HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Athénée de Naucratis, les Deipnosophistes (ou Le Banquet des sages), livre XI

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)


ς  =  2205 formes différentes pour 4479 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, pages
[11, 498]   οὐδέτερον τὸ σκύφος, σὺν τῷ  σ>   κλινοῦμεν σκύφος σκύφους, ὡς τεῖχος
[11, 498]   σκύφος, ὡς λύχνος, ἄνευ τοῦ  σ>   προοισόμεθα, ὅτε δὲ οὐδέτερον τὸ
[11, 498]   τινὲς τὴν γενικὴν σὺν τῷ  σ>   προφέρονται διὰ παντός, οὐκ εὖ·
[11, 489]   πελειάδας οὐ σημαίνει τὰς ὄρνιθας,  ἅς   τινες ὑπονοοῦσι περιστερὰς εἶναι, ἁμαρτάνοντες.
[11, 491]   τῶν ὤτων ἀκουσόμεθα μίαν πελειάδα·  ἃς   δοιὰς εἶπεν καθὸ συμφυεῖς εἰσιν
[11, 462]   πεποιημένας μικρὰς ὅσον σκιᾶς ἕνεκα,  ἃς   καὶ περιφέρουσιν ὅπου ἂν πορεύωνται.
[11, 489]   καλεῖ νῦν τὰς Πλειάδας, πρὸς  ἃς   σπόρος τε καὶ ἀμητὸς καὶ
[11, 505]   τρέφειν Πάλιν μὲν Ξενοφῶν  συναναβὰς   Κύρῳ εἰς Πέρσας μετὰ τῶν
[11, 484]   διάλιθοι, λαβρώνιοι, Πέρσαι δ´ ἔχοντες  μυιοσόβας   ἑστήκεσαν. Ἵππαρχος δ´ ἐν Θαίδ·
[11, 494]   ὀξύβαφον τιθέμενον εἰς τὰς  λάταγας   ἐγχέουσιν οὐκ ἄλλο τι ἂν
[11, 487]   κοττάβου ἐφεστηκός, ἐφ´ οὗ τὰς  λάταγας   ἐν παιδιᾷ ἔπεμπον· ὅπερ
[11, 466]   ἀπ´ ἀγκύλης, ἐπονομάζους´ ἅμα (ἵησι  λάταγας   τῷ Κορινθίῳ πέει. Καὶ Βακχυλίδης·
[11, 491]   ῥοάων· νέκταρ δ´ ἐκ πέτρης  μέγας   αἰετὸς αἰὲν ἀφύσσων γαμφηλῇ φορέεσκε
[11, 491]   δ´ ἄρ´ ἐνὶ Κρήτῃ τρέφετο  μέγας,   οὐδ´ ἄρα τίς νιν ἠείδει
[11, 467]   καλῶν, γύναι δικότυλοι, τρικότυλοι, δεῖνος  μέγας   χωρῶν μετρητήν, κυμβίον, σκύφοι, ῥυτά·
[11, 465]   ἐπόθη κεκραμένον. Διόπερ ὀνομασθῆναι τὰς  (πηγὰς)   Νύμφας καὶ τιθήνας τοῦ Διονύσου,
[11, 504]   τὰς δὲ φιλοφροσύνας ὥσπερ ἔλαιον  φλόγας   ἐγείρει. Δοκεῖ μέντοι μοι καὶ
[11, 474]   ὀροφῆς ἐξηρτημένον, ἀνακεχυμένας ἔχοντα τὰς  φλόγας.   Ὅτι δὲ καὶ ἀπὸ Κανθάρου
[11, 491]   δὲ ἀναφερομένην ποιήσας Ἀστρονομίαν αἰεὶ  Πελειάδας   αὐτὰς λέγει· (Τὰς δὲ βροτοὶ
[11, 489]   Ἀριστοτέλης πελειάδα καὶ ἕτερον περιστεράν.  Πελειάδας   δ´ ποιητὴς καλεῖ νῦν
[11, 488]   τῆς Νεστορίδος δύο ὦτα ἔχειν.  Πελειάδας   δὲ πῶς ἄν τις ὑπόθοιτο
[11, 490]   Καὶ Σιμωνίδης δὲ τὰς Πλειάδας  Πελειάδας   εἴρηκεν ἐν τούτοις· (Δίδωτι δ´
[11, 491]   λέγει· (Τὰς δὲ βροτοὶ καλέουσι  Πελειάδας.   Καὶ πάλιν· Χειμέριαι δύνουσι Πελειάδες.
[11, 490]   τὰς Πλειάδας οὔσας Ἄτλαντος θυγατέρας  Πελειάδας   καλεῖ, καθάπερ καὶ Πίνδαρος. Ἐστὶ
[11, 490]   δ´ οἱ πολλοὶ νομίζοντες τὰς  πελειάδας   ὄρνεις εἶναι πρῶτον μὲν ἐκ
[11, 489]   οἱ ἄνθρωποι· λέγω δὲ τὰς  πελειάδας.   (Ὅταν γὰρ εἴπῃ· Δύο δὲ
[11, 489]   πελειάδες ἀμφὶς ἕκαστον χρύσειαι νεμέθοντο,  πελειάδας   οὐ σημαίνει τὰς ὄρνιθας, ἅς
[11, 490]   πατρὶ φέρουσι. Οὐ γὰρ τὰς  πελειάδας   τὰς ὄρνεις φέρειν νομιστέον τῷ
[11, 490]   τῷ Διὶ τὴν ἀμβροσίαν τὰς  Πελειάδας   φέρειν φησί· Τῇ μέν τ´
[11, 491]   τὰς Πλειάδας κατὰ ποιητικὸν νόμον  Πελειάδας   ὠνομακέναι. (Ἀποδεδειγμένου οὖν τοῦ ὅτι
[11, 490]   Ὠρίωνα. Ὀρείας δὲ λέγει τὰς  Πλειάδας   ἐν ἴσῳ τῷ οὐρείας κατὰ
[11, 492]   ἓξ δὲ τὰς πάσας γενέσθαι  Πλειάδας,   ἐπείπερ ὁρῶνται τοσαῦται, λέγονται δὲ
[11, 491]   οὖν ἄπιστον καὶ Ὅμηρον τὰς  Πλειάδας   κατὰ ποιητικὸν νόμον Πελειάδας ὠνομακέναι.
[11, 490]   τὴν ἀμβροσίαν τῷ Διὶ τὰς  Πλειάδας   κομίζειν. Κράτης δ´ κριτικὸς
[11, 492]   οἰκείως τῷ ποτηρίῳ ἐντετυπῶσθαι τὰς  Πλειάδας,   ξηρῶν τροφῶν οὔσας σημαντικάς, λεκτέον
[11, 490]   δοξάζουσιν (ἄσεμνον γάρ) ἀλλὰ τὰς  Πλειάδας.   Οἰκεῖον γὰρ τὰς προσημαινούσας τῷ
[11, 490]   καρπῶν γενέσεως καὶ τελειώσεως προσημαντικὰς  Πλειάδας   οἰκείως ἐνετόρευσε τῷ τοῦ σοφωτάτου
[11, 490]   Πελειάδες οὐράνιαι. Σαφῶς γὰρ τὰς  Πλειάδας   οὔσας Ἄτλαντος θυγατέρας Πελειάδας καλεῖ,
[11, 490]   λόγον. Καὶ Σιμωνίδης δὲ τὰς  Πλειάδας   Πελειάδας εἴρηκεν ἐν τούτοις· (Δίδωτι
[11, 489]   ποιητὴς καλεῖ νῦν τὰς  Πλειάδας,   πρὸς ἃς σπόρος τε καὶ
[11, 490]   οὐδὲ Πέλειαι. Ὅτι δὲ τὰς  Πλειάδας   τὸ ἐνδοξότατον τῶν ἀπλανῶν ἄστρων
[11, 490]   πάντα τά τ´ οὐρανὸς ἐστεφάνωται,  Πληιάδας   θ´ Ὑάδας τε τό τε
[11, 481]   γ´ αὐταῖσιν βαθείας κύλικας ὥσπερ  ὁλκάδας   οἰναγωγούς, περιφερεῖς, λεπτάς, μέσας, γαστροιίδας,
[11, 490]   τ´ οὐρανὸς ἐστεφάνωται, Πληιάδας θ´  Ὑάδας   τε τό τε σθένος Ὠρίωνος
[11, 466]   οἱ ἐρώμενοι. Σπουδὴ δὲ αὐτοῖς  παῖδας   ἁρπάζειν· καὶ τοῖς καλοῖς παρ´
[11, 502]   τὰ Ῥοδιακὰ κόμισον λαβὼν τοὺς  παῖδας.   Εἶτ´ οἴσεις μόνος ψυκτῆρα, κύαθον,
[11, 500]   ὡς λέγουσι, νυμφίῳ, κεκτημένῳ τάλαντα,  παῖδας,   ἐπιτρόπους, ζεύγη, καμήλους, στρώματ´, ἀργυρώματα,
[11, 505]   νέου στρατεύεσθαι, παραδούς τε τοὺς  παῖδας   ταῖς γυναιξὶ τρέφειν Πάλιν
[11, 469]   ποτὶ ματέρα κουριδίαν τ´ ἄλοχον  πάιδάς   τε φίλους, (ὃ δ´ ἐς
[11, 486]   τὸν οἶνον, καλεῖσθαι λέγων καὶ  λοιβίδας   τὰ σπονδεῖα ὑπὸ Ἀντιμάχου τοῦ
[11, 486]   δ´ ἐν ζʹ Προβόλους δύο  Λυκιουργίδας   ἡμιεργέας, ὅτι ἀκόντιά ἐστι πρὸς
[11, 489]   μαθητῶν αὐτῷ συνενεγκάντων τἀργύριον· (ὅπερ  Προμαθίδας   Ἡρακλεώτης ἐξηγούμενος τὴν κατὰ
[11, 481]   ὁλκάδας οἰναγωγούς, περιφερεῖς, λεπτάς, μέσας,  γαστροιίδας,   οὐκ ἀβούλως, ἀλλὰ πόρρωθεν κατεσκευασμέναι
[11, 488]   καὶ τὰ κανθάρια καὶ τὰς  Σελευκίδας   καὶ τὰ καρχήσια καὶ τὰ
[11, 487]   Παφίους τὸ ποτήριον οὕτως καλεῖν.  (ΜΑΘΑΛΙΔΑΣ   Βλαῖσος ἐν Σατούρνῳ φησίν· Ἑπτὰ
[11, 487]   Βλαῖσος ἐν Σατούρνῳ φησίν· Ἑπτὰ  μαθαλίδας   ἐπίχε´ ἡμῖν τῶ γλυκυτάτω. Πάμφιλος
[11, 488]   τοῖς κολαπτῆρσιν ἐπηρμένη καὶ οἱονεὶ  κεφαλίδας   ἥλων ἀποτελοῦσα. Πεπάρθαι δὲ λέγεται
[11, 500]   Διαλέκτου, σκύθος. Ἐκαλεῖτο δὲ καὶ  (Δερκυλλίδας   Λακεδαιμόνιος Σκύφος, ὥς φησιν
[11, 481]   ὀχούμενος ἐξ Ἀργούρας τῆς Εὐβοίας,  χλανίδας   δ´ ἐπ´ ὄχου καὶ κυμβία
[11, 469]   μὲν οὕτως φησίν· Ἆμος δ´  Ὑπεριονίδας   δέπας ἐσκατέβαινε χρύσεον, ὄφρα δι´
[11, 480]   Ἀλκμαίωνι ἀντὶ τοῦ κύλικες παραγώγως  κυλιχνίδας   εἴρηκε διὰ τούτων· Ἀλλ´ ὡς
[11, 480]   κοινόν τε χρὴ κρατῆρα καὶ  κυλιχνίδας.   Καὶ Ἀλκαῖος ἐν τῷ ~(Πίνωμεν·
[11, 496]   Ἦν δὲ αὐτοῖς νόμιμον μὴ  προχοίδας   εἰσφέρεσθαι εἰς τὰ συμπόσια, (δῆλον
[11, 496]   Ξενοφῶν δ´ ἐν ὀγδόῳ Παιδείας  προχοίδας   τινὰς λέγει (κύλικας) γράφων ὧδε
[11, 504]   ἐν αὐτοῖς μὲν τὰς  αὐλητρίδας   ἐκβάλλει, δὲ εἰσάγει· (καὶ
[11, 502]   δὲ τὰς μὲν ἀργυρᾶς φιάλας  ἀργυρίδας   λέγουσι, χρυσίδας δὲ τὰς χρυσᾶς.
[11, 502]   φησί· Στεφάνους τε πᾶσι κὠμφαλωτὰς  χρυσίδας.   (Ἀθηναῖοι δὲ τὰς μὲν ἀργυρᾶς
[11, 502]   μὲν ἀργυρᾶς φιάλας ἀργυρίδας λέγουσι,  χρυσίδας   δὲ τὰς χρυσᾶς. Τῆς δὲ
[11, 484]   αἱ Θηρίκλειαι λέγονται. Ἀριστοφάνης Δαιταλεῦσι·  Συβαρίτιδάς   τ´ εὐωχίας, καὶ Χῖον ἐκ
[11, 469]   νεώτερός φησι· Παρ´ Ἀρχεφῶντος  ἡδυποτίδας   δώδεκα. (ΗΡΑΚΛΕΙΟΝ. Πείσανδρος ἐν δευτέρῳ
[11, 469]   Ψυκτῆρα, κύαθον, κυμβία, ῥυτὰ τέτταρα,  ἡδυποτίδας   τρεῖς, ἡθμὸν ἀργυροῦν. Σῆμος δ´
[11, 491]   τὸ δύο, οἷον· Δοιοὺς δὲ  τρίποδας,   δέκα δὲ χρυσοῖο τάλαντα. Καὶ
[11, 489]   τράπεζαν κυκλοειδῆ κατεσκευάσαντο καὶ τοὺς  τρίποδας   τοὺς τοῖς θεοῖς καθαγιζομένους, (φθόεις
[11, 495]   Ὡς ὅτε μυῖαι σταθμῷ ἐνιβρομέωσιν  ἐυγλαγέας   κατὰ πέλλας. Τοῦτο δὲ Ἱππῶναξ
[11, 486]   ἐν ζʹ Προβόλους δύο Λυκιουργίδας  ἡμιεργέας,   ὅτι ἀκόντιά ἐστι πρὸς λύκων
[11, 486]   καὶ παρὰ τῷ Δημοσθένει γραπτέον  Λυκιοεργέας,   ἵν´ ἀκούηται τὰ ἐν Λυκίᾳ
[11, 486]   τῇ ἑβδόμῃ φησί· Προβόλους δύο  Λυκοεργέας.   Μήποτ´ οὖν καὶ παρὰ τῷ
[11, 505]   τοὺςδιαλόγους μιμητικῶς γράψας, ὧν τῆς  ἰδέας   οὐδ´ αὐτὸς εὑρετής ἐστιν. Πρὸ
[11, 466]   θηρίκλειον Ῥοδιακόν, οὗ περὶ τῆς  ἰδέας   Σωκράτης φησίν· Οἱ μὲν ἐκ
[11, 487]   κορήμασιν οὖσαν. (ΝΕΣΤΟΡΙΣ. Περὶ τῆς  ἰδέας   τοῦ Νέστορος ποτηρίου φησὶν
[11, 503]   μηδ´ Ἁρμόδιον. ΩΙΟΣΚΥΦΙΑ. Περὶ τῆς  ἰδέας   τῶν ποτηρίων Ἀσκληπιάδης Μυρλεανὸς
[11, 465]   χρυσᾶ. Ὧν εἷς ἐστι καὶ  Πυθέας   Ἀρκὰς ἐκ Φιαλείας, (ὃς
[11, 466]   παισὶν ἑοῖσι μετ´ ἀμφοτέροισιν ἐπαρὰς  ἀργαλέας   ἠρᾶτο (θεῶν δ´ οὐ λάνθαν´
[11, 498]   μέγαν χρυσοῖο φαεινὸν σκύπφους αἰνύμενος  θαμέας   ποτὸν ἡδὺν ἔπινεν. Εὐριπίδης δ´
[11, 470]   μηδένα ἂν διαγνῶναι πρὸς τὰς  κεραμέας.   Κατασκευάσαι δὲ λέγεται τὴν κύλικα
[11, 494]   τὸ ὀξύβαφον εἶδος κύλικος μικρᾶς  κεραμέας   σαφῶς παρίστησιν Ἀντιφάνης ἐν Μύστιδι
[11, 504]   δέ· ~(Φιάλαν ὡς εἴ τις  ἀφνεᾶς   ἀπὸ χειρὸς ἑλὼν ἔνδον ἀμπέλου
[11, 467]   ὅμοια. (ΓΥΑΛΑΣ. Φιλητᾶς ἐν Ἀτάκτοις  Μεγαρέας   οὕτω φησὶ καλεῖν τὰ ποτήρια,
[11, 466]   κύλικι πρότερον κεράσειέ τις οἶνον  ἐγχέας,   ἀλλ´ ὕδωρ καὶ καθύπερθε μέθυ.
[11, 498]   καὶ Ἐπίχαρμος ἐν Κύκλωπι· Φέρ´  ἐγχέας   εἰς τὸ σκύφος. Καὶ Ἄλεξις
[11, 475]   ἄμυστιν προπίω, τὰ μὲν δέκ´  ἐγχέας   ὕδατος, τὰ πέντε δ´ οἴνου
[11, 466]   μετὰ τριακοσίων, μετὰ τὸ τὰς  τραπέζας   ἀρθῆναι τετράμνουν ἑκάστῳ (τῶν τριακοσίων
[11, 464]   τῷ οἴνῳ παραχυθὲν οὕτω τὰς  μέθας   ἵστησιν (ὥστε καὶ τῶν ἀφροδισίων
[11, 485]   ὠνομάσθη ἀπὸ τῶν εἰς τὰς  μέθας   καὶ τὰς ἀσωτίας πολλὰ ἀναλισκόντων,
[11, 464]   τε τὴν ἡδονὴν εἰς τὰς  μέθας   παρεισφέρονται καὶ διὰ τὸ θερμαινομένας
[11, 489]   νεμέθοντο, πελειάδας οὐ σημαίνει τὰς  ὄρνιθας,   ἅς τινες ὑπονοοῦσι περιστερὰς εἶναι,
[11, 464]   τοὺς φιλογύνας γυναικομανεῖς καὶ τοὺς  φιλόρνιθας   ὀρνιθομανεῖς, τὸ αὐτὸ σημαινόντων τῶν
[11, 474]   Ποῖον; τὸ πλοῖον; {Α. Οὐδὲν  οἶσθας,   ἄθλιε. (Καὶ μετ´ ὀλίγα· {ΣΤΡ.
[11, 499]   σκύθος τις διὰ τὸ τοὺς  Σκύθας   περαιτέρω τοῦ δέοντος μεθύσκεσθαι. ~Ἱερώνυμος
[11, 490]   (Δίδωτι δ´ εὖχος Ἑρμᾶς ἐναγώνιος,  Μαίας   εὐπλοκάμοιο παῖς, ἔτικτε δ´ Ἄτλας
[11, 460]   Σεμέλῃ Διονύσῳ· Ἑρμῆς  Μαίας   λίθινος, ὃν προσεύγμασιν ἐν τῷ
[11, 487]   ἴδοις (παρὰ τὸν στροφέα τῆς  κηπαίας   ἐν τοῖσι κορήμασιν οὖσαν. (ΝΕΣΤΟΡΙΣ.
[11, 475]   τέλει καρχήσιον. ~(Ἔχει δὲ τοῦτο  κεραίας   ἄνωθεν νευούσας ἐφ´ ἑκάτερα τὰ
[11, 505]   (Λέγεται δὲ ὡς καὶ  Γοργίας   αὐτὸς ἀναγνοὺς τὸν ὁμώνυμον αὑτῷ
[11, 505]   καλός τε καὶ χρυσοῦς  Γοργίας,   ἔφη Γοργίας· καλόν
[11, 505]   καὶ χρυσοῦς Γοργίας, ἔφη  Γοργίας·   καλόν γε αἱ Ἀθῆναι
[11, 508]   τοὺς Τιμαίους αὐτοῦ καὶ τοὺς  Γοργίας,   (καὶ τοὺς ἄλλους δὲ τοὺς
[11, 505]   Ὡς ἐπεδήμησε, φησί, ταῖς Ἀθήναις  Γοργίας   μετὰ τὸ ποιήσασθαι τὴν ἀνάθεσιν
[11, 506]   Σοφοκλέους περιέχει καταδρομήν, δὲ  Γοργίας   οὐ μόνον ἀφ´ οὗ τὸ
[11, 505]   δέ φασιν ὡς ἀναγνοὺς  Γοργίας   τὸν Πλάτωνος διάλογον πρὸς τοὺς
[11, 473]   ἐστὶν ἐν τοὺς κτησίους  Δίας   ἐγκαθιδρύουσιν, ὡς Ἀντικλείδης (φησὶν ἐν
[11, 462]   Κολοφώνιον Ξενοφάνη πλῆρες ὂν πάσης  θυμηδίας·   Νῦν γὰρ δὴ ζάπεδον καθαρὸν
[11, 504]   οἱ ἄνδρες οὗτοι, αἰσθόμενοι τῆς  ἰδίας   ἑκάτερος ἀρετῆς, καὶ ἴσως καὶ
[11, 498]   Ἡσίοδος δ´ ἐν τῷ δευτέρῳ  Μελαμποδίας   σὺν τῷ π> σκύπφον λέγει·
[11, 497]   Ἀδαῖον Ποτήρια, φησί, παραπλήσια Σελευκίς,  Ῥοδιάς,   Ἀντιγονίς. ~(ΣΚΑΛΛΙΟΝ κυλίκιον μικρόν,
[11, 496]   Κρατῖνος ἐν Νόμοις· Ῥυσίδι σπένδων.  (ΡΟΔΙΑΣ.   Δίφιλος Αἱρησιτείχει (τὸ δὲ δρᾶμα
[11, 462]   μεθ´ Ἡρακλέους τινὲς ἀφικόμενοι ἐκ  Λυδίας   Κυλικρᾶνες, οἳ δ´ Ἀθαμᾶνες, ἀφ´
[11, 485]   δ´ ἐν τῷ θʹ περὶ  Κωμῳδίας   παραθέμενος τὰ Φερεκράτους καὶ αὐτὸς
[11, 509]   ἀδόξως βιοῦντες. Χρημάτων γὰρ ἐξ  ἀσεβείας   καὶ παρὰ φύσιν κυριεύσαντες διὰ
[11, 466]   οἰνοποτεῖν, ἀλλὰ τῷ πόματι φάρμακον  ὑγείας   ἐγκιρνάναι τὸν λόγον. (Ὅτι διὰ
[11, 467]   τὸν δεῖνον παρατίθεται Στράττιδος ἐκ  Μηδείας·   Οἶσθ´ προσέοικεν, Κρέων,
[11, 505]   αὐτὸν ἀγαθὸν εἶναι καὶ φιλόπονον,  παιδείας   δ´ ὀρθῆς οὐδὲ ἧφθαι τὸ
[11, 483]   μνημονεύει Ξενοφῶν ἐν αʹ Κύρου  Παιδείας.   Κριτίας δ´ ἐν Λακεδαιμονίων Πολιτείᾳ
[11, 461]   βαρβάρων. Ἐκεῖνοι γὰρ ἀπεστερημένοι τῆς  παιδείας   ὁρμῶσιν ἐπὶ τὸν πολὺν οἶνον
[11, 465]   Νομίμων. (Ξενοφῶν δ´ ἐν ὀγδόῳ  Παιδείας   περὶ Περσῶν λέγων γράφει καὶ
[11, 496]   τιγονι. Ξενοφῶν δ´ ἐν ὀγδόῳ  Παιδείας   προχοίδας τινὰς λέγει (κύλικας) γράφων
[11, 481]   γευστηρίοις· σφίσι δέ γ´ αὐταῖσιν  βαθείας   κύλικας ὥσπερ ὁλκάδας οἰναγωγούς, περιφερεῖς,
[11, 493]   ῥᾳδίως βαστάζοντος δίχα πόνου καὶ  κακοπαθείας.   Τὸ γὰρ ποτήριον ὑφίσταται μέγα
[11, 464]   ὡς ἁμαρτάνουσι μανικῶς καὶ τῆς  ἀληθείας   ἐπὶ πλεῖστον ἀπαρτωμένοις. (Ἡμεῖς οὖν,
[11, 506]   πράγμασι. Τοῦτο δ´ εἴπερ οὕτως  ἀληθείας   ἔχει, θεὸς ἂν εἰδείη.
[11, 493]   Νέστωρ ἐκ τῆς συνεχοῦς  συνηθείας   ῥᾳδίως βαστάζειν ἔσθενε. (Σωσίβιος δ´
[11, 507]   τῆς πρὸς πάντας τοῦ Πλάτωνος  κακοηθείας   λέγων γράφει καὶ ταῦτα· Μετὰ
[11, 466]   ἄλεισον δοῦναι. (Ὅτι ἐστὶ ποτήριον  ΑΜΑΛΘΕΙΑΣ   ΚΕΡΑΣ καὶ ΕΝΙΑΥΤΟΣ καλούμενον. (ΑΜΦΩΞΙΣ
[11, 497]   δημιουργῶν ὡς καὶ τοῦ τῆς  Ἀμαλθείας   ἐστὶν ὀλβιώτερον τὸ κέρας τοῦτο.
[11, 503]   κάδος, ψυκτήρ, ὅτι βούλει, πάντ´,  Ἀμαλθείας   κέρας. Ἐν δὲ τῇ Καρίνῃ
[11, 475]   αὗται δὲ προὔχουσι μικρὸν ἐπ´  εὐθείας   ἐξωτέρω. Ἐπὶ δὲ τοῦ θωρακίου
[11, 487]   Νικόστρατος Ἀντερώσῃ· Μετανιπτρίδ´ αὐτῷ τῆς  Ὑγιείας   ἔγχεον. (ΜΑΣΤΟΣ. Ἀπολλόδωρος Κυρηναῖος,
[11, 487]   ἴσῳ μετανιπτρίδα μεγάλην, ἐπειπὼν τῆς  Ὑγιείας   τοὔνομα. Φιλόξενος δ´ διθυραμβοποιὸς
[11, 487]   Καὶ δέξαι τηνδὶ μετανιπτρίδα τῆς  Ὑγιείας.   Φιλέταιρος Ἀσκληπιῷ· Ἐνέσεισε μεστὴν ἴσον
[11, 461]   ἦν, ἐκ τῆς Κικόνων εἰλημμένον  λείας.   Τί οὖν ἔχομεν λέγειν περὶ
[11, 465]   καὶ Πυθέας Ἀρκὰς ἐκ  Φιαλείας,   (ὃς καὶ ἀποθνῄσκων οὐκ ὤκνησεν
[11, 494]   σε, τῆς συμμετρίας καὶ τῆς  ἀφελείας   οὕνεκα. Κἀν τοῖς Βαβυλωνίοις οὖν
[11, 506]   φίλτατον ὄντα (Ἀρχελάῳ) Φιλίππῳ τῆς  βασιλείας   αἴτιον γενέσθαι. Γράφει γοῦν Καρύστιος
[11, 506]   ὅτι καὶ τὴν ἀρχὴν τῆς  βασιλείας   Φίλιππος διὰ Πλάτωνος ἔσχεν. Εὐφραῖον
[11, 498]   δεχόμενος. Φαίδιμός τε ἐν πρώτῳ  Ἡρακλείας·   Δουράτεον σκύφος εὐρὺ μελιζώροιο ποτοῖο.
[11, 469]   ἐμυθολόγησαν. Πανύασις δ´ ἐν πρώτῳ  Ἡρακλείας   παρὰ Νηρέως φησὶ τὴν τοῦ
[11, 462]   Ἀντίγονόν φησιν οὕτως· Τῆς δ´  Ἡρακλείας   τῆς ὑπὸ τὴν Οἴτην καὶ
[11, 469]   δώδεκα. (ΗΡΑΚΛΕΙΟΝ. Πείσανδρος ἐν δευτέρῳ  Ἡρακλείας   τὸ δέπας ἐν διέπλευσεν
[11, 498]   ἀλλήλοις μετὰ προσαγορεύσεως. Πανύασσις τρίτῳ  Ἡρακλείας   φησίν· Τοῦ κεράσας κρητῆρα μέγαν
[11, 507]   Καὶ Φαίδωνι δὲ τὴν τῆς  δουλείας   ἐφιστὰς δίκην ἐφωράθη· καὶ τὸ
[11, 505]   ἐγένετο (τοῖς περὶ Κλέαρχον τῆς  ἀπωλείας   τῆς ὑπὸ Τισσαφέρνου γενομένης, καὶ
[11, 482]   δὲ καὶ οὗτοι τῆς αὐτῆς  κεραμείας.   Ὅταν δ´ Ἔφιππος ἐν Ἐφήβοις
[11, 488]   ὀλίγῳ προὔχουσι, μετέωροι τῆς ἄλλης  ἐπιφανείας   ὄντες. (Καὶ περὶ τῶν ὤτων
[11, 461]   φήσειε διὰ τὴν ὀξύτητα (τῆς  ἐπιφανείας   τῶν δαιμόνων καταδειχθῆναι τοῦτο. Χαλεποὺς
[11, 506]   κατῳκίσθησαν. Ἐν δὲ τῷ περὶ  Ἀνδρείας   Μελησίαν τὸν Θουκυδίδου τοῦ ἀντιπολιτευσαμένου
[11, 483]   Καλλίξεινος δ´ ἐν τετάρτῳ (περὶ  Ἀλεξανδρείας   ἀναγράφων τὴν τοῦ Φιλαδέλφου πομπὴν
[11, 472]   παρίστησι Καλλίξεινος ἐν τοῖς (περὶ  Ἀλεξανδρείας   φάσκων τινὰς ἔχοντας θηρικλείους πομπεύειν,
[11, 474]   Ῥόδιος ἐν τοῖς περὶ  Ἀλεξανδρείας   φησὶν ὅτι ποτήριόν ἐστιν ἐπίμηκες,
[11, 490]   μητρὸς τῆς Πληιόνης τὸν Ὠρίωνα.  Ὀρείας   δὲ λέγει τὰς Πλειάδας ἐν
[11, 490]   τὰς Πλειάδας ἐν ἴσῳ τῷ  οὐρείας   κατὰ παράλειψιν τοῦ υ> ἐπειδὴ
[11, 482]   τὸ μὲν τῆς τῶν ἀνθρώπων  χρείας   ἕνεκα, τὸ δὲ τῆς τῶν
[11, 505]   καὶ τὸ εἰπεῖν οὐδεμιᾶς κατεπειγούσης  χρείας   ὅτι παιδικὰ γεγόνοι τοῦ Παρμενίδου
[11, 466]   Ἡρακλέα Τελαμῶνι τῆς ἐπὶ Ἴλιον  στρατείας   ἀριστεῖον ἄλεισον δοῦναι. (Ὅτι ἐστὶ
[11, 500]   Βοιώτιοι λεγόμενοι, χρησαμένου κατὰ τὰς  στρατείας   πρώτου Ἡρακλέους τῷ γένει· διὸ
[11, 508]   αὐτὸς λόγος καὶ περὶ τῆς  Πολιτείας·   εἰ καὶ πασῶν εἴη αὕτη
[11, 509]   ταῦτ´ ὠφεληθεὶς ἐκ τῆς καλῆς  Πολιτείας   καὶ τῶν παρανόμων Νόμων. (Διὸ
[11, 462]   τόποι διαμένουσιν· οἷς οὐδὲ τῆς  πολιτείας   μετέδοσαν οἱ Ἡρακλεῶται συνοικοῦσιν, ἀλλοφύλους
[11, 504]   εἶναι λέγων, παρατιθέμενος Μενάνδρου ἐκ  Περινθίας·   Οὐδεμίαν γραῦς ὅλως κύλικα
[11, 504]   μὲν λέγει ὡς ἐκ πρώτης  ἡλικίας   ἐπεπαίδευτο πάντα τὰ πάτρια,
[11, 464]   ὅτι μέχρι τῆς καθ´ ἑαυτὸν  ἡλικίας   οὐκ ἀσίτους εἶναι τοὺς θεωροῦντας.
[11, 505]   λόγων Τήιος Ἀλεξαμενός, ὡς  Νικίας   Νικαεὺς ἱστορεῖ καὶ Σωτίων.
[11, 506]   Λέοντος τοῦ Ἀκαδημαικοῦ, ὥς φησι  Νικίας   Νικαεύς. Τὰ μὲν οὖν
[11, 462]   μάχαιραν καὶ ὑδρίαν, καὶ ὅτι  οἰκίας   ἔχουσιν ἐξ ἀνθερίκου πεποιημένας μικρὰς
[11, 473]   γὰρ ἔτυχεν ὂν καταντικρὺ τῆς  οἰκίας   καινὸν καπηλεῖον μέγα) ἐνταῦθ´ ἐπετήρουν
[11, 462]   ἐξ ἀνθερίκου πεποιημένας μικρὰς ὅσον  σκιᾶς   ἕνεκα, ἃς καὶ περιφέρουσιν ὅπου
[11, 463]   ἡμῖν ἐπὶ τὰς Διονυσιακὰς ταύτας  λαλιὰς   οὐδεὶς ἂν εὐλόγως φθονήσαι νοῦν
[11, 463]   οἱ ἑπτὰ καλούμενοι σοφοὶ συμποτικὰς  ὁμιλίας.   Παραμυθεῖται γὰρ οἶνος καὶ
[11, 487]   πόσιν, ὡς Σέλευκος ἐν Γλώσσαις.  Καλλίας   δ´ ἐν Κύκλωψι· Καὶ δέξαι
[11, 488]   ὤτων σχέσιν ἔχουσαν ὧδε. Ἐκ  μιᾶς   οἱονεὶ ῥίζης, ἥτις τῷ πυθμένι
[11, 493]   αὐτοῦ σύνταξιν βασιλικήν, μεταπεμψάμενος τοὺς  ταμίας   ἐκέλευσεν, ἐὰν παραγένηται Σωσίβιος
[11, 493]   τῷ βασιλεῖ προσελθὼν κατεμέμφετο τοὺς  ταμίας.   ~(Πτολεμαῖος δὲ μεταπεμψάμενος αὐτοὺς καὶ
[11, 505]   πάντων σχετλιώτατον καὶ τὸ εἰπεῖν  οὐδεμιᾶς   κατεπειγούσης χρείας ὅτι παιδικὰ γεγόνοι
[11, 509]   ἀναστὰς εὔστοχος νεανίας τῶν ἐξ  Ἀκαδημίας   τις ὑπὸ Πλάτωνα καὶ Βρυσωνοθρασυμαχειοληψικερμάτων,
[11, 463]   εἶναι μανιώδη πάντα τἀνθρώπων ὅλως,  ἀποδημίας   δὲ τυγχάνειν ἡμᾶς αἰεὶ τοὺς
[11, 491]   καὶ χείματος ἄγγελοί εἰσι. Καὶ  Σιμμίας   δ´ ἐν τῇ Γοργοῖ φησιν·
[11, 479]   Νεφελῶν Ἀριστοφάνους· Μηδὲ στέψω κοτυλίσκον.  Σιμμίας   δὲ ἀποδίδωσι τὴν κοτύλην ἄλεισον.
[11, 472]   τὸ ποτήριον οὕτως καλεῖν. (ΚΑΔΟΣ.  Σιμμίας   ποτήριον, παρατιθέμενος Ἀνακρέοντος· Ἠρίστησα μὲν
[11, 509]   δ´ οὕτως· Ἔπειτ´ ἀναστὰς εὔστοχος  νεανίας   τῶν ἐξ Ἀκαδημίας τις ὑπὸ
[11, 464]   τῶν ὁμοίων, οὐκ ἀλλοτρίως τῆς  μανίας   κειμένης ἐπ´ αὐτοῖς ὡς ἁμαρτάνουσι
[11, 489]   ἰδεῖν ἐν Καπύῃ πόλει τῆς  Καμπανίας   ἀνακείμενον τῇ Ἀρτέμιδι ποτήριον, ὅπερ
[11, 466]   γραμματικὸν ἀνακείμενον ἐν Καπύῃ τῆς  Καμπανίας   τῇ Ἀρτέμιδι, ἀργυροῦν, ἐκ τῶν
[11, 504]   φίλοι οὕτως δὲ τοὺς πότους  Λυσανίας   φησὶν Κυρηναῖος Ἡρόδωρον εἰρηκέναι
[11, 471]   τὰ λοιπά ἐστιν, οἷον Θηρίκλειος,  Δεινιάς,   Ἰφικρατίς· ταῦτα γὰρ πρότερον συνιστορεῖν
[11, 506]   ἐπίγραμμα, ἀλλὰ καὶ Ἀρχελάου τοῦ  Μακεδονίας   βασιλέως, (ὃν οὐ μόνον ἐπονείδιστον
[11, 462]   ἐστι τὸ Κάδμου καὶ  Ἁρμονίας   μνημεῖον, ὡς ἱστορεῖ Φύλαρχος ἐν
[11, 479]   καὶ προσφέρων ἂν εἶπεν  εὐδειπνίας.   (Ἡγήσανδρος δ´ Δελφὸς ἐν
[11, 496]   προσηγορίαν ἔσχεν ἀπὸ Προυσίου τοῦ  Βιθυνίας   βασιλεύσαντος καὶ ἐπὶ τρυφῇ καὶ
[11, 466]   ἄλλα· ἀπὸ ἀγκύλης ἤτοι τῆς  δεξιᾶς   χειρός. Καὶ κύλιξ δὲ
[11, 507]   τίς οὐ φήσει πάθος εἶναι  φιλοδοξίας;   δῆλον δ´ ἐστὶ τοῦτο ἐξ
[11, 507]   ὅστις ἔφησεν· Ἔσχατον τὸν τῆς  φιλοδοξίας   χιτῶνα ἐν τῷ θανάτῳ αὐτῷ
[11, 481]   δὲ ὀχούμενος ἐξ Ἀργούρας τῆς  Εὐβοίας,   χλανίδας δ´ ἐπ´ ὄχου καὶ
[11, 491]   ὤτων ἀκουσόμεθα μίαν πελειάδα· ἃς  δοιὰς   εἶπεν καθὸ συμφυεῖς εἰσιν ἀλλήλαις
[11, 494]   σαυτὸν ἀπειληφότα κατὰ τὰς σὰς  ἐπινοίας.   Καὶ (Ταῦτ´ οὐχ ὑπ´ ἄλλων,
[11, 502]   ἴσον ἴσῳ κεκραμένον, (καὶ τῆς  Ὁμονοίας   δύο, τί νῦν μὴ κωμάσω
[11, 461]   καὶ πορίζονται τροφὰς περιέργους καὶ  παντοίας.   Ἐν δὲ τοῖς περὶ τὴν
[11, 462]   τῇ νήσῳ πρὸς τῷ Γῆς  Ὀλυμπίας   ἱερῷ (ἐκτὸς τοῦ τείχους ἐσχάραν
[11, 506]   δὲ τῷ Μενεξένῳ οὐ μόνον  Ἱππίας   Ἡλεῖος χλευάζεται, ἀλλὰ καὶ
[11, 505]   εἰπών· Ὅὅταν, οἶμαι, δημοκρατουμένη πόλις  ἐλευθερίας   διψήσασα κακῶν οἰνοχόων τύχῃ καὶ
[11, 485]   κώθωνι, πρὶν αὐτῷ δῶκε λεπαστήν.  (Ἀμερίας   δέ φησι τὴν οἰνοχόην λεπαστὴν
[11, 506]   Κίμωνι οὐδὲ τῆς Θεμιστοκλέους φείδεται  κατηγορίας   οὐδὲ τῆς Ἀλκιβιάδου καὶ Μυρωνίδου,
[11, 466]   Καλῆς ἀκτῆς ἐν τῷ περὶ  Ἱστορίας   Ἀγαθοκλέα φησὶ τὸν τύραννον ἐκπώματα
[11, 494]   δοῖεν, ὃς ἐποίησέ σε, τῆς  συμμετρίας   καὶ τῆς ἀφελείας οὕνεκα. Κἀν
[11, 469]   ἐν Δήλῳ χρυσῆν ἡδυποτίδα Ἐχενίκης  ἐπιχωρίας   γυναικός, ἧς μνημονεύει καὶ ἐν
[11, 500]   ἐν τῷ πρώτῳ τῶν τῆς  Ἀσίας   Σταθμῶν περὶ τοῦ ἀερομέλιτος καλουμένου
[11, 507]   ἦμεν, τίς χάρις ταύτης τῆς  ἀθανασίας;   ~Οἱ δὲ συντεθέντες ὑπ´ αὐτοῦ
[11, 489]   σελήνης τοῦ σχήματος ἐναργεῖς τὰς  φαντασίας,   καὶ τὰ περὶ τὴν ἀίδιον
[11, 462]   Κενταύρων, πλάσματα τῶν προτέρων,  στάσιας   σφεδανάς, τοῖς οὐδὲν χρηστὸν ἔνεστι,
[11, 464]   τὰ κεράμεα ποτήρια. Καὶ γὰρ  Κτησίας   Παρὰ Πέρσαις, φησίν, ὃν ἂν
[11, 502]   Πάμφιλος. Δημοσθένης δέ φησι· Καὶ  φιλοτησίας   προὔπινεν. Ἄλεξις· Φιλοτησίαν σοι τήνδ´
[11, 474]   τὰ χείλη περιτεραμνίσας, τὰς δὲ  κλισίας   ἐλατίνας χαμᾶζε ποικίλοις στρώμασι κεκοσμημένας,
[11, 468]   αὐτὸν ἐσχηκέναι. Πλησίον δὲ τῆς  Μολοσσίας   Ἰωλκός, ἐν
[11, 502]   Ἀττικὸν μηδὲν προσφέρειν πρὸς τὰς  θυσίας   μηδὲ κέραμον, ἀλλ´ ἐκ χυτρίδων
[11, 466]   Σελεύκου ΣΕΛΕΥΚΙΣ καὶ ἀπὸ Προυσίου  ΠΡΟΥΣΙΑΣ.   (ΑΝΑΦΑΙΑ θερμοποτὶς παρὰ Κρησίν.
[11, 496]   ἐπειδὰν μηκέτι δύνωνται ὀρθούμενοι ἐξιέναι.  ΠΡΟΥΣΙΑΣ.   Ὅτι τὸ ποτήριον τοῦτο ἔξορθόν
[11, 483]   Ξενοφῶν ἐν αʹ Κύρου Παιδείας.  Κριτίας   δ´ ἐν Λακεδαιμονίων Πολιτείᾳ γράφει
[11, 496]   τὸν Πειρίθουν γράψας, εἴτε  Κριτίας   ἐστὶν τύραννος Εὐριπίδης,
[11, 463]   πόσεων κατὰ πόλεις ἴδιοι, ὡς  Κριτίας   παρίστησιν ἐν τῇ Λακεδαιμονίων Πολιτείᾳ
[11, 486]   δὲ πλοῖον ἔσται Ναξιουργὴς κάνθαρος.  Κριτίας   τε ἐν τῇ Λακεδαιμονίων Πολιτείᾳ·
[11, 484]   δ´ ὀνόματα. {Β. Πρὸς τῆς  Ἑστίας.   {Α. λαβρώνιος χρυσῶν δέ,
[11, 485]   εἰς τὰς μέθας καὶ τὰς  ἀσωτίας   πολλὰ ἀναλισκόντων, οὓς λαφύκτας καλοῦμεν.
[11, 485]   Μήδῳ· Ὥς ποτ´ ἐκήλησεν Καλλίστρατος  υἷας   Ἀχαιῶν, κέρμα φίλον διαδούς, ὅτε
[11, 507]   πᾶσι τοῖς Σωκράτους μαθηταῖς ἐπεφύκει  μητρυιᾶς   ἔχων διάθεσιν. Διόπερ Σωκράτης οὐκ
[11, 466]   Βαθυκλέους τοῦ Ἀρκάδος ποτήριον,  σοφίας   ἆθλον Βαθυκλῆς τῷ κριθέντι
[11, 509]   πολυτελῶς ἠσκοῦντο καὶ ὅτι τῆς  εὐμορφίας   τῶν καθ´ ἡμᾶς ἀσελγῶν πλείονα
[11, 493]   αἰτοῦντι εἰπόντες δεδωκέναι αὐτῷ τὰς  ἡσυχίας   εἶχον, δὲ τῷ βασιλεῖ
[11, 484]   λέγονται. Ἀριστοφάνης Δαιταλεῦσι· Συβαρίτιδάς τ´  εὐωχίας,   καὶ Χῖον ἐκ Λακαινᾶν (κυλίκων)
[11, 466]   μεμετρημένον πρὸς ὠκύτητα χρόνου. Ὡς  Ἀμειψίας·   Αὔλει μοι μέλος· σὺ δ´
[11, 473]   καὶ ποτήριόν τι οὕτω καλεῖται  Ἀμειψίας   ἐν Ἀποκοτταβίζουσί φησι· Μανία,
[11, 469]   τὴν Θουρίαν. {Β. Εἰς τὰς  Ῥοδιακὰς   ὅλος ἀπηνέχθην ἐγὼ καὶ τοὺς
[11, 463]   συνιοῦσι καὶ ἡμῖν ἐπὶ τὰς  Διονυσιακὰς   ταύτας λαλιὰς οὐδεὶς ἂν εὐλόγως
[11, 478]   τινὰς (τῶν Περσικῶν {Β. Εἰς  κόρακας,   μαστιγία. {Α. Καὶ κόνδυ
[11, 509]   δεσποτῶν χαρισάμενος καὶ τὰς ἐκείνων  γυναῖκας   συνῴκισεν πρὸς γάμου κοινωνίαν, ταῦτ´
[11, 466]   ἄνθρωποι, τότε πλουτοῦσι, διαπράττουσι, νικῶσιν  δίκας,   εὐδαιμονοῦσιν, ὠφελοῦσι τοὺς φίλους. Αὔξει
[11, 496]   ὀγδόῳ Παιδείας προχοίδας τινὰς λέγει  (κύλικας)   γράφων ὧδε (ὁ δὲ λόγος
[11, 482]   Ἔφιππος ἐν Ἐφήβοις λέγῃ· Οὐ  κύλικας   ἐπὶ τὰ δεῖπνα Χαιρήμων φέρει,
[11, 471]   κέραμον εἰργαζόμην Θηρικλῆς τὰς  κύλικας,   ἡνίκ´ ἦν νέος. Ἐν δὲ
[11, 462]   λέγονται, ὅτι τοὺς ὤμους κεχαραγμένοι  κύλικας   ἦσαν. (Οἶδα δὲ καὶ Ἑλλάνικον
[11, 470]   Τορνεύεσθαι δὲ ἐξ αὐτῆς καὶ  κύλικας   θηρικλείους, ὥστε μηδένα ἂν διαγνῶναι
[11, 460]   ἀποδοὺς τὸν λόγον καὶ τὰς  κύλικας   πλήρεις (ἅπασι προπίῃ. (Ποτήρια δὲ
[11, 481]   σφίσι δέ γ´ αὐταῖσιν βαθείας  κύλικας   ὥσπερ ὁλκάδας οἰναγωγούς, περιφερεῖς, λεπτάς,
[11, 478]   δ´ ἀλφίτων πριάμενος τρεῖς  χοίνικας   κοτύλης δεούσας εἴκος´ ἀπολογίζεται. ~(Ἀπολλόδωρος
[11, 492]   τὰς Πλειάδας, ξηρῶν τροφῶν οὔσας  σημαντικάς,   λεκτέον ὅτι τὸ δέπας ἀμφοτέρων
[11, 490]   τῶν καρπῶν γενέσεως καὶ τελειώσεως  προσημαντικὰς   Πλειάδας οἰκείως ἐνετόρευσε τῷ τοῦ
[11, 463]   καὶ οἱ ἑπτὰ καλούμενοι σοφοὶ  συμποτικὰς   ὁμιλίας. Παραμυθεῖται γὰρ οἶνος
[11, 499]   κοτύλης. (Χωρεῖν δ´ αὐτὸ κοτύλας  Ἀττικὰς   δώδεκα. Καὶ ἐν Πάτραις δέ
[11, 480]   τύπον ἔχειν διάφορον πρὸς τὰς  Ἀττικάς.   Φοξαὶ γοῦν ἦσαν τὸ χεῖλος,
[11, 506]   δ´ ἐνταῦθα δύναμιν, ὡς ἀπέθανε  Περδίκκας,   ἐξ ἑτοίμου δυνάμεως ὑπαρχούσης ἐπέπεσε
[11, 465]   εἷς ἐστι καὶ Πυθέας  Ἀρκὰς   ἐκ Φιαλείας, (ὃς καὶ ἀποθνῄσκων
[11, 475]   Κολοφώνιος ἐν πέμπτῳ Θηβαίδος φησί·  Κήρυκας   ἀθανάτοισι φέρειν μέλανος οἴνοιο ἀσκὸν
[11, 502]   (Ἀθηναῖοι δὲ τὰς μὲν ἀργυρᾶς  φιάλας   ἀργυρίδας λέγουσι, χρυσίδας δὲ τὰς
[11, 502]   καρυωτὰς φιάλας χρυσᾶς. Ἀναξανδρίδης δὲ  φιάλας   Ἄρεος καλεῖ τὰ ποτήρια ταῦτα.
[11, 496]   Κρατῆρε μὲν πρώτιστον ἀργυρὼ δύο,  φιάλας   δὲ πεντήκοντα, δέκα δὲ κυμβία,
[11, 496]   Ῥυτὰ καὶ κυμβία, φησί, καὶ  φιάλας»   Δίφιλος δ´ ἐν Εὐνούχῳ
[11, 501]   νῦν οὕτως Μασσαλιῆται τιθέασι τὰς  φιάλας   ἐπὶ πρόσωπον. (Κρατίνου δ´ εἰπόντος
[11, 488]   τὰ λεγόμενα κυμβία καὶ τὰς  φιάλας   καὶ εἴ τι φιαλῶδές ἐστι
[11, 486]   Τιμόθεον ὑπὲρ χρέως λέγων οὕτως·  Φιάλας   Λυκιουργεῖς δύο. (Ἐν δὲ τῷ
[11, 486]   μετὰ τῶν χρημάτων καὶ ἄλλας  φιάλας   Λυκιουργεῖς δύο. Ἡρόδοτος δ´ ἐν
[11, 501]   δ´ εἰπόντος ἐν Δραπέτισιν· Δέχεσθε  φιάλας   τάσδε βαλανειομφάλους, Ἐρατοσθένης ἐν τῷ
[11, 501]   βαλανειομφάλους, ὧν Κρατῖνος μνημονεύει· Δέχεσθε  φιάλας   τάσδε βαλανειομφάλους. Καὶ Θεόπομπος δ´
[11, 500]   ἐπιτρόπους, ζεύγη, καμήλους, στρώματ´, ἀργυρώματα,  φιάλας,   τριήρεις, τραγελάφους, καρχήσια, (γαυλοὺς ὁλοχρύσους—
[11, 502]   φοίνικα, Ναξίων ἀνάθημα, καὶ καρυωτὰς  φιάλας   χρυσᾶς. Ἀναξανδρίδης δὲ φιάλας Ἄρεος
[11, 471]   ξύνδουλον. Οὑτωσὶ καλῶς. {ΘΕΟΛ. Σπινθὴρ  τάλας,   πειρᾷς με. {ΣΠΙ. Ναί, τοιοῦτό
[11, 467]   οὕτω φησὶ καλεῖν τὰ ποτήρια,  γυάλας.   Παρθένιος δ´ τοῦ Διονυσίου
[11, 467]   τοῖς ἱστορικοῖς Λέξεων ζητουμένων φησί·  Γυάλας   ποτηρίου εἶδος, ὡς Μαρσύας γράφει
[11, 467]   τῷδε. {Β. Πολλὰ γίνεται ὅμοια.  (ΓΥΑΛΑΣ.   Φιλητᾶς ἐν Ἀτάκτοις Μεγαρέας οὕτω
[11, 481]   ἕνα καὶ δύο πλέαις κὰκ  κεφαλᾶς.   Καὶ ἐν τῷ δεκάτῳ· Λάταγες
[11, 481]   κυλίχναις μεγάλαις, αιταποικιλλις. Οἶνον γὰρ  Σεμέλας   καὶ Διὸς υἱὸς λαθικαδέα ἀνθρώποισιν
[11, 463]   τοὺς Ἀλέξιδος Ταραντίνους, Οἳ τῶν  πέλας   (οὐδέν´ ἀδικοῦμεν οὐδέν. Ἆρ´ οὐκ
[11, 466]   ποτηρίου, οὐ μόνον ἐξ ἀργύρου.  Ἀναξίλας·   Καὶ πίνειν ἐξ ἀργυρίδων χρυσῶν.
[11, 472]   Ἠρίστησα μὲν ἰτρίου λεπτοῦ μικρὸν  ἀποκλάς,   οἴνου δ´ ἐξέπιον κάδον. Ἐπιγένης
[11, 486]   Φορμίωνι μετὰ τῶν χρημάτων καὶ  ἄλλας   φιάλας Λυκιουργεῖς δύο. Ἡρόδοτος δ´
[11, 507]   τὰς τῶν τετελευτηκότων ψυχὰς εἰς  ἄλλας   φύσεις πρὸς τὸν μετεωρότερον
[11, 495]   μυῖαι σταθμῷ ἐνιβρομέωσιν ἐυγλαγέας κατὰ  πέλλας.   Τοῦτο δὲ Ἱππῶναξ λέγει πελλίδα·
[11, 470]   Ἥλιον καθεύδοντα περαιοῦσθαι πρὸς τὰς  ἀνατολάς,   αἰνισσόμενος τὸ κοῖλον τοῦ ποτηρίου.
[11, 496]   πλημοχόας πληρώσαντες τὴν μὲν πρὸς  ἀνατολάς,   τὴν δὲ πρὸς δύσιν ἀνιστάμενοι
[11, 490]   Μαίας εὐπλοκάμοιο παῖς, ἔτικτε δ´  Ἄτλας   ἑπτὰ ἰοπλοκάμων φιλᾶν θυγατρῶν τάν
[11, 499]   καὶ κοτύλης. (Χωρεῖν δ´ αὐτὸ  κοτύλας   Ἀττικὰς δώδεκα. Καὶ ἐν Πάτραις
[11, 479]   κύμβαλα δ´ Αἰσχύλος ἐν Ἠδωνοῖς  κοτύλας   εἴρηκεν· δὲ χαλκοδέτοις κοτύλαις
[11, 487]   δ´ εἶχε κεραμεοῦν ἁδρόν, χωροῦντα  κοτύλας   πέντ´ ἴσως. Ἐδεξάμην. Παρέθετο τὰ
[11, 478]   μῆνας κοτύλην ὕδατος καὶ δύο  κοτύλας   σίτου. Ἀριστοφάνης Προάγωνι· δ´
[11, 477]   (ΚΟΝΔΥ ποτήριον Ἀσιατικόν. Μένανδρος Κόλακι·  Κοτύλας   χωροῦν δέκα ἐν Καππαδοκίᾳ κόνδυ
[11, 502]   ἰδόντα αὐτὸν πλέον ὀκτὼ  κοτύλας   χωροῦντα. Τοῦτον οὖν ἐμπλησάμενον πρῶτον
[11, 472]   κύλικα θηρίκλειον εἰσφέρει πλέον  κοτύλας   χωροῦσαν ἕπτ´ Ἀγαθῆς Τύχης. ΙΣΘΜΙΟΝ.
[11, 496]   τινα ἐκαλεῖτο. Μνημονεύει δ´ αὐτῶν  Ἀστυδάμας   ἐν Ἑρμῇ λέγων οὕτως· Κρατῆρε
[11, 485]   ἐρέεινεν· οἶον δ´ οὐ κήλησε  δέμας   λεπτὸν Ῥαδάμανθυν Λύσανδρον κώθωνι, πρὶν
[11, 478]   κοτύλαις μεγάλαις ἔγχεον ἐς σφέτερον  δέμας   οὐδένα κόσμον, ἔρωτι βιαζόμεναι μέλανος
[11, 463]   τἀνθρώπων ὅλως, ἀποδημίας δὲ τυγχάνειν  ἡμᾶς   αἰεὶ τοὺς ζῶντας, ὥσπερ εἰς
[11, 509]   ὅτι τῆς εὐμορφίας τῶν καθ´  ἡμᾶς   ἀσελγῶν πλείονα πρόνοιαν ἐποιοῦντο· λέγει
[11, 464]   πνεύματα πέττον. (Οὐ δεῖ οὖν  ἡμᾶς   ἐκμανῶς πίνειν ἀποβλέποντας εἰς τὸ
[11, 461]   οὗ καὶ αὐτοῦ διδάξει τι  ἡμᾶς   Πλούταρχος. Ὥρα οὖν κατακλίνεσθαι.
[11, 508]   αὕτη βελτίων, μὴ πείθοι δ´  ἡμᾶς,   τί πλέον; ἔοικεν οὖν
[11, 490]   ἐν τούτοις· (Δίδωτι δ´ εὖχος  Ἑρμᾶς   ἐναγώνιος, Μαίας εὐπλοκάμοιο παῖς, ἔτικτε
[11, 481]   Ῥόδη (κυμβίον ἀκράτου κατασέσειχ´  ὑμᾶς   ἄνω. Διονύσιος δ´ Σάμιος
[11, 481]   καὶ μέστ´ ἀκράτου κυμβία ἐκάρωσεν  ὑμᾶς.   {Β. Ἀνακεχαίτικεν μὲν οὖν. Ἄλεξις
[11, 460]   (Ἄξιον δὲ εἶναι νομίζω ζητῆσαι  ὑμᾶς   πρὸ τοῦ καταλόγου τῶν ποτηρίων,
[11, 502]   ἦν ἀργυροῦς, (τἀκπώματα) ἦγεν δύο  δραχμάς,   κυμβίον δὲ τέτταρας, ~(ψυκτηρίδιον δὲ
[11, 496]   ἧττον ἂν καὶ σώματα καὶ  γνώμας   σφάλλειν· νῦν δὲ τὸ μὲν
[11, 462]   πλάσματα τῶν προτέρων, στάσιας  σφεδανάς,   τοῖς οὐδὲν χρηστὸν ἔνεστι, ~(θεῶν
[11, 462]   ὅτι οἰκίας ἔχουσιν ἐξ ἀνθερίκου  πεποιημένας   μικρὰς ὅσον σκιᾶς ἕνεκα, ἃς
[11, 474]   κλισίας ἐλατίνας χαμᾶζε ποικίλοις στρώμασι  κεκοσμημένας,   ἐκπώματα δὲ κεραμέους κανθάρους, καὶ
[11, 492]   ὑπὸ πυθμένες ἦσαν, ἀκουστέον οὐ  πυθμένας   δύο, ἀλλ´ οὐδὲ κατὰ διαίρεσιν
[11, 488]   πῶς δὲ καὶ λέγει δύο  πυθμένας   εἶναι τοῦ ποτηρίου; (ἰδίως δὲ
[11, 503]   τῆς Νεστορίδος φησὶν ὅτι δύο  πυθμένας   ἔχει, ἕνα μὲν τὸν κατὰ
[11, 489]   ταῦτα δ´ εἶναι τοὺς δύο  πυθμένας.   Ὁποῖόν τι καὶ νῦν ἔστιν
[11, 489]   τοιοῦτον. Δύναται δὲ καὶ δύο  πυθμένας   ὑποτίθεσθαι, τὸν μὲν οἷον τοῦ
[11, 491]   αὖ καὶ ἀνθρωποειδεῖς, ἄστροις δὲ  πεποικιλμένας.   Τὸ μέντοι Ἀμφὶς ἕκαστον χρύσειαι
[11, 488]   δὲ πῶς ἄν τις ὑπόθοιτο  νεμομένας   περὶ ἕκαστον τῶν ὤτων; πῶς
[11, 464]   μέθας παρεισφέρονται καὶ διὰ τὸ  θερμαινομένας   τὸν οἶνον ἧττον ποιεῖν μεθύσκειν.
[11, 486]   γραμματικὸς τὰς ὑπὸ Λυκίου φησὶ  κατεσκευασμένας.   Ἦν δὲ οὗτος τὸ γένος
[11, 474]   τὸν ἐκ τῆς ὀροφῆς ἐξηρτημένον,  ἀνακεχυμένας   ἔχοντα τὰς φλόγας. Ὅτι δὲ
[11, 466]   αὖ πλουτέοντες Εἶτ´ ἐπάγει· Ἀέξονται  φρένας   ἀμπελίνοις τόξοις δαμέντες. (ΑΓΚΥΛΗ ποτήριον
[11, 462]   τὴν ἐπὶ τοῦ νεὼ τῆς  Ἀθηνᾶς   ἀόρατον ἀσπίδα· καὶ οὕτως ἀφιᾶσιν
[11, 495]   Διονύσου μέχρι τοῦ τῆς Σκιράδος  Ἀθηνᾶς   ἱεροῦ, καὶ νικήσας λαμβάνει
[11, 465]   ὀνομασθῆναι τὰς (πηγὰς) Νύμφας καὶ  τιθήνας   τοῦ Διονύσου, ὅτι τὸν οἶνον
[11, 489]   ἀστέρας ἔχοντας, οὓς καὶ καλοῦσι  σελήνας.   Καὶ τὸν ἄρτον δ´ ἐκάλεσαν
[11, 506]   Μένωνα δὲ ἐπαινεῖ τὸν τοὺς  Ἕλληνας   προδόντα. Ἐν δὲ τῷ Εὐθυδήμῳ
[11, 478]   μὲν αὐτῶν ἑκάστῳ ἐπὶ ὀκτὼ  μῆνας   κοτύλην ὕδατος καὶ δύο κοτύλας
[11, 462]   ἔκτεινε φόρους πρήσσοντας παρ´ Εὐβοέων.  ~(Κυλικρῆνας   ἐξεπόρθησε λῃζομένους καὶ αὐτόθι πόλιν
[11, 465]   δ´ ἓν μὲν δέπας κίσσινον  μελαίνας   σταγόνος ἀμβρότας ἀφρῷ βρυάζον· εἴκοσιν
[11, 466]   Μυός. Ἐμμὶ δὲ ἔργον Ἰλίου  αἰπεινᾶς,   ἃν ἕλον Αἰακίδαι. (Ὅτι κλεινοὶ
[11, 460]   φησίν· Νέκυς δὲ χαμαιστρώτου ἐπὶ  τείνας   εὐρείης στιβάδος παρέθηκ´ αὐτοῖσι θάλειαν
[11, 508]   τὸν Δίωνα ἐξιδιοποιούμενον τὴν μοναρχίαν  ἀποκτείνας   αὐτὸν καὶ αὐτὸς τυραννεῖν ἐπιχειρήσας
[11, 459]   παραπορευόμενον τὸν Πετεὼ κατέσχεν καὶ  κατακλίνας   ἐν τῇ πόᾳ θαλλίαν τε
[11, 479]   (Καὶ πιεῖν ὕδωρ διπλάσιον χλιαρόν,  ἡμίνας   δύο. Καὶ Σώφρων Κατάστρεψον, τέκνον,
[11, 465]   νεορρύτοισι δακρύοισι Νυμφᾶν. (οἶδα δέ  τινας,   ἄνδρες θιασῶται, καὶ μέγα φρονήσαντας
[11, 468]   τὸ ἔχον κύκλῳ δακτυλοειδεῖς τύπους  τινάς.   (ΕΛΕΦΑΣ. Οὕτως ἐκαλεῖτο ποτήριόν τι,
[11, 472]   ἐν τοῖς (περὶ Ἀλεξανδρείας φάσκων  τινὰς   ἔχοντας θηρικλείους πομπεύειν, τοὺς δὲ
[11, 509]   τε αὐτὸν καὶ τῶν γνωρίμων  τινὰς   κεκωμῴδηκεν ὡς καὶ ἐπ´ ἀργυρίῳ
[11, 496]   δ´ ἐν ὀγδόῳ Παιδείας προχοίδας  τινὰς   λέγει (κύλικας) γράφων ὧδε (ὁ
[11, 508]   αὐτόν, εἴπερ ἦσαν χρήσιμοι, πεῖσαί  τινας   τῶν Ἑλλήνων αὐτοῖς χρήσασθαι. Νόμος
[11, 478]   ~Πέρσας ἔχον καὶ γρῦπας ἐξώλεις  τινὰς   (τῶν Περσικῶν {Β. Εἰς κόρακας,
[11, 474]   χείλη περιτεραμνίσας, τὰς δὲ κλισίας  ἐλατίνας   χαμᾶζε ποικίλοις στρώμασι κεκοσμημένας, ἐκπώματα
[11, 470]   ᾔτησε κύλικα καὶ λαβὼν ἑξῆς  πυκνὰς   ἕλκει, καταντλεῖ, κατά τε τὴν
[11, 469]   ἀφίκοιθ´ ἱερᾶς ποτὶ βένθεα νυκτὸς  ἐρεμνᾶς   ποτὶ ματέρα κουριδίαν τ´ ἄλοχον
[11, 470]   κύλιξ αὕτη ἐγκάθηται περὶ τὰς  λαγόνας   ἱκανῶς βαθυνομένη ὦτά τε ἔχει
[11, 497]   διασκευὴ τοῦ Αἱρησιτείχους ~(Ἔσθ´ ὑποχέασθαι  πλείονας·   πιεῖν δ´ ἔτι ἁδρότερον
[11, 462]   δὲ πρῶτον μὲν θεὸν ὑμνεῖν  εὔφρονας   ἄνδρας εὐφήμοις μύθοις καὶ καθαροῖσι
[11, 464]   καλοῦσι τοὺς φιλοδόξους, (καθάπερ τοὺς  φιλογύνας   γυναικομανεῖς καὶ τοὺς φιλόρνιθας ὀρνιθομανεῖς,
[11, 471]   Θηρικλῆς ποτε ἔτευξε κοίλης λαγόνος  εὐρύνας   βάθος; που κατειδὼς τὴν
[11, 504]   μανδραγόρας ἀνθρώπους κοιμίζει, τὰς δὲ  φιλοφροσύνας   ὥσπερ ἔλαιον φλόγας ἐγείρει. Δοκεῖ
[11, 464]   τούτων καὶ παντοδαπῶν κατὰ τὰς  τέχνας   ἐκπωμάτων. Τὴν δὲ μανίαν τοὺς
[11, 483]   κατάδηλον εἶναι τὸ πόμα· εἶτα  ἄμβωνας   κώθων ἔχων ὑπολείπει τὸ
[11, 483]   τὰς ἱππαγωγοὺς εἰσεπήδων ἀνδρικῶς πριάμενοι  κώθωνας,   οἳ δὲ σκόροδα καὶ κρόμμυα.
[11, 483]   δὲ τοῦ ποτηρίου τούτου καὶ  ἀκρατοκώθωνας   καλοῦσι τοὺς πλέονα ἄκρατον σπῶντας,
[11, 473]   ταῖς Γλώσσαις τὸ κεράμιόν φησιν  Ἴωνας   κάδον καλεῖν. Ἡρόδοτος δ´ ἐν
[11, 504]   καὶ κρατῆρα καὶ εὐχὰς καὶ  παιῶνας   ἐτράποντο. Καὶ τοὺς μίμους
[11, 497]   καὶ τῇ γελοιότητι τοῦ ὀνόματος  προσπαίξας   φησί· (ω( Σαννάκρα) ἱπποτραγέλαφοι, βατιάκια,
[11, 466]   Ἡρακλέα περαιωθῆναι ἐπὶ τὰς Γηρυόνου  βόας   ὁρμῶντα. Οἴδαμεν δὲ καὶ τὸ
[11, 489]   ἐκτυπῶν κατὰ τὴν ἰδέαν τῆς  χρόας   οὐσίαν. μὲν γὰρ οὐρανὸς
[11, 469]   (δίκρουνον ἡλίκον τι τρεῖς χωρεῖν  χοᾶς,   Ἄλκωνος ἔργον. Προὔπιεν δέ μοί
[11, 497]   περιάγει (ῥυτόν) {Α. Χωροῦν δύο  χόας.   {Β. (Ὃν) οὐδ´ ἂν ἐλέφας
[11, 476]   ὡς χωρεῖν τρεῖς καὶ τέτταρας  χόας,   ἐκπώματα (ποιεῖν ἐξ αὐτῶν, τὰ
[11, 486]   θαῦμα κοὐ ψευδές, νῆστις τρεῖς  χόας   ἐξέπιεν· ἧς τόδε σοί, Παφίη,
[11, 494]   ἐγᾦδα. Συντρίψω γὰρ αὐτοῦ τοὺς  χόας   καὶ τοὺς καδίσκους συγκεραυνώσω σποδῶν
[11, 495]   Εὐφρόνιος δὲ ἐν Ὑπομνήμασι τοὺς  χόας.   (ΠΕΛΛΑ ἀγγεῖον σκυφοειδές, πυθμένα ἔχον
[11, 466]   ἴσον ἴσῳ μάλιστ´ ἀκράτου δύο  χοᾶς   πίνους´ ἀπ´ ἀγκύλης, ἐπονομάζους´ ἅμα
[11, 496]   ἣν καὶ ἀπ´ αὐτοῦ προσαγορεύουσι  (Πλημοχόας·   ἐν δύο πλημοχόας πληρώσαντες
[11, 496]   προσαγορεύουσι (Πλημοχόας· ἐν δύο  πλημοχόας   πληρώσαντες τὴν μὲν πρὸς ἀνατολάς,
[11, 496]   Εὐριπίδης, λέγων οὕτως· Ἵνα  πλημοχόας   τάσδ´ εἰς χθόνιον χάσμ´ εὐφήμως
[11, 477]   σημαίνειν παρ´ Εὐριπίδῃ ἐν Ἀνδρομέδᾳ·  ~(Πᾶς   δὲ ποιμένων ἔρρει λεώς,
[11, 466]   πρὸς τοὺς ἐν τῇ Ἀσίᾳ  σατράπας   φέρεταί τις ἐπιστολὴ ἐν
[11, 493]   μὲν λοιπῶν πρεσβυτῶν μόνος τὸ  δέπας   ἀμογητὶ ἀείρων. Ταῦτα καὶ
[11, 498]   (Ἀρήτῃ δ´ ἐν χερσὶ τίθει  δέπας   ἀμφικύπελλον. Καὶ ἐν Ἰλιάδι· Πλησάμενος
[11, 492]   οὔσας σημαντικάς, λεκτέον ὅτι τὸ  δέπας   ἀμφοτέρων τῶν τροφῶν ἐστιν δεκτικόν.
[11, 498]   ἐν Ἰλιάδι· Πλησάμενος δ´ οἴνοιο  δέπας   δείδεκτ´ Ἀχιλῆα. Πληροῦντες γὰρ προέπινον
[11, 466]   ἐν αὐτῷ. (Λέγει γοῦν Ὅμηρος  δέπας,   δι´ οὗ Διὶ μόνῳ σπένδεσκεν
[11, 466]   λυτρούμενος τοῖς ἐπισημοτάτοις κειμηλίοις καὶ  δέπας   δίδωσι περικαλλές. Αὐτός γε μὴν
[11, 499]   τοῦ Ἡρακλέους· (Σκύφιον δὲ λαβὼν  δέπας   ἔμμετρον ὡς τριλάγυνον πί´ ἐπισχόμενος,
[11, 465]   ὤπασεν Μελιηδέα οἶνον ἐρυθρόν, (ἓν  δέπας   ἐμπλήσας, ὕδατος δ´ ἀνὰ εἴκοσι
[11, 469]   ἐπὶ δυσμαῖς ισου πατρὸς Ἡφαιστοτευχὲς  δέπας,   ἐν τῷ διαβάλλει πολὺν οἰδματόεντα
[11, 469]   Πείσανδρος ἐν δευτέρῳ Ἡρακλείας τὸ  δέπας   ἐν διέπλευσεν (ὁ Ἡρακλῆς
[11, 469]   οὕτως φησίν· Ἆμος δ´ Ὑπεριονίδας  δέπας   ἐσκατέβαινε χρύσεον, ὄφρα δι´ Ὠκεανοῖο
[11, 465]   αὐτὰρ ἔπειτα χρύσεον ἔμπλησεν καλὸν  δέπας   ἡδέος οἴνου. Αὐτὰρ γ´
[11, 466]   μόνῳ σπένδεσκεν Ἀχιλλεύς. Καλεῖται δὲ  δέπας   ἤτοι ὅτι δίδοται πᾶσι τοῖς
[11, 482]   τύπος καὶ οὐχ ὥσπερ τὸ  δέπας   καὶ τὸ ἄλεισον ἀμφικύπελλον, οὕτω
[11, 499]   Φόλῳ τῷ Κενταύρῳ ποτήριον σκύφιον  δέπας   καλεῖ ἐν ἴσῳ τῷ σκυφοειδές·
[11, 465]   Κύκλωπι· Ἔγχευε δ´ ἓν μὲν  δέπας   κίσσινον μελαίνας σταγόνος ἀμβρότας ἀφρῷ
[11, 466]   παλαιγενοῦς ἀφρῷ σκιὰ καὶ χρυσοκόλλητον  δέπας   μεστὸν κύκλῳ χορεῦον ἕλκουσι γνάθοις
[11, 466]   ὡς ἐξαίρετόν τι εἶχεν ἀνάθημα  δέπας,   Οὐδέ τις ἄλλος οὔτ´ ἀνδρῶν
[11, 487]   φησὶν ποιητής· Πὰρ δὲ  δέπας   περικαλλές, οἴκοθεν ἦγ´
[11, 492]   ἀλφίτου ἱεροῦ ἀκτήν, (πὰρ δὲ  δέπας   περικαλλές, οἴκοθεν ἦγ´
[11, 466]   Δοκεῖ μοι φιαλῶδες εἶναι τὸ  δέπας·   σπένδουσι γὰρ ἐν αὐτῷ. (Λέγει
[11, 466]   τῷ Κολοφωνίῳ Νικάνδρῳ. (ΑΛΕΙΣΟΝ καὶ  ΔΕΠΑΣ   τὸ αὐτό. Ὅμηρος ἐν Ὀδυσσείᾳ
[11, 475]   καὶ εἰς αὐτὸν δείκνυσθαι τὸ  δέπας   τὸ δοθὲν Ἀλκμήνῃ ὑπὸ Διός,
[11, 470]   ἀντὶ τούτου δίδωσιν αὐτῷ τὸ  δέπας   τὸ χρύσεον, αὐτὸν ἐφόρει
[11, 493]   λοιποὺς εἶπε μογέοντας ἀείρειν τὸ  δέπας,   τὸν δὲ Νέστορα μόνον ἀμογητί.
[11, 492]   οἷον ὑποπυθμένιοι· (ὥστε διακρατεῖσθαι τὸ  δέπας   ὑπὸ δυεῖν Πελειάδων ὑποκειμένων τῷ
[11, 470]   Ὠκεανὸς πειρώμενος αὐτοῦ κυμαίνει τὸ  δέπας   φανταζόμενος. δὲ τοξεύειν αὐτὸν
[11, 489]   ~(Καὶ τὸ τοῦ Νέστορος οὖν  δέπας   φασὶν εἶναι τοιοῦτον. Δύναται δὲ
[11, 466]   πάλιν· Δῶκε δὲ Τηλεμάχῳ καλὸν  δέπας.   Φησὶν οὖν Ἀσκληπιάδης Μυρλεανός·
[11, 495]   ἑορτῇ παρατιθέμενοι, ὁποίους δή ποτε  ὄλπας   ἐκάλουν, χρώμενοι πρὸς τὴν τοῦ
[11, 485]   Νίκανδρος δ´ Κολοφώνιός φησιν  Δόλοπας   οὕτω καλεῖν τὴν κύλικα. Λυκόφρων
[11, 504]   ἄρδων τὰς ψυχὰς τὰς μὲν  λύπας   ὥσπερ μανδραγόρας ἀνθρώπους κοιμίζει,
[11, 478]   ἀγαπητὸν ποικίλον, ~Πέρσας ἔχον καὶ  γρῦπας   ἐξώλεις τινὰς (τῶν Περσικῶν {Β.
[11, 466]   τοῖς πίνειν, ὅτι δύο  ὦπας   εἶχε· ταῦτα δὲ ἂν εἴη
[11, 472]   τὴν Γῆν εὐρύθμως τῇ δεξιᾷ  ἄρας   ἐνώμα. (Ἐν δὲ Προιτίσι· Καὶ
[11, 466]   δὲ παισὶν ἑοῖσι μετ´ ἀμφοτέροισιν  ἐπαρὰς   ἀργαλέας ἠρᾶτο (θεῶν δ´ οὐ
[11, 476]   φυόντων, ὡς χωρεῖν τρεῖς καὶ  τέτταρας   χόας, ἐκπώματα (ποιεῖν ἐξ αὐτῶν,
[11, 502]   ἦγεν δύο δραχμάς, κυμβίον δὲ  τέτταρας,   ~(ψυκτηρίδιον δὲ δύ´ ὀβολούς, Φιλιππίδου
[11, 462]   πρῶτον μὲν θεὸν ὑμνεῖν εὔφρονας  ἄνδρας   εὐφήμοις μύθοις καὶ καθαροῖσι λόγοις·
[11, 469]   δρόμου πόρον οὐθεις, μελανίππου προφυγὼν  ἱερᾶς   νυκτὸς ἀμολγόν. ~(Μίμνερμος δὲ Ναννοῖ
[11, 469]   ὄφρα δι´ Ὠκεανοῖο περάσας ἀφίκοιθ´  ἱερᾶς   ποτὶ βένθεα νυκτὸς ἐρεμνᾶς ποτὶ
[11, 497]   Ἐκαλεῖτο δὲ τὸ ῥυτὸν πρότερον  κέρας.   Δοκεῖ δὲ σκευοποιηθῆναι ὑπὸ πρώτου
[11, 476]   κερατήρ, ἀπὸ τοῦ εἰς τὸ  κέρας   ἐγχεῖσθαι τὸ πόμα. (Διαμένει δὲ
[11, 476]   ἀκροπόλει τὰ ἀναθήματα περιέχει·  κέρας   ἔκπωμα ἀργυροῦν, καὶ περισκελὶς πρόσεσται
[11, 503]   ψυκτήρ, ὅτι βούλει, πάντ´, Ἀμαλθείας  κέρας.   Ἐν δὲ τῇ Καρίνῃ σαφῶς
[11, 466]   δοῦναι. (Ὅτι ἐστὶ ποτήριον ΑΜΑΛΘΕΙΑΣ  ΚΕΡΑΣ   καὶ ΕΝΙΑΥΤΟΣ καλούμενον. (ΑΜΦΩΞΙΣ ξύλινον
[11, 468]   Τινὲς δὲ ἀπύρωτον φιάλην τὸ  κέρας·   οὐ γὰρ γίνεται διὰ πυρός.
[11, 468]   ψυχροποσίαν εὔθετον. Τινὲς δὲ τὸ  κέρας.   Περὶ δὲ τὴν Μολοσσίδα οἱ
[11, 476]   ποτηρίου οἷον Προυσιάδος καὶ θηρικλείου.  ~(ΚΕΡΑΣ.   Τοὺς πρώτους λέγεται τοῖς κέρασι
[11, 497]   τῆς Ἀμαλθείας ἐστὶν ὀλβιώτερον τὸ  κέρας   τοῦτο. Μνημονεύει αὐτοῦ Θεοκλῆς ἐν
[11, 476]   Πανδώρᾳ· Καὶ πλῆρες ἐκπιόντι χρύσεον  κέρας   (τρίψει γέμοντα μαλθακῆς ὑπ´ ὠλένης.
[11, 497]   τεχνῖται· μεθ´ ὧν πιὼν τὸ  δίκερας   ὡς τὸν φίλτατον βασιλέα πάρειμι.
[11, 474]   σωφρόνως Χαιρέστρατος ἑκατὸν ἂν τῆς  ἡμέρας   ἔκλαιεν οἴνου κανθάρους. Νικόστρατος Διαβόλῳ·
[11, 485]   λεπαστά μ´ ἁδύοινος εὐφρανεῖ δι´  ἡμέρας.   Θεόπομπος Παμφίλῃ· Λεπαστὴ μάλα συχνή,
[11, 490]   γὰρ τὰς Πλειάδας οὔσας Ἄτλαντος  θυγατέρας   Πελειάδας καλεῖ, καθάπερ καὶ Πίνδαρος.
[11, 460]   πολεμίων οἴκαδ´ ἥκω, συγγενεῖς καὶ  φράτερας   καὶ δημότας εὑρὼν μόλις εἰς
[11, 490]   ποτηρίῳ· καὶ γὰρ τοῦτο τῆς  ἑτέρας   τροφῆς δεκτικὸν ἀγγεῖον. (Διὸ καὶ
[11, 489]   θεοῖς καθαγιζομένους, (φθόεις κυκλοτερεῖς καὶ  ἀστέρας   ἔχοντας, οὓς καὶ καλοῦσι σελήνας.
[11, 489]   ἰδιαίτερόν ἐστιν. Ἔχει γὰρ καὶ  ἀστέρας,   οὓς ἥλοις ποιητὴς ἀπεικάζει
[11, 489]   ποιητὴς ἀπεικάζει διὰ τὸ τοὺς  ἀστέρας   περιφερεῖς εἶναι τοῖς ἥλοις ὁμοίως
[11, 489]   τὰς ὄρνιθας, ἅς τινες ὑπονοοῦσι  περιστερὰς   εἶναι, ἁμαρτάνοντες. Ἕτερον γὰρ εἶναί
[11, 489]   περὶ δὲ τὰ ὦτα τὰς  περιστεράς·   ὡσπερεὶ δέ τινα ῥοπάλια δύο
[11, 471]   σωτῆρος ἦλθε Θηρίκλειον ὄργανον, τῆς  τρυφερᾶς   ἀπὸ Λέσβου σεμνογόνου σταγόνος πλῆρες,
[11, 480]   Ἐν δὲ τῷ ναῷ τῆς  Ἥρας   τῷ παλαιῷ φιάλαι ἀργυραῖ λʹ
[11, 471]   ἀπὸ τοῦ τὸν Διόνυσον τοὺς  θῆρας   κλονεῖν σπένδοντα ταῖς κύλιξι ταύταις
[11, 502]   θηρικλείους ἔλαβεν ἕξ, ιτάτους δύο  ψυκτῆρας.   (Μένανδρος δ´ ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ
[11, 500]   Συριακῆς τρόπον πλάττοντες, οἳ δὲ  σφαίρας   ποιοῦντες. Καὶ ἐπειδὰν μέλλωσι προσφέρεσθαι,
[11, 498]   ἔχων ἑτέρῃ, ἑτέρῃ δὲ σκῆπτρον  ἀείρας   ἔστειχεν Φύλακος καὶ ἐνὶ δμώεσσιν
[11, 471]   Οὑτωσὶ καλῶς. {ΘΕΟΛ. Σπινθὴρ τάλας,  πειρᾷς   με.