]	ἐν τῇ περὶ Φυτῶν Ἱστορίᾳ.	Διηγούμενος	γὰρ περὶ τῆς τερμίνθου φησί·
[11, 476]	ἐν τῇ ζʹ τῆς Ἀναβάσεως	διηγούμενος	τὸ παρὰ τῷ Θρᾳκὶ Σεύθῃ
[11, 466]	τῷ ιϚ Νόστων. Περὶ Γρᾶ	διηγούμενος	τοῦ τὴν ἀποικίαν εἰς Λέσβον
[11, 476]	δὲ τῇ ἕκτῃ περὶ Παφλαγόνων	διηγούμενός	φησι· Κατακείμενοι δ´ ἐν στιβάσιν
[11, 486]	ἢ ἐν Λυκίᾳ εἰργασμένα. Ὅπερ	ἐξηγούμενος	Δίδυμος ὁ γραμματικὸς τὰς ὑπὸ
[11, 475]	ἔχουσα. Διονύσιος δ´ ὁ Λεπτὸς	ἐξηγούμενος	Θεοδωρίδα τὸ εἰς τὸν Ἔρωτα
[11, 489]	τἀργύριον· (ὅπερ Προμαθίδας ὁ Ἡρακλεώτης	ἐξηγούμενος	τὴν κατὰ τὸν Διονύσιον διάταξίν
[11, 466]	(καὶ) μείζους ἐμοῦ Ὅτι Παρμενίων	συγκεφαλαιούμενος	ἐν ταῖς πρὸς Ἀλέξανδρον Ἐπιστολαῖς
[11, 500]	Βοιωτίων σκύφων Βακχυλίδης ἐν τούτοις	ποιούμενος	τὸν λόγον πρὸς τοὺς Διοσκόρους,
[11, 504]	πάτρια, ὁ δὲ Πλάτων ὥσπερ	ἐναντιούμενος	ἐν τρίτῳ Νόμων φησί· ~(Μαντεύομαι
[11, 479]	τῇ ἀρίστῃ πολιτείᾳ, φησίν· ὁ	καλούμενος	κότταβος παρῆλθεν εἰς τὰ συμπόσια
[11, 462]	Ἰλλυριοῖς τόπος διαβόητός ἐστιν ὁ	καλούμενος	Κύλικες, παρ´ ᾧ ἐστι τὸ
[11, 463]	σοι φράσαι· ἔγνωκα γοῦν οὕτως	ἐπισκοπούμενος	εἶναι μανιώδη πάντα τἀνθρώπων ὅλως,
[11, 466]	ὁ Πρίαμος δὲ τὸν υἱὸν	λυτρούμενος	τοῖς ἐπισημοτάτοις κειμηλίοις καὶ δέπας
[11, 481]	τῷ αὐτῷ· Ἐπ´ ἀστράβης δὲ	ὀχούμενος	ἐξ Ἀργούρας τῆς Εὐβοίας, χλανίδας
[11, 470]	ἦν ἐν τῷ πελάγει, Ὠκεανὸς	πειρώμενος	αὐτοῦ κυμαίνει τὸ δέπας φανταζόμενος.
[11, 480]	ὁ πρὸς τὰ φάη ὀξὺς	ὁρώμενος.	(Διάφοροι δὲ κύλικες γίνονται καὶ
[11, 487]	μεγάλην, ἐπειπὼν τῆς Ὑγιείας τοὔνομα.	Φιλόξενος	δ´ ὁ διθυραμβοποιὸς ἐν τῷ
[11, 476]	χείλη περιαργυροῦντας καὶ χρυσοῦντας· καὶ	Φιλόξενος	δ´ ὁ Κυθήριος ἐν τῷ
[11, 468]	Οὕτως ἐκαλεῖτο ποτήριόν τι, ὡς	Δαμόξενός	φησιν ἐν Αὑτὸν πενθοῦντι· Εἰ
[11, 467]	Οἱ γὰρ μουσικοί, καθάπερ πολλάκις	Ἀριστόξενός	φησι, τὸ σίγμα λέγειν παρῃτοῦντο
[11, 471]	καλεῖ τὴν κύλικα γράφων οὕτως·	Πολύξενός	τις τῶν ἐκ Ταυρομενίου μεθεστηκότων
[11, 483]	Ἐγὼ γὰρ ἂν κώθωνος ἐκ	στρεψαύχενος	πίοιμι τὸν τράχηλον ἀνακεκλασμένη; Ἄλεξις
[11, 475]	καρχαλέους εἶπεν. Χάρων δ´ ὁ	Λαμψακηνὸς	ἐν τοῖς Ὥροις παρὰ (Λακεδαιμονίοις
[11, 508]	ἐπιχειρήσας ἀπεσφάγη. Εὐαίων δ´ ὁ	Λαμψακηνός,	ὥς φησιν Εὐρύπυλος καὶ Δικαιοκλῆς
[11, 509]	ἀποδόντες ἐξέβαλον. ~(Τίμαιος δ´ ὁ	Κυζικηνός,	ὡς ὁ αὐτὸς Δημοχάρης φησίν,
[11, 466]	σημαίνει ἢ ὅτι ἦν ἀμφίκυρτον.	Σιληνὸς	δὲ ἀμφικύπελλόν φησι τὸ μὴ
[11, 475]	οὗ λέγεται καὶ ὁ λέβης.	Σιληνὸς	δὲ καὶ Κλείταρχος τοὺς Αἰολεῖς
[11, 482]	χρύσεα καλὰ κύπελλα τετυγμένα νωμήσαντο.	Σιληνὸς	δέ φησι· κύπελλα ἐκπώματα σκύφοις
[11, 468]	Φιλητᾶς φησιν ἐν Ἀτάκτοις. ~(ΔΕΠΑΣΤΡΟΝ.	Σιληνὸς	καὶ Κλείταρχος ἐν Γλώσσαις παρὰ
[11, 478]	ἔρωτι βιαζόμεναι μέλανος οἴνου ἀκράτου.	(Σιληνὸς	καὶ Κλείταρχος ἔτι τε Ζηνόδοτος
[11, 506]	γενέσθαι. Γράφει γοῦν Καρύστιος ὁ	Περγαμηνὸς	ἐν τοῖς Ἱστορικοῖς Ὑπομνήμασιν οὕτως·
[11, 503]	ἀρχαῖοι δῖνον. Νίκανδρος δ´ ὁ	Θυατειρηνὸς	καλεῖσθαί φησι ψυκτήρια καὶ τοὺς
[11, 485]	κώμην ποεῖ. Νίκανδρος δ´ ὁ	Θυατειρηνὸς	κύλιξ, φησί, μείζων, παρατιθέμενος Τηλεκλείδου
[11, 461]	κατοικοῦντες, (ὥς φησι Νίκανδρος ὁ	Θυατειρηνός,	ὀνομασθῆναι φάσκων αὐτοὺς ἀπό τινος
[11, 479]	μύσται, ὡς Νίκανδρός φησιν ὁ	Θυατειρηνὸς	παρατιθέμενος τὸ ἐκ Νεφελῶν Ἀριστοφάνους·
[11, 481]	τὰ κυφά. Νίκανδρος δ´ ὁ	Θυατειρηνὸς	τὸ χωρὶς ὠτίων ποτήριον ὠνομακέναι
[11, 486]	φησι Κλείταρχος καὶ Νίκανδρος ὁ	Θυατειρηνός	ᾧ τὸ ἔλαιον ἐπισπένδουσι τοῖς
[11, 473]	Ὁ δὲ κάνθαρος πάλαι δὴ	καινὸς	ὡς ξηραίνεται. (Καὶ ἔτι· Ἅμα
[11, 467]	Δαλίδι παρίστησιν· Οὑτοσὶ δεῖνος τι	δεινος	καὶ καλαθίσκος οὑτοσί. Τελέσιλλα δὲ
[11, 467]	τῶν καλῶν, γύναι δικότυλοι, τρικότυλοι,	δεῖνος	μέγας χωρῶν μετρητήν, κυμβίον, σκύφοι,
[11, 467]	τινα, τὸν δὲ λαβόντα σπένδειν.	(ΔΕΙΝΟΣ.	(Ὅτι καὶ τοῦτο ποτηρίου ὄνομα)
[11, 467]	Ἀπολλοφάνης ἐν Δαλίδι παρίστησιν· Οὑτοσὶ	δεῖνος	τι δεινος καὶ καλαθίσκος οὑτοσί.
[11, 463]	δ´ εὐειδὴς μίμνει θήλεια πάρευνος,	κεῖνος	τῶν ἄλλων κυδρότερον πίεται. Ἐποιοῦντο
[11, 483]	Ὑπερείδης ἐν τῷ κατὰ Δημοσθένους.	Καλλίξεινος	δ´ ἐν τετάρτῳ (περὶ Ἀλεξανδρείας
[11, 472]	~Ὅτι δὲ διαφέρει σαφῶς παρίστησι	Καλλίξεινος	ἐν τοῖς (περὶ Ἀλεξανδρείας φάσκων
[11, 474]	Ἀντιφάνης εἴρηκεν ἐν Βοιωτίᾳ. (ΚΑΡΧΗΣΙΟΝ.	Καλλίξεινος	ὁ Ῥόδιος ἐν τοῖς περὶ
[11, 460]	ἢ Διονύσῳ· Ἑρμῆς ὁ Μαίας	λίθινος,	ὃν προσεύγμασιν ἐν τῷ κυλικείῳ
[11, 503]	οὕτως· Ἐστὶ δὲ ποτίβαζις ἄρτος	κρίθινος	καὶ πύρινος ὀπτὸς καὶ κυπαρίσσου
[11, 461]	συστρατευσαμένων. Μνημονεύει δ´ αὐτῶν καὶ	Σκυθῖνος	ὁ Τήιος ἐν τῇ ἐπιγραφομένῃ
[11, 495]	δὲ καὶ μείζονα. ΠΡΟΑΡΟΝ κρατὴρ	ξύλινος,	εἰς ὃν τὸν οἶνον κιρνᾶσιν
[11, 504]	δοκεῖ. Τῷ γὰρ ὄντι ὁ	οἶνος	ἄρδων τὰς ψυχὰς τὰς μὲν
[11, 464]	παρὰ δὲ τὸν ἀγῶνα πάντα	οἶνος	αὐτοῖς ᾠνοχοεῖτο καὶ τραγήματα παρεφέρετο,
[11, 478]	ζειαί, βρόμος, παλάθιον, μέλι, ἔλαιον,	οἶνος,	γάλα, ὄιον ἔριον ἄπλυτον. Ὁ
[11, 481]	κατεσκευασμέναι αὔθ´ ὅπως ἀνεκλογίστως πλεῖστος	οἶνος	ἐκποθῇ. (Εἶθ´ ὅταν τὸν οἶνον
[11, 462]	ἕστηκεν μεστὸς ἐυφροσύνης· ἄλλος δ´	οἶνος	ἕτοιμος, ὃς οὔποτέ φησι προδώσειν,
[11, 500]	γλυκεῖα καὶ Βοιωτίοισιν ἐν σκύφοισιν	οἶνος	ἡδύς. Διήνεγκαν δὲ μετὰ τοὺς
[11, 463]	συμποτικὰς ὁμιλίας. Παραμυθεῖται γὰρ ὁ	οἶνος	καὶ τὴν τοῦ γήρως δυσθυμίαν
[11, 503]	ὀπτὸς καὶ κυπαρίσσου στέφανος καὶ	οἶνος	κεκραμένος ἐν ᾠῷ χρυσῷ, οὗ
[11, 476]	δ´ ἐν ᾧ κιρνᾶται ὁ	οἶνος	κρατὴρ ἀπὸ τοῦ συγκιρνᾶσθαι ἐν
[11, 494]	κοινόν· εἶθ´ ὑπώμνυτο ὁ μὲν	οἶνος	ὄξος αὑτὸν εἶναι γνήσιον, (τὸ
[11, 498]	ἔφη. Ἴων δ´ ἐν Ὀμφάλῃ·	Οἶνος	οὐκ ἔνι ἐν τῷ σκύφει,
[11, 484]	ὑγρὸν γὰρ καὶ θερμὸν ὁ	οἶνος·	τὸ δὲ ἀφ´ ἡμῶν διηθούμενον
[11, 494]	Μύστιδι διὰ τούτων· γραῦς ἐστι	φίλοινος	ἐπαινοῦσα κύλικα μεγάλην καὶ ἐξευτελίζουσα
[11, 464]	οἷον ὀψομανής ἐστι καὶ ὁ	φίλοινος	οἰνομανὴς καὶ ὡσαύτως ἐπὶ τῶν
[11, 485]	δὲ Κρησί· Καὶ λεπαστά μ´	ἁδύοινος	εὐφρανεῖ δι´ ἡμέρας. Θεόπομπος Παμφίλῃ·
[11, 503]	δὲ ποτίβαζις ἄρτος κρίθινος καὶ	πύρινος	ὀπτὸς καὶ κυπαρίσσου στέφανος καὶ
[11, 480]	~(Ναὸς Βυζαντίων, ἐν ᾧ Τρίτων	κυπαρίσσινος	ἔχων κρατάνιον ἀργυροῦν, σειρὴν ἀργυρᾶ,
[11, 473]	Κρατείᾳ ὁ δὲ λόγος περί	τινος	ἐν καπηλείῳ πίνοντος Εἶθ´ ὁρῶ
[11, 461]	Θυατειρηνός, ὀνομασθῆναι φάσκων αὐτοὺς ἀπό	τινος	Κύλικος γένος Λυδοῦ, ἑνὸς τῶν
[11, 463]	ἀφεῖται, κἂν τύχῃ γ´, ἐράνου	τινός,	πανηγυρίσας ἥδιστ´ ἀπῆλθεν οἴκαδε. Καὶ
[11, 494]	ὀξύβαφον ὡς βραχύ. (Εἰπόντος οὖν	τινος	πρὸς αὐτήν σὺ δ´ ἀλλὰ
[11, 475]	γὰρ νῦν κελέβειον ἀντὶ ἀγγείου	τινὸς	τέθεικε, προειπὼν ποτήρια δέπαστρα. Θεόκριτος
[11, 474]	Μυρλεανὸς κεκλῆσθαί φησιν αὐτὸ ἀπό	τινος	τῶν ἐν τῇ νηὶ κατασκευασμάτων.
[11, 460]	ἐν τῷ κυλικείῳ λαμπρὸν ἐκτετριμμένον	(Κρατῖνος	δ´ ὁ νεώτερος ἐν Χείρωνι·
[11, 469]	μνημονεύει καὶ ἐν τῇ ηʹ	Κρατῖνος	δ´ ὁ νεώτερός φησι· Παρ´
[11, 475]	δὲ πάμπαν ἐσλὰ τῷ γαμβρῷ.	Κρατῖνος	ἐν Διονυσαλεξάνδρῳ· Στολὴν δὲ δὴ
[11, 496]	Πήγασος. ΡΥΣΙΣ φιάλη χρυσῆ, Θεόδωρος.	Κρατῖνος	ἐν Νόμοις· Ῥυσίδι σπένδων. (ΡΟΔΙΑΣ.
[11, 502]	ἀργυρίδα τηνδὶ φέρεις; χρυσίδος δὲ	Κρατῖνος	ἐν Νόμοις· Χρυσίδι σπένδων γέγραφε
[11, 494]	καὶ ὄνομα ποτηρίου, οὗ μνημονεύει	Κρατῖνος	μὲν ἐν Πυτίνῃ οὕτως· (Πῶς
[11, 501]	δ´ εἴρηκε τὰς βαλανειομφάλους, ὧν	Κρατῖνος	μνημονεύει· Δέχεσθε φιάλας τάσδε βαλανειομφάλους.
[11, 466]	τὴν τῶν κοττάβων παιδιὰν χρήσιμον.	Κρατῖνος·	Πιεῖν δὲ θάνατος οἶνον, ἂν
[11, 462]	τῆς ὑπὸ τὴν Οἴτην καὶ	Τραχῖνος	τῶν οἰκητόρων μεθ´ Ἡρακλέους τινὲς
[11, 474]	δὲ πότερον εἰκόσορός ἐστ´ ἢ	κύκνος	ἢ κάνθαρος; τουτὶ γὰρ ἂν
[11, 496]	γράψας, εἴτε Κριτίας ἐστὶν ὁ	τύραννος	ἢ Εὐριπίδης, λέγων οὕτως· Ἵνα
[11, 493]	τοῦ ὃ λαμβάνοντες ἐπὶ τοῦ	Μαχάονος·	Ἀλλ´ ὃς μὲν μογέων ἀποκινήσασκε
[11, 493]	ἄλλος Ὅμηρος οὐκ ἐπὶ μόνων	Μαχάονος	καὶ Νέστορος ἔθηκε, δύο γὰρ
[11, 493]	ἄειρεν» οὐκ ἀκουστέον ἐπὶ μόνων	Μαχάονος	καὶ Νέστορος, ὡς οἴονταί τινες,
[11, 471]	σε Θηρικλῆς ποτε ἔτευξε κοίλης	λαγόνος	εὐρύνας βάθος; ἦ που κατειδὼς
[11, 465]	ἓν μὲν δέπας κίσσινον μελαίνας	σταγόνος	ἀμβρότας ἀφρῷ βρυάζον· εἴκοσιν δὲ
[11, 471]	τῆς τρυφερᾶς ἀπὸ Λέσβου σεμνογόνου	σταγόνος	πλῆρες, ἀφρίζον, ἕκαστος δεξιτερᾷ δ´
[11, 509]	δοκεῖ, (ἔλεξεν· ἄνδρες τῆς Ἀθηναίων	χθονός.	Μέχρι τούτων ἡμῖν πεπεραιώσθω καὶ
[11, 462]	τε τράπεζα τυροῦ καὶ μέλιτος	πίονος	ἀχθομένη· βωμὸς δ´ ἄνθεσιν ἀν
[11, 470]	μόλῃ. Ἔνθ´ ἐπέβη ἑτέρων ὀχέων	Ὑπερίονος	υἱός. Θεόλυτος δ´ ἐν δευτέρῳ
[11, 505]	τῆς ἐν Δελφοῖς ἑαυτοῦ χρυσῆς	εἰκόνος,	εἰπόντος τοῦ Πλάτωνος, ὅτε εἶδεν
[11, 493]	φαίνεται τῶν μὲν λοιπῶν πρεσβυτῶν	μόνος	τὸ δέπας ἀμογητὶ ἀείρων. Ταῦτα
[11, 502]	λαβὼν τοὺς παῖδας. Εἶτ´ οἴσεις	μόνος	ψυκτῆρα, κύαθον, κυμβία. Στράττις Ψυχασταῖς·
[11, 486]	ἀπονίψωνται διδομένη κύλιξ. Ἀντιφάνης Λαμπάδι·	Δαίμονος	Ἀγαθοῦ μετάνιπτρον, ἐντραγεῖν, σπονδή, κρότος.
[11, 487]	Τράπεζα φυστημινεις, ἅμα δ´ ἦν	Δαίμονος	Ἀγαθοῦ μετάνιπτρον. Νικόστρατος Ἀντερώσῃ· Μετανιπτρίδ´
[11, 487]	μετανιπτρίδα μεστὴν Διὸς σωτῆρος, ἀγαθοῦ	δαίμονος.	Ἔνιοι δὲ τὴν μετὰ τὸ
[11, 485]	συχνή, (ἣν ἐκπιοῦς´ ἄκρατον Ἀγαθοῦ	Δαίμονος	περίστατον βοῶσα τὴν κώμην ποεῖ.
[11, 485]	πυκνή, ἣν ἐκπιοῦς´ ἄκρατον Ἀγαθοῦ	Δαίμονος	τέττιξ κελαδεῖ. Καὶ ἐν Μήδῳ·
[11, 488]	Καὶ ἐπὶ τοῦ ξίφους (τοῦ	Ἀγαμέμνονος·	Ἀμφὶ δ´ ἄρ´ ὤμοισιν βάλετο
[11, 465]	καλὴν παρέθηκε τράπεζαν ἀργυρέην Κάδμοιο	θεόφρονος·	αὐτὰρ ἔπειτα χρύσεον ἔμπλησεν καλὸν
[11, 501]	τὰ αὐτὰ εἰπὼν παρατίθεται τὰ	Λυκόφρονος	οὕτως ἔχοντα· Ἀπὸ τῶν ὀμφαλῶν
[11, 465]	μνῆμα τόδ´ ἔστ´, ἀγαθοῦ καὶ	σώφρονος	ἀνδρός, Ὃς κυλίκων ἔσχεν πλῆθος
[11, 505]	Οὐκοῦν οὐδὲ ἐμμέτρους τοὺς καλουμένους	Σώφρονος	μίμους μὴ φῶμεν εἶναι λόγους
[11, 476]	ἀργυροῦν, καὶ περισκελὶς πρόσεσται ἀργυρᾶ.	(ΚΕΡΝΟΣ	ἀγγεῖον κεραμεοῦν, ἔχον ἐν αὑτῷ
[11, 478]	καὶ νέμει ὅσοι ἄνω τὸ	κέρνος	περιενηνοχότες. Τοῦτο δ´ ἐστὶν ἀγγεῖον
[11, 499]	δ´ οἴνου, Ἀρχῖν´, ἀτρεκέως ἥδε	λάγυνος	ἔχει. Λεπτοτέρης δ´ οὐκ οἶδ´
[11, 499]	παρ´ ἐμοὶ πότους, ἐν οἷς	λάγυνος	κατ´ ἄνδρα κείμενος οἰνοχοεῖτο, πρὸς
[11, 499]	τῇ ἐπιγραφομένῃ Κλίνῃ· Καὶ δυσχερὴς	λάγυνος	οὗτος πλησίον ὄξους. Δίφιλος ἐν
[11, 463]	Ὅντινα δ´ εὐειδὴς μίμνει θήλεια	πάρευνος,	κεῖνος τῶν ἄλλων κυδρότερον πίεται.
[11, 498]	ἀρσενικόν ἐστιν ὁ σκύφος, ὡς	λύχνος,	ἄνευ τοῦ σ> προοισόμεθα, ὅτε
[11, 509]	τριχώματα, εὖ δ´ ὑποκαθιεὶς ἄτομα	πώγωνος	βάθη, εὖ δ´ ἐν πεδίλῳ
[11, 466]	διέτριβεν, αὐτὸς δὲ τὰς τοῦ	(Ποσειδῶνος	ἔβοσκεν ἵππους· καί ποτε (καὶ)
[11, 497]	σύνθημα, διὰ χρυσέου δὲ γέγωνεν	κώδωνος	κώμου σύνθεμα καὶ θαλίης, Νεῖλος
[11, 483]	δυνησόμεθα, ὡς τῆς κύλικος λεγομένης	κώθωνος.	Ἀριστοφάνης Ἱππεῦσιν· Εἰς τὰς ἱππαγωγοὺς
[11, 483]	Θεόπομπος Στρατιώτισιν· Ἐγὼ γὰρ ἂν	κώθωνος	ἐκ στρεψαύχενος πίοιμι τὸν τράχηλον
[11, 477]	τινα δοκοῦντα πεποιῆσθαι πολυτελῶς, τοῦ	κώθωνος	εὖ μάλα προβεβηκότος, λαβὼν ἓν
[11, 494]	ὀνόματα ἐγγεγραμμένα ταῦτα, Σωτῆρος Σωσιγένους	Βίωνος	Ἀπολλωνίου (Δίωνος) εἰς ἃ ἀποβλέψας
[11, 494]	Σωσιγένους τὸ σι> καὶ τοῦ	Βίωνος	τὴν πρώτην συλλαβὴν (βι) καὶ
[11, 494]	ταῦτα, Σωτῆρος Σωσιγένους Βίωνος Ἀπολλωνίου	(Δίωνος)	εἰς ἃ ἀποβλέψας ὁ βασιλεὺς
[11, 508]	μαθητὴς καὶ αὐτὸς Πλάτωνος, ἑταῖρος	Δίωνος	(καὶ συμμαθητὴς γενόμενος καὶ συναποδημήσας
[11, 490]	Ὑάδας τε τό τε σθένος	Ὠρίωνος	ἄρκτον θ´, ἣν καὶ ἅμαξαν
[11, 490]	μητρὸς αὐτῶν Πληιόνης ὑπὸ τοῦ	Ὠρίωνος.	(Ἡ δὲ τοῦ ὀνόματος ἐκτροπή,
[11, 469]	ἡλίκον τι τρεῖς χωρεῖν χοᾶς,	Ἄλκωνος	ἔργον. Προὔπιεν δέ μοί ποτε
[11, 486]	ὑπὸ Κόνωνος ποιηθεῖσαι. Μνημονεύει (τοῦ	Λύκωνος)	Δημοσθένης ἐν τῷ (περὶ τοῦ
[11, 486]	Φιάλαι τινὲς οὕτως καλοῦνται ἀπὸ	Λύκωνος	τοῦ κατεσκευασμένου, ὡς καὶ Κονώνειοι
[11, 508]	καὶ αὐτοῦ τοῦ Πλάτωνος καὶ	Σόλωνος,	τῶν μὲν τοῖς νόμοις ἐμμένειν
[11, 506]	Μυρωνίδου, ἀλλ´ οὐδ´ αὐτοῦ τοῦ	Κίμωνος.	Καὶ ὁ Κρίτων δ´ αὐτοῦ
[11, 505]	εἰδὼς τὴν προδοσίαν τοῦ Θεσσαλοῦ	Μένωνος,	ὅτι αὐτὸς αἴτιος ἐγένετο (τοῖς
[11, 486]	ὡς καὶ Κονώνειοι αἱ ὑπὸ	Κόνωνος	ποιηθεῖσαι. Μνημονεύει (τοῦ Λύκωνος) Δημοσθένης
[11, 500]	ὀκτωκαιδεκάτῃ λέγων οὕτως· Λακεδαιμόνιοι ἀντὶ	Θίμβρωνος	Δερκυλλίδαν ἔπεμψαν εἰς τὴν Ἀσίαν,
[11, 474]	κυρτοῖς ἐγγελῶσα κύμασιν αὔρα, κόρη	Σκείρωνος,	ἡσύχῳ ποδὶ (προσῆγε πρᾴως καὶ
[11, 486]	γένος Βοιώτιος ἐξ Ἐλευθερῶν, υἱὸς	Μύρωνος	τοῦ ἀνδριαντοποιοῦ, ὡς Πολέμων φησὶν
[11, 508]	Ἀντισθένους, πολλοὺς δὲ κἀκ τῶν	Βρύσωνος	τοῦ Ἡρακλεώτου. Ἀλλὰ τὰ κατὰ
[11, 507]	εἰπὼν κακῶς οὐδ´ αὐτοῦ τοῦ	Πλάτωνος	ἀπέσχετο, ἀλλὰ καλέσας αὐτὸν φορτικῶς
[11, 505]	ὡς ἀναγνοὺς ὁ Γοργίας τὸν	Πλάτωνος	διάλογον πρὸς τοὺς παρόντας εἶπεν
[11, 505]	φάσκων ὁ πολυμαθέστατος Ἀριστοτέλης πρὸ	Πλάτωνος	διαλόγους γεγραφέναι τὸν Ἀλεξαμενόν. Διαβάλλει
[11, 508]	Χῖος ἐν τῷ κατὰ τῆς	Πλάτωνος	διατριβῆς Τοὺς πολλούς, φησί, τῶν
[11, 506]	Σπεύσιππος πυνθανόμενος Φίλιππον βλασφημεῖν περὶ	Πλάτωνος	εἰς ἐπιστολὴν ἔγραψέ τι τοιοῦτον·
[11, 506]	ἀρχὴν τῆς βασιλείας Φίλιππος διὰ	Πλάτωνος	ἔσχεν. Εὐφραῖον γὰρ ἀπέστειλε τὸν
[11, 508]	ὁ Ἀθηναῖος, μαθητὴς καὶ αὐτὸς	Πλάτωνος,	ἑταῖρος Δίωνος (καὶ συμμαθητὴς γενόμενος
[11, 508]	τοὺς πολίτας, (τῶν δὲ τοῦ	Πλάτωνος	καὶ προσκαταγελᾶν; ὁ δ´ αὐτὸς
[11, 508]	γνωριζομένων, Δράκοντος καὶ αὐτοῦ τοῦ	Πλάτωνος	καὶ Σόλωνος, τῶν μὲν τοῖς
[11, 507]	περὶ τῆς πρὸς πάντας τοῦ	Πλάτωνος	κακοηθείας λέγων γράφει καὶ ταῦτα·
[11, 505]	ἑαυτοῦ χρυσῆς εἰκόνος, εἰπόντος τοῦ	Πλάτωνος,	ὅτε εἶδεν αὐτόν, (Ἥκει ἡμῖν
[11, 505]	ἐλθεῖν εἰς λόγους τὸν τοῦ	Πλάτωνος	Σωκράτην μόλις ἡ ἡλικία συγχωρεῖ,
[11, 505]	οὔτ´ εἶπεν οὔτ´ ἤκουσε (παρὰ	Πλάτωνος)	Ταὐτά φασι καὶ Φαίδωνα εἰπεῖν
[11, 507]	ἥβην. Εἰ δ´ οὖν καὶ	Πλάτωνος	φήσειέν τις εἶναι τὸν λόγον,
[11, 503]	πάντα. Διονύσιος δὲ ὁ τοῦ	Τρύφωνος	ἐν τῷ περὶ Ὀνομάτων Τὸν
[11, 494]	εἶθ´ ὑπώμνυτο ὁ μὲν οἶνος	ὄξος	αὑτὸν εἶναι γνήσιον, (τὸ δ´
[11, 494]	αὑτὸν εἶναι γνήσιον, (τὸ δ´	ὄξος	οἶνον αὑτὸ μᾶλλον θατέρου. (ΟΙΝΙΣΤΗΡΙΑ.
[11, 480]	ἔην κεφαλήν. Καὶ ἔστιν οἷον	φαοξός,	ὁ πρὸς τὰ φάη ὀξὺς
[11, 507]	Πλάτων πρὸς τῇ κακοηθείᾳ καὶ	φιλόδοξος,	ὅστις ἔφησεν· Ἔσχατον τὸν τῆς
[11, 480]	καθότι Ὅμηρος ἐπὶ τοῦ Θερσίτου·	Φοξὸς	ἔην κεφαλήν. Καὶ ἔστιν οἷον
[11, 498]	Καὶ τότε Μάντης μὲν δεσμὸν	βοὸς	αἴνυτο χερσίν, Ἴφικλος δ´ ἐπὶ
[11, 501]	ἄπυρον· Κὰδ δὲ λέβητ´ ἄπυρον	βοὸς	ἄξιον ἀνθεμόεντα, τὸν δεχόμενον ἴσως
[11, 498]	σκύπφον λέγει· (Τῷ δὲ Μάρης	θοὸς	ἄγγελος ἦλθε δι´ οἴκου, πλήσας
[11, 499]	ὄνομα παρὰ τοῖς Ἕλλησιν, ὡς	χοὸς	καὶ κοτύλης. (Χωρεῖν δ´ αὐτὸ
[11, 463]	πίνει, ὁ δὲ παῖς ὁ	οἰνοχόος	ὅσον ἂν ἀποπίῃ τοῦ δ´
[11, 473]	ἂν λεπτὸν καί τι μελιχρὸν	ἔπος.	ἀλλὰ κάδοις Χίου με κατάβρεχε
[11, 505]	τις ἦν τὸν τρόπον, ὡς	χαλεπός,	ὡς ἀσελγής, διηγησαμένου· ὁ καλὸς
[11, 499]	ἂν ὥσπερ ἐν ἐράνῳ εἷς	λοιπὸς	ᾖ κάπηλος ἠδικημένος ὑπ´ οἰνοπώλου.
[11, 477]	κύπελλον καὶ τὸ ξύλινον ποτήριον.	Εὔμολπος	δὲ γένος τι ποτηρίου, ἴσως,
[11, 483]	Κολοφώνιος, ~(Κύπελλα δ´ ἔνειμε συβώτης.	Εὔμολπος	δὲ ποτηρίου γένος, ἀπὸ τοῦ
[11, 501]	Δέχεσθε φιάλας τάσδε βαλανειομφάλους. Καὶ	Θεόπομπος	δ´ ἐν Ἀλθαίᾳ ἔφη· ~(Λαβοῦσα
[11, 476]	Τοὺς δὲ Παιόνων βασιλεῖς φησι	Θεόπομπος	ἐν δευτέρᾳ Φιλιππικῶν, τῶν βοῶν
[11, 468]	ἔχειν· περὶ ὧν τῆς κατασκευῆς	Θεόπομπος	ἱστορεῖ Ἐξ ὧν πιθανὸν καὶ
[11, 470]	Ἀριστοφάνη. Μνημονεύει δὲ τῆς κύλικος	Θεόπομπος	μὲν ἐν Νεμέᾳ οὕτως· {ΣΠΙ.
[11, 508]	ἢ μὴ χεῖρον. Καὶ γὰρ	Θεόπομπος	ὁ Χῖος ἐν τῷ κατὰ
[11, 485]	μ´ ἁδύοινος εὐφρανεῖ δι´ ἡμέρας.	Θεόπομπος	Παμφίλῃ· Λεπαστὴ μάλα συχνή, (ἣν
[11, 485]	μεγάλαισιν οἴ– νου χαίροντα λεπασταῖς.	Θεόπομπος	Παμφίλῃ· (Σπόγγος, λεκάνη, πτερόν, λεπαστὴ
[11, 483]	βραχύωτον παχύστομον κώθωνα παῖδα φάρυγος.	Θεόπομπος	Στρατιώτισιν· Ἐγὼ γὰρ ἂν κώθωνος
[11, 462]	δὲ καὶ ὁ ἐν Ἰλλυριοῖς	τόπος	διαβόητός ἐστιν ὁ καλούμενος Κύλικες,
[11, 491]	θέρος ὠκεῖαι πρόπολοι πίλναντο Πέλειαι.	Ποσείδιππός	τ´ ἐν τῇ Ἀσωπίᾳ· Οὐδέ
[11, 506]	μὴν οὐ δύνανται Πάραλος καὶ	(Ξάνθιππος	οἱ Περικλέους υἱοὶ (τελευτήσαντες τῷ
[11, 506]	καὶ τὴν ἀρχὴν τῆς βασιλείας	Φίλιππος	διὰ Πλάτωνος ἔσχεν. Εὐφραῖον γὰρ
[11, 508]	Καρύστιος ἐν Ἱστορικοῖς Ὑπομνήμασι. Καὶ	Κάλλιππος	δ´ ὁ Ἀθηναῖος, μαθητὴς καὶ
[11, 478]	Περσικόν, τὴν δὲ ἀρχὴν ἣν	Ἕρμιππος	ἀστρολογικὸς ὡς ὁ κόσμος ἐξ
[11, 478]	Χῖος Κότυλον οἴνου πλέων» λέγων.	(Ἕρμιππος	δὲ ἐν Θεοῖς· Τόν τε
[11, 505]	Ὡς καλῶς οἶδε Πλάτων ἰαμβίζειν.	Ἕρμιππος	δὲ ἐν τῷ περὶ Γοργίου
[11, 478]	αὐτοῦ Κράτης ἐν Παιδιαῖς καὶ	Ἕρμιππος	ἐν Θεοῖς. Ἀθηναῖοι δὲ μέτρον
[11, 502]	τοῖς ὄφεσι πιεῖν διδούς· καὶ	Ἕρμιππος	ἐν Κέρκωψι Χρυσίδ´ οἴνου πανσέληνον
[11, 480]	αἱ Χῖαι κύλικες, ὧν μνημονεύει	Ἕρμιππος	ἐν Στρατιώταις· Χία δὲ κύλιξ
[11, 486]	οἶνον ἕλκειν ἐξ ἡδυπνόου λεπαστῆς.	~(Ἕρμιππος	Μοίραις· Ἂν ἐγὼ πάθω τι
[11, 476]	(τρίψει γέμοντα μαλθακῆς ὑπ´ ὠλένης.	Ἕρμιππος	Μοίραις· Οἶσθά νυν ὅ μοι
[11, 487]	καὶ Μάνης τις ὥσπερ οἰκέτης;	Ἕρμιππος	Μοίραις Ῥάβδον δ´ ὄψει, φησί,
[11, 461]	Κυλικράνων εἷς ὑπάρχων, οὓς χλευάζων	Ἕρμιππος	ὁ κωμῳδιοποιὸς ἐν τοῖς Ἰάμβοις
[11, 486]	καλεῖταί τινα ποτήρια, ὧν μνημονεύει	Ἀνάξιππος	ἐν Φρέατι λέγων οὕτως (Σὺ
[11, 496]	τῶν ῥυτῶν. Μνημονεύει αὐτῶν καὶ	Διώξιππος	ἐν Φιλαργύρῳ καὶ Ἀριστοτέλης ἐν
[11, 472]	Μηναγύρτῃ· Προπίνων θηρίκλειον τρικότυλον. Καὶ	Διώξιππος	ἐν Φιλαργύρῳ· Τῆς θηρικλείου τῆς
[11, 502]	ἐν Εἰσοικιζομένῳ φησὶ Τρικότυλον ψυγέα.	Διώξιππος	Φιλαργύρῳ· Παρ´ Ὀλυμπίχου δὲ θηρικλείους
[11, 506]	ἐν τοῖς Ἱστορικοῖς Ὑπομνήμασιν οὕτως·	Σπεύσιππος	πυνθανόμενος Φίλιππον βλασφημεῖν περὶ Πλάτωνος
[11, 506]	Οὗτος δ´ ἐστὶ Πλάτων, ὃν	Σπεύσιππός	φησι φίλτατον ὄντα (Ἀρχελάῳ) Φιλίππῳ
[11, 464]	μανίαν τοὺς πολλούς φησιν ὁ	Χρύσιππος	ἐν τῇ Εἰσαγωγικῇ περὶ ἀγαθῶν
[11, 482]	τῆς αὐτῆς κεραμείας. Ὅταν δ´	Ἔφιππος	ἐν Ἐφήβοις λέγῃ· Οὐ κύλικας
[11, 482]	Εὐριπίδης τις σήμερον γενήσεται. Καὶ	Ἔφιππος	ἐν Ὁμοίοις ἢ Ὀβελιαφόροις Διονυσίου
[11, 509]	τῶν παρανόμων Νόμων. (Διὸ καὶ	Ἔφιππος	ὁ κωμῳδιοποιὸς ἐν Ναυάγῳ (Πλάτωνά
[11, 499]	οἱ παρέθηκε Φόλος κεράσας. καὶ	Ἄρχιππος	δὲ ἐν Ἀμφιτρύωνι οὐδετέρως εἴρηκε.
[11, 495]	καθάπερ εἴπομεν, ὠνομάζοντο. Ὁ δὲ	τύπος	ἦν τοῦ ἀγγείου πρότερον μὲν
[11, 482]	ἀνασταδόν ἢ διάφορος ἦν ὁ	τύπος	καὶ οὐχ ὥσπερ τὸ δέπας
[11, 461]	τὸ ἄηθες τῆς πόσεως τοῦ	Κύκλωπος,	ἐπεὶ τὰ πολλὰ ἐγαλακτοπότει. Ἢ
[11, 470]	μὲν ἀσκός, εὖ δὲ θύλακος	ἅνθρωπός	ἐστιν. Ὅτι δὲ κύλιξ ἐστὶν
[11, 466]	ἑκάστου νοῦν, ὥς φησιν ὁ	Πίνδαρος·	Ἁνίκ´ ἀνθρώπων καματώδεες οἴχονται μέριμναι
[11, 467]	ζύγιος οὔθ´ ὁ σαμφόρας. Καὶ	Πίνδαρος	δέ φησι. Πρὶν μὲν ἧρπε
[11, 480]	Καὶ τῶν μὲν Ἀττικῶν μνημονεύει	Πίνδαρος	ἐν τοῖσδε· Ὦ Θρασύβουλ´, ἐρατᾶν
[11, 490]	θυγατέρας Πελειάδας καλεῖ, καθάπερ καὶ	Πίνδαρος.	Ἐστὶ δ´ ἐοικὸς ὀρειᾶν γε
[11, 476]	παράγουσι πίνοντας τοὺς ἀρχαίους κέρασι.	Πίνδαρος	μὲν ἐπὶ τῶν Κενταύρων λέγων·
[11, 474]	δὲ καὶ γυναικεῖον κοσμάριόν ἐστιν	κάνθαρος	Ἀντιφάνης εἴρηκεν ἐν Βοιωτίᾳ. (ΚΑΡΧΗΣΙΟΝ.
[11, 486]	Τὸ δὲ πλοῖον ἔσται Ναξιουργὴς	κάνθαρος.	Κριτίας τε ἐν τῇ Λακεδαιμονίων
[11, 473]	καδίσκου ς´ ἴσον ἴσῳ κεκραμένον.	(ΚΑΝΘΑΡΟΣ.	Ὅτι μὲν πλοίου ὄνομα κοινόν,
[11, 473]	κάνθαρον. Καὶ πάλιν· Ὁ δὲ	κάνθαρος	πάλαι δὴ καινὸς ὡς ξηραίνεται.
[11, 474]	εἰκόσορός ἐστ´ ἢ κύκνος ἢ	κάνθαρος;	τουτὶ γὰρ ἂν πύθωμ´ ἔτι,
[11, 474]	περανῶ τὰ πάντ´. {Β. Ἀμέλει	κυκνοκάνθαρος·	(ἐξ ἀμφοτέρων τούτων κεκεραμευμένος) Μένανδρος
[11, 472]	θηρίκλειος ἐν μέσῳ ἕστηκε λευκοῦ	νέκταρος	παλαιγενοῦς πλήρης, ἀφρίζων· ὃν λαβὼν
[11, 502]	λοιπὸν αὐτόθι εἶναι πίνειν. Καὶ	Μελέαγρος	δ´ ὁ κυνικὸς ἐν τῷ
[11, 472]	οὗ μνημονεύει Ἄλεξις ἐν Κύκνῳ·	Φαιδρὸς	δὲ κρατὴρ θηρίκλειος ἐν μέσῳ
[11, 465]	τόδ´ ἔστ´, ἀγαθοῦ καὶ σώφρονος	ἀνδρός,	Ὃς κυλίκων ἔσχεν πλῆθος ἀπειρέσιον
[11, 503]	φησίν, ἐκάλουν οἱ ἀρχαῖοι δῖνον.	Νίκανδρος	δ´ ὁ Θυατειρηνὸς καλεῖσθαί φησι
[11, 485]	περίστατον βοῶσα τὴν κώμην ποεῖ.	Νίκανδρος	δ´ ὁ Θυατειρηνὸς κύλιξ, φησί,
[11, 481]	ὁ τοῦ Ἀριστονίκου τὰ κυφά.	Νίκανδρος	δ´ ὁ Θυατειρηνὸς τὸ χωρὶς
[11, 475]	θερμοποτίδα καλούμενον τὴν κελέβην εἶναι.	Νίκανδρος	δ´ ὁ Κολοφώνιος ἐν ταῖς
[11, 485]	διψῇ, λεπαστὴν λαψάμενος μεστὴν ἐκχαρυβδίσαι.	Νίκανδρος	δ´ ὁ Κολοφώνιός φησιν Δόλοπας
[11, 477]	ἀρχὰς ἐκ κισσίνου κατασκευασθὲν ξύλου.	(Νίκανδρος	δὲ ὁ Κολοφώνιος ἐν τῷ
[11, 461]	τῇ Οἴτῃ κατοικοῦντες, (ὥς φησι	Νίκανδρος	ὁ Θυατειρηνός, ὀνομασθῆναι φάσκων αὐτοὺς
[11, 486]	κύλιξ, ὥς φησι Κλείταρχος καὶ	Νίκανδρος	ὁ Θυατειρηνός ᾧ τὸ ἔλαιον
[11, 496]	καὶ μαλακίᾳ διαβοήτου γενομένου ἱστορεῖ	(Νίκανδρος	ὁ Καλχηδόνιος ἐν τετάρτῳ Προυσίου
[11, 482]	ἐκπώματα σκύφοις ὅμοια, ὡς καὶ	Νίκανδρος	ὁ Κολοφώνιος, ~(Κύπελλα δ´ ἔνειμε
[11, 479]	οἷς χρῶνται οἱ μύσται, ὡς	Νίκανδρός	φησιν ὁ Θυατειρηνὸς παρατιθέμενος τὸ
[11, 498]	δμώεσσιν ἔειπεν. Ὁμοίως δὲ καὶ	Ἀναξίμανδρος	ἐν τῇ Ἡρωολογίᾳ λέγων ὧδε·
[11, 484]	ἔχει δὲ καὶ ὦτα μεγάλα.	Μένανδρος	Ἁλιεῖ· Εὐποροῦμεν, οὐδὲ μετρίως· ἐκ
[11, 500]	εἰσὶ φιάλαι πέντε, τραγέλαφοι δύο.	Μένανδρος	δ´ ἐν Ἁλιεῖ φησι· Τραγέλαφοι,
[11, 502]	ἔλαβεν ἕξ, ιτάτους δύο ψυκτῆρας.	(Μένανδρος	δ´ ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ δράματι
[11, 474]	κυκνοκάνθαρος· (ἐξ ἀμφοτέρων τούτων κεκεραμευμένος)	Μένανδρος	δὲ Ναυκλήρῳ· Ἥκει λιπὼν Αἰγαῖον
[11, 466]	Ἐχρῶντο δὲ καὶ λιθοκολλήτοις ἐκπώμασι.	Μένανδρος	δέ πού φησι καὶ ποτήριον
[11, 472]	θηλυκῶς δὲ τὴν θηρίκλειον εἶπε	Μένανδρος	ἐν Θεοφορουμένῃ· Μέσως μεθύων τὴν
[11, 477]	Αἰγύπτια κιβώρια. (ΚΟΝΔΥ ποτήριον Ἀσιατικόν.	Μένανδρος	Κόλακι· Κοτύλας χωροῦν δέκα ἐν
[11, 496]	ἀγροίκους πίνειν. Μνημονεύει αὐτοῦ καὶ	Ἀλέξανδρος	ἐν τιγονι. Ξενοφῶν δ´ ἐν
[11, 479]	ὁ προσφέρων ἂν εἶπεν εὐδειπνίας.	(Ἡγήσανδρος	δ´ ὁ Δελφὸς ἐν Ὑπομνήμασιν,
[11, 507]	ἔχοντα τὴν ἐπιγραφὴν διάλογον ἐξέδωκεν.	(Ἡγήσανδρος	δὲ ὁ Δελφὸς ἐν τοῖς
[11, 477]	οἴνου κυμβίον δίδωσι πιεῖν. (ΚΙΒΩΡΙΟΝ.	Ἡγήσανδρος	ὁ Δελφὸς Εὐφορίωνά φησι τὸν
[11, 466]	τις ἀκούειν, ἔξω λειότητος ὄν.	Πείσανδρος	δέ φησιν Ἡρακλέα Τελαμῶνι τῆς
[11, 469]	Παρ´ Ἀρχεφῶντος ἡδυποτίδας δώδεκα. (ΗΡΑΚΛΕΙΟΝ.	Πείσανδρος	ἐν δευτέρῳ Ἡρακλείας τὸ δέπας
[11, 491]	ἐν τῇ Γοργοῖ φησιν· Αἳ	θέρος	ὠκεῖαι πρόπολοι πίλναντο Πέλειαι. Ποσείδιππός
[11, 479]	κύλικα. Κοτυλίσκος δὲ καλεῖται ὁ	ἱερὸς	τοῦ Διονύσου κρατηρίσκος, καὶ οἷς
[11, 507]	οἴνου πρόποσιν. Ἐδόκει γὰρ Πλάτων	φθονερὸς	εἶναι καὶ κατὰ τὸ ἦθος
[11, 460]	ποιητής, (παῖδα νέον γεγαῶτα κιχήσατο	θυγατέρος	ἧς, τόν ῥά οἱ Εὐρύκλεια
[11, 504]	ἄνδρες οὗτοι, αἰσθόμενοι τῆς ἰδίας	ἑκάτερος	ἀρετῆς, καὶ ἴσως καὶ περὶ
[11, 493]	οὗτοι πίνουσιν, ἀλλ´ εἶπεν ἂν	ἕτερος.	(Τοῦτο γὰρ ἐπὶ δύο τάσσεσθαι
[11, 463]	δὲ ὁ Χῖός φησιν· (Χαιρέτω	ἡμέτερος	βασιλεύς, σωτήρ τε πατήρ τε·
[11, 503]	ποιεῖ αὐτὸν λέγοντα· (Ἔσται πότος	σφοδρότερος.	Οὐκοῦν, εἰ φράσαι τις, οὐκ
[11, 470]	Ἡφαίστου χερσὶν ἐληλαμένη χρυσοῦ τιμήεντος,	ὑπόπτερος,	ἄκρον ἐφ´ ὕδωρ εὕδονθ´ ἁρπαλέως
[11, 506]	εἰς αὐτὸν διαλόγων· ὁ γὰρ	δεύτερος	ὑπό τινων Ξενοφῶντος εἶναι λέγεται,
[11, 460]	λαμπρὸν ἐκτετριμμένον (Κρατῖνος δ´ ὁ	νεώτερος	ἐν Χείρωνι· Πολλοστῷ δ´ ἔτει
[11, 469]	τῇ ηʹ Κρατῖνος δ´ ὁ	νεώτερός	φησι· Παρ´ Ἀρχεφῶντος ἡδυποτίδας δώδεκα.
[11, 473]	(ἐστὶ δὲ δή, πολὺ δὴ	στιβαρώτερος.	Ὡς δ´ ἐπιλάμπει ἡ χάρις,
[11, 466]	γὰρ ἐν αὐτῷ. (Λέγει γοῦν	Ὅμηρος	δέπας, δι´ οὗ Διὶ μόνῳ
[11, 466]	(ΑΛΕΙΣΟΝ καὶ ΔΕΠΑΣ τὸ αὐτό.	Ὅμηρος	ἐν Ὀδυσσείᾳ περὶ Πεισιστράτου· Ἐν
[11, 461]	δύναμιν τοῦ οἴνου, ἣν αὐτὸς	Ὅμηρος	ἐξηγήσατο, ἢ τὸ ἄηθες τῆς
[11, 480]	φοξὸν ἐπὶ τούτου τάττουσι, καθότι	Ὅμηρος	ἐπὶ τοῦ Θερσίτου· Φοξὸς ἔην
[11, 500]	τ´ ἀλήτων κἀλφίτων ἀπερρόφεις. (ΦΙΑΛΗ.	Ὅμηρος	μὲν ὅταν λέγῃ· Ἀμφίθετον φιάλην
[11, 493]	ὃς ἀντὶ προτακτικοῦ τοῦ ὃ	Ὅμηρος	οὐδέποτε τίθησι· τοὔμπαλιν δὲ ἀντὶ
[11, 493]	Ἀγνοοῦσιν δ´ ὅτι τὸ ἄλλος	Ὅμηρος	οὐκ ἐπὶ μόνων Μαχάονος καὶ
[11, 475]	κεκραμένα τιθέναι ποτήρια, καθὰ καὶ	Ὅμηρος	ποιεῖ. Ὠνομάσθη δὲ τὸ καρχήσιον
[11, 475]	ἀντὶ τοῦ κερχήσιον· διὸ καὶ	Ὅμηρος	τοὺς ὑπὸ δίψους κρατουμένους καρχαλέους
[11, 495]	εἰς ὃ ἤμελγον τὸ γάλα.	Ὅμηρος·	Ὡς ὅτε μυῖαι σταθμῷ ἐνιβρομέωσιν
[11, 501]	Ἀθηναῖος ἐν τῷ περὶ τοῦ	Κρατῆρος	ῥησειδίῳ τὴν κατὰ τὸν πυθμένα
[11, 465]	χεῦ´· ὀδμὴ δ´ ἡδεῖα ἀπὸ	κρητῆρος	ὀδώδει. Τιμόθεος δ´ ἐν Κύκλωπι·
[11, 466]	Ἆρά γ´ ἕνδεκα χρυσᾶ Διὸς	σωτῆρος»	{Α. Οὐκ ἄλλου μὲν οὖν.
[11, 487]	τήνδε τὴν μετανιπτρίδα μεστὴν Διὸς	σωτῆρος,	ἀγαθοῦ δαίμονος. Ἔνιοι δὲ τὴν
[11, 471]	κάρα βρύουσαν, ἐπικαλούμενοι (εἷλκον Διὸς	σωτῆρος.	Ἀραρὼς δ´ ἢ Εὔβουλος ἐν
[11, 471]	γὰρ τἀν μέσῳ) καὶ Διὸς	σωτῆρος	ἦλθε Θηρίκλειον ὄργανον, τῆς τρυφερᾶς
[11, 494]	οὕτως· ἦν ὀνόματα ἐγγεγραμμένα ταῦτα,	Σωτῆρος	Σωσιγένους Βίωνος Ἀπολλωνίου (Δίωνος) εἰς
[11, 494]	θαυμάσιε λυτικέ, ἐὰν ἀφέλῃς τοῦ	Σωτῆρος	τὸ σω> καὶ τοῦ Σωσιγένους
[11, 508]	Ἀθηναῖος, μαθητὴς καὶ αὐτὸς Πλάτωνος,	ἑταῖρος	Δίωνος (καὶ συμμαθητὴς γενόμενος καὶ
[11, 487]	δέξαι τηνδὶ μετανιπτρίδα τῆς Ὑγιείας.	Φιλέταιρος	Ἀσκληπιῷ· Ἐνέσεισε μεστὴν ἴσον ἴσῳ
[11, 474]	Κανθάρου κεραμέως ὠνομάσθη τὸ ἔκπωμα	Φιλέταιρός	φησιν ἐν Ἀχιλλεῖ· Πηλεύς· ὁ
[11, 504]	ὡς εἴ τις ἀφνεᾶς ἀπὸ	χειρὸς	ἑλὼν ἔνδον ἀμπέλου καχλάζοισαν δρόσῳ
[11, 504]	δὲ πεποιηκώς, οὓς αἰεὶ διὰ	χειρὸς	ἔχειν Δοῦρίς φησι τὸν σοφὸν
[11, 466]	ἀπὸ ἀγκύλης ἤτοι τῆς δεξιᾶς	χειρός.	Καὶ ἡ κύλιξ δὲ (ἡ)
[11, 466]	Ὠνομάσθη οὖν ἀπὸ τοῦ τῆς	χειρὸς	σχηματισμοῦ, ὃν ποιούμενοι εὐρύθμως ἐρρίπτουν
[11, 484]	ἐξ εὐωνύμων δ´ αὐτοῦ Σάτυρος	φαλακρός,	ἐν τῇ δεξιᾷ κώθωνα μόνωτον
[11, 498]	Εὐρυσθεῖ ἀρσενικῶς ἔφη· Σκύφος τε	μακρός.	Καὶ Ἀχαιὸς δ´ ἐν Ὀμφάλῃ·
[11, 478]	ἢ Πανόπταις· Ὁ δ´ ἱερεὺς	Εὐήγορος	ἐν μέσοις αὐτοῖσιν ἑστὼς τὴν
[11, 489]	νῦν τὰς Πλειάδας, πρὸς ἃς	σπόρος	τε καὶ ἀμητὸς καὶ τῶν
[11, 474]	Διαβόλῳ· Ἡ ναῦς δὲ πότερον	εἰκόσορός	ἐστ´ ἢ κύκνος ἢ κάνθαρος;
[11, 468]	ἄχραντον πυρί, Πελίου μὲν ἆθλον,	Κάστορος	δ´ ἔργον ποδῶν. Ἐπιγένης μὲν
[11, 493]	τραπέζης τὸ ποτήριον, τοῦ δὲ	Νέστορος	αὐτὸ ῥᾳδίως βαστάζοντος δίχα πόνου
[11, 489]	Ἀρτέμιδι ποτήριον, ὅπερ λέγουσιν ἐκεῖνοι	Νέστορος	γεγονέναι· (ἐστὶ δὲ ἀργύρεον, χρυσοῖς
[11, 493]	οὐκ ἐπὶ μόνων Μαχάονος καὶ	Νέστορος	ἔθηκε, δύο γὰρ οὗτοι πίνουσιν,
[11, 489]	τοῦ κόσμου. Τὸ δὲ τοῦ	Νέστορος	καὶ ἰδιαίτερόν ἐστιν. Ἔχει γὰρ
[11, 490]	οἰκείως ἐνετόρευσε τῷ τοῦ σοφωτάτου	Νέστορος	ὁ ποιητὴς ποτηρίῳ· καὶ γὰρ
[11, 466]	ἔπη χρυσοῖς γράμμασιν, ὡς τὸ	Νέστορος	ὄν. Ἀχαιὸς δ´ ὁ τραγικὸς
[11, 489]	τὸ ποτήριον. ~(Καὶ τὸ τοῦ	Νέστορος	οὖν δέπας φασὶν εἶναι τοιοῦτον.
[11, 489]	(Ὑποθέμενος οὖν κατηστερισμένον τὸ τοῦ	Νέστορος	ποτήριον μεταβαίνει καὶ ἐπὶ τὰ
[11, 466]	ζʹ σοφῶν ἀπέλιπε. Τὸ δὲ	Νέστορος	ποτήριον πολλοὶ καὶ κεραμεύουσι· πλεῖστοι
[11, 461]	οὖν ἔχομεν λέγειν περὶ τοῦ	Νέστορος	ποτηρίου, ὃ μόλις ἂν νέος
[11, 487]	(ΝΕΣΤΟΡΙΣ. Περὶ τῆς ἰδέας τοῦ	Νέστορος	ποτηρίου φησὶν ὁ ποιητής· Πὰρ
[11, 493]	ἀκουστέον ἐπὶ μόνων Μαχάονος καὶ	Νέστορος,	ὡς οἴονταί τινες, τὸ ὃς
[11, 482]	δειδέχατ´ ἄλλοθεν ἄλλος ἀνασταδόν ἢ	διάφορος	ἦν ὁ τύπος καὶ οὐχ
[11, 500]	ὁ Λακεδαιμόνιος Σκύφος, ὥς φησιν	Ἔφορος	ἐν τῇ ὀκτωκαιδεκάτῃ λέγων οὕτως·
[11, 460]	δὲ καὶ ἐν Ἀχαίᾳ Δημήτηρ	ποτηριοφόρος	κατὰ τὴν Ἀνθέων χῶραν, ὡς
[11, 502]	ὡς ἤδη καλεῖ μ´ ὁ	χορὸς	ὁ φιλοτήσιος. Διὰ δὲ τὴν
[11, 499]	κἀκροθίνια; ποῦ χρυσότευκτα κἀργυρᾶ σκυφώματα;	Στησίχορος	δὲ τὸ παρὰ Φόλῳ τῷ
[11, 469]	ποτηρίου διεκομίζετο ἐπὶ τὴν δύσιν	Στησίχορος	μὲν οὕτως φησίν· Ἆμος δ´
[11, 466]	(ποτήριον) Τὸν δὲ Ἥλιον ὁ	Στησίχορος	ποτηρίῳ διαπλεῖν φησι τὸν ὠκεανόν,
[11, 495]	κύλικα Βοιωτούς. (ΠΕΝΤΑΠΛΟΑ. Μνημονεύει αὐτῆς	Φιλόχορος	ἐν δευτέρᾳ Ἀτθίδος. (Ἀριστόδημος δ´
[11, 464]	(Λέγει δὲ περὶ τούτων ὁ	Φιλόχορος	οὑτωσί· Ἀθηναῖοι τοῖς Διονυσιακοῖς ἀγῶσι
[11, 482]	κακῶν. (Ἐρατοσθένης δ´ ἐν τῇ	πρὸς	Ἀγήτορα τὸν Λάκωνα Ἐπιστολῇ ὡς
[11, 483]	Πολέμων δ´ ἐν τῇ τῶν	πρὸς	Ἀδαῖον καὶ Ἀντίγονον, ὅτι κεραμέοις
[11, 484]	Πολέμων δ´ ἐν πέμπτῳ τῶν	πρὸς	Ἀδαῖον καὶ Ἀντίγονόν φησι· (Διόνυσος
[11, 462]	δ´ ἐν τῷ πρώτῳ τῶν	πρὸς	Ἀδαῖον καὶ Ἀντίγονόν φησιν οὕτως·
[11, 497]	Πολέμων δ´ ἐν πρώτῳ τῶν	πρὸς	Ἀδαῖον Ποτήρια, φησί, παραπλήσια Σελευκίς,
[11, 466]	πλούτου πάντες ἴσᾳ νέομεν ψευδῆ	πρὸς	ἀκτάν· ὃς μὲν ἀχρήμων, ἀφνεὸς
[11, 466]	Ὅτι Παρμενίων συγκεφαλαιούμενος ἐν ταῖς	πρὸς	Ἀλέξανδρον Ἐπιστολαῖς τὰ Περσικὰ λάφυρα
[11, 496]	δύο πλημοχόας πληρώσαντες τὴν μὲν	πρὸς	ἀνατολάς, τὴν δὲ πρὸς δύσιν
[11, 474]	Θούριος. Πολέμων δ´ ἐν τοῖς	πρὸς	Ἀντίγονον περὶ Ζωγράφων φησίν· Ἀθήνησιν
[11, 506]	(Ὅτι δὲ καὶ δυσμενὴς ἦν	πρὸς	ἅπαντας, δῆλον καὶ ἐκ τῶν
[11, 489]	ποιητὴς καλεῖ νῦν τὰς Πλειάδας,	πρὸς	ἃς σπόρος τε καὶ ἀμητὸς
[11, 494]	ὡς βραχύ. (Εἰπόντος οὖν τινος	πρὸς	αὐτήν σὺ δ´ ἀλλὰ πῖθι»
[11, 504]	Ξενοφῶντος ἐπιγινώσκειν δυνήσεται ἣν εἶχε	πρὸς	αὐτὸν ὁ λαμπρότατος Πλάτων ζηλοτυπίαν,
[11, 509]	καὶ τὰς ἐκείνων γυναῖκας συνῴκισεν	πρὸς	γάμου κοινωνίαν, ταῦτ´ ὠφεληθεὶς ἐκ
[11, 492]	ἀριθμῷ καὶ τοῖς ὀνόμασιν ἑπτά.	(Πρὸς	δὲ τοὺς λέγοντας οὐκ οἰκείως
[11, 479]	εἶναι δοκοῦσαι κατεσκευάζοντο, καλούμεναι κοτταβίδες.	Πρὸς	δὲ τούτοις οἶκοι κατεσκευάζοντο κυκλοτερεῖς,
[11, 504]	ἐν τούτοις Ἐπεὶ δὲ θύσαντες	πρὸς	δεῖπνον καὶ κρατῆρα καὶ εὐχὰς
[11, 499]	δ´ ὁ Σάμιος ἐν τῇ	πρὸς	Διαγόραν Ἐπιστολῇ γράφει· Καθ´ ὃν
[11, 507]	οὐδαμῶς εὐδοκιμεῖν. Καὶ γὰρ Ἀρίστιππον	πρὸς	Διονύσιον ἀποδημήσαντα ἔσκωπτεν, αὐτὸς τρὶς
[11, 496]	μὲν πρὸς ἀνατολάς, τὴν δὲ	πρὸς	δύσιν ἀνιστάμενοι ἀνατρέπουσίν τε ἐπιλέγοντες
[11, 504]	ἢ τάχα φιλονίκως εἶχον ἀρχῆθεν	πρὸς	ἑαυτοὺς οἱ ἄνδρες οὗτοι, αἰσθόμενοι
[11, 466]	ἡμῖν στεφάνους ἔνεικον, ὡς δὴ	πρὸς	Ἔρωτα πυκταλίζω. Πρὸ δὲ τούτων
[11, 470]	διὰ τοῦ Ὠκεανοῦ τὴν νύκτα	πρὸς	ἑῴην, ἵν´ ἀνίσχει (ὁ ἥλιος)
[11, 499]	λάγυνος κατ´ ἄνδρα κείμενος οἰνοχοεῖτο,	πρὸς	ἡδονὴν διδοὺς ἑκάστῳ ποτήριον. (Ἀριστοτέλης
[11, 468]	{Β. Τί δ´ ἐστὶ τοῦτο,	πρὸς	θεῶν; ~{Α. Ῥυτὸν (δίκρουνον ἡλίκον
[11, 504]	ἀντὶ τοῦ ἐπεπώκειμεν. Ἀλλὰ μήν,	πρὸς	θεῶν» (ὁ Ποντιανὸς ἔφη, οὐ
[11, 466]	πρόχουν ἄρυστιν. Σοφοκλῆς· Κακῶς σὺ	πρὸς	θεῶν ὀλουμένη, (ἣ τὰς ἀρύστεις
[11, 487]	ψόφος ἔσται πάνυ πολύς. {Β.	Πρὸς	θεῶν, τῷ κοττάβῳ πρόσεστι καὶ
[11, 497]	ὄντων τρία πίνειν δεήσει τήμερον	πρὸς	κλεψύδραν κρουνιζόμενον. Ἀμφότερα δ´ οἰωνίζομαι.
[11, 478]	μνημονεύει. Διόδωρος δ´ ἐν τῷ	πρὸς	Λυκόφρονα παρὰ Σικυωνίοις καὶ Ταραντίνοις
[11, 486]	Λυκιουργίδας ἡμιεργέας, ὅτι ἀκόντιά ἐστι	πρὸς	λύκων θήραν ἐπιτήδεια ἢ ἐν
[11, 463]	ἑταίροις ἐμοῖς τε καὶ σοῖς.	(Πρὸς	οὓς λεκτέον ὅτι τρόποι εἰσὶ
[11, 507]	ἐν τοῖς Ὑπομνήμασι περὶ τῆς	πρὸς	πάντας τοῦ Πλάτωνος κακοηθείας λέγων
[11, 506]	Εὐφραῖον γὰρ ἀπέστειλε τὸν Ὠρείτην	πρὸς	Περδίκκαν Πλάτων, (ὃς ἔπεισεν ἀπομερίσαι
[11, 497]	ὃς λιγὺν ἦχον σαλπίζει κρουνοῦ	πρὸς	ῥύσιν οἰγομένου, οὐ πολέμου σύνθημα,
[11, 480]	Καὶ ἔστιν οἷον φαοξός, ὁ	πρὸς	τὰ φάη ὀξὺς ὁρώμενος. (Διάφοροι
[11, 469]	ὁ Σάμιος Λυγκεὺς Ῥοδίους ἀντιδημιουργήσασθαι	πρὸς	τὰς Ἀθήνησι θηρικλείους, Ἀθηναίων μὲν
[11, 470]	Ἡφαίστου τὸν Ἥλιον καθεύδοντα περαιοῦσθαι	πρὸς	τὰς ἀνατολάς, αἰνισσόμενος τὸ κοῖλον
[11, 480]	καὶ τὸν τύπον ἔχειν διάφορον	πρὸς	τὰς Ἀττικάς. Φοξαὶ γοῦν ἦσαν
[11, 502]	καὶ Αἰγινήτας Ἀττικὸν μηδὲν προσφέρειν	πρὸς	τὰς θυσίας μηδὲ κέραμον, ἀλλ´
[11, 470]	θηρικλείους, ὥστε μηδένα ἂν διαγνῶναι	πρὸς	τὰς κεραμέας. Κατασκευάσαι δὲ λέγεται
[11, 491]	γὰρ αὐτὰς εἴρηκε διὰ τὴν	πρὸς	τὰς ὄρνεις ὁμωνυμίαν. Ἡ δὲ
[11, 507]	κεφαλῆς. Ἦν δὲ ὁ Πλάτων	πρὸς	τῇ κακοηθείᾳ καὶ φιλόδοξος, ὅστις
[11, 493]	γέρων τάξομεν τοῦ πρώτου στίχου	πρὸς	τὴν ἀρχὴν ὑπὸ τὸ ἄλλος
[11, 507]	Τιμαίῳ λέγει· (Πέπονθά τι πάθος	πρὸς	τὴν πολιτείαν, ὥσπερ ἂν εἰ
[11, 495]	δή ποτε ὄλπας ἐκάλουν, χρώμενοι	πρὸς	τὴν τοῦ οἴνου ἔγχυσιν, καθάπερ
[11, 488]	διάσχισιν, κατὰ δὲ τὸ ἀπολῆγον	πρὸς	τὴν τοῦ χείλους ἔρεισιν πάλιν
[11, 475]	τράπεζαν ἀμφὶ σῖτα καὶ καρχήσια,	(πρὸς	τὴν τράπεζαν φάσκων προσεληλυθέναι τοὺς
[11, 466]	ἀμπελίνοις τόξοις δαμέντες. (ΑΓΚΥΛΗ ποτήριον	πρὸς	τὴν τῶν κοττάβων παιδιὰν χρήσιμον.
[11, 470]	ἐν εὐνῇ φησι χρυσῇ κατεσκευασμένῃ	πρὸς	τὴν χρείαν ταύτην (ὑπὸ Ἡφαίστου
[11, 466]	μοι μέλος· σὺ δ´ ᾆδε	πρὸς	τήνδ´, ἐκπίομαι δ´ ἐγὼ τέως.
[11, 484]	γε, ἐκπωμάτων δ´ ὀνόματα. {Β.	Πρὸς	τῆς Ἑστίας. {Α. Ὁ λαβρώνιος
[11, 486]	Λυκιουργεῖς δύο. (Ἐν δὲ τῷ	πρὸς	Τιμόθεον γράφει· (Δίδωσιν ἀποθεῖναι τῷ
[11, 486]	(περὶ τοῦ στεφάνου κἀν τῷ)	πρὸς	Τιμόθεον ὑπὲρ χρέως λέγων οὕτως·
[11, 466]	ἐστραμμένον (τἄνω κάτω δεικνύντες. Φησὶ	πρός	τινα Νικόμαχος· Ὦ χαῖρε χρυσόκλυστα
[11, 500]	τῷ γένει· διὸ καὶ Ἡρακλεωτικοὶ	πρός	τινων καλοῦνται. Ἔχουσι μέντοι πρὸς
[11, 475]	εἴρηται κατὰ ἐναλλαγὴν τοῦ ει>	πρὸς	τὸ α> ἀντὶ τοῦ κερχήσιον·
[11, 504]	ὑπὸ τοῦ οἴνου, ἀλλ´ ἀναπειθόμενοι	πρὸς	τὸ παιγνιωδέστερον ἀφιξόμεθα. (Εἰς ταῦτά
[11, 479]	κοτταβεῖα καλούμενα. Εἶτα κύλικες αἱ	πρὸς	τὸ πρᾶγμα χρήσιμαι μάλιστ´ εἶναι
[11, 502]	νῦν μὴ κωμάσω ἄνευ λυχνούχου	πρὸς	τὸ τηλικοῦτο φῶς; Ἡρόδοτος δ´
[11, 507]	ψυχὰς εἰς ἄλλας φύσεις ἢ	πρὸς	τὸν μετεωρότερον καὶ καθαρώτερον ἀνέρχεσθαι
[11, 507]	Διονυσίῳ (συγγενόμενος ἐκινδύνευσεν, δὶς δὲ	πρὸς	τὸν νεώτερον Διονύσιον. Αἰσχίνου τε
[11, 476]	σὺν τοῖς μετ´ αὐτοῦ εἰσῆλθε	πρὸς	τὸν Σεύθην, ἠσπάζοντο μὲν πρῶτον
[11, 492]	μίαν τῶν Πλειάδων, ἄλλην δὲ	πρὸς	τοῦ Διὸς ἐνίεσθαι χάριν τοῦ
[11, 500]	πρός τινων καλοῦνται. Ἔχουσι μέντοι	πρὸς	τοὺς ἄλλους διαφοράν· ἔπεστι γὰρ
[11, 500]	ἐν τούτοις ποιούμενος τὸν λόγον	πρὸς	τοὺς Διοσκόρους, καλῶν αὐτοὺς ἐπὶ
[11, 466]	βασιλέως ἐν ταῖς Ἐπιστολαῖς ταῖς	πρὸς	τοὺς ἐν τῇ Ἀσίᾳ σατράπας
[11, 505]	ὁ Γοργίας τὸν Πλάτωνος διάλογον	πρὸς	τοὺς παρόντας εἶπεν ὅτι οὐδὲν
[11, 505]	ἀναγνοὺς τὸν ὁμώνυμον αὑτῷ διάλογον	πρὸς	τοὺς συνήθεις ἔφη Ὡς καλῶς
[11, 462]	φησὶν ἐπ´ ἄκρᾳ τῇ νήσῳ	πρὸς	τῷ Γῆς Ὀλυμπίας ἱερῷ (ἐκτὸς
[11, 465]	εἶναι τοὺς θεωροῦντας. ~(Φανόδημος δὲ	πρὸς	τῷ ἱερῷ φησι τοῦ ἐν
[11, 506]	Ὁ δὲ καλὸς αὐτοῦ Πρωταγόρας	πρὸς	τῷ καταδρομὴν ἔχειν πολλῶν ποιητῶν
[11, 474]	εἰς μέσον τράχηλος, τὸ δὲ	πρὸς	τῷ τέλει καρχήσιον. ~(Ἔχει δὲ
[11, 501]	ἀμφίθετον, ἐπεὶ τὸ ποιῆσαι θεῖναι	πρὸς	τῶν ἀρχαίων ἐλέγετο. (Δύναται δὲ
[11, 464]	οἷά τε πολλὰ πνεῦμα Διωνύσοιο	πρὸς	Ὕβριος ἔκβαλεν ἀκτάς. Ἐγὼ δὲ
[11, 468]	χαλκίον ἐκπέταλον λεβητῶδες, ἐπιτηδείως ἔχον	πρὸς	ὑδάτων ψυχρῶν ὑποδοχάς. Δακτυλωτὸν δ´
[11, 508]	ῥήτωρ ἐν τῷ ὑπὲρ Σοφοκλέους	πρὸς	Φίλωνα, δανείσας τῇ πατρίδι ἀργύριον
[11, 468]	ψυχρῶν ὑδάτων ὑποδοχὴν ἢ τὸ	πρὸς	ψυχροποσίαν εὔθετον. Τινὲς δὲ τὸ
[11, 466]	τὴν ἄμυστιν μετὰ μέλους, μεμετρημένον	πρὸς	ὠκύτητα χρόνου. Ὡς Ἀμειψίας· Αὔλει
[11, 506]	Ῥαμνούσιος Ἀντιφῶν καὶ ὁ μουσικὸς	Λάμπρος.	~(Ἐπιλίποι δ´ ἄν με ἡ
[11, 483]	ὁ κωθωνισμὸς Μνησίθεος ὁ Ἀθηναῖος	ἰατρὸς	ἐν τῇ περὶ Κωθωνισμοῦ ἐπιστολῇ
[11, 465]	ὅ γ´ ὡς φράσθη παρακείμενα	πατρὸς	ἑοῖο τιμήεντα γέρα, μέγα οἳ
[11, 469]	Ἡλιάσιν· Ἔνθ´ ἐπὶ δυσμαῖς ισου	πατρὸς	Ἡφαιστοτευχὲς δέπας, ἐν τῷ διαβάλλει
[11, 491]	δ´ ἕπτ´ Ἄτλαντος παῖδες ὠνομασμέναι	πατρὸς	μέγιστον ἆθλον οὐρανοῦ στέγῃ κλαίεσκον,
[11, 466]	Ἐν Ἀλεξανδρείᾳ καὶ αὕτη, ὡς	Σώπατρος	ὁ παρῳδός· Βαυκαλὶς ἡ τετράκυκλος.
[11, 490]	τὸν Ὠρίωνα φεύγειν, διωκομένης τῆς	μητρὸς	αὐτῶν Πληιόνης ὑπὸ τοῦ Ὠρίωνος.
[11, 490]	μῦθος, ὅτι φεύγουσι μετὰ τῆς	μητρὸς	τῆς Πληιόνης τὸν Ὠρίωνα. Ὀρείας
[11, 478]	ἀλλοδαπὴν οἶμον ἔβαινε πόδα. ΚΟΝΩΝΕΙΟΣ.	Ἴστρος	ὁ Καλλιμάχειος ἐν πρώτῳ Πτολεμαίδος
[11, 480]	ἀργυραῖ λʹ κρατάνια ἀργυρᾶ βʹ	χύτρος	ἀργυροῦς, ἀποθυστάνιον χρυσοῦν, κρατὴρ χρυσοῦς,
[11, 466]	πλάσμα. (ΒΙΚΟΣ. Ξενοφῶν Ἀναβάσεως πρώτῳ·	Κῦρος	ἔπεμπε βίκους οἴνου ἡμιδεεῖς. Ἐστὶ
[11, 468]	κέρας· οὐ γὰρ γίνεται διὰ	πυρός.	Λέγοι δ´ ἂν ἴσως κατὰ
[11, 484]	πέτρας· ἐξ εὐωνύμων δ´ αὐτοῦ	Σάτυρος	φαλακρός, ἐν τῇ δεξιᾷ κώθωνα
[11, 486]	Λακεδαιμονίων Πολιτείᾳ· Κλίνη Μιλησιουργὴς καὶ	δίφρος	Μιλησιουργής, κλίνη Χιουργὴς καὶ τράπεζα
[11, 485]	ταῖς λεγομέναις πτωματίσιν, ἐκπεταλώτερον δέ.	Ἀρτεμίδωρος	δ´ ὁ Ἀριστοφάνειος ποτήριον ποιόν.
[11, 496]	ἕτερον Πήγασος. ΡΥΣΙΣ φιάλη χρυσῆ,	Θεόδωρος.	Κρατῖνος ἐν Νόμοις· Ῥυσίδι σπένδων.
[11, 482]	Κότυν, ῥήσεις τε κατὰ δεῖπνον	Θεόδωρός	μοι λέγοι, Λάχητί τ´ οἰκήσαιμι
[11, 479]	οἱ νενικημένοι καὶ βαστάζουσιν αὐτούς.	Διόδωρος	δ´ ἐν Ἰταλικαῖς Γλώσσαις καὶ
[11, 478]	κότυλοι, ὧν καὶ Ἀλκαῖος μνημονεύει.	Διόδωρος	δ´ ἐν τῷ πρὸς Λυκόφρονα
[11, 487]	εἶδος, ἢ μέτρον οἷον κύαθος.	Διόδωρος	δὲ κύλικα ἀποδίδωσι. (ΜΑΝΗΣ ποτηρίου
[11, 478]	τὸ λεπτὸν ποτήριον οὕτως καλεῖσθαι.	Διόδωρος	δὲ τὸν παρά τισι κότυλον
[11, 501]	ἀρύθμως παίζονται. Ἀπίων δὲ καὶ	Διόδωρός	φησι· (Φιάλαι ποιαί, ὧν ὁ
[11, 485]	λεπαστὴν καλεῖσθαι. Ἀριστοφάνης δὲ καὶ	Ἀπολλόδωρος	γένος εἶναι κύλικος. Φερεκράτης Κραπατάλλοις·
[11, 483]	ταῖς Ἀττικαῖς Φωναῖς κύλικος εἶδος.	Ἀπολλόδωρος	δ´ ἐν τῷ περὶ Ἐτυμολογιῶν
[11, 501]	ἀμφίθετον ἀκούει τὴν ἀπύθμενον φιάλην.	Ἀπολλόδωρος	δ´ ὁ Ἀθηναῖος ἐν τῷ
[11, 472]	χρυσᾶ θηρίκλεια ὑπόξυλα Νεοπτόλεμος ἀνέθηκεν.	(Ἀπολλόδωρος	δ´ ὁ Γελῷος ἐν Φιλαδέλφοις
[11, 479]	χοίνικας κοτύλης δεούσας εἴκος´ ἀπολογίζεται.	~(Ἀπολλόδωρος	δὲ ποτηρίου τι γένος ὑψηλὸν
[11, 487]	αὐτῷ τῆς Ὑγιείας ἔγχεον. (ΜΑΣΤΟΣ.	Ἀπολλόδωρος	ὁ Κυρηναῖος, ὡς Πάμφιλός φησι,
[11, 482]	κύμβαισι ναυστολεῖς χθόνα; Κύββα ποτήριον	Ἀπολλόδωρος	Παφίους. (ΚΥΠΕΛΛΟΝ. Τοῦτο πότερόν ἐστιν
[11, 474]	ἐν τῇ δευτέρᾳ ἱστορεῖ καὶ	Ἡρόδωρος	ὁ Ἡρακλεώτης. Ἀσκληπιάδης δ´ ὁ
[11, 496]	χρυσᾶ, γρύψ, τὸ δ´ ἕτερον	Πήγασος.	ΡΥΣΙΣ φιάλη χρυσῆ, Θεόδωρος. Κρατῖνος
[11, 487]	τὸ ποτήριον οὕτως καλεῖν. (ΜΑΘΑΛΙΔΑΣ	Βλαῖσος	ἐν Σατούρνῳ φησίν· Ἑπτὰ μαθαλίδας
[11, 469]	τε φίλους, (ὃ δ´ ἐς	ἄλσος	ἔβα δάφναισι κατάσκιον ποσὶν πάις
[11, 494]	ποτήριον τὸ ὀξύβαφον, ὅταν ὁ	Διόνυσος	λέγῃ (περὶ τῶν Ἀθήνησι δημαγωγῶν
[11, 484]	πρὸς Ἀδαῖον καὶ Ἀντίγονόν φησι·	(Διόνυσος	τέλειος καθήμενος ἐπὶ πέτρας· ἐξ
[11, 463]	προχύταισιν ἐν ἀργυρέοις· ὁ δὲ	χρυσὸς	οἶνον ἔχων χειρῶν νιζέτω εἰς
[11, 500]	(Οὐ βοῶν πάρεστι σώματ´ οὔτε	χρυσὸς	οὔτε πορφύρεοι τάπητες, ἀλλὰ θυμὸς
[11, 465]	οἶνον ἐρυθρόν, (ἓν δέπας ἐμπλήσας,	ὕδατος	δ´ ἀνὰ εἴκοσι μέτρα χεῦ´·
[11, 478]	ἑκάστῳ ἐπὶ ὀκτὼ μῆνας κοτύλην	ὕδατος	καὶ δύο κοτύλας σίτου. Ἀριστοφάνης
[11, 466]	καὶ ἀπορρύτου, ἥτ´ ἀθόλωτος, τρὶς	ὕδατος	προχέειν, τὸ δὲ τέτρατον ἱέμεν
[11, 475]	προπίω, τὰ μὲν δέκ´ ἐγχέας	ὕδατος,	τὰ πέντε δ´ οἴνου κυάθους.
[11, 466]	Τιμαχίδᾳ ΑΙΑΚΙΣ ἡ κύλιξ καλεῖται.	ΑΚΑΤΟΣ	ποτήριον ἐοικὸς πλοίῳ. Ἐπικράτης· Κατάβαλλε
[11, 501]	δὲ (ἀμφίθετος καὶ) ἀπύρωτος ἢ	ψυχρήλατος	ἢ ἐπὶ πῦρ οὐκ ἐπιτιθεμένη,
[11, 480]	ἔχουσιν ὦτα τέσσαρα, πυθμένα εἰς	πλάτος	ἐκτεταμένον (πολλοὶ δ´ ἐν τῇ
[11, 468]	ὁ Δίδυμος ἐν τῷ τοῦ	δράματος	ἐξηγητικῷ, ὅτι παρήκουσεν Ὁμήρου λέγοντος·
[11, 468]	Ἀγαμέμνονι· Οἴσῃ δὲ δῶρον ἄξιον	δραμήματος	ἔκπωμα δακτυλωτόν, ἄχραντον πυρί, Πελίου
[11, 479]	μέσον τοῦ κοττάβου τεθέντος (ἐξ	ἀποστήματος	ἴσου καὶ τόπων ὁμοίων ἀγωνίζοιντο
[11, 489]	περιέχοντι κατὰ τὴν ἰδέαν τοῦ	σχήματος	ἀφομοιοῦν εἶναι δίκαιον ἐνόμιζον. Διὸ
[11, 489]	ἡλίου καὶ τῆς σελήνης τοῦ	σχήματος	ἐναργεῖς τὰς φαντασίας, καὶ τὰ
[11, 484]	Ἀττικὰ σκεύη, ἢ ἀπὸ τοῦ	σχήματος	ἐπιχωριάσαντος ἐκεῖ, ὥσπερ αἱ Θηρίκλειαι
[11, 470]	τι παρ´ Ἀττικοῖς ἀπὸ τοῦ	σχήματος	ὀνομασθέν, φησὶν Πάμφιλος ἐν Γλώσσαις.
[11, 491]	(αἳ δή τοι θέρεος καὶ	χείματος	ἄγγελοί εἰσι. Καὶ Σιμμίας δ´
[11, 490]	ὅς σφισι καὶ θέρεος καὶ	χείματος	ἀρχομένοιο σημαίνειν ἐπένευσεν ἐπερχομένου τ´
[11, 490]	τοῦ κατὰ τὴν πρόσθεσιν τοῦ	γράμματος·	ἔπειτα δ´ ὅτι τὸ τρήρωνες
[11, 490]	τοῦ Ὠρίωνος. (Ἡ δὲ τοῦ	ὀνόματος	ἐκτροπή, καθ´ ἣν αἱ Πλειάδες
[11, 497]	μνησθεὶς καὶ τῇ γελοιότητι τοῦ	ὀνόματος	προσπαίξας φησί· (ω( Σαννάκρα) ἱπποτραγέλαφοι,
[11, 473]	ἐν Παμφίλῳ πολλάκις μεμνημένος τοῦ	ὀνόματός	φησιν· Ἐγὼ δὲ (καὶ γὰρ
[11, 466]	παιδίσκην. Τότε μὲν οὖν ὑπὸ	κύματος	αὐτοὺς ἀμφοτέρους κρυφθέντας ἀφανεῖς γενέσθαι,
[11, 466]	ἔβοσκεν ἵππους· καί ποτε (καὶ)	κύματος	ἐπιφερομένου μεγάλου συγκολυμβήσαντα αὐτὸν ἐκβῆναι
[11, 475]	τὸ σκαφίον. (ΚΕΛΕΒΗ. Τούτου τοῦ	ἐκπώματος	Ἀνακρέων μνημονεύει· Ἄγε δή, φέρ´
[11, 467]	τὴν Δεινιάδα. Σέλευκος δ´ εἰπὼν	ἐκπώματος	εἶναι γένος τὸν δεῖνον παρατίθεται
[11, 500]	ΤΡΙΗΡΗΣ. Ὅτι καὶ τριήρης εἶδος	ἐκπώματος	Ἐπίνικος ἐν Ὑποβαλλομέναις δεδήλωκε. Προείρηται
[11, 487]	γλυκυτάτω. Πάμφιλος δέ φησι· Μήποτε	ἐκπώματός	ἐστιν εἶδος, ἢ μέτρον οἷον
[11, 471]	ταύταις κατ´ αὐτῶν. (Μνημονεύει τοῦ	ἐκπώματος	καὶ Ἀντιφάνης ἐν Ὁμοίοις οὕτως·
[11, 484]	κώθωνα μόνωτον ῥαβδωτὸν κρατῶν. (ΛΑΒΡΩΝΙΑ	ἐκπώματος	Περσικοῦ εἶδος ἀπὸ τῆς ἐν
[11, 489]	ἥλους παρατιθεὶς τῇ τοῦ ἀργυροῦ	ἐκπώματος	φύσει, τὴν τῶν ἀστέρων καὶ
[11, 467]	στομάτων. Μνημονεύει δὲ τοῦ γραμματικοῦ	ἐκπώματος	ὡς οὕτως καλουμένου Εὔβουλος ἐν
[11, 496]	τοῦ βατιακίου λόγῳ. (ΠΡΟΧΥΤΗΣ εἶδος	ἐκπώματος,	(ὡς Σιμάριστος ἐν τετάρτῳ Συνωνύμων.
[11, 484]	μοι ποιεῖν τινα καὶ τοῦ	σώματος	κάθαρσιν καὶ τῆς ψυχῆς ἄνεσιν.
[11, 507]	κατὰ τὴν ἀπόλυσιν χωριζομένη τοῦ	σώματος	παρὰ προτέρῳ εἴρηται Ὁμήρῳ. Οὗτος
[11, 466]	παιδιὰν χρήσιμον. Κρατῖνος· Πιεῖν δὲ	θάνατος	οἶνον, ἂν ὕδωρ ἐπῇ. Ἀλλ´
[11, 507]	μὲν γὰρ ψυχὴ ἡ διαπλαττομένη	ἀθάνατος	ὑπ´ αὐτοῦ καὶ κατὰ τὴν
[11, 490]	ἀμητοῖ´, ἀρότοιο δὲ δυσομενάων. ~(Καὶ	Ἄρατος·	Αἳ μὲν ὁμῶς ὀλίγαι καὶ
[11, 489]	ἐμπεπηγέναι τῷ οὐρανῷ, καθὼς καὶ	Ἄρατός	φησιν ἐπ´ αὐτῶν· (Οὐρανῷ αἰὲν
[11, 492]	λέγονται δὲ ἑπτά, καθότι καὶ	Ἄρατός	φησιν· Ἐπτάποροι δὴ ταί γε
[11, 476]	μοι δίδου, ἐκ δὲ τοῦ	κέρατος	αὖ μοι δὸς πιεῖν ἅπαξ
[11, 476]	τὸ ὕδωρ, ἢ ἀπὸ τοῦ	κέρατος;	οἷον κερατήρ, ἀπὸ τοῦ εἰς
[11, 470]	μὲν γὰρ διὰ κῦμα φέρει	πολυήρατος	εὐνή, ποικίλη Ἡφαίστου χερσὶν ἐληλαμένη
[11, 474]	Εἶτα κεραμεύων ἂν οἴκοι σωφρόνως	Χαιρέστρατος	ἑκατὸν ἂν τῆς ἡμέρας ἔκλαιεν
[11, 495]	ἐν προάροις φησὶ Πάμφιλος. (ΠΕΛΙΚΑΙ.	Καλλίστρατος	ἐν Ὑπομνήμασι Θρᾳττῶν Κρατίνου ἀποδίδωσι
[11, 485]	ἐν Μήδῳ· Ὥς ποτ´ ἐκήλησεν	Καλλίστρατος	υἷας Ἀχαιῶν, κέρμα φίλον διαδούς,
[11, 487]	δ´ ἦν Δαίμονος Ἀγαθοῦ μετάνιπτρον.	Νικόστρατος	Ἀντερώσῃ· Μετανιπτρίδ´ αὐτῷ τῆς Ὑγιείας
[11, 474]	τῆς ἡμέρας ἔκλαιεν οἴνου κανθάρους.	Νικόστρατος	Διαβόλῳ· Ἡ ναῦς δὲ πότερον
[11, 499]	Ἀρσενικῶς δὲ εἴρηκε τὸν λάγυνον	Νικόστρατος	μὲν ἐν Ἑκάτῃ· (Τῶν κατεσταμνισμένων
[11, 484]	οὖν ἐστι τῶν μὲν πόρων	οἰκειότατος	ὁ διὰ τῆς οὐρήσεως, τῶν
[11, 504]	ἣν εἶχε πρὸς αὐτὸν ὁ	λαμπρότατος	Πλάτων ζηλοτυπίαν, ἢ τάχα φιλονίκως
[11, 505]	Σωκρατικῶν διαλόγων, ἄντικρυς φάσκων ὁ	πολυμαθέστατος	Ἀριστοτέλης πρὸ Πλάτωνος διαλόγους γεγραφέναι
[11, 501]	γὰρ τοῦ ποτηρίου. Ἡ δὲ	(ἀμφίθετος	καὶ) ἀπύρωτος ἢ ψυχρήλατος ἢ
[11, 491]	νέκταρ δ´ ἐκ πέτρης μέγας	αἰετὸς	αἰὲν ἀφύσσων γαμφηλῇ φορέεσκε ποτὸν
[11, 470]	δ´ ἐν δευτέρῳ Ὥρων ἐπὶ	λέβητός	φησιν αὐτὸν διαπλεῦσαι, (τοῦτο πρώτου
[11, 466]	κυφὸν γὰρ εἶναι τὸ κυρτόν.	(Ἀνίκητος	δὲ τὸ μὲν κύπελλόν φησι
[11, 489]	πρὸς ἃς σπόρος τε καὶ	ἀμητὸς	καὶ τῶν καρπῶν, ἀρχὴ γενέσεως
[11, 507]	τὸν νεώτερον Διονύσιον. Αἰσχίνου τε	πένητος	ὄντος καὶ μαθητὴν ἕνα ἔχοντος
[11, 462]	καὶ ὁ ἐν Ἰλλυριοῖς τόπος	διαβόητός	ἐστιν ὁ καλούμενος Κύλικες, παρ´
[11, 492]	τῶν πλαγκτῶν πετρῶν καὶ τῆς	λειότητος	ἀφαιρεῖσθαι λέγων μίαν τῶν Πλειάδων,
[11, 466]	ἄλεισον θέλει τις ἀκούειν, ἔξω	λειότητος	ὄν. Πείσανδρος δέ φησιν Ἡρακλέα
[11, 484]	ἀπὸ τῆς ἐν τῷ πίνειν	λαβρότητος	ὠνομασμένον. Πλατὺ δ´ ἐστὶ τῇ
[11, 472]	ἴσῳ κεκραμένην, (προσφέρων ἔδωκεν· οἶμαι,	χρηστότητος	οὕνεκα. Εἶτ´ ἐλευθέραν ἀφῆκε βαπτίσας
[11, 482]	δὲ μόνον; ἀπὸ γὰρ τῆς	κυφότητος	τὸ κύπελλον, ὥσπερ καὶ τὸ
[11, 507]	καὶ καθαρώτερον ἀνέρχεσθαι τόπον, ἅτε	κουφότητος	μετεχούσας, τί πλέον ἡμῖν; ὧν
[11, 492]	πατὴρ ἐναρίθμιον εἶναι, (ὑπὸ τῆς	ὀξύτητος	τῶν πλαγκτῶν πετρῶν καὶ τῆς
[11, 479]	δ´ ἐν Ἰταλικαῖς Γλώσσαις καὶ	Ἡράκλειτος,	ὥς φησι Πάμφιλος, τὴν κοτύλην
[11, 475]	φέριστον (οἷσιν ἐνὶ μεγάροις κεῖτο	μέλιτος	πεπληθός. Καὶ πάλιν· Ἀτὰρ ἀμφίθετον
[11, 462]	γεραρή τε τράπεζα τυροῦ καὶ	μέλιτος	πίονος ἀχθομένη· βωμὸς δ´ ἄνθεσιν
[11, 468]	δέπαστρα καὶ ἀσκηθέος κελέβειον ἔμπλειον	μέλιτος,	τό ῥά οἱ προφερέστερον εἴη.
[11, 475]	δέπαστρα καὶ ἀσκηθέος κελέβειον ἔμπλειον	μέλιτος,	τό ῥά οἱ προφερέστερον εἴη.
[11, 475]	Ἀτὰρ ἀμφίθετον κελέβειον ἑλόντες ἔμπλειον	μέλιτος,	τό ῥά οἱ προφερέστερον ἦεν.
[11, 500]	τῆς Ἀσίας Σταθμῶν περὶ τοῦ	ἀερομέλιτος	καλουμένου διαλεγόμενος γράφει οὕτως· Σὺν
[11, 475]	τινὸς τέθεικε, προειπὼν ποτήρια δέπαστρα.	Θεόκριτος	δ´ ὁ Συρακόσιος ἐν ταῖς
[11, 477]	ποιμένων ἔρρει λεώς, ὃ μὲν	γάλακτος	κίσσινον φέρων σκύφος πόνων ἀναψυκτῆρ´,
[11, 462]	πρὸς τῷ Γῆς Ὀλυμπίας ἱερῷ	(ἐκτὸς	τοῦ τείχους ἐσχάραν τινὰ εἶναι,
[11, 469]	πόρον οὐθεις, μελανίππου προφυγὼν ἱερᾶς	νυκτὸς	ἀμολγόν. ~(Μίμνερμος δὲ Ναννοῖ ἐν
[11, 463]	ἀρχόμενοι, (πίνωμεν, παίζωμεν, ἴτω διὰ	νυκτὸς	ἀοιδή, ὀρχείσθω τις, ἑκὼν δ´
[11, 469]	περάσας ἀφίκοιθ´ ἱερᾶς ποτὶ βένθεα	νυκτὸς	ἐρεμνᾶς ποτὶ ματέρα κουριδίαν τ´
[11, 489]	αὐτῶν· (Οὐρανῷ αἰὲν ἄρηρεν ἀγάλματα	νυκτὸς	ἰούσης. Περιττῶς δὲ καὶ τοῦτ´
[11, 473]	ἠοῦς εἰς νύκτα καὶ ἐκ	νυκτὸς	πάλι Σωκλῆς εἰς ἠοῦν πίνει
[11, 493]	Ἄλογον δ´ ἐδόκει Διομήδους καὶ	Αἴαντος,	ἔτι δ´ Ἀχιλλέως παρόντων εἰσάγεσθαι
[11, 466]	τοῦ τὴν ἀποικίαν εἰς Λέσβον	στείλαντος	σὺν ἄλλοις βασιλεῦσι, καὶ ὅτι
[11, 490]	Σαφῶς γὰρ τὰς Πλειάδας οὔσας	Ἄτλαντος	θυγατέρας Πελειάδας καλεῖ, καθάπερ καὶ
[11, 491]	τὴν ὁμοφωνίαν· Αἱ δ´ ἕπτ´	Ἄτλαντος	παῖδες ὠνομασμέναι πατρὸς μέγιστον ἆθλον
[11, 493]	ὁ γέρων ἀμογητὶ ἄειρεν, ὡς	παντὸς	ἀνθρώπου μόλις ἂν ἀποκινήσαντος ἀπὸ
[11, 498]	σὺν τῷ σ> προφέρονται διὰ	παντός,	οὐκ εὖ· ὅτε γὰρ ἀρσενικόν
[11, 466]	πολλαῖς καὶ ποικίλαις ἰδέαις ποτηρίων,	παντὸς	τοῦ πανταχόθεν κατακομιζομένου κεράμου τὴν
[11, 484]	σκεύη, ἢ ἀπὸ τοῦ σχήματος	ἐπιχωριάσαντος	ἐκεῖ, ὥσπερ αἱ Θηρίκλειαι λέγονται.
[11, 500]	Βοιωτίους οἱ Ῥοδιακοὶ λεγόμενοι Δαμοκράτους	δημιουργήσαντος.	Τρίτοι δ´ εἰσὶν οἱ Συρακόσιοι.
[11, 470]	πρώτου εἰπόντος τοῦ τὴν Τιτανομαχίαν	ποιήσαντος.	Φερεκύδης δ´ ἐν τῇ τρίτῃ
[11, 493]	ὡς παντὸς ἀνθρώπου μόλις ἂν	ἀποκινήσαντος	ἀπὸ τῆς τραπέζης τὸ ποτήριον,
[11, 496]	ἔσχεν ἀπὸ Προυσίου τοῦ Βιθυνίας	βασιλεύσαντος	καὶ ἐπὶ τρυφῇ καὶ μαλακίᾳ
[11, 497]	γ´ ἐκπέπωκα πολλάκις. {Β. Οὐδὲν	ἐλέφαντος	γὰρ διαφέρεις οὐδὲ σύ. {Α.
[11, 470]	ποικίλη Ἡφαίστου χερσὶν ἐληλαμένη χρυσοῦ	τιμήεντος,	ὑπόπτερος, ἄκρον ἐφ´ ὕδωρ εὕδονθ´
[11, 479]	εἰς τὸ μέσον τοῦ κοττάβου	τεθέντος	(ἐξ ἀποστήματος ἴσου καὶ τόπων
[11, 477]	τοῦ παρὰ τῷ Ἀθηναίῳ Πόλλιδι	συνεστιασθέντος	αὐτῷ· Καὶ γὰρ ὃ Θρηικίην
[11, 497]	δ´ ἐν Ἐπιγράμμασι περὶ τοῦ	κατασκευασθέντος	ὑπὸ Κτησιβίου τοῦ μηχανοποιοῦ ῥυτοῦ
[11, 507]	νεώτερον Διονύσιον. Αἰσχίνου τε πένητος	ὄντος	καὶ μαθητὴν ἕνα ἔχοντος Ξενοκράτην,
[11, 508]	φιλοσοφεῖν. Ὅθεν Φιλίππου τὴν ἀρχὴν	παραλαβόντος	Παρμενίων αὐτὸν ἐν Ὠρεῷ λαβὼν
[11, 468]	δράματος ἐξηγητικῷ, ὅτι παρήκουσεν Ὁμήρου	λέγοντος·	Πέμπτῳ δ´ ἀμφίθετον φιάλην ἀπύρωτον
[11, 499]	τὸ τοὺς Σκύθας περαιτέρω τοῦ	δέοντος	μεθύσκεσθαι. ~Ἱερώνυμος δ´ ὁ Ῥόδιος
[11, 506]	λέγεται, ὡς καὶ ἡ Ἀλκυὼν	Λέοντος	τοῦ Ἀκαδημαικοῦ, ὥς φησι Νικίας
[11, 472]	καλεῖν. (ΚΑΔΟΣ. Σιμμίας ποτήριον, παρατιθέμενος	Ἀνακρέοντος·	Ἠρίστησα μὲν ἰτρίου λεπτοῦ μικρὸν
[11, 466]	δ´ ἐκ βομβυλιοῦ κατὰ μικρὸν	στάζοντος	Ἐστὶ δὲ καὶ ζῷόν τι.
[11, 493]	τοῦ δὲ Νέστορος αὐτὸ ῥᾳδίως	βαστάζοντος	δίχα πόνου καὶ κακοπαθείας. Τὸ
[11, 508]	νομοθετῶν τῶν γε δὴ γνωριζομένων,	Δράκοντος	καὶ αὐτοῦ τοῦ Πλάτωνος καὶ
[11, 493]	λύσεις (Πτολεμαῖος ὁ Φιλάδελφος βασιλεύς.	Λαμβάνοντος	γὰρ αὐτοῦ σύνταξιν βασιλικήν, μεταπεμψάμενος
[11, 473]	λόγος περί τινος ἐν καπηλείῳ	πίνοντος	Εἶθ´ ὁρῶ τὸν Ἑρμαίσκον τῶν
[11, 501]	φιάλας ἐπὶ πρόσωπον. (Κρατίνου δ´	εἰπόντος	ἐν Δραπέτισιν· Δέχεσθε φιάλας τάσδε
[11, 504]	γραμματικοῦ Λεωνίδου μεῖζον ποτήριον καὶ	εἰπόντος	κρατηρίζωμεν, ἄνδρες φίλοι οὕτως δὲ
[11, 494]	ἐξευτελίζουσα τὸ ὀξύβαφον ὡς βραχύ.	(Εἰπόντος	οὖν τινος πρὸς αὐτήν σὺ
[11, 505]	ἐν Δελφοῖς ἑαυτοῦ χρυσῆς εἰκόνος,	εἰπόντος	τοῦ Πλάτωνος, ὅτε εἶδεν αὐτόν,
[11, 470]	φησιν αὐτὸν διαπλεῦσαι, (τοῦτο πρώτου	εἰπόντος	τοῦ τὴν Τιτανομαχίαν ποιήσαντος. Φερεκύδης
[11, 507]	πένητος ὄντος καὶ μαθητὴν ἕνα	ἔχοντος	Ξενοκράτην, τοῦτον περιέσπασεν. Καὶ Φαίδωνι
[11, 477]	Τῷ μὲν ἐγὼ τόδ´ ἔλεξα	περιστείχοντος	ἀλείσου τὸ τρίτον. Ὁ γὰρ
[11, 502]	τῷ Σωκράτει κελεύειν ἐγχεῖν. Παραμηκύνειν	ἐγχειροῦντος	τοῦ Ἀρχεβούλου, εὐκαιρότατα προχέων ὁ
[11, 497]	προσηγορίαν ἔσχεν τὸ ἔκπωμα προείρηται,	ἱστοροῦντος	τοῦτο καὶ Ἀπολλοδώρου τοῦ Ἀθηναίου.
[11, 504]	ἄλλα χαῖρε κύλικος ἑρπούσης κύκλῳ.	Αἰτοῦντος	δὲ τοῦ γραμματικοῦ Λεωνίδου μεῖζον
[11, 469]	δ´ ὁ νεώτερός φησι· Παρ´	Ἀρχεφῶντος	ἡδυποτίδας δώδεκα. (ΗΡΑΚΛΕΙΟΝ. Πείσανδρος ἐν
[11, 482]	δὲ δράματ´ ἐκμαθεῖν δέοι καὶ	Δημοφῶντος,	ἅττ´ ἐποίησεν εἰς Κότυν, ῥήσεις
[11, 506]	ὁ γὰρ δεύτερος ὑπό τινων	Ξενοφῶντος	εἶναι λέγεται, ὡς καὶ ἡ
[11, 504]	τις ἀποβλέπων τὰ τοῦ καλοῦ	Ξενοφῶντος	ἐπιγινώσκειν δυνήσεται ἣν εἶχε πρὸς
[11, 504]	παρατυχόντων οὐδὲ κατὰ μικρὸν τοῦ	Ξενοφῶντος	μέμνηται. Καὶ περὶ τοῦ Κύρου
[11, 478]	(Σιληνὸς καὶ Κλείταρχος ἔτι τε	Ζηνόδοτος	τὴν κύλικα· Πάντῃ δ´ ἀμφὶ
[11, 486]	καὶ ἄλλας φιάλας Λυκιουργεῖς δύο.	Ἡρόδοτος	δ´ ἐν ζʹ Προβόλους δύο
[11, 502]	λυχνούχου πρὸς τὸ τηλικοῦτο φῶς;	Ἡρόδοτος	δ´ ἐν τῇ πέμπτῃ τῶν
[11, 473]	κεράμιόν φησιν Ἴωνας κάδον καλεῖν.	Ἡρόδοτος	δ´ ἐν τῇ τρίτῃ Φοινικηίου,
[11, 486]	κλίνη Χιουργὴς καὶ τράπεζα Ῥηνιοεργής.	Ἡρόδοτός	τε ἐν τῇ ἑβδόμῃ φησί·
[11, 477]	πολυτελῶς, τοῦ κώθωνος εὖ μάλα	προβεβηκότος,	λαβὼν ἓν τῶν κιβωρίων ὡς
[11, 502]	τοῦ Τελέστου ἄκατον τὴν φιάλην	εἰρηκότος.	Φερεκράτης δὲ ἢ ὁ πεποιηκὼς
[11, 503]	ἑξῆς ποιεῖ αὐτὸν λέγοντα· (Ἔσται	πότος	σφοδρότερος. Οὐκοῦν, εἰ φράσαι τις,
[11, 486]	Δαίμονος Ἀγαθοῦ μετάνιπτρον, ἐντραγεῖν, σπονδή,	κρότος.	~(Δίφιλος Σαπφοῖ· Ἀρχίλοχε, δέξαι τήνδε
[11, 475]	κελέβην ἔχουσα. Διονύσιος δ´ ὁ	Λεπτὸς	ἐξηγούμενος Θεοδωρίδα τὸ εἰς τὸν
[11, 503]	ποτίβαζις ἄρτος κρίθινος καὶ πύρινος	ὀπτὸς	καὶ κυπαρίσσου στέφανος καὶ οἶνος
[11, 503]	φησιν οὕτως· Ἐστὶ δὲ ποτίβαζις	ἄρτος	κρίθινος καὶ πύρινος ὀπτὸς καὶ
[11, 500]	ὑπὸ Ἠπειρωτῶν, ὥς φησι Σέλευκος,	λυρτός,	ὑπὸ δὲ Μηθυμναίων, ὡς Παρμένων
[11, 471]	Λέσβου σεμνογόνου σταγόνος πλῆρες, ἀφρίζον,	ἕκαστος	δεξιτερᾷ δ´ ἔλαβεν. Καὶ Εὔβουλος
[11, 463]	Λακεδαιμόνιοι δὲ τὴν παρ´ αὑτῷ	ἕκαστος	πίνει, ὁ δὲ παῖς ὁ
[11, 487]	Μετανιπτρίδ´ αὐτῷ τῆς Ὑγιείας ἔγχεον.	(ΜΑΣΤΟΣ.	Ἀπολλόδωρος ὁ Κυρηναῖος, ὡς Πάμφιλός
[11, 465]	καὶ Βακχευτὰν καὶ Βρόμιον. (Καὶ	Θεόφραστος	δ´ ἐν τῷ περὶ Μέθης
[11, 497]	νέοι, νηῷ τῷδε παρ´ Ἀρσινόης.	Θεόφραστος	δ´ ἐν τῷ περὶ Μέθης
[11, 470]	ἐστὶν ἡ θηρίκλειος σαφῶς παρίστησιν	(Θεόφραστος	ἐν τῇ περὶ Φυτῶν Ἱστορίᾳ.
[11, 463]	τὴν τοῦ γήρως δυσθυμίαν φησὶ	Θεόφραστος	ἐν τῷ περὶ Μέθης. (Διόπερ
[11, 466]	τὸ δὲ τέτρατον ἱέμεν οἴνου.	Θεόφραστος·	Ἐπεὶ καὶ τὰ περὶ τὴν
[11, 462]	φιάλῃ παρατείνει· κρατὴρ δ´ ἕστηκεν	μεστὸς	ἐυφροσύνης· ἄλλος δ´ οἶνος ἕτοιμος,
[11, 468]	Θηβαίδος φησί· Πάντα μάλ´ ὅσς´	Ἄδρηστος	ἐποιχομένους ἐκέλευσε ῥεξέμεν· ἐν μὲν
[11, 509]	καὶ διὰ ταῦτα πιστευθεὶς εἶναι	χρηστὸς	παρὰ τοῖς Κυζικηνοῖς, μικρὸν ἐπισχὼν
[11, 481]	οὐ γὰρ ἂν τρὶς πιὼν	μέγιστος	ὢν τὸ σῶμα ταχέως ἂν
[11, 493]	Ἔνθα δὲ Σίσυφος ἔσκεν, ὃ	κέρδιστος	γένετ´ ἀνδρῶν. Ἐλλείπει οὖν τό
[11, 481]	πόρρωθεν κατεσκευασμέναι αὔθ´ ὅπως ἀνεκλογίστως	πλεῖστος	οἶνος ἐκποθῇ. (Εἶθ´ ὅταν τὸν
[11, 495]	οὕτως· Θαλῆς γάρ, ὅστις ἀστέρων	ὀνήιστος	καὶ τῶν τότ´, ὡς λέγουσι,
[11, 495]	ὡς λέγουσι, πολλὸν ἀνθρώπων (ἐὼν	ἄριστος,	ἔλαβε πελλίδα χρυσῆν. Καὶ ἐν
[11, 483]	γένος, ἀπὸ τοῦ κυφὸν εἶναι.	Σιμάριστος	δὲ τὸ δίωτον ποτήριον Κυπρίους,
[11, 478]	πέλει κοτύλης καὶ χείλεος ἄκρου.	Σιμάριστος	δὲ τὸ λεπτὸν ποτήριον οὕτως
[11, 481]	τὰ κοῖλα ποτήρια καὶ μικρὰ	Σιμάριστος.	Δωρόθεος δέ· Γένος ποτηρίων βαθέων
[11, 496]	λόγῳ. (ΠΡΟΧΥΤΗΣ εἶδος ἐκπώματος, (ὡς	Σιμάριστος	ἐν τετάρτῳ Συνωνύμων. Ἴων δ´
[11, 505]	προδοσίαν τοῦ Θεσσαλοῦ Μένωνος, ὅτι	αὐτὸς	αἴτιος ἐγένετο (τοῖς περὶ Κλέαρχον
[11, 495]	δὲ τῆς πέλλης ἔπινον, ἄλλοτ´	αὐτός,	ἄλλοτ´ Ἀρήτη προὔπινεν. Φοῖνιξ δ´
[11, 505]	δὲ ὡς καὶ ὁ Γοργίας	αὐτὸς	ἀναγνοὺς τὸν ὁμώνυμον αὑτῷ διάλογον
[11, 494]	βασιλεὺς) καὶ κατιδὼν ἔφη καὶ	αὐτὸς	ἀπειληφέναι αὐτὸν οὕτως· ἦν ὀνόματα
[11, 472]	ἕκαστον δεῖ λέγειν; ὄψει γὰρ	αὐτός.	{Β. Βασιλέως υἱὸν λέγεις Καρῶν
[11, 503]	κεκραμένος ἐν ᾠῷ χρυσῷ, οὗ	αὐτὸς	βασιλεὺς πίνει. (Τοσαῦτα εἰπὼν ὁ
[11, 466]	κειμηλίοις καὶ δέπας δίδωσι περικαλλές.	Αὐτός	γε μὴν ὁ Ζεὺς τῆς
[11, 466]	παρθένος παρὰ ταῖς Νηρῇσι διέτριβεν,	αὐτὸς	δὲ τὰς τοῦ (Ποσειδῶνος ἔβοσκεν
[11, 505]	ἐκβάλλων καὶ τὴν μιμητικὴν ποίησιν,	αὐτὸς	δὲ τοὺςδιαλόγους μιμητικῶς γράψας, ὧν
[11, 509]	δ´ ὁ Κυζικηνός, ὡς ὁ	αὐτὸς	Δημοχάρης φησίν, χρήματα καὶ σῖτον
[11, 507]	μὴ ἀθυμεῖν αὐτούς, ὡς ἱκανὸς	αὐτὸς	εἴη ἡγεῖσθαι τῆς σχολῆς, καὶ
[11, 485]	Κωμῳδίας παραθέμενος τὰ Φερεκράτους καὶ	αὐτὸς	εἶναί (φησι γένος κύλικος τὴν
[11, 481]	ποτηρίοις αἱ γυναῖκες ἐχρῶντο ὁ	αὐτὸς	εἴρηκε Φερεκράτης ἐν Τυραννίδι διὰ
[11, 466]	(ἐν τοῖς Λαρισαίοις Ἀκρίσιος καὶ	αὐτὸς	ἐκπώματα ὅσα πλεῖστα εἶχεν, ὥς
[11, 505]	γράψας, ὧν τῆς ἰδέας οὐδ´	αὐτὸς	εὑρετής ἐστιν. Πρὸ γὰρ αὐτοῦ
[11, 508]	Πλάτωνος καὶ προσκαταγελᾶν; ὁ δ´	αὐτὸς	λόγος καὶ περὶ τῆς Πολιτείας·
[11, 486]	ἕκαστα δεῖ λέγειν; ὄψει γὰρ	αὐτός.	(ΛΥΚΙΟΥΡΓΕΙΣ. Φιάλαι τινὲς οὕτως καλοῦνται
[11, 461]	τὴν δύναμιν τοῦ οἴνου, ἣν	αὐτὸς	Ὅμηρος ἐξηγήσατο, ἢ τὸ ἄηθες
[11, 467]	σαμφόρας καλοῦσιν. Ἀριστοφάνης Νεφέλαις· Οὔτ´	αὐτὸς	οὔθ´ ὁ ζύγιος οὔθ´ ὁ
[11, 474]	τουτὶ γὰρ ἂν πύθωμ´ ἔτι,	αὐτὸς	περανῶ τὰ πάντ´. {Β. Ἀμέλει
[11, 466]	ὁ τραγικὸς ἐν Ὀμφάλῃ καὶ	αὐτὸς	περὶ γραμματικοῦ ποτηρίου ποιεῖ τοὺς
[11, 508]	δ´ ὁ Ἀθηναῖος, μαθητὴς καὶ	αὐτὸς	Πλάτωνος, ἑταῖρος Δίωνος (καὶ συμμαθητὴς
[11, 485]	βομβυλιῷ. Φησὶν γάρ που ὁ	αὐτός·	Τὸ δ´ αἷμα λέλαφας τοὐμόν,
[11, 462]	ΙΙΙ. (Ὁρῶν οὖν ὑμῶν καὶ	αὐτὸς	τὸ συμπόσιον κατὰ τὸν Κολοφώνιον
[11, 507]	Ἀρίστιππον πρὸς Διονύσιον ἀποδημήσαντα ἔσκωπτεν,	αὐτὸς	τρὶς εἰς Σικελίαν ἐκπλεύσας· ἅπαξ
[11, 508]	τὴν μοναρχίαν ἀποκτείνας αὐτὸν καὶ	αὐτὸς	τυραννεῖν ἐπιχειρήσας ἀπεσφάγη. Εὐαίων δ´
[11, 466]	ἐστὶ ποτήριον ΑΜΑΛΘΕΙΑΣ ΚΕΡΑΣ καὶ	ΕΝΙΑΥΤΟΣ	καλούμενον. (ΑΜΦΩΞΙΣ ξύλινον ποτήριον, ᾧ
[11, 503]	ἕνα μὲν τὸν κατὰ τὸ	κύτος	αὐτῷ συγκεχαλκευμένον, ἕτερον δὲ τὸν
[11, 466]	ἵησιν εὐθὺς κύλικος εἰς κοῖλον	κύτος·	ἔπειτ´ ἄκρατον κοὐ τεταργανωμένον ἔπινε
[11, 493]	ὑφίσταται μέγα (καὶ) κατὰ τὸ	κύτος	καὶ βαρὺ τὴν ὁλκήν, ὅπερ
[11, 488]	εἶναι πυθμένα τὸν κατὰ τὸ	κύτος	συγκεχαλκευμένον ὅλῳ τῷ ἀγγείῳ, ἕτερον
[11, 470]	ἐπέβη ἑτέρων ὀχέων Ὑπερίονος υἱός.	Θεόλυτος	δ´ ἐν δευτέρῳ Ὥρων ἐπὶ
[11, 507]	σώματος παρὰ προτέρῳ εἴρηται Ὁμήρῳ.	Οὗτος	γὰρ εἶπεν ὡς ἡ τοῦ
[11, 506]	ὅτι καὶ ἀπέκτεινε τὸν δεσπότην.	Οὗτος	δ´ ἐστὶ Πλάτων, ὃν Σπεύσιππός
[11, 505]	εἰπών Οὐκ ἔστ´ ἔτυμος λόγος	οὗτος»	ἐγκώμια αὐτοῦ διεξέρχεται, ὁ τοὺς
[11, 487]	λέγεις; {Α. Τοῦτ´ ἐστὶ πλάστιγξ	οὗτος	ὁ κρατῶν γίνεται. {Β. Πῶς
[11, 484]	Θαίδ· Ὁ λαβρώνιος δ´ ἔσθ´	οὗτος	ὄρνις; {Β. Ἡράκλεις, (ποτήριον χρυσοῦς
[11, 477]	στρατιώτῃ τοῦ δε δειου ἀργύριον	οὗτος	οὐδαμόθεν, εὖ οἶδ´ ἐγώ, ἀλλ´
[11, 509]	ἐσχόλακεν, ἀλλὰ καὶ Ξενοκράτει. Καὶ	οὗτος	οὖν τῆς πατρίδος πικρῶς τυραννήσας
[11, 499]	ἐπιγραφομένῃ Κλίνῃ· Καὶ δυσχερὴς λάγυνος	οὗτος	πλησίον ὄξους. Δίφιλος ἐν Ἀνασῳζομένοις·
[11, 507]	Ἀντισθένη ἐπαινῶ· καὶ γὰρ καὶ	οὗτος	πολλοὺς εἰπὼν κακῶς οὐδ´ αὐτοῦ
[11, 502]	μὲν ἐν Πέρσαις οὕτως μνημονεύει·	Οὗτος	σύ, ποῖ τὴν ἀργυρίδα τηνδὶ
[11, 486]	Λυκίου φησὶ κατεσκευασμένας. Ἦν δὲ	οὗτος	τὸ γένος Βοιώτιος ἐξ Ἐλευθερῶν,
[11, 461]	πιὼν οὕτως κατηνέχθη ὑπὸ μέθης	τηλικοῦτος	ὤν. Ἦν οὖν καὶ τότε
[11, 466]	τ´ ἀενάου καὶ ἀπορρύτου, ἥτ´	ἀθόλωτος,	τρὶς ὕδατος προχέειν, τὸ δὲ
[11, 462]	ἐν δὲ μέσοις ἁγνὴν ὀδμὴν	λιβανωτὸς	ἵησι· ψυχρὸν δ´ ἐστὶν ὕδωρ
[11, 508]	συμπόσια μὲν καὶ λόγους ὑπὲρ	ἔρωτος	εἰρημένους καὶ μάλα ἀπρεπεῖς, οὓς
[11, 474]	τὸν υἱὸν εὐτυχοῦντα καὶ σεσωσμένον	πρῶτος	λέγω σοι τόν τε χρυσοῦν
[11, 501]	ποτηρίου. Ἡ δὲ (ἀμφίθετος καὶ)	ἀπύρωτος	ἢ ψυχρήλατος ἢ ἐπὶ πῦρ
[11, 478]	Αὐτὰρ ὅ γε σπείσας ἐκ	κόνδυος	ἀργυφέοιο (νέκταρ ἐπ´ ἀλλοδαπὴν οἶμον
[11, 494]	οὕτως καλεῖ τὸ ὄξους δεκτικὸν	σκεῦος·	ἐστὶ δὲ καὶ ὄνομα ποτηρίου,
[11, 496]	Πάντες δ´ ἔνδον πεταχνοῦνται. (ΠΛΗΜΟΧΟΗ	σκεῦος	κεραμεοῦν βεμβικῶδες ἑδραῖον ἡσυχῇ, ὃ
[11, 471]	μὲν Δόλωνι· Διένιψα δ´ οὐδὲν	σκεῦος	οὐδεπώποτε· (καθαρώτερον γὰρ τὸν κέραμον
[11, 466]	ἐπίγραμμα τόδε· γραμμαὶ Παρρασίοιο, τέχνα	Μυός.	Ἐμμὶ δὲ ἔργον Ἰλίου αἰπεινᾶς,
[11, 463]	οἶνον ἔχων χειρῶν νιζέτω εἰς	ἔδαφος.	Σπένδοντες δ´ ἁγνῶς Ἡρακλέι τ´
[11, 481]	τοίχους οὐκ ἔχοντ´, ἀλλ´ αὐτὸ	τοὔδαφος	μόνον, (κοὐχὶ χωροῦντ´ οὐδὲ κόγχην,
[11, 484]	γένη καταλέγων ποτηρίων φησί· Πρίστις,	τραγέλαφος,	βατιάκη, λαβρώνιος. Ἀνδραποδιον δὴ ταῦθ´,
[11, 500]	τούτου δὲ καὶ πολὺ ἥδιον.	ΤΡΑΓΕΛΑΦΟΣ.	Οὕτω τινὰ καλεῖται ποτήρια, ὧν
[11, 466]	ἐξ ἀργυρίδων χρυσῶν. (ΒΑΤΙΑΚΙΟΝ, λαβρώνιος,	τραγέλαφος,	πρίστις, ποτηρίων ὀνόματα. Περσικὴ δὲ
[11, 507]	τὴν πολιτείαν, ὥσπερ ἂν εἰ	ζωγράφος	ἐβούλετο τὰ ἑαυτοῦ ἔργα κινούμενα
[11, 488]	Ἀμφὶ δ´ ἄρ´ ὤμοισιν βάλετο	ξίφος·	ἐν δέ οἱ ἧλοι χρύσειοι
[11, 507]	διάλογον ἐξέδωκεν. (Ἡγήσανδρος δὲ ὁ	Δελφὸς	ἐν τοῖς Ὑπομνήμασι περὶ τῆς
[11, 479]	εἶπεν εὐδειπνίας. (Ἡγήσανδρος δ´ ὁ	Δελφὸς	ἐν Ὑπομνήμασιν, ὧν ἀρχὴ Ἐν
[11, 477]	δίδωσι πιεῖν. (ΚΙΒΩΡΙΟΝ. Ἡγήσανδρος ὁ	Δελφὸς	Εὐφορίωνά φησι τὸν ποιητὴν παρὰ
[11, 493]	(τὰς) τοιαύτας λύσεις (Πτολεμαῖος ὁ	Φιλάδελφος	βασιλεύς. Λαμβάνοντος γὰρ αὐτοῦ σύνταξιν
[11, 460]	(Ἰθάκης ἐς πίονα δῆμον» ἡ	τροφὸς	καθημένῳ δηλονότι οὕτως γὰρ ἐδείπνουν
[11, 495]	ποτήριον ἀποδίδωσι. ~(ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΝ. Ποσειδώνιος ὁ	φιλόσοφος	ἐν ἕκτῃ καὶ τριακοστῇ τῶν
[11, 467]	ἓν βλέπει. Κλεάνθης δ´ ὁ	φιλόσοφος	ἐν τῷ περὶ Μεταλήψεως ἀπὸ
[11, 487]	ἐπὶ τὸν μάνην πεσεῖται καὶ	ψόφος	ἔσται πάνυ πολύς. {Β. Πρὸς
[11, 487]	Τάδ´ ἐστὶ κνισμὸς καὶ φιλημάτων	ψόφος·	τῷ καλλικοτταβοῦντι νικητήρια τίθημι καὶ
[11, 476]	ποιητῶν. Ἐν δὲ Κυζίκῳ καὶ	ταυρόμορφος	ἵδρυται. Ὅτι δὲ τοῖς κέρασιν
[11, 498]	τε ἐν πρώτῳ Ἡρακλείας· Δουράτεον	σκύφος	εὐρὺ μελιζώροιο ποτοῖο. (Καὶ παρ´
[11, 498]	Καὶ Ἐπιγένης ἐν Βακχίδι· Τὸ	σκύφος	ἔχαιρον δεχόμενος. Φαίδιμός τε ἐν
[11, 498]	Κύκλωπι· Φέρ´ ἐγχέας εἰς τὸ	σκύφος.	Καὶ Ἄλεξις ἐν Λευκαδίᾳ· Οἴνου
[11, 498]	Λευκαδίᾳ· Οἴνου γεραιοῖς χείλεσιν μέγα	σκύφος.	Καὶ Ἐπιγένης ἐν Βακχίδι· Τὸ
[11, 480]	γράφει· Ἄλεισον, ποτήριον, κύπελλον, ἄμφωτις,	σκύφος,	κύλιξ, κώθων, καρχήσιον, φιάλη. Ἀχαιὸς
[11, 466]	Σατύρους τάδε λέγοντας· (Ὁ δὲ	σκύφος	με τοῦ θεοῦ καλεῖ πάλαι
[11, 498]	δ´ ἐν Ὀμφάλῃ· (Ὁ δὲ	σκύφος	με τοῦ θεοῦ καλεῖ. Σιμωνίδης
[11, 499]	τετυγμένα, τοῖς ἐνάμελγεν. Εἰ μὴ	σκύφος	οἷον σκύθος τις διὰ τὸ
[11, 477]	ὃ μὲν γάλακτος κίσσινον φέρων	σκύφος	πόνων ἀναψυκτῆρ´, ὃ δ´ ἀμπέλων
[11, 498]	σκύφος, σὺν τῷ σ> κλινοῦμεν	σκύφος	σκύφους, ὡς τεῖχος τείχους. Οἱ
[11, 498]	προοισόμεθα, ὅτε δὲ οὐδέτερον τὸ	σκύφος,	σὺν τῷ σ> κλινοῦμεν σκύφος
[11, 498]	τὸ σκύφει ἰδίως ἀπὸ τοῦ	σκύφος	σχηματίσας οὐδετέρως ἔφη. Ὁμοίως καὶ
[11, 498]	δ´ ἐν Εὐρυσθεῖ ἀρσενικῶς ἔφη·	Σκύφος	τε μακρός. Καὶ Ἀχαιὸς δ´
[11, 498]	ὡς Φιλητᾶς φησιν ἐν Ἀτάκτοις.	(ΣΚΥΦΟΣ.	Τούτου τινὲς τὴν γενικὴν σὺν
[11, 500]	οἱ Συρακόσιοι. Καλεῖται δ´ ὁ	σκύφος	ὑπὸ Ἠπειρωτῶν, ὥς φησι Σέλευκος,
[11, 499]	στάμνον ὑπό τινων. (Τὸ δὲ	σκύφος	ὠνομάσθη ἀπὸ τῆς σκαφίδος. Καὶ
[11, 498]	Πλησάμενος δ´ ἄρα οἱ δῶκε	σκύφος,	ᾧπερ ἔπινεν. Ἀρίσταρχος δέ· Πλησάμενος
[11, 498]	ὡς ὁ Εὔμαιος Πλησάμενος δῶκε	σκύφος,	ᾧπερ ἔπινεν, οἴνου ἐνίπλειον. Καὶ
[11, 498]	ὅτε γὰρ ἀρσενικόν ἐστιν ὁ	σκύφος,	ὡς λύχνος, ἄνευ τοῦ σ>
[11, 500]	δὲ καὶ (Δερκυλλίδας ὁ Λακεδαιμόνιος	Σκύφος,	ὥς φησιν Ἔφορος ἐν τῇ
[11, 464]	φησι· (Χερσὶν ὄλβον ἔχω κύλικος	τρύφος	ἀμφὶς ἐαγός, ἀνδρῶν δαιτυμόνων ναυάγιον,
[11, 493]	προτακτικὸν ὅ, οἷον· Ἔνθα δὲ	Σίσυφος	ἔσκεν, ὃ κέρδιστος γένετ´ ἀνδρῶν.
[11, 477]	τῷ κισσυβίῳ, θατέρῳ δὲ Εὔμαιος.	Καλλίμαχος	δ´ ἔοικε διαμαρτάνειν ἐν τῇ
[11, 496]	Αἱρησιτείχει (τὸ δὲ δρᾶμα τοῦτο	(Καλλίμαχος	ἐπιγράφει Εὐνοῦχον) λέγει δὲ οὕτως·
[11, 482]	ἄλεισον ἀναιρήσεσθαι ἔμελλεν χρύσεον ἄμφωτον.	Ἀντίμαχος	δ´ ἐν εʹ Θηβαίδος· Πᾶσιν
[11, 468]	παρὰ Κλειτορίοις τὰ ποτήρια καλεῖσθαι.	Ἀντίμαχος	δ´ ὁ Κολοφώνιος ἐν πέμπτῳ
[11, 469]	κατάσκιον ποσὶν πάις Διός. Καὶ	Ἀντίμαχος	δ´ οὑτωσὶ λέγει· Τότε δὴ
[11, 475]	τὴν κελέβην εἶναι. Καὶ γὰρ	Ἀντίμαχος	ὁ Κολοφώνιος ἐν πέμπτῳ Θηβαίδος
[11, 478]	κόνδυ καὶ ψυκτῆρα καὶ κυμβίον.	Νικόμαχος	δ´ ἐν πρώτῳ περὶ Ἑορτῶν
[11, 466]	κάτω δεικνύντες. Φησὶ πρός τινα	Νικόμαχος·	Ὦ χαῖρε χρυσόκλυστα καὶ χρυσοῦς
[11, 498]	σ> κλινοῦμεν σκύφος σκύφους, ὡς	τεῖχος	τείχους. Οἱ δ´ Ἀττικοὶ τὴν
[11, 462]	ἕτοιμος, ὃς οὔποτέ φησι προδώσειν,	μείλιχος	ἐν κεράμοις, ἄνθεος ὀσδόμενος· ἐν
[11, 474]	πρᾴως καὶ καλῶς τὸν κάνθαρον.	Φρύνιχος	Κωμασταῖς· Εἶτα κεραμεύων ἂν οἴκοι
[11, 483]	οἳ δὲ σκόροδα καὶ κρόμμυα.	(Ἡνίοχος	Γοργόσι· Πιεῖν πιεῖν τις ἐγχείτω
[11, 482]	ἔχοντα οὐ χρηστήν, ὥς φησιν	Ἀντίοχος	ὁ Ἀλεξανδρεὺς ἐν τῷ περὶ
[11, 483]	ἐν πιθάκναις (Μνημονεύει αὐτοῦ καὶ	Ἀρχίλοχος	ἐν Ἐλεγείοις ὡς ποτηρίου οὕτως·
[11, 509]	λέγει δ´ οὕτως· Ἔπειτ´ ἀναστὰς	εὔστοχος	νεανίας τῶν ἐξ Ἀκαδημίας τις
[11, 461]	οἱ ἀρχαῖοι μεγάλοις ἔπινον ποτηρίοις.	Δικαίαρχος	μὲν γὰρ ὁ Μεσσήνιος, ὁ
[11, 479]	καὶ περὶ Σικελίαν, ὥς φησιν	Δικαίαρχος,	πρῶτον εἰσαγαγόντων. Τοσαύτη δὲ ἐγένετο
[11, 462]	καὶ Ἁρμονίας μνημεῖον, ὡς ἱστορεῖ	Φύλαρχος	ἐν τῇ δευτέρᾳ καὶ εἰκοστῇ
[11, 501]	πυέλοις, ὅθεν τοῖς σκαφίοις ἀρύουσιν.	Τίμαρχος	δ´ ἐν τετάρτῳ περὶ τοῦ
[11, 473]	ξηρὸν ἐπόης´ εὐθέως τὸν κάνθαρον.	Ξέναρχος	δ´ ἐν Πριάπῳ φησὶ τάδε·
[11, 477]	ἐν Καππαδοκίᾳ κόνδυ χρυσοῦν, Στρουθία.	Ἵππαρχος	Ἀνασῳζομένοις· Προσέχεις τι τούτῳ τῷ
[11, 484]	Πέρσαι δ´ ἔχοντες μυιοσόβας ἑστήκεσαν.	Ἵππαρχος	δ´ ἐν Θαίδ· Ὁ λαβρώνιος
[11, 473]	φίλει καὶ γράφε καὶ μέθυε.	Κλείταρχος	δ´ ἐν ταῖς Γλώσσαις τὸ
[11, 495]	τρέμων οἷόνπερ ἐν βορηίῳ νωδός.	Κλείταρχος	δὲ ἐν ταῖς Γλώσσαις πελλητῆρα
[11, 477]	προσήκει μάλιστα τὸ ξύλινον ποτήριον.	Κλείταρχος	δέ φησιν Αἰολεῖς τὸν σκύφον
[11, 468]	ἐν Ἀτάκτοις. ~(ΔΕΠΑΣΤΡΟΝ. Σιληνὸς καὶ	Κλείταρχος	ἐν Γλώσσαις παρὰ Κλειτορίοις τὰ
[11, 478]	μέλανος οἴνου ἀκράτου. (Σιληνὸς καὶ	Κλείταρχος	ἔτι τε Ζηνόδοτος τὴν κύλικα·
[11, 486]	χρήματα. (ΛΟΙΒΑΣΙΟΝ κύλιξ, ὥς φησι	Κλείταρχος	καὶ Νίκανδρος ὁ Θυατειρηνός ᾧ
[11, 495]	καλοῦμεν χόα. Τὴν δὲ ὄλπην	Κλείταρχος	Κορινθίους μέν φησι καὶ Βυζαντίους
[11, 475]	ὁ λέβης. Σιληνὸς δὲ καὶ	Κλείταρχος	τοὺς Αἰολεῖς φασιν οὕτω καλεῖν
[11, 498]	οἱ δῶκε σκύφος, ᾧπερ ἔπινεν.	Ἀρίσταρχος	δέ· Πλησάμενος δ´ ἄρα οἱ
[11, 501]	οὕτως καὶ τὴν ἀμφίθετον φιάλην.	(Ἀρίσταρχος	δὲ τὴν δυναμένην ἐξ ἀμφοτέρων
[11, 461]	(Καὶ κατακλιθέντων Ἀλλὰ μήν» ὁ	Πλούταρχος	ἔφη, κατὰ τὸν Φλιάσιον ποιητὴν
[11, 503]	βασιλεὺς πίνει. (Τοσαῦτα εἰπὼν ὁ	Πλούταρχος	καὶ ὑπὸ πάντων κροταλισθεὶς ᾔτησε
[11, 460]	ἤδη κατακλινώμεθα, ἵν´ ἡμῖν ὁ	Πλούταρχος	περὶ ὧν ἐπαγγέλλεται ποτηρίων ἀποδοὺς
[11, 461]	αὐτοῦ διδάξει τι ἡμᾶς ὁ	Πλούταρχος.	Ὥρα οὖν κατακλίνεσθαι. (Καὶ κατακλιθέντων
[11, 485]	(φησι γένος κύλικος τὴν λεπαστήν.	Μόσχος	δ´ ἐν ἐξηγήσει Ῥοδιακῶν Λέξεων
[11, 490]	εἴρηκεν ἐν τούτοις· (Δίδωτι δ´	εὖχος	Ἑρμᾶς ἐναγώνιος, Μαίας εὐπλοκάμοιο παῖς,
[11, 464]	τρόπον τοῦτον. Καὶ γὰρ ὁ	φίλοψος	καὶ ὁ ὀψοφάγος οἷον ὀψομανής
[11, 475]	Ἐπὶ δὲ τοῦ θωρακίου εἰς	ὕψος	ἀνήκουσα καὶ ὀξεῖα γιγνομένη ἐστὶν
[11, 494]	ἐστὶ ποτήριον κερατίου τρόπον εἰργασμένον,	ὕψος	ὡς πυγονιαῖον. (ΟΞΥΒΑΦΟΝ. Ἡ μὲν
[11, 472]	Νεοπτόλεμος ἀνέθηκεν. (Ἀπολλόδωρος δ´ ὁ	Γελῷος	ἐν Φιλαδέλφοις ἢ Ἀποκαρτεροῦντί φησιν·
[11, 474]	οἴνου κανθάρους. Νικόστρατος Διαβόλῳ· Ἡ	ναῦς	δὲ πότερον εἰκόσορός ἐστ´ ἢ
[11, 467]	σκύφοι, ῥυτά· {Β. Ποτήρι´ ἡ	γραῦς,	ἄλλο δ´ οὐδὲ ἓν βλέπει.
[11, 494]	Ἀντιφάνης ἐν Μύστιδι διὰ τούτων·	γραῦς	ἐστι φίλοινος ἐπαινοῦσα κύλικα μεγάλην
[11, 504]	Μενάνδρου ἐκ Περινθίας· Οὐδεμίαν ἡ	γραῦς	ὅλως κύλικα παρῆκεν, ἀλλὰ πίνει
[11, 490]	Πελειάδων μὴ τηλόθεν Ὠαρίων´ ἀνεῖσθαι.	Σύνεγγυς	γάρ ἐστιν ὁ Ὠρίων τῇ
[11, 500]	καὶ Βοιωτίοισιν ἐν σκύφοισιν οἶνος	ἡδύς.	Διήνεγκαν δὲ μετὰ τοὺς Βοιωτίους
[11, 505]	Τήιος Ἀλεξαμενός, ὡς Νικίας ὁ	Νικαεὺς	ἱστορεῖ καὶ Σωτίων. (Ἀριστοτέλης δ´
[11, 506]	Ἀκαδημαικοῦ, ὥς φησι Νικίας ὁ	Νικαεύς.	Τὰ μὲν οὖν κατὰ Ἀλκιβιάδου
[11, 502]	βαρεῖαν διέδωκε, χυτρίδια βαθέα δώδεκα.	(ΨΥΓΕΥΣ	ἢ ΨΥΚΤΗΡ. Πλάτων Συμποσίῳ· (Ἀλλὰ
[11, 491]	καὶ νικήσας πατέρα Κρόνον εὐρύοπα	Ζεὺς	ἀθάνατον ποίησε καὶ οὐρανῷ ἐγκατένασσεν.
[11, 490]	ἀλλ´ ὀνομασταὶ ἦρι καὶ ἑσπέριαι,	Ζεὺς	δ´ αἴτιος, εἱλίσσονται· ὅς σφισι
[11, 491]	αὐτὴ τὸν τρόπον τοῦτόν φησι·	(Ζεὺς	δ´ ἄρ´ ἐνὶ Κρήτῃ τρέφετο
[11, 460]	μόλις εἰς τὸ κυλικεῖον ἐνεγράφην·	Ζεὺς	ἔστι μοι ἑρκεῖος, ἔστι φρατέριος,
[11, 474]	τὸ καρχήσιον, εἴ γε ὁ	Ζεὺς	ὁμιλήσας Ἀλκμήνῃ ἔδωκε δῶρον αὐτὸ
[11, 466]	περικαλλές. Αὐτός γε μὴν ὁ	Ζεὺς	τῆς Ἡρακλέους γενέσεως ἄξιον ἡγεῖται
[11, 480]	καρχήσιον, φιάλη. Ἀχαιὸς δὲ ὁ	Ἐρετριεὺς	ἐν Ἀλκμαίωνι ἀντὶ τοῦ κύλικες
[11, 499]	ὦ γραῦ, θύλακον δὲ μεστόν.	Λυγκεὺς	δ´ ὁ Σάμιος ἐν τῇ
[11, 469]	(ΗΔΥΠΟΤΙΔΕΣ. Ταύτας φησὶν ὁ Σάμιος	Λυγκεὺς	Ῥοδίους ἀντιδημιουργήσασθαι πρὸς τὰς Ἀθήνησι
[11, 496]	Ἀριστοτέλης ἐν τῷ περὶ Μέθης	Λυγκεύς	τε ὁ Σάμιος ἐν ταῖς
[11, 474]	φησιν ἐν Ἀχιλλεῖ· Πηλεύς· ὁ	Πηλεὺς	δ´ ἐστὶν ὄνομα κεραμέως, (ξηροῦ
[11, 474]	ἔκπωμα Φιλέταιρός φησιν ἐν Ἀχιλλεῖ·	Πηλεύς·	ὁ Πηλεὺς δ´ ἐστὶν ὄνομα
[11, 464]	Παρὰ Πέρσαις, φησίν, ὃν ἂν	βασιλεὺς	ἀτιμάσῃ, κεραμέοις χρῆται. Χοιρίλος δ´
[11, 494]	(Δίωνος) εἰς ἃ ἀποβλέψας ὁ	βασιλεὺς	εἶπεν ὦ θαυμάσιε λυτικέ, ἐὰν
[11, 467]	Ἡρακλέους οὕτως· ὅταν εἰσίῃ ὁ	βασιλεὺς	εἰς τὴν πόλιν, ὑπαντᾶν οἴνου
[11, 494]	λαβὼν ταύτας εἰς χεῖρας (ὁ	βασιλεὺς)	καὶ κατιδὼν ἔφη καὶ αὐτὸς
[11, 469]	Φιλολάκωνί φησι· (Τούτῳ προέπιεν ὁ	βασιλεὺς	κώμην τινά. {Β. Καινόν τι
[11, 493]	τοιαύτας λύσεις (Πτολεμαῖος ὁ Φιλάδελφος	βασιλεύς.	Λαμβάνοντος γὰρ αὐτοῦ σύνταξιν βασιλικήν,
[11, 503]	ἐν ᾠῷ χρυσῷ, οὗ αὐτὸς	βασιλεὺς	πίνει. (Τοσαῦτα εἰπὼν ὁ Πλούταρχος
[11, 463]	ὁ Χῖός φησιν· (Χαιρέτω ἡμέτερος	βασιλεύς,	σωτήρ τε πατήρ τε· ἡμῖν
[11, 466]	δι´ οὗ Διὶ μόνῳ σπένδεσκεν	Ἀχιλλεύς.	Καλεῖται δὲ δέπας ἤτοι ὅτι
[11, 466]	πάλαι τὸ τῶν ἐκπωμάτων κτῆμα.	Ἀχιλλεὺς	οὖν ὡς ἐξαίρετόν τι εἶχεν
[11, 470]	κύλικα ταύτην Θηρικλῆς ὁ Κορίνθιος	κεραμεύς,	ἀφ´ οὗ καὶ τοὔνομα ἔχει,
[11, 509]	περίβλεπτοι· ὥσπερ καὶ (Χαίρων ὁ	Πελληνεύς,	ὃς οὐ μόνῳ Πλάτωνι ἐσχόλακεν,
[11, 467]	τοῦτο ποτηρίου ὄνομα) Διονύσιος ὁ	Σινωπεὺς	ἐν Σῳζούσῃ καταλέγων ὀνόματα ποτηρίων
[11, 497]	βασιλέα πάρειμι. Διονύσιος δ´ ὁ	Σινωπεὺς	ἐν Σῳζούσῃ καταλέγων τινὰ ποτήρια
[11, 471]	αὐτῷ ἐντετυπῶσθαι. (Πάμφιλος δ´ ὁ	Ἀλεξανδρεὺς	ἀπὸ τοῦ τὸν Διόνυσον τοὺς
[11, 482]	χρηστήν, ὥς φησιν Ἀντίοχος ὁ	Ἀλεξανδρεὺς	ἐν τῷ περὶ τῶν ἐν
[11, 478]	Ὀδυσσεῖ ἢ Πανόπταις· Ὁ δ´	ἱερεὺς	Εὐήγορος ἐν μέσοις αὐτοῖσιν ἑστὼς
[11, 467]	εἶδος, ὡς Μαρσύας γράφει ὁ	ἱερεὺς	τοῦ Ἡρακλέους οὕτως· ὅταν εἰσίῃ
[11, 501]	Τινὲς δέ φασιν, ὃν τρόπον	ἀμφιφορεὺς	λέγεται ὁ ἀμφοτέρωθεν κατὰ τὰ
[11, 498]	ἑαυτοῦ δοῦναι πιεῖν. Καὶ ὁ	Ὀδυσσεὺς	δὲ παρὰ τῷ Ὁμήρῳ τῇ
[11, 477]	ἔφη γράφων οὕτως· Καὶ αὐτὸν	Ὀδυσσεὺς	ὁρῶν ταῦτα ποιοῦντα πληρώσας τοῦ
[11, 481]	καὶ κυμβίον. Φησὶ γὰρ ὡς	Ὀδυσσεὺς	πληρώσας κυμβίον ἀκράτου ὤρεξε τῷ
[11, 465]	βροτοὶ καλοῦσιν οἶνον αἴθοπα. Καὶ	Ὀδυσσεὺς	ὤπασεν Μελιηδέα οἶνον ἐρυθρόν, (ἓν
[11, 466]	ἀργὴν στάμνον εὐώδους ποτοῦ ἵησιν	εὐθὺς	κύλικος εἰς κοῖλον κύτος· ἔπειτ´
[11, 481]	Μηδαμῶς μικράν γε. Κινεῖται γὰρ	εὐθύς	μοι χολή, ἐξ οὗπερ ἔπιον
[11, 460]	τὴν Ἀλκμαιωνίδα δὲ ποιήσας φησίν·	Νέκυς	δὲ χαμαιστρώτου ἐπὶ τείνας εὐρείης
[11, 487]	πεσεῖται καὶ ψόφος ἔσται πάνυ	πολύς.	{Β. Πρὸς θεῶν, τῷ κοττάβῳ
[11, 466]	Μιλήσιος, Καλλικράτης ὁ Λάκων καὶ	Μῦς,	οὗ εἴδομεν σκύφον Ἡρακλεωτικὸν τεχνικῶς
[11, 480]	φαοξός, ὁ πρὸς τὰ φάη	ὀξὺς	ὁρώμενος. (Διάφοροι δὲ κύλικες γίνονται
[11, 488]	πυθμένι προσκυρεῖ, καθ´ ἑκάτερον τὸ	οὖς	διασχιδεῖς εἰσι ῥάβδοι ἐπ´ ἀμφοῖν,
[11, 478]	ἐοικὸς βαθεῖ. Ἔχει δὲ καὶ	οὖς	ἐνιαχῇ. Μνημονεύει δὲ αὐτοῦ καὶ
[11, 478]	ὅμοιον ὄντα τῷ προειρημένῳ ἓν	οὖς	ἔχειν. Μνημονεύει δ´ αὐτοῦ Κράτης
[11, 466]	ὡς Πάμφιλος. Φιλητᾶς δὲ ποτήριον	οὖς	οὐκ ἔχον. ΑΡΟΚΛΟΝ ἡ φιάλη
[11, 504]	ὁ τοὺς μίμους δὲ πεποιηκώς,	οὓς	αἰεὶ διὰ χειρὸς ἔχειν Δοῦρίς
[11, 507]	ἰδεῖν, οὕτω κἀγὼ τοὺς πολίτας	οὓς	διαγράφω. (Περὶ δὲ τῶν ἐν
[11, 489]	ἐστιν. Ἔχει γὰρ καὶ ἀστέρας,	οὓς	ἥλοις ὁ ποιητὴς ἀπεικάζει διὰ
[11, 489]	(φθόεις κυκλοτερεῖς καὶ ἀστέρας ἔχοντας,	οὓς	καὶ καλοῦσι σελήνας. Καὶ τὸν
[11, 500]	αὐτῶν ἐν τοῖς ξυλίνοις ποτηρίοις,	οὓς	καλοῦσι ταβαίτας, προβρέχουσι καὶ διηθήσαντες
[11, 508]	ἔρωτος εἰρημένους καὶ μάλα ἀπρεπεῖς,	οὓς	καταφρονῶν τῶν ἀναγνωσομένων συνέθηκεν, ὥσπερ
[11, 485]	καὶ τὰς ἀσωτίας πολλὰ ἀναλισκόντων,	οὓς	λαφύκτας καλοῦμεν. Κύλικες δ´ ἦσαν
[11, 463]	ἐμοῖς τε καὶ σοῖς. (Πρὸς	οὓς	λεκτέον ὅτι τρόποι εἰσὶ πόσεων
[11, 461]	οὐ τῶν Κυλικράνων εἷς ὑπάρχων,	οὓς	χλευάζων Ἕρμιππος ὁ κωμῳδιοποιὸς ἐν
[11, 466]	τὸ πλεῖστον δὲ εἰς τοὺς	κοττάβους	κατανήλισκον. (Ἔνδοξοι δὲ τορευταὶ Ἀθηνοκλῆς,
[11, 466]	ἐννοοῦμεν τοὺς παρ´ Αἰσχύλῳ ἀγκυλητοὺς	κοττάβους.	Λέγονται δὲ καὶ δόρατα ἀγκυλητὰ
[11, 469]	ὅλος ἀπηνέχθην ἐγὼ καὶ τοὺς	ἐφήβους,	Σωσία, τοὺς δυσχερεῖς. (ΗΔΥΠΟΤΙΔΕΣ. Ταύτας
[11, 476]	Αἰσχύλος δ´ ἐν Περραιβίσι τοὺς	Περραιβοὺς	παρίστησιν ἀντὶ ποτηρίων τοῖς κέρασι
[11, 505]	Σώφρονος μίμους μὴ φῶμεν εἶναι	λόγους	καὶ μιμήσεις ἢ τοὺς Ἀλεξαμενοῦ
[11, 505]	καὶ τοιούτους εἰπεῖν ἢ ἀκοῦσαι	λόγους.	Τὸ δὲ πάντων σχετλιώτατον καὶ
[11, 505]	μὲν γὰρ καὶ ἐλθεῖν εἰς	λόγους	τὸν τοῦ Πλάτωνος Σωκράτην μόλις
[11, 508]	εὑρίσκομεν, ἀλλὰ συμπόσια μὲν καὶ	λόγους	ὑπὲρ ἔρωτος εἰρημένους καὶ μάλα
[11, 505]	ὁ πολυμαθέστατος Ἀριστοτέλης πρὸ Πλάτωνος	διαλόγους	γεγραφέναι τὸν Ἀλεξαμενόν. Διαβάλλει δὲ
[11, 508]	τοὺς ἄλλους δὲ τοὺς τοιούτους	διαλόγους,	ἐν οἷς καὶ περὶ τῶν
[11, 506]	καὶ δεικνύναι ὡς ἔπλαττε τοὺς	διαλόγους.	(Ὅτι δὲ καὶ δυσμενὴς ἦν
[11, 505]	τὴν μιμητικὴν ποίησιν, αὐτὸς δὲ	τοὺςδιαλόγους	μιμητικῶς γράψας, ὧν τῆς ἰδέας
[11, 461]	πολὺν οἶνον καὶ πορίζονται τροφὰς	περιέργους	καὶ παντοίας. Ἐν δὲ τοῖς
[11, 481]	αὐταῖσιν βαθείας κύλικας ὥσπερ ὁλκάδας	οἰναγωγούς,	περιφερεῖς, λεπτάς, μέσας, γαστροιίδας, οὐκ
[11, 501]	κυκλοειδῆ ταῖς κατασκευαῖς ὄντα τοὺς	ἐξαγωγοὺς	ἔχει κατὰ μέσον, ἐφ´ οὗ
[11, 483]	κώθωνος. Ἀριστοφάνης Ἱππεῦσιν· Εἰς τὰς	ἱππαγωγοὺς	εἰσεπήδων ἀνδρικῶς πριάμενοι κώθωνας, οἳ
[11, 487]	τί τοι Βρόμιος γάνος τόδε	δοὺς	ἐπὶ τέρψιν πάντας ἄγει. Ἀντιφάνης
[11, 485]	Καλλίστρατος υἷας Ἀχαιῶν, κέρμα φίλον	διαδούς,	ὅτε συμμαχίαν ἐρέεινεν· οἶον δ´
[11, 481]	ἐπ´ ὄχου καὶ κυμβία καὶ	κάδους	ἔχων, ὧν ἐπελαμβάνοντο οἱ πεντηκοστολόγοι.
[11, 500]	ὁλοχρύσους— {Β. Πλοῖα; {Α. Τοὺς	κάδους	μὲν οὖν καλοῦσι γαυλοὺς πάντες
[11, 505]	Ἔοικε δ´ ἐκ νέου στρατεύεσθαι,	παραδούς	τε τοὺς παῖδας ταῖς γυναιξὶ
[11, 493]	μόνον ἀμογητί. Ἄλογον δ´ ἐδόκει	Διομήδους	καὶ Αἴαντος, ἔτι δ´ Ἀχιλλέως
[11, 499]	ἄνδρα κείμενος οἰνοχοεῖτο, πρὸς ἡδονὴν	διδοὺς	ἑκάστῳ ποτήριον. (Ἀριστοτέλης δ´ ἐν
[11, 460]	δ´ ἐν Λήδᾳ· Ὡσπερεὶ σπονδὴν	διδοὺς	ἐν τῷ κυλικείῳ συντέτριφε τὰ
[11, 502]	σπένδων γέγραφε τοῖς ὄφεσι πιεῖν	διδούς·	καὶ Ἕρμιππος ἐν Κέρκωψι Χρυσίδ´
[11, 509]	Δημοχάρης φησίν, χρήματα καὶ σῖτον	ἐπιδοὺς	τοῖς πολίταις καὶ διὰ ταῦτα
[11, 460]	Πλούταρχος περὶ ὧν ἐπαγγέλλεται ποτηρίων	ἀποδοὺς	τὸν λόγον καὶ τὰς κύλικας
[11, 466]	Πλάτων· Λύσας δὲ ἀργὴν στάμνον	εὐώδους	ποτοῦ ἵησιν εὐθὺς κύλικος εἰς
[11, 475]	Ὅμηρος τοὺς ὑπὸ δίψους κρατουμένους	καρχαλέους	εἶπεν. Χάρων δ´ ὁ Λαμψακηνὸς
[11, 494]	κύλικός ἐστιν ἄξιόν τε τοῦ	κλέους	τοῦ τῆς ἑορτῆς. Οὗ μὲν
[11, 466]	γε μὴν ὁ Ζεὺς τῆς	Ἡρακλέους	γενέσεως ἄξιον ἡγεῖται δῶρον Ἀλκμήνῃ
[11, 467]	Μαρσύας γράφει ὁ ἱερεὺς τοῦ	Ἡρακλέους	οὕτως· ὅταν εἰσίῃ ὁ βασιλεὺς
[11, 499]	σκυφοειδές· λέγει δ´ ἐπὶ τοῦ	Ἡρακλέους·	(Σκύφιον δὲ λαβὼν δέπας ἔμμετρον
[11, 462]	καὶ Τραχῖνος τῶν οἰκητόρων μεθ´	Ἡρακλέους	τινὲς ἀφικόμενοι ἐκ Λυδίας Κυλικρᾶνες,
[11, 500]	χρησαμένου κατὰ τὰς στρατείας πρώτου	Ἡρακλέους	τῷ γένει· διὸ καὶ Ἡρακλεωτικοὶ
[11, 506]	δύνανται Πάραλος καὶ (Ξάνθιππος οἱ	Περικλέους	υἱοὶ (τελευτήσαντες τῷ λοιμῷ) Πρωταγόρᾳ
[11, 470]	οὕτως· {ΣΠΙ. Χώρει σὺ δεῦρο,	Θηρικλέους	πιστὸν τέκνον, γενναῖον εἶδος, ὄνομά
[11, 506]	δὲ τῷ Κίμωνι οὐδὲ τῆς	Θεμιστοκλέους	φείδεται κατηγορίας οὐδὲ τῆς Ἀλκιβιάδου
[11, 506]	Καὶ ὁ Κρίτων δ´ αὐτοῦ	Σοφοκλέους	περιέχει καταδρομήν, ὁ δὲ Γοργίας
[11, 508]	ὁ ῥήτωρ ἐν τῷ ὑπὲρ	Σοφοκλέους	πρὸς Φίλωνα, δανείσας τῇ πατρίδι
[11, 466]	ὁρμῶντα. Οἴδαμεν δὲ καὶ τὸ	Βαθυκλέους	τοῦ Ἀρκάδος ποτήριον, ὃ σοφίας
[11, 474]	ποικίλοις στρώμασι κεκοσμημένας, ἐκπώματα δὲ	κεραμέους	κανθάρους, καὶ τὸν λύχνον ὁμοίως
[11, 500]	Ὕστερον δὲ κατὰ μίμησιν εἰργάσαντο	κεραμέους	τε καὶ ἀργυροῦς σκύφους. Ὧν
[11, 466]	ἰδών. Κρατῆρες ἀργυροῖ, κάδοι (καὶ)	μείζους	ἐμοῦ Ὅτι Παρμενίων συγκεφαλαιούμενος ἐν
[11, 473]	μεθύων. Καὶ ἐν ἄλλῳ· Ἐξ	ἠοῦς	εἰς νύκτα καὶ ἐκ νυκτὸς
[11, 475]	ὕδατος, τὰ πέντε δ´ οἴνου	κυάθους.	Ἄδηλον δὲ πότερον εἶδός ἐστι
[11, 508]	τούτων εἴ τις διεξίοι τοὺς	Τιμαίους	αὐτοῦ καὶ τοὺς Γοργίας, (καὶ
[11, 465]	Διονύσου τὸ γλεῦκος φέροντας τοὺς	Ἀθηναίους	ἐκ τῶν πίθων τῷ θεῷ
[11, 508]	Λακεδαιμονίους καὶ τὸν Σόλωνα τοὺς	Ἀθηναίους	καὶ τὸν Ζάλευκον τοὺς Θουρίους,
[11, 476]	δὲ πολλοὶ παράγουσι πίνοντας τοὺς	ἀρχαίους	κέρασι. Πίνδαρος μὲν ἐπὶ τῶν
[11, 469]	Ταύτας φησὶν ὁ Σάμιος Λυγκεὺς	Ῥοδίους	ἀντιδημιουργήσασθαι πρὸς τὰς Ἀθήνησι θηρικλείους,
[11, 502]	τῶν Ἱστοριῶν νόμον φησὶ θέσθαι	Ἀργείους	καὶ Αἰγινήτας Ἀττικὸν μηδὲν προσφέρειν
[11, 466]	τὸ κοττάβιον. (Καὶ οἴκους δὲ	ἐπιτηδείους	κατεσκεύαζον εἰς ταύτην τὴν παιδιάν.
[11, 469]	Ῥοδίους ἀντιδημιουργήσασθαι πρὸς τὰς Ἀθήνησι	θηρικλείους,	Ἀθηναίων μὲν αὐτὰς τοῖς πλουσίοις
[11, 502]	Διώξιππος Φιλαργύρῳ· Παρ´ Ὀλυμπίχου δὲ	θηρικλείους	ἔλαβεν ἕξ, ιτάτους δύο ψυκτῆρας.
[11, 472]	(περὶ Ἀλεξανδρείας φάσκων τινὰς ἔχοντας	θηρικλείους	πομπεύειν, τοὺς δὲ καρχήσια. Ὁποῖον
[11, 470]	δὲ ἐξ αὐτῆς καὶ κύλικας	θηρικλείους,	ὥστε μηδένα ἂν διαγνῶναι πρὸς
[11, 508]	τις εὕροι· ἀλλοτρίους δὲ τοὺς	πλείους,	ὄντας (ἐκ τῶν Ἀριστίππου διατριβῶν,
[11, 508]	πολλούς, φησί, τῶν διαλόγων αὐτοῦ	ἀχρείους	καὶ ψευδεῖς ἄν τις εὕροι·
[11, 506]	ἀποφαίνει καὶ τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ	ἠλιθίους	Μειδίαν τε ὀρτυγοκόπον, καὶ τὸν
[11, 495]	χόα. Τὴν δὲ ὄλπην Κλείταρχος	Κορινθίους	μέν φησι καὶ Βυζαντίους καὶ
[11, 503]	ψυκτήρια καὶ τοὺς ἀλσώδεις καὶ	συσκίους	τόπους τοὺς τοῖς θεοῖς ἀνειμένους,
[11, 502]	Ψυκτῆρά τις προὔπινεν ἄν, τοὺς	ἀθλίους	ἀπολλύων. Ἐπιγένης δ´ ἐν Ἡρωίνῃ
[11, 508]	ὄντας (ἐκ τῶν Ἀριστίππου διατριβῶν,	ἐνίους	δὲ κἀκ τῶν Ἀντισθένους, πολλοὺς
[11, 506]	εἴρηκε κριτὴν (ἔτι τε πρόκωπον)	Λακεδαιμονίους	δὲ ἐπαινῶν ἐπαινεῖ καὶ τοὺς
[11, 508]	ἔδει καθάπερ τὸν Λυκοῦργον τοὺς	Λακεδαιμονίους	καὶ τὸν Σόλωνα τοὺς Ἀθηναίους
[11, 506]	δικαίου, τῆς τῶν πατέρων ἀρετῆς	ἀναξίους	εἶναι φάσκων. (Ἃ δὲ περὶ
[11, 491]	συνεζευγμένον κατ´ ἀριθμόν, ὡς ἐντούτοις·	Δοιοὺς	δ´ ἄρ´ ὑπήλυθε θάμνους ἐξ
[11, 491]	ἀριθμὸν εἶδος, τὸ δύο, οἷον·	Δοιοὺς	δὲ τρίποδας, δέκα δὲ χρυσοῖο
[11, 495]	οἱ ἐν τῇ ἑορτῇ παρατιθέμενοι,	ὁποίους	δή ποτε ὄλπας ἐκάλουν, χρώμενοι
[11, 495]	μέν φησι καὶ Βυζαντίους καὶ	Κυπρίους	τὴν λήκυθον ἀποδιδόναι, Θεσσαλοὺς δὲ
[11, 483]	Σιμάριστος δὲ τὸ δίωτον ποτήριον	Κυπρίους,	τὸ δὲ δίωτον καὶ τετράωτον
[11, 472]	Πάμφιλος ἐν τοῖς περὶ Ὀνομάτων	Κυπρίους	τὸ ποτήριον οὕτως καλεῖν. (ΚΑΔΟΣ.
[11, 480]	(Γλαύκων δ´ ἐν ταῖς Γλώσσαις	Κυπρίους	φησὶ τὴν κοτύλην κύλικα καλεῖν.
[11, 508]	καὶ ψευδεῖς ἄν τις εὕροι·	ἀλλοτρίους	δὲ τοὺς πλείους, ὄντας (ἐκ
[11, 508]	Ἀθηναίους καὶ τὸν Ζάλευκον τοὺς	Θουρίους,	καὶ αὐτόν, εἴπερ ἦσαν χρήσιμοι,
[11, 473]	δ´ ἐστὶν ἐν ᾧ τοὺς	κτησίους	Δίας ἐγκαθιδρύουσιν, ὡς Ἀντικλείδης (φησὶν
[11, 484]	ὄρνις; {Β. Ἡράκλεις, (ποτήριον χρυσοῦς	διακοσίους	ἄγον. {Α. Ὢ περιβοήτου, φιλτάτη,
[11, 483]	καὶ τετράωτον Κρῆτας. Φιλητᾶς δὲ	Συρακοσίους	κύπελλα καλεῖν τὰ τῆς μάζης
[11, 495]	Κλείταρχος Κορινθίους μέν φησι καὶ	Βυζαντίους	καὶ Κυπρίους τὴν λήκυθον ἀποδιδόναι,
[11, 500]	ἡδύς. Διήνεγκαν δὲ μετὰ τοὺς	Βοιωτίους	οἱ Ῥοδιακοὶ λεγόμενοι Δαμοκράτους δημιουργήσαντος.
[11, 506]	μαινόμενόν τε ἀποφαίνει καὶ τοὺς	υἱοὺς	αὐτοῦ ἠλιθίους Μειδίαν τε ὀρτυγοκόπον,
[11, 482]	ναυστολεῖς χθόνα; Κύββα ποτήριον Ἀπολλόδωρος	Παφίους.	(ΚΥΠΕΛΛΟΝ. Τοῦτο πότερόν ἐστιν ταὐτὸν
[11, 483]	δ´ ἐν τῷ περὶ Ἐτυμολογιῶν	Παφίους	τὸ ποτήριον καλεῖν κύββα. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
[11, 487]	ὁ Κυρηναῖος, ὡς Πάμφιλός φησι,	Παφίους	τὸ ποτήριον οὕτως καλεῖν. (ΜΑΘΑΛΙΔΑΣ
[11, 489]	ὑποκεῖσθαι τῷ ποτηρίῳ πλάγια διὰ	μήκους·	ταῦτα δ´ εἶναι τοὺς δύο
[11, 466]	Ξενοφῶν Ἀναβάσεως πρώτῳ· Κῦρος ἔπεμπε	βίκους	οἴνου ἡμιδεεῖς. Ἐστὶ δὲ φιαλῶδες
[11, 466]	ἐρρίπτουν εἰς τὸ κοττάβιον. (Καὶ	οἴκους	δὲ ἐπιτηδείους κατεσκεύαζον εἰς ταύτην
[11, 496]	ἀγγεῖον ξύλινον, ἀφ´ οὗ τοὺς	ἀγροίκους	πίνειν. Μνημονεύει αὐτοῦ καὶ Ἀλέξανδρος
[11, 466]	ξύλινον ποτήριον, ᾧ χρῆσθαι τοὺς	ἀγροίκους	Φιλητᾶς φησ, (τοὺς) ἀμέλγοντας εἰς
[11, 503]	ψυκτηρίαν τινὲς ὀνομάζουσιν. Τοὺς δ´	Ἀττικοὺς	καὶ κωμῳδεῖν τὸν ψυγέα ὡς
[11, 470]	κεῖται φιάλη χαλκῆ καὶ κύαθος	χαλκοῦς	καὶ ἠθάνιον χάλκεον. ΗΜΙΤΟΜΟΣ ἔκπωμά
[11, 501]	ἔχει κατὰ μέσον, ἐφ´ οὗ	χαλκοῦς	ὀμφαλὸς ἔπεστιν. Ἴων δ´ ἐν
[11, 494]	αὐτοῦ τοὺς χόας καὶ τοὺς	καδίσκους	συγκεραυνώσω σποδῶν καὶ τἄλλα πάντ´
[11, 476]	ἔχον ἐν αὑτῷ πολ8 λοὺς	κοτυλίσκους	κεκολλημένους, ἐν οἷς, (φησίν, μήκωνες
[11, 478]	κεραμεοῦν ἔχον ἐν αὑτῷ πολλοὺς	κοτυλίσκους	κεκολλημένους· ἔνεισι δ´ ἐν αὐτοῖς
[11, 476]	κεραμεοῦν, ἔχον ἐν αὑτῷ πολ8	λοὺς	κοτυλίσκους κεκολλημένους, ἐν οἷς, (φησίν,
[11, 509]	δι´ Ἀριδαίου. Κριθεὶς δὲ καὶ	ἁλοὺς	καὶ ἀδοξήσας ἐν μὲν τῇ
[11, 477]	τὸ χήτιον τὸ χωροῦν τοὺς	ἀστραγάλους.	Διονύσιος δ´ ὁ Σάμιος ἐν
[11, 495]	καὶ Κυπρίους τὴν λήκυθον ἀποδιδόναι,	Θεσσαλοὺς	δὲ τὴν πρόχοον. Σέλευκος δὲ
[11, 495]	ταῖς Γλώσσαις πελλητῆρα μὲν καλεῖν	Θεσσαλοὺς	καὶ Αἰολεῖς τὸν ἀμολγέα, πέλλαν
[11, 501]	ἐν Δραπέτισιν· Δέχεσθε φιάλας τάσδε	βαλανειομφάλους,	Ἐρατοσθένης ἐν τῷ ἑνδεκάτῳ περὶ
[11, 501]	Κρατῖνος μνημονεύει· Δέχεσθε φιάλας τάσδε	βαλανειομφάλους.	Καὶ Θεόπομπος δ´ ἐν Ἀλθαίᾳ
[11, 501]	μεσομφάλους. Οὕτω δ´ εἴρηκε τὰς	βαλανειομφάλους,	ὧν Κρατῖνος μνημονεύει· Δέχεσθε φιάλας
[11, 501]	Ἴτ´ ἐκφορεῖτε, παρθένοι, κύπελλα καὶ	μεσομφάλους.	Οὕτω δ´ εἴρηκε τὰς βαλανειομφάλους,
[11, 466]	(Ἔπινον δὲ τὴν ἄμυστιν μετὰ	μέλους,	μεμετρημένον πρὸς ὠκύτητα χρόνου. Ὡς
[11, 461]	μὲν γὰρ ὁ Μεσσήνιος, ὁ	Ἀριστοτέλους	μαθητής, ἐν τῷ περὶ Ἀλκαίου
[11, 489]	ἔφρασεν ὁ ποιητής, τοὺς χρυσοῦς	ἥλους	παρατιθεὶς τῇ τοῦ ἀργυροῦ ἐκπώματος
[11, 488]	ἔξωθεν δεῖν ἐμπείρεσθαι τοὺς χρυσοῦς	ἥλους	τῷ ἀργυρῷ ἐκπώματι κατὰ τὸν
[11, 488]	ἀποτελοῦσα. Πεπάρθαι δὲ λέγεται τοὺς	ἥλους	ὑπὸ τοῦ ποιητοῦ οὐχ ὅτι
[11, 466]	τὸ ποτήριον· χρυσέοις γοῦν δεπάεσσιν	ἀλλήλους	δεξιοῦνται. Ἐλευθέριον δέ, φησί, καὶ
[11, 476]	τὸν Σεύθην, ἠσπάζοντο μὲν πρῶτον	ἀλλήλους	καὶ κατὰ τὸν Θρᾴκιον νόμον
[11, 500]	κεκτημένῳ τάλαντα, παῖδας, ἐπιτρόπους, ζεύγη,	καμήλους,	στρώματ´, ἀργυρώματα, φιάλας, τριήρεις, τραγελάφους,
[11, 488]	διεστῶσαι διάστημα. Αὗται μέχρι τοῦ	χείλους	διήκουσαι τοῦ ποτηρίου καὶ μικρὸν
[11, 488]	τὸ ἀπολῆγον πρὸς τὴν τοῦ	χείλους	ἔρεισιν πάλιν συμφυεῖς εἰσιν. Καὶ
[11, 466]	νικῶσιν δίκας, εὐδαιμονοῦσιν, ὠφελοῦσι τοὺς	φίλους.	Αὔξει γὰρ καὶ τρέφει μεγαλύνει
[11, 469]	κουριδίαν τ´ ἄλοχον πάιδάς τε	φίλους,	(ὃ δ´ ἐς ἄλσος ἔβα
[11, 505]	ἐγκώμια αὐτοῦ διεξέρχεται, ὁ τοὺς	ἄλλους	ἁπαξαπλῶς κακολογήσας, ἐν μὲν τῇ
[11, 508]	καὶ τοὺς Γοργίας, (καὶ τοὺς	ἄλλους	δὲ τοὺς τοιούτους διαλόγους, ἐν
[11, 500]	καλοῦνται. Ἔχουσι μέντοι πρὸς τοὺς	ἄλλους	διαφοράν· ἔπεστι γὰρ ἐπὶ τῶν
[11, 466]	καὶ αὐτὰ διὰ τὴν ὁμοιότητα	ἀρυβάλλους	τινὲς καλοῦσιν. Ἀριστοφάνης Ἱππεῦσι· Κατασπένδειν
[11, 506]	γάρ, φησί, περίβλεπτον ἀξίωμα περικείμενος	κάλλους	οὐκ ἀληθινοῦ. (Ἐν δὲ τῷ
[11, 508]	ἐνίους δὲ κἀκ τῶν Ἀντισθένους,	πολλοὺς	δὲ κἀκ τῶν Βρύσωνος τοῦ
[11, 507]	ἐπαινῶ· καὶ γὰρ καὶ οὗτος	πολλοὺς	εἰπὼν κακῶς οὐδ´ αὐτοῦ τοῦ
[11, 478]	ἀγγεῖον κεραμεοῦν ἔχον ἐν αὑτῷ	πολλοὺς	κοτυλίσκους κεκολλημένους· ἔνεισι δ´ ἐν
[11, 505]	καὶ ἑνὶ διαλόγῳ τῷ Πρωταγόρᾳ	πολλούς,	ὁ τοιαῦτα ἐν τῇ Πολιτείᾳ
[11, 508]	κατὰ τῆς Πλάτωνος διατριβῆς Τοὺς	πολλούς,	φησί, τῶν διαλόγων αὐτοῦ ἀχρείους
[11, 464]	ἐκπωμάτων. Τὴν δὲ μανίαν τοὺς	πολλούς	φησιν ὁ Χρύσιππος ἐν τῇ
[11, 503]	δὲ τέτταρας, ~(ψυκτηρίδιον δὲ δύ´	ὀβολούς,	Φιλιππίδου λεπτότερον. (Ἡρακλέων δὲ ὁ
[11, 486]	δύο. Ἡρόδοτος δ´ ἐν ζʹ	Προβόλους	δύο Λυκιουργίδας ἡμιεργέας, ὅτι ἀκόντιά
[11, 486]	τε ἐν τῇ ἑβδόμῃ φησί·	Προβόλους	δύο Λυκοεργέας. Μήποτ´ οὖν καὶ
[11, 500]	ἀργυρώματα, φιάλας, τριήρεις, τραγελάφους, καρχήσια,	(γαυλοὺς	ὁλοχρύσους— {Β. Πλοῖα; {Α. Τοὺς
[11, 500]	Τοὺς κάδους μὲν οὖν καλοῦσι	γαυλοὺς	πάντες οἱ προγάστορες. ΤΡΙΗΡΗΣ. Ὅτι
[11, 468]	εἰς ὃ οἷόν τε τοὺς	δακτύλους	διείρειν ἑκατέρωθεν· ἄλλοι δὲ τὸ
[11, 468]	ὅ ἐστιν οἷόν τε τοὺς	δακτύλους	ἑκατέρωθεν διείρειν. Οἳ δὲ τὸ
[11, 468]	ἐν κύκλῳ τύπους ἔχον οἷον	δακτύλους,	ἢ τὸ ἔχον ἐξοχὰς οἷα
[11, 482]	πιεῖν βουληθεῖεν, προσπαρετίθεσαν τοὺς καλουμένους	κοτύλους,	κάλλιστα καὶ εὐποτώτατα ἐκπωμάτων. Ἦσαν
[11, 462]	πολιτείας μετέδοσαν οἱ Ἡρακλεῶται συνοικοῦσιν,	ἀλλοφύλους	ὑπολαβόντες. Κυλικρᾶνες δὲ λέγονται, ὅτι
[11, 504]	παιῶνας ἐτράποντο. Καὶ ὁ τοὺς	μίμους	δὲ πεποιηκώς, οὓς αἰεὶ διὰ
[11, 505]	οὐδὲ ἐμμέτρους τοὺς καλουμένους Σώφρονος	μίμους	μὴ φῶμεν εἶναι λόγους καὶ
[11, 508]	τοῖς οὖσιν ἀνθρώποις γράψαι τοὺς	νόμους,	ἀλλὰ τοῖς ὑπ´ αὐτοῦ διαπλαττομένοις,
[11, 462]	Κυλικρᾶνες δὲ λέγονται, ὅτι τοὺς	ὤμους	κεχαραγμένοι κύλικας ἦσαν. (Οἶδα δὲ
[11, 462]	(καὶ κύλικες· πλεκτοὺς δ´ ἀμφιτιθεῖ	στεφάνους,	ἄλλος δ´ εὐῶδες μύρον ἐν
[11, 460]	αὐτοῖσι θάλειαν δαῖτα ποτήριά τε,	στεφάνους	δ´ ἐπὶ κρασὶν ἔθηκεν. Ἅπερ
[11, 466]	παῖ, φέρε δ´ ἀνθεμεῦντας ἡμῖν	στεφάνους	ἔνεικον, ὡς δὴ πρὸς Ἔρωτα
[11, 502]	εἰς αὐτὸν ἀναφερομένους Πέρσας φησί·	Στεφάνους	τε πᾶσι κὠμφαλωτὰς χρυσίδας. (Ἀθηναῖοι
[11, 494]	Κἀν τοῖς Βαβυλωνίοις οὖν τοῖς	Ἀριστοφάνους	ἀκουσόμεθα ποτήριον τὸ ὀξύβαφον, ὅταν
[11, 479]	Θυατειρηνὸς παρατιθέμενος τὸ ἐκ Νεφελῶν	Ἀριστοφάνους·	Μηδὲ στέψω κοτυλίσκον. Σιμμίας δὲ
[11, 505]	ἐνηνόχασιν. Ἄλλοι δέ φασιν ὡς	ἀναγνοὺς	ὁ Γοργίας τὸν Πλάτωνος διάλογον
[11, 505]	ὡς καὶ ὁ Γοργίας αὐτὸς	ἀναγνοὺς	τὸν ὁμώνυμον αὑτῷ διάλογον πρὸς
[11, 466]	Ἄλλοι δὲ καὶ δὴ βακχίου	παλαιγενοῦς	ἀφρῷ σκιὰ καὶ χρυσοκόλλητον δέπας
[11, 472]	ἐν μέσῳ ἕστηκε λευκοῦ νέκταρος	παλαιγενοῦς	πλήρης, ἀφρίζων· ὃν λαβὼν ἐγὼ
[11, 494]	ἦν ὀνόματα ἐγγεγραμμένα ταῦτα, Σωτῆρος	Σωσιγένους	Βίωνος Ἀπολλωνίου (Δίωνος) εἰς ἃ
[11, 494]	Σωτῆρος τὸ σω> καὶ τοῦ	Σωσιγένους	τὸ σι> καὶ τοῦ Βίωνος
[11, 508]	διατριβῶν, ἐνίους δὲ κἀκ τῶν	Ἀντισθένους,	πολλοὺς δὲ κἀκ τῶν Βρύσωνος
[11, 483]	ὡς Ὑπερείδης ἐν τῷ κατὰ	Δημοσθένους.	Καλλίξεινος δ´ ἐν τετάρτῳ (περὶ
[11, 501]	δ´ ἐν τετάρτῳ περὶ τοῦ	Ἐρατοσθένους	Ἑρμοῦ (Πεπαῖχθαί τις ἂν οἰηθείη,
[11, 462]	καθαροῖσι λόγοις· σπείσαντας δὲ καὶ	εὐξαμένους	τὰ δίκαια δύνασθαι (πρήσσειν (ταῦτα
[11, 476]	ἐν αὑτῷ πολ8 λοὺς κοτυλίσκους	κεκολλημένους,	ἐν οἷς, (φησίν, μήκωνες λευκοί,
[11, 478]	ἔχον ἐν αὑτῷ πολλοὺς κοτυλίσκους	κεκολλημένους·	ἔνεισι δ´ ἐν αὐτοῖς ὅρμινοι,
[11, 508]	μὲν καὶ λόγους ὑπὲρ ἔρωτος	εἰρημένους	καὶ μάλα ἀπρεπεῖς, οὓς καταφρονῶν
[11, 503]	συσκίους τόπους τοὺς τοῖς θεοῖς	ἀνειμένους,	ἐν οἷς ἔστιν ἀναψῦξαι. Αἰσχύλος
[11, 463]	ζῶντας, ὥσπερ εἰς πανήγυρίν τινα	ἀφειμένους	ἐκ τοῦ θανάτου καὶ τοῦ
[11, 506]	καὶ τοὺς ὑπὸ τοῦ δήμου	προαγομένους,	Φανοσθένη τὸν Ἄνδριον κἀπολλόδωρον τὸν
[11, 462]	πρήσσοντας παρ´ Εὐβοέων. ~(Κυλικρῆνας ἐξεπόρθησε	λῃζομένους	καὶ αὐτόθι πόλιν ἐδείματο Ἡράκλειαν
[11, 489]	τοὺς τρίποδας τοὺς τοῖς θεοῖς	καθαγιζομένους,	(φθόεις κυκλοτερεῖς καὶ ἀστέρας ἔχοντας,
[11, 506]	καὶ τοὺς μεγίστους (παρ´ Ἀθηναίοις	γενομένους	Ἀριστείδην καὶ Θεμιστοκλέα, Μένωνα δὲ
[11, 502]	ὁ πεποιηκὼς τοὺς εἰς αὐτὸν	ἀναφερομένους	Πέρσας φησί· Στεφάνους τε πᾶσι
[11, 508]	διαπλαττομένοις, ὥστε καὶ ζητεῖσθαι τοὺς	χρησομένους.	Ἐχρῆν οὖν ἃ πείσει λέγων
[11, 468]	φησί· Πάντα μάλ´ ὅσς´ Ἄδρηστος	ἐποιχομένους	ἐκέλευσε ῥεξέμεν· ἐν μὲν ὕδωρ,
[11, 488]	ζητεῖ περὶ τῶν ἥλων, πῶς	πεπαρμένους	αὐτοὺς δεῖ δέχεσθαι. Οἳ μὲν
[11, 482]	πλεῖον πιεῖν βουληθεῖεν, προσπαρετίθεσαν τοὺς	καλουμένους	κοτύλους, κάλλιστα καὶ εὐποτώτατα ἐκπωμάτων.
[11, 505]	γράφει· Οὐκοῦν οὐδὲ ἐμμέτρους τοὺς	καλουμένους	Σώφρονος μίμους μὴ φῶμεν εἶναι
[11, 475]	καὶ Ὅμηρος τοὺς ὑπὸ δίψους	κρατουμένους	καρχαλέους εἶπεν. Χάρων δ´ ὁ
[11, 476]	παρίστησιν ἀντὶ ποτηρίων τοῖς κέρασι	χρωμένους	διὰ τούτων· Ἀργυρηλάτοις κέρασι χρυσᾶ
[11, 474]	νῦν τοὺς κανθάρους, ὦ τάλαν,	ἐκείνους	τοὺς ἁδρούς, ταπεινὰ δὲ καὶ
[11, 465]	Βακχίου φιλανθέμου Αἴθοπα πεπαίνοντ´ ὀρχάτους	ὀπωρινούς·	ἐξ οὗ βροτοὶ καλοῦσιν οἶνον
[11, 463]	νοῦν ἔχων, κατὰ τοὺς Ἀλέξιδος	Ταραντίνους,	Οἳ τῶν πέλας (οὐδέν´ ἀδικοῦμεν
[11, 491]	ἐντούτοις· Δοιοὺς δ´ ἄρ´ ὑπήλυθε	θάμνους	ἐξ ὁμόθεν πεφυῶτας, ὃ μὲν
[11, 470]	ὅταν οὑτωσὶ λέγῃ· Γενόμενος δ´	ἔννους	μόλις ᾔτησε κύλικα καὶ λαβὼν
[11, 494]	κοινὴ συνήθεια οὕτως καλεῖ τὸ	ὄξους	δεκτικὸν σκεῦος· ἐστὶ δὲ καὶ
[11, 499]	Καὶ δυσχερὴς λάγυνος οὗτος πλησίον	ὄξους.	Δίφιλος ἐν Ἀνασῳζομένοις· Λάγυνον ἔχω
[11, 464]	δὲ καὶ δοξομανεῖς καλοῦσι τοὺς	φιλοδόξους,	(καθάπερ τοὺς φιλογύνας γυναικομανεῖς καὶ
[11, 502]	τὸ ἑταιρικὸν συνευωχούμενον φιλοτήσιον. Ἀριστοφάνης·	Ἐπτάπους	γοῦν ἡ σκιά ´στιν· ἡ
[11, 461]	ἐπιφανείας τῶν δαιμόνων καταδειχθῆναι τοῦτο.	Χαλεποὺς	γὰρ καὶ πλήκτας τοὺς ἥρωας
[11, 465]	τε καὶ αἰσχροκέρδεια. Ὁ δὲ	Οἰδίπους	(δι´ ἐκπώματα) τοῖς υἱοῖς κατηράσατο,
[11, 493]	τῷ ποιητῇ ὅτι τοὺς μὲν	λοιποὺς	εἶπε μογέοντας ἀείρειν τὸ δέπας,
[11, 500]	λέγουσι, νυμφίῳ, κεκτημένῳ τάλαντα, παῖδας,	ἐπιτρόπους,	ζεύγη, καμήλους, στρώματ´, ἀργυρώματα, φιάλας,
[11, 503]	καὶ τοὺς ἀλσώδεις καὶ συσκίους	τόπους	τοὺς τοῖς θεοῖς ἀνειμένους, ἐν
[11, 466]	δὲ τὰς τοῦ (Ποσειδῶνος ἔβοσκεν	ἵππους·	καί ποτε (καὶ) κύματος ἐπιφερομένου
[11, 467]	εὔκολον πολλάκις παραλαμβάνουσι. Καὶ τοὺς	ἵππους	τοὺς τὸ ἐγκεχαραγμένον ἔχοντας σαμφόρας
[11, 468]	ἄλλοι δὲ τὸ ἐν κύκλῳ	τύπους	ἔχον οἷον δακτύλους, ἢ τὸ
[11, 468]	δὲ τὸ ἔχον κύκλῳ δακτυλοειδεῖς	τύπους	τινάς. (ΕΛΕΦΑΣ. Οὕτως ἐκαλεῖτο ποτήριόν
[11, 504]	μὲν λύπας ὥσπερ ὁ μανδραγόρας	ἀνθρώπους	κοιμίζει, τὰς δὲ φιλοφροσύνας ὥσπερ
[11, 506]	τι τοιοῦτον· Ὥσπερ ἀγνοοῦντας τοὺς	ἀνθρώπους	ὅτι καὶ τὴν ἀρχὴν τῆς
[11, 473]	Ἡ Μανία, φέρ´ ὀξύβαφα καὶ	κανθάρους.	Ἄλεξις δ´ ἐν Κρατείᾳ ὁ
[11, 474]	στρώμασι κεκοσμημένας, ἐκπώματα δὲ κεραμέους	κανθάρους,	καὶ τὸν λύχνον ὁμοίως τὸν
[11, 474]	ἂν τῆς ἡμέρας ἔκλαιεν οἴνου	κανθάρους.	Νικόστρατος Διαβόλῳ· Ἡ ναῦς δὲ
[11, 474]	Ἀλλ´ οὐδὲ κεραμεύουσι νῦν τοὺς	κανθάρους,	ὦ τάλαν, ἐκείνους τοὺς ἁδρούς,
[11, 474]	κανθάρους, ὦ τάλαν, ἐκείνους τοὺς	ἁδρούς,	ταπεινὰ δὲ καὶ γλαφυρὰ πάντες
[11, 501]	ἔχειν δεῖ νομίζειν ἐξ ἑκατέρου	μέρους,	ἢ τὸ μὲν ἀμφὶ σημαίνει
[11, 466]	μὲν οὖν ὑπὸ κύματος αὐτοὺς	ἀμφοτέρους	κρυφθέντας ἀφανεῖς γενέσθαι, χρόνῳ δ´
[11, 477]	δ´ ἐστὶ χωρεῖν· Οὐδὸς δ´	ἀμφοτέρους	ὅδε χείσεται. Καὶ ἡ τοῦ
[11, 491]	φαντασμάτων ἔχουσι μορφὰς ἄπτεροι Πελειάδες.	Ἀπτέρους	γὰρ αὐτὰς εἴρηκε διὰ τὴν
[11, 506]	ἐπαινεῖ καὶ τοὺς πάντων Ἑλλήνων	ἐχθροὺς	Πέρσας. (Καὶ τὸν ἀδελφὸν δὲ
[11, 500]	ποιούμενος τὸν λόγον πρὸς τοὺς	Διοσκόρους,	καλῶν αὐτοὺς ἐπὶ ξένια· (Οὐ
[11, 461]	Εὔρυτον καὶ τὸν υἱὸν ἔκτεινε	φόρους	πρήσσοντας παρ´ Εὐβοέων. ~(Κυλικρῆνας ἐξεπόρθησε
[11, 505]	Ποιητῶν οὕτως γράφει· Οὐκοῦν οὐδὲ	ἐμμέτρους	τοὺς καλουμένους Σώφρονος μίμους μὴ
[11, 480]	λʹ κρατάνια ἀργυρᾶ βʹ χύτρος	ἀργυροῦς,	ἀποθυστάνιον χρυσοῦν, κρατὴρ χρυσοῦς, Κυρηναίων
[11, 466]	ροϚ τούτων ἐπίχρυσα λγʹ Τισιγίτης	ἀργυροῦς	εἷς. (Μύστροι ἀργυροῖ κατάχρυσοι λβʹ
[11, 500]	μίμησιν εἰργάσαντο κεραμέους τε καὶ	ἀργυροῦς	σκύφους. Ὧν πρῶτοι μὲν ἐγένοντο
[11, 502]	ἐκνενιτρωμένα θεῖναι· κύαθος δ´ ἦν	ἀργυροῦς,	(τἀκπώματα) ἦγεν δύο δραχμάς, κυμβίον
[11, 466]	περὶ γραμματικοῦ ποτηρίου ποιεῖ τοὺς	Σατύρους	τάδε λέγοντας· (Ὁ δὲ σκύφος
[11, 494]	κατὰ τὸν θαυμάσιον Αἰσχύλον ἁλίσκῃ,	ἀπροσδιονύσους	λύσεις πραγματευόμενος. (ΟΛΜΟΣ ποτήριον κερατίου
[11, 505]	ἡμῖν ὁ καλός τε καὶ	χρυσοῦς	Γοργίας, ἔφη ὁ Γοργίας· Ἦ
[11, 484]	οὗτος ὄρνις; {Β. Ἡράκλεις, (ποτήριον	χρυσοῦς	διακοσίους ἄγον. {Α. Ὢ περιβοήτου,
[11, 466]	Νικόμαχος· Ὦ χαῖρε χρυσόκλυστα καὶ	χρυσοῦς	ἐμῶν. Φιλιππίδης· Τὰ ποτήρι´ ἂν
[11, 489]	τοῦτ´ ἔφρασεν ὁ ποιητής, τοὺς	χρυσοῦς	ἥλους παρατιθεὶς τῇ τοῦ ἀργυροῦ
[11, 488]	λέγουσιν ἔξωθεν δεῖν ἐμπείρεσθαι τοὺς	χρυσοῦς	ἥλους τῷ ἀργυρῷ ἐκπώματι κατὰ
[11, 480]	χύτρος ἀργυροῦς, ἀποθυστάνιον χρυσοῦν, κρατὴρ	χρυσοῦς,	Κυρηναίων ἀνάθημα, βατιάκιον ἀργυροῦν. ΚΡΟΥΝΕΙΑ.
[11, 500]	φιάλας, τριήρεις, τραγελάφους, καρχήσια, (γαυλοὺς	ὁλοχρύσους—	{Β. Πλοῖα; {Α. Τοὺς κάδους
[11, 496]	Ἀτάκτοις ἀγγεῖον ξύλινον, ἀφ´ οὗ	τοὺς	ἀγροίκους πίνειν. Μνημονεύει αὐτοῦ καὶ
[11, 466]	(ΑΜΦΩΞΙΣ ξύλινον ποτήριον, ᾧ χρῆσθαι	τοὺς	ἀγροίκους Φιλητᾶς φησ, (τοὺς) ἀμέλγοντας
[11, 474]	τοὺς κανθάρους, ὦ τάλαν, ἐκείνους	τοὺς	ἁδρούς, ταπεινὰ δὲ καὶ γλαφυρὰ
[11, 465]	Λίμναις Διονύσου τὸ γλεῦκος φέροντας	τοὺς	Ἀθηναίους ἐκ τῶν πίθων τῷ
[11, 508]	τοὺς Λακεδαιμονίους καὶ τὸν Σόλωνα	τοὺς	Ἀθηναίους καὶ τὸν Ζάλευκον τοὺς
[11, 502]	μεγάλην. Ψυκτῆρά τις προὔπινεν ἄν,	τοὺς	ἀθλίους ἀπολλύων. Ἐπιγένης δ´ ἐν
[11, 475]	λέβης. Σιληνὸς δὲ καὶ Κλείταρχος	τοὺς	Αἰολεῖς φασιν οὕτω καλεῖν τὸ
[11, 505]	εἶναι λόγους καὶ μιμήσεις ἢ	τοὺς	Ἀλεξαμενοῦ τοῦ Τηίου τοὺς πρώτους
[11, 463]	εὐλόγως φθονήσαι νοῦν ἔχων, κατὰ	τοὺς	Ἀλέξιδος Ταραντίνους, Οἳ τῶν πέλας
[11, 505]	οὗτος» ἐγκώμια αὐτοῦ διεξέρχεται, ὁ	τοὺς	ἄλλους ἁπαξαπλῶς κακολογήσας, ἐν μὲν
[11, 508]	αὐτοῦ καὶ τοὺς Γοργίας, (καὶ	τοὺς	ἄλλους δὲ τοὺς τοιούτους διαλόγους,
[11, 500]	τινων καλοῦνται. Ἔχουσι μέντοι πρὸς	τοὺς	ἄλλους διαφοράν· ἔπεστι γὰρ ἐπὶ
[11, 503]	Θυατειρηνὸς καλεῖσθαί φησι ψυκτήρια καὶ	τοὺς	ἀλσώδεις καὶ συσκίους τόπους τοὺς
[11, 466]	χρῆσθαι τοὺς ἀγροίκους Φιλητᾶς φησ,	(τοὺς)	ἀμέλγοντας εἰς αὐτὸ καὶ οὕτως
[11, 506]	ἔγραψέ τι τοιοῦτον· Ὥσπερ ἀγνοοῦντας	τοὺς	ἀνθρώπους ὅτι καὶ τὴν ἀρχὴν
[11, 509]	πατρίδος πικρῶς τυραννήσας οὐ μόνον	τοὺς	ἀρίστους τῶν πολιτῶν ἐξήλασεν, ἀλλὰ
[11, 476]	ποιητῶν δὲ πολλοὶ παράγουσι πίνοντας	τοὺς	ἀρχαίους κέρασι. Πίνδαρος μὲν ἐπὶ
[11, 489]	ὁ ποιητὴς ἀπεικάζει διὰ τὸ	τοὺς	ἀστέρας περιφερεῖς εἶναι τοῖς ἥλοις
[11, 477]	κήθιον τὸ χήτιον τὸ χωροῦν	τοὺς	ἀστραγάλους. Διονύσιος δ´ ὁ Σάμιος
[11, 500]	οἶνος ἡδύς. Διήνεγκαν δὲ μετὰ	τοὺς	Βοιωτίους οἱ Ῥοδιακοὶ λεγόμενοι Δαμοκράτους
[11, 508]	διεξίοι τοὺς Τιμαίους αὐτοῦ καὶ	τοὺς	Γοργίας, (καὶ τοὺς ἄλλους δὲ
[11, 503]	ψυγέα καλοῦμεν, ψυκτηρίαν τινὲς ὀνομάζουσιν.	Τοὺς	δ´ Ἀττικοὺς καὶ κωμῳδεῖν τὸν
[11, 468]	ποτήριον, εἰς ὃ οἷόν τε	τοὺς	δακτύλους διείρειν ἑκατέρωθεν· ἄλλοι δὲ
[11, 468]	εἰς ὅ ἐστιν οἷόν τε	τοὺς	δακτύλους ἑκατέρωθεν διείρειν. Οἳ δὲ
[11, 472]	φάσκων τινὰς ἔχοντας θηρικλείους πομπεύειν,	τοὺς	δὲ καρχήσια. Ὁποῖον δ´ ἐστὶ
[11, 476]	προπίνειν κέρατι τούτοις οἷς ἐφιλοφρονεῖτο.	Τοὺς	δὲ Παιόνων βασιλεῖς φησι Θεόπομπος
[11, 506]	αὐτοῦ καὶ δεικνύναι ὡς ἔπλαττε	τοὺς	διαλόγους. (Ὅτι δὲ καὶ δυσμενὴς
[11, 500]	τούτοις ποιούμενος τὸν λόγον πρὸς	τοὺς	Διοσκόρους, καλῶν αὐτοὺς ἐπὶ ξένια·
[11, 475]	(πρὸς τὴν τράπεζαν φάσκων προσεληλυθέναι	τοὺς	δράκοντας καὶ γενέσθαι περὶ τὰ
[11, 489]	διὰ μήκους· ταῦτα δ´ εἶναι	τοὺς	δύο πυθμένας. Ὁποῖόν τι καὶ
[11, 469]	ἐγὼ καὶ τοὺς ἐφήβους, Σωσία,	τοὺς	δυσχερεῖς. (ΗΔΥΠΟΤΙΔΕΣ. Ταύτας φησὶν ὁ
[11, 502]	Φερεκράτης δὲ ἢ ὁ πεποιηκὼς	τοὺς	εἰς αὐτὸν ἀναφερομένους Πέρσας φησί·
[11, 506]	Θεμιστοκλέα, Μένωνα δὲ ἐπαινεῖ τὸν	τοὺς	Ἕλληνας προδόντα. Ἐν δὲ τῷ
[11, 466]	ἐν ταῖς Ἐπιστολαῖς ταῖς πρὸς	τοὺς	ἐν τῇ Ἀσίᾳ σατράπας φέρεταί
[11, 501]	βαλανείων κυκλοειδῆ ταῖς κατασκευαῖς ὄντα	τοὺς	ἐξαγωγοὺς ἔχει κατὰ μέσον, ἐφ´
[11, 471]	Ἰφικρατίς· ταῦτα γὰρ πρότερον συνιστορεῖν	τοὺς	εὑρόντας. Φαίνεται δ´ ἔτι καὶ
[11, 469]	Ῥοδιακὰς ὅλος ἀπηνέχθην ἐγὼ καὶ	τοὺς	ἐφήβους, Σωσία, τοὺς δυσχερεῖς. (ΗΔΥΠΟΤΙΔΕΣ.
[11, 463]	ἀποδημίας δὲ τυγχάνειν ἡμᾶς αἰεὶ	τοὺς	ζῶντας, ὥσπερ εἰς πανήγυρίν τινα
[11, 488]	ἥλων ἀποτελοῦσα. Πεπάρθαι δὲ λέγεται	τοὺς	ἥλους ὑπὸ τοῦ ποιητοῦ οὐχ
[11, 461]	τοῦτο. Χαλεποὺς γὰρ καὶ πλήκτας	τοὺς	ἥρωας νομίζουσι καὶ μᾶλλον νύκτωρ
[11, 503]	ἀλσώδεις καὶ συσκίους τόπους τοὺς	τοῖς	θεοῖς ἀνειμένους, ἐν οἷς ἔστιν
[11, 489]	κατεσκευάσαντο καὶ τοὺς τρίποδας τοὺς	τοῖς	θεοῖς καθαγιζομένους, (φθόεις κυκλοτερεῖς καὶ
[11, 464]	ἑαυτὸν ἡλικίας οὐκ ἀσίτους εἶναι	τοὺς	θεωροῦντας. ~(Φανόδημος δὲ πρὸς τῷ
[11, 471]	Ἀλεξανδρεὺς ἀπὸ τοῦ τὸν Διόνυσον	τοὺς	θῆρας κλονεῖν σπένδοντα ταῖς κύλιξι
[11, 508]	τοὺς Ἀθηναίους καὶ τὸν Ζάλευκον	τοὺς	Θουρίους, καὶ αὐτόν, εἴπερ ἦσαν
[11, 467]	τὸ εὔκολον πολλάκις παραλαμβάνουσι. Καὶ	τοὺς	ἵππους τοὺς τὸ ἐγκεχαραγμένον ἔχοντας
[11, 494]	γὰρ αὐτοῦ τοὺς χόας καὶ	τοὺς	καδίσκους συγκεραυνώσω σποδῶν καὶ τἄλλα
[11, 500]	(γαυλοὺς ὁλοχρύσους— {Β. Πλοῖα; {Α.	Τοὺς	κάδους μὲν οὖν καλοῦσι γαυλοὺς
[11, 507]	ἡμέρα, εἰ πάντας ἐθελήσαιμι ἐπελθεῖν	τοὺς	κακῶς ἀκούσαντας ὑπὸ τοῦ σοφοῦ.
[11, 482]	ποτε πλεῖον πιεῖν βουληθεῖεν, προσπαρετίθεσαν	τοὺς	καλουμένους κοτύλους, κάλλιστα καὶ εὐποτώτατα
[11, 505]	οὕτως γράφει· Οὐκοῦν οὐδὲ ἐμμέτρους	τοὺς	καλουμένους Σώφρονος μίμους μὴ φῶμεν
[11, 466]	τε τὸν κοντὸν ποοῦ καὶ	τοὺς	κάλως ἔκλυε καὶ χάλα πόδα.
[11, 474]	Ἡρωίνῃ· Ἀλλ´ οὐδὲ κεραμεύουσι νῦν	τοὺς	κανθάρους, ὦ τάλαν, ἐκείνους τοὺς
[11, 466]	Καὶ τὸ πλεῖστον δὲ εἰς	τοὺς	κοττάβους κατανήλισκον. (Ἔνδοξοι δὲ τορευταὶ
[11, 473]	Ἀγγεῖον δ´ ἐστὶν ἐν ᾧ	τοὺς	κτησίους Δίας ἐγκαθιδρύουσιν, ὡς Ἀντικλείδης
[11, 508]	γε ἔδει καθάπερ τὸν Λυκοῦργον	τοὺς	Λακεδαιμονίους καὶ τὸν Σόλωνα τοὺς
[11, 492]	τοῖς ὀνόμασιν ἑπτά. (Πρὸς δὲ	τοὺς	λέγοντας οὐκ οἰκείως τῷ ποτηρίῳ
[11, 506]	Ἐν δὲ τῷ Μένωνι καὶ	τοὺς	μεγίστους (παρ´ Ἀθηναίοις γενομένους Ἀριστείδην
[11, 482]	δέπαι καὶ μόνον ὀνόματι διαλλάσσει	Τοὺς	μὲν ἄρα χρυσέοισι κυπέλλοις υἷες
[11, 493]	ἐπιτιμώμενόν ἐστι τῷ ποιητῇ ὅτι	τοὺς	μὲν λοιποὺς εἶπε μογέοντας ἀείρειν
[11, 483]	Κωθωνισμοῦ ἐπιστολῇ φησιν οὕτως· Συμβαίνει	τοὺς	μὲν πολὺν ἄκρατον ἐν ταῖς
[11, 504]	καὶ παιῶνας ἐτράποντο. Καὶ ὁ	τοὺς	μίμους δὲ πεποιηκώς, οὓς αἰεὶ
[11, 508]	οὐ τοῖς οὖσιν ἀνθρώποις γράψαι	τοὺς	νόμους, ἀλλὰ τοῖς ὑπ´ αὐτοῦ
[11, 502]	καὶ τὰ Ῥοδιακὰ κόμισον λαβὼν	τοὺς	παῖδας. Εἶτ´ οἴσεις μόνος ψυκτῆρα,
[11, 505]	ἐκ νέου στρατεύεσθαι, παραδούς τε	τοὺς	παῖδας ταῖς γυναιξὶ τρέφειν Πάλιν
[11, 506]	Λακεδαιμονίους δὲ ἐπαινῶν ἐπαινεῖ καὶ	τοὺς	πάντων Ἑλλήνων ἐχθροὺς Πέρσας. (Καὶ
[11, 466]	λευκὸν ἀντείνουσα πῆχυν. Ἐντεῦθεν ἐννοοῦμεν	τοὺς	παρ´ Αἰσχύλῳ ἀγκυλητοὺς κοττάβους. Λέγονται
[11, 499]	πολλάκις οἶδά σε παραγινόμενον εἰς	τοὺς	παρ´ ἐμοὶ πότους, ἐν οἷς
[11, 505]	Γοργίας τὸν Πλάτωνος διάλογον πρὸς	τοὺς	παρόντας εἶπεν ὅτι οὐδὲν τούτων
[11, 476]	ποτηρίοις. Αἰσχύλος δ´ ἐν Περραιβίσι	τοὺς	Περραιβοὺς παρίστησιν ἀντὶ ποτηρίων τοῖς
[11, 508]	ἄν τις εὕροι· ἀλλοτρίους δὲ	τοὺς	πλείους, ὄντας (ἐκ τῶν Ἀριστίππου
[11, 483]	ποτηρίου τούτου καὶ ἀκρατοκώθωνας καλοῦσι	τοὺς	πλέονα ἄκρατον σπῶντας, ὡς Ὑπερείδης
[11, 506]	ᾧ πρῶτον μὲν κακολογεῖ πάντας	τοὺς	ποιητάς, ἔπειτα καὶ τοὺς ὑπὸ
[11, 507]	καὶ ἐνεργὰ ἰδεῖν, οὕτω κἀγὼ	τοὺς	πολίτας οὓς διαγράφω. (Περὶ δὲ
[11, 508]	τῶν μὲν τοῖς νόμοις ἐμμένειν	τοὺς	πολίτας, (τῶν δὲ τοῦ Πλάτωνος
[11, 508]	τῷ κατὰ τῆς Πλάτωνος διατριβῆς	Τοὺς	πολλούς, φησί, τῶν διαλόγων αὐτοῦ
[11, 464]	τέχνας ἐκπωμάτων. Τὴν δὲ μανίαν	τοὺς	πολλούς φησιν ὁ Χρύσιππος ἐν
[11, 504]	κρατηρίζωμεν, ἄνδρες φίλοι οὕτως δὲ	τοὺς	πότους Λυσανίας φησὶν ὁ Κυρηναῖος
[11, 505]	ἢ τοὺς Ἀλεξαμενοῦ τοῦ Τηίου	τοὺς	πρώτους γραφέντας τῶν Σωκρατικῶν διαλόγων,
[11, 476]	οἷον Προυσιάδος καὶ θηρικλείου. ~(ΚΕΡΑΣ.	Τοὺς	πρώτους λέγεται τοῖς κέρασι τῶν
[11, 466]	αὐτὸς περὶ γραμματικοῦ ποτηρίου ποιεῖ	τοὺς	Σατύρους τάδε λέγοντας· (Ὁ δὲ
[11, 499]	οἷον σκύθος τις διὰ τὸ	τοὺς	Σκύθας περαιτέρω τοῦ δέοντος μεθύσκεσθαι.
[11, 505]	τὸν ὁμώνυμον αὑτῷ διάλογον πρὸς	τοὺς	συνήθεις ἔφη Ὡς καλῶς οἶδε
[11, 493]	γὰρ αὐτοῦ σύνταξιν βασιλικήν, μεταπεμψάμενος	τοὺς	ταμίας ἐκέλευσεν, ἐὰν παραγένηται ὁ
[11, 493]	δὲ τῷ βασιλεῖ προσελθὼν κατεμέμφετο	τοὺς	ταμίας. ~(Πτολεμαῖος δὲ μεταπεμψάμενος αὐτοὺς
[11, 508]	τοίνυν τούτων εἴ τις διεξίοι	τοὺς	Τιμαίους αὐτοῦ καὶ τοὺς Γοργίας,
[11, 467]	πολλάκις παραλαμβάνουσι. Καὶ τοὺς ἵππους	τοὺς	τὸ ἐγκεχαραγμένον ἔχοντας σαμφόρας καλοῦσιν.
[11, 508]	Γοργίας, (καὶ τοὺς ἄλλους δὲ	τοὺς	τοιούτους διαλόγους, ἐν οἷς καὶ
[11, 503]	τοὺς ἀλσώδεις καὶ συσκίους τόπους	τοὺς	τοῖς θεοῖς ἀνειμένους, ἐν οἷς
[11, 489]	κυκλοειδῆ κατεσκευάσαντο καὶ τοὺς τρίποδας	τοὺς	τοῖς θεοῖς καθαγιζομένους, (φθόεις κυκλοτερεῖς
[11, 489]	τὴν τράπεζαν κυκλοειδῆ κατεσκευάσαντο καὶ	τοὺς	τρίποδας τοὺς τοῖς θεοῖς καθαγιζομένους,
[11, 506]	Κλεινίαν μαινόμενόν τε ἀποφαίνει καὶ	τοὺς	υἱοὺς αὐτοῦ ἠλιθίους Μειδίαν τε
[11, 475]	τοῦ κερχήσιον· διὸ καὶ Ὅμηρος	τοὺς	ὑπὸ δίψους κρατουμένους καρχαλέους εἶπεν.
[11, 506]	πάντας τοὺς ποιητάς, ἔπειτα καὶ	τοὺς	ὑπὸ τοῦ δήμου προαγομένους, Φανοσθένη
[11, 464]	δοξομανεῖς καλοῦσι τοὺς φιλοδόξους, (καθάπερ	τοὺς	φιλογύνας γυναικομανεῖς καὶ τοὺς φιλόρνιθας
[11, 464]	Τινὲς δὲ καὶ δοξομανεῖς καλοῦσι	τοὺς	φιλοδόξους, (καθάπερ τοὺς φιλογύνας γυναικομανεῖς
[11, 464]	(καθάπερ τοὺς φιλογύνας γυναικομανεῖς καὶ	τοὺς	φιλόρνιθας ὀρνιθομανεῖς, τὸ αὐτὸ σημαινόντων
[11, 466]	διαπράττουσι, νικῶσιν δίκας, εὐδαιμονοῦσιν, ὠφελοῦσι	τοὺς	φίλους. Αὔξει γὰρ καὶ τρέφει
[11, 494]	πότου; ἐγᾦδα. Συντρίψω γὰρ αὐτοῦ	τοὺς	χόας καὶ τοὺς καδίσκους συγκεραυνώσω
[11, 495]	κύλικα, Εὐφρόνιος δὲ ἐν Ὑπομνήμασι	τοὺς	χόας. (ΠΕΛΛΑ ἀγγεῖον σκυφοειδές, πυθμένα
[11, 508]	αὐτοῦ διαπλαττομένοις, ὥστε καὶ ζητεῖσθαι	τοὺς	χρησομένους. Ἐχρῆν οὖν ἃ πείσει
[11, 489]	καὶ τοῦτ´ ἔφρασεν ὁ ποιητής,	τοὺς	χρυσοῦς ἥλους παρατιθεὶς τῇ τοῦ
[11, 488]	οὖν λέγουσιν ἔξωθεν δεῖν ἐμπείρεσθαι	τοὺς	χρυσοῦς ἥλους τῷ ἀργυρῷ ἐκπώματι
[11, 462]	ὑπολαβόντες. Κυλικρᾶνες δὲ λέγονται, ὅτι	τοὺς	ὤμους κεχαραγμένοι κύλικας ἦσαν. (Οἶδα
[11, 466]	Πολὺν δ´ ἀγῶνα παγξενεὶ κηρύσσεται,	χαλκηλάτους	λέβητας ἐκτιθεὶς φέρειν καὶ κοῖλα
[11, 485]	θʹ περὶ Κωμῳδίας παραθέμενος τὰ	Φερεκράτους	καὶ αὐτὸς εἶναί (φησι γένος
[11, 500]	τοὺς Βοιωτίους οἱ Ῥοδιακοὶ λεγόμενοι	Δαμοκράτους	δημιουργήσαντος. Τρίτοι δ´ εἰσὶν οἱ
[11, 507]	καὶ τὸ καθόλου πᾶσι τοῖς	Σωκράτους	μαθηταῖς ἐπεφύκει μητρυιᾶς ἔχων διάθεσιν.
[11, 507]	γράφει καὶ ταῦτα· Μετὰ τὴν	Σωκράτους	τελευτὴν ἐπὶ πλεῖον τῶν συνήθων
[11, 507]	ὃς εἶπεν Ἥδιον ἂν παρὰ	Σωκράτους	τὴν τοῦ φαρμάκου κύλικα εἰλήφειν
[11, 502]	Ὀλυμπίχου δὲ θηρικλείους ἔλαβεν ἕξ,	ιτάτους	δύο ψυκτῆρας. (Μένανδρος δ´ ἐν
[11, 465]	εἶναι Βακχίου φιλανθέμου Αἴθοπα πεπαίνοντ´	ὀρχάτους	ὀπωρινούς· ἐξ οὗ βροτοὶ καλοῦσιν
[11, 466]	Ἐντεῦθεν ἐννοοῦμεν τοὺς παρ´ Αἰσχύλῳ	ἀγκυλητοὺς	κοττάβους. Λέγονται δὲ καὶ δόρατα
[11, 493]	οὐκ ἀχαρίτως διέπαιξε διὰ τὰς	πολυθρυλήτους	ταύτας καὶ (τὰς) τοιαύτας λύσεις
[11, 464]	τῆς καθ´ ἑαυτὸν ἡλικίας οὐκ	ἀσίτους	εἶναι τοὺς θεωροῦντας. ~(Φανόδημος δὲ
[11, 462]	καὶ χεῖρες ἁπάντων (καὶ κύλικες·	πλεκτοὺς	δ´ ἀμφιτιθεῖ στεφάνους, ἄλλος δ´
[11, 463]	ἐκ τοῦ θανάτου καὶ τοῦ	σκότους	εἰς τὴν διατριβὴν εἰς τὸ
[11, 499]	παραγινόμενον εἰς τοὺς παρ´ ἐμοὶ	πότους,	ἐν οἷς λάγυνος κατ´ ἄνδρα
[11, 504]	ἄνδρες φίλοι οὕτως δὲ τοὺς	πότους	Λυσανίας φησὶν ὁ Κυρηναῖος Ἡρόδωρον
[11, 506]	δὲ τῷ Μένωνι καὶ τοὺς	μεγίστους	(παρ´ Ἀθηναίοις γενομένους Ἀριστείδην καὶ
[11, 509]	πικρῶς τυραννήσας οὐ μόνον τοὺς	ἀρίστους	τῶν πολιτῶν ἐξήλασεν, ἀλλὰ καὶ
[11, 466]	Τότε μὲν οὖν ὑπὸ κύματος	αὐτοὺς	ἀμφοτέρους κρυφθέντας ἀφανεῖς γενέσθαι, χρόνῳ
[11, 461]	Νίκανδρος ὁ Θυατειρηνός, ὀνομασθῆναι φάσκων	αὐτοὺς	ἀπό τινος Κύλικος γένος Λυδοῦ,
[11, 488]	περὶ τῶν ἥλων, πῶς πεπαρμένους	αὐτοὺς	δεῖ δέχεσθαι. Οἳ μὲν οὖν
[11, 479]	νενικηκότων οἱ νενικημένοι καὶ βαστάζουσιν	αὐτούς.	Διόδωρος δ´ ἐν Ἰταλικαῖς Γλώσσαις
[11, 461]	τῷ περὶ Ἀλκαίου μικροῖς φησιν	αὐτοὺς	ἐκπώμασι κεχρῆσθαι καὶ ὑδαρέστερον πεπωκέναι.
[11, 500]	λόγον πρὸς τοὺς Διοσκόρους, καλῶν	αὐτοὺς	ἐπὶ ξένια· (Οὐ βοῶν πάρεστι
[11, 495]	τῶν ἐφήβων δρόμου· τρέχειν δ´	αὐτοὺς	ἔχοντας ἀμπέλου κλάδον κατάκαρπον τὸν
[11, 494]	τοὺς ταμίας. ~(Πτολεμαῖος δὲ μεταπεμψάμενος	αὐτοὺς	καὶ ἥκειν κελεύσας μετὰ τῶν
[11, 461]	τὴν μέθην φαίνωνται τοιοῦτοι, δημιουργοῦσιν	αὐτοὺς	πίνοντας ἐκπώμασι μεγάλοις. Καί μοι
[11, 465]	πίθων τῷ θεῷ κιρνάναι, εἶτ´	αὐτοὺς	προσφέρεσθαι· ὅθεν καὶ Λιμναῖον κληθῆναι
[11, 507]	τὸ ποτήριον (παρεκάλει μὴ ἀθυμεῖν	αὐτούς,	ὡς ἱκανὸς αὐτὸς εἴη ἡγεῖσθαι
[11, 504]	τάχα φιλονίκως εἶχον ἀρχῆθεν πρὸς	ἑαυτοὺς	οἱ ἄνδρες οὗτοι, αἰσθόμενοι τῆς
[11, 508]	(καὶ τοὺς ἄλλους δὲ τοὺς	τοιούτους	διαλόγους, ἐν οἷς καὶ περὶ
[11, 505]	ἡλικία συγχωρεῖ, οὐχ ὡς καὶ	τοιούτους	εἰπεῖν ἢ ἀκοῦσαι λόγους. Τὸ
[11, 495]	τὴν πρόχοον. Σέλευκος δὲ πελίχναν	Βοιωτοὺς	μὲν τὴν κύλικα, Εὐφρόνιος δὲ
[11, 495]	δ´ ἐν Ἀτάκτοις τὴν κύλικα	Βοιωτούς.	(ΠΕΝΤΑΠΛΟΑ. Μνημονεύει αὐτῆς Φιλόχορος ἐν
[11, 505]	τοὺς Ἀλεξαμενοῦ τοῦ Τηίου τοὺς	πρώτους	γραφέντας τῶν Σωκρατικῶν διαλόγων, ἄντικρυς
[11, 476]	Προυσιάδος καὶ θηρικλείου. ~(ΚΕΡΑΣ. Τοὺς	πρώτους	λέγεται τοῖς κέρασι τῶν βοῶν
[11, 500]	καμήλους, στρώματ´, ἀργυρώματα, φιάλας, τριήρεις,	τραγελάφους,	καρχήσια, (γαυλοὺς ὁλοχρύσους— {Β. Πλοῖα;
[11, 488]	τῶν ῥοπάλων. Καὶ ἐπὶ τοῦ	ξίφους	(τοῦ Ἀγαμέμνονος· Ἀμφὶ δ´ ἄρ´
[11, 498]	κεράσας κρητῆρα μέγαν χρυσοῖο φαεινὸν	σκύπφους	αἰνύμενος θαμέας ποτὸν ἡδὺν ἔπινεν.
[11, 500]	εἰργάσαντο κεραμέους τε καὶ ἀργυροῦς	σκύφους.	Ὧν πρῶτοι μὲν ἐγένοντο καὶ
[11, 498]	σὺν τῷ σ> κλινοῦμεν σκύφος	σκύφους,	ὡς τεῖχος τείχους. Οἱ δ´
[11, 493]	ὢν ὁ Νέστωρ ἐκ τῆς	συνεχοῦς	συνηθείας ῥᾳδίως βαστάζειν ἔσθενε. (Σωσίβιος
[11, 462]	Γῆς Ὀλυμπίας ἱερῷ (ἐκτὸς τοῦ	τείχους	ἐσχάραν τινὰ εἶναι, ἀφ´ ἧς,
[11, 498]	κλινοῦμεν σκύφος σκύφους, ὡς τεῖχος	τείχους.	Οἱ δ´ Ἀττικοὶ τὴν εὐθεῖαν
[11, 496]	δὲ τὸ δρᾶμα διασκευὴ τοῦ	Αἱρησιτείχους	~(Ἔσθ´ ὑποχέασθαι πλείονας· πιεῖν δ´
[11, 481]	τοῖς μὲν ἀνδράσιν ποτήρια πλατέα,	τοίχους	οὐκ ἔχοντ´, ἀλλ´ αὐτὸ τοὔδαφος
[11, 499]	ἡμῖν λαγύνων πηλίκοι τινές; {Β.	Τρίχους.	Καὶ πάλιν· Τὸν μεστὸν ἡμῖν
[11, 475]	διὸ καὶ Ὅμηρος τοὺς ὑπὸ	δίψους	κρατουμένους καρχαλέους εἶπεν. Χάρων δ´
[11, 489]	κυκλοειδῆ περιγραφὴν ἔξαρσιν ἔχοντα τοῦ	ὕψους	σύμμετρον, τὸν δὲ κατ´ ἐλάττω
[11, 474]	τῷ τοῦ Πειρίθου γάμῳ πεποίηκεν	(Ἵππυς	τὴν μὲν οἰνοχόην καὶ τὸ
[11, 505]	πρώτους γραφέντας τῶν Σωκρατικῶν διαλόγων,	ἄντικρυς	φάσκων ὁ πολυμαθέστατος Ἀριστοτέλης πρὸ
[11, 480]	ἐξελᾶν· ὑποκατώρυκται δὲ ἐν κυαθίδι	τρικτὺς	ἀλεξιφαρμάκων. (ΚΥΛΙΞ. Φερεκράτης Δουλοδιδασκάλῳ· Νυνὶ
[11, 464]	τῆς μανίας κειμένης ἐπ´ αὐτοῖς	ὡς	ἁμαρτάνουσι μανικῶς καὶ τῆς ἀληθείας
[11, 466]	μέλους, μεμετρημένον πρὸς ὠκύτητα χρόνου.	Ὡς	Ἀμειψίας· Αὔλει μοι μέλος· σὺ
[11, 502]	βασιλέως ταὔτ´, ἀπνευστί τ´ ἐκπιὼν	ὡς	ἄν τις ἥδιστ´ ἴσον ἴσῳ
[11, 500]	διηθήσαντες πίνουσι. Καὶ ἔστιν ὅμοιον	ὡς	ἄν τις μέλι πίνοι διείς,
[11, 470]	βαθυνομένη ὦτά τε ἔχει βραχέα	ὡς	ἂν κύλιξ οὖσα. Καὶ μήποτε
[11, 505]	Ἀρχίλοχον ἐνηνόχασιν. Ἄλλοι δέ φασιν	ὡς	ἀναγνοὺς ὁ Γοργίας τὸν Πλάτωνος
[11, 505]	ὁ Τίμων περὶ αὐτοῦ ἔφη·	Ὡς	ἀνέπλαττε Πλάτων ὁ πεπλασμένα θαύματα
[11, 473]	ᾧ τοὺς κτησίους Δίας ἐγκαθιδρύουσιν,	ὡς	Ἀντικλείδης (φησὶν ἐν τῷ Ἐξηγητικῷ
[11, 503]	τὸ ἐπὶ τῷ σκολίῳ διδόμενον,	ὡς	Ἀντιφάνης παρίστησιν ἐν Διπλασίοις· Τί
[11, 506]	Φιλίππῳ. Διατρέφων δ´ ἐνταῦθα δύναμιν,	ὡς	ἀπέθανε Περδίκκας, ἐξ ἑτοίμου δυνάμεως
[11, 466]	ἔκπωμα ἀπὸ τοῦ βασιλέως Ἀντιγόνου,	ὡς	ἀπὸ Σελεύκου ΣΕΛΕΥΚΙΣ καὶ ἀπὸ
[11, 467]	θεοί. Ἐστὶ καὶ γένος ὀρχήσεως,	ὡς	Ἀπολλοφάνης ἐν Δαλίδι παρίστησιν· Οὑτοσὶ
[11, 505]	ἦν τὸν τρόπον, ὡς χαλεπός,	ὡς	ἀσελγής, διηγησαμένου· ὁ καλὸς Πλάτων
[11, 460]	ποτηριοφόρος κατὰ τὴν Ἀνθέων χῶραν,	ὡς	Αὐτοκράτης ἱστορεῖ ἐν βʹ Ἀχαικῶν.
[11, 494]	λέγῃ (περὶ τῶν Ἀθήνησι δημαγωγῶν	ὡς	αὐτὸν ᾔτουν ἐπὶ τὴν δίκην
[11, 470]	ἕλκεται ἐπ´ αὐτὸν τὸ τόξον	ὡς	βαλῶν, καὶ ὁ Ἥλιος παύσασθαι
[11, 467]	συλλαβὴν διὰ τοῦ οὖ μόνου	ὡς	βραχέος ἐγκεχαραγμένου ἐδήλωσαν ὅτι συνυπακούεσθαι
[11, 494]	μεγάλην καὶ ἐξευτελίζουσα τὸ ὀξύβαφον	ὡς	βραχύ. (Εἰπόντος οὖν τινος πρὸς
[11, 471]	καὶ Ἀντιφάνης ἐν Ὁμοίοις οὕτως·	Ὡς	δ´ ἐδείπνησαν (συνάψαι βούλομαι γὰρ
[11, 473]	δὲ δή, πολὺ δὴ στιβαρώτερος.	Ὡς	δ´ ἐπιλάμπει ἡ χάρις, ὥστε
[11, 468]	(ΕΛΕΦΑΣ. Οὕτως ἐκαλεῖτο ποτήριόν τι,	ὡς	Δαμόξενός φησιν ἐν Αὑτὸν πενθοῦντι·
[11, 466]	δ´ ἀνθεμεῦντας ἡμῖν στεφάνους ἔνεικον,	ὡς	δὴ πρὸς Ἔρωτα πυκταλίζω. Πρὸ
[11, 481]	Λάταγες ποτέονται κυλιχνᾶν ἀπὸ Τηιᾶν,	ὡς	διαφόρων γινομένων καὶ ἐν Τέῳ
[11, 504]	πᾶσι φιλοτησίαν. Ἐπειπὼν δέ· ~(Φιάλαν	ὡς	εἴ τις ἀφνεᾶς ἀπὸ χειρὸς
[11, 504]	Κύρου οὖν ὃ μὲν λέγει	ὡς	ἐκ πρώτης ἡλικίας ἐπεπαίδευτο πάντα
[11, 509]	ἐπικαθεὶς βακτηρίᾳ, ἀλλότριον, οὐκ οἰκεῖον,	ὡς	ἐμοὶ δοκεῖ, (ἔλεξεν· ἄνδρες τῆς
[11, 502]	πρόποσιν ἐκαλεῖτο καὶ κύλιξ φιλοτησία,	ὡς	ἐν Λυσιστράτῃ· Δέσποινα Πειθοῖ καὶ
[11, 491]	καὶ τὸ συνεζευγμένον κατ´ ἀριθμόν,	ὡς	ἐντούτοις· Δοιοὺς δ´ ἄρ´ ὑπήλυθε
[11, 466]	τῶν ἐκπωμάτων κτῆμα. Ἀχιλλεὺς οὖν	ὡς	ἐξαίρετόν τι εἶχεν ἀνάθημα δέπας,
[11, 477]	προβεβηκότος, λαβὼν ἓν τῶν κιβωρίων	ὡς	ἐξοινῶν (καὶ μεθύων) ἐνεούρησε. Δίδυμος
[11, 505]	δὲ ἐν τῷ περὶ Γοργίου	Ὡς	ἐπεδήμησε, φησί, ταῖς Ἀθήναις Γοργίας
[11, 465]	φρονήσαντας οὐχ οὕτως ἐπὶ πλούτῳ	ὡς	ἐπὶ τῷ κεκτῆσθαι πολλὰ ἐκπώματα
[11, 506]	λέγειν περὶ αὐτοῦ καὶ δεικνύναι	ὡς	ἔπλαττε τοὺς διαλόγους. (Ὅτι δὲ
[11, 474]	βάθος (Θεόφιλος ἡμῖν, ὦ Στράτων.	Ὡς	ἐς καλὸν τὸν υἱὸν εὐτυχοῦντα
[11, 507]	εἴρηται Ὁμήρῳ. Οὗτος γὰρ εἶπεν	ὡς	ἡ τοῦ Πατρόκλου ψυχὴ Ἄιδόσδε
[11, 502]	´στιν· ἡ ´πὶ τὸ δεῖπνον	ὡς	ἤδη καλεῖ μ´ ὁ χορὸς
[11, 490]	κριτικὸς σφετερισάμενος αὐτῆς τὴν δόξαν	ὡς	ἴδιον ἐκφέρει τὸν λόγον. Καὶ
[11, 507]	ποτήριον (παρεκάλει μὴ ἀθυμεῖν αὐτούς,	ὡς	ἱκανὸς αὐτὸς εἴη ἡγεῖσθαι τῆς
[11, 476]	αὐτὸ οἷον λικνοφορήσας τούτων γεύεται,	ὡς	ἱστορεῖ Ἀμμώνιος ἐν γʹ περὶ
[11, 462]	τὸ Κάδμου καὶ Ἁρμονίας μνημεῖον,	ὡς	ἱστορεῖ Φύλαρχος ἐν τῇ δευτέρᾳ
[11, 509]	καὶ τῶν γνωρίμων τινὰς κεκωμῴδηκεν	ὡς	καὶ ἐπ´ ἀργυρίῳ συκοφαντοῦντας, ἐμφαίνων
[11, 488]	τὸν τῆς ἐμπαιστικῆς τέχνης λόγον,	ὡς	καὶ ἐπὶ τοῦ Ἀχιλλέως σκήπτρου·
[11, 493]	γὰρ ἐπὶ δύο τάσσεσθαι πέφυκεν,	ὡς	καὶ ἐπὶ τούτων· Οἴσετε δ´
[11, 506]	ὑπό τινων Ξενοφῶντος εἶναι λέγεται,	ὡς	καὶ ἡ Ἀλκυὼν Λέοντος τοῦ
[11, 486]	καλοῦνται ἀπὸ Λύκωνος τοῦ κατεσκευασμένου,	ὡς	καὶ Κονώνειοι αἱ ὑπὸ Κόνωνος
[11, 482]	φησι· κύπελλα ἐκπώματα σκύφοις ὅμοια,	ὡς	καὶ Νίκανδρος ὁ Κολοφώνιος, ~(Κύπελλα
[11, 505]	ἀκράτου αὐτῆς μεθυσθῇ. (Λέγεται δὲ	ὡς	καὶ ὁ Γοργίας αὐτὸς ἀναγνοὺς
[11, 486]	ὑέλου. Ἣν σὺ σάου πάντως,	ὡς	καὶ πάντων ἀπ´ ἐκείνης σοὶ
[11, 464]	ἐπὶ πλεῖστον ἀπαρτωμένοις. (Ἡμεῖς οὖν,	ὡς	καὶ παρ´ Ἀθηναίοις ἐγίνετο, ἅμα
[11, 499]	στρογγύλον γάλα καὶ ὀρὸν δεχόμενον,	(ὡς	καὶ παρ´ Ὁμήρῳ λέγεται· Ναῖον
[11, 486]	οὖν καὶ παρὰ τῷ Ἡροδότῳ	ὡς	καὶ παρὰ τῷ Δημοσθένει γραπτέον
[11, 464]	πολλάκις ἐστὶ τὰ κεράμεα ἐκπώματα,	ὡς	καὶ τὰ παρ´ ἡμῖν ἐκ
[11, 479]	κοτύλην, φησίν, ἐκάλουν οἱ παλαιοί,	ὡς	καὶ τὸ τῶν χειρῶν κοῖλον·
[11, 505]	μόλις ἡ ἡλικία συγχωρεῖ, οὐχ	ὡς	καὶ τοιούτους εἰπεῖν ἢ ἀκοῦσαι
[11, 497]	ὡραίων πλῆρες, ἐμφαινόντων τῶν δημιουργῶν	ὡς	καὶ τοῦ τῆς Ἀμαλθείας ἐστὶν
[11, 485]	Οἳ μὲν ὀξύνουσι τὴν τελευταίαν,	ὡς	καλή, (οἳ δὲ παροξύνουσιν, ὡς
[11, 474]	(Θεόφιλος ἡμῖν, ὦ Στράτων. Ὡς	ἐς	καλὸν τὸν υἱὸν εὐτυχοῦντα καὶ
[11, 505]	διάλογον πρὸς τοὺς συνήθεις ἔφη	Ὡς	καλῶς οἶδε Πλάτων ἰαμβίζειν. Ἕρμιππος
[11, 502]	φθοῖσι προσπεπωκώς. Ἔδει δὲ ὀξύνεσθαι	ὡς	Καρσί, παισί, φθειρσί. ΦΙΛΟΤΗΣΙΑ κύλιξ
[11, 463]	εἰσὶ πόσεων κατὰ πόλεις ἴδιοι,	ὡς	Κριτίας παρίστησιν ἐν τῇ Λακεδαιμονίων
[11, 482]	πρὸς Ἀγήτορα τὸν Λάκωνα Ἐπιστολῇ	ὡς	κυαθῶδες ἀγγεῖον τὸ κυμβίον παραδίδωσι
[11, 500]	λαβρώνιοι. Ἀντιφάνης Χρυσίδι· Σατραποπλούτῳ δ´,	ὡς	λέγουσι, νυμφίῳ, κεκτημένῳ τάλαντα, παῖδας,
[11, 495]	ἀστέρων ὀνήιστος καὶ τῶν τότ´,	ὡς	λέγουσι, πολλὸν ἀνθρώπων (ἐὼν ἄριστος,
[11, 498]	γὰρ ἀρσενικόν ἐστιν ὁ σκύφος,	ὡς	λύχνος, ἄνευ τοῦ σ> προοισόμεθα,
[11, 467]	ζητουμένων φησί· Γυάλας ποτηρίου εἶδος,	ὡς	Μαρσύας γράφει ὁ ἱερεὺς τοῦ
[11, 485]	ὡς καλή, (οἳ δὲ παροξύνουσιν,	ὡς	μεγάλη. Τοῦτο δὲ τὸ ποτήριον
[11, 473]	μοι χόα ὀβολοῦ παραθεῖναί θ´	ὡς	μέγιστον κάνθαρον. Καὶ πάλιν· Ὁ
[11, 479]	καὶ οἷς χρῶνται οἱ μύσται,	ὡς	Νίκανδρός φησιν ὁ Θυατειρηνὸς παρατιθέμενος
[11, 505]	τῶν λόγων ὁ Τήιος Ἀλεξαμενός,	ὡς	Νικίας ὁ Νικαεὺς ἱστορεῖ καὶ
[11, 503]	Ἀττικοὺς καὶ κωμῳδεῖν τὸν ψυγέα	ὡς	ξενικὸν ὄνομα. Εὔφρων ἐν Ἀποδιδούσῃ·
[11, 473]	δὲ κάνθαρος πάλαι δὴ καινὸς	ὡς	ξηραίνεται. (Καὶ ἔτι· Ἅμα δὲ
[11, 509]	ἐξέβαλον. ~(Τίμαιος δ´ ὁ Κυζικηνός,	ὡς	ὁ αὐτὸς Δημοχάρης φησίν, χρήματα
[11, 498]	νομεῖς καὶ οἱ ἐν ἀγρῷ,	ὡς	ὁ Εὔμαιος Πλησάμενος δῶκε σκύφος,
[11, 492]	ἀλλ´ οὐδὲ κατὰ διαίρεσιν ἀναγνωστέον,	ὡς	ὁ Θρᾲξ Διονύσιος, ἀλλὰ κατὰ
[11, 478]	δὲ ἀρχὴν ἣν Ἕρμιππος ἀστρολογικὸς	ὡς	ὁ κόσμος ἐξ οὗ τῶν
[11, 466]	τὸ ἐφ´ ἓν πνεῦμα πιεῖν,	ὡς	ὁ κωμικὸς Πλάτων· Λύσας δὲ
[11, 465]	(δι´ ἐκπώματα) τοῖς υἱοῖς κατηράσατο,	ὡς	ὁ τὴν κυκλικὴν Θηβαίδα πεποιηκώς
[11, 481]	κισσύβιον καὶ κυμβίον. Φησὶ γὰρ	ὡς	Ὀδυσσεὺς πληρώσας κυμβίον ἀκράτου ὤρεξε
[11, 462]	τοῦτον ὃς ἐσθλὰ πιὼν ἀναφαίνῃ,	ὡς	οἱ μνημοσύνη, καὶ τὸν ὃς
[11, 490]	νομιστέον τῷ Διὶ τὴν ἀμβροσίαν,	ὡς	οἱ πολλοὶ δοξάζουσιν (ἄσεμνον γάρ)
[11, 493]	ἐπὶ μόνων Μαχάονος καὶ Νέστορος,	ὡς	οἴονταί τινες, τὸ ὃς ἀντὶ
[11, 467]	κάκιστον γραμματικὸν ἔκπωμ´ ἀεί. Ἀτὰρ	ὡς	ὅμοιον οὑμὸς υἱὸς ᾤχετο ἔχων
[11, 495]	ὃ ἤμελγον τὸ γάλα. Ὅμηρος·	Ὡς	ὅτε μυῖαι σταθμῷ ἐνιβρομέωσιν ἐυγλαγέας
[11, 466]	(θεῶν δ´ οὐ λάνθαν´ Ἐρινύν)	ὡς	οὔ οἱ πατρώι´ ἐνηέι ἐν
[11, 495]	ἕκτῃ καὶ τριακοστῇ τῶν Ἱστοριῶν	ὡς	οὕτω (καλουμένων τινῶν ποτηρίων μέμνηται
[11, 467]	Μνημονεύει δὲ τοῦ γραμματικοῦ ἐκπώματος	ὡς	οὕτως καλουμένου Εὔβουλος ἐν Νεοττίδι
[11, 471]	που κατειδὼς τὴν γυναικείαν φύσιν,	ὡς	οὐχὶ μικροῖς ἥδεται ποτηρίοις; Ἄλεξις
[11, 487]	ἔγχεον. (ΜΑΣΤΟΣ. Ἀπολλόδωρος ὁ Κυρηναῖος,	ὡς	Πάμφιλός φησι, Παφίους τὸ ποτήριον
[11, 466]	(ΑΩΤΟΝ παρὰ Κυπρίοις τὸ ἔκπωμα,	ὡς	Πάμφιλος. Φιλητᾶς δὲ ποτήριον οὖς
[11, 493]	δ´ ὁ γέρων ἀμογητὶ ἄειρεν,	ὡς	παντὸς ἀνθρώπου μόλις ἂν ἀποκινήσαντος
[11, 500]	Σέλευκος, λυρτός, ὑπὸ δὲ Μηθυμναίων,	ὡς	Παρμένων φησὶν ἐν τῷ περὶ
[11, 491]	Ἀμφὶς ἕκαστον χρύσειαι νεμέθοντο» (οὐχ	ὡς	περὶ ἓν ἕκαστον ἀκουστέον· γενήσονται
[11, 465]	Καὶ μὴν ἐκπώματα ἢν μὲν	ὡς	πλεῖστα ἔχωσιν, τούτῳ καλλωπίζονται· ἢν
[11, 486]	Ἐλευθερῶν, υἱὸς Μύρωνος τοῦ ἀνδριαντοποιοῦ,	ὡς	Πολέμων φησὶν ἐν αʹ περὶ
[11, 494]	ποτήριον. Μνημονεύει δὲ τοῦ ὀξυβάφου	ὡς	ποτηρίου καὶ Εὔβουλος ἐν Μυλωθρίδι·
[11, 483]	αὐτοῦ καὶ Ἀρχίλοχος ἐν Ἐλεγείοις	ὡς	ποτηρίου οὕτως· Ἀλλ´ ἄγε σὺν
[11, 497]	ποτήρια καὶ τοῦ ῥυτοῦ ἐμνήσθη,	ὡς	προεῖπον· (Ἡδύλος δ´ ἐν Ἐπιγράμμασι
[11, 504]	δὲ εἰσάγει· (καὶ ὃ μέν,	ὡς	πρόκειται, παραιτεῖται πίνειν μεγάλοις ποτηρίοις,
[11, 494]	ποτήριον κερατίου τρόπον εἰργασμένον, ὕψος	ὡς	πυγονιαῖον. (ΟΞΥΒΑΦΟΝ. Ἡ μὲν κοινὴ
[11, 487]	τὴν μετὰ τὸ νίψασθαι πόσιν,	ὡς	Σέλευκος ἐν Γλώσσαις. Καλλίας δ´
[11, 496]	βατιακίου λόγῳ. (ΠΡΟΧΥΤΗΣ εἶδος ἐκπώματος,	(ὡς	Σιμάριστος ἐν τετάρτῳ Συνωνύμων. Ἴων
[11, 480]	Φοξαὶ γοῦν ἦσαν τὸ χεῖλος,	(ὡς	Σιμωνίδης φησὶν ὁ Ἀμόργιος· Αὐτὴ
[11, 466]	(ΒΑΥΚΑΛΙΣ. Ἐν Ἀλεξανδρείᾳ καὶ αὕτη,	ὡς	Σώπατρος ὁ παρῳδός· Βαυκαλὶς ἡ
[11, 477]	τὸ κάτωθεν εἰς στενὸν συνῆχθαι	ὡς	τὰ Αἰγύπτια κιβώρια. (ΚΟΝΔΥ ποτήριον
[11, 484]	λεγόμενον ἢ ἀπὸ τοῦ κεράμου,	ὡς	τὰ Ἀττικὰ σκεύη, ἢ ἀπὸ
[11, 466]	κάτωθεν εὐρύτερον, ἄνω δὲ συνηγμένον,	ὡς	τὰ συσπαστὰ βαλάντια, ἃ καὶ
[11, 480]	κυλιχνίδας εἴρηκε διὰ τούτων· Ἀλλ´	ὡς	τάχιστα μέλανα δεῦρ´ ἀμνὸν φέρειν
[11, 498]	τῷ σ> κλινοῦμεν σκύφος σκύφους,	ὡς	τεῖχος τείχους. Οἱ δ´ Ἀττικοὶ
[11, 483]	νήφειν ἐν φυλακῇ τῇδε δυνησόμεθα,	ὡς	τῆς κύλικος λεγομένης κώθωνος. Ἀριστοφάνης
[11, 460]	Ἅπερ ὠνομάσθη ἀπὸ τῆς πόσεως,	ὡς	τὸ ἔκπωμα οἱ Ἀττικοί, ἐπεὶ
[11, 466]	ἔχον τὰ ἔπη χρυσοῖς γράμμασιν,	ὡς	τὸ Νέστορος ὄν. Ἀχαιὸς δ´
[11, 466]	(ἔχοντα κύπελλον χρυσοῦ οὕτω θαυμασίου	ὡς	τὸν παρ´ αὐτοῖς αὐτῷ παραβαλλόμενον
[11, 497]	μεθ´ ὧν πιὼν τὸ δίκερας	ὡς	τὸν φίλτατον βασιλέα πάρειμι. Διονύσιος
[11, 502]	Τελέστης δ´ ἄκατον ὠνόμαζέ νιν,	ὡς	τοῦ Τελέστου ἄκατον τὴν φιάλην
[11, 499]	(Σκύφιον δὲ λαβὼν δέπας ἔμμετρον	ὡς	τριλάγυνον πί´ ἐπισχόμενος, τό ῥά
[11, 499]	δ´ ἐν Γηρυονηίδι Στησιχόρου Ἔμμετρον	ὡς	τριλάγυνον τὴν τῶν τριῶν γενῶν
[11, 488]	χρυσείοις ἥλοισι πεπαρμένον. Ἐμφαίνεται γὰρ	ὡς	τῶν ἥλων ἐμπεπερονημένων καθάπερ ἐπὶ
[11, 483]	καλοῦσι τοὺς πλέονα ἄκρατον σπῶντας,	ὡς	Ὑπερείδης ἐν τῷ κατὰ Δημοσθένους.
[11, 474]	ἔδωκε δῶρον αὐτὸ τῆς μίξεως,	ὡς	Φερεκύδης ἐν τῇ δευτέρᾳ ἱστορεῖ
[11, 467]	δὲ τὸν ποδονιπτῆρα δεῖνον ὀνομάζουσιν,	ὡς	Φιλητᾶς φησιν ἐν Ἀτάκτοις. ~(ΔΕΠΑΣΤΡΟΝ.
[11, 498]	κυλίκιον μικρόν, ᾧ σπένδουσιν Αἰολεῖς,	ὡς	Φιλητᾶς φησιν ἐν Ἀτάκτοις. (ΣΚΥΦΟΣ.
[11, 465]	ἡδέος οἴνου. Αὐτὰρ ὅ γ´	ὡς	φράσθη παρακείμενα πατρὸς ἑοῖο τιμήεντα
[11, 505]	οἷός τις ἦν τὸν τρόπον,	ὡς	χαλεπός, ὡς ἀσελγής, διηγησαμένου· ὁ
[11, 499]	εἶναι ὄνομα παρὰ τοῖς Ἕλλησιν,	ὡς	χοὸς καὶ κοτύλης. (Χωρεῖν δ´
[11, 476]	αὐτοῖς γινομένων μεγάλα κέρατα φυόντων,	ὡς	χωρεῖν τρεῖς καὶ τέτταρας χόας,
[11, 485]	τέττιξ κελαδεῖ. Καὶ ἐν Μήδῳ·	Ὥς	ποτ´ ἐκήλησεν Καλλίστρατος υἷας Ἀχαιῶν,
[11, 507]	διαθήκαις, ἐν ἐκκομιδαῖς, ἐν τάφοις»	ὥς	φησι Διοσκουρίδης ἐν τοῖς Ἀπομνημονεύμασιν.
[11, 508]	αὐτὸν ἐν Ὠρεῷ λαβὼν ἀπέκτεινεν,	ὥς	φησι Καρύστιος ἐν Ἱστορικοῖς Ὑπομνήμασι.
[11, 486]	τἀμαυτοῦ δίδωμι χρήματα. (ΛΟΙΒΑΣΙΟΝ κύλιξ,	ὥς	φησι Κλείταρχος καὶ Νίκανδρος ὁ
[11, 461]	οἱ ὑπὸ τῇ Οἴτῃ κατοικοῦντες,	(ὥς	φησι Νίκανδρος ὁ Θυατειρηνός, ὀνομασθῆναι
[11, 506]	ἡ Ἀλκυὼν Λέοντος τοῦ Ἀκαδημαικοῦ,	ὥς	φησι Νικίας ὁ Νικαεύς. Τὰ
[11, 502]	τις, ἣν κατὰ φιλίαν προὔπινον,	ὥς	φησι Πάμφιλος. Δημοσθένης δέ φησι·
[11, 475]	ΚΑΛΠΙΟΝ. Ποτηρίου τι γένος Ἐρυθραίου,	ὥς	φησι Πάμφιλος. Εἶναι δ´ αὐτὸ
[11, 479]	ἐν Ἰταλικαῖς Γλώσσαις καὶ Ἡράκλειτος,	ὥς	φησι Πάμφιλος, τὴν κοτύλην καλεῖσθαι
[11, 496]	ἡσυχῇ, ὃ κοτυλίσκον ἔνιοι προσαγορεύουσιν,	ὥς	φησι Πάμφιλος. Χρῶνται δὲ αὐτῷ
[11, 500]	δ´ ὁ σκύφος ὑπὸ Ἠπειρωτῶν,	ὥς	φησι Σέλευκος, λυρτός, ὑπὸ δὲ
[11, 482]	ἢ αἰτίαν ἔχοντα οὐ χρηστήν,	ὥς	φησιν Ἀντίοχος ὁ Ἀλεξανδρεὺς ἐν
[11, 508]	αὐτοῖς χρήσασθαι. Νόμος γάρ ἐστιν,	ὥς	φησιν Ἀριστοτέλης, λόγος ὡρισμένος καθ´
[11, 479]	τὰ συμπόσια καὶ περὶ Σικελίαν,	ὥς	φησιν Δικαίαρχος, πρῶτον εἰσαγαγόντων. Τοσαύτη
[11, 508]	ἀπεσφάγη. Εὐαίων δ´ ὁ Λαμψακηνός,	ὥς	φησιν Εὐρύπυλος καὶ Δικαιοκλῆς ὁ
[11, 500]	καὶ (Δερκυλλίδας ὁ Λακεδαιμόνιος Σκύφος,	ὥς	φησιν Ἔφορος ἐν τῇ ὀκτωκαιδεκάτῃ
[11, 466]	μετὰ φρονήσεως τὸν ἑκάστου νοῦν,	ὥς	φησιν ὁ Πίνδαρος· Ἁνίκ´ ἀνθρώπων
[11, 466]	αὐτὸς ἐκπώματα ὅσα πλεῖστα εἶχεν,	ὥς	φησιν ὁ τραγικός· Πολὺν δ´
[11, 491]	ἀθάνατον ποίησε καὶ οὐρανῷ ἐγκατένασσεν.	Ὣς	δ´ αὕτως τρήρωσι πελειάσιν ὤπασε
[11, 508]	καὶ περὶ πλειόνων ἄλλων, οὐδ´	ὣς	διὰ ταῦτα θαυμαστέος ἐστίν. Ἔχει
[11, 488]	καὶ ἐπὶ τοῦ Ἀχιλλέως σκήπτρου·	Ὣς	φάτο χωόμενος, ποτὶ δὲ σκῆπτρον
[11, 474]	κόρη Σκείρωνος, ἡσύχῳ ποδὶ (προσῆγε	πρᾴως	καὶ καλῶς τὸν κάνθαρον. Φρύνιχος
[11, 505]	μετὰ τῶν μυρίων Ἑλλήνων καὶ	ἀκριβῶς	εἰδὼς τὴν προδοσίαν τοῦ Θεσσαλοῦ
[11, 463]	Διονυσιακὰς ταύτας λαλιὰς οὐδεὶς ἂν	εὐλόγως	φθονήσαι νοῦν ἔχων, κατὰ τοὺς
[11, 479]	πολύποδος ἐν ταῖς πλεκτάναις ἐπιφύσεις	παραγώγως	κοτυληδόνες. Καὶ τὰ κύμβαλα δ´
[11, 480]	ἐν Ἀλκμαίωνι ἀντὶ τοῦ κύλικες	παραγώγως	κυλιχνίδας εἴρηκε διὰ τούτων· Ἀλλ´
[11, 507]	ἔχων διάθεσιν. Διόπερ Σωκράτης οὐκ	ἀηδῶς	περὶ αὐτοῦ στοχαζόμενος ἐνύπνιον ἔφησεν
[11, 505]	ἀνέπλαττε Πλάτων ὁ πεπλασμένα θαύματα	εἰδώς.	(Παρμενίδῃ μὲν γὰρ καὶ ἐλθεῖν
[11, 505]	τῶν μυρίων Ἑλλήνων καὶ ἀκριβῶς	εἰδὼς	τὴν προδοσίαν τοῦ Θεσσαλοῦ Μένωνος,
[11, 471]	λαγόνος εὐρύνας βάθος; ἦ που	κατειδὼς	τὴν γυναικείαν φύσιν, ὡς οὐχὶ
[11, 508]	ἀκροπόλει (καὶ) ἀφυστερησάσης τυραννεῖν ἐβουλεύετο,	ἕως	συνδραμόντες ἐπ´ αὐτὸν οἱ Λαμψακηνοὶ
[11, 502]	καταλέγων πολλὰ ποτήρια καὶ τοῦ	ψυγέως	οὕτως μνημονεύει· Τὴν θηρίκλειον δεῦρο
[11, 468]	ἀσκηθὲς μέλι χεῦαν ἀργυρέῳ κρητῆρι,	περιφραδέως	κερόωντες· νώμησαν δὲ δέπαστρα θοῶς
[11, 484]	Χῖον ἐκ Λακαινᾶν (κυλίκων) μέθυ	ἡδέως	καὶ φίλως. ~(ΛΕΠΑΣΤΗ. Οἳ μὲν
[11, 473]	μέγαν πάνυ, καὶ ξηρὸν ἐπόης´	εὐθέως	τὸν κάνθαρον. Ξέναρχος δ´ ἐν
[11, 499]	κωνίτιδος, ἥμισυ δ´ οἴνου, Ἀρχῖν´,	ἀτρεκέως	ἥδε λάγυνος ἔχει. Λεπτοτέρης δ´
[11, 477]	Ἀνδρομέδᾳ· ~(Πᾶς δὲ ποιμένων ἔρρει	λεώς,	ὃ μὲν γάλακτος κίσσινον φέρων
[11, 470]	ὑπόπτερος, ἄκρον ἐφ´ ὕδωρ εὕδονθ´	ἁρπαλέως	χώρου ἀφ´ Ἑσπερίδων γαῖαν ἐς
[11, 466]	φείδῃ. (ΑΝΤΙΓΟΝΙΣ ἔκπωμα ἀπὸ τοῦ	βασιλέως	Ἀντιγόνου, ὡς ἀπὸ Σελεύκου ΣΕΛΕΥΚΙΣ
[11, 466]	ἡ βατιάκη. Ἀλεξάνδρου δὲ τοῦ	βασιλέως	ἐν ταῖς Ἐπιστολαῖς ταῖς πρὸς
[11, 506]	ἀλλὰ καὶ Ἀρχελάου τοῦ Μακεδονίας	βασιλέως,	(ὃν οὐ μόνον ἐπονείδιστον γένος
[11, 502]	τ´ ἀδελφῆς προσλαβὼν τῆς τοῦ	βασιλέως	ταὔτ´, ἀπνευστί τ´ ἐκπιὼν ὡς
[11, 502]	ἐν Ὑποβολιμαίῳ· Ἐγὼ Πτολεμαίου τοῦ	βασιλέως	τέτταρα χυτρίδι´ ἀκράτου τῆς τ´
[11, 497]	ΣΕΛΕΥΚΙΣ. Ὅτι ἀπὸ Σελεύκου τοῦ	βασιλέως	τὴν προσηγορίαν ἔσχεν τὸ ἔκπωμα
[11, 472]	λέγειν; ὄψει γὰρ αὐτός. {Β.	Βασιλέως	υἱὸν λέγεις Καρῶν ἀφῖχθαι δηλαδὴ
[11, 497]	ὑπὸ πρώτου τοῦ Φιλαδέλφου Πτολεμαίου	βασιλέως	φορήματα γενέσθαι τῶν Ἀρσινόης εἰκόνων.
[11, 508]	ψυχρῶς συνέταξε τὴν ἑταιρίαν τοῦ	βασιλέως	ὥστε οὐκ ἐξῆν τοῦ συσσιτίου
[11, 493]	Διομήδους καὶ Αἴαντος, ἔτι δ´	Ἀχιλλέως	παρόντων εἰσάγεσθαι τὸν Νέστορα γενναιότερον,
[11, 488]	λόγον, ὡς καὶ ἐπὶ τοῦ	Ἀχιλλέως	σκήπτρου· Ὣς φάτο χωόμενος, ποτὶ
[11, 478]	πρώτῳ Πτολεμαίδος τῆς ἐν Αἰγύπτῳ	πόλεως	γράφει οὕτως· Κυλίκων Κονωνείων ζεῦγος
[11, 508]	λόγος ὡρισμένος καθ´ ὁμολογίαν κοινὴν	πόλεως,	μηνύων πῶς δεῖ πράττειν ἕκαστα.
[11, 466]	τὸν Μενδαῖον οἶνον ἐκ τῆς	πόλεως,	φιλοτιμηθῆναι καὶ πολλὰ καὶ παντοδαπὰ
[11, 486]	Πολέμων φησὶν ἐν αʹ περὶ	Ἀκροπόλεως.	Ἀγνοεῖ δ´ ὁ γραμματικὸς ὅτι
[11, 472]	ἐν πρώτῳ περὶ τῆς Ἀθήνησιν	Ἀκροπόλεως	οὐδετέρως ὠνόμασεν εἰπών· (Τὰ χρυσᾶ
[11, 466]	μόνον ἐφ´ ἧς νῦν τάττεται	δυνάμεως,	~(ἀλλὰ καὶ ὅτε τὴν δίφθογγον
[11, 506]	ὡς ἀπέθανε Περδίκκας, ἐξ ἑτοίμου	δυνάμεως	ὑπαρχούσης ἐπέπεσε τοῖς πράγμασι. Τοῦτο
[11, 474]	ὁ Πηλεὺς δ´ ἐστὶν ὄνομα	κεραμέως,	(ξηροῦ λυχνοποιοῦ, Κανθάρου, πενιχροῦ πάνυ,
[11, 474]	Ὅτι δὲ καὶ ἀπὸ Κανθάρου	κεραμέως	ὠνομάσθη τὸ ἔκπωμα Φιλέταιρός φησιν
[11, 493]	Σωσίβιος ἐπὶ τὴν ἀπαίτησιν τῆς	συντάξεως,	λέγειν αὐτῷ ὅτι ἀπείληφε. Καὶ
[11, 474]	Ἀλκμήνῃ ἔδωκε δῶρον αὐτὸ τῆς	μίξεως,	ὡς Φερεκύδης ἐν τῇ δευτέρᾳ
[11, 469]	δ´ ἐν πρώτῳ Ἡρακλείας παρὰ	Νηρέως	φησὶ τὴν τοῦ Ἡλίου φιάλην
[11, 486]	κἀν τῷ) πρὸς Τιμόθεον ὑπὲρ	χρέως	λέγων οὕτως· Φιάλας Λυκιουργεῖς δύο.
[11, 475]	θωράκιον, τετράγωνον πάντῃ πλὴν τῆς	βάσεως	καὶ τῆς κορυφῆς· αὗται δὲ
[11, 476]	δ´ ἐν τῇ ζʹ τῆς	Ἀναβάσεως	διηγούμενος τὸ παρὰ τῷ Θρᾳκὶ
[11, 466]	ἴδιον ποιῆσαι πλάσμα. (ΒΙΚΟΣ. Ξενοφῶν	Ἀναβάσεως	πρώτῳ· Κῦρος ἔπεμπε βίκους οἴνου
[11, 491]	πάλιν ἐπὶ τέλει γίνεται τῆς	ἀποστάσεως	αὐτῶν. Ὅταν οὖν εἴπῃ· Δοιαὶ
[11, 471]	Ἀδαῖος δ´ ἐν τοῖς περὶ	Διαθέσεως	τὸ αὐτὸ ὑπολαμβάνει θηρίκλειον εἶναι
[11, 466]	μὴν ὁ Ζεὺς τῆς Ἡρακλέους	γενέσεως	ἄξιον ἡγεῖται δῶρον Ἀλκμήνῃ δοθῆναι
[11, 489]	ἀμητὸς καὶ τῶν καρπῶν, ἀρχὴ	γενέσεως	καὶ συναιρέσεως, καθά φησι καὶ
[11, 490]	Τὰς οὖν τῆς τῶν καρπῶν	γενέσεως	καὶ τελειώσεως προσημαντικὰς Πλειάδας οἰκείως
[11, 489]	τῶν καρπῶν, ἀρχὴ γενέσεως καὶ	συναιρέσεως,	καθά φησι καὶ Ἡσίοδος· Πληιάδων
[11, 466]	διατριβή, ἀναζωπυροῦσα καὶ ἀνεγείρουσα μετὰ	φρονήσεως	τὸν ἑκάστου νοῦν, ὥς φησιν
[11, 484]	πόρων οἰκειότατος ὁ διὰ τῆς	οὐρήσεως,	τῶν δὲ καθάρσεων ἡ διὰ
[11, 467]	ὦ θεοί. Ἐστὶ καὶ γένος	ὀρχήσεως,	ὡς Ἀπολλοφάνης ἐν Δαλίδι παρίστησιν·
[11, 461]	ἐξηγήσατο, ἢ τὸ ἄηθες τῆς	πόσεως	τοῦ Κύκλωπος, ἐπεὶ τὰ πολλὰ
[11, 460]	ἔθηκεν. Ἅπερ ὠνομάσθη ἀπὸ τῆς	πόσεως,	ὡς τὸ ἔκπωμα οἱ Ἀττικοί,
[11, 461]	Ὁμήρῳ (διδόμενον τῷ Κύκλωπι ὑπ´	Ὀδυσσέως	κισσύβιον. Οὐ γὰρ ἂν τρὶς
[11, 498]	Πληροῦντες γὰρ προέπινον ἀλλήλοις μετὰ	προσαγορεύσεως.	Πανύασσις τρίτῳ Ἡρακλείας φησίν· Τοῦ
[11, 497]	πίνουσιν, ὠνομάσθαι τε ἀπὸ τῆς	ῥύσεως.	(ΣΑΝΝΑΚΙΑ. Κράτης ἐν πέμπτῳ Ἀττικῆς
[11, 490]	τῆς τῶν καρπῶν γενέσεως καὶ	τελειώσεως	προσημαντικὰς Πλειάδας οἰκείως ἐνετόρευσε τῷ
[11, 466]	πρὸς τήνδ´, ἐκπίομαι δ´ ἐγὼ	τέως.	Αὔλει σύ, καὶ σὺ τὴν
[11, 477]	ὅδε χείσεται. Καὶ ἡ τοῦ	ὄφεως	κατάδυσις χειή, ἡ καταδεχομένη τὸ
[11, 481]	πιὼν μέγιστος ὢν τὸ σῶμα	ταχέως	ἂν ὑπὸ τῆς μέθης κατηνέχθη.
[11, 467]	ὁ φιλόσοφος ἐν τῷ περὶ	Μεταλήψεως	ἀπὸ τῶν κατασκευασάντων (φησὶν ὀνομασθῆναι
[11, 471]	(Κλεάνθης δ´ ἐν τῷ περὶ	Μεταλήψεως	συγγράμματί φησι· Τὰ τοίνυν εὑρήματα
[11, 470]	ἅρμα καὶ ἵπποι ἑστᾶς´, ὄφρ´	Ἠὼς	ἠριγένεια μόλῃ. Ἔνθ´ ἐπέβη ἑτέρων
[11, 470]	τε καὶ αὐτῷ, ἐπὴν ῥοδοδάκτυλος	Ἠὼς	ὠκεανὸν προλιποῦς´ οὐρανὸν εἰσαναβῇ· (τὸν
[11, 489]	καὶ ὥσπερ ἐμπεπηγέναι τῷ οὐρανῷ,	καθὼς	καὶ Ἄρατός φησιν ἐπ´ αὐτῶν·
[11, 475]	τοῦτο δὲ ἐπὶ τοῦ ὑγροῦ	συνήθως	ἔταττον, ἀφ´ οὗ λέγεται καὶ
[11, 493]	Νέστωρ ἐκ τῆς συνεχοῦς συνηθείας	ῥᾳδίως	βαστάζειν ἔσθενε. (Σωσίβιος δ´ ὁ
[11, 493]	ποτήριον, τοῦ δὲ Νέστορος αὐτὸ	ῥᾳδίως	βαστάζοντος δίχα πόνου καὶ κακοπαθείας.
[11, 498]	ἐν τῷ σκύφει, τὸ σκύφει	ἰδίως	ἀπὸ τοῦ σκύφος σχηματίσας οὐδετέρως
[11, 488]	δύο πυθμένας εἶναι τοῦ ποτηρίου;	(ἰδίως	δὲ καὶ τοῦτο λέγεται ὅτι
[11, 468]	ἐστὶ δὲ χαλκίον ἐκπέταλον λεβητῶδες,	ἐπιτηδείως	ἔχον πρὸς ὑδάτων ψυχρῶν ὑποδοχάς.
[11, 490]	γενέσεως καὶ τελειώσεως προσημαντικὰς Πλειάδας	οἰκείως	ἐνετόρευσε τῷ τοῦ σοφωτάτου Νέστορος
[11, 492]	(Πρὸς δὲ τοὺς λέγοντας οὐκ	οἰκείως	τῷ ποτηρίῳ ἐντετυπῶσθαι τὰς Πλειάδας,
[11, 499]	σκαφίδος. Καὶ τοῦτο δ´ ἐστὶν	ὁμοίως	ἀγγεῖον ξύλινον στρογγύλον γάλα καὶ
[11, 498]	Φύλακος καὶ ἐνὶ δμώεσσιν ἔειπεν.	Ὁμοίως	δὲ καὶ Ἀναξίμανδρος ἐν τῇ
[11, 498]	δὲ Πτερέλεῳ· τοῦτον ἑλὼν ἀπέπλεεν.	Ὁμοίως	εἴρηκε καὶ Ἀνακρέων· Ἐγὼ δ´
[11, 498]	τοῦ σκύφος σχηματίσας οὐδετέρως ἔφη.	Ὁμοίως	καὶ Ἐπίχαρμος ἐν Κύκλωπι· Φέρ´
[11, 489]	ἀστέρας περιφερεῖς εἶναι τοῖς ἥλοις	ὁμοίως	καὶ ὥσπερ ἐμπεπηγέναι τῷ οὐρανῷ,
[11, 474]	κεραμέους κανθάρους, καὶ τὸν λύχνον	ὁμοίως	τὸν ἐκ τῆς ὀροφῆς ἐξηρτημένον,
[11, 484]	μεγάλα. Μένανδρος Ἁλιεῖ· Εὐποροῦμεν, οὐδὲ	μετρίως·	ἐκ Κυίνδων χρυσίον, (Περσικαὶ στολαὶ
[11, 464]	Ὥστε καὶ τὰ λοιπὰ μὴ	ἀλλοτρίως	καλεῖσθαι τὸν τρόπον τοῦτον. Καὶ
[11, 464]	ὡσαύτως ἐπὶ τῶν ὁμοίων, οὐκ	ἀλλοτρίως	τῆς μανίας κειμένης ἐπ´ αὐτοῖς
[11, 498]	μεστὸν ἐξέπινον, ἀντὶ τοῦ προέπινον.	Κυρίως	γάρ ἐστι τοῦτο προπίνειν, τὸ
[11, 467]	διὰ τοῦ οὖ μόνου γράφουσι.	Παραπλησίως	δὲ καὶ τὸ εἶ γράφουσιν
[11, 509]	καὶ νῦν τῶν Ἀκαδημαικῶν τινες,	ἀνοσίως	καὶ ἀδόξως βιοῦντες. Χρημάτων γὰρ
[11, 466]	καὶ τὰ περὶ τὴν κρᾶσιν	(ἐναντίως	εἶχε τὸ παλαιὸν τῷ νῦν
[11, 472]	ἐν Φιλωνίδῃ· Τοιγαροῦν ἐμοὶ μὲν	ἀρτίως	ὁ δεσπότης δι´ ἀρετὴν τῶν
[11, 507]	εἰ πάντας ἐθελήσαιμι ἐπελθεῖν τοὺς	κακῶς	ἀκούσαντας ὑπὸ τοῦ σοφοῦ. Ἀλλὰ
[11, 461]	Καί μοι δοκοῦσι λέγειν οὐ	κακῶς	οἱ φάσκοντες τὸ μέγα ποτήριον
[11, 507]	γὰρ καὶ οὗτος πολλοὺς εἰπὼν	κακῶς	οὐδ´ αὐτοῦ τοῦ Πλάτωνος ἀπέσχετο,
[11, 466]	δὲ καὶ πρόχουν ἄρυστιν. Σοφοκλῆς·	Κακῶς	σὺ πρὸς θεῶν ὀλουμένη, (ἣ
[11, 463]	εἰ μὲν εὖ τις ἢ	κακῶς	φήσει με κρίνειν, οὐκ ἔχοιμ´
[11, 509]	μὲν τῇ πόλει ἐπέμενε παλαιὸς	καταγεγηρακώς,	ἀτίμως δὲ καὶ ἀδόξως διαζῶν.
[11, 504]	Καὶ ὁ τοὺς μίμους δὲ	πεποιηκώς,	οὓς αἰεὶ διὰ χειρὸς ἔχειν
[11, 502]	εἰρηκότος. Φερεκράτης δὲ ἢ ὁ	πεποιηκὼς	τοὺς εἰς αὐτὸν ἀναφερομένους Πέρσας
[11, 465]	ὡς ὁ τὴν κυκλικὴν Θηβαίδα	πεποιηκώς	φησιν, ὅτι αὐτῷ παρέθηκαν ἔκπωμα
[11, 474]	ἐστιν ἐπίμηκες, συνηγμένον εἰς μέσον	ἐπιεικῶς,	ὦτα ἔχον μέχρι τοῦ πυθμένος
[11, 464]	κειμένης ἐπ´ αὐτοῖς ὡς ἁμαρτάνουσι	μανικῶς	καὶ τῆς ἀληθείας ἐπὶ πλεῖστον
[11, 499]	εἶναι τὸ μέτρον τὴν λάγυνον.	Ἀρσενικῶς	δὲ εἴρηκε τὸν λάγυνον Νικόστρατος
[11, 498]	ἔπινεν. Εὐριπίδης δ´ ἐν Εὐρυσθεῖ	ἀρσενικῶς	ἔφη· Σκύφος τε μακρός. Καὶ
[11, 498]	δ´ Ἀττικοὶ τὴν εὐθεῖαν καὶ	ἀρσενικῶς	καὶ οὐδετέρως λέγουσιν. Ἡσίοδος δ´
[11, 504]	λαμπρότατος Πλάτων ζηλοτυπίαν, ἢ τάχα	φιλονίκως	εἶχον ἀρχῆθεν πρὸς ἑαυτοὺς οἱ
[11, 466]	Μῦς, οὗ εἴδομεν σκύφον Ἡρακλεωτικὸν	τεχνικῶς	ἔχοντα Ἰλίου ἐντετορευμένην πόρθησιν, ἔχοντα
[11, 495]	ἀγγείου πρότερον μὲν (τοῖς Παναθηναικοῖς	ἐοικώς,	ἡνίκα ἐκαλεῖτο πελίκη, ὕστερον δὲ
[11, 483]	Ἱππεῦσιν· Εἰς τὰς ἱππαγωγοὺς εἰσεπήδων	ἀνδρικῶς	πριάμενοι κώθωνας, οἳ δὲ σκόροδα
[11, 467]	δὲ σὰν ἀντὶ τοῦ σίγμα	Δωρικῶς	εἰρήκασιν. Οἱ γὰρ μουσικοί, καθάπερ
[11, 492]	τοῦ σῴζειν τὸν ἀριθμὸν αὐτῶν,	ποιητικῶς	αἰνιττόμενος ὅτι τῶν Πλειάδων ἓξ
[11, 505]	μιμητικὴν ποίησιν, αὐτὸς δὲ τοὺςδιαλόγους	μιμητικῶς	γράψας, ὧν τῆς ἰδέας οὐδ´
[11, 497]	τοῦ Πηγάσου τὴν πύρπνοον Χίμαιραν	εἰσηκοντικώς.	Εἶεν, δέχου καὶ τοῦτο. Ἐκαλεῖτο
[11, 507]	Πλάτωνος ἀπέσχετο, ἀλλὰ καλέσας αὐτὸν	φορτικῶς	Σάθωνα τὸν ταύτην ἔχοντα τὴν
[11, 475]	φέρ´ ἡμίν, ὦ παῖ, κελέβην,	ὅκως	ἄμυστιν προπίω, τὰ μὲν δέκ´
[11, 472]	συνάψας καρπίμοις κισσοῦ κλάδοις (ἔστεψα.	θηλυκῶς	δὲ τὴν θηρίκλειον εἶπε Μένανδρος
[11, 499]	δ´ ἐν τῇ Θετταλῶν Πολιτείᾳ	θηλυκῶς	λέγεσθαί φησιν ὑπὸ Θετταλῶν τὴν
[11, 502]	φιάλαι ὀμφαλωτοί. Εὔπολις· Σὺν φθοῖσι	προσπεπωκώς.	Ἔδει δὲ ὀξύνεσθαι ὡς Καρσί,
[11, 472]	τῶν θηρικλείων, πῶς δοκεῖς, κεραννύει	καλῶς,	ἀφρῷ ζέουσαν. Οὐδ´ ἂν Αὐτοκλῆς
[11, 490]	Πρώτη δὲ Μοιρὼ ἡ Βυζαντία	καλῶς	ἐδέξατο τὸν νοῦν τῶν Ὁμήρου
[11, 479]	ἐπὶ τὸν σκοπόν, ἀλλὰ καὶ	καλῶς	ἕκαστα αὐτῶν. Ἔδει γὰρ εἰς
[11, 466]	τὸν κοντὸν ποοῦ καὶ τοὺς	κάλως	ἔκλυε καὶ χάλα πόδα. (ΑΩΤΟΝ
[11, 471]	παρὰ τὸν νέον ξύνδουλον. Οὑτωσὶ	καλῶς.	{ΘΕΟΛ. Σπινθὴρ τάλας, πειρᾷς με.
[11, 466]	Ἦν γὰρ τοῖς παλαιοῖς πεφροντισμένον	καλῶς	καὶ εὐσχημόνως κότταβον προίεσθαι. Καὶ
[11, 479]	ἔνιοι μεῖζον ἐφρόνουν ἐπὶ τῷ	καλῶς	κοτταβίζειν τῶν ἐπὶ τῷ ἀκοντίζειν
[11, 505]	ἀναγνόντα τὸν περὶ Ψυχῆς. Διὸ	καλῶς	ὁ Τίμων περὶ αὐτοῦ ἔφη·
[11, 505]	πρὸς τοὺς συνήθεις ἔφη Ὡς	καλῶς	οἶδε Πλάτων ἰαμβίζειν. Ἕρμιππος δὲ
[11, 474]	ἡσύχῳ ποδὶ (προσῆγε πρᾴως καὶ	καλῶς	τὸν κάνθαρον. Φρύνιχος Κωμασταῖς· Εἶτα
[11, 466]	δεξιοῦνται. Ἐλευθέριον δέ, φησί, καὶ	ἐμμελῶς	ἐν οἴνῳ διάγειν, μὴ κωθωνιζόμενον
[11, 466]	χορεῦον ἕλκουσι γνάθοις ὁλκῆς ἀπαύστοις,	παντελῶς	ἐστραμμένον (τἄνω κάτω δεικνύντες. Φησὶ
[11, 509]	ἀργυρίῳ συκοφαντοῦντας, ἐμφαίνων ὅτι καὶ	πολυτελῶς	ἠσκοῦντο καὶ ὅτι τῆς εὐμορφίας
[11, 477]	Πρυτάνιδος κιβώριά τινα δοκοῦντα πεποιῆσθαι	πολυτελῶς,	τοῦ κώθωνος εὖ μάλα προβεβηκότος,
[11, 484]	Λακαινᾶν (κυλίκων) μέθυ ἡδέως καὶ	φίλως.	~(ΛΕΠΑΣΤΗ. Οἳ μὲν ὀξύνουσι τὴν
[11, 463]	ἐπισκοπούμενος εἶναι μανιώδη πάντα τἀνθρώπων	ὅλως,	ἀποδημίας δὲ τυγχάνειν ἡμᾶς αἰεὶ
[11, 504]	ἐκ Περινθίας· Οὐδεμίαν ἡ γραῦς	ὅλως	κύλικα παρῆκεν, ἀλλὰ πίνει τὴν
[11, 505]	αὐτοῦ διεξέρχεται, ὁ τοὺς ἄλλους	ἁπαξαπλῶς	κακολογήσας, ἐν μὲν τῇ Πολιτείᾳ
[11, 481]	περιφερεῖς, λεπτάς, μέσας, γαστροιίδας, οὐκ	ἀβούλως,	ἀλλὰ πόρρωθεν κατεσκευασμέναι αὔθ´ ὅπως
[11, 479]	Φερεκράτης ἐν Κοριαννοῖ· Τὴν κοτυλίσκην	μηδαμῶς.	Ἀριστοφάνης ἐν Ἀχαρνεῦσι· Κοτυλίσκιον τὸ
[11, 481]	λάβω κυρισοι τὴν κυλίσκην; {Α.	Μηδαμῶς	μικράν γε. Κινεῖται γὰρ εὐθύς
[11, 507]	εἶναι καὶ κατὰ τὸ ἦθος	οὐδαμῶς	εὐδοκιμεῖν. Καὶ γὰρ Ἀρίστιππον πρὸς
[11, 496]	πλημοχόας τάσδ´ εἰς χθόνιον χάσμ´	εὐφήμως	προχέωμεν. ΠΡΙΣΤΙΣ ὅτι ποτηρίου εἶδος
[11, 501]	εἰς δὲ τὸ εἶδος οὐκ	ἀρύθμως	παίζονται. Ἀπίων δὲ καὶ Διόδωρός
[11, 466]	τῆς χειρὸς σχηματισμοῦ, ὃν ποιούμενοι	εὐρύθμως	ἐρρίπτουν εἰς τὸ κοττάβιον. (Καὶ
[11, 472]	Αὐτοκλῆς οὕτως μὰ τὴν Γῆν	εὐρύθμως	τῇ δεξιᾷ ἄρας ἐνώμα. (Ἐν
[11, 509]	τῇ πόλει ἐπέμενε παλαιὸς καταγεγηρακώς,	ἀτίμως	δὲ καὶ ἀδόξως διαζῶν. Τοιοῦτοι
[11, 490]	δυσομενάων. ~(Καὶ Ἄρατος· Αἳ μὲν	ὁμῶς	ὀλίγαι καὶ ἀφεγγέες, ἀλλ´ ὀνομασταὶ
[11, 492]	ὅτι τῶν Πλειάδων ἓξ ὁρωμένων	ὅμως	ὁ ἀριθμὸς αὐτῶν οὐκ ἀπόλλυται,
[11, 484]	ἔλαττον. Εἶτα ἐὰν μὲν ἐμέσῃς	ἱκανῶς,	ἀναπαύου μικρὸν περιχεάμενος· ἐὰν δὲ
[11, 470]	αὕτη ἐγκάθηται περὶ τὰς λαγόνας	ἱκανῶς	βαθυνομένη ὦτά τε ἔχει βραχέα
[11, 474]	τοῦ πυθμένος καθήκοντα. Ἐστὶ δὲ	ἱκανῶς	ἐπίμηκες (τὸ) ποτήριον τὸ καρχήσιον,
[11, 484]	ἐν τοῖς κωθωνισμοῖς. Ὅταν δ´	ἱκανῶς	ἔχῃς ἤδη, μὴ κοιμῶ πρὶν
[11, 484]	περιχεάμενος· ἐὰν δὲ μὴ δυνηθῇς	ἱκανῶς	κενῶσαι σαυτόν, πλείονι χρῆσαι τῷ
[11, 464]	πέττον. (Οὐ δεῖ οὖν ἡμᾶς	ἐκμανῶς	πίνειν ἀποβλέποντας εἰς τὸ πλῆθος
[11, 463]	νιζέτω εἰς ἔδαφος. Σπένδοντες δ´	ἁγνῶς	Ἡρακλέι τ´ Ἀλκμήνῃ τε, Προκλέι
[11, 489]	Διονύσιον διάταξίν φησιν σκύφον εἶναι	παρακειμένως	ἔχοντα τὰ ὦτα, καθάπερ αἱ
[11, 476]	Φῆρες δάεν ῥιπὰν μελιηδέος οἴνου,	ἐσσυμένως	ἀπὸ μὲν λευκὸν γάλα χερσὶ
[11, 472]	οὕνεκα. Εἶτ´ ἐλευθέραν ἀφῆκε βαπτίσας	ἐρρωμένως.	Θεόφιλος δ´ ἐν Βοιωτίᾳ· Τετρακότυλον
[11, 470]	ἀφ´ οὗ καὶ τοὔνομα ἔχει,	γεγονὼς	τοῖς χρόνοις κατὰ τὸν κωμικὸν
[11, 466]	τοῖς παλαιοῖς πεφροντισμένον καλῶς καὶ	εὐσχημόνως	κότταβον προίεσθαι. Καὶ οἱ πολλοὶ
[11, 474]	Κωμασταῖς· Εἶτα κεραμεύων ἂν οἴκοι	σωφρόνως	Χαιρέστρατος ἑκατὸν ἂν τῆς ἡμέρας
[11, 488]	Κορινθιακαῖς ὑδρίαις. Ὁ δὲ Ἀπελλῆς	ἐντέχνως	ἄγαν ὑπέδειξε τὴν τῶν τεσσάρων
[11, 509]	τῶν Ἀκαδημαικῶν τινες, ἀνοσίως καὶ	ἀδόξως	βιοῦντες. Χρημάτων γὰρ ἐξ ἀσεβείας
[11, 509]	παλαιὸς καταγεγηρακώς, ἀτίμως δὲ καὶ	ἀδόξως	διαζῶν. Τοιοῦτοι δ´ εἰσὶ καὶ
[11, 468]	περιφραδέως κερόωντες· νώμησαν δὲ δέπαστρα	θοῶς	βασιλεῦσιν Ἀχαιῶν ἐνσχερὼ ἑστηῶσι, καὶ
[11, 504]	μὲν ὁ θεὸς αὐτὰ ἄγαν	ἀθρόως	ποτίζῃ, οὐ δύναται ὀρθοῦσθαι οὐδὲ
[11, 485]	Ἀφ´ ἧς ἔστι λάψαι, τουτέστιν	ἁθρόως	πιεῖν, κατεναντίον τῷ λεγομένῳ βομβυλιῷ.
[11, 488]	δύο ὦτα ἔχειν. Πελειάδας δὲ	πῶς	ἄν τις ὑπόθοιτο νεμομένας περὶ
[11, 492]	ἐοῦσαι ἐπόψιαι ὀφθαλμοῖσιν. Οὐ μέν	πως	ἀπόλωλεν ἀπευθὴς ἐκ Διὸς ἀστήρ,
[11, 487]	οὗτος ὁ κρατῶν γίνεται. {Β.	Πῶς	δ´ εἴσεταί τις τοῦτ´; {Α.
[11, 488]	νεμομένας περὶ ἕκαστον τῶν ὤτων;	πῶς	δὲ καὶ λέγει δύο πυθμένας
[11, 508]	καθ´ ὁμολογίαν κοινὴν πόλεως, μηνύων	πῶς	δεῖ πράττειν ἕκαστα. Ὁ δὲ
[11, 472]	κύλικα κεραμέαν τινὰ τῶν θηρικλείων,	πῶς	δοκεῖς, κεραννύει καλῶς, ἀφρῷ ζέουσαν.
[11, 482]	Θαυμάζουσι δὲ οἱ αὐτοὶ καὶ	πῶς	κύαθον μὴ κεκτημένος, ἀλλὰ κυμβίον
[11, 488]	ἐπὶ τῶν δυεῖν πυθμένων ζητούμενον,	πῶς	λέγεται τὸ δύο δ´ ὑπὸ
[11, 508]	πράττειν ἕκαστα. Ὁ δὲ Πλάτων	πῶς;	οὐκ ἄτοπον τριῶν Ἀθηναίων γενομένων
[11, 503]	ἀπότισον, Πυργόθεμι, καταλλαγήν. Ἀντιφάνης Ἱππεῦσι·	Πῶς	οὖν διαιτώμεσθα; τὸ μὲν ἐφίππιον
[11, 488]	Ἀσκληπιάδης ζητεῖ περὶ τῶν ἥλων,	πῶς	πεπαρμένους αὐτοὺς δεῖ δέχεσθαι. Οἳ
[11, 494]	ἐπαγωγόν, ὦ θεοί, τὸ σχῆμά	πως	τῆς κύλικός ἐστιν ἄξιόν τε
[11, 494]	Πυτίνῃ οὕτως· (Πῶς τις αὐτόν,	πῶς	τις ἂν ἀπὸ τοῦ πότου
[11, 494]	Κρατῖνος μὲν ἐν Πυτίνῃ οὕτως·	(Πῶς	τις αὐτόν, πῶς τις ἂν
[11, 481]	ἀβούλως, ἀλλὰ πόρρωθεν κατεσκευασμέναι αὔθ´	ὅπως	ἀνεκλογίστως πλεῖστος οἶνος ἐκποθῇ. (Εἶθ´
[11, 466]	ἐπὶ τὸ ὕδωρ τὸν οἶνον,	ὅπως	ἐν τῷ πίνειν ὑδαρεστέρῳ χρῷντο
[11, 492]	Διονύσιος, ἀλλὰ κατὰ σύνθετον ὑποπυθμένες,	ὅπως	ἐπὶ τῶν πελειάδων ἀκούωμεν, ὅτι
[11, 461]	μᾶλλον νύκτωρ ἢ μεθ´ ἡμέραν.	Ὅπως	οὖν μὴ διὰ τὸν τρόπον,
[11, 466]	ποτήρια, ἀφ´ ὧν ἔστι πιεῖν	εὐμαρῶς.	Καὶ τὸ ῥῆμα δὲ ἐξημύστισε
[11, 471]	βρύουσαν, ἐπικαλούμενοι (εἷλκον Διὸς σωτῆρος.	Ἀραρὼς	δ´ ἢ Εὔβουλος ἐν Καμπυλίωνι·
[11, 463]	Ἐλθέ, Κύπρι, χρυσίαισιν ἐν κυλίκεσσιν	ἁβρῶς	συμμεμιγμένον θαλίαισι νέκταρ οἰνοχοοῦσα» τούτοις
[11, 479]	ἐρείσαντα καὶ τὴν δεξιὰν ἀγκυλώσαντα	ὑγρῶς	ἀφεῖναι τὴν λάταγα· οὕτω γὰρ
[11, 465]	καλλωπίζονται· ἢν δ´ ἐξ ἀδίκων	φανερῶς	ᾖ μεμηχανημένα, οὐδὲν τούτῳ αἰσχύνονται.
[11, 499]	πέμψας αἰνεῖσθαι πάντων ἄξιος Ἱπποκράτης.	Οὐδετέρως	δὲ Δίφιλος ἐν Ἀδελφοῖς εἴρηκεν·
[11, 499]	καὶ Ἄρχιππος δὲ ἐν Ἀμφιτρύωνι	οὐδετέρως	εἴρηκε. (Λάγυνον δὲ μέτρου λέγουσιν
[11, 498]	ἰδίως ἀπὸ τοῦ σκύφος σχηματίσας	οὐδετέρως	ἔφη. Ὁμοίως καὶ Ἐπίχαρμος ἐν
[11, 498]	τὴν εὐθεῖαν καὶ ἀρσενικῶς καὶ	οὐδετέρως	λέγουσιν. Ἡσίοδος δ´ ἐν τῷ
[11, 472]	πρώτῳ περὶ τῆς Ἀθήνησιν Ἀκροπόλεως	οὐδετέρως	ὠνόμασεν εἰπών· (Τὰ χρυσᾶ θηρίκλεια
[11, 469]	ἐπεὶ μεγάλοις ἔχαιρε ποτηρίοις ὁ	ἥρως,	διὰ τὸ μέγεθος παίζοντες οἱ
[11, 465]	λέγων οὕτως· (Αὐτὰρ ὁ διογενὴς	ἥρως	ξανθὸς Πολυνείκης πρῶτα μὲν Οἰδιπόδῃ
[11, 463]	ὁ οἶνος καὶ τὴν τοῦ	γήρως	δυσθυμίαν φησὶ Θεόφραστος ἐν τῷ
[11, 487]	Νίκων Κιθαρῳδῷ· Καὶ πάνυ τις	εὐκαίρως	προπίνω, φησί, σοί, πατριῶτα. Μάνην
[11, 509]	Καὶ οὗτος οὖν τῆς πατρίδος	πικρῶς	τυραννήσας οὐ μόνον τοὺς ἀρίστους
[11, 508]	ὢν καὶ διάβολος (ὃς) οὕτω	ψυχρῶς	συνέταξε τὴν ἑταιρίαν τοῦ βασιλέως
[11, 472]	θηρίκλειον εἶπε Μένανδρος ἐν Θεοφορουμένῃ·	Μέσως	μεθύων τὴν θηρίκλειον ἔσπασε. Καὶ
[11, 502]	ἐραστοῦ φησιν Ἑρμῶναξ. ΧΑΛΚΙΔΙΚΑ ποτήρια,	ἴσως	ἀπὸ τῆς Χαλκίδος τῆς Θρᾳκικῆς
[11, 501]	χαλκίον τι (καὶ) ἐκπέταλον λεβητῶδες,	ἴσως	δύο ὦτα ἔχον ἐξ ἀμφοτέρων
[11, 487]	κεραμεοῦν ἁδρόν, χωροῦντα κοτύλας πέντ´	ἴσως.	Ἐδεξάμην. Παρέθετο τὰ ἰαμβεῖα καὶ
[11, 504]	τῆς ἰδίας ἑκάτερος ἀρετῆς, καὶ	ἴσως	καὶ περὶ πρωτείων διεφέροντο, οὐ
[11, 468]	διὰ πυρός. Λέγοι δ´ ἂν	ἴσως	κατὰ μεταφορὰν ἔκπωμα τὴν φιάλην.
[11, 481]	Καὶ Ἀναξανδρίδης ἐν Ἀγροίκοις· Μεγάλ´	ἴσως	(ποτήρια) προπινόμενα καὶ μέστ´ ἀκράτου
[11, 501]	βοὸς ἄξιον ἀνθεμόεντα, τὸν δεχόμενον	ἴσως	ὕδωρ ψυχρόν, ὥστε καὶ τὴν
[11, 477]	Εὔμολπος δὲ γένος τι ποτηρίου,	ἴσως,	φησίν, κατ´ ἀρχὰς ἐκ κισσίνου
[11, 497]	σύ. {Α. Ἕτερον τριήρης· τοῦτ´	ἴσως	χωρεῖ χόα. Περὶ δὲ τοῦ
[11, 491]	Λαμπροκλῆς δ´ ὁ διθυραμβοποιὸς καὶ	ῥητῶς	αὐτὰς εἶπεν ὁμωνυμεῖν ταῖς περιστεραῖς
[11, 493]	θαυμάσιος λυτικὸς Σωσίβιος, ὃν οὐκ	ἀχαρίτως	διέπαιξε διὰ τὰς πολυθρυλήτους ταύτας
[11, 486]	ἐξ ὑέλου. Ἣν σὺ σάου	πάντως,	ὡς καὶ πάντων ἀπ´ ἐκείνης
[11, 504]	θεῶν» (ὁ Ποντιανὸς ἔφη, οὐ	δεόντως	ἐκ μεγάλων πίνετε ποτηρίων, τὸν
[11, 492]	καὶ ἐν τῇ φαινομένῃ κατασκευῇ	προσηκόντως	ἐτόρευσεν. Τοῦτο μέντοι καὶ ἐπὶ
[11, 461]	καλλίω οὐδὲ μᾶλλον εὐχερῆ καταφεύγουσιν	εἰκότως	ἐπὶ τὸν οἶνον. (Ὅθεν δὴ
[11, 497]	δ´ εἶναι, ἐξ ὧν κρουνιζόντων	λεπτῶς	κάτωθεν πίνουσιν, ὠνομάσθαι τε ἀπὸ
[11, 478]	ἱερεὺς Εὐήγορος ἐν μέσοις αὐτοῖσιν	ἑστὼς	τὴν καλὴν σκευὴν ἔχων οἶνον
[11, 481]	ἀλλὰ πόρρωθεν κατεσκευασμέναι αὔθ´ ὅπως	ἀνεκλογίστως	πλεῖστος οἶνος ἐκποθῇ. (Εἶθ´ ὅταν
[11, 489]	αἰὲν ἄρηρεν ἀγάλματα νυκτὸς ἰούσης.	Περιττῶς	δὲ καὶ τοῦτ´ ἔφρασεν ὁ
[11, 501]	τὸ περιττόν; ὥστε λέγεσθαι τὴν	περιττῶς	πεποιημένην ἀμφίθετον, ἐπεὶ τὸ ποιῆσαι
[11, 492]	καὶ γενεῆθεν ἀκούομεν, ἀλλὰ μάλ´	αὕτως	εἴρητ´. Ἑπτὰ δ´ ἐκεῖναι ἐπιρρήδην
[11, 491]	καὶ οὐρανῷ ἐγκατένασσεν. Ὣς δ´	αὕτως	τρήρωσι πελειάσιν ὤπασε τιμήν, (αἳ
[11, 464]	καὶ ὁ φίλοινος οἰνομανὴς καὶ	ὡσαύτως	ἐπὶ τῶν ὁμοίων, οὐκ ἀλλοτρίως
[11, 494]	Μενεσθένης ἐν δʹ Πολιτικῶν γράφει	οὕτως·	Ἀλβατάνης δὲ στρεπτὸν καὶ ὅλμον
[11, 506]	τοῖς πράγμασι. Τοῦτο δ´ εἴπερ	οὕτως	ἀληθείας ἔχει, θεὸς ἂν εἰδείη.
[11, 483]	Ἀρχίλοχος ἐν Ἐλεγείοις ὡς ποτηρίου	οὕτως·	Ἀλλ´ ἄγε σὺν κώθωνι θοῆς
[11, 483]	ἀγγείοις ἐχρῶντο οἱ Λακεδαιμόνιοι γράφει	οὕτως·	Ἀλλὰ μὴν ὅτι ἀρχαικὸν ἦν
[11, 460]	Ἀμόργιον ποιητὴν Σιμωνίδην ἐν Ἰάμβοις	οὕτως·	Ἀπὸ τράπεζαν εἷλέ νιν ποτήρια.
[11, 465]	παρέθηκαν ἔκπωμα ὃ ἀπηγορεύκει, λέγων	οὕτως·	(Αὐτὰρ ὁ διογενὴς ἥρως ξανθὸς
[11, 462]	τῆς Ἀθηνᾶς ἀόρατον ἀσπίδα· καὶ	οὕτως	ἀφιᾶσιν εἰς τὴν θάλασσαν κεραμέαν
[11, 460]	δῆμον» ἡ τροφὸς καθημένῳ δηλονότι	οὕτως	γὰρ ἐδείπνουν οἱ τότε τὸν
[11, 470]	ΣΤ' (ΗΘΑΝΙΟΝ. Ἑλλάνικος ἐν Αἰγυπτιακοῖς	οὕτως	γράφει· Αἰγυπτίων ἐν τοῖς οἴκοις
[11, 480]	καλεῖν. Ἑρμῶναξ δ´ ἐν Συνωνύμοις	οὕτως	γράφει· Ἄλεισον, ποτήριον, κύπελλον, ἄμφωτις,
[11, 505]	δ´ ἐν τῷ περὶ Ποιητῶν	οὕτως	γράφει· Οὐκοῦν οὐδὲ ἐμμέτρους τοὺς
[11, 504]	καὶ εἰπόντος κρατηρίζωμεν, ἄνδρες φίλοι	οὕτως	δὲ τοὺς πότους Λυσανίας φησὶν
[11, 488]	ὄντες. (Καὶ περὶ τῶν ὤτων	οὕτως	διορίζονται, ὅτι εἶχεν μὲν δύο
[11, 473]	(φησὶν ἐν τῷ Ἐξηγητικῷ γράφων	οὕτως·	Διὸς κτησίου σημεῖα ἱδρύεσθαι χρὴ
[11, 497]	Μνημονεύει αὐτοῦ Θεοκλῆς ἐν Ἰθυφάλλοις	οὕτως·	Ἐθύσαμεν γὰρ σήμερον Σωτήρια πάντες
[11, 476]	εὑρεῖν ἐν τοῖς Δημιοπράτοις ἀναγεγραμμένον	οὕτως	ἐκ στήλης ἀνακειμένης ἐν ἀκροπόλει
[11, 468]	κύκλῳ δακτυλοειδεῖς τύπους τινάς. (ΕΛΕΦΑΣ.	Οὕτως	ἐκαλεῖτο ποτήριόν τι, ὡς Δαμόξενός
[11, 503]	ἐμὸν ψυκτήριον, ὄρχαμε λαῶν. (ΩΙΔΟΣ.	Οὕτως	ἐκαλεῖτο τὸ ποτήριον, φησὶ Τρύφων
[11, 476]	τῷ Θρᾳκὶ Σεύθῃ συμπόσιον γράφει	οὕτως·	(Ἐπεὶ δὲ Ξενοφῶν σὺν τοῖς
[11, 509]	πλείονα πρόνοιαν ἐποιοῦντο· λέγει δ´	οὕτως·	Ἔπειτ´ ἀναστὰς εὔστοχος νεανίας τῶν
[11, 465]	θιασῶται, καὶ μέγα φρονήσαντας οὐχ	οὕτως	ἐπὶ πλούτῳ ὡς ἐπὶ τῷ
[11, 463]	ἄν σοι φράσαι· ἔγνωκα γοῦν	οὕτως	ἐπισκοπούμενος εἶναι μανιώδη πάντα τἀνθρώπων
[11, 473]	ὁ κωμικὸς ἐν Λημνομέδᾳ λέγων	οὕτως·	Ἑρμῆς, ὃν ἕλκους´ οἳ μὲν
[11, 503]	Δίνων ἐν γʹ Περσικῶν φησιν	οὕτως·	Ἐστὶ δὲ ποτίβαζις ἄρτος κρίθινος
[11, 501]	αὐτὰ εἰπὼν παρατίθεται τὰ Λυκόφρονος	οὕτως	ἔχοντα· Ἀπὸ τῶν ὀμφαλῶν τῶν
[11, 491]	ἓν ἕκαστον ἀκουστέον· γενήσονται γὰρ	οὕτως	ηʹ τὸν ἀριθμόν· ἀλλ´ ἐπείπερ
[11, 460]	τὸ κυλικεῖον τοδί εἴρηται γὰρ	οὕτως	ἡ τῶν ποτηρίων σκευοθήκη παρ´
[11, 470]	κοῖλον τοῦ ποτηρίου. Λέγει δ´	οὕτως·	Ἠέλιος μὲν γὰρ ἔλαχεν πόνον
[11, 494]	ἔφη καὶ αὐτὸς ἀπειληφέναι αὐτὸν	οὕτως·	ἦν ὀνόματα ἐγγεγραμμένα ταῦτα, Σωτῆρος
[11, 461]	ἐν τῇ ἐπιγραφομένῃ Ἱστορίῃ λέγων	οὕτως·	Ἡρακλῆς λαβὼν Εὔρυτον καὶ τὸν
[11, 495]	(καλουμένων τινῶν ποτηρίων μέμνηται γράφων	οὕτως·	Ἦσαν δὲ καὶ ὀνύχινοι σκύφοι
[11, 495]	φιάλης τίθησι τὴν λέξιν λέγων	οὕτως·	Θαλῆς γάρ, ὅστις ἀστέρων ὀνήιστος
[11, 482]	ἀγγεῖον τὸ κυμβίον παραδίδωσι γράφων	οὕτως·	Θαυμάζουσι δὲ οἱ αὐτοὶ καὶ
[11, 496]	ὁ τύραννος ἢ Εὐριπίδης, λέγων	οὕτως·	Ἵνα πλημοχόας τάσδ´ εἰς χθόνιον
[11, 477]	Ὁμηρικὸν κισσύβιον κυμβίον ἔφη γράφων	οὕτως·	Καὶ αὐτὸν Ὀδυσσεὺς ὁρῶν ταῦτα
[11, 501]	κατὰ τὰ ὦτα δυνάμενος φέρεσθαι,	οὕτως	καὶ τὴν ἀμφίθετον φιάλην. (Ἀρίσταρχος
[11, 494]	(ΟΞΥΒΑΦΟΝ. Ἡ μὲν κοινὴ συνήθεια	οὕτως	καλεῖ τὸ ὄξους δεκτικὸν σκεῦος·
[11, 472]	περὶ Ὀνομάτων Κυπρίους τὸ ποτήριον	οὕτως	καλεῖν. (ΚΑΔΟΣ. Σιμμίας ποτήριον, παρατιθέμενος
[11, 487]	Πάμφιλός φησι, Παφίους τὸ ποτήριον	οὕτως	καλεῖν. (ΜΑΘΑΛΙΔΑΣ Βλαῖσος ἐν Σατούρνῳ
[11, 478]	Σιμάριστος δὲ τὸ λεπτὸν ποτήριον	οὕτως	καλεῖσθαι. Διόδωρος δὲ τὸν παρά
[11, 497]	Ἀττικῆς Διαλέκτου ἔκπωμά φησιν εἶναι	οὕτως	καλούμενον. Ἐστὶ δὲ Περσικόν. (Φιλήμων
[11, 468]	οἱ προφερέστερον εἴη. (ΔΑΚΤΥΛΩΤΟΝ ἔκπωμα	οὕτως	καλούμενον παρὰ Ἴωνι ἐν Ἀγαμέμνονι·
[11, 467]	δὲ τοῦ γραμματικοῦ ἐκπώματος ὡς	οὕτως	καλουμένου Εὔβουλος ἐν Νεοττίδι οὕτως·
[11, 486]	γὰρ αὐτός. (ΛΥΚΙΟΥΡΓΕΙΣ. Φιάλαι τινὲς	οὕτως	καλοῦνται ἀπὸ Λύκωνος τοῦ κατεσκευασμένου,
[11, 493]	τῇ ἡλικίᾳ προβεβηκότα. Τούτων τοίνυν	οὕτως	κατηγορουμένων τῇ ἀναστροφῇ χρησάμενοι ἀπολύομεν
[11, 461]	Οὐ γὰρ ἂν τρὶς πιὼν	οὕτως	κατηνέχθη ὑπὸ μέθης τηλικοῦτος ὤν.
[11, 496]	αὐτῶν Ἀστυδάμας ἐν Ἑρμῇ λέγων	οὕτως·	Κρατῆρε μὲν πρώτιστον ἀργυρὼ δύο,
[11, 478]	τῆς ἐν Αἰγύπτῳ πόλεως γράφει	οὕτως·	Κυλίκων Κονωνείων ζεῦγος καὶ θηρικλείων
[11, 500]	Ἔφορος ἐν τῇ ὀκτωκαιδεκάτῃ λέγων	οὕτως·	Λακεδαιμόνιοι ἀντὶ Θίμβρωνος Δερκυλλίδαν ἔπεμψαν
[11, 484]	ἢ βατιακίῳ. (ΛΑΚΑΙΝΑΙ κυλίκων εἶδος	οὕτως	λεγόμενον ἢ ἀπὸ τοῦ κεράμου,
[11, 472]	ἀφρῷ ζέουσαν. Οὐδ´ ἂν Αὐτοκλῆς	οὕτως	μὰ τὴν Γῆν εὐρύθμως τῇ
[11, 501]	ἀρχαία. Ἔτι γοῦν καὶ νῦν	οὕτως	Μασσαλιῆται τιθέασι τὰς φιάλας ἐπὶ
[11, 467]	οὕτως καλουμένου Εὔβουλος ἐν Νεοττίδι	οὕτως·	(Μισῶ κάκιστον γραμματικὸν ἔκπωμ´ ἀεί.
[11, 502]	(φιάλης) (Φερεκράτης μὲν ἐν Πέρσαις	οὕτως	μνημονεύει· Οὗτος σύ, ποῖ τὴν
[11, 502]	πολλὰ ποτήρια καὶ τοῦ ψυγέως	οὕτως	μνημονεύει· Τὴν θηρίκλειον δεῦρο καὶ
[11, 495]	ἐν δευτέρῳ Ἀττικῆς Διαλέκτου γράφει	οὕτως·	Οἱ χόες πελίκαι, καθάπερ εἴπομεν,
[11, 467]	ποτηρίων μνημονεύει καὶ τούτου λέγων	οὕτως·	Ὅσα δ´ ἐστὶν εἴδη θηρικλείων
[11, 467]	γράφει ὁ ἱερεὺς τοῦ Ἡρακλέους	οὕτως·	ὅταν εἰσίῃ ὁ βασιλεὺς εἰς
[11, 504]	καὶ ἐγὼ Γοργιείοις ῥήμασιν εἴπω,	(οὕτως	οὐ βιαζόμενοι μεθύειν ὑπὸ τοῦ
[11, 496]	(Καλλίμαχος ἐπιγράφει Εὐνοῦχον) λέγει δὲ	οὕτως·	Πιεῖν δ´ ἔτι ἁδρότερον ἢ
[11, 466]	(τοὺς) ἀμέλγοντας εἰς αὐτὸ καὶ	οὕτως	πίνοντας. ΑΜΥΣΤΙΣ. Καλεῖται μὲν οὕτω
[11, 471]	θηρικλείαν καλεῖ τὴν κύλικα γράφων	οὕτως·	Πολύξενός τις τῶν ἐκ Ταυρομενίου
[11, 496]	ἐν τετάρτῳ Προυσίου Συμπτωμάτων. (ΡΕΟΝΤΑ.	Οὕτως	ποτήριά τινα ἐκαλεῖτο. Μνημονεύει δ´
[11, 494]	μνημονεύει Κρατῖνος μὲν ἐν Πυτίνῃ	οὕτως·	(Πῶς τις αὐτόν, πῶς τις
[11, 506]	Περγαμηνὸς ἐν τοῖς Ἱστορικοῖς Ὑπομνήμασιν	οὕτως·	Σπεύσιππος πυνθανόμενος Φίλιππον βλασφημεῖν περὶ
[11, 470]	κύλικος Θεόπομπος μὲν ἐν Νεμέᾳ	οὕτως·	{ΣΠΙ. Χώρει σὺ δεῦρο, Θηρικλέους
[11, 486]	μνημονεύει Ἀνάξιππος ἐν Φρέατι λέγων	οὕτως	(Σὺ δὲ τὴν μέλην, Συρίσκε,
[11, 483]	τῇ περὶ Κωθωνισμοῦ ἐπιστολῇ φησιν	οὕτως·	Συμβαίνει τοὺς μὲν πολὺν ἄκρατον
[11, 500]	τοῦ ἀερομέλιτος καλουμένου διαλεγόμενος γράφει	οὕτως·	Σὺν τοῖς φύλλοις δρέποντες συντιθέασιν
[11, 487]	Σαλμωνεῖ χάλκειον ἔφη κάρα, λέγων	οὕτως·	Τάδ´ ἐστὶ κνισμὸς καὶ φιλημάτων
[11, 462]	πρὸς Ἀδαῖον καὶ Ἀντίγονόν φησιν	οὕτως·	Τῆς δ´ Ἡρακλείας τῆς ὑπὸ
[11, 463]	μνημονεύει καὶ Ἀναξανδρίδης ἐν Ἀγροίκοις	οὕτως·	~(Τίνα δὴ παρεσκευασμένοι πίνειν τρόπον
[11, 488]	δ´ ὑπὸ πυθμένες ἦσαν, διαλύουσιν	οὕτως	τινές. Τῶν ποτηρίων τινὰ μὲν
[11, 469]	(ΕΦΗΒΟΣ. Τὸ καλούμενον ποτήριον ἐμβασικοίταν	οὕτως	φησὶ καλεῖσθαι Φιλήμων ὁ Ἀθηναῖος
[11, 469]	ἐπὶ τὴν δύσιν Στησίχορος μὲν	οὕτως	φησίν· Ἆμος δ´ Ὑπεριονίδας δέπας
[11, 486]	πρὸς Τιμόθεον ὑπὲρ χρέως λέγων	οὕτως·	Φιάλας Λυκιουργεῖς δύο. (Ἐν δὲ
[11, 483]	δ´ ἐν Λακεδαιμονίων Πολιτείᾳ γράφει	οὕτως·	Χωρὶς δὲ τούτων τὰ σμικρότατα
[11, 479]	τὸ νῦν καλούμενον κρανίον ἔκπωμα	οὕτως	ὠνόμαζον οἱ ἀρχαῖοι. Πολέμων γοῦν
[11, 474]	(καὶ τάχα διὰ τὸ ἀνατετάσθαι	οὕτως	ὠνόμασται. Ἀρχαιότατον δ´ ἐστὶ ποτήριον
[11, 471]	ἐκπώματος καὶ Ἀντιφάνης ἐν Ὁμοίοις	οὕτως·	Ὡς δ´ ἐδείπνησαν (συνάψαι βούλομαι
[11, 502]	ἄνευ λυχνούχου πρὸς τὸ τηλικοῦτο	φῶς;	Ἡρόδοτος δ´ ἐν τῇ πέμπτῃ
[11, 506]	ἐν τῷ Συμποσίῳ οὐδ´ εἰς	φῶς	λέγεσθαί ἐστιν ἄξιον, ἔν τε
[11, 463]	εἰς τὴν διατριβὴν εἰς τὸ	φῶς	τε τοῦθ´, ὃ δὴ (ὁρῶμεν.
[11, 475]	τό ῥά οἱ προφερέστερον εἴη.	Σαφῶς	γὰρ νῦν κελέβειον ἀντὶ ἀγγείου
[11, 490]	εἶδος, ταὶ καλέονται Πελειάδες οὐράνιαι.	Σαφῶς	γὰρ τὰς Πλειάδας οὔσας Ἄτλαντος
[11, 503]	κέρας. Ἐν δὲ τῇ Καρίνῃ	σαφῶς	δηλοῦται, ὅτι τούτῳ ἐχρῶντο οἰνοχοοῦντες
[11, 472]	καὶ καρχήσιον. ~Ὅτι δὲ διαφέρει	σαφῶς	παρίστησι Καλλίξεινος ἐν τοῖς (περὶ
[11, 494]	ὀξύβαφον εἶδος κύλικος μικρᾶς κεραμέας	σαφῶς	παρίστησιν Ἀντιφάνης ἐν Μύστιδι διὰ
[11, 470]	δὲ κύλιξ ἐστὶν ἡ θηρίκλειος	σαφῶς	παρίστησιν (Θεόφραστος ἐν τῇ περὶ