Alphabétiquement     [«   »]
καθύπερθε 1
καθὼς 1
Καί 2
καὶ 736
Καὶ 137
καί 4
Καικίλιος 1
Fréquences     [«    »]
384 δ´
471 δὲ
462 ἐν
736 καὶ
HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Athénée de Naucratis, les Deipnosophistes (ou Le Banquet des sages), livre XI

καὶ


Livre, pages
[11, 463]   λέγῃ, ἀλλ´ ὅστις Μουσέων τε  καὶ   ἀγλαὰ δῶρ´ Ἀφροδίτης συμμίσγων ἐρατῆς
[11, 509]   Ἀριδαίου. Κριθεὶς δὲ καὶ ἁλοὺς  καὶ   ἀδοξήσας ἐν μὲν τῇ πόλει
[11, 509]   νῦν τῶν Ἀκαδημαικῶν τινες, ἀνοσίως  καὶ   ἀδόξως βιοῦντες. Χρημάτων γὰρ ἐξ
[11, 509]   ἐπέμενε παλαιὸς καταγεγηρακώς, ἀτίμως δὲ  καὶ   ἀδόξως διαζῶν. Τοιοῦτοι δ´ εἰσὶ
[11, 466]   δὲ τῇ τέχνῃ εὐδοκίμησαν Κίμων  καὶ   Ἀθηνοκλῆς. Ἐχρῶντο δὲ καὶ λιθοκολλήτοις
[11, 480]   ἐπίσημοι κύλικες αἵ τε Ἀργεῖαι  καὶ   αἱ Ἀττικαί. Καὶ τῶν μὲν
[11, 504]   ταχὺ ἡμῶν καὶ τὰ σώματα  καὶ   αἱ γνῶμαι σφαλοῦνται, καὶ οὐδ´
[11, 479]   καὶ τοῦ ἰσχίου κοιλότης,  καὶ   αἱ τοῦ πολύποδος ἐν ταῖς
[11, 480]   δοκεῖν εἶναι ἀργυραῖ. Ἐπαινοῦνται δὲ  καὶ   αἱ Χῖαι κύλικες, ὧν μνημονεύει
[11, 493]   ἀμογητί. Ἄλογον δ´ ἐδόκει Διομήδους  καὶ   Αἴαντος, ἔτι δ´ Ἀχιλλέως παρόντων
[11, 502]   Ἱστοριῶν νόμον φησὶ θέσθαι Ἀργείους  καὶ   Αἰγινήτας Ἀττικὸν μηδὲν προσφέρειν πρὸς
[11, 495]   Γλώσσαις πελλητῆρα μὲν καλεῖν Θεσσαλοὺς  καὶ   Αἰολεῖς τὸν ἀμολγέα, πέλλαν δὲ
[11, 478]   δὲ ταῦτα τὴν τελετὴν ποιεῖ  καὶ   αἱρεῖ τὰ ἐκ τῆς θαλάμης
[11, 465]   ἐν αὐτοῖς ἀδικία τε  καὶ   αἰσχροκέρδεια. δὲ Οἰδίπους (δι´
[11, 493]   Καὶ μετ´ οὐ πολὺ παραγενομένῳ  καὶ   αἰτοῦντι εἰπόντες δεδωκέναι αὐτῷ τὰς
[11, 483]   Ἀπὸ δὲ τοῦ ποτηρίου τούτου  καὶ   ἀκρατοκώθωνας καλοῦσι τοὺς πλέονα ἄκρατον
[11, 505]   ἐλευθερίας διψήσασα κακῶν οἰνοχόων τύχῃ  καὶ   ἀκράτου αὐτῆς μεθυσθῇ. (Λέγεται δὲ
[11, 505]   Πέρσας μετὰ τῶν μυρίων Ἑλλήνων  καὶ   ἀκριβῶς εἰδὼς τὴν προδοσίαν τοῦ
[11, 496]   τοὺς ἀγροίκους πίνειν. Μνημονεύει αὐτοῦ  καὶ   Ἀλέξανδρος ἐν τιγονι. Ξενοφῶν δ´
[11, 478]   Τὰ μόνωτα ποτήρια κότυλοι, ὧν  καὶ   Ἀλκαῖος μνημονεύει. Διόδωρος δ´ ἐν
[11, 462]   καὶ κηρία καὶ λιβανωτὸν ἄτμητον  καὶ   ἄλλα ἄττα μετὰ τούτων ἀρώματα.
[11, 484]   περιβοήτου, φιλτάτη, λαβρωνίου. Δίφιλος Τιθραύστῃ  καὶ   ἄλλα γένη καταλέγων ποτηρίων φησί·
[11, 506]   τῷ λοιμῷ. Πολλὰ δ´ ἔστι  καὶ   ἄλλα λέγειν περὶ αὐτοῦ καὶ
[11, 486]   τῷ Φορμίωνι μετὰ τῶν χρημάτων  καὶ   ἄλλας φιάλας Λυκιουργεῖς δύο. Ἡρόδοτος
[11, 509]   πολιτείᾳ δι´ Ἀριδαίου. Κριθεὶς δὲ  καὶ   ἁλοὺς καὶ ἀδοξήσας ἐν μὲν
[11, 492]   ἐν τῷ κράματι τυρὸν ἔχουσα  καὶ   ἄλφιτον· ἄμφω δὲ ταῦτα κυκώμενα
[11, 496]   ἔχει καὶ μέλι καὶ τυρὸν  καὶ   ἀλφίτων καὶ ἐλαίου βραχύ. ΠΕΤΑΧΝΟΝ
[11, 490]   σθένος Ὠρίωνος ἄρκτον θ´, ἣν  καὶ   ἅμαξαν ἐπίκλησιν καλέουσιν. (Ἐπλανήθησαν δ´
[11, 489]   Πλειάδας, πρὸς ἃς σπόρος τε  καὶ   ἀμητὸς καὶ τῶν καρπῶν, ἀρχὴ
[11, 465]   ᾠδαῖς ἔμελπον τὸν Διόνυσον, χορεύοντες  καὶ   ἀνακαλοῦντες Εὔαν τε καὶ Διθύραμβον
[11, 498]   τοῦτον ἑλὼν ἀπέπλεεν. Ὁμοίως εἴρηκε  καὶ   Ἀνακρέων· Ἐγὼ δ´ ἔχων σκύπφον
[11, 463]   τοῦ δ´ ἐπιδέξια πίνειν μνημονεύει  καὶ   Ἀναξανδρίδης ἐν Ἀγροίκοις οὕτως· ~(Τίνα
[11, 482]   ἑκάτερα τείνει. Μνημονεύει δ´ αὐτοῦ  καὶ   Ἀναξανδρίδης ἐν Νηρηίσιν· (Δὸς δὴ
[11, 498]   ἐνὶ δμώεσσιν ἔειπεν. Ὁμοίως δὲ  καὶ   Ἀναξίμανδρος ἐν τῇ Ἡρωολογίᾳ λέγων
[11, 466]   ἐν τοῖς πότοις διατριβή, ἀναζωπυροῦσα  καὶ   ἀνεγείρουσα μετὰ φρονήσεως τὸν ἑκάστου
[11, 467]   παρῃτοῦντο διὰ τὸ σκληρόστομον εἶναι  καὶ   ἀνεπιτήδειον αὐλῷ· (τὸ δὲ ῥῶ
[11, 491]   τις ὀρνιθοφυεῖς κόρας εἴτ´ αὖ  καὶ   ἀνθρωποειδεῖς, ἄστροις δὲ πεποικιλμένας. Τὸ
[11, 483]   ἐν τῇ τῶν πρὸς Ἀδαῖον  καὶ   Ἀντίγονον, ὅτι κεραμέοις ἀγγείοις ἐχρῶντο
[11, 484]   ἐν πέμπτῳ τῶν πρὸς Ἀδαῖον  καὶ   Ἀντίγονόν φησι· (Διόνυσος τέλειος καθήμενος
[11, 462]   τῷ πρώτῳ τῶν πρὸς Ἀδαῖον  καὶ   Ἀντίγονόν φησιν οὕτως· Τῆς δ´
[11, 471]   κατ´ αὐτῶν. (Μνημονεύει τοῦ ἐκπώματος  καὶ   Ἀντιφάνης ἐν Ὁμοίοις οὕτως· Ὡς
[11, 496]   τελευταίᾳ τῶν μυστηρίων ἡμέρᾳ, ἣν  καὶ   ἀπ´ αὐτοῦ προσαγορεύουσι (Πλημοχόας· ἐν
[11, 506]   ἐπονείδιστον γένος ἔχειν, ἀλλ´ ὅτι  καὶ   ἀπέκτεινε τὸν δεσπότην. Οὗτος δ´
[11, 474]   ἔχοντα τὰς φλόγας. Ὅτι δὲ  καὶ   ἀπὸ Κανθάρου κεραμέως ὠνομάσθη τὸ
[11, 466]   Ἀντιγόνου, ὡς ἀπὸ Σελεύκου ΣΕΛΕΥΚΙΣ  καὶ   ἀπὸ Προυσίου ΠΡΟΥΣΙΑΣ. (ΑΝΑΦΑΙΑ
[11, 465]   Ἀρκὰς ἐκ Φιαλείας, (ὃς  καὶ   ἀποθνῄσκων οὐκ ὤκνησεν ὑποθέσθαι τοῖς
[11, 485]   οἰνοχόην λεπαστὴν καλεῖσθαι. Ἀριστοφάνης δὲ  καὶ   Ἀπολλόδωρος γένος εἶναι κύλικος. Φερεκράτης
[11, 497]   τὸ ἔκπωμα προείρηται, ἱστοροῦντος τοῦτο  καὶ   Ἀπολλοδώρου τοῦ Ἀθηναίου. Πολέμων δ´
[11, 466]   τούτων Ἡσίοδος· Κρήνης τ´ ἀενάου  καὶ   ἀπορρύτου, ἥτ´ ἀθόλωτος, τρὶς ὕδατος
[11, 466]   καὶ σπονδοποιησάμενον προπιεῖν ἅμα πᾶσιν·  καὶ   ἀποφέρεσθαι ἔδωκε τὰ ποτήρια. Ἀντικλείδης
[11, 501]   τοῦ ποτηρίου. δὲ (ἀμφίθετος  καὶ)   ἀπύρωτος ψυχρήλατος ἐπὶ
[11, 489]   ὥσπερ ἐμπεπηγέναι τῷ οὐρανῷ, καθὼς  καὶ   Ἄρατός φησιν ἐπ´ αὐτῶν· (Οὐρανῷ
[11, 492]   τοσαῦται, λέγονται δὲ ἑπτά, καθότι  καὶ   Ἄρατός φησιν· Ἐπτάποροι δὴ ταί
[11, 476]   δὲ κατὰ μικρόν. Ἀθηναῖοι δὲ  καὶ   ἀργυρᾶ ποιοῦντες κέρατα ἔπινον ἐξ
[11, 500]   κατὰ μίμησιν εἰργάσαντο κεραμέους τε  καὶ   ἀργυροῦς σκύφους. Ὧν πρῶτοι μὲν
[11, 496]   αὐτῶν καὶ Διώξιππος ἐν Φιλαργύρῳ  καὶ   Ἀριστοτέλης ἐν τῷ περὶ Μέθης
[11, 478]   κακουμένῳ Τὸν κότυλον φέρει φησί,  καὶ   Ἀριστοφάνης ἐν Βαβυλωνίοις. Εὔβουλος δ´
[11, 496]   δὲ τὸ μαρτύριον. Μνημονεύει αὐτοῦ  καὶ   Ἀριστοφάνης ἐν Δράμασι λέγων· Πάντες
[11, 462]   παρ´ ἐστι τὸ Κάδμου  καὶ   Ἁρμονίας μνημεῖον, ὡς ἱστορεῖ Φύλαρχος
[11, 498]   Οἱ δ´ Ἀττικοὶ τὴν εὐθεῖαν  καὶ   ἀρσενικῶς καὶ οὐδετέρως λέγουσιν. Ἡσίοδος
[11, 501]   θέσις τῶν φιαλῶν Ἰωνική ἐστι  καὶ   ἀρχαία. Ἔτι γοῦν καὶ νῦν
[11, 506]   ἀφ´ οὗ τὸ ἐπίγραμμα, ἀλλὰ  καὶ   Ἀρχελάου τοῦ Μακεδονίας βασιλέως, (ὃν
[11, 483]   φιδιτίοις ἐν πιθάκναις (Μνημονεύει αὐτοῦ  καὶ   Ἀρχίλοχος ἐν Ἐλεγείοις ὡς ποτηρίου
[11, 499]   ῥά οἱ παρέθηκε Φόλος κεράσας.  καὶ   Ἄρχιππος δὲ ἐν Ἀμφιτρύωνι οὐδετέρως
[11, 475]   δέ φησιν· Καὶ χρύσεια δέπαστρα  καὶ   ἀσκηθέος κελέβειον ἔμπλειον μέλιτος, τό
[11, 468]   δέ φησι· Καὶ χρύσεια δέπαστρα  καὶ   ἀσκηθέος κελέβειον ἔμπλειον μέλιτος, τό
[11, 489]   τοῖς θεοῖς καθαγιζομένους, (φθόεις κυκλοτερεῖς  καὶ   ἀστέρας ἔχοντας, οὓς καὶ καλοῦσι
[11, 489]   καὶ ἰδιαίτερόν ἐστιν. Ἔχει γὰρ  καὶ   ἀστέρας, οὓς ἥλοις ποιητὴς
[11, 466]   ὡς τὰ συσπαστὰ βαλάντια,  καὶ   αὐτὰ διὰ τὴν ὁμοιότητα ἀρυβάλλους
[11, 490]   τῶν Πλειάδων τιθέμενον· μυθεύονται γὰρ  καὶ   αὗται τὸν Ὠρίωνα φεύγειν, διωκομένης
[11, 491]   ὄρνεις ὁμωνυμίαν. δὲ Μοιρὼ  καὶ   αὐτὴ τὸν τρόπον τοῦτόν φησι·
[11, 466]   ἐστενωμένον ἄνωθεν. (ΒΑΥΚΑΛΙΣ. Ἐν Ἀλεξανδρείᾳ  καὶ   αὕτη, ὡς Σώπατρος παρῳδός·
[11, 462]   παρ´ Εὐβοέων. ~(Κυλικρῆνας ἐξεπόρθησε λῃζομένους  καὶ   αὐτόθι πόλιν ἐδείματο Ἡράκλειαν τὴν
[11, 470]   δὲ τοξεύειν αὐτὸν μέλλει,  καὶ   αὐτὸν δείσας Ὠκεανὸς παύσασθαι κελεύει.
[11, 508]   καὶ τὸν Ζάλευκον τοὺς Θουρίους,  καὶ   αὐτόν, εἴπερ ἦσαν χρήσιμοι, πεῖσαί
[11, 468]   Θεόπομπος ἱστορεῖ Ἐξ ὧν πιθανὸν  καὶ   αὐτὸν ἐσχηκέναι. Πλησίον δὲ τῆς
[11, 494]   (ὁ βασιλεὺς) καὶ κατιδὼν ἔφη  καὶ   αὐτὸς ἀπειληφέναι αὐτὸν οὕτως· ἦν
[11, 485]   περὶ Κωμῳδίας παραθέμενος τὰ Φερεκράτους  καὶ   αὐτὸς εἶναί (φησι γένος κύλικος
[11, 466]   Σοφοκλεῖ (ἐν τοῖς Λαρισαίοις Ἀκρίσιος  καὶ   αὐτὸς ἐκπώματα ὅσα πλεῖστα εἶχεν,
[11, 466]   δ´ τραγικὸς ἐν Ὀμφάλῃ  καὶ   αὐτὸς περὶ γραμματικοῦ ποτηρίου ποιεῖ
[11, 508]   Κάλλιππος δ´ Ἀθηναῖος, μαθητὴς  καὶ   αὐτὸς Πλάτωνος, ἑταῖρος Δίωνος (καὶ
[11, 462]   ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΙΙ. (Ὁρῶν οὖν ὑμῶν  καὶ   αὐτὸς τὸ συμπόσιον κατὰ τὸν
[11, 508]   ἐξιδιοποιούμενον τὴν μοναρχίαν ἀποκτείνας αὐτὸν  καὶ   αὐτὸς τυραννεῖν ἐπιχειρήσας ἀπεσφάγη. Εὐαίων
[11, 461]   γέρων ἀμογητὶ ἄειρε, (περὶ οὗ  καὶ   αὐτοῦ διδάξει τι ἡμᾶς
[11, 508]   τῶν γε δὴ γνωριζομένων, Δράκοντος  καὶ   αὐτοῦ τοῦ Πλάτωνος καὶ Σόλωνος,
[11, 470]   ἄμπαυσις γίνεται οὐδεμία ἵπποισίν τε  καὶ   αὐτῷ, ἐπὴν ῥοδοδάκτυλος Ἠὼς ὠκεανὸν
[11, 490]   Ἄρατος· Αἳ μὲν ὁμῶς ὀλίγαι  καὶ   ἀφεγγέες, ἀλλ´ ὀνομασταὶ ἦρι καὶ
[11, 508]   ἀργύριον ἐπὶ ἐνεχύρῳ τῇ ἀκροπόλει  (καὶ)   ἀφυστερησάσης τυραννεῖν ἐβουλεύετο, ἕως συνδραμόντες
[11, 465]   ἀνακαλοῦντες Εὔαν τε καὶ Διθύραμβον  καὶ   Βακχευτὰν καὶ Βρόμιον. (Καὶ Θεόφραστος
[11, 502]   γε ἐ- Ἐκαλεῖτο δέ τις  καὶ   βαλανωτὴ φιάλη, ἧς τῷ πυθμένι
[11, 466]   ἀρύβαλλος, ἀπὸ τοῦ ἀρύτειν  καὶ   βάλλειν. Λέγουσι δὲ καὶ πρόχουν
[11, 487]   ψόφος· τῷ καλλικοτταβοῦντι νικητήρια τίθημι  καὶ   βαλόντι χάλκειον κάρα. Ἀντιφάνης Ἀφροδίτης
[11, 480]   τῶν κεραμείων πύλη Κεραμικὴ καλεῖται)  καὶ   βάπτονται εἰς τὸ δοκεῖν εἶναι
[11, 461]   τὰ πολλὰ ἐγαλακτοπότει. τάχα  καὶ   βαρβαρικὸν ἦν τὸ ἔκπωμα, εἴπερ
[11, 493]   μέγα (καὶ) κατὰ τὸ κύτος  καὶ   βαρὺ τὴν ὁλκήν, ὅπερ φιλοπότης
[11, 479]   γόνατα τῶν νενικηκότων οἱ νενικημένοι  καὶ   βαστάζουσιν αὐτούς. Διόδωρος δ´ ἐν
[11, 466]   κθʹ (ἄλλα ποτήρια μικρά) ῥυτὰ  καὶ   βατιάκαι Λυκιουργεῖς ἐπίχρυσοι καὶ θυμιατήρια
[11, 500]   θυμὸς εὐμενὴς Μοῦσά τε γλυκεῖα  καὶ   Βοιωτίοισιν ἐν σκύφοισιν οἶνος ἡδύς.
[11, 466]   ὅτε συνῴκισε τὴν Κασάνδρειαν, φιλοδοξοῦντι  καὶ   βουλομένῳ ἴδιόν τινα εὑρέσθαι κέραμον
[11, 466]   Διδόασι δὲ τῷ ἁρπασθέντι στολὴν  καὶ   βοῦν καὶ ποτήριον· ἣν καὶ
[11, 465]   τε καὶ Διθύραμβον καὶ Βακχευτὰν  καὶ   Βρόμιον. (Καὶ Θεόφραστος δ´ ἐν
[11, 509]   ἐξ Ἀκαδημίας τις ὑπὸ Πλάτωνα  καὶ   Βρυσωνοθρασυμαχειοληψικερμάτων, πληγεὶς ἀνάγκῃ ληψολιγομίσθῳ τέχνῃ
[11, 495]   ὄλπην Κλείταρχος Κορινθίους μέν φησι  καὶ   Βυζαντίους καὶ Κυπρίους τὴν λήκυθον
[11, 473]   τοῦ ὀνόματός φησιν· Ἐγὼ δὲ  (καὶ   γὰρ ἔτυχεν ὂν καταντικρὺ τῆς
[11, 507]   Ἀλλὰ μὴν οὐδ´ Ἀντισθένη ἐπαινῶ·  καὶ   γὰρ καὶ οὗτος πολλοὺς εἰπὼν
[11, 473]   δηλαδὴ Πιξώδαρον. Ἡδύλος Ἐπιγράμμασι· ~(Πίνωμεν·  καὶ   γάρ τι νέον, καὶ γάρ
[11, 473]   ~(Πίνωμεν· καὶ γάρ τι νέον,  καὶ   γάρ τι παρ´ οἶνον εὕροιμ´
[11, 490]   σοφωτάτου Νέστορος ποιητὴς ποτηρίῳ·  καὶ   γὰρ τοῦτο τῆς ἑτέρας τροφῆς
[11, 492]   ἐκ Διὸς ἀστήρ, ἐξ οὗ  καὶ   γενεῆθεν ἀκούομεν, ἀλλὰ μάλ´ αὕτως
[11, 475]   τράπεζαν φάσκων προσεληλυθέναι τοὺς δράκοντας  καὶ   γενέσθαι περὶ τὰ σιτία καὶ
[11, 467]   καὶ δεινόν, θεοί. Ἐστὶ  καὶ   γένος ὀρχήσεως, ὡς Ἀπολλοφάνης ἐν
[11, 474]   ἐκείνους τοὺς ἁδρούς, ταπεινὰ δὲ  καὶ   γλαφυρὰ πάντες ὡσπερεὶ αὐτὰ τὰ
[11, 462]   ἵησι· ψυχρὸν δ´ ἐστὶν ὕδωρ  καὶ   γλυκὺ καὶ καθαρόν. (Πάρκεινται δ´
[11, 496]   ὑπερπίνειν ἧττον ἂν καὶ σώματα  καὶ   γνώμας σφάλλειν· νῦν δὲ τὸ
[11, 505]   τῷ ὀνόματι, (ἔτι δ´ Ἱππίαν  καὶ   Γοργίαν καὶ Παρμενίδην καὶ ἑνὶ
[11, 473]   ἐπιλάμπει χάρις, ὥστε φίλει  καὶ   γράφε καὶ μέθυε. Κλείταρχος δ´
[11, 508]   οὖν πείσει λέγων ταῦτα  καὶ   γράφειν καὶ μὴ ταὐτὰ ποιεῖν
[11, 478]   ἓν ἀγαπητὸν ποικίλον, ~Πέρσας ἔχον  καὶ   γρῦπας ἐξώλεις τινὰς (τῶν Περσικῶν
[11, 473]   πλησίον δὲ κείμενον στρωματέα τε  καὶ   γύλιον αὐτοῦ. (Εὔβουλος δ´ ἐν
[11, 474]   τυράννου, νὴ Δί´. Ὅτι δὲ  καὶ   γυναικεῖον κοσμάριόν ἐστιν κάνθαρος Ἀντιφάνης
[11, 506]   καὶ ἄλλα λέγειν περὶ αὐτοῦ  καὶ   δεικνύναι ὡς ἔπλαττε τοὺς διαλόγους.
[11, 467]   ἐν τῷ σκότῳ. {Β. Δεῖνον  καὶ   δεινόν, θεοί. Ἐστὶ καὶ
[11, 466]   υἱὸν λυτρούμενος τοῖς ἐπισημοτάτοις κειμηλίοις  καὶ   δέπας δίδωσι περικαλλές. Αὐτός γε
[11, 466]   παρὰ τῷ Κολοφωνίῳ Νικάνδρῳ. (ΑΛΕΙΣΟΝ  καὶ   ΔΕΠΑΣ τὸ αὐτό. Ὅμηρος ἐν
[11, 500]   περὶ Διαλέκτου, σκύθος. Ἐκαλεῖτο δὲ  καὶ   (Δερκυλλίδας Λακεδαιμόνιος Σκύφος, ὥς
[11, 466]   καὶ τορευτά. Ἀντιφάνης· Ἄλλοι δὲ  καὶ   δὴ βακχίου παλαιγενοῦς ἀφρῷ σκιὰ
[11, 481]   μέθης κατηνέχθη. Τοῦ κυμβίου μνημονεύει  καὶ   Δημοσθένης ἐν τῷ κατὰ Μειδίου
[11, 460]   οἴκαδ´ ἥκω, συγγενεῖς καὶ φράτερας  καὶ   δημότας εὑρὼν μόλις εἰς τὸ
[11, 482]   Διονυσίου δὲ δράματ´ ἐκμαθεῖν δέοι  καὶ   Δημοφῶντος, ἅττ´ ἐποίησεν εἰς Κότυν,
[11, 509]   καὶ σῖτον ἐπιδοὺς τοῖς πολίταις  καὶ   διὰ ταῦτα πιστευθεὶς εἶναι χρηστὸς
[11, 464]   ἡδονὴν εἰς τὰς μέθας παρεισφέρονται  καὶ   διὰ τὸ θερμαινομένας τὸν οἶνον
[11, 508]   τῶν μαθητῶν αὐτοῦ τυραννικοί τινες  καὶ   διάβολοι γενόμενοι. (Εὐφραῖος μὲν γὰρ
[11, 508]   ἧττον αὐτοῦ (ἐβασίλευε) φαῦλος ὢν  καὶ   διάβολος (ὃς) οὕτω ψυχρῶς συνέταξε
[11, 469]   Ἡλίου φιάλην κομίσασθαι τὸν Ἡρακλέα  καὶ   διαπλεῦσαι εἰς Ἐρύθειαν. Ὅτι δὲ
[11, 487]   ἴσως. Ἐδεξάμην. Παρέθετο τὰ ἰαμβεῖα  καὶ   Δίδυμος καὶ (Πάμφιλος. Καλεῖται δὲ
[11, 466]   Μηθύμνης οἰκουμένης παραγενέσθαι τὸν Ἔναλον  καὶ   διηγεῖσθαι τὸν τρόπον, καὶ ὅτι
[11, 464]   τοῖς χοροῖς εἰσιοῦσιν ἐνέχεον πίνειν  καὶ   διηγωνισμένοις ὅτ´ ἐξεπορεύοντο ἐνέχεον πάλιν·
[11, 500]   ποτηρίοις, οὓς καλοῦσι ταβαίτας, προβρέχουσι  καὶ   διηθήσαντες πίνουσι. Καὶ ἔστιν ὅμοιον
[11, 465]   χορεύοντες καὶ ἀνακαλοῦντες Εὔαν τε  καὶ   Διθύραμβον καὶ Βακχευτὰν καὶ Βρόμιον.
[11, 508]   Λαμψακηνός, ὥς φησιν Εὐρύπυλος  καὶ   Δικαιοκλῆς Κνίδιος ἐνενηκοστῷ καὶ
[11, 501]   οὐκ ἀρύθμως παίζονται. Ἀπίων δὲ  καὶ   Διόδωρός φησι· (Φιάλαι ποιαί, ὧν
[11, 471]   (συνάψαι βούλομαι γὰρ τἀν μέσῳ)  καὶ   Διὸς σωτῆρος ἦλθε Θηρίκλειον ὄργανον,
[11, 481]   μεγάλαις, αιταποικιλλις. Οἶνον γὰρ Σεμέλας  καὶ   Διὸς υἱὸς λαθικαδέα ἀνθρώποισιν ἔδωκ´.
[11, 500]   ἀπύρωτον ἔθηκε» καὶ Χρυσῆν φιάλην  καὶ   δίπλακα δημόν ~(οὐ τὸ ποτήριον
[11, 486]   τῇ Λακεδαιμονίων Πολιτείᾳ· Κλίνη Μιλησιουργὴς  καὶ   δίφρος Μιλησιουργής, κλίνη Χιουργὴς καὶ
[11, 480]   κεν εἴη συμπόταισίν τε γλυκερὸν  καὶ   Διωνύσοιο καρπῷ καὶ κυλίκεσσιν Ἀθηναίαισι
[11, 496]   τῶν ῥυτῶν. Μνημονεύει αὐτῶν  καὶ   Διώξιππος ἐν Φιλαργύρῳ καὶ Ἀριστοτέλης
[11, 491]   καὶ συνεζευγμέναι. Τὸ γὰρ δοιοὶ  καὶ   δοιαὶ σημαίνει καὶ τὸ κατ´
[11, 482]   ἐπάγεσθαι κατὰ τὰς ἑστιάσεις κυμβία  καὶ   δοκεῖν τούτοις διαμάχεσθαι εἰς ἑκάτερα
[11, 500]   τὴν Ἀσίαν βάρβαροι μετὰ ἀπάτης  καὶ   δόλου. Διόπερ Δερκυλλίδαν ἔπεμψαν ἥκιστα
[11, 461]   μόνοις τοῖς ἥρωσιν ἀπεδίδοσαν.  καὶ   δόξει τισὶν ἔχειν ἀπορίαν, εἰ
[11, 464]   τὴν δ´ ὀρτυγομανίαν. Τινὲς δὲ  καὶ   δοξομανεῖς καλοῦσι τοὺς φιλοδόξους, (καθάπερ
[11, 466]   Αἰσχύλῳ ἀγκυλητοὺς κοττάβους. Λέγονται δὲ  καὶ   δόρατα ἀγκυλητὰ καὶ μεσάγκυλα ἄλλα·
[11, 478]   ἐπὶ ὀκτὼ μῆνας κοτύλην ὕδατος  καὶ   δύο κοτύλας σίτου. Ἀριστοφάνης Προάγωνι·
[11, 481]   ἀνθρώποισιν ἔδωκ´. Ἔγχεε κέρναις ἕνα  καὶ   δύο πλέαις κὰκ κεφαλᾶς. Καὶ
[11, 489]   φασὶν εἶναι τοιοῦτον. Δύναται δὲ  καὶ   δύο πυθμένας ὑποτίθεσθαι, τὸν μὲν
[11, 506]   ἔπλαττε τοὺς διαλόγους. (Ὅτι δὲ  καὶ   δυσμενὴς ἦν πρὸς ἅπαντας, δῆλον
[11, 479]   δὲ ποτηρίου τι γένος ὑψηλὸν  καὶ   ἔγκοιλον. Πᾶν δὲ τὸ κοῖλον
[11, 504]   μικραῖς κύλιξι μικρὰ ἐπιψακάζωσιν, ἵνα  καὶ   ἐγὼ Γοργιείοις ῥήμασιν εἴπω, (οὕτως
[11, 488]   λεγόμενα κυμβία καὶ τὰς φιάλας  καὶ   εἴ τι φιαλῶδές ἐστι τὴν
[11, 471]   (Τίμαιος δ´ ἐν τῇ ὀγδόῃ  καὶ   εἰκοστῇ τῶν Ἱστοριῶν θηρικλείαν καλεῖ
[11, 462]   ἱστορεῖ Φύλαρχος ἐν τῇ δευτέρᾳ  καὶ   εἰκοστῇ τῶν Ἱστοριῶν. Καὶ Πολέμων
[11, 504]   τοῦ γραμματικοῦ Λεωνίδου μεῖζον ποτήριον  καὶ   εἰπόντος κρατηρίζωμεν, ἄνδρες φίλοι οὕτως
[11, 475]   διὰ τὸ τραχύσματα ἔχειν κεγχροειδῆ,  καὶ   εἴρηται κατὰ ἐναλλαγὴν τοῦ ει>
[11, 475]   Ὥροις παρὰ (Λακεδαιμονίοις φησὶν ἔτι  καὶ   εἰς αὐτὸν δείκνυσθαι τὸ δέπας
[11, 484]   σαυτόν, πλείονι χρῆσαι τῷ λουτρῷ  καὶ   εἰς τὴν πύελον κατακλίθητι σφόδρα
[11, 473]   ἐσθεῖναι τι ἂν εὕρῃς  καὶ   εἰσχέαι ἀμβροσίαν. δ´ ἀμβροσία
[11, 473]   ἄλλῳ· Ἐξ ἠοῦς εἰς νύκτα  καὶ   ἐκ νυκτὸς πάλι Σωκλῆς εἰς
[11, 473]   ἐκ τοῦ ὤμου τοῦ δεξιοῦ  καὶ   ἐκ τοῦ μετώπου τοῦ κροκίου,
[11, 473]   στέψαι τὰ ὦτα ἐρίῳ λευκῷ  καὶ   ἐκ τοῦ ὤμου τοῦ δεξιοῦ
[11, 506]   δυσμενὴς ἦν πρὸς ἅπαντας, δῆλον  καὶ   ἐκ τῶν ἐν τῷ Ἴωνι
[11, 501]   ποτήριον λέγει, ἀλλὰ χαλκίον τι  (καὶ)   ἐκπέταλον λεβητῶδες, ἴσως δύο ὦτα
[11, 496]   μέλι καὶ τυρὸν καὶ ἀλφίτων  καὶ   ἐλαίου βραχύ. ΠΕΤΑΧΝΟΝ ποτήριον ἐκπέταλον,
[11, 505]   θαύματα εἰδώς. (Παρμενίδῃ μὲν γὰρ  καὶ   ἐλθεῖν εἰς λόγους τὸν τοῦ
[11, 462]   κεχαραγμένοι κύλικας ἦσαν. (Οἶδα δὲ  καὶ   Ἑλλάνικον ἐν Ἐθνῶν Ὀνομασίαις λέγοντα
[11, 466]   ἀλλήλους δεξιοῦνται. Ἐλευθέριον δέ, φησί,  καὶ   ἐμμελῶς ἐν οἴνῳ διάγειν, μὴ
[11, 504]   ἀλλὰ πίνειν μέν, ἄνδρες,  καὶ   ἐμοὶ πάνυ δοκεῖ. Τῷ γὰρ
[11, 504]   Συμπόσια μὲν γὰρ γεγράφασιν ἀμφότεροι,  καὶ   ἐν αὐτοῖς μὲν τὰς
[11, 460]   πώνης Διννομένῃ παρίσδων. Τιμᾶται δὲ  καὶ   ἐν Ἀχαίᾳ Δημήτηρ ποτηριοφόρος κατὰ
[11, 481]   ἀπὸ Τηιᾶν, ὡς διαφόρων γινομένων  καὶ   ἐν Τέῳ κυλίκων. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Θ'
[11, 469]   Ἐχενίκης ἐπιχωρίας γυναικός, ἧς μνημονεύει  καὶ   ἐν τῇ ηʹ Κρατῖνος δ´
[11, 480]   ὁρώμενος. (Διάφοροι δὲ κύλικες γίνονται  καὶ   ἐν τῇ τοῦ συσσίτου ἡμῶν
[11, 492]   ὁρώμενον οὖν ἐν τοῖς ἄστροις  καὶ   ἐν τῇ φαινομένῃ κατασκευῇ προσηκόντως
[11, 507]   ἐβούλετο τὰ ἑαυτοῦ ἔργα κινούμενα  καὶ   ἐνεργὰ ἰδεῖν, οὕτω κἀγὼ τοὺς
[11, 498]   δὲ σκῆπτρον ἀείρας ἔστειχεν Φύλακος  καὶ   ἐνὶ δμώεσσιν ἔειπεν. Ὁμοίως δὲ
[11, 505]   Ἱππίαν καὶ Γοργίαν καὶ Παρμενίδην  καὶ   ἑνὶ διαλόγῳ τῷ Πρωταγόρᾳ πολλούς,
[11, 466]   (Ὅτι ἐστὶ ποτήριον ΑΜΑΛΘΕΙΑΣ ΚΕΡΑΣ  καὶ   ΕΝΙΑΥΤΟΣ καλούμενον. (ΑΜΦΩΞΙΣ ξύλινον ποτήριον,
[11, 466]   ἐκ τῶν Ὁμηρικῶν ἐπῶν κατεσκευασμένον  καὶ   ἐντετυπωμένα ἔχον τὰ ἔπη χρυσοῖς
[11, 494]   ἐστι φίλοινος ἐπαινοῦσα κύλικα μεγάλην  καὶ   ἐξευτελίζουσα τὸ ὀξύβαφον ὡς βραχύ.
[11, 509]   τῶν γνωρίμων τινὰς κεκωμῴδηκεν ὡς  καὶ   ἐπ´ ἀργυρίῳ συκοφαντοῦντας, ἐμφαίνων ὅτι
[11, 489]   τὸ τοῦ Νέστορος ποτήριον μεταβαίνει  καὶ   ἐπὶ τὰ κράτιστα τῶν ἀπλανῶν
[11, 488]   τῆς ἐμπαιστικῆς τέχνης λόγον, ὡς  καὶ   ἐπὶ τοῦ Ἀχιλλέως σκήπτρου· Ὣς
[11, 492]   κατασκευῇ προσηκόντως ἐτόρευσεν. Τοῦτο μέντοι  καὶ   ἐπὶ τοῦ Διὸς σημαίνειν πείθονται
[11, 493]   ἐπὶ δύο τάσσεσθαι πέφυκεν, ὡς  καὶ   ἐπὶ τούτων· Οἴσετε δ´ ἄρν´
[11, 496]   ἀπὸ Προυσίου τοῦ Βιθυνίας βασιλεύσαντος  καὶ   ἐπὶ τρυφῇ καὶ μαλακίᾳ διαβοήτου
[11, 490]   Πιθανὸν δ´ ἐστὶ τὸ ἐπίθετον  καὶ   ἐπὶ τῶν Πλειάδων τιθέμενον· μυθεύονται
[11, 469]   τούτου μεταδιδόντων. (Μνημονεύει δ´ αὐτῶν  καὶ   Ἐπιγένης ἐν Ἡρωίνῃ διὰ τούτων·
[11, 477]   τὸν ποιητὴν παρὰ Πρυτάνιδι δειπνοῦντα  καὶ   ἐπιδεικνυμένου τοῦ Πρυτάνιδος κιβώριά τινα
[11, 475]   νευούσας ἐφ´ ἑκάτερα τὰ μέρη,  καὶ   ἐπίκειται τὸ λεγόμενον αὐτῷ θωράκιον,
[11, 469]   Ἀδαῖος. Μνημονεύει τοῦ ποτηρίου τούτου  καὶ   Ἐπίνικος ἐν Ὑποβαλλομέναις, οὗ τὸ
[11, 476]   Κατακείμενοι δ´ ἐν στιβάσιν ἐδείπνουν  καὶ   ἔπινον κερατίνοις ποτηρίοις. Αἰσχύλος δ´
[11, 498]   σκύφος σχηματίσας οὐδετέρως ἔφη. Ὁμοίως  καὶ   Ἐπίχαρμος ἐν Κύκλωπι· Φέρ´ ἐγχέας
[11, 501]   τὸν πυθμένα μὴ δυναμένην τίθεσθαι  καὶ   ἐρείδεσθαι, ἀλλὰ κατὰ τὸ στόμα.
[11, 478]   δ´ αὐτοῦ Κράτης ἐν Παιδιαῖς  καὶ   Ἕρμιππος ἐν Θεοῖς. Ἀθηναῖοι δὲ
[11, 502]   γέγραφε τοῖς ὄφεσι πιεῖν διδούς·  καὶ   Ἕρμιππος ἐν Κέρκωψι Χρυσίδ´ οἴνου
[11, 505]   Σωκράτην εἶναι, πού γε  καὶ   ἐρώμενον αὐτοῦ γεγονέναι. ~Ἀλλὰ μὴν
[11, 468]   θοῶς βασιλεῦσιν Ἀχαιῶν ἐνσχερὼ ἑστηῶσι,  καὶ   ἐς λοιβὴν χέον εἶθαρ χρυσείῃ
[11, 473]   ἐκ τοῦ μετώπου τοῦ κροκίου,  καὶ   ἐσθεῖναι τι ἂν εὕρῃς
[11, 490]   καὶ ἀφεγγέες, ἀλλ´ ὀνομασταὶ ἦρι  καὶ   ἑσπέριαι, Ζεὺς δ´ αἴτιος, εἱλίσσονται·
[11, 464]   πεπωκότες ἐβάδιζον ἐπὶ τὴν θέαν  καὶ   ἐστεφανωμένοι ἐθεώρουν, παρὰ δὲ τὸν
[11, 489]   τῶν σχημάτων κύκλος ἀπήρτισται  καὶ   ἔστι τέλειος. Καὶ τὸ ποτήριον
[11, 489]   γὰρ εἶναί φησιν Ἀριστοτέλης πελειάδα  καὶ   ἕτερον περιστεράν. Πελειάδας δ´
[11, 494]   δὲ τοῦ ὀξυβάφου ὡς ποτηρίου  καὶ   Εὔβουλος ἐν Μυλωθρίδι· Καὶ πιεῖν
[11, 462]   καὶ καθαροῖσι λόγοις· σπείσαντας δὲ  καὶ   εὐξαμένους τὰ δίκαια δύνασθαι (πρήσσειν
[11, 482]   προσπαρετίθεσαν τοὺς καλουμένους κοτύλους, κάλλιστα  καὶ   εὐποτώτατα ἐκπωμάτων. Ἦσαν δὲ καὶ
[11, 465]   καὶ κατὰ φύσιν δακρύουσι. Διόπερ  καὶ   Εὐριπίδης ἕνα τῶν τοῦ Ἡλίου
[11, 466]   γὰρ τοῖς παλαιοῖς πεφροντισμένον καλῶς  καὶ   εὐσχημόνως κότταβον προίεσθαι. Καὶ οἱ
[11, 475]   τὰν κελέβαν φοινικέῳ οἰὸς ἀώτῳ·  (καὶ   Εὐφορίων· Ἠέ ποθεν ποταμῶν κελέβῃ
[11, 483]   Λακωνικός, ἔκπωμα ἐπιτηδειότατον εἰς στρατείαν  καὶ   εὐφορώτατον ἐν γυλιῷ. Οὗ δὲ
[11, 504]   θύσαντες πρὸς δεῖπνον καὶ κρατῆρα  καὶ   εὐχὰς καὶ παιῶνας ἐτράποντο. Καὶ
[11, 509]   καὶ τῶν παρανόμων Νόμων. (Διὸ  καὶ   Ἔφιππος κωμῳδιοποιὸς ἐν Ναυάγῳ
[11, 480]   τόρνον, ἀλλ´ ὥσπερ δακτύλῳ πεποιημέναι,  καὶ   ἔχουσιν ὦτα τέσσαρα, πυθμένα εἰς
[11, 508]   τοῖς ὑπ´ αὐτοῦ διαπλαττομένοις, ὥστε  καὶ   ζητεῖσθαι τοὺς χρησομένους. Ἐχρῆν οὖν
[11, 466]   κατὰ μικρὸν στάζοντος Ἐστὶ δὲ  καὶ   ζῷόν τι. ΒΡΟΜΙΑΔΕΣ, ἔκπωμα ὅμοιον
[11, 506]   τινων Ξενοφῶντος εἶναι λέγεται, ὡς  καὶ   Ἀλκυὼν Λέοντος τοῦ Ἀκαδημαικοῦ,
[11, 501]   τῶν ἀρχαίων ἐλέγετο. (Δύναται δὲ  καὶ   ἐπὶ τὸν πυθμένα καὶ
[11, 480]   τῇ Ναυκράτει κεραμεῖς ἀφ´ ὧν  καὶ   πλησίον τῶν κεραμείων πύλη
[11, 479]   χεῖλος ἀποκεκρουμένον. Κοτύλη δὲ καλεῖται  καὶ   τοῦ ἰσχίου κοιλότης, καὶ
[11, 507]   ὃν πότμον γοόωσα, λιποῦς´ ἀνδροτῆτα  καὶ   ἥβην. Εἰ δ´ οὖν καὶ
[11, 509]   χθονός. Μέχρι τούτων ἡμῖν πεπεραιώσθω  καὶ   ἥδε συναγωγή, φίλτατε Τιμόκρατες.
[11, 470]   φιάλη χαλκῆ καὶ κύαθος χαλκοῦς  καὶ   ἠθάνιον χάλκεον. ΗΜΙΤΟΜΟΣ ἔκπωμά τι
[11, 494]   ταμίας. ~(Πτολεμαῖος δὲ μεταπεμψάμενος αὐτοὺς  καὶ   ἥκειν κελεύσας μετὰ τῶν βιβλίων,
[11, 465]   πλῆθος ἀπειρέσιον ἀργυρέων χρυσοῦ τε  καὶ   ἠλέκτροιο φαεινοῦ, τῶν προτέρων πάντων
[11, 508]   κατὰ τὸν ἄνθρωπον ἅπερ ἐπαγγέλλεται  καὶ   ἡμεῖς ζητοῦμεν ἐκ τῶν ἐκείνου
[11, 504]   εἰς τὴν καρπογονίαν. Οὕτω δὴ  καὶ   ἡμεῖς, ἢν μὲν ἀθρόον τὸ
[11, 463]   τῷ περὶ Μέθης. (Διόπερ συνιοῦσι  καὶ   ἡμῖν ἐπὶ τὰς Διονυσιακὰς ταύτας
[11, 479]   φησι Πάμφιλος, τὴν κοτύλην καλεῖσθαι  καὶ   ἡμίναν, παρατιθέμενος Ἐπιχάρμου· (Καὶ πιεῖν
[11, 479]   Διόδωρος δ´ ἐν Ἰταλικαῖς Γλώσσαις  καὶ   Ἡράκλειτος, ὥς φησι Πάμφιλος, τὴν
[11, 500]   πρώτου Ἡρακλέους τῷ γένει· διὸ  καὶ   Ἡρακλεωτικοὶ πρός τινων καλοῦνται. Ἔχουσι
[11, 474]   Φερεκύδης ἐν τῇ δευτέρᾳ ἱστορεῖ  καὶ   Ἡρόδωρος Ἡρακλεώτης. Ἀσκληπιάδης δ´
[11, 489]   γενέσεως καὶ συναιρέσεως, καθά φησι  καὶ   Ἡσίοδος· Πληιάδων Ἀτλαιγενέων ἐπιτελλομενάων ἄρχεσθ´
[11, 462]   μολπὴ δ´ ἀμφὶς ἔχει δώματα  καὶ   θαλίη. Χρὴ δὲ πρῶτον μὲν
[11, 497]   δὲ γέγωνεν κώδωνος κώμου σύνθεμα  καὶ   θαλίης, Νεῖλος ὁκοῖον ἄναξ μύσταις
[11, 504]   καὶ μάλα ὀρθά τε αὔξεται  καὶ   θάλλοντα ἀφικνεῖται εἰς τὴν καρπογονίαν.
[11, 463]   διὰ τούτων· μὲν Χῖος  (καὶ   Θάσιος ἐκ μεγάλων κυλίκων ἐπιδέξια,
[11, 506]   μεγίστους (παρ´ Ἀθηναίοις γενομένους Ἀριστείδην  καὶ   Θεμιστοκλέα, Μένωνα δὲ ἐπαινεῖ τὸν
[11, 490]   δ´ αἴτιος, εἱλίσσονται· ὅς σφισι  καὶ   θέρεος καὶ χείματος ἀρχομένοιο σημαίνειν
[11, 484]   σῶμα τοῖς οἴνοις· ὑγρὸν γὰρ  καὶ   θερμὸν οἶνος· τὸ δὲ
[11, 472]   ἑξῆς λεχθήσεται. Καλεῖται δέ τις  καὶ   θηρίκλειος κρατήρ, οὗ μνημονεύει Ἄλεξις
[11, 475]   τοῦ ὀρθοῦ ποτηρίου οἷον Προυσιάδος  καὶ   θηρικλείου. ~(ΚΕΡΑΣ. Τοὺς πρώτους λέγεται
[11, 478]   γράφει οὕτως· Κυλίκων Κονωνείων ζεῦγος  καὶ   θηρικλείων χρυσοκλύστων ζεῦγος. (ΚΟΤΥΛΟΣ. Τὰ
[11, 505]   Ἀλεξαμενόν. Διαβάλλει δὲ Πλάτων  καὶ   Θρασύμαχον τὸν Χαλκηδόνιον σοφιστὴν ὅμοιον
[11, 466]   ῥυτὰ καὶ βατιάκαι Λυκιουργεῖς ἐπίχρυσοι  καὶ   θυμιατήρια καὶ τρυβλία. ΒΗΣΣΑ ποτήριον
[11, 476]   Ἀμμώνιος ἐν γʹ περὶ Βωμῶν  καὶ   Θυσιῶν. (ΚΙΣΣΥΒΙΟΝ τὸ μόνωτον ποτήριον
[11, 489]   κόσμου. Τὸ δὲ τοῦ Νέστορος  καὶ   ἰδιαίτερόν ἐστιν. Ἔχει γὰρ καὶ
[11, 483]   τὴν δίαιταν, ὑποδήματα ἄριστα Λακωνικὰ  καὶ   ἱμάτια φορεῖν ἥδιστα καὶ χρησιμώτατα·
[11, 470]   Αἰθιόπων, ἵνα δὴ θοὸν ἅρμα  καὶ   ἵπποι ἑστᾶς´, ὄφρ´ Ἠὼς ἠριγένεια
[11, 504]   αἰσθόμενοι τῆς ἰδίας ἑκάτερος ἀρετῆς,  καὶ   ἴσως καὶ περὶ πρωτείων διεφέροντο,
[11, 478]   οὖς ἐνιαχῇ. Μνημονεύει δὲ αὐτοῦ  καὶ   Ἴων Χῖος Κότυλον οἴνου
[11, 503]   οἰνοχοοῦντες κυάθῳ. Εἰπὼν γάρ· Τρίποδα  καὶ   κάδον παραθέμενος ψυκτῆρά τ´ οἴνου
[11, 481]   δ´ ἐπ´ ὄχου καὶ κυμβία  καὶ   κάδους ἔχων, ὧν ἐπελαμβάνοντο οἱ
[11, 462]   ὑμνεῖν εὔφρονας ἄνδρας εὐφήμοις μύθοις  καὶ   καθαροῖσι λόγοις· σπείσαντας δὲ καὶ
[11, 462]   δ´ ἐστὶν ὕδωρ καὶ γλυκὺ  καὶ   καθαρόν. (Πάρκεινται δ´ ἄρτοι ξανθοὶ
[11, 507]   φύσεις πρὸς τὸν μετεωρότερον  καὶ   καθαρώτερον ἀνέρχεσθαι τόπον, ἅτε κουφότητος
[11, 466]   τις οἶνον ἐγχέας, ἀλλ´ ὕδωρ  καὶ   καθύπερθε μέθυ. Ἀνακρέων· Φέρ´ ὕδωρ,
[11, 493]   αὐτὸ ῥᾳδίως βαστάζοντος δίχα πόνου  καὶ   κακοπαθείας. Τὸ γὰρ ποτήριον ὑφίσταται
[11, 464]   ἐν τῇ Εἰσαγωγικῇ περὶ ἀγαθῶν  καὶ   κακῶν Πραγματείᾳ τοῖς πλείστοις προσάπτειν.
[11, 467]   παρίστησιν· Οὑτοσὶ δεῖνος τι δεινος  καὶ   καλαθίσκος οὑτοσί. Τελέσιλλα δὲ
[11, 466]   δ´ ἀμφικύπελλον ὑπερφίαλον, τὸ ὑπερήφανον  καὶ   καλόν. Εἰ μὴ ἄρα τὸ
[11, 489]   κυκλοτερεῖς καὶ ἀστέρας ἔχοντας, οὓς  καὶ   καλοῦσι σελήνας. Καὶ τὸν ἄρτον
[11, 506]   τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ Διονυσόδωρον προπηλακίζων  καὶ   καλῶν ὀψιμαθεῖς ἔτι τε ἐριστὰς
[11, 479]   βάλλειν ἐπὶ τὸν σκοπόν, ἀλλὰ  καὶ   καλῶς ἕκαστα αὐτῶν. Ἔδει γὰρ
[11, 474]   Σκείρωνος, ἡσύχῳ ποδὶ (προσῆγε πρᾴως  καὶ   καλῶς τὸν κάνθαρον. Φρύνιχος Κωμασταῖς·
[11, 473]   φησι· Μανία, φέρ´ ὀξύβαφα  καὶ   κανθάρους. Ἄλεξις δ´ ἐν Κρατείᾳ
[11, 502]   φησι χαλκοῦν φοίνικα, Ναξίων ἀνάθημα,  καὶ   καρυωτὰς φιάλας χρυσᾶς. Ἀναξανδρίδης δὲ
[11, 475]   Προσπτῆναι μέσην τράπεζαν ἀμφὶ σῖτα  καὶ   καρχήσια, (πρὸς τὴν τράπεζαν φάσκων
[11, 471]   τὸ αὐτὸ ὑπολαμβάνει θηρίκλειον εἶναι  καὶ   καρχήσιον. ~Ὅτι δὲ διαφέρει σαφῶς
[11, 489]   ποτηρίου φέροντα τὸν ὅλον ὄγκον  (καὶ)   κατὰ μείζονα κυκλοειδῆ περιγραφὴν ἔξαρσιν
[11, 507]   διαπλαττομένη ἀθάνατος ὑπ´ αὐτοῦ  καὶ   κατὰ τὴν ἀπόλυσιν χωριζομένη τοῦ
[11, 507]   Ἐδόκει γὰρ Πλάτων φθονερὸς εἶναι  καὶ   κατὰ τὸ ἦθος οὐδαμῶς εὐδοκιμεῖν.
[11, 493]   Τὸ γὰρ ποτήριον ὑφίσταται μέγα  (καὶ)   κατὰ τὸ κύτος καὶ βαρὺ
[11, 501]   μερῶν τίθεσθαι, κατὰ τὸν πυθμένα  καὶ   κατὰ τὸ στόμα. Διονύσιος δ´
[11, 476]   Σεύθην, ἠσπάζοντο μὲν πρῶτον ἀλλήλους  καὶ   κατὰ τὸν Θρᾴκιον νόμον κέρατα
[11, 465]   ἄμπελοι πλεῖστον ὑγρὸν χέουσι τεμνόμεναι  καὶ   κατὰ φύσιν δακρύουσι. Διόπερ καὶ
[11, 459]   ὁδῷ παραπορευόμενον τὸν Πετεὼ κατέσχεν  καὶ   κατακλίνας ἐν τῇ πόᾳ θαλλίαν
[11, 483]   ἀναγράφων τὴν τοῦ Φιλαδέλφου πομπὴν  καὶ   καταλέγων πολλὰ ἐκπώματα γράφει καὶ
[11, 486]   ἐπὶ τὸ μνῆμ´ ἐκείνῃ, μανθάνεις;  καὶ   κατάχεον. ΜΕΤΑΝΙΠΤΡΟΝ μετὰ τὸ
[11, 466]   ἔχειν θνητὸν ἄνθρωπον, ἀλλ´ ἐρᾶν  καὶ   κατεσθίειν· σὺ δὲ κάρτα φείδῃ.
[11, 494]   ταύτας εἰς χεῖρας (ὁ βασιλεὺς)  καὶ   κατιδὼν ἔφη καὶ αὐτὸς ἀπειληφέναι
[11, 466]   Τὸ δὲ Νέστορος ποτήριον πολλοὶ  καὶ   κεραμεύουσι· πλεῖστοι γὰρ περὶ αὐτοῦ
[11, 462]   κύλικα, καθέντες εἰς αὐτὴν ἄνθεα  καὶ   κηρία καὶ λιβανωτὸν ἄτμητον καὶ
[11, 477]   γὰρ λέγων ἄλεισον τὸ αὐτὸ  καὶ   κισσύβιον τὴν ἀκριβῆ θέσιν τῶν
[11, 477]   περὶ τῆς Νεστορίδος Σκύφει, φησί,  καὶ   κισσυβίῳ τῶν μὲν ἐν ἄστει
[11, 468]   φησιν ἐν Ἀτάκτοις. ~(ΔΕΠΑΣΤΡΟΝ. Σιληνὸς  καὶ   Κλείταρχος ἐν Γλώσσαις παρὰ Κλειτορίοις
[11, 478]   βιαζόμεναι μέλανος οἴνου ἀκράτου. (Σιληνὸς  καὶ   Κλείταρχος ἔτι τε Ζηνόδοτος τὴν
[11, 475]   καὶ λέβης. Σιληνὸς δὲ  καὶ   Κλείταρχος τοὺς Αἰολεῖς φασιν οὕτω
[11, 500]   σκύφους. Ὧν πρῶτοι μὲν ἐγένοντο  καὶ   κλέος ἔλαβον οἱ Βοιώτιοι λεγόμενοι,
[11, 466]   κηρύσσεται, χαλκηλάτους λέβητας ἐκτιθεὶς φέρειν  καὶ   κοῖλα χρυσόκολλα καὶ πανάργυρα ἐκπώματ´,
[11, 483]   θοῆς διὰ σέλματα νηὸς φοίτα  καὶ   κοίλων πώματ´ ἄφελκε κάδων, ἄγρει
[11, 502]   σοι τήνδ´ ἐγὼ ἰδίᾳ τε  καὶ   κοινῇ κύλικα προπίομαι. Ἐκαλεῖτο δὲ
[11, 486]   ἀπὸ Λύκωνος τοῦ κατεσκευασμένου, ὡς  καὶ   Κονώνειοι αἱ ὑπὸ Κόνωνος ποιηθεῖσαι.
[11, 478]   κοτύλην ὠνομακέναι τὸν ποιητήν Πύρνον  καὶ   κοτύλην. Ὃν κύλικα μὲν οὐκ
[11, 479]   τὸ τῶν χειρῶν κοῖλον· ὅθεν  καὶ   κοτυλήρυτον αἷμα τὸ ἀμφοτέραις ταῖς
[11, 499]   παρὰ τοῖς Ἕλλησιν, ὡς χοὸς  καὶ   κοτύλης. (Χωρεῖν δ´ αὐτὸ κοτύλας
[11, 504]   Ἐπεὶ δὲ θύσαντες πρὸς δεῖπνον  καὶ   κρατῆρα καὶ εὐχὰς καὶ παιῶνας
[11, 483]   πριάμενοι κώθωνας, οἳ δὲ σκόροδα  καὶ   κρόμμυα. (Ἡνίοχος Γοργόσι· Πιεῖν πιεῖν
[11, 507]   ἀναπηδήσαντα τὸ φαλακρὸν (μου) κατασκαριφᾶν  καὶ   κρώζειν περιβλέπουσαν. (Δοκῶ οὖν σε,
[11, 470]   τοῖς οἴκοις κεῖται φιάλη χαλκῆ  καὶ   κύαθος χαλκοῦς καὶ ἠθάνιον χάλκεον.
[11, 471]   τε δῶρα παρὰ τοῦ Νικοδήμου  καὶ   κύλικα θηρικλείαν λαβὼν ἐπανῆκεν. Ἀδαῖος
[11, 479]   τῷ ἰσχίῳ ὀστοῦν καλεῖσθαι ἄλεισον  καὶ   κύλικα. Κοτυλίσκος δὲ καλεῖται
[11, 470]   φησί· Τορνεύεσθαι δὲ ἐξ αὐτῆς  καὶ   κύλικας θηρικλείους, ὥστε μηδένα ἂν
[11, 462]   ζάπεδον καθαρὸν καὶ χεῖρες ἁπάντων  (καὶ   κύλικες· πλεκτοὺς δ´ ἀμφιτιθεῖ στεφάνους,
[11, 480]   τε γλυκερὸν καὶ Διωνύσοιο καρπῷ  καὶ   κυλίκεσσιν Ἀθηναίαισι κέντρον Αἱ δ´
[11, 502]   ὡς ἐν Λυσιστράτῃ· Δέσποινα Πειθοῖ  καὶ   κύλιξ φιλοτησία. ΧΟΝΝΟΙ. Παρὰ Γορτυνίοις
[11, 502]   δὲ τὴν τοιαύτην πρόποσιν ἐκαλεῖτο  καὶ   κύλιξ φιλοτησία, ὡς ἐν Λυσιστράτῃ·
[11, 480]   φέρειν κοινόν τε χρὴ κρατῆρα  καὶ   κυλιχνίδας. Καὶ Ἀλκαῖος ἐν τῷ
[11, 466]   (Ποσειδῶνος ἔβοσκεν ἵππους· καί ποτε  (καὶ)   κύματος ἐπιφερομένου μεγάλου συγκολυμβήσαντα αὐτὸν
[11, 481]   Εὐβοίας, χλανίδας δ´ ἐπ´ ὄχου  καὶ   κυμβία καὶ κάδους ἔχων, ὧν
[11, 481]   Μειδίου ἀκολουθεῖν αὐτῷ φάσκων ῥυτὰ  καὶ   κυμβία. καὶ πάλιν ἐν τῷ
[11, 496]   ἐν τῷ κατὰ Μειδίου Ῥυτὰ  καὶ   κυμβία, φησί, καὶ φιάλας» Δίφιλος
[11, 478]   {Α. Καὶ κόνδυ καὶ ψυκτῆρα  καὶ   κυμβίον. Νικόμαχος δ´ ἐν πρώτῳ
[11, 481]   τὸ αὐτὸ οἴεται εἶναι κισσύβιον  καὶ   κυμβίον. Φησὶ γὰρ ὡς Ὀδυσσεὺς
[11, 503]   ἄρτος κρίθινος καὶ πύρινος ὀπτὸς  καὶ   κυπαρίσσου στέφανος καὶ οἶνος κεκραμένος
[11, 495]   Κορινθίους μέν φησι καὶ Βυζαντίους  καὶ   Κυπρίους τὴν λήκυθον ἀποδιδόναι, Θεσσαλοὺς
[11, 495]   λαμβάνει κύλικα τὴν λεγομένην πενταπλόαν  καὶ   κωμάζει μετὰ χοροῦ. ~(Πενταπλόα δ´
[11, 503]   τινὲς ὀνομάζουσιν. Τοὺς δ´ Ἀττικοὺς  καὶ   κωμῳδεῖν τὸν ψυγέα ὡς ξενικὸν
[11, 470]   δ´ ἔννους μόλις ᾔτησε κύλικα  καὶ   λαβὼν ἑξῆς πυκνὰς ἕλκει, καταντλεῖ,
[11, 501]   ἐπὶ πῦρ οὐκ ἐπιτιθεμένη, καθότι  (καὶ   λέβητα καλεῖ ποιητὴς τὸν
[11, 473]   ἀλλὰ κάδοις Χίου με κατάβρεχε  καὶ   λέγε παῖζε, Ἡδύλε» Μισῶ ζῆν
[11, 488]   ἕκαστον τῶν ὤτων; πῶς δὲ  καὶ   λέγει δύο πυθμένας εἶναι τοῦ
[11, 480]   Ταῦτα δ´ ἐστὶ κεράμεα ποτήρια  καὶ   λέγεται ἀπὸ τοῦ κυλίεσθαι τῷ
[11, 507]   διαλόγοις αὐτοῦ κεκλεμμένων τί ἂν  καὶ   λέγοι τις; μὲν γὰρ
[11, 462]   εἰς αὐτὴν ἄνθεα καὶ κηρία  καὶ   λιβανωτὸν ἄτμητον καὶ ἄλλα ἄττα
[11, 466]   Κίμων καὶ Ἀθηνοκλῆς. Ἐχρῶντο δὲ  καὶ   λιθοκολλήτοις ἐκπώμασι. Μένανδρος δέ πού
[11, 465]   κιρνάναι, εἶτ´ αὐτοὺς προσφέρεσθαι· ὅθεν  καὶ   Λιμναῖον κληθῆναι τὸν Διόνυσον, ὅτι
[11, 508]   οὐχ εὑρίσκομεν, ἀλλὰ συμπόσια μὲν  καὶ   λόγους ὑπὲρ ἔρωτος εἰρημένους καὶ
[11, 486]   τὸν οἶνον, καλεῖσθαι λέγων  καὶ   λοιβίδας τὰ σπονδεῖα ὑπὸ Ἀντιμάχου
[11, 506]   τὸν Θουκυδίδου τοῦ ἀντιπολιτευσαμένου Περικλεῖ  καὶ   Λυσίμαχον τὸν Ἀριστείδου τοῦ δικαίου,
[11, 507]   Διονύσιον. Αἰσχίνου τε πένητος ὄντος  καὶ   μαθητὴν ἕνα ἔχοντος Ξενοκράτην, τοῦτον
[11, 461]   ἀφικόμην· εἶδον οὖν τὴν Ἡράκλειαν  καὶ   μάλ´ ὡραίαν πόλιν. Ἡρακλεῶται δ´
[11, 508]   καὶ λόγους ὑπὲρ ἔρωτος εἰρημένους  καὶ   μάλα ἀπρεπεῖς, οὓς καταφρονῶν τῶν
[11, 504]   δὲ ὅσῳ ἥδεται τοσοῦτο πίνῃ,  καὶ   μάλα ὀρθά τε αὔξεται καὶ
[11, 496]   Βιθυνίας βασιλεύσαντος καὶ ἐπὶ τρυφῇ  καὶ   μαλακίᾳ διαβοήτου γενομένου ἱστορεῖ (Νίκανδρος
[11, 461]   καὶ πλήκτας τοὺς ἥρωας νομίζουσι  καὶ   μᾶλλον νύκτωρ μεθ´ ἡμέραν.
[11, 487]   Πρὸς θεῶν, τῷ κοττάβῳ πρόσεστι  καὶ   Μάνης τις ὥσπερ οἰκέτης; Ἕρμιππος
[11, 462]   οὐδὲν ἄλλο κέκτηνται κύλικα  καὶ   μάχαιραν καὶ ὑδρίαν, καὶ ὅτι
[11, 484]   Πλατὺ δ´ ἐστὶ τῇ κατασκευῇ  καὶ   μέγα· ἔχει δὲ καὶ ὦτα
[11, 465]   (οἶδα δέ τινας, ἄνδρες θιασῶται,  καὶ   μέγα φρονήσαντας οὐχ οὕτως ἐπὶ
[11, 473]   χάρις, ὥστε φίλει καὶ γράφε  καὶ   μέθυε. Κλείταρχος δ´ ἐν ταῖς
[11, 477]   ἓν τῶν κιβωρίων ὡς ἐξοινῶν  (καὶ   μεθύων) ἐνεούρησε. Δίδυμος δέ φησι
[11, 495]   τὰ μὲν δίχοα, τὰ δὲ  καὶ   μείζονα. ΠΡΟΑΡΟΝ κρατὴρ ξύλινος, εἰς
[11, 466]   ἐξέστην ἰδών. Κρατῆρες ἀργυροῖ, κάδοι  (καὶ)   μείζους ἐμοῦ Ὅτι Παρμενίων συγκεφαλαιούμενος
[11, 485]   Πάντα γὰρ ἦν μέστ´ ἀνδρῶν  καὶ   μειρακίων πινόντων· ὁμοῦ δ´ ἄλλων
[11, 496]   καλεῖται καθ´ ὅσον οἶνον ἔχει  καὶ   μέλι καὶ τυρὸν καὶ ἀλφίτων
[11, 462]   ξανθοὶ γεραρή τε τράπεζα τυροῦ  καὶ   μέλιτος πίονος ἀχθομένη· βωμὸς δ´
[11, 466]   Λέγονται δὲ καὶ δόρατα ἀγκυλητὰ  καὶ   μεσάγκυλα ἄλλα· ἀπὸ ἀγκύλης ἤτοι
[11, 501]   Ὀμφάλῃ· Ἴτ´ ἐκφορεῖτε, παρθένοι, κύπελλα  καὶ   μεσομφάλους. Οὕτω δ´ εἴρηκε τὰς
[11, 481]   Ἀγροίκοις· Μεγάλ´ ἴσως (ποτήρια) προπινόμενα  καὶ   μέστ´ ἀκράτου κυμβία ἐκάρωσεν ὑμᾶς.
[11, 477]   κισσυβίῳ τῶν μὲν ἐν ἄστει  καὶ   μετρίων οὐδεὶς ἐχρῆτο, συβῶται δὲ
[11, 498]   κισσυβίῳ τῶν μὲν ἐν ἄστει  καὶ   μετρίων οὐδεὶς ἐχρῆτο, συβῶται δὲ
[11, 476]   κέρασιν ἔπινον δῆλον ἐκ τοῦ  καὶ   μέχρι νῦν λέγεσθαι, ὅταν συμμίσγωσι
[11, 508]   πείσει λέγων ταῦτα καὶ γράφειν  καὶ   μὴ ταὐτὰ ποιεῖν τοῖς εὐχομένοις,
[11, 481]   ποτηρίων. (ΚΥΜΒΙΑ τὰ κοῖλα ποτήρια  καὶ   μικρὰ Σιμάριστος. Δωρόθεος δέ· Γένος
[11, 488]   τοῦ χείλους διήκουσαι τοῦ ποτηρίου  καὶ   μικρὸν ἔτι μετεωριζόμεναι κατὰ μὲν
[11, 505]   μίμους μὴ φῶμεν εἶναι λόγους  καὶ   μιμήσεις τοὺς Ἀλεξαμενοῦ τοῦ
[11, 464]   ἅμα ἀκροώμενοι τῶν γελωτοποιῶν τούτων  καὶ   μίμων, ἔτι δὲ τῶν ἄλλων
[11, 481]   (Καὶ ἐν τῷ κατὰ Εὐέργου  καὶ   Μνησιβούλου φησὶ δὲ Δίδυμος
[11, 482]   τῷ ἀλείσῳ καὶ τῷ δέπαι  καὶ   μόνον ὀνόματι διαλλάσσει Τοὺς μὲν
[11, 506]   φείδεται κατηγορίας οὐδὲ τῆς Ἀλκιβιάδου  καὶ   Μυρωνίδου, ἀλλ´ οὐδ´ αὐτοῦ τοῦ
[11, 466]   Μιλήσιος, Καλλικράτης Λάκων  καὶ   Μῦς, οὗ εἴδομεν σκύφον Ἡρακλεωτικὸν
[11, 478]   αἱρεῖ τὰ ἐκ τῆς θαλάμης  καὶ   νέμει ὅσοι ἄνω τὸ κέρνος
[11, 505]   καλόν γε αἱ Ἀθῆναι  (καὶ)   νέον τοῦτον Ἀρχίλοχον ἐνηνόχασιν. Ἄλλοι
[11, 493]   Ὅμηρος οὐκ ἐπὶ μόνων Μαχάονος  καὶ   Νέστορος ἔθηκε, δύο γὰρ οὗτοι
[11, 493]   οὐκ ἀκουστέον ἐπὶ μόνων Μαχάονος  καὶ   Νέστορος, ὡς οἴονταί τινες, τὸ
[11, 486]   (ΛΟΙΒΑΣΙΟΝ κύλιξ, ὥς φησι Κλείταρχος  καὶ   Νίκανδρος Θυατειρηνός τὸ
[11, 482]   κύπελλα ἐκπώματα σκύφοις ὅμοια, ὡς  καὶ   Νίκανδρος Κολοφώνιος, ~(Κύπελλα δ´
[11, 491]   φορέεσκε ποτὸν Διὶ μητιόεντι. Τὸν  καὶ   νικήσας πατέρα Κρόνον εὐρύοπα Ζεὺς
[11, 477]   μετρίων οὐδεὶς ἐχρῆτο, συβῶται δὲ  καὶ   νομεῖς καὶ οἱ ἐν ἀγρῷ·
[11, 498]   μετρίων οὐδεὶς ἐχρῆτο, συβῶται δὲ  καὶ   νομεῖς καὶ οἱ ἐν ἀγρῷ,
[11, 483]   (δὲ) τῆς ἀγωγῆς γένος  καὶ   νῦν δρᾶται παρά τισι τῶν
[11, 471]   τοὺς εὑρόντας. Φαίνεται δ´ ἔτι  καὶ   νῦν· εἰ δὲ μὴ ποιεῖ
[11, 489]   τοὺς δύο πυθμένας. Ὁποῖόν τι  καὶ   νῦν ἔστιν ἰδεῖν ἐν Καπύῃ
[11, 476]   τὸ πόμα. (Διαμένει δὲ ἔτι  καὶ   νῦν τῶν κεράτων κατασκευή.
[11, 501]   ἐστι καὶ ἀρχαία. Ἔτι γοῦν  καὶ   νῦν οὕτως Μασσαλιῆται τιθέασι τὰς
[11, 482]   νεοκρᾶτα βάπτοντες τῷ κυμβίῳ, καθὰ  καὶ   νῦν παρ´ ὑμῖν ποιοῦσιν ἐν
[11, 509]   ἀδόξως διαζῶν. Τοιοῦτοι δ´ εἰσὶ  καὶ   νῦν τῶν Ἀκαδημαικῶν τινες, ἀνοσίως
[11, 506]   ~Ἀλλὰ μὴν οὐ δύνανται Πάραλος  καὶ   (Ξάνθιππος οἱ Περικλέους υἱοὶ (τελευτήσαντες
[11, 509]   οὐ μόνῳ Πλάτωνι ἐσχόλακεν, ἀλλὰ  καὶ   Ξενοκράτει. Καὶ οὗτος οὖν τῆς
[11, 473]   οἴεσθε μέγεθος ἀρεσιαν μέγαν πάνυ,  καὶ   ξηρὸν ἐπόης´ εὐθέως τὸν κάνθαρον.
[11, 505]   αὐτῆς μεθυσθῇ. (Λέγεται δὲ ὡς  καὶ   Γοργίας αὐτὸς ἀναγνοὺς τὸν
[11, 462]   ὅπου ἂν πορεύωνται. Πολλοῖς δὲ  καὶ   ἐν Ἰλλυριοῖς τόπος διαβόητός
[11, 469]   πλεῖστον πινόντων προείπομεν. (Ὅτι δὲ  καὶ   Ἥλιος ἐπὶ ποτηρίου διεκομίζετο
[11, 470]   αὐτὸν τὸ τόξον ὡς βαλῶν,  καὶ   Ἥλιος παύσασθαι κελεύει,
[11, 493]   τὸ δέπας ἀμογητὶ ἀείρων. Ταῦτα  καὶ   θαυμάσιος λυτικὸς Σωσίβιος, ὃν
[11, 475]   συνήθως ἔταττον, ἀφ´ οὗ λέγεται  καὶ   λέβης. Σιληνὸς δὲ καὶ
[11, 506]   ἀλλὰ καὶ Ῥαμνούσιος Ἀντιφῶν  καὶ   μουσικὸς Λάμπρος. ~(Ἐπιλίποι δ´
[11, 495]   τοῦ τῆς Σκιράδος Ἀθηνᾶς ἱεροῦ,  καὶ   νικήσας λαμβάνει κύλικα τὴν
[11, 464]   τοῦτον. Καὶ γὰρ φίλοψος  καὶ   ὀψοφάγος οἷον ὀψομανής ἐστι
[11, 490]   τῇ ἀστροθεσίᾳ τῶν Πλειάδων· διὸ  καὶ   περὶ ταύτας μῦθος, ὅτι
[11, 482]   εἶναι τῇ κατασκευῇ. Φησὶ γὰρ  καὶ   ποιητής· Ἦτοι καλὸν
[11, 479]   κεραμέᾳ κοτταβίδι πιεῖν ἑκάστῳ μικρόν,  καὶ   προσφέρων ἂν εἶπεν εὐδειπνίας.
[11, 506]   Ἱππίας Ἡλεῖος χλευάζεται, ἀλλὰ  καὶ   Ῥαμνούσιος Ἀντιφῶν καὶ
[11, 496]   ἐπιλέγοντες ῥῆσιν μυστικήν. Μνημονεύει αὐτῶν  καὶ   τὸν Πειρίθουν γράψας, εἴτε
[11, 464]   ὀψοφάγος οἷον ὀψομανής ἐστι  καὶ   φίλοινος οἰνομανὴς καὶ ὡσαύτως
[11, 502]   Χρυσίδ´ οἴνου πανσέληνον ἐκπιὼν ὑφείλετο.  καὶ   γε ἐ- Ἐκαλεῖτο δέ
[11, 504]   αὐλητρίδας ἐκβάλλει, δὲ εἰσάγει·  (καὶ   μέν, ὡς πρόκειται, παραιτεῖται
[11, 477]   ἐχρῆτο, συβῶται δὲ καὶ νομεῖς  καὶ   οἱ ἐν ἀγρῷ· (Πολύφημος μὲν
[11, 498]   ἐχρῆτο, συβῶται δὲ καὶ νομεῖς  καὶ   οἱ ἐν ἀγρῷ, ὡς
[11, 463]   ἄλλων κυδρότερον πίεται. Ἐποιοῦντο δὲ  καὶ   οἱ ἑπτὰ καλούμενοι σοφοὶ συμποτικὰς
[11, 508]   καταφρονῶν τῶν ἀναγνωσομένων συνέθηκεν, ὥσπερ  καὶ   οἱ πολλοὶ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ
[11, 460]   ἔκπωμα οἱ Ἀττικοί, ἐπεὶ ὑδροποτεῖν  καὶ   οἰνοποτεῖν λέγουσιν. (Ἀριστοφάνης ἐν Ἱππεῦσιν·
[11, 503]   πύρινος ὀπτὸς καὶ κυπαρίσσου στέφανος  καὶ   οἶνος κεκραμένος ἐν ᾠῷ χρυσῷ,
[11, 488]   ἦν ὀλίγη τοῖς κολαπτῆρσιν ἐπηρμένη  καὶ   οἱονεὶ κεφαλίδας ἥλων ἀποτελοῦσα. Πεπάρθαι
[11, 505]   ἀπωλείας τῆς ὑπὸ Τισσαφέρνου γενομένης,  καὶ   οἷός τις ἦν τὸν τρόπον,
[11, 479]   ἱερὸς τοῦ Διονύσου κρατηρίσκος,  καὶ   οἷς χρῶνται οἱ μύσται, ὡς
[11, 494]   γράφει οὕτως· Ἀλβατάνης δὲ στρεπτὸν  καὶ   ὅλμον χρυσοῦν. δὲ ὅλμος
[11, 491]   ἀποκρύπτουσι Πελειάδες. Οὐδὲν οὖν ἄπιστον  καὶ   Ὅμηρον τὰς Πλειάδας κατὰ ποιητικὸν
[11, 475]   τραπεζῶν κεκραμένα τιθέναι ποτήρια, καθὰ  καὶ   Ὅμηρος ποιεῖ. Ὠνομάσθη δὲ τὸ
[11, 475]   α> ἀντὶ τοῦ κερχήσιον· διὸ  καὶ   Ὅμηρος τοὺς ὑπὸ δίψους κρατουμένους
[11, 494]   ὄξους δεκτικὸν σκεῦος· ἐστὶ δὲ  καὶ   ὄνομα ποτηρίου, οὗ μνημονεύει Κρατῖνος
[11, 495]   μέμνηται γράφων οὕτως· Ἦσαν δὲ  καὶ   ὀνύχινοι σκύφοι καὶ συνδέσεις τούτων
[11, 475]   τοῦ θωρακίου εἰς ὕψος ἀνήκουσα  καὶ   ὀξεῖα γιγνομένη ἐστὶν λεγομένη
[11, 496]   (ΡΥΤΟΝ ἔχει τὸ υ> βραχὺ  καὶ   ὀξύνεται. Δημοσθένης ἐν τῷ κατὰ
[11, 481]   Γένος ποτηρίων βαθέων τὰ κυμβία  καὶ   ὀρθῶν, πυθμένα μὴ ἐχόντων μηδὲ
[11, 499]   ὁμοίως ἀγγεῖον ξύλινον στρογγύλον γάλα  καὶ   ὀρὸν δεχόμενον, (ὡς καὶ παρ´
[11, 471]   συγγράμματί φησι· Τὰ τοίνυν εὑρήματα  καὶ   ὅσα τοιαῦτα ἔτι καὶ τὰ
[11, 467]   δὲ καὶ τὸ εἶ γράφουσιν  καὶ   ὅταν καθ´ αὑτὸ μόνον ἐκφωνῆται
[11, 467]   ὅταν καθ´ αὑτὸ μόνον ἐκφωνῆται  καὶ   ὅταν συζευγνυμένου τοῦ ἰῶτα. Κἀν
[11, 467]   ἧς νῦν τάττεται δυνάμεως, ~(ἀλλὰ  καὶ   ὅτε τὴν δίφθογγον ἔδει σημαίνειν
[11, 466]   Ἔναλον καὶ διηγεῖσθαι τὸν τρόπον,  καὶ   ὅτι μὲν παρθένος παρὰ
[11, 462]   κύλικα καὶ μάχαιραν καὶ ὑδρίαν,  καὶ   ὅτι οἰκίας ἔχουσιν ἐξ ἀνθερίκου
[11, 509]   ἐμφαίνων ὅτι καὶ πολυτελῶς ἠσκοῦντο  καὶ   ὅτι τῆς εὐμορφίας τῶν καθ´
[11, 483]   βʹ (Περὶ δὲ τοῦ κωθωνίζεσθαι  καὶ   ὅτι χρήσιμός ἐστι διὰ χρόνου
[11, 466]   Λέσβον στείλαντος σὺν ἄλλοις βασιλεῦσι,  καὶ   ὅτι χρησμὸς ἦν αὐτοῖς δηλώσας
[11, 504]   σώματα καὶ αἱ γνῶμαι σφαλοῦνται,  καὶ   οὐδ´ ἀναπνεῖν μὴ ὅτι λέγειν
[11, 498]   Ἀττικοὶ τὴν εὐθεῖαν καὶ ἀρσενικῶς  καὶ   οὐδετέρως λέγουσιν. Ἡσίοδος δ´ ἐν
[11, 491]   Κρόνον εὐρύοπα Ζεὺς ἀθάνατον ποίησε  καὶ   οὐρανῷ ἐγκατένασσεν. Ὣς δ´ αὕτως
[11, 478]   λουτηρίῳ ἐοικὸς βαθεῖ. Ἔχει δὲ  καὶ   οὖς ἐνιαχῇ. Μνημονεύει δὲ αὐτοῦ
[11, 482]   καὶ εὐποτώτατα ἐκπωμάτων. Ἦσαν δὲ  καὶ   οὗτοι τῆς αὐτῆς κεραμείας. Ὅταν
[11, 507]   οὐδ´ Ἀντισθένη ἐπαινῶ· καὶ γὰρ  καὶ   οὗτος πολλοὺς εἰπὼν