HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Athénée de Naucratis, les Deipnosophistes (ou Le Banquet des sages), livre XI

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)


η  =  297 formes différentes pour 660 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, pages
[11, 473]   παίζει πουλὺ μελιχρότερον, (ἐστὶ δὲ  δή,   πολὺ δὴ στιβαρώτερος. Ὡς δ´
[11, 475]   Κρατῖνος ἐν Διονυσαλεξάνδρῳ· Στολὴν δὲ  δὴ   τίν´ εἶχεν; τοῦτό μοι φράσον.
[11, 469]   ἧς μνημονεύει καὶ ἐν τῇ  ηʹ   Κρατῖνος δ´ νεώτερός φησι·
[11, 491]   ἕκαστον ἀκουστέον· γενήσονται γὰρ οὕτως  ηʹ   τὸν ἀριθμόν· ἀλλ´ ἐπείπερ ἔσχισται
[11, 482]   ὁμώνυμον αὐτῷ, ἤτοι φίλοινόν τινα     αἰτίαν ἔχοντα οὐ χρηστήν, ὥς
[11, 505]   οὐχ ὡς καὶ τοιούτους εἰπεῖν     ἀκοῦσαι λόγους. Τὸ δὲ πάντων
[11, 482]   συνηγμένον μᾶλλον εἰς τὴν κυφότητα·     ἀμφικύπελλα οἷον ἀμφίκυρτα ἀπὸ τῶν
[11, 484]   (ΛΑΚΑΙΝΑΙ κυλίκων εἶδος οὕτως λεγόμενον     ἀπὸ τοῦ κεράμου, ὡς τὰ
[11, 476]   συγκιρνᾶσθαι ἐν αὐτῷ τὸ ὕδωρ,     ἀπὸ τοῦ κέρατος; οἷον κερατήρ,
[11, 484]   κεράμου, ὡς τὰ Ἀττικὰ σκεύη,     ἀπὸ τοῦ σχήματος ἐπιχωριάσαντος ἐκεῖ,
[11, 472]   δ´ Γελῷος ἐν Φιλαδέλφοις     Ἀποκαρτεροῦντί φησιν· Ἐφεξῆς στρώματ´, ἀργυρώματα,
[11, 484]   ὅμοιον εἶναί φησιν αὐτὸ βομβυλιῷ     βατιακίῳ. (ΛΑΚΑΙΝΑΙ κυλίκων εἶδος οὕτως
[11, 508]   καὶ παρ´ ἑτέρων ταῦτα λαβεῖν     βέλτιον λεχθέντα μὴ χεῖρον.
[11, 469]   ἐν τῷ περὶ Ἀττικῶν Ὀνομάτων     Γλωσσῶν. Στέφανος δ´ κωμικὸς
[11, 468]   δ´ ἐν τοῖς Ἀττικοῖς Ὀνόμασιν     Γλώτταις προθεὶς καλπίς φησι· Δακτυλωτὸν
[11, 477]   οὐδαμόθεν, εὖ οἶδ´ ἐγώ, ἀλλ´     δαπίδιον ἓν ἀγαπητὸν ποικίλον, ~Πέρσας
[11, 482]   Ἀχαιῶν δειδέχατ´ ἄλλοθεν ἄλλος ἀνασταδόν     διάφορος ἦν τύπος καὶ
[11, 460]   ἐξεῦρεν ἡμῖν. Ἐν δὲ Σεμέλῃ     Διονύσῳ· Ἑρμῆς Μαίας λίθινος,
[11, 486]   εὕροι γινόμενον, ἀλλ´ ἀπὸ πόλεων     ἐθνῶν. (Ἀριστοφάνης τε γὰρ ἐν
[11, 494]   οὐκ ἄλλο τι ἂν εἴη     ἐκπέταλον ποτήριον. Μνημονεύει δὲ τοῦ
[11, 484]   κοιμῶ πρὶν ἂν ἐμέσῃς πλέον     ἔλαττον. Εἶτα ἐὰν μὲν ἐμέσῃς
[11, 486]   ἐστι πρὸς λύκων θήραν ἐπιτήδεια     ἐν Λυκίᾳ εἰργασμένα. Ὅπερ ἐξηγούμενος
[11, 468]   κοιλότητας ἔχουσαν ἔνδοθεν οἷον δακτύλων,     ἐπεὶ περιείληπται τοῖς τῶν πινόντων
[11, 501]   (ἀμφίθετος καὶ) ἀπύρωτος ψυχρήλατος     ἐπὶ πῦρ οὐκ ἐπιτιθεμένη, καθότι
[11, 466]   ἐπὶ τούτῳ μᾶλλον ἐφρόνουν μέγα     ἐπὶ τῷ εὖ ἀκοντίζειν. Ὠνομάσθη
[11, 471]   (εἷλκον Διὸς σωτῆρος. Ἀραρὼς δ´     Εὔβουλος ἐν Καμπυλίωνι· γαῖα
[11, 496]   εἴτε Κριτίας ἐστὶν τύραννος     Εὐριπίδης, λέγων οὕτως· Ἵνα πλημοχόας
[11, 471]   (καθαρώτερον γὰρ τὸν κέραμον εἰργαζόμην     Θηρικλῆς τὰς κύλικας, ἡνίκ´ ἦν
[11, 463]   γάρ, εἰ μὲν εὖ τις     κακῶς φήσει με κρίνειν, οὐκ
[11, 474]   πότερον εἰκόσορός ἐστ´ κύκνος     κάνθαρος; τουτὶ γὰρ ἂν πύθωμ´
[11, 503]   δὲ ποιήσας εἴθ´ Ἡσίοδός ἐστιν     Κέρκωψ Μιλήσιος· Ἔνθα ποτ´
[11, 472]   Καὶ κύλικα θηρίκλειον εἰσφέρει πλέον     κοτύλας χωροῦσαν ἕπτ´ Ἀγαθῆς Τύχης.
[11, 474]   ναῦς δὲ πότερον εἰκόσορός ἐστ´     κύκνος κάνθαρος; τουτὶ γὰρ
[11, 462]   Νομάδων τινὲς οὐδὲν ἄλλο κέκτηνται     κύλικα καὶ μάχαιραν καὶ ὑδρίαν,
[11, 482]   Σοφοκλῆς ἐν Ἀνδρομέδᾳ φησίν· (Ἵπποισιν     κύμβαισι ναυστολεῖς χθόνα; Κύββα ποτήριον
[11, 461]   ἥρωας νομίζουσι καὶ μᾶλλον νύκτωρ     μεθ´ ἡμέραν. Ὅπως οὖν μὴ
[11, 487]   φησι· Μήποτε ἐκπώματός ἐστιν εἶδος,     μέτρον οἷον κύαθος. Διόδωρος δὲ
[11, 508]   ταῦτα λαβεῖν βέλτιον λεχθέντα     μὴ χεῖρον. Καὶ γὰρ Θεόπομπος
[11, 481]   λοιδοροῦνται κὠμνύουσι μὴ ´κπιεῖν ἀλλ´     μίαν. δὲ κρείττων
[11, 502]   τὴν φιάλην εἰρηκότος. Φερεκράτης δὲ     πεποιηκὼς τοὺς εἰς αὐτὸν
[11, 482]   γενήσεται. Καὶ Ἔφιππος ἐν Ὁμοίοις     Ὀβελιαφόροις Διονυσίου δὲ δράματ´ ἐκμαθεῖν
[11, 502]   ψυκτῆρα ἐκεῖνον, ἰδόντα αὐτὸν πλέον     ὀκτὼ κοτύλας χωροῦντα. Τοῦτον οὖν
[11, 479]   ὠνόμαζον οἱ ἀρχαῖοι. Πολέμων γοῦν     ὅστις ἐστὶν ποιήσας τὸν
[11, 466]   ἀπὸ τοῦ ἄγαν λεῖον εἶναι     ὅτι ἁλίζεται ἐν αὐτῷ τὸ
[11, 466]   βουλομένοις εἴτε καὶ τοῖς πίνειν,     ὅτι δύο ὦπας εἶχε· ταῦτα
[11, 494]   γὰρ ἄλλο τι ἡγητέον εἶναι     ὅτι ἐκπώματα ᾔτουν. Καὶ τὸ
[11, 466]   λέγων αὐτὸ οὐδὲν ἄλλο σημαίνει     ὅτι ἦν ἀμφίκυρτον. Σιληνὸς δὲ
[11, 482]   κύπελλον, ὥσπερ καὶ τὸ ἀμφικύπελλον,  (ἢ   ὅτι παραπλήσιον ἦν ταῖς πέλλαις,
[11, 475]   δὲ πότερον εἶδός ἐστι ποτηρίου     πᾶν ποτήριον κελέβη (καλεῖται ἀπὸ
[11, 478]   Βαβυλωνίοις. Εὔβουλος δ´ ἐν Ὀδυσσεῖ     Πανόπταις· δ´ ἱερεὺς Εὐήγορος
[11, 507]   τὴν τοῦ φαρμάκου κύλικα εἰλήφειν     παρὰ σοῦ τὴν τοῦ οἴνου
[11, 507]   τετελευτηκότων ψυχὰς εἰς ἄλλας φύσεις     πρὸς τὸν μετεωρότερον καὶ καθαρώτερον
[11, 462]   τι Κενταύρων, πλάσματα τῶν προτέρων,     στάσιας σφεδανάς, τοῖς οὐδὲν χρηστὸν
[11, 496]   φιάλας» Δίφιλος δ´ ἐν Εὐνούχῳ     Στρατιώτῃ ἐστὶ δὲ τὸ δρᾶμα
[11, 461]   Κύκλωπος, ἐπεὶ τὰ πολλὰ ἐγαλακτοπότει.     τάχα καὶ βαρβαρικὸν ἦν τὸ
[11, 504]   αὐτὸν λαμπρότατος Πλάτων ζηλοτυπίαν,     τάχα φιλονίκως εἶχον ἀρχῆθεν πρὸς
[11, 461]   οἴνου, ἣν αὐτὸς Ὅμηρος ἐξηγήσατο,     τὸ ἄηθες τῆς πόσεως τοῦ
[11, 468]   κύκλῳ τύπους ἔχον οἷον δακτύλους,     τὸ ἔχον ἐξοχὰς οἷα τὰ
[11, 468]   ἐξοχὰς οἷα τὰ Σιδώνια ποτήρια,     τὸ λεῖον. Ἄχραντον δὲ πυρὶ
[11, 501]   δεῖ νομίζειν ἐξ ἑκατέρου μέρους,     τὸ μὲν ἀμφὶ σημαίνει τὸ
[11, 468]   ἐπιτήδειον εἰς ψυχρῶν ὑδάτων ὑποδοχὴν     τὸ πρὸς ψυχροποσίαν εὔθετον. Τινὲς
[11, 505]   φῶμεν εἶναι λόγους καὶ μιμήσεις     τοὺς Ἀλεξαμενοῦ τοῦ Τηίου τοὺς
[11, 496]   οὕτως· Πιεῖν δ´ ἔτι ἁδρότερον     τῶν Ῥοδιακῶν τῶν ῥυτῶν.
[11, 497]   πλείονας· πιεῖν δ´ ἔτι ἁδρότερον     τῶν Ῥοδιακῶν τῶν ῥυτῶν.
[11, 497]   ἔτι ἁδρότερον τῶν Ῥοδιακῶν     τῶν ῥυτῶν. Ἐπίνικος δ´ ἐν
[11, 496]   ἔτι ἁδρότερον τῶν Ῥοδιακῶν     τῶν ῥυτῶν. Μνημονεύει αὐτῶν καὶ
[11, 508]   εἰ μή τις ἐπίσταιτο γεωμετρεῖν     φιλοσοφεῖν. Ὅθεν Φιλίππου τὴν ἀρχὴν
[11, 502]   διέδωκε, χυτρίδια βαθέα δώδεκα. (ΨΥΓΕΥΣ     ΨΥΚΤΗΡ. Πλάτων Συμποσίῳ· (Ἀλλὰ φέρε,
[11, 501]   δὲ (ἀμφίθετος καὶ) ἀπύρωτος     ψυχρήλατος ἐπὶ πῦρ οὐκ
[11, 467]   δεῖ καὶ τὸ ὖ, ἵν´     Διονύσου. Τὸ δὲ σὰν ἀντὶ
[11, 505]   χρυσοῦς Γοργίας, ἔφη Γοργίας·     καλόν γε αἱ Ἀθῆναι (καὶ)
[11, 499]   ὥσπερ ἐν ἐράνῳ εἷς λοιπὸς     κάπηλος ἠδικημένος ὑπ´ οἰνοπώλου. Τὸ
[11, 465]   ἢν δ´ ἐξ ἀδίκων φανερῶς     μεμηχανημένα, οὐδὲν τούτῳ αἰσχύνονται. Πολὺ
[11, 471]   δ´ ὁπόσον ἄν σοι θυμὸς  ᾖ,   παράδος τὸ περιόν. (Κλεάνθης δ´
[11, 466]   ἀντὶ τῆς περὶ εἶναι, ἵν´     περίποτον, τὸ πανταχόθεν πίνειν ἐπιτήδειον.
[11, 505]   οὐ μόνον κατὰ Σωκράτην εἶναι,     πού γε καὶ ἐρώμενον αὐτοῦ
[11, 471]   ἔτευξε κοίλης λαγόνος εὐρύνας βάθος;     που κατειδὼς τὴν γυναικείαν φύσιν,
[11, 502]   Ἐπτάπους γοῦν σκιά ´στιν·     ´πὶ τὸ δεῖπνον ὡς ἤδη
[11, 466]   χειρός. Καὶ κύλιξ δὲ  (ἡ)   ἀγκύλη διὰ τὸ ἐπαγκυλοῦν τὴν
[11, 465]   Πολὺ γὰρ ηὔξηται ἐν αὐτοῖς     ἀδικία τε καὶ αἰσχροκέρδεια.
[11, 506]   Ξενοφῶντος εἶναι λέγεται, ὡς καὶ     Ἀλκυὼν Λέοντος τοῦ Ἀκαδημαικοῦ, ὥς
[11, 467]   καὶ καλαθίσκος οὑτοσί. Τελέσιλλα δὲ     Ἀργεία καὶ τὴν ἅλω καλεῖ
[11, 466]   ποτηρίων ὀνόματα. Περσικὴ δὲ φιάλη     βατιάκη. Ἀλεξάνδρου δὲ τοῦ βασιλέως
[11, 490]   τῶν ποιητῶν. Πρώτη δὲ Μοιρὼ     Βυζαντία καλῶς ἐδέξατο τὸν νοῦν
[11, 467]   κυμβίον, σκύφοι, ῥυτά· {Β. Ποτήρι´     γραῦς, ἄλλο δ´ οὐδὲ ἓν
[11, 504]   παρατιθέμενος Μενάνδρου ἐκ Περινθίας· Οὐδεμίαν     γραῦς ὅλως κύλικα παρῆκεν, ἀλλὰ
[11, 473]   ἂν εὕρῃς καὶ εἰσχέαι ἀμβροσίαν.     δ´ ἀμβροσία ὕδωρ ἀκραιφνές, ἔλαιον,
[11, 501]   παρέχουσα· μείζων γὰρ τοῦ ποτηρίου.     δὲ (ἀμφίθετος καὶ) ἀπύρωτος
[11, 491]   τὴν πρὸς τὰς ὄρνεις ὁμωνυμίαν.     δὲ Μοιρὼ καὶ αὐτὴ τὸν
[11, 501]   πυθμένα καὶ τὸ στόμα τιθεμένη·     δὲ τοιαύτη θέσις τῶν φιαλῶν
[11, 490]   αὐτῶν Πληιόνης ὑπὸ τοῦ Ὠρίωνος.  (Ἡ   δὲ τοῦ ὀνόματος ἐκτροπή, καθ´
[11, 484]   τῆς οὐρήσεως, τῶν δὲ καθάρσεων     διὰ τῶν κωθωνισμῶν πρέπει μάλιστα.
[11, 486]   παρίστησιν ἐν Ἐπιγράμμασιν οὑτωσὶ λέγων·  (Ἡ   διαπινομένη Καλλίστιον ἀνδράσι, θαῦμα κοὐ
[11, 507]   τις; μὲν γὰρ ψυχὴ     διαπλαττομένη ἀθάνατος ὑπ´ αὐτοῦ καὶ
[11, 480]   Αὐτὴ δὲ φοξίχειλος Ἀργείη κύλιξ,     εἰς ὀξὺ ἀνηγμένη, οἷοί εἰσιν
[11, 466]   τρέφει μεγαλύνει τε τὴν ψυχὴν     ἐν τοῖς πότοις διατριβή, ἀναζωπυροῦσα
[11, 501]   ἀρχαίων ἐλέγετο. (Δύναται δὲ καὶ     ἐπὶ τὸν πυθμένα καὶ τὸ
[11, 505]   τὸν τοῦ Πλάτωνος Σωκράτην μόλις     ἡλικία συγχωρεῖ, οὐχ ὡς καὶ
[11, 507]   Λάμπρος. ~(Ἐπιλίποι δ´ ἄν με     ἡμέρα, εἰ πάντας ἐθελήσαιμι ἐπελθεῖν
[11, 466]   καὶ ἀπὸ Προυσίου ΠΡΟΥΣΙΑΣ. (ΑΝΑΦΑΙΑ     θερμοποτὶς παρὰ Κρησίν. ΑΡΥΒΑΛΛΟΣ ποτήριον
[11, 470]   ἐστιν. Ὅτι δὲ κύλιξ ἐστὶν     θηρίκλειος σαφῶς παρίστησιν (Θεόφραστος ἐν
[11, 468]   ἐσχηκέναι. Πλησίον δὲ τῆς Μολοσσίας     Ἰωλκός, ἐν ἐπὶ
[11, 477]   τοῦ ὄφεως κατάδυσις χειή,     καταδεχομένη τὸ ζῷον. Καὶ κήθιον
[11, 470]   φησὶν Πάμφιλος ἐν Γλώσσαις. (ΘΗΡΙΚΛΕΙΟΣ.     κύλιξ αὕτη ἐγκάθηται περὶ τὰς
[11, 466]   ἤτοι τῆς δεξιᾶς χειρός. Καὶ     κύλιξ δὲ (ἡ) ἀγκύλη διὰ
[11, 466]   παιδιάν. (Ὅτι παρὰ Τιμαχίδᾳ ΑΙΑΚΙΣ     κύλιξ καλεῖται. ΑΚΑΤΟΣ ποτήριον ἐοικὸς
[11, 496]   κωμάζει μετὰ χοροῦ. ~(Πενταπλόα δ´     κύλιξ καλεῖται καθ´ ὅσον οἶνον
[11, 482]   Εὐριπίδῃ. Ὅτι δὲ καὶ πλοῖον     κύμβη Σοφοκλῆς ἐν Ἀνδρομέδᾳ φησίν·
[11, 475]   ἀνήκουσα καὶ ὀξεῖα γιγνομένη ἐστὶν     λεγομένη ἠλακάτη. Μνημονεύει δὲ τῶν
[11, 473]   καλεῖται Ἀμειψίας ἐν Ἀποκοτταβίζουσί φησι·     Μανία, φέρ´ ὀξύβαφα καὶ κανθάρους.
[11, 507]   τί ἂν καὶ λέγοι τις;     μὲν γὰρ ψυχὴ διαπλαττομένη
[11, 494]   εἰργασμένον, ὕψος ὡς πυγονιαῖον. (ΟΞΥΒΑΦΟΝ.     μὲν κοινὴ συνήθεια οὕτως καλεῖ
[11, 466]   διηγεῖσθαι τὸν τρόπον, καὶ ὅτι     μὲν παρθένος παρὰ ταῖς Νηρῇσι
[11, 501]   σχήματι. Ἀσκληπιάδης δ´ Μυρλεανὸς     μὲν φιάλη, φησί, κατ´ ἀντιστοιχίαν
[11, 486]   ἐκείνῃ, μανθάνεις; καὶ κατάχεον. ΜΕΤΑΝΙΠΤΡΟΝ     μετὰ τὸ δεῖπνον ἐπὴν ἀπονίψωνται
[11, 481]   μίαν. δὲ κρείττων     μί´ ἐστὶ χιλίων ποτηρίων. (ΚΥΜΒΙΑ
[11, 460]   ἐν Τυραννίδι· δὲ κρείττων     μί´ ἐστὶ χιλίων ποτηρίων.
[11, 474]   ἔκλαιεν οἴνου κανθάρους. Νικόστρατος Διαβόλῳ·     ναῦς δὲ πότερον εἰκόσορός ἐστ´
[11, 490]   ἐπεὶ διὰ τὴν ἀσθένειαν εὐλαβὴς     ὄρνις αὕτη· τρεῖν δ´ ἐστὶ
[11, 480]   Ναυκράτει κεραμεῖς ἀφ´ ὧν καὶ     πλησίον τῶν κεραμείων πύλη Κεραμικὴ
[11, 508]   Νόμοι (καὶ τούτων ἔτι πρότερον     Πολιτεία τί πεποιήκασιν; καίτοι γε
[11, 481]   Μήδῳ. Φιλήμων Φάσματι· Ἐπεὶ δ´     Ῥόδη (κυμβίον ἀκράτου κατασέσειχ´ ὑμᾶς
[11, 502]   συνευωχούμενον φιλοτήσιον. Ἀριστοφάνης· Ἐπτάπους γοῦν     σκιά ´στιν· ´πὶ τὸ
[11, 509]   τούτων ἡμῖν πεπεραιώσθω καὶ ἥδε     συναγωγή, φίλτατε Τιμόκρατες. Ἑξῆς δὲ
[11, 466]   ὡς Σώπατρος παρῳδός· Βαυκαλὶς     τετράκυκλος. Καὶ πάλιν Νᾶμα μελισσῶν
[11, 501]   φησί, κατ´ ἀντιστοιχίαν ἐστὶ πιάλη,     τὸ πιεῖν ἅλις παρέχουσα· μείζων
[11, 479]   ἀποκεκρουμένον. Κοτύλη δὲ καλεῖται καὶ     τοῦ ἰσχίου κοιλότης, καὶ αἱ
[11, 477]   δ´ ἀμφοτέρους ὅδε χείσεται. Καὶ     τοῦ ὄφεως κατάδυσις χειή,
[11, 507]   Ὁμήρῳ. Οὗτος γὰρ εἶπεν ὡς     τοῦ Πατρόκλου ψυχὴ Ἄιδόσδε κατῆλθεν
[11, 460]   ἐλθόντι (Ἰθάκης ἐς πίονα δῆμον»     τροφὸς καθημένῳ δηλονότι οὕτως γὰρ
[11, 476]   (Διαμένει δὲ ἔτι καὶ νῦν     τῶν κεράτων κατασκευή. Καλοῦσι γοῦν
[11, 460]   κυλικεῖον τοδί εἴρηται γὰρ οὕτως     τῶν ποτηρίων σκευοθήκη παρ´ Ἀριστοφάνει
[11, 466]   ποτήριον οὖς οὐκ ἔχον. ΑΡΟΚΛΟΝ     φιάλη παρὰ τῷ Κολοφωνίῳ Νικάνδρῳ.
[11, 473]   δὴ στιβαρώτερος. Ὡς δ´ ἐπιλάμπει     χάρις, ὥστε φίλει καὶ γράφε
[11, 460]   ποτηρίῳ. Καὶ Φερεκράτης ἐν Τυραννίδι·     δὲ κρείττων μί´ ἐστὶ
[11, 481]   μὴ ´κπιεῖν ἀλλ´ μίαν.     δὲ κρείττων μί´ ἐστὶ
[11, 492]   δὲ τεῦχε κυκεῶ ἐυπλόκαμος Ἑκαμήδη     σφῶιν πρῶτον μὲν ἐπιπροίηλε τράπεζαν
[11, 476]   ἐκ στήλης ἀνακειμένης ἐν ἀκροπόλει     τὰ ἀναθήματα περιέχει· κέρας ἔκπωμα
[11, 466]   Κακῶς σὺ πρὸς θεῶν ὀλουμένη,  (ἣ   τὰς ἀρύστεις ὧδ´ ἔχους´ ἐκώμασας.
[11, 496]   ἀπ´ αὐτοῦ προσαγορεύουσι (Πλημοχόας· ἐν     δύο πλημοχόας πληρώσαντες τὴν μὲν
[11, 474]   τὸ μὲν κατωτάτω πτέρνα καλεῖται,     ἐμπίπτει εἰς τὴν ληνόν, τὸ
[11, 479]   δέ τις παιδιὰ καλεῖται, ἐν     κοιλάναντες τὰς χεῖρας δέχονται τὰ
[11, 468]   τῆς Μολοσσίας Ἰωλκός, ἐν     ἐπὶ Πελίᾳ ἀγὼν ἐτέθη.
[11, 466]   σατράπας φέρεταί τις ἐπιστολὴ ἐν     ταῦτα γέγραπται· Βατιάκαι ἀργυραῖ κατάχρυσοι
[11, 480]   οἷον φαοξός, πρὸς τὰ  φάη   ὀξὺς ὁρώμενος. (Διάφοροι δὲ κύλικες
[11, 470]   ῥοδοδάκτυλος Ἠὼς ὠκεανὸν προλιποῦς´ οὐρανὸν  εἰσαναβῇ·   (τὸν μὲν γὰρ διὰ κῦμα
[11, 475]   (καὶ Εὐφορίων· Ἠέ ποθεν ποταμῶν  κελέβῃ   ἀποήφυσας ὕδωρ. Ἀνακρέων· νοχόει δ´
[11, 475]   ἐστι ποτηρίου πᾶν ποτήριον  κελέβη   (καλεῖται ἀπὸ τοῦ χέειν εἰς
[11, 475]   αὐτὸ οἷόν ἐστι τὸ σκαφίον.  (ΚΕΛΕΒΗ.   Τούτου τοῦ ἐκπώματος Ἀνακρέων μνημονεύει·
[11, 470]   ὄφρ´ Ἠὼς ἠριγένεια μόλῃ. Ἔνθ´  ἐπέβη   ἑτέρων ὀχέων Ὑπερίονος υἱός. Θεόλυτος
[11, 477]   τὸ αὐτὸ καὶ κισσύβιον τὴν  ἀκριβῆ   θέσιν τῶν ὀνομάτων οὐ διαφυλάττει.
[11, 466]   ψυχὴν ἐν τοῖς πότοις  διατριβή,   ἀναζωπυροῦσα καὶ ἀνεγείρουσα μετὰ φρονήσεως
[11, 481]   σχήματι, παρόμοιον πλοίῳ καλεῖται  κύμβη.   Καὶ Ἀναξανδρίδης ἐν Ἀγροίκοις· Μεγάλ´
[11, 482]   Ὅτι δὲ καὶ πλοῖον  κύμβη   Σοφοκλῆς ἐν Ἀνδρομέδᾳ φησίν· (Ἵπποισιν
[11, 483]   ἄρτων ἐπὶ τῆς τραπέζης καταλείμματα.  ΚΥΜΒΗ.   Φιλήμων ἐν ταῖς Ἀττικαῖς Φωναῖς
[11, 504]   ἅπερ καὶ τὰ τῶν ἐν  γῇ   φυομένων. (Καὶ γὰρ ἐκεῖνα, ὅταν
[11, 508]   αὐτὸν καὶ αὐτὸς τυραννεῖν ἐπιχειρήσας  ἀπεσφάγη.   Εὐαίων δ´ Λαμψακηνός, ὥς
[11, 463]   οἰνοποτάζων νείκεα καὶ πόλεμον δακρυόεντα  λέγῃ,   ἀλλ´ ὅστις Μουσέων τε καὶ
[11, 500]   ἀπερρόφεις. (ΦΙΑΛΗ. Ὅμηρος μὲν ὅταν  λέγῃ·   Ἀμφίθετον φιάλην ἀπύρωτον ἔθηκε» καὶ
[11, 470]   τὸν Ἡρακλέα πίνοντα, ὅταν οὑτωσὶ  λέγῃ·   Γενόμενος δ´ ἔννους μόλις ᾔτησε
[11, 482]   Ὅταν δ´ Ἔφιππος ἐν Ἐφήβοις  λέγῃ·   Οὐ κύλικας ἐπὶ τὰ δεῖπνα
[11, 494]   τὸ ὀξύβαφον, ὅταν Διόνυσος  λέγῃ   (περὶ τῶν Ἀθήνησι δημαγωγῶν ὡς
[11, 492]   σημαίνειν πείθονται τὸν ποιητὴν ὅταν  λέγῃ·   Τῇ μέν τ´ οὐδὲ ποτητὰ
[11, 491]   ὠνομασμέναι πατρὸς μέγιστον ἆθλον οὐρανοῦ  στέγῃ   κλαίεσκον, ἔνθα νυκτέρων φαντασμάτων ἔχουσι
[11, 488]   ἥλων θέσιν. Ἐξοχὴ δ´ ἦν  ὀλίγη   τοῖς κολαπτῆρσιν ἐπηρμένη καὶ οἱονεὶ
[11, 485]   λεπαστῇ, τοῦτ´ ἐποίησεν ἐκπιεῖν. Φιλύλλιος  Αὔγῃ·   Πάντα γὰρ ἦν μέστ´ ἀνδρῶν
[11, 500]   νυμφίῳ, κεκτημένῳ τάλαντα, παῖδας, ἐπιτρόπους,  ζεύγη,   καμήλους, στρώματ´, ἀργυρώματα, φιάλας, τριήρεις,
[11, 509]   ἡμῖν πεπεραιώσθω καὶ ἥδε  συναγωγή,   φίλτατε Τιμόκρατες. Ἑξῆς δὲ ἐροῦμεν
[11, 466]   τορευτά. Ἀντιφάνης· Ἄλλοι δὲ καὶ  δὴ   βακχίου παλαιγενοῦς ἀφρῷ σκιὰ καὶ
[11, 471]   δοθῇς, οὐδέν ποτ´ ἄλλο. Δεῦρο  δή,   γεμίσω ς´ ἐγώ. Γραῦ Θεολύτη,
[11, 508]   Ἀθηναίων γενομένων νομοθετῶν τῶν γε  δὴ   γνωριζομένων, Δράκοντος καὶ αὐτοῦ τοῦ
[11, 462]   ὂν πάσης θυμηδίας· Νῦν γὰρ  δὴ   ζάπεδον καθαρὸν καὶ χεῖρες ἁπάντων
[11, 470]   Ἑσπερίδων γαῖαν ἐς Αἰθιόπων, ἵνα  δὴ   θοὸν ἅρμα καὶ ἵπποι ἑστᾶς´,
[11, 504]   ἀφικνεῖται εἰς τὴν καρπογονίαν. Οὕτω  δὴ   καὶ ἡμεῖς, ἢν μὲν ἀθρόον
[11, 461]   εἰκότως ἐπὶ τὸν οἶνον. (Ὅθεν  δὴ   καὶ τὰ μεγάλα τῶν ἐκπωμάτων
[11, 473]   πάλιν· δὲ κάνθαρος πάλαι  δὴ   καινὸς ὡς ξηραίνεται. (Καὶ ἔτι·
[11, 495]   μετεσχημάτισται, (ἀρυταίνῃ μάλιστα ἐοικός,  δὴ   καλοῦμεν χόα. Τὴν δὲ ὄλπην
[11, 482]   κυμβίον μόνον, φιάλην προσεκέκτητο. Δοκεῖ  δή   μοι τὸ μὲν τῆς τῶν
[11, 463]   τὸ φῶς τε τοῦθ´,  δὴ   (ὁρῶμεν. Ὃς δ´ ἂν πλεῖστα
[11, 464]   Ἀναξανδρίδης ἐν Ἀγροίκοις οὕτως· ~(Τίνα  δὴ   παρεσκευασμένοι πίνειν τρόπον ἐστὲ νυνί,
[11, 495]   ἐν τῇ ἑορτῇ παρατιθέμενοι, ὁποίους  δή   ποτε ὄλπας ἐκάλουν, χρώμενοι πρὸς
[11, 466]   ἀνθεμεῦντας ἡμῖν στεφάνους ἔνεικον, ὡς  δὴ   πρὸς Ἔρωτα πυκταλίζω. Πρὸ δὲ
[11, 473]   μελιχρότερον, (ἐστὶ δὲ δή, πολὺ  δὴ   στιβαρώτερος. Ὡς δ´ ἐπιλάμπει
[11, 492]   καθότι καὶ Ἄρατός φησιν· Ἐπτάποροι  δὴ   ταί γε μετ´ ἀνθρώποις καλέονται,
[11, 484]   Πρίστις, τραγέλαφος, βατιάκη, λαβρώνιος. Ἀνδραποδιον  δὴ   ταῦθ´, ὁρᾷς, ἥκιστά γε, ἐκπωμάτων
[11, 489]   κράτιστα τῶν ἀπλανῶν ἀστέρων, οἷς  δὴ   τεκμαίρονται τὰ περὶ τὴν ζωὴν
[11, 459]   ~(Ἄγε  δή,   τίς ἀρχὴ τῶν λόγων γενήσεται;
[11, 502]   ἐπιγραφομένῳ δράματι Χαλκεῖά φησιν· Τοῦτο  δὴ   τὸ νῦν ἔθος ἄκρατον» ἐβόων,
[11, 491]   τρήρωσι πελειάσιν ὤπασε τιμήν, (αἳ  δή   τοι θέρεος καὶ χείματος ἄγγελοί
[11, 482]   καὶ Ἀναξανδρίδης ἐν Νηρηίσιν· (Δὸς  δὴ   τὸν χόα αὐτῷ σύ, Κῶμε,
[11, 475]   τοῦ ἐκπώματος Ἀνακρέων μνημονεύει· Ἄγε  δή,   φέρ´ ἡμίν, παῖ, κελέβην,
[11, 469]   Ἀντίμαχος δ´ οὑτωσὶ λέγει· Τότε  δὴ   χρυσέῳ ἐν δέπαι Ἠέλιον πόμπευεν
[11, 499]   ἐν κορυφαῖς ὀρέων, ὅκα θεοῖσιν  ἅδῃ   πολύφανος ἑορτά, χρύσεον ἄγγος ἔχοισα
[11, 472]   Βασιλέως υἱὸν λέγεις Καρῶν ἀφῖχθαι  δηλαδὴ   Πιξώδαρον. Ἡδύλος Ἐπιγράμμασι· ~(Πίνωμεν· καὶ
[11, 485]   ἅθρουν μ´ ἐξέπιες. Ἐν δὲ  Γηρυτάδῃ·   ἦν δὲ (Τὸ πρᾶγμ´ ἑορτή.
[11, 484]   τραγέλαφοι, λαβρώνια. Ἐν δὲ Φιλαδέλφοις·  Ἤδη   δ´ ἐπιχύσεις διάλιθοι, λαβρώνιοι, Πέρσαι
[11, 502]   ´πὶ τὸ δεῖπνον ὡς  ἤδη   καλεῖ μ´ χορὸς
[11, 460]   Ἡμεῖς οὖν μὴ διατρίβωμεν, ἀλλ´  ἤδη   κατακλινώμεθα, ἵν´ ἡμῖν Πλούταρχος
[11, 484]   κωθωνισμοῖς. Ὅταν δ´ ἱκανῶς ἔχῃς  ἤδη,   μὴ κοιμῶ πρὶν ἂν ἐμέσῃς
[11, 466]   ἀφανεῖς γενέσθαι, χρόνῳ δ´ ὕστερον  ἤδη   τῆς Μηθύμνης οἰκουμένης παραγενέσθαι τὸν
[11, 508]   συναποδημήσας αὐτῷ εἰς Συρακούσας, ὁρῶν  ἤδη   τὸν Δίωνα ἐξιδιοποιούμενον τὴν μοναρχίαν
[11, 492]   Τοῖσι δὲ τεῦχε κυκεῶ ἐυπλόκαμος  Ἑκαμήδη   σφῶιν πρῶτον μὲν ἐπιπροίηλε
[11, 467]   λέγων οὕτως· Ὅσα δ´ ἐστὶν  εἴδη   θηρικλείων τῶν καλῶν, γύναι δικότυλοι,
[11, 489]   δίκαιον ἐνόμιζον. Διὸ τὴν τράπεζαν  κυκλοειδῆ   κατεσκευάσαντο καὶ τοὺς τρίποδας τοὺς
[11, 489]   ὅλον ὄγκον (καὶ) κατὰ μείζονα  κυκλοειδῆ   περιγραφὴν ἔξαρσιν ἔχοντα τοῦ ὕψους
[11, 501]   τὰ πλεῖστα τῶν Ἀθήνησι βαλανείων  κυκλοειδῆ   ταῖς κατασκευαῖς ὄντα τοὺς ἐξαγωγοὺς
[11, 489]   ἀνθρώποις, πειθόμενοι τὸν κόσμον εἶναι  σφαιροειδῆ,   λαμβάνοντες ἔκ τε τοῦ ἡλίου
[11, 475]   καρχήσιον διὰ τὸ τραχύσματα ἔχειν  κεγχροειδῆ,   καὶ εἴρηται κατὰ ἐναλλαγὴν τοῦ
[11, 490]   οὐρείας κατὰ παράλειψιν τοῦ υ>  ἐπειδὴ   κεῖνται ἐπὶ τῆς οὐρᾶς τοῦ
[11, 493]   ἐκ τοῦ μογέων δηλοῦσθαι νομίζοντες,  ἐπειδὴ   τέτρωται. Ὅτι δὲ καθ´ Ὅμηρον
[11, 466]   καὶ κατεσθίειν· σὺ δὲ κάρτα  φείδῃ.   (ΑΝΤΙΓΟΝΙΣ ἔκπωμα ἀπὸ τοῦ βασιλέως
[11, 505]   Πλάτων πεπλασμένα θαύματα εἰδώς.  (Παρμενίδῃ   μὲν γὰρ καὶ ἐλθεῖν εἰς
[11, 472]   ποτήρια ἕτερα. Ἀριστοφῶν δ´ ἐν  Φιλωνίδῃ·   Τοιγαροῦν ἐμοὶ μὲν ἀρτίως
[11, 463]   (πίνωμεν, παίζωμεν, ἴτω διὰ νυκτὸς  ἀοιδή,   ὀρχείσθω τις, ἑκὼν δ´ ἄρχε
[11, 476]   τὸ κίσσινον ποτήριον σημαίνειν παρ´  Εὐριπίδῃ   ἐν Ἀνδρομέδᾳ· ~(Πᾶς δὲ ποιμένων
[11, 482]   θύραν, κυμβία τε παρέχοιμ´ ἑστιῶν  Εὐριπίδῃ.   Ὅτι δὲ καὶ πλοῖον
[11, 496]   ἐκπέταλον, οὗ μνημονεύει Ἄλεξις ἐν  Δρωπίδῃ·   πρόκειται δὲ τὸ μαρτύριον. Μνημονεύει
[11, 460]   τοὐθόνιον προπέπταται. Ἔστι καὶ παρὰ  Ἀναξανδρίδῃ   ἐν Μελιλώτῳ. Εὔβουλος δ´ ἐν
[11, 486]   Λαμπάδι· Δαίμονος Ἀγαθοῦ μετάνιπτρον, ἐντραγεῖν,  σπονδή,   κρότος. ~(Δίφιλος Σαπφοῖ· Ἀρχίλοχε, δέξαι
[11, 465]   ἥρως ξανθὸς Πολυνείκης πρῶτα μὲν  Οἰδιπόδῃ   καλὴν παρέθηκε τράπεζαν ἀργυρέην Κάδμοιο
[11, 481]   Φιλήμων Φάσματι· Ἐπεὶ δ´  Ῥόδη   (κυμβίον ἀκράτου κατασέσειχ´ ὑμᾶς ἄνω.
[11, 466]   πολυχρύσοιο πλούτου πάντες ἴσᾳ νέομεν  ψευδῆ   πρὸς ἀκτάν· ὃς μὲν ἀχρήμων,
[11, 466]   λέγονται παρὰ Κρησὶν οἱ ἐρώμενοι.  Σπουδὴ   δὲ αὐτοῖς παῖδας ἁρπάζειν· καὶ
[11, 479]   πρῶτον εἰσαγαγόντων. Τοσαύτη δὲ ἐγένετο  σπουδὴ   περὶ τὸ ἐπιτήδευμα ὥστε εἰς
[11, 463]   ἔγνωκα γοῦν οὕτως ἐπισκοπούμενος εἶναι  μανιώδη   πάντα τἀνθρώπων ὅλως, ἀποδημίας δὲ
[11, 484]   γναφεῖς. (Τρία δὲ παραφύλαττε ὅταν  κωθωνίζῃ·   μὴ πονηρὸν οἶνον πίνειν μηδὲ
[11, 504]   θεὸς αὐτὰ ἄγαν ἀθρόως  ποτίζῃ,   οὐ δύναται ὀρθοῦσθαι οὐδὲ ταῖς
[11, 509]   εὖ δ´ ὑποκαθιεὶς ἄτομα πώγωνος  βάθη,   εὖ δ´ ἐν πεδίλῳ πόδα
[11, 507]   τὴν τῆς δουλείας ἐφιστὰς δίκην  ἐφωράθη·   καὶ τὸ καθόλου πᾶσι τοῖς
[11, 461]   παρὰ τοῖς Ἕλλησιν, ἀλλὰ νεωστὶ  εὑρέθη   πεμφθὲν ἐκ τῶν βαρβάρων. Ἐκεῖνοι
[11, 468]   ἐπὶ Πελίᾳ ἀγὼν  ἐτέθη.   Βέλτιον δὲ λέγειν, φησὶν
[11, 485]   προσφέρων παῖς ἐνέχει τε σφόδρα  κυανοβενθῆ,   τὸ βάθος παρίστησιν κωμικὸς
[11, 465]   γλεῦκος τῷ ὕδατι τότε πρῶτον  ἐπόθη   κεκραμένον. Διόπερ ὀνομασθῆναι τὰς (πηγὰς)
[11, 481]   αὔθ´ ὅπως ἀνεκλογίστως πλεῖστος οἶνος  ἐκποθῇ.   (Εἶθ´ ὅταν τὸν οἶνον αὐτὰς
[11, 475]   Ἀλκμήνῃ ὑπὸ Διός, ὅτε Ἀμφιτρύωνι  εἰκάσθη.   ΚΑΛΠΙΟΝ. Ποτηρίου τι γένος Ἐρυθραίου,
[11, 460]   δ´ ἐπὶ κρασὶν ἔθηκεν. Ἅπερ  ὠνομάσθη   ἀπὸ τῆς πόσεως, ὡς τὸ
[11, 499]   ὑπό τινων. (Τὸ δὲ σκύφος  ὠνομάσθη   ἀπὸ τῆς σκαφίδος. Καὶ τοῦτο
[11, 485]   μεγάλη. Τοῦτο δὲ τὸ ποτήριον  ὠνομάσθη   ἀπὸ τῶν εἰς τὰς μέθας
[11, 475]   ποτήρια, καθὰ καὶ Ὅμηρος ποιεῖ.  Ὠνομάσθη   δὲ τὸ καρχήσιον διὰ τὸ
[11, 466]   ἐπὶ τῷ εὖ ἀκοντίζειν.  Ὠνομάσθη   οὖν ἀπὸ τοῦ τῆς χειρὸς
[11, 474]   δὲ καὶ ἀπὸ Κανθάρου κεραμέως  ὠνομάσθη   τὸ ἔκπωμα Φιλέταιρός φησιν ἐν
[11, 465]   οἴνου. Αὐτὰρ γ´ ὡς  φράσθη   παρακείμενα πατρὸς ἑοῖο τιμήεντα γέρα,
[11, 497]   τινὰ ποτήρια καὶ τοῦ ῥυτοῦ  ἐμνήσθη,   ὡς προεῖπον· (Ἡδύλος δ´ ἐν
[11, 505]   οἰνοχόων τύχῃ καὶ ἀκράτου αὐτῆς  μεθυσθῇ.   (Λέγεται δὲ ὡς καὶ
[11, 476]   διηγούμενος τὸ παρὰ τῷ Θρᾳκὶ  Σεύθῃ   συμπόσιον γράφει οὕτως· (Ἐπεὶ δὲ
[11, 481]   ταχέως ἂν ὑπὸ τῆς μέθης  κατηνέχθη.   Τοῦ κυμβίου μνημονεύει καὶ Δημοσθένης
[11, 461]   γὰρ ἂν τρὶς πιὼν οὕτως  κατηνέχθη   ὑπὸ μέθης τηλικοῦτος ὤν. Ἦν
[11, 488]   χωόμενος, ποτὶ δὲ σκῆπτρον βάλε  γαίῃ   χρυσείοις ἥλοισι πεπαρμένον. Ἐμφαίνεται γὰρ
[11, 508]   τῆς Πολιτείας· εἰ καὶ πασῶν  εἴη   αὕτη βελτίων, μὴ πείθοι δ´
[11, 468]   μέλιτος, τό ῥά οἱ προφερέστερον  εἴη.   (ΔΑΚΤΥΛΩΤΟΝ ἔκπωμα οὕτως καλούμενον παρὰ
[11, 494]   ἐγχέουσιν οὐκ ἄλλο τι ἂν  εἴη   ἐκπέταλον ποτήριον. Μνημονεύει δὲ
[11, 507]   ἀθυμεῖν αὐτούς, ὡς ἱκανὸς αὐτὸς  εἴη   ἡγεῖσθαι τῆς σχολῆς, καὶ προέπιεν
[11, 471]   μὴ ποιεῖ τοῦτο, μεταβεβληκὸς ἂν  εἴη   μικρὸν τοὔνομα. Ἀλλά, καθάπερ εἴρηται,
[11, 475]   μέλιτος, τό ῥά οἱ προφερέστερον  εἴη.   Σαφῶς γὰρ νῦν κελέβειον ἀντὶ
[11, 480]   πέμπω μεταδόρπιον. Ἐν ξυνῷ κεν  εἴη   συμπόταισίν τε γλυκερὸν καὶ Διωνύσοιο
[11, 477]   εἶδος εἶναι, (καὶ τάχ´ ἂν  εἴη   τὰ λεγόμενα σκυφία διὰ τὸ
[11, 466]   ὦπας εἶχε· ταῦτα δὲ ἂν  εἴη   τὰ ὦτα. Τὸ δὲ ἄλεισον
[11, 480]   Ἀμόργιος· Αὐτὴ δὲ φοξίχειλος  Ἀργείη   κύλιξ, εἰς ὀξὺ ἀνηγμένη,
[11, 506]   οὕτως ἀληθείας ἔχει, θεὸς ἂν  εἰδείη.   δὲ καλὸς αὐτοῦ Πρωταγόρας
[11, 501]   Ἐρατοσθένους Ἑρμοῦ (Πεπαῖχθαί τις ἂν  οἰηθείη,   φησί, τὴν λέξιν, διότι τὰ
[11, 492]   δ´ αἴγειον κνῆ τυρὸν κνήστι  χαλκείῃ,   ἐπὶ δ´ ἄλφιτα λευκὰ πάλυνεν·
[11, 468]   καὶ ἐς λοιβὴν χέον εἶθαρ  χρυσείῃ   προχόῳ. (Καὶ πάλιν· Ἄλλοι δὲ
[11, 477]   Καὶ τοῦ ὄφεως κατάδυσις  χειή,   καταδεχομένη τὸ ζῷον. Καὶ
[11, 477]   τῶν Αἰτωλικῶν γράφει· Ἐν τῇ  ἱεροποιίῃ   τοῦ Διδυμαίου Διὸς κισσοῦ σπονδοποιέονται
[11, 462]   δ´ ἀμφὶς ἔχει δώματα καὶ  θαλίη.   Χρὴ δὲ πρῶτον μὲν θεὸν
[11, 463]   δ´ ἂν πλεῖστα γελάσῃ καὶ  πίῃ   καὶ τῆς Ἀφροδίτης ἀντιλάβηται τὸν
[11, 463]   παῖς οἰνοχόος ὅσον ἂν  ἀποπίῃ   τοῦ δ´ ἐπιδέξια πίνειν μνημονεύει
[11, 460]   καὶ τὰς κύλικας πλήρεις (ἅπασι  προπίῃ.   (Ποτήρια δὲ πρῶτον οἶδα ὀνομάσαντα
[11, 461]   Τήιος ἐν τῇ ἐπιγραφομένῃ  Ἱστορίῃ   λέγων οὕτως· Ἡρακλῆς λαβὼν Εὔρυτον
[11, 467]   ἱερεὺς τοῦ Ἡρακλέους οὕτως· ὅταν  εἰσίῃ   βασιλεὺς εἰς τὴν πόλιν,
[11, 486]   χόας ἐξέπιεν· ἧς τόδε σοί,  Παφίη,   ζωραῖς μύρρῃσι θυωθὲν κεῖται πορφυρέης
[11, 466]   ὀνόματα. Περσικὴ δὲ φιάλη  βατιάκη.   Ἀλεξάνδρου δὲ τοῦ βασιλέως ἐν
[11, 484]   καταλέγων ποτηρίων φησί· Πρίστις, τραγέλαφος,  βατιάκη,   λαβρώνιος. Ἀνδραποδιον δὴ ταῦθ´, ὁρᾷς,
[11, 483]   οὐδὲ γὰρ ἡμεῖς νήφειν ἐν  φυλακῇ   τῇδε δυνησόμεθα, ὡς τῆς κύλικος
[11, 509]   ὑπὸ Πλάτωνα καὶ Βρυσωνοθρασυμαχειοληψικερμάτων, πληγεὶς  ἀνάγκῃ   ληψολιγομίσθῳ τέχνῃ (συνών τις, οὐκ
[11, 483]   Οὗ δὲ ἕνεκα στρατιωτικόν, πολλάκις  ἀνάγκη   ὕδωρ πίνειν οὐ καθαρόν. Πρῶτον
[11, 492]   ὤτων τέσσαρες πελειάδες. (Ἔπειθ´ ὅταν  ἐπενέγκῃ   τὸ Δοιαὶ δὲ πελειάδες ἀμφὶς
[11, 466]   εἷς. (Μύστροι ἀργυροῖ κατάχρυσοι λβʹ  Λαγυνοθήκη   ἀργυρᾶ μία. Οἰνοφόρον βαρβαρικὸν ἀργυροῦν
[11, 460]   γὰρ οὕτως τῶν ποτηρίων  σκευοθήκη   παρ´ Ἀριστοφάνει μὲν ἐν Γεωργοῖς·
[11, 464]   φησιν Χρύσιππος ἐν τῇ  Εἰσαγωγικῇ   περὶ ἀγαθῶν καὶ κακῶν Πραγματείᾳ
[11, 495]   (τοῖς Παναθηναικοῖς ἐοικώς, ἡνίκα ἐκαλεῖτο  πελίκη,   ὕστερον δὲ ἔσχεν οἰνοχόης σχῆμα,
[11, 480]   πλησίον τῶν κεραμείων πύλη  Κεραμικὴ   καλεῖται) καὶ βάπτονται εἰς τὸ
[11, 485]   τρίψας τι μικρὸν δελεάσας τε  γεννικῇ   τὸ μέγεθος κοίλῃ λεπαστῇ, τοῦτ´
[11, 501]   δὲ τοιαύτη θέσις τῶν φιαλῶν  Ἰωνική   ἐστι καὶ ἀρχαία. Ἔτι γοῦν
[11, 466]   λαβρώνιος, τραγέλαφος, πρίστις, ποτηρίων ὀνόματα.  Περσικὴ   δὲ φιάλη βατιάκη. Ἀλεξάνδρου
[11, 470]   ἐν τοῖς οἴκοις κεῖται φιάλη  χαλκῆ   καὶ κύαθος χαλκοῦς καὶ ἠθάνιον
[11, 464]   Τοιοῦτον οἷον ἂν καὶ σοὶ  δοκῇ.   {Α. Βούλεσθε δήπου τὸν ἐπιδέξι´,
[11, 494]   πτεροῖς» κατὰ τὸν θαυμάσιον Αἰσχύλον  ἁλίσκῃ,   ἀπροσδιονύσους λύσεις πραγματευόμενος. (ΟΛΜΟΣ ποτήριον
[11, 485]   καλή, (οἳ δὲ παροξύνουσιν, ὡς  μεγάλη.   Τοῦτο δὲ τὸ ποτήριον ὠνομάσθη
[11, 501]   φιάλη, φησί, κατ´ ἀντιστοιχίαν ἐστὶ  πιάλη,   τὸ πιεῖν ἅλις παρέχουσα·
[11, 480]   ἄμφωτις, σκύφος, κύλιξ, κώθων, καρχήσιον,  φιάλη.   Ἀχαιὸς δὲ Ἐρετριεὺς ἐν
[11, 466]   πρίστις, ποτηρίων ὀνόματα. Περσικὴ δὲ  φιάλη   βατιάκη. Ἀλεξάνδρου δὲ τοῦ
[11, 502]   Ἐκαλεῖτο δέ τις καὶ βαλανωτὴ  φιάλη,   ἧς τῷ πυθμένι χρυσοῖ ὑπέκειντο
[11, 500]   καθαρῶν τ´ ἀλήτων κἀλφίτων ἀπερρόφεις.  (ΦΙΑΛΗ.   Ὅμηρος μὲν ὅταν λέγῃ· Ἀμφίθετον
[11, 466]   οὖς οὐκ ἔχον. ΑΡΟΚΛΟΝ  φιάλη   παρὰ τῷ Κολοφωνίῳ Νικάνδρῳ. (ΑΛΕΙΣΟΝ
[11, 462]   ἄλλος δ´ εὐῶδες μύρον ἐν  φιάλῃ   παρατείνει· κρατὴρ δ´ ἕστηκεν μεστὸς
[11, 501]   δ´ Μυρλεανὸς μὲν  φιάλη,   φησί, κατ´ ἀντιστοιχίαν ἐστὶ πιάλη,
[11, 470]   Αἰγυπτίων ἐν τοῖς οἴκοις κεῖται  φιάλη   χαλκῆ καὶ κύαθος χαλκοῦς καὶ
[11, 496]   τὸ δ´ ἕτερον Πήγασος. ΡΥΣΙΣ  φιάλη   χρυσῆ, Θεόδωρος. Κρατῖνος ἐν Νόμοις·
[11, 485]   μὲν ὀξύνουσι τὴν τελευταίαν, ὡς  καλή,   (οἳ δὲ παροξύνουσιν, ὡς μεγάλη.
[11, 501]   ὀμφαλὸς ἔπεστιν. Ἴων δ´ ἐν  Ὀμφάλῃ·   Ἴτ´ ἐκφορεῖτε, παρθένοι, κύπελλα καὶ
[11, 466]   Ἀχαιὸς δ´ τραγικὸς ἐν  Ὀμφάλῃ   καὶ αὐτὸς περὶ γραμματικοῦ ποτηρίου
[11, 498]   μακρός. Καὶ Ἀχαιὸς δ´ ἐν  Ὀμφάλῃ·   (Ὁ δὲ σκύφος με τοῦ
[11, 498]   σκύφον» ἔφη. Ἴων δ´ ἐν  Ὀμφάλῃ·   Οἶνος οὐκ ἔνι ἐν τῷ
[11, 472]   ἐγὼ κενὸν τρίψας, ποήσας λαμπρόν,  ἀσφαλῆ   βάσιν στήσας, συνάψας καρπίμοις κισσοῦ
[11, 486]   ἀκούηται τὰ ἐν Λυκίᾳ εἰργασμένα.  (ΜΕΛΗ.   Οὕτω καλεῖταί τινα ποτήρια, ὧν
[11, 460]   δὲ ἐξεῦρεν ἡμῖν. Ἐν δὲ  Σεμέλῃ   Διονύσῳ· Ἑρμῆς Μαίας
[11, 460]   μοι ἑρκεῖος, ἔστι φρατέριος, τὰ  τέλη   τελῶ ~(ἄξιον δ´ ἐστὶ ζητῆσαι
[11, 472]   στρώματ´, ἀργυρώματα, θηρίκλειοι καὶ τορευτὰ  πολυτελῆ   ποτήρια ἕτερα. Ἀριστοφῶν δ´ ἐν
[11, 491]   πέτρης μέγας αἰετὸς αἰὲν ἀφύσσων  γαμφηλῇ   φορέεσκε ποτὸν Διὶ μητιόεντι. Τὸν
[11, 476]   ἐκπώματα (ποιεῖν ἐξ αὐτῶν, τὰ  χείλη   περιαργυροῦντας καὶ χρυσοῦντας· καὶ Φιλόξενος
[11, 474]   τὸ κύπελλον λίθινα, χρυσῷ τὰ  χείλη   περιτεραμνίσας, τὰς δὲ κλισίας ἐλατίνας
[11, 470]   διὰ κῦμα φέρει πολυήρατος εὐνή,  ποικίλη   Ἡφαίστου χερσὶν ἐληλαμένη χρυσοῦ τιμήεντος,
[11, 485]   δελεάσας τε γεννικῇ τὸ μέγεθος  κοίλῃ   λεπαστῇ, τοῦτ´ ἐποίησεν ἐκπιεῖν. Φιλύλλιος
[11, 485]   ἁδύοινος εὐφρανεῖ δι´ ἡμέρας. Θεόπομπος  Παμφίλῃ·   Λεπαστὴ μάλα συχνή, (ἣν ἐκπιοῦς´
[11, 485]   οἴ– νου χαίροντα λεπασταῖς. Θεόπομπος  Παμφίλῃ·   (Σπόγγος, λεκάνη, πτερόν, λεπαστὴ πάνυ
[11, 470]   ἵπποι ἑστᾶς´, ὄφρ´ Ἠὼς ἠριγένεια  μόλῃ.   Ἔνθ´ ἐπέβη ἑτέρων ὀχέων Ὑπερίονος
[11, 499]   Σάμιος ἐν τῇ πρὸς Διαγόραν  Ἐπιστολῇ   γράφει· Καθ´ ὃν χρόνον ἐπεδήμησας
[11, 466]   τῇ Ἀσίᾳ σατράπας φέρεταί τις  ἐπιστολὴ   ἐν ταῦτα γέγραπται· Βατιάκαι
[11, 483]   ἰατρὸς ἐν τῇ περὶ Κωθωνισμοῦ  ἐπιστολῇ   φησιν οὕτως· Συμβαίνει τοὺς μὲν
[11, 482]   τῇ πρὸς Ἀγήτορα τὸν Λάκωνα  Ἐπιστολῇ   ὡς κυαθῶδες ἀγγεῖον τὸ κυμβίον
[11, 481]   γε. Κινεῖται γὰρ εὐθύς μοι  χολή,   ἐξ οὗπερ ἔπιον ἐκ τοιαύτης
[11, 466]   Ἀέξονται φρένας ἀμπελίνοις τόξοις δαμέντες.  (ΑΓΚΥΛΗ   ποτήριον πρὸς τὴν τῶν κοττάβων
[11, 466]   Καὶ κύλιξ δὲ (ἡ)  ἀγκύλη   διὰ τὸ ἐπαγκυλοῦν τὴν δεξιὰν
[11, 480]   καὶ πλησίον τῶν κεραμείων  πύλη   Κεραμικὴ καλεῖται) καὶ βάπτονται εἰς
[11, 478]   βαστάσας οἷον λικνοφορήσας τούτων γεύεται.  (ΚΟΤΥΛΗ.   Ἀριστοφάνης Κωκάλῳ· Ἄλλαι ὑποπρεσβύτεραι γρᾶες
[11, 502]   κύαθον χαλκοῦν κλέψας ἀπορῶν κεῖται,  κοτύλη   δ´ ἀνὰ χοίνικα μάττει. (Ἄλεξις
[11, 479]   Ἀχαρνεῦσι· Κοτυλίσκιον τὸ χεῖλος ἀποκεκρουμένον.  Κοτύλη   δὲ καλεῖται καὶ τοῦ
[11, 479]   χερσὶν ἀρυσθῆναι δυνάμενον. Καὶ ἐν  κοτύλῃ   δέ τις παιδιὰ καλεῖται, ἐν
[11, 482]   οὖν οὐδὲν ἐχρῶντο τότε οὐδὲ  κοτύλῃ.   (Κρατῆρα γὰρ ἵστασαν τοῖς θεοῖς,
[11, 481]   αὐτὰς αἰτιώμεθ´ ἐκπιεῖν, λοιδοροῦνται κὠμνύουσι  μὴ   ´κπιεῖν ἀλλ´ μίαν.
[11, 507]   συμπαρὼν λαβὼν τὸ ποτήριον (παρεκάλει  μὴ   ἀθυμεῖν αὐτούς, ὡς ἱκανὸς αὐτὸς
[11, 461]   καὶ τότε μεγάλα ποτήρια, εἰ  μὴ   αἰτιάσεταί τις τὴν δύναμιν τοῦ
[11, 464]   τούτων. Ὥστε καὶ τὰ λοιπὰ  μὴ   ἀλλοτρίως καλεῖσθαι τὸν τρόπον τοῦτον.
[11, 466]   τὸ ὑπερήφανον καὶ καλόν. Εἰ  μὴ   ἄρα τὸ ποικίλον τῇ κατασκευῇ
[11, 461]   μεθ´ ἡμέραν. Ὅπως οὖν  μὴ   διὰ τὸν τρόπον, ἀλλὰ διὰ
[11, 460]   τοῖς γόνασιν ἔστησεν. Ἡμεῖς οὖν  μὴ   διατρίβωμεν, ἀλλ´ ἤδη κατακλινώμεθα, ἵν´
[11, 466]   οὔτε τεῳ σπένδεσκε θεῶν, ὅτε  μὴ   Διί. Καὶ Πρίαμος δὲ
[11, 501]   ῥησειδίῳ τὴν κατὰ τὸν πυθμένα  μὴ   δυναμένην τίθεσθαι καὶ ἐρείδεσθαι, ἀλλὰ
[11, 484]   ἀναπαύου μικρὸν περιχεάμενος· ἐὰν δὲ  μὴ   δυνηθῇς ἱκανῶς κενῶσαι σαυτόν, πλείονι
[11, 496]   σφάλλειν· νῦν δὲ τὸ μὲν  μὴ   εἰσφέρεσθαι ἔτι αὖ καταμένει· τοσοῦτον
[11, 466]   Σιληνὸς δὲ ἀμφικύπελλόν φησι τὸ  μὴ   ἔχον ὦτα. Ἄλλοι δὲ τὴν
[11, 481]   τὰ κυμβία καὶ ὀρθῶν, πυθμένα  μὴ   ἐχόντων μηδὲ ὦτα. Πτολεμαῖος δὲ
[11, 482]   οἱ αὐτοὶ καὶ πῶς κύαθον  μὴ   κεκτημένος, ἀλλὰ κυμβίον μόνον, φιάλην
[11, 503]   θεοῖσιν; {Β. Οὐδὲ ἕν, (ἂν  μὴ   κεράσῃ τις. {Α. Ἴσχε, τὸν
[11, 484]   Ὅταν δ´ ἱκανῶς ἔχῃς ἤδη,  μὴ   κοιμῶ πρὶν ἂν ἐμέσῃς πλέον
[11, 466]   καὶ ἐμμελῶς ἐν οἴνῳ διάγειν,  μὴ   κωθωνιζόμενον μηδὲ Θρᾳκίῳ νόμῳ ἄμυστιν
[11, 502]   τῆς Ὁμονοίας δύο, τί νῦν  μὴ   κωμάσω ἄνευ λυχνούχου πρὸς τὸ
[11, 483]   καθαρόν. Πρῶτον μὲν οὖν τὸ  μὴ   λίαν κατάδηλον εἶναι τὸ πόμα·
[11, 476]   μοι ποίησον; τήνδε νῦν  μή   μοι δίδου, ἐκ δὲ τοῦ
[11, 466]   τις, ἣν ἔστιν ἀπνευστὶ πίνειν  μὴ   μύσαντα. Καλοῦσι δ´ οὕτω καὶ
[11, 504]   γνῶμαι σφαλοῦνται, καὶ οὐδ´ ἀναπνεῖν  μὴ   ὅτι λέγειν δυνησόμεθα· ἢν δὲ
[11, 462]   ἔχων ἀφίκοιο οἴκαδ´ ἄνευ προπόλου,  μὴ   πάνυ γηραλέος. Ἀνδρῶν δ´ αἰνεῖν
[11, 508]   καὶ πασῶν εἴη αὕτη βελτίων,  μὴ   πείθοι δ´ ἡμᾶς, τί πλέον;
[11, 471]   ἔτι καὶ νῦν· εἰ δὲ  μὴ   ποιεῖ τοῦτο, μεταβεβληκὸς ἂν εἴη
[11, 484]   (Τρία δὲ παραφύλαττε ὅταν κωθωνίζῃ·  μὴ   πονηρὸν οἶνον πίνειν μηδὲ ἄκρατον
[11, 496]   Περσῶν) Ἦν δὲ αὐτοῖς νόμιμον  μὴ   προχοίδας εἰσφέρεσθαι εἰς τὰ συμπόσια,
[11, 499]   τε τετυγμένα, τοῖς ἐνάμελγεν. Εἰ  μὴ   σκύφος οἷον σκύθος τις διὰ
[11, 508]   λέγων ταῦτα καὶ γράφειν καὶ  μὴ   ταὐτὰ ποιεῖν τοῖς εὐχομένοις, ἀλλὰ
[11, 490]   δ´ ἐοικὸς ὀρειᾶν γε Πελειάδων  μὴ   τηλόθεν Ὠαρίων´ ἀνεῖσθαι. Σύνεγγυς γάρ
[11, 461]   δόξει τισὶν ἔχειν ἀπορίαν, εἰ  μή   τις ἄρα φήσειε διὰ τὴν
[11, 508]   ἐξῆν τοῦ συσσιτίου μετασχεῖν, εἰ  μή   τις ἐπίσταιτο γεωμετρεῖν φιλοσοφεῖν.
[11, 466]   παρ´ αὐτοῖς ἄδοξόν ἐστιν ἐραστοῦ  μὴ   τυχεῖν. Καλοῦνται δὲ οἱ ἁρπασθέντες
[11, 496]   συμπόσια, (δῆλον ὅτι νομίζοντες τὸ  μὴ   ὑπερπίνειν ἧττον ἂν καὶ σώματα
[11, 505]   ἐμμέτρους τοὺς καλουμένους Σώφρονος μίμους  μὴ   φῶμεν εἶναι λόγους καὶ μιμήσεις
[11, 508]   λαβεῖν βέλτιον λεχθέντα  μὴ   χεῖρον. Καὶ γὰρ Θεόπομπος
[11, 465]   δ´ ἀνὰ εἴκοσι μέτρα χεῦ´·  ὀδμὴ   δ´ ἡδεῖα ἀπὸ κρητῆρος ὀδώδει.
[11, 486]   Ῥηνιοεργής. Ἡρόδοτός τε ἐν τῇ  ἑβδόμῃ   φησί· Προβόλους δύο Λυκοεργέας. Μήποτ´
[11, 496]   Μνημονεύει δ´ αὐτῶν Ἀστυδάμας ἐν  Ἑρμῇ   λέγων οὕτως· Κρατῆρε μὲν πρώτιστον
[11, 469]   τοῦτο γέγονε νῦν ποτήριον; {Α.  Κώμη   μὲν οὖν τίς ἐστι περὶ
[11, 474]   εἰς τὸν κάνθαρον, (παιδάριον, ἔγχει,  νὴ   Δί´ εἰς τὸν κάνθαρον. Ἐπιγένης
[11, 474]   πενιχροῦ πάνυ, ἀλλ´ οὐ τυράννου,  νὴ   Δί´. Ὅτι δὲ καὶ γυναικεῖον
[11, 482]   πρόσωπ´ ἔχοντα χρυσᾶ παρθένων; {Β.  Νὴ   τὸν Δί´, ἦν γάρ. {Α.
[11, 466]   τὰ παρεσκευασμένα· ἅπαντα χρυσᾶ, Τρόφιμε,  νὴ   τὸν Οὐρανόν, ὑπερήφανα. Ἐγὼ μὲν
[11, 481]   Γλίσχρον γέ μοὐστὶ τὸ σίαλον  νὴ   τὼ θεώ. {Β. Εἰ λάβω
[11, 485]   χαίροντα λεπασταῖς. Θεόπομπος Παμφίλῃ· (Σπόγγος,  λεκάνη,   πτερόν, λεπαστὴ πάνυ πυκνή, ἣν
[11, 462]   τὸ συμπόσιον κατὰ τὸν Κολοφώνιον  Ξενοφάνη   πλῆρες ὂν πάσης θυμηδίας· Νῦν
[11, 470]   τοῖς χρόνοις κατὰ τὸν κωμικὸν  Ἀριστοφάνη.   Μνημονεύει δὲ τῆς κύλικος Θεόπομπος
[11, 480]   τόπῳ τὰ ποτήρια, κἂν ἀργυρᾶ  τυγχάνῃ   ὄντα, καὶ τὸ κυλικηγορεῖν, ὅταν
[11, 484]   λαβρωνίου. Δίφιλος Τιθραύστῃ καὶ ἄλλα  γένη   καταλέγων ποτηρίων φησί· Πρίστις, τραγέλαφος,
[11, 466]   φιλοτιμηθῆναι καὶ πολλὰ καὶ παντοδαπὰ  γένη   παραθέμενον κεραμίων ἐξ ἑκάστου ἀποπλασάμενον
[11, 483]   Πιεῖν πιεῖν τις ἐγχείτω λαβὼν  πυριγενῆ   κυκλοτερῆ βραχύωτον παχύστομον κώθωνα παῖδα
[11, 507]   τοῦ σοφοῦ. Ἀλλὰ μὴν οὐδ´  Ἀντισθένη   ἐπαινῶ· καὶ γὰρ καὶ οὗτος
[11, 506]   τοὺς ὑπὸ τοῦ δήμου προαγομένους,  Φανοσθένη   τὸν Ἄνδριον κἀπολλόδωρον τὸν Κυζικηνόν,
[11, 470]   πολυήρατος εὐνή, ποικίλη Ἡφαίστου χερσὶν  ἐληλαμένη   χρυσοῦ τιμήεντος, ὑπόπτερος, ἄκρον ἐφ´
[11, 480]   Ἀργείη κύλιξ, εἰς ὀξὺ  ἀνηγμένη,   οἷοί εἰσιν οἱ ἄμβικες καλούμενοι.
[11, 501]   τὸν πυθμένα καὶ τὸ στόμα  τιθεμένη·   δὲ τοιαύτη θέσις τῶν
[11, 501]   ψυχρήλατος ἐπὶ πῦρ οὐκ  ἐπιτιθεμένη,   καθότι (καὶ λέβητα καλεῖ
[11, 475]   καὶ ὀξεῖα γιγνομένη ἐστὶν  λεγομένη   ἠλακάτη. Μνημονεύει δὲ τῶν καρχησίων
[11, 486]   μετὰ τὸ δεῖπνον ἐπὴν ἀπονίψωνται  διδομένη   κύλιξ. Ἀντιφάνης Λαμπάδι· Δαίμονος Ἀγαθοῦ
[11, 507]   αὐτοῦ καὶ κατὰ τὴν ἀπόλυσιν  χωριζομένη   τοῦ σώματος παρὰ προτέρῳ εἴρηται
[11, 462]   τράπεζα τυροῦ καὶ μέλιτος πίονος  ἀχθομένη·   βωμὸς δ´ ἄνθεσιν ἀν τὸ
[11, 475]   εἰς ὕψος ἀνήκουσα καὶ ὀξεῖα  γιγνομένη   ἐστὶν λεγομένη ἠλακάτη. Μνημονεύει
[11, 492]   τοῖς ἄστροις καὶ ἐν τῇ  φαινομένῃ   κατασκευῇ προσηκόντως ἐτόρευσεν. Τοῦτο μέντοι
[11, 486]   ἐν Ἐπιγράμμασιν οὑτωσὶ λέγων· (Ἡ  διαπινομένη   Καλλίστιον ἀνδράσι, θαῦμα κοὐ ψευδές,
[11, 460]   Ἀλκαῖος· Ἐκ δὲ ποτήριον πώνης  Διννομένῃ   παρίσδων. Τιμᾶται δὲ καὶ ἐν
[11, 470]   ἐγκάθηται περὶ τὰς λαγόνας ἱκανῶς  βαθυνομένη   ὦτά τε ἔχει βραχέα ὡς
[11, 507]   μὲν γὰρ ψυχὴ  διαπλαττομένη   ἀθάνατος ὑπ´ αὐτοῦ καὶ κατὰ
[11, 461]   Σκυθῖνος Τήιος ἐν τῇ  ἐπιγραφομένῃ   Ἱστορίῃ λέγων οὕτως· Ἡρακλῆς λαβὼν
[11, 499]   φέρε λάγυνον. Καὶ ἐν τῇ  ἐπιγραφομένῃ   Κλίνῃ· Καὶ δυσχερὴς λάγυνος οὗτος
[11, 490]   Ὁμήρου ποιημάτων ἐν τῇ Μνημοσύνῃ  ἐπιγραφομένῃ   φάσκουσα τὴν ἀμβροσίαν τῷ Διὶ
[11, 477]   τοῦ ὄφεως κατάδυσις χειή,  καταδεχομένη   τὸ ζῷον. Καὶ κήθιον τὸ
[11, 488]   δ´ ἦν ὀλίγη τοῖς κολαπτῆρσιν  ἐπηρμένη   καὶ οἱονεὶ κεφαλίδας ἥλων ἀποτελοῦσα.
[11, 483]   ἐκ στρεψαύχενος πίοιμι τὸν τράχηλον  ἀνακεκλασμένη;   Ἄλεξις Ἐρίθοις· Εἶτα τετρακότυλον ἐπεσόβει
[11, 470]   Ναννοῖ ἐν εὐνῇ φησι χρυσῇ  κατεσκευασμένῃ   πρὸς τὴν χρείαν ταύτην (ὑπὸ
[11, 469]   χρυσέῳ ἐν δέπαι Ἠέλιον πόμπευεν  ἀγακλυμένη   Ἐρύθεια. Καὶ Αἰσχύλος ἐν Ἡλιάσιν·
[11, 466]   Σοφοκλῆς· Κακῶς σὺ πρὸς θεῶν  ὀλουμένη,   (ἣ τὰς ἀρύστεις ὧδ´ ἔχους´
[11, 472]   τὴν θηρίκλειον εἶπε Μένανδρος ἐν  Θεοφορουμένῃ·   Μέσως μεθύων τὴν θηρίκλειον ἔσπασε.
[11, 505]   τῇ Πολιτείᾳ εἰπών· Ὅὅταν, οἶμαι,  δημοκρατουμένη   πόλις ἐλευθερίας διψήσασα κακῶν οἰνοχόων
[11, 466]   Ἡρακλέους γενέσεως ἄξιον ἡγεῖται δῶρον  Ἀλκμήνῃ   δοθῆναι ποτήριον, ὅπερ Ἀμφιτρύωνι εἰκασθεὶς
[11, 474]   εἴ γε Ζεὺς ὁμιλήσας  Ἀλκμήνῃ   ἔδωκε δῶρον αὐτὸ τῆς μίξεως,
[11, 463]   Σπένδοντες δ´ ἁγνῶς Ἡρακλέι τ´  Ἀλκμήνῃ   τε, Προκλέι Περσείδαις τ´, ἐκ
[11, 475]   δείκνυσθαι τὸ δέπας τὸ δοθὲν  Ἀλκμήνῃ   ὑπὸ Διός, ὅτε Ἀμφιτρύωνι εἰκάσθη.
[11, 485]   Κύλικες δ´ ἦσαν μεγάλαι. Ἀριστοφάνης  Εἰρήνῃ   Τί δῆτ´ ἂν εἰ πίοις
[11, 486]   ἐθνῶν. (Ἀριστοφάνης τε γὰρ ἐν  Εἰρήνῃ   φησί· Τὸ δὲ πλοῖον ἔσται
[11, 495]   ἐς τὴν χρείαν πῖπτον μετεσχημάτισται,  (ἀρυταίνῃ   μάλιστα ἐοικός, δὴ καλοῦμεν
[11, 462]   αἰνεῖν τοῦτον ὃς ἐσθλὰ πιὼν  ἀναφαίνῃ,   ὡς οἱ μνημοσύνη, καὶ τὸν
[11, 486]   λαβὼν ἔνεγκον ἐπὶ τὸ μνῆμ´  ἐκείνῃ,   μανθάνεις; καὶ κατάχεον. ΜΕΤΑΝΙΠΤΡΟΝ
[11, 499]   λάγυνον. Καὶ ἐν τῇ ἐπιγραφομένῃ  Κλίνῃ·   Καὶ δυσχερὴς λάγυνος οὗτος πλησίον
[11, 486]   τε ἐν τῇ Λακεδαιμονίων Πολιτείᾳ·  Κλίνη   Μιλησιουργὴς καὶ δίφρος Μιλησιουργής, κλίνη
[11, 486]   Κλίνη Μιλησιουργὴς καὶ δίφρος Μιλησιουργής,  κλίνη   Χιουργὴς καὶ τράπεζα Ῥηνιοεργής. Ἡρόδοτός
[11, 502]   τήνδ´ ἐγὼ ἰδίᾳ τε καὶ  κοινῇ   κύλικα προπίομαι. Ἐκαλεῖτο δὲ καὶ
[11, 494]   ὡς πυγονιαῖον. (ΟΞΥΒΑΦΟΝ. μὲν  κοινὴ   συνήθεια οὕτως καλεῖ τὸ ὄξους
[11, 504]   ὅταν δὲ ὅσῳ ἥδεται τοσοῦτο  πίνῃ,   καὶ μάλα ὀρθά τε αὔξεται
[11, 503]   Ἀμαλθείας κέρας. Ἐν δὲ τῇ  Καρίνῃ   σαφῶς δηλοῦται, ὅτι τούτῳ ἐχρῶντο
[11, 494]   οὗ μνημονεύει Κρατῖνος μὲν ἐν  Πυτίνῃ   οὕτως· (Πῶς τις αὐτόν, πῶς
[11, 474]   Δί´ εἰς τὸν κάνθαρον. Ἐπιγένης  Ἡρωίνῃ·   Ἀλλ´ οὐδὲ κεραμεύουσι νῦν τοὺς
[11, 469]   δ´ αὐτῶν καὶ Ἐπιγένης ἐν  Ἡρωίνῃ   διὰ τούτων· Ψυκτῆρα, κύαθον, κυμβία,
[11, 502]   ἀθλίους ἀπολλύων. Ἐπιγένης δ´ ἐν  Ἡρωίνῃ   καταλέγων πολλὰ ποτήρια καὶ τοῦ
[11, 492]   οἴνῳ Πραμνείῳ, ἐπὶ δ´ αἴγειον  κνῆ   τυρὸν κνήστι χαλκείῃ, ἐπὶ δ´
[11, 485]   (Σπόγγος, λεκάνη, πτερόν, λεπαστὴ πάνυ  πυκνή,   ἣν ἐκπιοῦς´ ἄκρατον Ἀγαθοῦ Δαίμονος
[11, 466]   Μυθολογοῦσι δὲ (περὶ) τῶν ἐν  Μηθύμνῃ   τινὲς περὶ τῆς ἀφεθείσης εἰς
[11, 470]   οὖσα. Καὶ μήποτε Ἄλεξις ἐν  Ἡσιόνῃ   θηρικλείῳ ποιεῖ τὸν Ἡρακλέα πίνοντα,
[11, 492]   Ἐν τῷ ῥά σφι κύκησε  γυνὴ   εἰκυῖα θεῇσιν οἴνῳ Πραμνείῳ, ἐπὶ
[11, 470]   ἐφόρει σὺν ταῖς ἵπποις, ἐπὴν  δύνῃ,   διὰ τοῦ Ὠκεανοῦ τὴν νύκτα
[11, 470]   γὰρ διὰ κῦμα φέρει πολυήρατος  εὐνή,   ποικίλη Ἡφαίστου χερσὶν ἐληλαμένη χρυσοῦ
[11, 470]   ἀμολγόν. ~(Μίμνερμος δὲ Ναννοῖ ἐν  εὐνῇ   φησι χρυσῇ κατεσκευασμένῃ πρὸς τὴν
[11, 490]   τῶν Ὁμήρου ποιημάτων ἐν τῇ  Μνημοσύνῃ   ἐπιγραφομένῃ φάσκουσα τὴν ἀμβροσίαν τῷ
[11, 462]   ἐσθλὰ πιὼν ἀναφαίνῃ, ὡς οἱ  μνημοσύνη,   καὶ τὸν ὃς ἀμφ´ ἀρετῆς.
[11, 503]   ταῖς Μούσαις καὶ τῇ τούτων  Μνημοσύνῃ   μητρὶ προὔπιε πᾶσι φιλοτησίαν. Ἐπειπὼν
[11, 466]   ἐκπώμασιν. Ἐν ταύτῃ δὲ τῇ  τέχνῃ   εὐδοκίμησαν Κίμων καὶ Ἀθηνοκλῆς. Ἐχρῶντο
[11, 509]   καὶ Βρυσωνοθρασυμαχειοληψικερμάτων, πληγεὶς ἀνάγκῃ ληψολιγομίσθῳ  τέχνῃ   (συνών τις, οὐκ ἄσκεπτα δυνάμενος
[11, 485]   ἡμέρας. Θεόπομπος Παμφίλῃ· Λεπαστὴ μάλα  συχνή,   (ἣν ἐκπιοῦς´ ἄκρατον Ἀγαθοῦ Δαίμονος
[11, 498]   Καὶ πάλιν· Τὸν δὲ σκύπφον  Τηλεβόῃ   δίδωσι Ποσειδῶν παιδὶ τῷ ἑαυτοῦ,
[11, 471]   ὑπερθύουσαν (Τίμαιος δ´ ἐν