Alphabétiquement     [«   »]
Τιτανομαχίαν 1
Τιτήνων 1
Τὸ 24
τὸ 309
τό 9
τόδ´ 2
τόδε 3
Fréquences     [«    »]
269
229 τοῦ
208 τῶν
309 τὸ
384 δ´
462 ἐν
471 δὲ
HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Athénée de Naucratis, les Deipnosophistes (ou Le Banquet des sages), livre XI

τὸ


Livre, pages
[11, 475]   κατὰ ἐναλλαγὴν τοῦ ει> πρὸς  τὸ   α> ἀντὶ τοῦ κερχήσιον· διὸ
[11, 476]   τὸ ὕδωρ, κεράσαι φάσκοντες. Καὶ  τὸ   ἀγγεῖον δ´ ἐν κιρνᾶται
[11, 461]   ἣν αὐτὸς Ὅμηρος ἐξηγήσατο,  τὸ   ἄηθες τῆς πόσεως τοῦ Κύκλωπος,
[11, 482]   οὐχ ὥσπερ τὸ δέπας καὶ  τὸ   ἄλεισον ἀμφικύπελλον, οὕτω (δὲ) καὶ
[11, 493]   στίχου πρὸς τὴν ἀρχὴν ὑπὸ  τὸ   ἄλλος μέν, εἶτα τὸ ἐξ
[11, 493]   ἄλλοις δειχθήσεται. Ἀγνοοῦσιν δ´ ὅτι  τὸ   ἄλλος Ὅμηρος οὐκ ἐπὶ μόνων
[11, 482]   κυφότητος τὸ κύπελλον, ὥσπερ καὶ  τὸ   ἀμφικύπελλον, (ἢ ὅτι παραπλήσιον ἦν
[11, 479]   κοῖλον· ὅθεν καὶ κοτυλήρυτον αἷμα  τὸ   ἀμφοτέραις ταῖς χερσὶν ἀρυσθῆναι δυνάμενον.
[11, 468]   καλπίς φησι· Δακτυλωτὸν ἔκπωμα καὶ  τὸ   ἄμφωτον, εἰς ἐστιν οἷόν
[11, 468]   ποδῶν. Ἐπιγένης μὲν οὖν ἀκούει  τὸ   ἄμφωτον ποτήριον, εἰς οἷόν
[11, 474]   τὸ καρχήσιον, (καὶ τάχα διὰ  τὸ   ἀνατετάσθαι οὕτως ὠνόμασται. Ἀρχαιότατον δ´
[11, 488]   φυλάττουσι τὴν διάσχισιν, κατὰ δὲ  τὸ   ἀπολῆγον πρὸς τὴν τοῦ χείλους
[11, 487]   ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ Δείπνῳ μετὰ  τὸ   ἀπονίψασθαι τὰς χεῖρας προπίνων τινί
[11, 477]   τρίτον. γὰρ λέγων ἄλεισον  τὸ   αὐτὸ καὶ κισσύβιον τὴν ἀκριβῆ
[11, 481]   ἐν ἕκτῳ περὶ τοῦ Κύκλου)  τὸ   αὐτὸ οἴεται εἶναι κισσύβιον καὶ
[11, 466]   Κολοφωνίῳ Νικάνδρῳ. (ΑΛΕΙΣΟΝ καὶ ΔΕΠΑΣ  τὸ   αὐτό. Ὅμηρος ἐν Ὀδυσσείᾳ περὶ
[11, 466]   δώσω χρύσειον ἄλεισον. Καὶ ἑξῆς  τὸ   αὐτὸ πάλιν· Δῶκε δὲ Τηλεμάχῳ
[11, 464]   γυναικομανεῖς καὶ τοὺς φιλόρνιθας ὀρνιθομανεῖς,  τὸ   αὐτὸ σημαινόντων τῶν ὀνομάτων τούτων.
[11, 466]   ἔχευε χρυσείῳ δέπαι. Εἶτα παρακατιὼν  τὸ   αὐτό· Τούνεκα σοὶ δώσω χρύσειον
[11, 471]   δ´ ἐν τοῖς περὶ Διαθέσεως  τὸ   αὐτὸ ὑπολαμβάνει θηρίκλειον εἶναι καὶ
[11, 485]   παῖς ἐνέχει τε σφόδρα κυανοβενθῆ,  τὸ   βάθος παρίστησιν κωμικὸς τοῦ
[11, 474]   ἔγχει, παιδάριον, εἰς ἀργυροῦν, εἰς  τὸ   βαθὺ δ´ ἐπανάγωμεν· εἰς τὸν
[11, 466]   βόας ὁρμῶντα. Οἴδαμεν δὲ καὶ  τὸ   Βαθυκλέους τοῦ Ἀρκάδος ποτήριον,
[11, 467]   Οἶσθ´ προσέοικεν, Κρέων,  τὸ   βρέγμα σου; ἐγᾦδα· δείνῳ περὶ
[11, 495]   ἔχον πλατύτερον, εἰς ἤμελγον  τὸ   γάλα. Ὅμηρος· Ὡς ὅτε μυῖαι
[11, 493]   Ἐλλείπει οὖν τό τις μόριον·  τὸ   γὰρ πλῆρές ἐστιν Ἄλλος μέν
[11, 486]   φησὶ κατεσκευασμένας. Ἦν δὲ οὗτος  τὸ   γένος Βοιώτιος ἐξ Ἐλευθερῶν, υἱὸς
[11, 493]   ἄειρεν» ἀπὸ τοῦ μέσου ἐξελόντες  τὸ   γέρων τάξομεν τοῦ πρώτου στίχου
[11, 464]   ἀμώμου, κινναμώμου συνεψηθέντων· ἀφ´ ὧν  τὸ   γινόμενον τῷ οἴνῳ παραχυθὲν οὕτω
[11, 465]   κληθῆναι τὸν Διόνυσον, ὅτι μιχθὲν  τὸ   γλεῦκος τῷ ὕδατι τότε πρῶτον
[11, 465]   φησι τοῦ ἐν Λίμναις Διονύσου  τὸ   γλεῦκος φέροντας τοὺς Ἀθηναίους ἐκ
[11, 466]   με τοῦ θεοῦ καλεῖ πάλαι  τὸ   γράμμα φαίνων, δέλτ´, ἰῶτα καὶ
[11, 466]   μακροτέροις τῶν σκύφων. (ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΝ ΕΚΠΩΜΑ  τὸ   γράμματα ἔχον ἐγκεχαραγμένα. Ἄλεξις· (Τὴν
[11, 466]   μὲν κύπελλόν φησι φιάλην εἶναι,  τὸ   δ´ ἀμφικύπελλον ὑπερφίαλον, τὸ ὑπερήφανον
[11, 495]   ἐν τῇ ἑορτῇ παρατίθεται μόνον,  τὸ   δ´ ἐς τὴν χρείαν πῖπτον
[11, 477]   ἐτυμολογοῦσιν αὐτὸ ἀπὸ τοῦ χεῖσθαι,  τὸ   δ´ ἐστὶ χωρεῖν· Οὐδὸς δ´
[11, 496]   ἦν, δύο δὲ χρυσᾶ, γρύψ,  τὸ   δ´ ἕτερον Πήγασος. ΡΥΣΙΣ φιάλη
[11, 474]   ἐμπίπτει εἰς τὴν ληνόν,  τὸ   δ´ οἷον εἰς μέσον τράχηλος,
[11, 494]   οἶνος ὄξος αὑτὸν εἶναι γνήσιον,  (τὸ   δ´ ὄξος οἶνον αὑτὸ μᾶλλον
[11, 484]   γὰρ καὶ θερμὸν οἶνος·  τὸ   δὲ ἀφ´ ἡμῶν διηθούμενον οὖρόν
[11, 483]   δὲ τὸ δίωτον ποτήριον Κυπρίους,  τὸ   δὲ δίωτον καὶ τετράωτον Κρῆτας.
[11, 496]   Ῥυσίδι σπένδων. (ΡΟΔΙΑΣ. Δίφιλος Αἱρησιτείχει  (τὸ   δὲ δρᾶμα τοῦτο (Καλλίμαχος ἐπιγράφει
[11, 474]   δ´ οἷον εἰς μέσον τράχηλος,  τὸ   δὲ πρὸς τῷ τέλει καρχήσιον.
[11, 467]   σκληρόστομον εἶναι καὶ ἀνεπιτήδειον αὐλῷ·  (τὸ   δὲ ῥῶ διὰ τὸ εὔκολον
[11, 466]   ἥτ´ ἀθόλωτος, τρὶς ὕδατος προχέειν,  τὸ   δὲ τέτρατον ἱέμεν οἴνου. Θεόφραστος·
[11, 482]   τῆς τῶν ἀνθρώπων χρείας ἕνεκα,  τὸ   δὲ τῆς τῶν θεῶν τιμῆς
[11, 486]   καὶ κατάχεον. ΜΕΤΑΝΙΠΤΡΟΝ μετὰ  τὸ   δεῖπνον ἐπὴν ἀπονίψωνται διδομένη κύλιξ.
[11, 502]   σκιά ´στιν· ´πὶ  τὸ   δεῖπνον ὡς ἤδη καλεῖ μ´
[11, 493]   τῶν μὲν λοιπῶν πρεσβυτῶν μόνος  τὸ   δέπας ἀμογητὶ ἀείρων. Ταῦτα καὶ
[11, 492]   τροφῶν οὔσας σημαντικάς, λεκτέον ὅτι  τὸ   δέπας ἀμφοτέρων τῶν τροφῶν ἐστιν
[11, 469]   (ΗΡΑΚΛΕΙΟΝ. Πείσανδρος ἐν δευτέρῳ Ἡρακλείας  τὸ   δέπας ἐν διέπλευσεν (ὁ
[11, 482]   τύπος καὶ οὐχ ὥσπερ  τὸ   δέπας καὶ τὸ ἄλεισον ἀμφικύπελλον,
[11, 466]   Μυρλεανός· Δοκεῖ μοι φιαλῶδες εἶναι  τὸ   δέπας· σπένδουσι γὰρ ἐν αὐτῷ.
[11, 475]   ἔτι καὶ εἰς αὐτὸν δείκνυσθαι  τὸ   δέπας τὸ δοθὲν Ἀλκμήνῃ ὑπὸ
[11, 470]   δὲ ἀντὶ τούτου δίδωσιν αὐτῷ  τὸ   δέπας τὸ χρύσεον, αὐτὸν
[11, 493]   μὲν λοιποὺς εἶπε μογέοντας ἀείρειν  τὸ   δέπας, τὸν δὲ Νέστορα μόνον
[11, 492]   πυθμένι οἷον ὑποπυθμένιοι· (ὥστε διακρατεῖσθαι  τὸ   δέπας ὑπὸ δυεῖν Πελειάδων ὑποκειμένων
[11, 470]   πελάγει, Ὠκεανὸς πειρώμενος αὐτοῦ κυμαίνει  τὸ   δέπας φανταζόμενος. δὲ τοξεύειν
[11, 506]   τῷ λοιμῷ) Πρωταγόρᾳ διαλέγεσθαι, ὅτε  τὸ   δεύτερον ἐπεδήμησε ταῖς Ἀθήναις, οἱ
[11, 489]   τέλειος. Καὶ τὸ ποτήριον οὖν  τὸ   δεχόμενον τὴν ὑγρὰν τροφὴν κυκλοτερὲς
[11, 481]   Κύκλωπι. Οὐκ ἔστι δὲ μικρὸν  τὸ   διδόμενον αὐτῷ κισσύβιον παρ´ Ὁμήρῳ·
[11, 497]   οἱ τεχνῖται· μεθ´ ὧν πιὼν  τὸ   δίκερας ὡς τὸν φίλτατον βασιλέα
[11, 483]   τοῦ κυφὸν εἶναι. Σιμάριστος δὲ  τὸ   δίωτον ποτήριον Κυπρίους, τὸ δὲ
[11, 475]   εἰς αὐτὸν δείκνυσθαι τὸ δέπας  τὸ   δοθὲν Ἀλκμήνῃ ὑπὸ Διός, ὅτε
[11, 492]   τέσσαρες πελειάδες. (Ἔπειθ´ ὅταν ἐπενέγκῃ  τὸ   Δοιαὶ δὲ πελειάδες ἀμφὶς ἕκαστον
[11, 480]   Κεραμικὴ καλεῖται) καὶ βάπτονται εἰς  τὸ   δοκεῖν εἶναι ἀργυραῖ. Ἐπαινοῦνται δὲ
[11, 471]   θηρίκλειον ὀνομασθῆναι τὸ ποτήριον διὰ  τὸ   δορὰς θηρίων αὐτῷ ἐντετυπῶσθαι. (Πάμφιλος
[11, 496]   Εὐνούχῳ Στρατιώτῃ ἐστὶ δὲ  τὸ   δρᾶμα διασκευὴ τοῦ Αἱρησιτείχους ~(Ἔσθ´
[11, 488]   δυεῖν πυθμένων ζητούμενον, πῶς λέγεται  τὸ   δύο δ´ ὑπὸ πυθμένες ἦσαν,
[11, 491]   καὶ τὸ κατ´ ἀριθμὸν εἶδος,  τὸ   δύο, οἷον· Δοιοὺς δὲ τρίποδας,
[11, 467]   παραλαμβάνουσι. Καὶ τοὺς ἵππους τοὺς  τὸ   ἐγκεχαραγμένον ἔχοντας σαμφόρας καλοῦσιν. Ἀριστοφάνης
[11, 467]   μόνου γράφουσι. Παραπλησίως δὲ καὶ  τὸ   εἶ γράφουσιν καὶ ὅταν καθ´
[11, 501]   οἱ θόλοι παρόμοιοι· εἰς δὲ  τὸ   εἶδος οὐκ ἀρύθμως παίζονται. Ἀπίων
[11, 488]   πάντων, ἀλλ´ ἐπ´ ἐνίων ποτηρίων  τὸ   εἶδος τῆς κατασκευῆς θεωρεῖται, μάλιστα
[11, 505]   Πρὸ γὰρ αὐτοῦ τοῦθ´ εὗρε  τὸ   εἶδος τῶν λόγων Τήιος
[11, 505]   Τὸ δὲ πάντων σχετλιώτατον καὶ  τὸ   εἰπεῖν οὐδεμιᾶς κατεπειγούσης χρείας ὅτι
[11, 475]   δ´ Λεπτὸς ἐξηγούμενος Θεοδωρίδα  τὸ   εἰς τὸν Ἔρωτα μέλος τὴν
[11, 479]   Νίκανδρός φησιν Θυατειρηνὸς παρατιθέμενος  τὸ   ἐκ Νεφελῶν Ἀριστοφάνους· Μηδὲ στέψω
[11, 489]   ὥστε ὑπὸ δυοῖν πυθμένοιν φέρεσθαι  τὸ   ἔκπωμα. Διονύσιος δὲ Θρᾲξ
[11, 478]   Σικυωνίοις καὶ Ταραντίνοις ἐπιπολάζειν φησὶ  τὸ   ἔκπωμα, εἶναι δ´ αὐτὸ λουτηρίῳ
[11, 461]   τάχα καὶ βαρβαρικὸν ἦν  τὸ   ἔκπωμα, εἴπερ μέγα ἦν, ἐκ
[11, 460]   ὠνομάσθη ἀπὸ τῆς πόσεως, ὡς  τὸ   ἔκπωμα οἱ Ἀττικοί, ἐπεὶ ὑδροποτεῖν
[11, 497]   τοῦ βασιλέως τὴν προσηγορίαν ἔσχεν  τὸ   ἔκπωμα προείρηται, ἱστοροῦντος τοῦτο καὶ
[11, 474]   καὶ ἀπὸ Κανθάρου κεραμέως ὠνομάσθη  τὸ   ἔκπωμα Φιλέταιρός φησιν ἐν Ἀχιλλεῖ·
[11, 466]   χάλα πόδα. (ΑΩΤΟΝ παρὰ Κυπρίοις  τὸ   ἔκπωμα, ὡς Πάμφιλος. Φιλητᾶς δὲ
[11, 486]   καὶ Νίκανδρος Θυατειρηνός  τὸ   ἔλαιον ἐπισπένδουσι τοῖς ἱεροῖς, σπονδεῖον
[11, 468]   δακτύλους διείρειν ἑκατέρωθεν· ἄλλοι δὲ  τὸ   ἐν κύκλῳ τύπους ἔχον οἷον
[11, 479]   κοτύλαις ὀτοβεῖ. (Μαρσύας δέ φησι  τὸ   ἐν τῷ ἰσχίῳ ὀστοῦν καλεῖσθαι
[11, 490]   Πέλειαι. Ὅτι δὲ τὰς Πλειάδας  τὸ   ἐνδοξότατον τῶν ἀπλανῶν ἄστρων ὑπείληφε,
[11, 493]   ὑπὸ τὸ ἄλλος μέν, εἶτα  τὸ   ἐξ ἀρχῆς συνεροῦμεν ἄλλος μὲν
[11, 466]   κύλιξ δὲ (ἡ) ἀγκύλη διὰ  τὸ   ἐπαγκυλοῦν τὴν δεξιὰν χεῖρα ἐν
[11, 487]   (Πάμφιλος. Καλεῖται δὲ μάνης καὶ  τὸ   ἐπὶ τοῦ κοττάβου ἐφεστηκός, ἐφ´
[11, 503]   φησὶ Τρύφων ἐν τοῖς Ὀνοματικοῖς,  τὸ   ἐπὶ τῷ σκολίῳ διδόμενον, ὡς
[11, 506]   Γοργίας οὐ μόνον ἀφ´ οὗ  τὸ   ἐπίγραμμα, ἀλλὰ καὶ Ἀρχελάου τοῦ
[11, 490]   τὸ εὐλαβεῖσθαι. Πιθανὸν δ´ ἐστὶ  τὸ   ἐπίθετον καὶ ἐπὶ τῶν Πλειάδων
[11, 468]   τὸ Ὁμηρικόν· (Ἄπυρον κατέθηκε λέβητα,  τὸ   ἐπιτήδειον εἰς ψυχρῶν ὑδάτων ὑποδοχὴν
[11, 479]   Τοσαύτη δὲ ἐγένετο σπουδὴ περὶ  τὸ   ἐπιτήδευμα ὥστε εἰς τὰ συμπόσια
[11, 502]   κύλικα προπίομαι. Ἐκαλεῖτο δὲ καὶ  τὸ   ἑταιρικὸν συνευωχούμενον φιλοτήσιον. Ἀριστοφάνης· Ἐπτάπους
[11, 498]   Κυρίως γάρ ἐστι τοῦτο προπίνειν,  τὸ   ἑτέρῳ πρὸ ἑαυτοῦ δοῦναι πιεῖν.
[11, 467]   αὐλῷ· (τὸ δὲ ῥῶ διὰ  τὸ   εὔκολον πολλάκις παραλαμβάνουσι. Καὶ τοὺς
[11, 490]   ὄρνις αὕτη· τρεῖν δ´ ἐστὶ  τὸ   εὐλαβεῖσθαι. Πιθανὸν δ´ ἐστὶ τὸ
[11, 466]   τὸ ῥῆμα δὲ ἐξημύστισε φασί,  τὸ   ἐφ´ ἓν πνεῦμα πιεῖν, ὡς
[11, 468]   τύπους ἔχον οἷον δακτύλους,  τὸ   ἔχον ἐξοχὰς οἷα τὰ Σιδώνια
[11, 468]   δακτύλους ἑκατέρωθεν διείρειν. Οἳ δὲ  τὸ   ἔχον κύκλῳ δακτυλοειδεῖς τύπους τινάς.
[11, 477]   ὄφεως κατάδυσις χειή, καταδεχομένη  τὸ   ζῷον. Καὶ κήθιον τὸ χήτιον
[11, 507]   Πλάτων φθονερὸς εἶναι καὶ κατὰ  τὸ   ἦθος οὐδαμῶς εὐδοκιμεῖν. Καὶ γὰρ
[11, 464]   τὰς μέθας παρεισφέρονται καὶ διὰ  τὸ   θερμαινομένας τὸν οἶνον ἧττον ποιεῖν
[11, 500]   ἀλλὰ πολὺ τὸ πανοῦργον καὶ  τὸ   θηριῶδες. Διὸ καὶ Σκύφον αὐτὸν
[11, 462]   καλούμενος Κύλικες, παρ´ ἐστι  τὸ   Κάδμου καὶ Ἁρμονίας μνημεῖον, ὡς
[11, 507]   δουλείας ἐφιστὰς δίκην ἐφωράθη· καὶ  τὸ   καθόλου πᾶσι τοῖς Σωκράτους μαθηταῖς
[11, 463]   οὐδέν. Ἆρ´ οὐκ οἶσθ´ ὅτι  τὸ   καλούμενον ζῆν τοῦτο διατριβῆς χάριν
[11, 475]   καὶ Ὅμηρος ποιεῖ. Ὠνομάσθη δὲ  τὸ   καρχήσιον διὰ τὸ τραχύσματα ἔχειν
[11, 474]   ὠνόμασται. Ἀρχαιότατον δ´ ἐστὶ ποτήριον  τὸ   καρχήσιον, εἴ γε Ζεὺς
[11, 472]   δὲ καρχήσια. Ὁποῖον δ´ ἐστὶ  τὸ   καρχήσιον ἐν τοῖς ἑξῆς λεχθήσεται.
[11, 474]   δὲ ἱκανῶς ἐπίμηκες (τὸ) ποτήριον  τὸ   καρχήσιον, (καὶ τάχα διὰ τὸ
[11, 491]   δοιοὶ καὶ δοιαὶ σημαίνει καὶ  τὸ   κατ´ ἀριθμὸν εἶδος, τὸ δύο,
[11, 477]   εἴη τὰ λεγόμενα σκυφία διὰ  τὸ   κάτωθεν εἰς στενὸν συνῆχθαι ὡς
[11, 473]   Κλείταρχος δ´ ἐν ταῖς Γλώσσαις  τὸ   κεράμιόν φησιν Ἴωνας κάδον καλεῖν.
[11, 476]   οἷον κερατήρ, ἀπὸ τοῦ εἰς  τὸ   κέρας ἐγχεῖσθαι τὸ πόμα. (Διαμένει
[11, 468]   δακτύλοις. Τινὲς δὲ ἀπύρωτον φιάλην  τὸ   κέρας· οὐ γὰρ γίνεται διὰ
[11, 468]   πρὸς ψυχροποσίαν εὔθετον. Τινὲς δὲ  τὸ   κέρας. Περὶ δὲ τὴν Μολοσσίδα
[11, 497]   τοῦ τῆς Ἀμαλθείας ἐστὶν ὀλβιώτερον  τὸ   κέρας τοῦτο. Μνημονεύει αὐτοῦ Θεοκλῆς
[11, 478]   θαλάμης καὶ νέμει ὅσοι ἄνω  τὸ   κέρνος περιενηνοχότες. Τοῦτο δ´ ἐστὶν
[11, 476]   Παριανὸς ἐν τρίτῳ Γλωσσῶν  τὸ   κίσσινον ποτήριον σημαίνειν παρ´ Εὐριπίδῃ
[11, 477]   διαφυλάττει. (Εἰκάσειε δ´ ἄν τις  τὸ   κισσύβιον τὸ πρῶτον ὑπὸ ποιμένων
[11, 479]   ὑψηλὸν καὶ ἔγκοιλον. Πᾶν δὲ  τὸ   κοῖλον κοτύλην, φησίν, ἐκάλουν οἱ
[11, 470]   περαιοῦσθαι πρὸς τὰς ἀνατολάς, αἰνισσόμενος  τὸ   κοῖλον τοῦ ποτηρίου. Λέγει δ´
[11, 494]   πιεῖν χωρὶς μέτρω ὀξύβαφον εἰς  τὸ   κοινόν· εἶθ´ ὑπώμνυτο μὲν
[11, 466]   ὃν ποιούμενοι εὐρύθμως ἐρρίπτουν εἰς  τὸ   κοττάβιον. (Καὶ οἴκους δὲ ἐπιτηδείους
[11, 504]   παιδὶ περισοβεῖν (ἐν κύκλῳ) κελεύσας,  τὸ   κύκλῳ πίνειν τοῦτ´ εἶναι λέγων,
[11, 460]   καὶ δημότας εὑρὼν μόλις εἰς  τὸ   κυλικεῖον ἐνεγράφην· Ζεὺς ἔστι μοι
[11, 460]   τῶν ποτηρίων, ὧν πλῆρές ἐστι  τὸ   κυλικεῖον τοδί εἴρηται γὰρ οὕτως
[11, 480]   κἂν ἀργυρᾶ τυγχάνῃ ὄντα, καὶ  τὸ   κυλικηγορεῖν, ὅταν ἐπὶ τῇ κύλικί
[11, 461]   ἐν τοῖς Ἰάμβοις φησίν· Εἰς  τὸ   Κυλικράνων βαδίζων σπληνόπεδον ἀφικόμην· εἶδον
[11, 482]   Λάκωνα Ἐπιστολῇ ὡς κυαθῶδες ἀγγεῖον  τὸ   κυμβίον παραδίδωσι γράφων οὕτως· Θαυμάζουσι
[11, 482]   χόα αὐτῷ σύ, Κῶμε, καὶ  τὸ   κυμβίον φέρων· Εὐριπίδης τις σήμερον
[11, 474]   (Ἵππυς τὴν μὲν οἰνοχόην καὶ  τὸ   κύπελλον λίθινα, χρυσῷ τὰ χείλη
[11, 482]   μόνον; ἀπὸ γὰρ τῆς κυφότητος  τὸ   κύπελλον, ὥσπερ καὶ τὸ ἀμφικύπελλον,
[11, 466]   τὰ ὠτάρια· κυφὸν γὰρ εἶναι  τὸ   κυρτόν. (Ἀνίκητος δὲ τὸ μὲν
[11, 488]   ποτήρια, ἄλλα δὲ δύο κατὰ  τὸ   κύρτωμα μέσον ἐξ ἀμφοῖν τοῖν
[11, 503]   ἔχει, ἕνα μὲν τὸν κατὰ  τὸ   κύτος αὐτῷ συγκεχαλκευμένον, ἕτερον δὲ
[11, 493]   ποτήριον ὑφίσταται μέγα (καὶ) κατὰ  τὸ   κύτος καὶ βαρὺ τὴν ὁλκήν,
[11, 488]   γὰρ εἶναι πυθμένα τὸν κατὰ  τὸ   κύτος συγκεχαλκευμένον ὅλῳ τῷ ἀγγείῳ,
[11, 475]   ἑκάτερα τὰ μέρη, καὶ ἐπίκειται  τὸ   λεγόμενον αὐτῷ θωράκιον, τετράγωνον πάντῃ
[11, 468]   οἷα τὰ Σιδώνια ποτήρια,  τὸ   λεῖον. Ἄχραντον δὲ πυρὶ παρὰ
[11, 478]   καὶ χείλεος ἄκρου. Σιμάριστος δὲ  τὸ   λεπτὸν ποτήριον οὕτως καλεῖσθαι. Διόδωρος
[11, 502]   κέραμον, ἀλλ´ ἐκ χυτρίδων ἐπιχωρίων  τὸ   λοιπὸν αὐτόθι εἶναι πίνειν. Καὶ
[11, 496]   Ἄλεξις ἐν Δρωπίδῃ· πρόκειται δὲ  τὸ   μαρτύριον. Μνημονεύει αὐτοῦ καὶ Ἀριστοφάνης
[11, 469]   καὶ Ἐπίνικος ἐν Ὑποβαλλομέναις, οὗ  τὸ   μαρτύριον παρέξομαι ἐν τῷ περὶ
[11, 500]   ἐν Ὑποβαλλομέναις δεδήλωκε. Προείρηται δὲ  τὸ   μαρτύριον. ΥΣΤΙΑΚΟΝ ποτήριον ποιὸν Ῥίνθων
[11, 461]   λέγειν οὐ κακῶς οἱ φάσκοντες  τὸ   μέγα ποτήριον φρέαρ ἀργυροῦν εἶναι.
[11, 485]   τι μικρὸν δελεάσας τε γεννικῇ  τὸ   μέγεθος κοίλῃ λεπαστῇ, τοῦτ´ ἐποίησεν
[11, 469]   ἔχαιρε ποτηρίοις ἥρως, διὰ  τὸ   μέγεθος παίζοντες οἱ ποιηταὶ καὶ
[11, 500]   ἐν τῷ περὶ Μέθης καὶ  τὸ   μεθύσαι σκυθίσαι φησί· (συγγενὲς γὰρ
[11, 501]   νομίζειν ἐξ ἑκατέρου μέρους,  τὸ   μὲν ἀμφὶ σημαίνει τὸ περί,
[11, 493]   ἄειρεν, γράφει κατὰ λέξιν· Νῦν  τὸ   μὲν ἐπιτιμώμενόν ἐστι τῷ ποιητῇ
[11, 503]   Ἀντιφάνης Ἱππεῦσι· Πῶς οὖν διαιτώμεσθα;  τὸ   μὲν ἐφίππιον στρῶμ´ ἐστὶν ἡμῖν,
[11, 474]   νηὶ κατασκευασμάτων. Τοῦ γὰρ ἱστοῦ  τὸ   μὲν κατωτάτω πτέρνα καλεῖται,
[11, 466]   εἶναι τὸ κυρτόν. (Ἀνίκητος δὲ  τὸ   μὲν κύπελλόν φησι φιάλην εἶναι,
[11, 496]   καὶ γνώμας σφάλλειν· νῦν δὲ  τὸ   μὲν μὴ εἰσφέρεσθαι ἔτι αὖ
[11, 464]   οὑτωσί· Ἀθηναῖοι τοῖς Διονυσιακοῖς ἀγῶσι  τὸ   μὲν πρῶτον ἠριστηκότες καὶ πεπωκότες
[11, 482]   φιάλην προσεκέκτητο. Δοκεῖ δή μοι  τὸ   μὲν τῆς τῶν ἀνθρώπων χρείας
[11, 495]   οἶνον ὑπερφίαλον κελαρύζετε. Νυνὶ δὲ  τὸ   μὲν τοιοῦτον ἀγγεῖον καθιερωμένον τινὰ
[11, 462]   ἀχθομένη· βωμὸς δ´ ἄνθεσιν ἀν  τὸ   μέσον πάντῃ πεπύκασται, μολπὴ δ´
[11, 479]   κατεσκευάζοντο κυκλοτερεῖς, ἵνα πάντες εἰς  τὸ   μέσον τοῦ κοττάβου τεθέντος (ἐξ
[11, 499]   Πάτραις δέ φασι τοῦτ´ εἶναι  τὸ   μέτρον τὴν λάγυνον. Ἀρσενικῶς δὲ
[11, 466]   ἀμφίκυρτον. Σιληνὸς δὲ ἀμφικύπελλόν φησι  τὸ   μὴ ἔχον ὦτα. Ἄλλοι δὲ
[11, 483]   οὐ καθαρόν. Πρῶτον μὲν οὖν  τὸ   μὴ λίαν κατάδηλον εἶναι τὸ
[11, 496]   τὰ συμπόσια, (δῆλον ὅτι νομίζοντες  τὸ   μὴ ὑπερπίνειν ἧττον ἂν καὶ
[11, 487]   Πλάστιγγα; ποίαν; τοῦτο τοὐπικείμενον (ἄνω  τὸ   μικρόν, τὸ πινακίσκιον λέγεις; {Α.
[11, 486]   Συρίσκε, ταυτηνὶ λαβὼν ἔνεγκον ἐπὶ  τὸ   μνῆμ´ ἐκείνῃ, μανθάνεις; καὶ κατάχεον.
[11, 476]   περὶ Βωμῶν καὶ Θυσιῶν. (ΚΙΣΣΥΒΙΟΝ  τὸ   μόνωτον ποτήριον Φιλήμων. Νεοπτόλεμος δ´
[11, 466]   τὰ ἔπη χρυσοῖς γράμμασιν, ὡς  τὸ   Νέστορος ὄν. Ἀχαιὸς δ´
[11, 487]   δαίμονος. Ἔνιοι δὲ τὴν μετὰ  τὸ   νίψασθαι πόσιν, ὡς Σέλευκος ἐν
[11, 507]   πόλιν δὲ θελῆσαι κτίσαι καὶ  τὸ   νομοθετῆσαι τίς οὐ φήσει πάθος
[11, 502]   δράματι Χαλκεῖά φησιν· Τοῦτο δὴ  τὸ   νῦν ἔθος ἄκρατον» ἐβόων, τὴν
[11, 479]   ἀκοντίζειν μέγα φρονούντων. (ΚΡΑΤΑΝΙΟΝ. Μήποτε  τὸ   νῦν καλούμενον κρανίον ἔκπωμα οὕτως
[11, 494]   ΟΛΛΙΞ. Πάμφιλος ἐν Ἀττικαῖς Λέξεσι  τὸ   ξύλινον ποτήριον ἀποδίδωσι. ~(ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΝ. Ποσειδώνιος
[11, 477]   καλεῖν· Μαρσύας δὲ κύπελλον καὶ  τὸ   ξύλινον ποτήριον. Εὔμολπος δὲ γένος
[11, 477]   συνόδου ἀγροικικῆς, ἔνθα προσήκει μάλιστα  τὸ   ξύλινον ποτήριον. Κλείταρχος δέ φησιν
[11, 468]   λεῖον. Ἄχραντον δὲ πυρὶ παρὰ  τὸ   Ὁμηρικόν· (Ἄπυρον κατέθηκε λέβητα, τὸ
[11, 477]   ἐν τοῖς περὶ τοῦ Κύκλου  (τὸ   Ὁμηρικὸν κισσύβιον κυμβίον ἔφη γράφων
[11, 494]   μὲν κοινὴ συνήθεια οὕτως καλεῖ  τὸ   ὄξους δεκτικὸν σκεῦος· ἐστὶ δὲ
[11, 494]   ἔτι κεκτήσεται. Ὅτι δέ ἐστι  τὸ   ὀξύβαφον εἶδος κύλικος μικρᾶς κεραμέας
[11, 494]   οὖν τοῖς Ἀριστοφάνους ἀκουσόμεθα ποτήριον  τὸ   ὀξύβαφον, ὅταν Διόνυσος λέγῃ
[11, 494]   ἐπαινοῦσα κύλικα μεγάλην καὶ ἐξευτελίζουσα  τὸ   ὀξύβαφον ὡς βραχύ. (Εἰπόντος οὖν
[11, 493]   ἑτέρην δὲ μέλαιναν. Ἔπειτα δὲ  τὸ   ὃς ἀντὶ προτακτικοῦ τοῦ
[11, 493]   καὶ Νέστορος, ὡς οἴονταί τινες,  τὸ   ὃς ἀντὶ τοῦ λαμβάνοντες
[11, 483]   ἄμβωνας κώθων ἔχων ὑπολείπει  τὸ   οὐ καθαρὸν ἐν αὑτῷ. (Καὶ
[11, 488]   χρυσείοις ἥλοισι πεπαρμένον, ἔπειτα τί  τὸ   οὔατα δ´ αὐτοῦ τέσσαρ´ ἔσαν.
[11, 488]   τῷ πυθμένι προσκυρεῖ, καθ´ ἑκάτερον  τὸ   οὖς διασχιδεῖς εἰσι ῥάβδοι ἐπ´
[11, 504]   τοῦ οἴνου, ἀλλ´ ἀναπειθόμενοι πρὸς  τὸ   παιγνιωδέστερον ἀφιξόμεθα. (Εἰς ταῦτά τις
[11, 466]   περὶ τὴν κρᾶσιν (ἐναντίως εἶχε  τὸ   παλαιὸν τῷ νῦν παρ´ Ἕλλησιν
[11, 500]   οὐδ´ ἁπλοῦν ἔχων, ἀλλὰ πολὺ  τὸ   πανοῦργον καὶ τὸ θηριῶδες. Διὸ
[11, 466]   περὶ εἶναι, ἵν´ περίποτον,  τὸ   πανταχόθεν πίνειν ἐπιτήδειον. Παρθένιος δὲ
[11, 461]   Χαμαιλέων ὅτι οὔκ ἐστι μικρὸν  τὸ   παρ´ Ὁμήρῳ (διδόμενον τῷ Κύκλωπι
[11, 476]   τῇ ζʹ τῆς Ἀναβάσεως διηγούμενος  τὸ   παρὰ τῷ Θρᾳκὶ Σεύθῃ συμπόσιον
[11, 499]   χρυσότευκτα κἀργυρᾶ σκυφώματα; Στησίχορος δὲ  τὸ   παρὰ Φόλῳ τῷ Κενταύρῳ ποτήριον
[11, 505]   παιδείας δ´ ὀρθῆς οὐδὲ ἧφθαι  τὸ   παράπαν, οἰκονομίᾳ δ´ οὐδ´ ᾑτινιοῦν
[11, 466]   καθεῖναι διαπλέοντας τῷ Ποσειδῶνι εἰς  τὸ   πέλαγος παρθένον, γράφει καὶ ταῦτα·
[11, 501]   τὸ μὲν ἀμφὶ σημαίνει  τὸ   περί, τοῦτο δ´ αὖ τὸ
[11, 466]   πίνειν ἐπιτήδειον. Παρθένιος δὲ διὰ  τὸ   περικεκυρτῶσθαι τὰ ὠτάρια· κυφὸν γὰρ
[11, 471]   ἄν σοι θυμὸς ᾖ, παράδος  τὸ   περιόν. (Κλεάνθης δ´ ἐν τῷ
[11, 501]   τὸ περί, τοῦτο δ´ αὖ  τὸ   περιττόν; ὥστε λέγεσθαι τὴν περιττῶς
[11, 501]   κατ´ ἀντιστοιχίαν ἐστὶ πιάλη,  τὸ   πιεῖν ἅλις παρέχουσα· μείζων γὰρ
[11, 487]   τοῦτο τοὐπικείμενον (ἄνω τὸ μικρόν,  τὸ   πινακίσκιον λέγεις; {Α. Τοῦτ´ ἐστὶ
[11, 479]   τὴν λάταγα· οὕτω γὰρ ἐκάλουν  τὸ   πῖπτον ἐκ τῆς κύλικος ὑγρόν·
[11, 466]   ἧττον ὀρέγοιντο τοῦ λοιποῦ. Καὶ  τὸ   πλεῖστον δὲ εἰς τοὺς κοττάβους
[11, 464]   ἡμᾶς ἐκμανῶς πίνειν ἀποβλέποντας εἰς  τὸ   πλῆθος τῶν καλῶν τούτων καὶ
[11, 474]   τε χρυσοῦν κάνθαρον. {ΣΤΡ. Ποῖον;  τὸ   πλοῖον; {Α. Οὐδὲν οἶσθας, ἄθλιε.
[11, 501]   τὴν περιττῶς πεποιημένην ἀμφίθετον, ἐπεὶ  τὸ   ποιῆσαι θεῖναι πρὸς τῶν ἀρχαίων
[11, 505]   φησί, ταῖς Ἀθήναις Γοργίας μετὰ  τὸ   ποιήσασθαι τὴν ἀνάθεσιν τῆς ἐν
[11, 466]   καὶ καλόν. Εἰ μὴ ἄρα  τὸ   ποικίλον τῇ κατασκευῇ ἄλεισον θέλει
[11, 507]   Διοσκουρίδης ἐν τοῖς Ἀπομνημονεύμασιν. Καὶ  τὸ   πόλιν δὲ θελῆσαι κτίσαι καὶ
[11, 466]   ἴδιόν τινα εὑρέσθαι κέραμον διὰ  τὸ   πολὺν ἐξάγεσθαι τὸν Μενδαῖον οἶνον
[11, 476]   τοῦ εἰς τὸ κέρας ἐγχεῖσθαι  τὸ   πόμα. (Διαμένει δὲ ἔτι καὶ
[11, 483]   τὸ μὴ λίαν κατάδηλον εἶναι  τὸ   πόμα· εἶτα ἄμβωνας κώθων
[11, 471]   Ἄλλοι δ´ ἱστοροῦσι θηρίκλειον ὀνομασθῆναι  τὸ   ποτήριον διὰ τὸ δορὰς θηρίων
[11, 475]   καλεῖν τὸ ποτήριον. Πάμφιλος δὲ  τὸ   (ποτήριον) θερμοποτίδα καλούμενον τὴν κελέβην
[11, 481]   Δίδυμος γραμματικὸς ἐπίμηκες εἶναι  τὸ   ποτήριον καὶ στενὸν τῷ σχήματι,
[11, 488]   εἰς πλατύτερον, ἐφ´ οὗ ἵσταται  τὸ   ποτήριον. ~(Καὶ τὸ τοῦ Νέστορος
[11, 483]   ἐν τῷ περὶ Ἐτυμολογιῶν Παφίους  τὸ   ποτήριον καλεῖν κύββα. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ι'
[11, 503]   τὸν δὲ κάδον ἔξω καὶ  τὸ   ποτήριον λαβὼν ἀπόφερε τἄλλα πάντα.
[11, 501]   φιάλην καὶ δίπλακα δημόν ~(οὐ  τὸ   ποτήριον λέγει, ἀλλὰ χαλκίον τι
[11, 488]   οἱ μὲν ἄλλοι μογοῦντες ἐβάσταζον  τὸ   ποτήριον, Νέστωρ δ´ γέρων
[11, 489]   ἀπήρτισται καὶ ἔστι τέλειος. Καὶ  τὸ   ποτήριον οὖν τὸ δεχόμενον τὴν
[11, 472]   ἐν τοῖς περὶ Ὀνομάτων Κυπρίους  τὸ   ποτήριον οὕτως καλεῖν. (ΚΑΔΟΣ. Σιμμίας
[11, 487]   Κυρηναῖος, ὡς Πάμφιλός φησι, Παφίους  τὸ   ποτήριον οὕτως καλεῖν. (ΜΑΘΑΛΙΔΑΣ Βλαῖσος
[11, 475]   τοὺς Αἰολεῖς φασιν οὕτω καλεῖν  τὸ   ποτήριον. Πάμφιλος δὲ τὸ (ποτήριον)
[11, 507]   τινι συνουσίᾳ Πλάτων συμπαρὼν λαβὼν  τὸ   ποτήριον (παρεκάλει μὴ ἀθυμεῖν αὐτούς,
[11, 474]   καθήκοντα. Ἐστὶ δὲ ἱκανῶς ἐπίμηκες  (τὸ)   ποτήριον τὸ καρχήσιον, (καὶ τάχα
[11, 493]   ἂν ἀποκινήσαντος ἀπὸ τῆς τραπέζης  τὸ   ποτήριον, τοῦ δὲ Νέστορος αὐτὸ
[11, 496]   δύνωνται ὀρθούμενοι ἐξιέναι. ΠΡΟΥΣΙΑΣ. Ὅτι  τὸ   ποτήριον τοῦτο ἔξορθόν ἐστι προείρηται.
[11, 503]   ὄρχαμε λαῶν. (ΩΙΔΟΣ. Οὕτως ἐκαλεῖτο  τὸ   ποτήριον, φησὶ Τρύφων ἐν τοῖς
[11, 495]   Αἰολεῖς τὸν ἀμολγέα, πέλλαν δὲ  τὸ   ποτήριον. Φιλητᾶς δ´ ἐν Ἀτάκτοις
[11, 466]   αὐτοῦ συνεγράψαντο. Καὶ θεοφιλὲς δὲ  τὸ   ποτήριον· χρυσέοις γοῦν δεπάεσσιν ἀλλήλους
[11, 503]   εἰς πλατύτερον, ἐφ´ οὗ ἵσταται  τὸ   ποτήριον. ΩΙΟΝ. Δίνων ἐν γʹ
[11, 485]   παροξύνουσιν, ὡς μεγάλη. Τοῦτο δὲ  τὸ   ποτήριον ὠνομάσθη ἀπὸ τῶν εἰς
[11, 504]   καὶ ἡμεῖς, ἢν μὲν ἀθρόον  τὸ   ποτὸν ἐγχεώμεθα, ταχὺ ἡμῶν καὶ
[11, 479]   καλούμενα. Εἶτα κύλικες αἱ πρὸς  τὸ   πρᾶγμα χρήσιμαι μάλιστ´ εἶναι δοκοῦσαι
[11, 468]   εἰς ψυχρῶν ὑδάτων ὑποδοχὴν  τὸ   πρὸς ψυχροποσίαν εὔθετον. Τινὲς δὲ
[11, 493]   ἀντὶ τοῦ ὃς ὑποτακτικοῦ παραλαμβάνει  τὸ   προτακτικὸν ὅ, οἷον· Ἔνθα δὲ
[11, 504]   ἐκ Θεοφορουμένης· Καὶ ταχὺ (πάλι)  τὸ   πρῶτον περισόβει ποτήριον αὐτοῖς ἀκράτου.
[11, 477]   δ´ ἄν τις τὸ κισσύβιον  τὸ   πρῶτον ὑπὸ ποιμένων ἐργασθῆναι ἐκ
[11, 489]   οἱ δὲ ἀστέρες χρυσῷ διὰ  τὸ   πυρῶδες. (Ὑποθέμενος οὖν κατηστερισμένον τὸ
[11, 466]   ὧν ἔστι πιεῖν εὐμαρῶς. Καὶ  τὸ   ῥῆμα δὲ ἐξημύστισε φασί, τὸ
[11, 460]   Οἰνοπότης δὲ πεποίημαι. (Ἔστι δὲ  τὸ   ῥῆμα καὶ παρὰ τῷ ποιητῇ·
[11, 497]   καὶ τοῦτο φιλοζεφύρου κατὰ νηὸν  τὸ   ῥυτὸν εὐδίης δεῦτ´ ἴδετ´ Ἀρσινόης,
[11, 497]   δέχου καὶ τοῦτο. Ἐκαλεῖτο δὲ  τὸ   ῥυτὸν πρότερον κέρας. Δοκεῖ δὲ
[11, 497]   δ´ ἐν τῷ περὶ Μέθης  τὸ   ῥυτόν φησιν ὀνομαζόμενον ποτήριον τοῖς
[11, 467]   ἧρπε σχοινοτένειά τ´ ἀοιδὰ καὶ  τὸ   σὰν κίβδηλον ἀπὸ στομάτων. Μνημονεύει
[11, 494]   τὸ σω> καὶ τοῦ Σωσιγένους  τὸ   σι> καὶ τοῦ Βίωνος τὴν
[11, 481]   πιεῖν. {Α. Γλίσχρον γέ μοὐστὶ  τὸ   σίαλον νὴ τὼ θεώ. {Β.
[11, 467]   μουσικοί, καθάπερ πολλάκις Ἀριστόξενός φησι,  τὸ   σίγμα λέγειν παρῃτοῦντο διὰ τὸ
[11, 475]   Εἶναι δ´ αὐτὸ οἷόν ἐστι  τὸ   σκαφίον. (ΚΕΛΕΒΗ. Τούτου τοῦ ἐκπώματος
[11, 467]   τὸ σίγμα λέγειν παρῃτοῦντο διὰ  τὸ   σκληρόστομον εἶναι καὶ ἀνεπιτήδειον αὐλῷ·
[11, 498]   οὐκ ἔνι ἐν τῷ σκύφει,  τὸ   σκύφει ἰδίως ἀπὸ τοῦ σκύφος
[11, 498]   ἐν Κύκλωπι· Φέρ´ ἐγχέας εἰς  τὸ   σκύφος. Καὶ Ἄλεξις ἐν Λευκαδίᾳ·
[11, 498]   σ> προοισόμεθα, ὅτε δὲ οὐδέτερον  τὸ   σκύφος, σὺν τῷ σ> κλινοῦμεν
[11, 501]   κατὰ τὸν πυθμένα καὶ κατὰ  τὸ   στόμα. Διονύσιος δ´ Θρᾲξ
[11, 501]   ἐπὶ τὸν πυθμένα καὶ  τὸ   στόμα τιθεμένη· δὲ τοιαύτη
[11, 501]   τίθεσθαι καὶ ἐρείδεσθαι, ἀλλὰ κατὰ  τὸ   στόμα. Τινὲς δέ φασιν, ὃν
[11, 462]   (Ὁρῶν οὖν ὑμῶν καὶ αὐτὸς  τὸ   συμπόσιον κατὰ τὸν Κολοφώνιον Ξενοφάνη
[11, 491]   Δοιὼ θεράποντε» Σημαίνει δὲ καὶ  τὸ   συμφυὲς καὶ τὸ συνεζευγμένον κατ´
[11, 491]   δὲ καὶ τὸ συμφυὲς καὶ  τὸ   συνεζευγμένον κατ´ ἀριθμόν, ὡς ἐντούτοις·
[11, 507]   ἦμεν μήτ´ αἴσθησις, εἰ καὶ  τὸ   σύνολον ἦμεν, τίς χάρις ταύτης
[11, 494]   Καὶ γὰρ ἐπαγωγόν, θεοί,  τὸ   σχῆμά πως τῆς κύλικός ἐστιν
[11, 494]   λυτικέ, ἐὰν ἀφέλῃς τοῦ Σωτῆρος  τὸ   σω> καὶ τοῦ Σωσιγένους τὸ
[11, 483]   συνουσίαις πίνοντας μεγάλα βλάπτεσθαι καὶ  τὸ   σῶμα καὶ τὴν ψυχήν. ~(Τὸ
[11, 481]   ἂν τρὶς πιὼν μέγιστος ὢν  τὸ   σῶμα ταχέως ἂν ὑπὸ τῆς
[11, 484]   κωθωνισμῶν πρέπει μάλιστα. Κατανίζεται γὰρ  τὸ   σῶμα τοῖς οἴνοις· ὑγρὸν γὰρ
[11, 466]   καὶ Σελευκέων μετὰ τριακοσίων, μετὰ  τὸ   τὰς τραπέζας ἀρθῆναι τετράμνουν ἑκάστῳ
[11, 503]   δὲ καλέσῃ ψυγέα τὸν ψυκτηρίαν,  τὸ   τευτλίον δὲ σεῦτλα, φακέαν τὴν
[11, 502]   μὴ κωμάσω ἄνευ λυχνούχου πρὸς  τὸ   τηλικοῦτο φῶς; Ἡρόδοτος δ´ ἐν
[11, 482]   ἀμφίκυρτα ἀπὸ τῶν ὤτων, διὰ  τὸ   τοιαῦτα εἶναι τῇ κατασκευῇ. Φησὶ
[11, 483]   Ἀλλὰ μὴν ὅτι ἀρχαικὸν ἦν  τὸ   τοιοῦτον (δὲ) τῆς ἀγωγῆς γένος
[11, 494]   ὅτι ἐκπώματα ᾔτουν. Καὶ  τὸ   τοῖς ἀποκοτταβίζουσι δὲ ὀξύβαφον τιθέμενον
[11, 470]   δ´ Ἡρακλῆς ἕλκεται ἐπ´ αὐτὸν  τὸ   τόξον ὡς βαλῶν, καὶ
[11, 489]   οὗ ἵσταται τὸ ποτήριον. ~(Καὶ  τὸ   τοῦ Νέστορος οὖν δέπας φασὶν
[11, 489]   τὸ πυρῶδες. (Ὑποθέμενος οὖν κατηστερισμένον  τὸ   τοῦ Νέστορος ποτήριον μεταβαίνει καὶ
[11, 489]   ἥλοις ποιητὴς ἀπεικάζει διὰ  τὸ   τοὺς ἀστέρας περιφερεῖς εἶναι τοῖς
[11, 499]   σκύφος οἷον σκύθος τις διὰ  τὸ   τοὺς Σκύθας περαιτέρω τοῦ δέοντος
[11, 475]   Ὠνομάσθη δὲ τὸ καρχήσιον διὰ  τὸ   τραχύσματα ἔχειν κεγχροειδῆ, καὶ εἴρηται
[11, 490]   τοῦ γράμματος· ἔπειτα δ´ ὅτι  τὸ   τρήρωνες μόνον ἐδέξαντο εἶναι ἐπίθετον
[11, 477]   ἐγὼ τόδ´ ἔλεξα περιστείχοντος ἀλείσου  τὸ   τρίτον. γὰρ λέγων ἄλεισον
[11, 480]   ἰατρικὴν πυξίδα καλοῦσι κυλιχνίδα διὰ  τὸ   τῷ τόρνῳ κεκυλίσθαι. Ἐγένοντο δ´
[11, 466]   Δ' (Τιμιώτατον δ´ ἦν πάλαι  τὸ   τῶν ἐκπωμάτων κτῆμα. Ἀχιλλεὺς οὖν
[11, 479]   ἐκάλουν οἱ παλαιοί, ὡς καὶ  τὸ   τῶν χειρῶν κοῖλον· ὅθεν καὶ
[11, 496]   ἐν ταῖς Ἐπιστολαῖς. (ΡΥΤΟΝ ἔχει  τὸ   υ> βραχὺ καὶ ὀξύνεται. Δημοσθένης
[11, 467]   ἐδήλωσαν ὅτι συνυπακούεσθαι δεῖ καὶ  τὸ   ὖ, ἵν´ Διονύσου. Τὸ
[11, 466]   οὖ κηρύσσετον. Ἐν τούτοις λείπει  τὸ   στοιχεῖον, ἐπεὶ πάντες οἱ
[11, 466]   ὅτι ἁλίζεται ἐν αὐτῷ  τὸ   ὑγρόν. Ὅτι δὲ δύο ὦτα
[11, 466]   παρ´ Ἕλλησιν ὑπάρχοντι. Οὐ γὰρ  τὸ   ὕδωρ ἐπὶ τὸν οἶνον ἐπέχεον,
[11, 476]   ἀπὸ τοῦ συγκιρνᾶσθαι ἐν αὐτῷ  τὸ   ὕδωρ, ἀπὸ τοῦ κέρατος;
[11, 476]   λέγεσθαι, ὅταν συμμίσγωσι τῷ οἴνῳ  τὸ   ὕδωρ, κεράσαι φάσκοντες. Καὶ τὸ
[11, 465]   Διονύσου, ὅτι τὸν οἶνον αὐξάνει  τὸ   ὕδωρ κιρνάμενον. Ἡσθέντες οὖν τῇ
[11, 466]   τὸν οἶνον ἐπέχεον, ἀλλ´ ἐπὶ  τὸ   ὕδωρ τὸν οἶνον, ὅπως ἐν
[11, 466]   εἶναι, τὸ δ´ ἀμφικύπελλον ὑπερφίαλον,  τὸ   ὑπερήφανον καὶ καλόν. Εἰ μὴ
[11, 500]   σκυθίσαι φησί· (συγγενὲς γὰρ εἶναι  τὸ   φ> τῷ θ> Ὕστερον δὲ
[11, 507]   ἐπὶ τὴν κεφαλὴν (μου) ἀναπηδήσαντα  τὸ   φαλακρὸν (μου) κατασκαριφᾶν καὶ κρώζειν
[11, 502]   γὰρ ἦγον οἴκοθεν) τἀκπώματ´ εἰς  τὸ   φανερὸν ἐκνενιτρωμένα θεῖναι· κύαθος δ´
[11, 463]   σκότους εἰς τὴν διατριβὴν εἰς  τὸ   φῶς τε τοῦθ´, δὴ
[11, 479]   μηδαμῶς. Ἀριστοφάνης ἐν Ἀχαρνεῦσι· Κοτυλίσκιον  τὸ   χεῖλος ἀποκεκρουμένον. Κοτύλη δὲ καλεῖται
[11, 480]   τὰς Ἀττικάς. Φοξαὶ γοῦν ἦσαν  τὸ   χεῖλος, (ὡς Σιμωνίδης φησὶν
[11, 477]   καταδεχομένη τὸ ζῷον. Καὶ κήθιον  τὸ   χήτιον τὸ χωροῦν τοὺς ἀστραγάλους.
[11, 488]   πρῶτον μὲν τί ποτ´ ἐστὶ  τὸ   χρυσείοις ἥλοισι πεπαρμένον, ἔπειτα τί
[11, 470]   τούτου δίδωσιν αὐτῷ τὸ δέπας  τὸ   χρύσεον, αὐτὸν ἐφόρει σὺν
[11, 481]   κυφά. Νίκανδρος δ´ Θυατειρηνὸς  τὸ   χωρὶς ὠτίων ποτήριον ὠνομακέναι Θεόπομπον
[11, 477]   ζῷον. Καὶ κήθιον τὸ χήτιον  τὸ   χωροῦν τοὺς ἀστραγάλους. Διονύσιος δ´




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philipe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 10/01/2008