Livre, pages
[11, 475]	ἐναλλαγὴν τοῦ ει> πρὸς τὸ	α>	ἀντὶ τοῦ κερχήσιον· διὸ καὶ
[11, 464]	οἷον ἂν καὶ σοὶ δοκῇ.	{Α.	Βούλεσθε δήπου τὸν ἐπιδέξι´, ὦ
[11, 481]	τὴν φάρυγα. {Β. Δώσω πιεῖν.	{Α.	Γλίσχρον γέ μοὐστὶ τὸ σίαλον
[11, 487]	Πῶς δ´ εἴσεταί τις τοῦτ´;	{Α.	Ἐὰν τύχῃ μόνον αὐτῆς, ἐπὶ
[11, 497]	(Ὃν) οὐδ´ ἂν ἐλέφας ἐκπίοι.	{Α.	Ἐγὼ δὲ τοῦτό γ´ ἐκπέπωκα
[11, 474]	Τὴν ναῦν σεσῶσθαί μοι λέγεις;	{Α.	Ἔγωγε μὴν κείνην ναῦν Καλλικλῆς
[11, 497]	ἐλέφαντος γὰρ διαφέρεις οὐδὲ σύ.	{Α.	Ἕτερον τριήρης· τοῦτ´ ἴσως χωρεῖ
[11, 503]	ἕν, (ἂν μὴ κεράσῃ τις.	{Α.	Ἴσχε, τὸν ᾠδὸν λάμβανε. Ἔπειτα
[11, 478]	{Β. Εἰς κόρακας, ὦ μαστιγία.	{Α.	Καὶ κόνδυ καὶ ψυκτῆρα καὶ
[11, 472]	ἐστί μοι. {ΑΙΣΧ. Εὖ οἶδα.	{Α.	Καὶ τῶν Ῥοδιακῶν. Ἥδιστα γὰρ
[11, 483]	ποτήριον, οὗ μνημονεύει Ξενοφῶν ἐν	αʹ	Κύρου Παιδείας. Κριτίας δ´ ἐν
[11, 469]	τι τοῦτο γέγονε νῦν ποτήριον;	{Α.	Κώμη μὲν οὖν τίς ἐστι
[11, 481]	Εἰ λάβω κυρισοι τὴν κυλίσκην;	{Α.	Μηδαμῶς μικράν γε. Κινεῖται γὰρ
[11, 480]	κρουνεῖ´. {Β. Ἔστι γὰρ κρουνεῖα;	{Α.	Ναί. (ΚΥΑΘΙΣ, κοτυλῶδες ἀγγεῖον. Σώφρων
[11, 486]	κρουνεῖ´. {Β. Ἔστι γὰρ κρουνεῖα;	{Α.	Ναί. Λουτήρι´— ἀλλὰ τί καθ´
[11, 472]	κρουνεῖ´. {Β. Ἔστι γὰρ κρουνεῖα;	{Α.	Ναί· λουτήρι´— ἀλλὰ τί καθ´
[11, 484]	ὀνόματα. {Β. Πρὸς τῆς Ἑστίας.	{Α.	Ὁ λαβρώνιος χρυσῶν δέ, παῖδες,
[11, 474]	κάνθαρον. {ΣΤΡ. Ποῖον; τὸ πλοῖον;	{Α.	Οὐδὲν οἶσθας, ἄθλιε. (Καὶ μετ´
[11, 466]	γ´ ἕνδεκα χρυσᾶ Διὸς σωτῆρος»	{Α.	Οὐκ ἄλλου μὲν οὖν. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
[11, 486]	ἀνδριαντοποιοῦ, ὡς Πολέμων φησὶν ἐν	αʹ	περὶ Ἀκροπόλεως. Ἀγνοεῖ δ´ ὁ
[11, 467]	δ´ ὁ τοῦ Διονυσίου ἐν	αʹ	περὶ τῶν παρὰ τοῖς ἱστορικοῖς
[11, 469]	δ´ ἐστὶ τοῦτο, πρὸς θεῶν;	~{Α.	Ῥυτὸν (δίκρουνον ἡλίκον τι τρεῖς
[11, 500]	καρχήσια, (γαυλοὺς ὁλοχρύσους— {Β. Πλοῖα;	{Α.	Τοὺς κάδους μὲν οὖν καλοῦσι
[11, 487]	τὸ μικρόν, τὸ πινακίσκιον λέγεις;	{Α.	Τοῦτ´ ἐστὶ πλάστιγξ οὗτος ὁ
[11, 497]	ἐλέφας— {Β. Ἐλέφαντας περιάγει (ῥυτόν)	{Α.	Χωροῦν δύο χόας. {Β. (Ὃν)
[11, 484]	Ἡράκλεις, (ποτήριον χρυσοῦς διακοσίους ἄγον.	{Α.	Ὢ περιβοήτου, φιλτάτη, λαβρωνίου. Δίφιλος
[11, 482]	Νὴ τὸν Δί´, ἦν γάρ.	{Α.	Ὦ τάλαιν´ ἐγὼ κακῶν. (Ἐρατοσθένης
[11, 494]	Σωσιγένους Βίωνος Ἀπολλωνίου (Δίωνος) εἰς	ἃ	ἀποβλέψας ὁ βασιλεὺς εἶπεν ὦ
[11, 466]	ποτήριον, ὅπερ Ἀμφιτρύωνι εἰκασθεὶς δίδωσιν,	(Ἃ	δ´ ὑποδεξαμένα θαήσατο χρύσεον αἶψα»
[11, 506]	πατέρων ἀρετῆς ἀναξίους εἶναι φάσκων.	(Ἃ	δὲ περὶ Ἀλκιβιάδου εἴρηκεν ἐν
[11, 466]	συνηγμένον, ὡς τὰ συσπαστὰ βαλάντια,	ἃ	καὶ αὐτὰ διὰ τὴν ὁμοιότητα
[11, 508]	ζητεῖσθαι τοὺς χρησομένους. Ἐχρῆν οὖν	ἃ	πείσει λέγων ταῦτα καὶ γράφειν
[11, 463]	ἀλλ´ ὅστις Μουσέων τε καὶ	ἀγλαὰ	δῶρ´ Ἀφροδίτης συμμίσγων ἐρατῆς μνήσεται
[11, 483]	Ἐτυμολογιῶν Παφίους τὸ ποτήριον καλεῖν	κύββα.	ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ι' (ΚΩΘΩΝ Λακωνικὸν ποτήριον,
[11, 482]	(Ἵπποισιν ἢ κύμβαισι ναυστολεῖς χθόνα;	Κύββα	ποτήριον Ἀπολλόδωρος Παφίους. (ΚΥΠΕΛΛΟΝ. Τοῦτο
[11, 469]	φίλους, (ὃ δ´ ἐς ἄλσος	ἔβα	δάφναισι κατάσκιον ποσὶν πάις Διός.
[11, 479]	δεξιὰν ἀγκυλώσαντα ὑγρῶς ἀφεῖναι τὴν	λάταγα·	οὕτω γὰρ ἐκάλουν τὸ πῖπτον
[11, 487]	τὴν πλάστιγγα ποιήσῃ πεσεῖν— {Β.	Πλάστιγγα;	ποίαν; τοῦτο τοὐπικείμενον (ἄνω τὸ
[11, 487]	τὸν κότταβον ἀφεὶς ἐπὶ τὴν	πλάστιγγα	ποιήσῃ πεσεῖν— {Β. Πλάστιγγα; ποίαν;
[11, 473]	καταντικρὺ τῆς οἰκίας καινὸν καπηλεῖον	μέγα)	ἐνταῦθ´ ἐπετήρουν τὴν τροφὸν τῆς
[11, 484]	δ´ ἐστὶ τῇ κατασκευῇ καὶ	μέγα·	ἔχει δὲ καὶ ὦτα μεγάλα.
[11, 466]	πολλοὶ ἐπὶ τούτῳ μᾶλλον ἐφρόνουν	μέγα	ἢ ἐπὶ τῷ εὖ ἀκοντίζειν.
[11, 461]	βαρβαρικὸν ἦν τὸ ἔκπωμα, εἴπερ	μέγα	ἦν, ἐκ τῆς Κικόνων εἰλημμένον
[11, 493]	κακοπαθείας. Τὸ γὰρ ποτήριον ὑφίσταται	μέγα	(καὶ) κατὰ τὸ κύτος καὶ
[11, 465]	παρακείμενα πατρὸς ἑοῖο τιμήεντα γέρα,	μέγα	οἳ κακὸν ἔμπεσε θυμῷ, ~(αἶψα
[11, 494]	φησὶ Πάμφιλος, εἰσφέρουσι τῷ Ἡρακλεῖ	μέγα	ποτήριον πληρώσαντες οἴνου, ὃ καλοῦσιν
[11, 461]	οὐ κακῶς οἱ φάσκοντες τὸ	μέγα	ποτήριον φρέαρ ἀργυροῦν εἶναι. Ἐν
[11, 498]	ἐν Λευκαδίᾳ· Οἴνου γεραιοῖς χείλεσιν	μέγα	σκύφος. Καὶ Ἐπιγένης ἐν Βακχίδι·
[11, 465]	δέ τινας, ἄνδρες θιασῶται, καὶ	μέγα	φρονήσαντας οὐχ οὕτως ἐπὶ πλούτῳ
[11, 479]	κοτταβίζειν τῶν ἐπὶ τῷ ἀκοντίζειν	μέγα	φρονούντων. (ΚΡΑΤΑΝΙΟΝ. Μήποτε τὸ νῦν
[11, 474]	Οὐδὲν οἶσθας, ἄθλιε. (Καὶ μετ´	ὀλίγα·	{ΣΤΡ. Τὴν ναῦν σεσῶσθαί μοι
[11, 507]	εἰ ζωγράφος ἐβούλετο τὰ ἑαυτοῦ	ἔργα	κινούμενα καὶ ἐνεργὰ ἰδεῖν, οὕτω
[11, 507]	τὰ ἑαυτοῦ ἔργα κινούμενα καὶ	ἐνεργὰ	ἰδεῖν, οὕτω κἀγὼ τοὺς πολίτας
[11, 481]	δίεφθος ἔρχομαι, ξηρὰν ἔχουσα τὴν	φάρυγα.	{Β. Δώσω πιεῖν. {Α. Γλίσχρον
[11, 491]	σχίσιν τῶν ὤτων ἀκουσόμεθα μίαν	πελειάδα·	ἃς δοιὰς εἶπεν καθὸ συμφυεῖς
[11, 489]	Ἕτερον γὰρ εἶναί φησιν Ἀριστοτέλης	πελειάδα	καὶ ἕτερον περιστεράν. Πελειάδας δ´
[11, 467]	τε Θηρίκλειον κύλικα καὶ τὴν	Δεινιάδα.	Σέλευκος δ´ εἰπὼν ἐκπώματος εἶναι
[11, 461]	Ἐν δὲ τοῖς περὶ τὴν	Ἑλλάδα	τόποις οὔτ´ ἐν γραφαῖς οὔτ´
[11, 473]	καὶ Στράττις ὁ κωμικὸς ἐν	Λημνομέδᾳ	λέγων οὕτως· Ἑρμῆς, ὃν ἕλκους´
[11, 476]	ποτήριον σημαίνειν παρ´ Εὐριπίδῃ ἐν	Ἀνδρομέδᾳ·	~(Πᾶς δὲ ποιμένων ἔρρει λεώς,
[11, 482]	πλοῖον ἡ κύμβη Σοφοκλῆς ἐν	Ἀνδρομέδᾳ	φησίν· (Ἵπποισιν ἢ κύμβαισι ναυστολεῖς
[11, 460]	ἐν Μελιλώτῳ. Εὔβουλος δ´ ἐν	Λήδᾳ·	Ὡσπερεὶ σπονδὴν διδοὺς ἐν τῷ
[11, 465]	κατηράσατο, ὡς ὁ τὴν κυκλικὴν	Θηβαίδα	πεποιηκώς φησιν, ὅτι αὐτῷ παρέθηκαν
[11, 460]	τὸν Ὀδυσσέα, φησὶν ὁ ποιητής,	(παῖδα	νέον γεγαῶτα κιχήσατο θυγατέρος ἧς,
[11, 483]	πυριγενῆ κυκλοτερῆ βραχύωτον παχύστομον κώθωνα	παῖδα	φάρυγος. Θεόπομπος Στρατιώτισιν· Ἐγὼ γὰρ
[11, 495]	πέλλας. Τοῦτο δὲ Ἱππῶναξ λέγει	πελλίδα·	Ἐκ πελλίδος πίνοντες· οὐ γὰρ
[11, 495]	πολλὸν ἀνθρώπων (ἐὼν ἄριστος, ἔλαβε	πελλίδα	χρυσῆν. Καὶ ἐν ἄλλῳ δὲ
[11, 480]	καὶ τὴν ἰατρικὴν πυξίδα καλοῦσι	κυλιχνίδα	διὰ τὸ τῷ τόρνῳ κεκυλίσθαι.
[11, 460]	νιν ποτήρια. Καὶ ὁ τὴν	Ἀλκμαιωνίδα	δὲ ποιήσας φησίν· Νέκυς δὲ
[11, 480]	(Ἀθηναῖοι δὲ καὶ τὴν ἰατρικὴν	πυξίδα	καλοῦσι κυλιχνίδα διὰ τὸ τῷ
[11, 472]	χρεία ἐστί μοι. {ΑΙΣΧ. Εὖ	οἶδα.	{Α. Καὶ τῶν Ῥοδιακῶν. Ἥδιστα
[11, 462]	τοὺς ὤμους κεχαραγμένοι κύλικας ἦσαν.	(Οἶδα	δὲ καὶ Ἑλλάνικον ἐν Ἐθνῶν
[11, 465]	αἷμα Βακχίου νεορρύτοισι δακρύοισι Νυμφᾶν.	(οἶδα	δέ τινας, ἄνδρες θιασῶται, καὶ
[11, 460]	(ἅπασι προπίῃ. (Ποτήρια δὲ πρῶτον	οἶδα	ὀνομάσαντα τὸν Ἀμόργιον ποιητὴν Σιμωνίδην
[11, 464]	ἔκβαλεν ἀκτάς. Ἐγὼ δὲ εὖ	οἶδα	ὅτι ἥδιστα πολλάκις ἐστὶ τὰ
[11, 499]	ἐπεδήμησας ἐν Σάμῳ, Διαγόρα, πολλάκις	οἶδά	σε παραγινόμενον εἰς τοὺς παρ´
[11, 467]	Πρὶν μὲν ἧρπε σχοινοτένειά τ´	ἀοιδὰ	καὶ τὸ σὰν κίβδηλον ἀπὸ
[11, 462]	τοῦ νεὼ τῆς Ἀθηνᾶς ἀόρατον	ἀσπίδα·	καὶ οὕτως ἀφιᾶσιν εἰς τὴν
[11, 472]	δι´ ἀρετὴν τῶν θηρικλείων εὐκύκλωτον	ἀσπίδα,	ὑπεραφρίζουσαν, τρυφῶσαν, ἴσον ἴσῳ κεκραμένην,
[11, 489]	Θρᾲξ ἐν Ῥόδῳ λέγεται τὴν	Νεστορίδα	κατασκευάσαι τῶν μαθητῶν αὐτῷ συνενεγκάντων
[11, 487]	δὲ τάνδε Βακχία εὔδροσον πλήρη	μετανιπτρίδα	δέξαι. Πραύ τί τοι Βρόμιος
[11, 487]	Ἀσκληπιῷ· Ἐνέσεισε μεστὴν ἴσον ἴσῳ	μετανιπτρίδα	μεγάλην, ἐπειπὼν τῆς Ὑγιείας τοὔνομα.
[11, 487]	Σαπφοῖ· Ἀρχίλοχε, δέξαι τήνδε τὴν	μετανιπτρίδα	μεστὴν Διὸς σωτῆρος, ἀγαθοῦ δαίμονος.
[11, 487]	ἐν Κύκλωψι· Καὶ δέξαι τηνδὶ	μετανιπτρίδα	τῆς Ὑγιείας. Φιλέταιρος Ἀσκληπιῷ· Ἐνέσεισε
[11, 502]	μνημονεύει· Οὗτος σύ, ποῖ τὴν	ἀργυρίδα	τηνδὶ φέρεις; χρυσίδος δὲ Κρατῖνος
[11, 475]	Διονύσιος δ´ ὁ Λεπτὸς ἐξηγούμενος	Θεοδωρίδα	τὸ εἰς τὸν Ἔρωτα μέλος
[11, 468]	τὸ κέρας. Περὶ δὲ τὴν	Μολοσσίδα	οἱ βόες ὑπερφυῆ ἱστοροῦνται κέρατα
[11, 475]	ποτήριον. Πάμφιλος δὲ τὸ (ποτήριον)	θερμοποτίδα	καλούμενον τὴν κελέβην εἶναι. Νίκανδρος
[11, 469]	ἀνακεῖσθαί φησιν ἐν Δήλῳ χρυσῆν	ἡδυποτίδα	Ἐχενίκης ἐπιχωρίας γυναικός, ἧς μνημονεύει
[11, 466]	ταύτην τὴν παιδιάν. (Ὅτι παρὰ	Τιμαχίδᾳ	ΑΙΑΚΙΣ ἡ κύλιξ καλεῖται. ΑΚΑΤΟΣ
[11, 466]	τοὺς κάλως ἔκλυε καὶ χάλα	πόδα.	(ΑΩΤΟΝ παρὰ Κυπρίοις τὸ ἔκπωμα,
[11, 478]	(νέκταρ ἐπ´ ἀλλοδαπὴν οἶμον ἔβαινε	πόδα.	ΚΟΝΩΝΕΙΟΣ. Ἴστρος ὁ Καλλιμάχειος ἐν
[11, 509]	βάθη, εὖ δ´ ἐν πεδίλῳ	πόδα	τιθεὶς ὑπὸ ξυρὸν κνήμης ἱμάντων
[11, 503]	ἐχρῶντο οἰνοχοοῦντες κυάθῳ. Εἰπὼν γάρ·	Τρίποδα	καὶ κάδον παραθέμενος ψυκτῆρά τ´
[11, 483]	ἀνδρικῶς πριάμενοι κώθωνας, οἳ δὲ	σκόροδα	καὶ κρόμμυα. (Ἡνίοχος Γοργόσι· Πιεῖν
[11, 467]	ὦ Κρέων, τὸ βρέγμα σου;	ἐγᾦδα·	δείνῳ περὶ κάτω τετραμμένῳ. Ἀρχέδικος
[11, 494]	πότου παύσειε, τοῦ λίαν πότου;	ἐγᾦδα.	Συντρίψω γὰρ αὐτοῦ τοὺς χόας
[11, 499]	Ὁμήρῳ λέγεται· Ναῖον δ´ ὀρῷ	ἄγγεα	πάντα γαυλοί τε σκαφίδες τε
[11, 495]	καλεῖν Θεσσαλοὺς καὶ Αἰολεῖς τὸν	ἀμολγέα,	πέλλαν δὲ τὸ ποτήριον. Φιλητᾶς
[11, 502]	Ἄλεξις ἐν Εἰσοικιζομένῳ φησὶ Τρικότυλον	ψυγέα.	Διώξιππος Φιλαργύρῳ· Παρ´ Ὀλυμπίχου δὲ
[11, 503]	ὁ Ἐφέσιος Ὃν ἡμεῖς, φησί,	ψυγέα	καλοῦμεν, ψυκτηρίαν τινὲς ὀνομάζουσιν. Τοὺς
[11, 503]	ἐν Ἀποδιδούσῃ· Ἐπὰν δὲ καλέσῃ	ψυγέα	τὸν ψυκτηρίαν, τὸ τευτλίον δὲ
[11, 503]	ἐν τῷ περὶ Ὀνομάτων Τὸν	ψυγέα,	φησίν, ἐκάλουν οἱ ἀρχαῖοι δῖνον.
[11, 503]	δ´ Ἀττικοὺς καὶ κωμῳδεῖν τὸν	ψυγέα	ὡς ξενικὸν ὄνομα. Εὔφρων ἐν
[11, 481]	γὰρ Σεμέλας καὶ Διὸς υἱὸς	λαθικαδέα	ἀνθρώποισιν ἔδωκ´. Ἔγχεε κέρναις ἕνα
[11, 465]	οἶνον αἴθοπα. Καὶ Ὀδυσσεὺς ὤπασεν	Μελιηδέα	οἶνον ἐρυθρόν, (ἓν δέπας ἐμπλήσας,
[11, 502]	πρόποσιν αὐτῷ βαρεῖαν διέδωκε, χυτρίδια	βαθέα	δώδεκα. (ΨΥΓΕΥΣ ἢ ΨΥΚΤΗΡ. Πλάτων
[11, 462]	κεραμέαν κύλικα, καθέντες εἰς αὐτὴν	ἄνθεα	καὶ κηρία καὶ λιβανωτὸν ἄτμητον
[11, 469]	Ὠκεανοῖο περάσας ἀφίκοιθ´ ἱερᾶς ποτὶ	βένθεα	νυκτὸς ἐρεμνᾶς ποτὶ ματέρα κουριδίαν
[11, 465]	ἐπιγράψαι αὐτοῦ τῷ μνήματι τάδε·	Πυθέα	μνῆμα τόδ´ ἔστ´, ἀγαθοῦ καὶ
[11, 463]	ὃς κρητῆρι παρὰ πλέῳ οἰνοποτάζων	νείκεα	καὶ πόλεμον δακρυόεντα λέγῃ, ἀλλ´
[11, 497]	τὸ δίκερας ὡς τὸν φίλτατον	βασιλέα	πάρειμι. Διονύσιος δ´ ὁ Σινωπεὺς
[11, 476]	κατὰ Δημάδου Φίλιππόν φησι τὸν	βασιλέα	προπίνειν κέρατι τούτοις οἷς ἐφιλοφρονεῖτο.
[11, 469]	τοῦ Ἡλίου φιάλην κομίσασθαι τὸν	Ἡρακλέα	καὶ διαπλεῦσαι εἰς Ἐρύθειαν. Ὅτι
[11, 469]	δ´ αὐτὸ παρ´ Ὠκεανοῦ τὸν	Ἡρακλέα.	Μήποτε δὲ ἐπεὶ μεγάλοις ἔχαιρε
[11, 466]	τὸν ὠκεανόν, ᾧ καὶ τὸν	Ἡρακλέα	περαιωθῆναι ἐπὶ τὰς Γηρυόνου βόας
[11, 470]	ἐν Ἡσιόνῃ θηρικλείῳ ποιεῖ τὸν	Ἡρακλέα	πίνοντα, ὅταν οὑτωσὶ λέγῃ· Γενόμενος
[11, 466]	λειότητος ὄν. Πείσανδρος δέ φησιν	Ἡρακλέα	Τελαμῶνι τῆς ἐπὶ Ἴλιον στρατείας
[11, 466]	ἀκτῆς ἐν τῷ περὶ Ἱστορίας	Ἀγαθοκλέα	φησὶ τὸν τύραννον ἐκπώματα χρυσᾶ
[11, 506]	(παρ´ Ἀθηναίοις γενομένους Ἀριστείδην καὶ	Θεμιστοκλέα,	Μένωνα δὲ ἐπαινεῖ τὸν τοὺς
[11, 464]	ὅτι ἥδιστα πολλάκις ἐστὶ τὰ	κεράμεα	ἐκπώματα, ὡς καὶ τὰ παρ´
[11, 479]	καὶ ταῦτα· Καθαγισάντων ταῦτα ἐν	κεραμέᾳ	κοτταβίδι πιεῖν ἑκάστῳ μικρόν, καὶ
[11, 464]	τεθνηκότι. (Παραιτητέον δ´ ἡμῖν τὰ	κεράμεα	ποτήρια. Καὶ γὰρ Κτησίας Παρὰ
[11, 480]	τὸν ἡθμόν. Ταῦτα δ´ ἐστὶ	κεράμεα	ποτήρια καὶ λέγεται ἀπὸ τοῦ
[11, 470]	τῆς κύλικος Θεόπομπος μὲν ἐν	Νεμέᾳ	οὕτως· {ΣΠΙ. Χώρει σὺ δεῦρο,
[11, 503]	ἐν ψυκτηρίοις. (Εὐριπίδης Φαέθοντι· Ψυκτήρια	δένδρεα	φίλαισιν ὠλέναισι δέξεται. Καὶ ὁ
[11, 490]	ἄλλων συναρίθμησιν· Ἐν δὲ τὰ	τείρεα	πάντα τά τ´ οὐρανὸς ἐστεφάνωται,
[11, 499]	Λεπτοτέρης δ´ οὐκ οἶδ´ ἐρίφου	κρέα·	πλὴν ὅ γε πέμψας αἰνεῖσθαι
[11, 472]	Ἥδιστα γὰρ ἐκ τῶν τοιούτων,	Αἰσχρέα,	ποτηρίων εἴωθα πίνειν. Πολέμων δ´
[11, 460]	γὰρ ἐδείπνουν οἱ τότε τὸν	Ὀδυσσέα,	φησὶν ὁ ποιητής, (παῖδα νέον
[11, 482]	Πᾶσιν δ´ ἡγεμόνεσσιν ἐποιχόμενοι κήρυκες	χρύσεα	καλὰ κύπελλα τετυγμένα νωμήσαντο. Σιληνὸς
[11, 481]	ἐκεραμεύσαντο τοῖς μὲν ἀνδράσιν ποτήρια	πλατέα,	τοίχους οὐκ ἔχοντ´, ἀλλ´ αὐτὸ
[11, 473]	κάνθαρον καταστρέφοντα, πλησίον δὲ κείμενον	στρωματέα	τε καὶ γύλιον αὐτοῦ. (Εὔβουλος
[11, 487]	πλάστιγγ´ ἂν ἴδοις (παρὰ τὸν	στροφέα	τῆς κηπαίας ἐν τοῖσι κορήμασιν
[11, 470]	ἱκανῶς βαθυνομένη ὦτά τε ἔχει	βραχέα	ὡς ἂν κύλιξ οὖσα. Καὶ
[11, 486]	δίφρος Μιλησιουργής, κλίνη Χιουργὴς καὶ	τράπεζα	Ῥηνιοεργής. Ἡρόδοτός τε ἐν τῇ
[11, 462]	δ´ ἄρτοι ξανθοὶ γεραρή τε	τράπεζα	τυροῦ καὶ μέλιτος πίονος ἀχθομένη·
[11, 487]	τέρψιν πάντας ἄγει. Ἀντιφάνης Λαμπάδι·	Τράπεζα	φυστημινεις, ἅμα δ´ ἦν Δαίμονος
[11, 498]	Πλησάμενος δ´ οἴνοιο δέπας δείδεκτ´	Ἀχιλῆα.	Πληροῦντες γὰρ προέπινον ἀλλήλοις μετὰ
[11, 482]	τὸν νεοκρᾶτα βάπτοντες τῷ κυμβίῳ,	καθὰ	καὶ νῦν παρ´ ὑμῖν ποιοῦσιν
[11, 475]	τῶν τραπεζῶν κεκραμένα τιθέναι ποτήρια,	καθὰ	καὶ Ὅμηρος ποιεῖ. Ὠνομάσθη δὲ
[11, 489]	καρπῶν, ἀρχὴ γενέσεως καὶ συναιρέσεως,	καθά	φησι καὶ Ἡσίοδος· Πληιάδων Ἀτλαιγενέων
[11, 504]	ἀλλ´ ἀναπειθόμενοι πρὸς τὸ παιγνιωδέστερον	ἀφιξόμεθα.	(Εἰς ταῦτά τις ἀποβλέπων τὰ
[11, 504]	οὐδ´ ἀναπνεῖν μὴ ὅτι λέγειν	δυνησόμεθα·	ἢν δὲ ἡμῖν οἱ παῖδες
[11, 483]	ἡμεῖς νήφειν ἐν φυλακῇ τῇδε	δυνησόμεθα,	ὡς τῆς κύλικος λεγομένης κώθωνος.
[11, 498]	ὡς λύχνος, ἄνευ τοῦ σ>	προοισόμεθα,	ὅτε δὲ οὐδέτερον τὸ σκύφος,
[11, 491]	ἑκατέραν τὴν σχίσιν τῶν ὤτων	ἀκουσόμεθα	μίαν πελειάδα· ἃς δοιὰς εἶπεν
[11, 494]	τοῖς Βαβυλωνίοις οὖν τοῖς Ἀριστοφάνους	ἀκουσόμεθα	ποτήριον τὸ ὀξύβαφον, ὅταν ὁ
[11, 507]	χιτῶνα ἐν τῷ θανάτῳ αὐτῷ	ἀποδυόμεθα,	ἐν διαθήκαις, ἐν ἐκκομιδαῖς, ἐν
[11, 504]	ἢν μὲν ἀθρόον τὸ ποτὸν	ἐγχεώμεθα,	ταχὺ ἡμῶν καὶ τὰ σώματα
[11, 470]	γενναῖον εἶδος, ὄνομά σοι τί	θώμεθα;	~(ἆρ´ εἶ κάτοπτρον φύσεος; ἢν
[11, 460]	οὖν μὴ διατρίβωμεν, ἀλλ´ ἤδη	κατακλινώμεθα,	ἵν´ ἡμῖν ὁ Πλούταρχος περὶ
[11, 493]	παραλαμβάνει τὸ προτακτικὸν ὅ, οἷον·	Ἔνθα	δὲ Σίσυφος ἔσκεν, ὃ κέρδιστος
[11, 491]	μέγιστον ἆθλον οὐρανοῦ στέγῃ κλαίεσκον,	ἔνθα	νυκτέρων φαντασμάτων ἔχουσι μορφὰς ἄπτεροι
[11, 503]	ἐστιν ἢ Κέρκωψ ὁ Μιλήσιος·	Ἔνθα	ποτ´ ἔσται ἐμὸν ψυκτήριον, ὄρχαμε
[11, 477]	φησί, λέγεται ἐπὶ συνόδου ἀγροικικῆς,	ἔνθα	προσήκει μάλιστα τὸ ξύλινον ποτήριον.
[11, 507]	ὧν ἐν τῷ Τιμαίῳ λέγει·	(Πέπονθά	τι πάθος πρὸς τὴν πολιτείαν,
[11, 504]	ἥδεται τοσοῦτο πίνῃ, καὶ μάλα	ὀρθά	τε αὔξεται καὶ θάλλοντα ἀφικνεῖται
[11, 503]	καταλλαγήν. Ἀντιφάνης Ἱππεῦσι· Πῶς οὖν	διαιτώμεσθα;	τὸ μὲν ἐφίππιον στρῶμ´ ἐστὶν
[11, 476]	μαλθακῆς ὑπ´ ὠλένης. Ἕρμιππος Μοίραις·	Οἶσθά	νυν ὅ μοι ποίησον; τήνδε
[11, 506]	τινὰ χώραν Φιλίππῳ. Διατρέφων δ´	ἐνταῦθα	δύναμιν, ὡς ἀπέθανε Περδίκκας, ἐξ
[11, 472]	ἐκ τῶν τοιούτων, Αἰσχρέα, ποτηρίων	εἴωθα	πίνειν. Πολέμων δ´ ἐν πρώτῳ
[11, 486]	ὑπὸ Ἀντιμάχου τοῦ Κολοφωνίου. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΙΑ'	ΛΕΣΒΙΟΝ ὅτι ποτηρίου εἶδος, Ἡδύλος
[11, 471]	ἢ Εὔβουλος ἐν Καμπυλίωνι· Ὦ	γαῖα	κεραμί, τίς σε Θηρικλῆς ποτε
[11, 501]	βαλανειομφάλους. Καὶ Θεόπομπος δ´ ἐν	Ἀλθαίᾳ	ἔφη· ~(Λαβοῦσα πλήρη χρυσέαν μεσόμφαλον
[11, 462]	σπείσαντας δὲ καὶ εὐξαμένους τὰ	δίκαια	δύνασθαι (πρήσσειν (ταῦτα γὰρ ὦν
[11, 496]	δὲ αὐτῷ ἐν Ἐλευσῖνι τῇ	τελευταίᾳ	τῶν μυστηρίων ἡμέρᾳ, ἣν καὶ
[11, 466]	ΣΕΛΕΥΚΙΣ καὶ ἀπὸ Προυσίου ΠΡΟΥΣΙΑΣ.	(ΑΝΑΦΑΙΑ	ἡ θερμοποτὶς παρὰ Κρησίν. ΑΡΥΒΑΛΛΟΣ
[11, 460]	παρίσδων. Τιμᾶται δὲ καὶ ἐν	Ἀχαίᾳ	Δημήτηρ ποτηριοφόρος κατὰ τὴν Ἀνθέων
[11, 477]	κισσοῦ σπονδοποιέονται πετάλοισιν, ὅθεν τὰ	ἀρχαῖα	ἐκπώματα κισσύβια φωνέεται. Κισσύβιον μετὰ
[11, 501]	τῶν φιαλῶν Ἰωνική ἐστι καὶ	ἀρχαία.	Ἔτι γοῦν καὶ νῦν οὕτως
[11, 466]	πλοίῳ. Ἐπικράτης· Κατάβαλλε τἀκάτια, τὰ	κυμβία	αἴρου τὰ μείζω, κεὐθὺ τοῦ
[11, 482]	οὖν. Ἄλεξις Ἱππεῖ· ~Τά τε	κυμβία	(ἆρ´ ἦν πρόσωπ´ ἔχοντα χρυσᾶ
[11, 481]	(ποτήρια) προπινόμενα καὶ μέστ´ ἀκράτου	κυμβία	ἐκάρωσεν ὑμᾶς. {Β. Ἀνακεχαίτικεν μὲν
[11, 482]	γὰρ ἐπάγεσθαι κατὰ τὰς ἑστιάσεις	κυμβία	καὶ δοκεῖν τούτοις διαμάχεσθαι εἰς
[11, 481]	χλανίδας δ´ ἐπ´ ὄχου καὶ	κυμβία	καὶ κάδους ἔχων, ὧν ἐπελαμβάνοντο
[11, 481]	δέ· Γένος ποτηρίων βαθέων τὰ	κυμβία	καὶ ὀρθῶν, πυθμένα μὴ ἐχόντων
[11, 481]	ἀκολουθεῖν αὐτῷ φάσκων ῥυτὰ καὶ	κυμβία.	καὶ πάλιν ἐν τῷ αὐτῷ·
[11, 488]	ὅλῳ ποτηρίῳ, καθότι τὰ λεγόμενα	κυμβία	καὶ τὰς φιάλας καὶ εἴ
[11, 496]	φιάλας δὲ πεντήκοντα, δέκα δὲ	κυμβία,	ῥέοντα δώδεχ´, ὧν τὰ μὲν
[11, 469]	Ἡρωίνῃ διὰ τούτων· Ψυκτῆρα, κύαθον,	κυμβία,	ῥυτὰ τέτταρα, ἡδυποτίδας τρεῖς, ἡθμὸν
[11, 502]	Εἶτ´ οἴσεις μόνος ψυκτῆρα, κύαθον,	κυμβία.	Στράττις Ψυχασταῖς· Ὃ δέ τις
[11, 481]	ἡ μί´ ἐστὶ χιλίων ποτηρίων.	(ΚΥΜΒΙΑ	τὰ κοῖλα ποτήρια καὶ μικρὰ
[11, 482]	τ´ οἰκήσαιμι τὴν ἑξῆς θύραν,	κυμβία	τε παρέχοιμ´ ἑστιῶν Εὐριπίδῃ. Ὅτι
[11, 496]	τῷ κατὰ Μειδίου Ῥυτὰ καὶ	κυμβία,	φησί, καὶ φιάλας» Δίφιλος δ´
[11, 500]	μνημονεύει (Ἄλεξις μὲν ἐν Κονιατῇ·	Κυμβία,	φιάλαι, τραγέλαφοι, κύλικες. Εὔβουλος δ´
[11, 477]	πετάλοισιν, ὅθεν τὰ ἀρχαῖα ἐκπώματα	κισσύβια	φωνέεται. Κισσύβιον μετὰ χερσὶν ἔχων
[11, 489]	ῥοπάλια δύο ὑποκεῖσθαι τῷ ποτηρίῳ	πλάγια	διὰ μήκους· ταῦτα δ´ εἶναι
[11, 478]	Περσικῶν {Β. Εἰς κόρακας, ὦ	μαστιγία.	{Α. Καὶ κόνδυ καὶ ψυκτῆρα
[11, 498]	δὲ καὶ Ἀναξίμανδρος ἐν τῇ	Ἡρωολογίᾳ	λέγων ὧδε· (Ἀμφιτρύων δὲ τὴν
[11, 509]	ἀσεβείας καὶ παρὰ φύσιν κυριεύσαντες	διὰ	γοητείαν νῦν εἰσιν περίβλεπτοι· ὥσπερ
[11, 502]	μ´ ὁ χορὸς ὁ φιλοτήσιος.	Διὰ	δὲ τὴν τοιαύτην πρόποσιν ἐκαλεῖτο
[11, 470]	οὐρανὸν εἰσαναβῇ· (τὸν μὲν γὰρ	διὰ	κῦμα φέρει πολυήρατος εὐνή, ποικίλη
[11, 489]	δύο ὑποκεῖσθαι τῷ ποτηρίῳ πλάγια	διὰ	μήκους· ταῦτα δ´ εἶναι τοὺς
[11, 463]	Διὸς ἀρχόμενοι, (πίνωμεν, παίζωμεν, ἴτω	διὰ	νυκτὸς ἀοιδή, ὀρχείσθω τις, ἑκὼν
[11, 498]	γενικὴν σὺν τῷ σ> προφέρονται	διὰ	παντός, οὐκ εὖ· ὅτε γὰρ
[11, 506]	τὴν ἀρχὴν τῆς βασιλείας Φίλιππος	διὰ	Πλάτωνος ἔσχεν. Εὐφραῖον γὰρ ἀπέστειλε
[11, 468]	τὸ κέρας· οὐ γὰρ γίνεται	διὰ	πυρός. Λέγοι δ´ ἂν ἴσως
[11, 483]	Ἀλλ´ ἄγε σὺν κώθωνι θοῆς	διὰ	σέλματα νηὸς φοίτα καὶ κοίλων
[11, 466]	ὑγείας ἐγκιρνάναι τὸν λόγον. (Ὅτι	διὰ	σπουδῆς εἶχον οἱ ἀρχαῖοι ἐγκόλαπτον
[11, 469]	Ἀθηναίων μὲν αὐτὰς τοῖς πλουσίοις	διὰ	τὰ βάρη χαλκευσαμένων τὸν ῥυθμὸν
[11, 459]	ἡμῶν καθ´ ὥραν μετὰ σπουδῆς	διὰ	τὰ ἐκπώματα ὁ Οὐλπιανός, ἔτι
[11, 493]	Σωσίβιος, ὃν οὐκ ἀχαρίτως διέπαιξε	διὰ	τὰς πολυθρυλήτους ταύτας καὶ (τὰς)
[11, 508]	περὶ πλειόνων ἄλλων, οὐδ´ ὣς	διὰ	ταῦτα θαυμαστέος ἐστίν. Ἔχει γάρ
[11, 509]	σῖτον ἐπιδοὺς τοῖς πολίταις καὶ	διὰ	ταῦτα πιστευθεὶς εἶναι χρηστὸς παρὰ
[11, 464]	Αἱ Ῥοδιακαί, φησί, προσαγορευόμεναι χυτρίδες	διά	τε τὴν ἡδονὴν εἰς τὰς
[11, 490]	ἐδέξαντο εἶναι ἐπίθετον πελειάδων, ἐπεὶ	διὰ	τὴν ἀσθένειαν εὐλαβὴς ἡ ὄρνις
[11, 469]	τὸν ῥυθμὸν τοῦτον, Ῥοδίων δὲ	διὰ	τὴν ἐλαφρότητα τῶν ποτηρίων καὶ
[11, 461]	μὴ διὰ τὸν τρόπον, ἀλλὰ	διὰ	τὴν μέθην φαίνωνται τοιοῦτοι, δημιουργοῦσιν
[11, 466]	συσπαστὰ βαλάντια, ἃ καὶ αὐτὰ	διὰ	τὴν ὁμοιότητα ἀρυβάλλους τινὲς καλοῦσιν.
[11, 461]	εἰ μή τις ἄρα φήσειε	διὰ	τὴν ὀξύτητα (τῆς ἐπιφανείας τῶν
[11, 491]	Πελειάδες. Ἀπτέρους γὰρ αὐτὰς εἴρηκε	διὰ	τὴν πρὸς τὰς ὄρνεις ὁμωνυμίαν.
[11, 484]	τῶν μὲν πόρων οἰκειότατος ὁ	διὰ	τῆς οὐρήσεως, τῶν δὲ καθάρσεων
[11, 484]	τὴν ψυχήν. ~(Τὸ μέντοι κωθωνίζεσθαι	διά	τινων ἡμερῶν δοκεῖ μοι ποιεῖν
[11, 474]	ποτήριον τὸ καρχήσιον, (καὶ τάχα	διὰ	τὸ ἀνατετάσθαι οὕτως ὠνόμασται. Ἀρχαιότατον
[11, 471]	ἱστοροῦσι θηρίκλειον ὀνομασθῆναι τὸ ποτήριον	διὰ	τὸ δορὰς θηρίων αὐτῷ ἐντετυπῶσθαι.
[11, 466]	ἡ κύλιξ δὲ (ἡ) ἀγκύλη	διὰ	τὸ ἐπαγκυλοῦν τὴν δεξιὰν χεῖρα
[11, 467]	ἀνεπιτήδειον αὐλῷ· (τὸ δὲ ῥῶ	διὰ	τὸ εὔκολον πολλάκις παραλαμβάνουσι. Καὶ
[11, 464]	εἰς τὰς μέθας παρεισφέρονται καὶ	διὰ	τὸ θερμαινομένας τὸν οἶνον ἧττον
[11, 477]	ἂν εἴη τὰ λεγόμενα σκυφία	διὰ	τὸ κάτωθεν εἰς στενὸν συνῆχθαι
[11, 469]	μεγάλοις ἔχαιρε ποτηρίοις ὁ ἥρως,	διὰ	τὸ μέγεθος παίζοντες οἱ ποιηταὶ
[11, 466]	πανταχόθεν πίνειν ἐπιτήδειον. Παρθένιος δὲ	διὰ	τὸ περικεκυρτῶσθαι τὰ ὠτάρια· κυφὸν
[11, 466]	βουλομένῳ ἴδιόν τινα εὑρέσθαι κέραμον	διὰ	τὸ πολὺν ἐξάγεσθαι τὸν Μενδαῖον
[11, 489]	προσέοικεν, οἱ δὲ ἀστέρες χρυσῷ	διὰ	τὸ πυρῶδες. (Ὑποθέμενος οὖν κατηστερισμένον
[11, 467]	φησι, τὸ σίγμα λέγειν παρῃτοῦντο	διὰ	τὸ σκληρόστομον εἶναι καὶ ἀνεπιτήδειον
[11, 482]	οἷον ἀμφίκυρτα ἀπὸ τῶν ὤτων,	διὰ	τὸ τοιαῦτα εἶναι τῇ κατασκευῇ.
[11, 489]	οὓς ἥλοις ὁ ποιητὴς ἀπεικάζει	διὰ	τὸ τοὺς ἀστέρας περιφερεῖς εἶναι
[11, 499]	μὴ σκύφος οἷον σκύθος τις	διὰ	τὸ τοὺς Σκύθας περαιτέρω τοῦ
[11, 475]	ποιεῖ. Ὠνομάσθη δὲ τὸ καρχήσιον	διὰ	τὸ τραχύσματα ἔχειν κεγχροειδῆ, καὶ
[11, 480]	τὴν ἰατρικὴν πυξίδα καλοῦσι κυλιχνίδα	διὰ	τὸ τῷ τόρνῳ κεκυλίσθαι. Ἐγένοντο
[11, 461]	μεθ´ ἡμέραν. Ὅπως οὖν μὴ	διὰ	τὸν τρόπον, ἀλλὰ διὰ τὴν
[11, 467]	ὅτε τὴν δίφθογγον ἔδει σημαίνειν	διὰ	τοῦ οὖ μόνου γράφουσι. Παραπλησίως
[11, 467]	τοῦ Διονύσου τὴν τελευταίαν συλλαβὴν	διὰ	τοῦ οὖ μόνου ὡς βραχέος
[11, 470]	σὺν ταῖς ἵπποις, ἐπὴν δύνῃ,	διὰ	τοῦ Ὠκεανοῦ τὴν νύκτα πρὸς
[11, 480]	τοῦ κύλικες παραγώγως κυλιχνίδας εἴρηκε	διὰ	τούτων· Ἀλλ´ ὡς τάχιστα μέλανα
[11, 502]	δ´ ἐν Ἱππίσκῳ ψυκτηρίδιον καλεῖ	διὰ	τούτων· Ἀπήντων τῷ ξένῳ εἰς
[11, 476]	ἀντὶ ποτηρίων τοῖς κέρασι χρωμένους	διὰ	τούτων· Ἀργυρηλάτοις κέρασι χρυσᾶ στόμια
[11, 494]	σαφῶς παρίστησιν Ἀντιφάνης ἐν Μύστιδι	διὰ	τούτων· γραῦς ἐστι φίλοινος ἐπαινοῦσα
[11, 481]	αὐτὸς εἴρηκε Φερεκράτης ἐν Τυραννίδι	διὰ	τούτων· Εἶτ´ ἐκεραμεύσαντο τοῖς μὲν
[11, 463]	παρίστησιν ἐν τῇ Λακεδαιμονίων Πολιτείᾳ	διὰ	τούτων· Ὁ μὲν Χῖος (καὶ
[11, 469]	αὐτῶν καὶ Ἐπιγένης ἐν Ἡρωίνῃ	διὰ	τούτων· Ψυκτῆρα, κύαθον, κυμβία, ῥυτὰ
[11, 484]	οὐρήσεως, τῶν δὲ καθάρσεων ἡ	διὰ	τῶν κωθωνισμῶν πρέπει μάλιστα. Κατανίζεται
[11, 504]	μίμους δὲ πεποιηκώς, οὓς αἰεὶ	διὰ	χειρὸς ἔχειν Δοῦρίς φησι τὸν
[11, 483]	κωθωνίζεσθαι καὶ ὅτι χρήσιμός ἐστι	διὰ	χρόνου ὁ κωθωνισμὸς Μνησίθεος ὁ
[11, 497]	ῥύσιν οἰγομένου, οὐ πολέμου σύνθημα,	διὰ	χρυσέου δὲ γέγωνεν κώδωνος κώμου
[11, 498]	τὸ σκύφος. Καὶ Ἄλεξις ἐν	Λευκαδίᾳ·	Οἴνου γεραιοῖς χείλεσιν μέγα σκύφος.
[11, 502]	Ἄλεξις· Φιλοτησίαν σοι τήνδ´ ἐγὼ	ἰδίᾳ	τε καὶ κοινῇ κύλικα προπίομαι.
[11, 487]	ἐφ´ οὗ τὰς λάταγας ἐν	παιδιᾷ	ἔπεμπον· ὅπερ ὁ Σοφοκλῆς ἐν
[11, 479]	Καὶ ἐν κοτύλῃ δέ τις	παιδιὰ	καλεῖται, ἐν ᾗ κοιλάναντες τὰς
[11, 484]	τε στρώματα ἔνδον ἔστ´, ἄνδρες,	ποτηρίδια	τορεύματα κἀκτυπωμάτων πρόσωπα, τραγέλαφοι, λαβρώνια.
[11, 502]	τοσούτῳ πρόποσιν αὐτῷ βαρεῖαν διέδωκε,	χυτρίδια	βαθέα δώδεκα. (ΨΥΓΕΥΣ ἢ ΨΥΚΤΗΡ.
[11, 482]	περὶ τῶν ἐν τῇ μέσῃ	κωμῳδίᾳ	κωμῳδουμένων Ποιητῶν. Τὸ γὰρ ἐπάγεσθαι
[11, 501]	Ἐρατοσθένης ἐν τῷ ἑνδεκάτῳ περὶ	Κωμῳδία	τὴν λέξιν ἀγνοεῖν φησι Λυκόφρονα·
[11, 479]	εἰς τὰ συμπόσια παρεισφέρειν ἆθλα	κοτταβεῖα	καλούμενα. Εἶτα κύλικες αἱ πρὸς
[11, 487]	πέντ´ ἴσως. Ἐδεξάμην. Παρέθετο τὰ	ἰαμβεῖα	καὶ Δίδυμος καὶ (Πάμφιλος. Καλεῖται
[11, 494]	συγκεραυνώσω σποδῶν καὶ τἄλλα πάντ´	ἀγγεῖα	τὰ περὶ τὸν πότον, κοὐδ´
[11, 467]	καλαθίσκος οὑτοσί. Τελέσιλλα δὲ ἡ	Ἀργεία	καὶ τὴν ἅλω καλεῖ δῖνον.
[11, 465]	εἴκοσι μέτρα χεῦ´· ὀδμὴ δ´	ἡδεῖα	ἀπὸ κρητῆρος ὀδώδει. Τιμόθεος δ´
[11, 486]	ἀκόντιά ἐστι πρὸς λύκων θήραν	ἐπιτήδεια	ἢ ἐν Λυκίᾳ εἰργασμένα. Ὅπερ
[11, 486]	καλεῖσθαι λέγων καὶ λοιβίδας τὰ	σπονδεῖα	ὑπὸ Ἀντιμάχου τοῦ Κολοφωνίου. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
[11, 465]	αὐτοῖς ἡ ἀδικία τε καὶ	αἰσχροκέρδεια.	Ὁ δὲ Οἰδίπους (δι´ ἐκπώματα)
[11, 494]	πυγονιαῖον. (ΟΞΥΒΑΦΟΝ. Ἡ μὲν κοινὴ	συνήθεια	οὕτως καλεῖ τὸ ὄξους δεκτικὸν
[11, 507]	δὲ ὁ Πλάτων πρὸς τῇ	κακοηθείᾳ	καὶ φιλόδοξος, ὅστις ἔφησεν· Ἔσχατον
[11, 469]	ἐν δέπαι Ἠέλιον πόμπευεν ἀγακλυμένη	Ἐρύθεια.	Καὶ Αἰσχύλος ἐν Ἡλιάσιν· Ἔνθ´
[11, 460]	Κἀν Ψαλτρίᾳ δ´ ἔφη· Τὰ	κυλικεῖα	δὲ ἐξεῦρεν ἡμῖν. Ἐν δὲ
[11, 502]	δ´ ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ δράματι	Χαλκεῖά	φησιν· Τοῦτο δὴ τὸ νῦν
[11, 472]	ἐν Μνηματίῳ φησίν· Κρατῆρες, κάδοι,	(ὁλκεῖα,	κρουνεῖ´. {Β. Ἔστι γὰρ κρουνεῖα;
[11, 486]	ποτηρίων καταλόγῳ φησί· Κρατῆρες, κάδοι,	(ὁλκεῖα,	κρουνεῖ´. {Β. Ἔστι γὰρ κρουνεῖα;
[11, 480]	ΚΡΟΥΝΕΙΑ. Ἐπιγένης Μνηματίῳ· Κρατῆρες, κάδοι,	ὁλκεῖα,	κρουνεῖ´. {Β. Ἔστι γὰρ κρουνεῖα;
[11, 500]	ἀλλὰ θυμὸς εὐμενὴς Μοῦσά τε	γλυκεῖα	καὶ Βοιωτίοισιν ἐν σκύφοισιν οἶνος
[11, 463]	φιλοφροσύνης. Ὅντινα δ´ εὐειδὴς μίμνει	θήλεια	πάρευνος, κεῖνος τῶν ἄλλων κυδρότερον
[11, 472]	οὐδετέρως ὠνόμασεν εἰπών· (Τὰ χρυσᾶ	θηρίκλεια	ὑπόξυλα Νεοπτόλεμος ἀνέθηκεν. (Ἀπολλόδωρος δ´
[11, 460]	θυγατέρος ἧς, τόν ῥά οἱ	Εὐρύκλεια	φίλοις ἐπὶ γούνασι θῆκε παυομένῳ
[11, 473]	Ἐξηγητικῷ γράφων οὕτως· Διὸς κτησίου	σημεῖα	ἱδρύεσθαι χρὴ ὧδε· καδίσκον καινὸν
[11, 470]	καὶ ἵπποι ἑστᾶς´, ὄφρ´ Ἠὼς	ἠριγένεια	μόλῃ. Ἔνθ´ ἐπέβη ἑτέρων ὀχέων
[11, 467]	δέ φησι. Πρὶν μὲν ἧρπε	σχοινοτένειά	τ´ ἀοιδὰ καὶ τὸ σὰν
[11, 480]	ὁλκεῖα, κρουνεῖ´. {Β. Ἔστι γὰρ	κρουνεῖα;	{Α. Ναί. (ΚΥΑΘΙΣ, κοτυλῶδες ἀγγεῖον.
[11, 486]	(ὁλκεῖα, κρουνεῖ´. {Β. Ἔστι γὰρ	κρουνεῖα;	{Α. Ναί. Λουτήρι´— ἀλλὰ τί
[11, 472]	(ὁλκεῖα, κρουνεῖ´. {Β. Ἔστι γὰρ	κρουνεῖα;	{Α. Ναί· λουτήρι´— ἀλλὰ τί
[11, 480]	χρυσοῦς, Κυρηναίων ἀνάθημα, βατιάκιον ἀργυροῦν.	ΚΡΟΥΝΕΙΑ.	Ἐπιγένης Μνηματίῳ· Κρατῆρες, κάδοι, ὁλκεῖα,
[11, 475]	θωρακίου εἰς ὕψος ἀνήκουσα καὶ	ὀξεῖα	γιγνομένη ἐστὶν ἡ λεγομένη ἠλακάτη.
[11, 466]	μερῶν, ἐστενωμένον ἄνωθεν. (ΒΑΥΚΑΛΙΣ. Ἐν	Ἀλεξανδρείᾳ	καὶ αὕτη, ὡς Σώπατρος ὁ
[11, 466]	(Κατασκευάζουσι δέ, φησίν, οἱ ἐν	Ἀλεξανδρείᾳ	τὴν ὕαλον μεταρρυθμίζοντες πολλαῖς καὶ
[11, 472]	Φιλαργύρῳ· Τῆς θηρικλείου τῆς μεγάλης	χρεία	ἐστί μοι. {ΑΙΣΧ. Εὖ οἶδα.
[11, 466]	ΔΕΠΑΣ τὸ αὐτό. Ὅμηρος ἐν	Ὀδυσσείᾳ	περὶ Πεισιστράτου· Ἐν δ´ οἶνον
[11, 468]	τοῖς ἑξῆς δέ φησι· Καὶ	χρύσεια	δέπαστρα καὶ ἀσκηθέος κελέβειον ἔμπλειον
[11, 475]	ἦεν. Ἀλλαχοῦ δέ φησιν· Καὶ	χρύσεια	δέπαστρα καὶ ἀσκηθέος κελέβειον ἔμπλειον
[11, 468]	κρητῆρα πανάργυρον ἠδὲ δέπαστρα οἰσόντων	χρύσεια,	τά τ´ ἐν μεγάροισιν ἐμοῖσι
[11, 464]	Εἰσαγωγικῇ περὶ ἀγαθῶν καὶ κακῶν	Πραγματείᾳ	τοῖς πλείστοις προσάπτειν. Καλεῖσθαι γοῦν
[11, 473]	καὶ κανθάρους. Ἄλεξις δ´ ἐν	Κρατείᾳ	ὁ δὲ λόγος περί τινος
[11, 483]	Παιδείας. Κριτίας δ´ ἐν Λακεδαιμονίων	Πολιτείᾳ	γράφει οὕτως· Χωρὶς δὲ τούτων
[11, 509]	μικρὸν ἐπισχὼν χρόνον ἐπέθετο τῇ	πολιτείᾳ	δι´ Ἀριδαίου. Κριθεὶς δὲ καὶ
[11, 463]	Κριτίας παρίστησιν ἐν τῇ Λακεδαιμονίων	Πολιτείᾳ	διὰ τούτων· Ὁ μὲν Χῖος
[11, 505]	πολλούς, ὁ τοιαῦτα ἐν τῇ	Πολιτείᾳ	εἰπών· Ὅὅταν, οἶμαι, δημοκρατουμένη πόλις
[11, 499]	(Ἀριστοτέλης δ´ ἐν τῇ Θετταλῶν	Πολιτείᾳ	θηλυκῶς λέγεσθαί φησιν ὑπὸ Θετταλῶν
[11, 486]	Κριτίας τε ἐν τῇ Λακεδαιμονίων	Πολιτείᾳ·	Κλίνη Μιλησιουργὴς καὶ δίφρος Μιλησιουργής,
[11, 505]	ἁπαξαπλῶς κακολογήσας, ἐν μὲν τῇ	Πολιτείᾳ	Ὅμηρον ἐκβάλλων καὶ τὴν μιμητικὴν
[11, 508]	(καὶ τούτων ἔτι πρότερον ἡ	Πολιτεία	τί πεποιήκασιν; καίτοι γε ἔδει
[11, 479]	ὧν ἀρχὴ Ἐν τῇ ἀρίστῃ	πολιτείᾳ,	φησίν· ὁ καλούμενος κότταβος παρῆλθεν
[11, 491]	δύο σχίσεις, τούτων δ´ αὖ	συνάφεια	κατὰ τὴν τελευταίαν ὑπόληξιν, ἕκαστον
[11, 477]	δέκα ἐν Καππαδοκίᾳ κόνδυ χρυσοῦν,	Στρουθία.	Ἵππαρχος Ἀνασῳζομένοις· Προσέχεις τι τούτῳ
[11, 497]	προσπαίξας φησί· (ω( Σαννάκρα) ἱπποτραγέλαφοι,	βατιάκια,	σαννάκια. ΣΕΛΕΥΚΙΣ. Ὅτι ἀπὸ Σελεύκου
[11, 496]	βασιλεύσαντος καὶ ἐπὶ τρυφῇ καὶ	μαλακίᾳ	διαβοήτου γενομένου ἱστορεῖ (Νίκανδρος ὁ
[11, 497]	ὠνομάσθαι τε ἀπὸ τῆς ῥύσεως.	(ΣΑΝΝΑΚΙΑ.	Κράτης ἐν πέμπτῳ Ἀττικῆς Διαλέκτου
[11, 497]	φησί· (ω( Σαννάκρα) ἱπποτραγέλαφοι, βατιάκια,	σαννάκια.	ΣΕΛΕΥΚΙΣ. Ὅτι ἀπὸ Σελεύκου τοῦ
[11, 465]	γὰρ ηὔξηται ἐν αὐτοῖς ἡ	ἀδικία	τε καὶ αἰσχροκέρδεια. Ὁ δὲ
[11, 493]	εἰσάγεσθαι τὸν Νέστορα γενναιότερον, τῇ	ἡλικίᾳ	προβεβηκότα. Τούτων τοίνυν οὕτως κατηγορουμένων
[11, 505]	τοῦ Πλάτωνος Σωκράτην μόλις ἡ	ἡλικία	συγχωρεῖ, οὐχ ὡς καὶ τοιούτους
[11, 477]	Κόλακι· Κοτύλας χωροῦν δέκα ἐν	Καππαδοκίᾳ	κόνδυ χρυσοῦν, Στρουθία. Ἵππαρχος Ἀνασῳζομένοις·
[11, 502]	φιλοτήσιον. Ἀριστοφάνης· Ἐπτάπους γοῦν ἡ	σκιά	´στιν· ἡ ´πὶ τὸ δεῖπνον
[11, 466]	καὶ δὴ βακχίου παλαιγενοῦς ἀφρῷ	σκιὰ	καὶ χρυσοκόλλητον δέπας μεστὸν κύκλῳ
[11, 486]	Λυκιοεργέας, ἵν´ ἀκούηται τὰ ἐν	Λυκίᾳ	εἰργασμένα. (ΜΕΛΗ. Οὕτω καλεῖταί τινα
[11, 486]	λύκων θήραν ἐπιτήδεια ἢ ἐν	Λυκίᾳ	εἰργασμένα. Ὅπερ ἐξηγούμενος Δίδυμος ὁ
[11, 489]	τὰς περιστεράς· ὡσπερεὶ δέ τινα	ῥοπάλια	δύο ὑποκεῖσθαι τῷ ποτηρίῳ πλάγια
[11, 466]	Λυκιουργεῖς ἐπίχρυσοι καὶ θυμιατήρια καὶ	τρυβλία.	ΒΗΣΣΑ ποτήριον παρ´ Ἀλεξανδρεῦσι πλατύτερον
[11, 468]	Ἰωλκός, ἐν ᾗ ὁ ἐπὶ	Πελίᾳ	ἀγὼν ἐτέθη. Βέλτιον δὲ λέγειν,
[11, 466]	ἀργυροῖ κατάχρυσοι λβʹ Λαγυνοθήκη ἀργυρᾶ	μία.	Οἰνοφόρον βαρβαρικὸν ἀργυροῦν ποικίλον ἕν.
[11, 470]	πάντα, οὐδέ ποτ´ ἄμπαυσις γίνεται	οὐδεμία	ἵπποισίν τε καὶ αὐτῷ, ἐπὴν
[11, 505]	ὀρθῆς οὐδὲ ἧφθαι τὸ παράπαν,	οἰκονομίᾳ	δ´ οὐδ´ ᾑτινιοῦν προσεσχηκέναι. Ἔοικε
[11, 476]	διὰ τούτων· Ἀργυρηλάτοις κέρασι χρυσᾶ	στόμια	προσβεβλημένοις. Καὶ Σοφοκλῆς Πανδώρᾳ· Καὶ
[11, 505]	Οὐκ ἔστ´ ἔτυμος λόγος οὗτος»	ἐγκώμια	αὐτοῦ διεξέρχεται, ὁ τοὺς ἄλλους
[11, 504]	καχλάζοισαν δρόσῳ δωρήσεται, οὐ μόνον	νεανίᾳ	γαμβρῷ προπίνων» ἀλλὰ καὶ πᾶσι
[11, 473]	Ἀμειψίας ἐν Ἀποκοτταβίζουσί φησι· Ἡ	Μανία,	φέρ´ ὀξύβαφα καὶ κανθάρους. Ἄλεξις
[11, 480]	τῷ παλαιῷ φιάλαι ἀργυραῖ λʹ	κρατάνια	ἀργυρᾶ βʹ χύτρος ἀργυροῦς, ἀποθυστάνιον
[11, 500]	τοὺς Διοσκόρους, καλῶν αὐτοὺς ἐπὶ	ξένια·	(Οὐ βοῶν πάρεστι σώματ´ οὔτε
[11, 499]	Ποῦ μοι τὰ πολλὰ δῶρα	κἀκροθίνια;	ποῦ χρυσότευκτα κἀργυρᾶ σκυφώματα; Στησίχορος
[11, 508]	(Περδίκκᾳ τῷ βασιλεῖ διατρίβων ἐν	Μακεδονίᾳ	οὐχ ἧττον αὐτοῦ (ἐβασίλευε) φαῦλος
[11, 468]	τὸ ἔχον ἐξοχὰς οἷα τὰ	Σιδώνια	ποτήρια, ἢ τὸ λεῖον. Ἄχραντον
[11, 466]	νβʹ Ποτηρίων λιθοκολλήτων σταθμὸς τάλαντα	Βαβυλώνια	νϚ μναῖ λδʹ (Ἔθος δ´
[11, 466]	(Ποτηρίων, φησί, χρυσῶν σταθμὸς τάλαντα	Βαβυλώνια	ογʹ μναῖ νβʹ Ποτηρίων λιθοκολλήτων
[11, 484]	δεξιᾷ κώθωνα μόνωτον ῥαβδωτὸν κρατῶν.	(ΛΑΒΡΩΝΙΑ	ἐκπώματος Περσικοῦ εἶδος ἀπὸ τῆς
[11, 484]	ποτηρίδια τορεύματα κἀκτυπωμάτων πρόσωπα, τραγέλαφοι,	λαβρώνια.	Ἐν δὲ Φιλαδέλφοις· Ἤδη δ´
[11, 472]	μὰ τὴν Γῆν εὐρύθμως τῇ	δεξιᾷ	ἄρας ἐνώμα. (Ἐν δὲ Προιτίσι·
[11, 484]	αὐτοῦ Σάτυρος φαλακρός, ἐν τῇ	δεξιᾷ	κώθωνα μόνωτον ῥαβδωτὸν κρατῶν. (ΛΑΒΡΩΝΙΑ
[11, 464]	ἐπὶ τῷ πίνοντι. {Β. Τὸν	ἐπιδέξια	λέγειν; Ἄπολλον, ὡσπερεὶ τεθνηκότι. (Παραιτητέον
[11, 463]	(καὶ Θάσιος ἐκ μεγάλων κυλίκων	ἐπιδέξια,	ὁ δ´ Ἀττικὸς ἐκ μικρῶν
[11, 463]	ὁ δ´ Ἀττικὸς ἐκ μικρῶν	ἐπιδέξια,	ὁ δὲ Θετταλικὸς ἐκπώματα προπίνει
[11, 463]	ὅσον ἂν ἀποπίῃ τοῦ δ´	ἐπιδέξια	πίνειν μνημονεύει καὶ Ἀναξανδρίδης ἐν
[11, 468]	δακτύλους, ἢ τὸ ἔχον ἐξοχὰς	οἷα	τὰ Σιδώνια ποτήρια, ἢ τὸ
[11, 499]	χρύσεον ἄγγος ἔχοισα μέγαν σκύφον,	οἷά	τε ποιμένες ἄνδρες ἔχουσιν, χερσὶ
[11, 464]	ἀμφὶς ἐαγός, ἀνδρῶν δαιτυμόνων ναυάγιον,	οἷά	τε πολλὰ πνεῦμα Διωνύσοιο πρὸς
[11, 500]	τραγελάφους, καρχήσια, (γαυλοὺς ὁλοχρύσους— {Β.	Πλοῖα;	{Α. Τοὺς κάδους μὲν οὖν
[11, 467]	φιάλιον τῷδε. {Β. Πολλὰ γίνεται	ὅμοια.	(ΓΥΑΛΑΣ. Φιλητᾶς ἐν Ἀτάκτοις Μεγαρέας
[11, 497]	Σιδώνιός φησιν τὰ ῥυτὰ κέρασιν	ὅμοια	εἶναι, διατετρημένα δ´ εἶναι, ἐξ
[11, 488]	τὰ καρχήσια καὶ τὰ τούτοις	ὅμοια·	ἕνα μὲν γὰρ εἶναι πυθμένα
[11, 482]	δέ φησι· κύπελλα ἐκπώματα σκύφοις	ὅμοια,	ὡς καὶ Νίκανδρος ὁ Κολοφώνιος,
[11, 488]	ἐξ ἀμφοῖν τοῖν μεροῖν μικρά,	παρόμοια	ταῖς Κορινθιακαῖς ὑδρίαις. Ὁ δὲ
[11, 479]	ἐπιγραφόμενον Ἑλλαδικὸν περὶ τοῦ ἐν	Ὀλυμπίᾳ	λέγων Μεταποντίνων ναοῦ γράφει καὶ
[11, 473]	δ´ ἀμβροσία ὕδωρ ἀκραιφνές, ἔλαιον,	παγκαρπία·	ἅπερ ἔμβαλε. Μνημονεύει τοῦ καδίσκου
[11, 491]	Πέλειαι. Ποσείδιππός τ´ ἐν τῇ	Ἀσωπίᾳ·	Οὐδέ τοι ἀκρόνυχοι ψυχραὶ δύνουσι
[11, 488]	ὥσπερ τὰ ᾠοσκύφια καὶ τὰ	κανθάρια	καὶ τὰς Σελευκίδας καὶ τὰ
[11, 466]	δὲ διὰ τὸ περικεκυρτῶσθαι τὰ	ὠτάρια·	κυφὸν γὰρ εἶναι τὸ κυρτόν.
[11, 462]	καθέντες εἰς αὐτὴν ἄνθεα καὶ	κηρία	καὶ λιβανωτὸν ἄτμητον καὶ ἄλλα
[11, 466]	καὶ βατιάκαι Λυκιουργεῖς ἐπίχρυσοι καὶ	θυμιατήρια	καὶ τρυβλία. ΒΗΣΣΑ ποτήριον παρ´
[11, 487]	καὶ φιλημάτων ψόφος· τῷ καλλικοτταβοῦντι	νικητήρια	τίθημι καὶ βαλόντι χάλκειον κάρα.
[11, 509]	εὖ τεθωρακισμένος, σχῆμ´ ἀξιόχρεων ἐπικαθεὶς	βακτηρίᾳ,	ἀλλότριον, οὐκ οἰκεῖον, ὡς ἐμοὶ
[11, 503]	ὑποσκίοισιν ἐν ψυκτηρίοις. (Εὐριπίδης Φαέθοντι·	Ψυκτήρια	δένδρεα φίλαισιν ὠλέναισι δέξεται. Καὶ
[11, 503]	δ´ ὁ Θυατειρηνὸς καλεῖσθαί φησι	ψυκτήρια	καὶ τοὺς ἀλσώδεις καὶ συσκίους
[11, 488]	ὦτα ἄνω, καθότι καὶ τἄλλα	ποτήρια,	ἄλλα δὲ δύο κατὰ τὸ
[11, 466]	πᾶσιν· καὶ ἀποφέρεσθαι ἔδωκε τὰ	ποτήρια.	Ἀντικλείδης δ´ ὁ Ἀθηναῖος ἐν
[11, 466]	Καλοῦσι δ´ οὕτω καὶ τὰ	ποτήρια,	ἀφ´ ὧν ἔστι πιεῖν εὐμαρῶς.
[11, 467]	Μεγαρέας οὕτω φησὶ καλεῖν τὰ	ποτήρια,	γυάλας. Παρθένιος δ´ ὁ τοῦ
[11, 460]	τὰς κύλικας πλήρεις (ἅπασι προπίῃ.	(Ποτήρια	δὲ πρῶτον οἶδα ὀνομάσαντα τὸν
[11, 475]	ἀντὶ ἀγγείου τινὸς τέθεικε, προειπὼν	ποτήρια	δέπαστρα. Θεόκριτος δ´ ὁ Συρακόσιος
[11, 461]	Ἦν οὖν καὶ τότε μεγάλα	ποτήρια,	εἰ μὴ αἰτιάσεταί τις τὴν
[11, 472]	ἀργυρώματα, θηρίκλειοι καὶ τορευτὰ πολυτελῆ	ποτήρια	ἕτερα. Ἀριστοφῶν δ´ ἐν Φιλωνίδῃ·
[11, 468]	ἔχον ἐξοχὰς οἷα τὰ Σιδώνια	ποτήρια,	ἢ τὸ λεῖον. Ἄχραντον δὲ
[11, 502]	τοῦ ἐραστοῦ φησιν Ἑρμῶναξ. ΧΑΛΚΙΔΙΚΑ	ποτήρια,	ἴσως ἀπὸ τῆς Χαλκίδος τῆς
[11, 475]	ἐπὶ τῶν τραπεζῶν κεκραμένα τιθέναι	ποτήρια,	καθὰ καὶ Ὅμηρος ποιεῖ. Ὠνομάσθη
[11, 464]	(Παραιτητέον δ´ ἡμῖν τὰ κεράμεα	ποτήρια.	Καὶ γὰρ Κτησίας Παρὰ Πέρσαις,
[11, 480]	ἡθμόν. Ταῦτα δ´ ἐστὶ κεράμεα	ποτήρια	καὶ λέγεται ἀπὸ τοῦ κυλίεσθαι
[11, 481]	χιλίων ποτηρίων. (ΚΥΜΒΙΑ τὰ κοῖλα	ποτήρια	καὶ μικρὰ Σιμάριστος. Δωρόθεος δέ·
[11, 460]	οὕτως· Ἀπὸ τράπεζαν εἷλέ νιν	ποτήρια.	Καὶ ὁ τὴν Ἀλκμαιωνίδα δὲ
[11, 497]	Σινωπεὺς ἐν Σῳζούσῃ καταλέγων τινὰ	ποτήρια	καὶ τοῦ ῥυτοῦ ἐμνήσθη, ὡς
[11, 502]	δ´ ἐν Ἡρωίνῃ καταλέγων πολλὰ	ποτήρια	καὶ τοῦ ψυγέως οὕτως μνημονεύει·
[11, 460]	βʹ ἔφη· Πολλὰ δ´ ἀνάριθμα	ποτήρια	καλαιφις. Καὶ Ἀλκαῖος· Ἐκ δὲ
[11, 468]	ἐν Γλώσσαις παρὰ Κλειτορίοις τὰ	ποτήρια	καλεῖσθαι. Ἀντίμαχος δ´ ὁ Κολοφώνιος
[11, 460]	ἐν τῷ κυλικείῳ συντέτριφε τὰ	ποτήρια.	Κἀν Ψαλτρίᾳ δ´ ἔφη· Τὰ
[11, 480]	ἐν ᾧ τίθεται τόπῳ τὰ	ποτήρια,	κἂν ἀργυρᾶ τυγχάνῃ ὄντα, καὶ
[11, 478]	χρυσοκλύστων ζεῦγος. (ΚΟΤΥΛΟΣ. Τὰ μόνωτα	ποτήρια	κότυλοι, ὧν καὶ Ἀλκαῖος μνημονεύει.
[11, 466]	ποτήρια παντοδαπὰ μικρὰ κθʹ (ἄλλα	ποτήρια	μικρά) ῥυτὰ καὶ βατιάκαι Λυκιουργεῖς
[11, 466]	βαρβαρικὸν ἀργυροῦν ποικίλον ἕν. Ἄλλα	ποτήρια	παντοδαπὰ μικρὰ κθʹ (ἄλλα ποτήρια
[11, 481]	Εἶτ´ ἐκεραμεύσαντο τοῖς μὲν ἀνδράσιν	ποτήρια	πλατέα, τοίχους οὐκ ἔχοντ´, ἀλλ´
[11, 481]	Ἀναξανδρίδης ἐν Ἀγροίκοις· Μεγάλ´ ἴσως	(ποτήρια)	προπινόμενα καὶ μέστ´ ἀκράτου κυμβία
[11, 502]	δὲ φιάλας Ἄρεος καλεῖ τὰ	ποτήρια	ταῦτα. Αἰολεῖς δὲ τὴν φιάλην
[11, 460]	στιβάδος παρέθηκ´ αὐτοῖσι θάλειαν δαῖτα	ποτήριά	τε, στεφάνους δ´ ἐπὶ κρασὶν
[11, 496]	τετάρτῳ Προυσίου Συμπτωμάτων. (ΡΕΟΝΤΑ. Οὕτως	ποτήριά	τινα ἐκαλεῖτο. Μνημονεύει δ´ αὐτῶν
[11, 497]	ἐν πρώτῳ τῶν πρὸς Ἀδαῖον	Ποτήρια,	φησί, παραπλήσια Σελευκίς, Ῥοδιάς, Ἀντιγονίς.
[11, 488]	τέσσαρ´ ἔσαν. Τὰ γὰρ ἄλλα	ποτήριά	φησιν ὁ Μυρλεανὸς Ἀσκληπιάδης ἐν
[11, 500]	ἥδιον. ΤΡΑΓΕΛΑΦΟΣ. Οὕτω τινὰ καλεῖται	ποτήρια,	ὧν μνημονεύει (Ἄλεξις μὲν ἐν
[11, 486]	εἰργασμένα. (ΜΕΛΗ. Οὕτω καλεῖταί τινα	ποτήρια,	ὧν μνημονεύει Ἀνάξιππος ἐν Φρέατι
[11, 494]	ὄξος οἶνον αὑτὸ μᾶλλον θατέρου.	(ΟΙΝΙΣΤΗΡΙΑ.	Οἱ μέλλοντες ἀποκείρειν τὸν σκόλλυν
[11, 497]	Ἰθυφάλλοις οὕτως· Ἐθύσαμεν γὰρ σήμερον	Σωτήρια	πάντες οἱ τεχνῖται· μεθ´ ὧν
[11, 470]	(Θεόφραστος ἐν τῇ περὶ Φυτῶν	Ἱστορίᾳ.	Διηγούμενος γὰρ περὶ τῆς τερμίνθου
[11, 484]	χρώμενοι ῥύμματι πλύνουσιν οἱ γναφεῖς.	(Τρία	δὲ παραφύλαττε ὅταν κωθωνίζῃ· μὴ
[11, 497]	ῥυτῶν τὰ μέγιστα τῶν ὄντων	τρία	πίνειν δεήσει τήμερον πρὸς κλεψύδραν
[11, 504]	πρώτης ἡλικίας ἐπεπαίδευτο πάντα τὰ	πάτρια,	ὁ δὲ Πλάτων ὥσπερ ἐναντιούμενος
[11, 460]	κυλικείῳ συντέτριφε τὰ ποτήρια. Κἀν	Ψαλτρίᾳ	δ´ ἔφη· Τὰ κυλικεῖα δὲ
[11, 477]	στενὸν συνῆχθαι ὡς τὰ Αἰγύπτια	κιβώρια.	(ΚΟΝΔΥ ποτήριον Ἀσιατικόν. Μένανδρος Κόλακι·
[11, 477]	δειπνοῦντα καὶ ἐπιδεικνυμένου τοῦ Πρυτάνιδος	κιβώριά	τινα δοκοῦντα πεποιῆσθαι πολυτελῶς, τοῦ
[11, 461]	καὶ τὰ μεγάλα τῶν ἐκπωμάτων	ἐπιχώρια	γέγονε τοῖς δυνάσταις. Οὐ γὰρ
[11, 466]	ταῖς πρὸς τοὺς ἐν τῇ	Ἀσίᾳ	σατράπας φέρεταί τις ἐπιστολὴ ἐν
[11, 490]	γάρ ἐστιν ὁ Ὠρίων τῇ	ἀστροθεσίᾳ	τῶν Πλειάδων· διὸ καὶ ὁ
[11, 497]	τῶν πρὸς Ἀδαῖον Ποτήρια, φησί,	παραπλήσια	Σελευκίς, Ῥοδιάς, Ἀντιγονίς. ~(ΣΚΑΛΛΙΟΝ κυλίκιον
[11, 502]	ὀξύνεσθαι ὡς Καρσί, παισί, φθειρσί.	ΦΙΛΟΤΗΣΙΑ	κύλιξ τις, ἣν κατὰ φιλίαν
[11, 502]	Λυσιστράτῃ· Δέσποινα Πειθοῖ καὶ κύλιξ	φιλοτησία.	ΧΟΝΝΟΙ. Παρὰ Γορτυνίοις ποτηρίου εἶδος,
[11, 502]	τοιαύτην πρόποσιν ἐκαλεῖτο καὶ κύλιξ	φιλοτησία,	ὡς ἐν Λυσιστράτῃ· Δέσποινα Πειθοῖ
[11, 480]	ἔχων κρατάνιον ἀργυροῦν, σειρὴν ἀργυρᾶ,	καρχήσια	βʹ ἀργυρᾶ, κύλιξ ἀργυρᾶ, οἰνοχόη
[11, 500]	στρώματ´, ἀργυρώματα, φιάλας, τριήρεις, τραγελάφους,	καρχήσια,	(γαυλοὺς ὁλοχρύσους— {Β. Πλοῖα; {Α.
[11, 475]	περὶ τὰ σιτία καὶ τὰ	καρχήσια.	Ἔθος γὰρ ἦν τοῖς ἀρχαίοις
[11, 488]	καὶ τὰς Σελευκίδας καὶ τὰ	καρχήσια	καὶ τὰ τούτοις ὅμοια· ἕνα
[11, 472]	ἔχοντας θηρικλείους πομπεύειν, τοὺς δὲ	καρχήσια.	Ὁποῖον δ´ ἐστὶ τὸ καρχήσιον
[11, 475]	μέσην τράπεζαν ἀμφὶ σῖτα καὶ	καρχήσια,	(πρὸς τὴν τράπεζαν φάσκων προσεληλυθέναι
[11, 475]	τούτοις· Κῆνοι δ´ ἄρα πάντες	καρχησία	τ´ ἦχον κἄλειβον· ἀράσαντο δὲ
[11, 496]	μὴ προχοίδας εἰσφέρεσθαι εἰς τὰ	συμπόσια,	(δῆλον ὅτι νομίζοντες τὸ μὴ
[11, 479]	καλούμενος κότταβος παρῆλθεν εἰς τὰ	συμπόσια	καὶ περὶ Σικελίαν, ὥς φησιν
[11, 504]	ἀλλὰ κἀκ τῶν αὐτῶν ὑποθέσεων.	Συμπόσια	μὲν γὰρ γεγράφασιν ἀμφότεροι, καὶ
[11, 508]	λόγων, (ὅπερ) οὐχ εὑρίσκομεν, ἀλλὰ	συμπόσια	μὲν καὶ λόγους ὑπὲρ ἔρωτος
[11, 479]	τὸ ἐπιτήδευμα ὥστε εἰς τὰ	συμπόσια	παρεισφέρειν ἆθλα κοτταβεῖα καλούμενα. Εἶτα
[11, 473]	καὶ εἰσχέαι ἀμβροσίαν. Ἡ δ´	ἀμβροσία	ὕδωρ ἀκραιφνές, ἔλαιον, παγκαρπία· ἅπερ
[11, 507]	τῶν συνήθων ἀθυμούντων ἔν τινι	συνουσίᾳ	Πλάτων συμπαρὼν λαβὼν τὸ ποτήριον
[11, 469]	ἀπηνέχθην ἐγὼ καὶ τοὺς ἐφήβους,	Σωσία,	τοὺς δυσχερεῖς. (ΗΔΥΠΟΤΙΔΕΣ. Ταύτας φησὶν
[11, 466]	ποτήριον ἐοικὸς πλοίῳ. Ἐπικράτης· Κατάβαλλε	τἀκάτια,	τὰ κυμβία αἴρου τὰ μείζω,
[11, 484]	οὖρόν ἐστιν δριμύ. Τὰ γοῦν	ἱμάτια	τούτῳ χρώμενοι ῥύμματι πλύνουσιν οἱ
[11, 483]	δίαιταν, ὑποδήματα ἄριστα Λακωνικὰ καὶ	ἱμάτια	φορεῖν ἥδιστα καὶ χρησιμώτατα· κώθων
[11, 475]	δράκοντας καὶ γενέσθαι περὶ τὰ	σιτία	καὶ τὰ καρχήσια. Ἔθος γὰρ
[11, 490]	ποιητῶν. Πρώτη δὲ Μοιρὼ ἡ	Βυζαντία	καλῶς ἐδέξατο τὸν νοῦν τῶν
[11, 466]	δὲ συνηγμένον, ὡς τὰ συσπαστὰ	βαλάντια,	ἃ καὶ αὐτὰ διὰ τὴν
[11, 486]	Προβόλους δύο Λυκιουργίδας ἡμιεργέας, ὅτι	ἀκόντιά	ἐστι πρὸς λύκων θήραν ἐπιτήδεια
[11, 477]	εἰς στενὸν συνῆχθαι ὡς τὰ	Αἰγύπτια	κιβώρια. (ΚΟΝΔΥ ποτήριον Ἀσιατικόν. Μένανδρος
[11, 474]	ἐστιν κάνθαρος Ἀντιφάνης εἴρηκεν ἐν	Βοιωτίᾳ.	(ΚΑΡΧΗΣΙΟΝ. Καλλίξεινος ὁ Ῥόδιος ἐν
[11, 472]	βαπτίσας ἐρρωμένως. Θεόφιλος δ´ ἐν	Βοιωτίᾳ·	Τετρακότυλον δὲ κύλικα κεραμέαν τινὰ
[11, 492]	τῷ ῥά σφι κύκησε γυνὴ	εἰκυῖα	θεῇσιν οἴνῳ Πραμνείῳ, ἐπὶ δ´
[11, 477]	τάχ´ ἂν εἴη τὰ λεγόμενα	σκυφία	διὰ τὸ κάτωθεν εἰς στενὸν
[11, 503]	μηδὲ τὸν Παιῶνα μηδ´ Ἁρμόδιον.	ΩΙΟΣΚΥΦΙΑ.	Περὶ τῆς ἰδέας τῶν ποτηρίων
[11, 488]	τινὰ δὲ δύο, ὥσπερ τὰ	ᾠοσκύφια	καὶ τὰ κανθάρια καὶ τὰς
[11, 480]	ὧν μνημονεύει Ἕρμιππος ἐν Στρατιώταις·	Χία	δὲ κύλιξ ὑψοῦ κρέμαται περὶ
[11, 487]	τινί φησι· (Σὺ δὲ τάνδε	Βακχία	εὔδροσον πλήρη μετανιπτρίδα δέξαι. Πραύ
[11, 471]	παρα, κωθωνόχειλον, ψηφοπεριβομβήτριαν, μέλαιναν, εὐκύκλωτον,	ὀξυπύνδακα,	στίλβουσαν, ἀνταυγοῦσαν, ἐκνενιμμένην, κισσῷ κάρα
[11, 502]	Τὴν θηρίκλειον δεῦρο καὶ τὰ	Ῥοδιακὰ	κόμισον λαβὼν τοὺς παῖδας. Εἶτ´
[11, 500]	ἔθηκε» καὶ Χρυσῆν φιάλην καὶ	δίπλακα	δημόν ~(οὐ τὸ ποτήριον λέγει,
[11, 496]	ἀργυρὼ δύο, φιάλας δὲ πεντήκοντα,	δέκα	δὲ κυμβία, ῥέοντα δώδεχ´, ὧν
[11, 491]	δύο, οἷον· Δοιοὺς δὲ τρίποδας,	δέκα	δὲ χρυσοῖο τάλαντα. Καὶ Δοιὼ
[11, 477]	Ἀσιατικόν. Μένανδρος Κόλακι· Κοτύλας χωροῦν	δέκα	ἐν Καππαδοκίᾳ κόνδυ χρυσοῦν, Στρουθία.
[11, 466]	τε γράμματ´. {Β. Ἆρά γ´	ἕνδεκα	χρυσᾶ Διὸς σωτῆρος» {Α. Οὐκ
[11, 469]	νεώτερός φησι· Παρ´ Ἀρχεφῶντος ἡδυποτίδας	δώδεκα.	(ΗΡΑΚΛΕΙΟΝ. Πείσανδρος ἐν δευτέρῳ Ἡρακλείας
[11, 499]	(Χωρεῖν δ´ αὐτὸ κοτύλας Ἀττικὰς	δώδεκα.	Καὶ ἐν Πάτραις δέ φασι
[11, 502]	αὐτῷ βαρεῖαν διέδωκε, χυτρίδια βαθέα	δώδεκα.	(ΨΥΓΕΥΣ ἢ ΨΥΚΤΗΡ. Πλάτων Συμποσίῳ·
[11, 462]	ἀνθερίκου πεποιημένας μικρὰς ὅσον σκιᾶς	ἕνεκα,	ἃς καὶ περιφέρουσιν ὅπου ἂν
[11, 483]	εὐφορώτατον ἐν γυλιῷ. Οὗ δὲ	ἕνεκα	στρατιωτικόν, πολλάκις ἀνάγκη ὕδωρ πίνειν
[11, 482]	μὲν τῆς τῶν ἀνθρώπων χρείας	ἕνεκα,	τὸ δὲ τῆς τῶν θεῶν
[11, 472]	κεκραμένην, (προσφέρων ἔδωκεν· οἶμαι, χρηστότητος	οὕνεκα.	Εἶτ´ ἐλευθέραν ἀφῆκε βαπτίσας ἐρρωμένως.
[11, 494]	τῆς συμμετρίας καὶ τῆς ἀφελείας	οὕνεκα.	Κἀν τοῖς Βαβυλωνίοις οὖν τοῖς
[11, 466]	δέπαι. Εἶτα παρακατιὼν τὸ αὐτό·	Τούνεκα	σοὶ δώσω χρύσειον ἄλεισον. Καὶ
[11, 495]	συνδέσεις τούτων μέχρι δικοτύλων· καὶ	Παναθηναικὰ	μέγιστα, τὰ μὲν δίχοα, τὰ
[11, 505]	εἰπεῖν οὐδεμιᾶς κατεπειγούσης χρείας ὅτι	παιδικὰ	γεγόνοι τοῦ Παρμενίδου Ζήνων ὁ
[11, 502]	ὑπὸ τοῦ ἐραστοῦ φησιν Ἑρμῶναξ.	ΧΑΛΚΙΔΙΚΑ	ποτήρια, ἴσως ἀπὸ τῆς Χαλκίδος
[11, 487]	μέτρον οἷον κύαθος. Διόδωρος δὲ	κύλικα	ἀποδίδωσι. (ΜΑΝΗΣ ποτηρίου εἶδος. Νίκων
[11, 495]	Φιλητᾶς δ´ ἐν Ἀτάκτοις τὴν	κύλικα	Βοιωτούς. (ΠΕΝΤΑΠΛΟΑ. Μνημονεύει αὐτῆς Φιλόχορος
[11, 471]	τῶν Ἱστοριῶν θηρικλείαν καλεῖ τὴν	κύλικα	γράφων οὕτως· Πολύξενός τις τῶν
[11, 480]	Δουλοδιδασκάλῳ· Νυνὶ δ´ ἀπόνιζε τὴν	κύλικα	δώσων πιεῖν, ἔγχει τ´ ἐπιθεὶς
[11, 507]	παρὰ Σωκράτους τὴν τοῦ φαρμάκου	κύλικα	εἰλήφειν ἢ παρὰ σοῦ τὴν
[11, 495]	δὲ πελίχναν Βοιωτοὺς μὲν τὴν	κύλικα,	Εὐφρόνιος δὲ ἐν Ὑπομνήμασι τοὺς
[11, 471]	δῶρα παρὰ τοῦ Νικοδήμου καὶ	κύλικα	θηρικλείαν λαβὼν ἐπανῆκεν. Ἀδαῖος δ´
[11, 472]	ἐνώμα. (Ἐν δὲ Προιτίσι· Καὶ	κύλικα	θηρίκλειον εἰσφέρει πλέον ἢ κοτύλας
[11, 462]	ἀφιᾶσιν εἰς τὴν θάλασσαν κεραμέαν	κύλικα,	καθέντες εἰς αὐτὴν ἄνθεα καὶ
[11, 470]	Γενόμενος δ´ ἔννους μόλις ᾔτησε	κύλικα	καὶ λαβὼν ἑξῆς πυκνὰς ἕλκει,
[11, 462]	τινὲς οὐδὲν ἄλλο κέκτηνται ἢ	κύλικα	καὶ μάχαιραν καὶ ὑδρίαν, καὶ
[11, 467]	(φησὶν ὀνομασθῆναι τήν τε Θηρίκλειον	κύλικα	καὶ τὴν Δεινιάδα. Σέλευκος δ´
[11, 480]	Γλώσσαις Κυπρίους φησὶ τὴν κοτύλην	κύλικα	καλεῖν. Ἑρμῶναξ δ´ ἐν Συνωνύμοις
[11, 472]	δ´ ἐν Βοιωτίᾳ· Τετρακότυλον δὲ	κύλικα	κεραμέαν τινὰ τῶν θηρικλείων, πῶς
[11, 479]	ἰσχίῳ ὀστοῦν καλεῖσθαι ἄλεισον καὶ	κύλικα.	Κοτυλίσκος δὲ καλεῖται ὁ ἱερὸς
[11, 495]	ἐν Ὑπομνήμασι Θρᾳττῶν Κρατίνου ἀποδίδωσι	κύλικα.	Κράτης δ´ ἐν δευτέρῳ Ἀττικῆς
[11, 485]	δῆτ´ ἂν εἰ πίοις οἴνου	κύλικα	λεπαστήν; Ἀφ´ ἧς ἔστι λάψαι,
[11, 485]	φησιν Δόλοπας οὕτω καλεῖν τὴν	κύλικα.	Λυκόφρων δ´ ἐν τῷ θʹ
[11, 494]	τούτων· γραῦς ἐστι φίλοινος ἐπαινοῦσα	κύλικα	μεγάλην καὶ ἐξευτελίζουσα τὸ ὀξύβαφον
[11, 478]	ποιητήν Πύρνον καὶ κοτύλην. Ὃν	κύλικα	μὲν οὐκ εἶναι, οὐ γὰρ
[11, 462]	εἶναι, ἀφ´ ἧς, φησί, τὴν	κύλικα	ναυστολοῦσιν ἀναπλέοντες μέχρι τοῦ γενέσθαι
[11, 478]	Κλείταρχος ἔτι τε Ζηνόδοτος τὴν	κύλικα·	Πάντῃ δ´ ἀμφὶ νέκυν κοτυλήρυτον
[11, 504]	Περινθίας· Οὐδεμίαν ἡ γραῦς ὅλως	κύλικα	παρῆκεν, ἀλλὰ πίνει τὴν κύκλῳ.
[11, 502]	ἐγὼ ἰδίᾳ τε καὶ κοινῇ	κύλικα	προπίομαι. Ἐκαλεῖτο δὲ καὶ τὸ
[11, 470]	κεραμέας. Κατασκευάσαι δὲ λέγεται τὴν	κύλικα	ταύτην Θηρικλῆς ὁ Κορίνθιος κεραμεύς,
[11, 495]	ἱεροῦ, καὶ ὁ νικήσας λαμβάνει	κύλικα	τὴν λεγομένην πενταπλόαν καὶ κωμάζει
[11, 495]	πρότερον μὲν (τοῖς Παναθηναικοῖς ἐοικώς,	ἡνίκα	ἐκαλεῖτο πελίκη, ὕστερον δὲ ἔσχεν
[11, 502]	δ´ἐν Δήλῳ ἀνακεῖσθαί φησι χαλκοῦν	φοίνικα,	Ναξίων ἀνάθημα, καὶ καρυωτὰς φιάλας
[11, 502]	ἀπορῶν κεῖται, κοτύλη δ´ ἀνὰ	χοίνικα	μάττει. (Ἄλεξις δ´ ἐν Ἱππίσκῳ
[11, 483]	ἐς τὴν δίαιταν, ὑποδήματα ἄριστα	Λακωνικὰ	καὶ ἱμάτια φορεῖν ἥδιστα καὶ
[11, 489]	χρυσοῖς γράμμασιν ἐντετυπωμένα ἔχον τὰ	Ὁμηρικὰ	ἔπη. (Ἐγὼ δέ, φησὶν ὁ
[11, 466]	ταῖς πρὸς Ἀλέξανδρον Ἐπιστολαῖς τὰ	Περσικὰ	λάφυρα (Ποτηρίων, φησί, χρυσῶν σταθμὸς
[11, 484]	ἀπὸ τοῦ κεράμου, ὡς τὰ	Ἀττικὰ	σκεύη, ἢ ἀπὸ τοῦ σχήματος
[11, 508]	γενόμενοι. (Εὐφραῖος μὲν γὰρ παρὰ	(Περδίκκᾳ	τῷ βασιλεῖ διατρίβων ἐν Μακεδονίᾳ
[11, 499]	~(Πολλάκι δ´ ἐν κορυφαῖς ὀρέων,	ὅκα	θεοῖσιν ἅδῃ πολύφανος ἑορτά, χρύσεον
[11, 492]	κνήστι χαλκείῃ, ἐπὶ δ´ ἄλφιτα	λευκὰ	πάλυνεν· πινέμεναι δ´ ἐκέλευεν, ἐπεί
[11, 463]	οὐκ ἔχοιμ´ ἄν σοι φράσαι·	ἔγνωκα	γοῦν οὕτως ἐπισκοπούμενος εἶναι μανιώδη
[11, 497]	{Α. Ἐγὼ δὲ τοῦτό γ´	ἐκπέπωκα	πολλάκις. {Β. Οὐδὲν ἐλέφαντος γὰρ
[11, 479]	ἐπιφύσεις παραγώγως κοτυληδόνες. Καὶ τὰ	κύμβαλα	δ´ Αἰσχύλος ἐν Ἠδωνοῖς κοτύλας
[11, 499]	ἄνδρες ἔχουσιν, χερσὶ λεόντεον ἐν	γάλα	θεῖσα τυρὸν ἐτύρησας μέγαν ἄτρυφον
[11, 499]	ἐστὶν ὁμοίως ἀγγεῖον ξύλινον στρογγύλον	γάλα	καὶ ὀρὸν δεχόμενον, (ὡς καὶ
[11, 478]	βρόμος, παλάθιον, μέλι, ἔλαιον, οἶνος,	γάλα,	ὄιον ἔριον ἄπλυτον. Ὁ δὲ
[11, 495]	πλατύτερον, εἰς ὃ ἤμελγον τὸ	γάλα.	Ὅμηρος· Ὡς ὅτε μυῖαι σταθμῷ
[11, 476]	οἴνου, ἐσσυμένως ἀπὸ μὲν λευκὸν	γάλα	χερσὶ τραπεζᾶν ὤθεον, αὐτόματοι δ´
[11, 483]	ἄκρατον ἐν ταῖς συνουσίαις πίνοντας	μεγάλα	βλάπτεσθαι καὶ τὸ σῶμα καὶ
[11, 476]	βοῶν τῶν παρ´ αὐτοῖς γινομένων	μεγάλα	κέρατα φυόντων, ὡς χωρεῖν τρεῖς
[11, 463]	ἐκπώματα προπίνει ὅτῳ ἂν βούλωνται	μεγάλα.	Λακεδαιμόνιοι δὲ τὴν παρ´ αὑτῷ
[11, 484]	μέγα· ἔχει δὲ καὶ ὦτα	μεγάλα.	Μένανδρος Ἁλιεῖ· Εὐποροῦμεν, οὐδὲ μετρίως·
[11, 461]	ὤν. Ἦν οὖν καὶ τότε	μεγάλα	ποτήρια, εἰ μὴ αἰτιάσεταί τις
[11, 461]	οἶνον. (Ὅθεν δὴ καὶ τὰ	μεγάλα	τῶν ἐκπωμάτων ἐπιχώρια γέγονε τοῖς
[11, 482]	δ´ ἡγεμόνεσσιν ἐποιχόμενοι κήρυκες χρύσεα	καλὰ	κύπελλα τετυγμένα νωμήσαντο. Σιληνὸς δέ
[11, 508]	λόγους ὑπὲρ ἔρωτος εἰρημένους καὶ	μάλα	ἀπρεπεῖς, οὓς καταφρονῶν τῶν ἀναγνωσομένων
[11, 504]	ὅσῳ ἥδεται τοσοῦτο πίνῃ, καὶ	μάλα	ὀρθά τε αὔξεται καὶ θάλλοντα
[11, 477]	πεποιῆσθαι πολυτελῶς, τοῦ κώθωνος εὖ	μάλα	προβεβηκότος, λαβὼν ἓν τῶν κιβωρίων
[11, 485]	δι´ ἡμέρας. Θεόπομπος Παμφίλῃ· Λεπαστὴ	μάλα	συχνή, (ἣν ἐκπιοῦς´ ἄκρατον Ἀγαθοῦ
[11, 466]	καὶ τοὺς κάλως ἔκλυε καὶ	χάλα	πόδα. (ΑΩΤΟΝ παρὰ Κυπρίοις τὸ
[11, 479]	ὥστε εἰς τὰ συμπόσια παρεισφέρειν	ἆθλα	κοτταβεῖα καλούμενα. Εἶτα κύλικες αἱ
[11, 462]	Ἀνδρῶν δ´ αἰνεῖν τοῦτον ὃς	ἐσθλὰ	πιὼν ἀναφαίνῃ, ὡς οἱ μνημοσύνη,
[11, 481]	ἐστὶ χιλίων ποτηρίων. (ΚΥΜΒΙΑ τὰ	κοῖλα	ποτήρια καὶ μικρὰ Σιμάριστος. Δωρόθεος
[11, 466]	χαλκηλάτους λέβητας ἐκτιθεὶς φέρειν καὶ	κοῖλα	χρυσόκολλα καὶ πανάργυρα ἐκπώματ´, εἰς
[11, 482]	θεοῖς, οὐκ ἀργυροῦν οὐδὲ λιθοκόλλητον,	ἀλλὰ	γῆς Κωλιάδος (γῆς) Τοῦτον δ´
[11, 461]	οὖν μὴ διὰ τὸν τρόπον,	ἀλλὰ	διὰ τὴν μέθην φαίνωνται τοιοῦτοι,
[11, 500]	οὔτε χρυσὸς οὔτε πορφύρεοι τάπητες,	ἀλλὰ	θυμὸς εὐμενὴς Μοῦσά τε γλυκεῖα
[11, 473]	λεπτὸν καί τι μελιχρὸν ἔπος.	ἀλλὰ	κάδοις Χίου με κατάβρεχε καὶ
[11, 471]	μεταβεβληκὸς ἂν εἴη μικρὸν τοὔνομα.	Ἀλλά,	καθάπερ εἴρηται, οὐκ ἔστιν πιστεῦσαι
[11, 506]	μόνον ἀφ´ οὗ τὸ ἐπίγραμμα,	ἀλλὰ	καὶ Ἀρχελάου τοῦ Μακεδονίας βασιλέως,
[11, 479]	ἐφιλοτιμοῦντο βάλλειν ἐπὶ τὸν σκοπόν,	ἀλλὰ	καὶ καλῶς ἕκαστα αὐτῶν. Ἔδει
[11, 509]	ὃς οὐ μόνῳ Πλάτωνι ἐσχόλακεν,	ἀλλὰ	καὶ Ξενοκράτει. Καὶ οὗτος οὖν
[11, 506]	μόνον Ἱππίας ὁ Ἡλεῖος χλευάζεται,	ἀλλὰ	καὶ ὁ Ῥαμνούσιος Ἀντιφῶν καὶ
[11, 467]	ἐφ´ ἧς νῦν τάττεται δυνάμεως,	~(ἀλλὰ	καὶ ὅτε τὴν δίφθογγον ἔδει
[11, 504]	οὐ μόνον νεανίᾳ γαμβρῷ προπίνων»	ἀλλὰ	καὶ πᾶσι τοῖς φιλτάτοις ἔδωκε
[11, 466]	τὸν τυραννήσαντα οὐ μόνον Βαβυλωνίων	ἀλλὰ	καὶ Σελευκέων μετὰ τριακοσίων, μετὰ
[11, 509]	τοὺς ἀρίστους τῶν πολιτῶν ἐξήλασεν,	ἀλλὰ	καὶ τοῖς τούτων δούλοις τὰ
[11, 504]	περὶ Κύρου εἰρήκασι τεκμαιρομένοις ἡμῖν,	ἀλλὰ	κἀκ τῶν αὐτῶν ὑποθέσεων. Συμπόσια
[11, 507]	οὐδ´ αὐτοῦ τοῦ Πλάτωνος ἀπέσχετο,	ἀλλὰ	καλέσας αὐτὸν φορτικῶς Σάθωνα τὸν
[11, 492]	ἀναγνωστέον, ὡς ὁ Θρᾲξ Διονύσιος,	ἀλλὰ	κατὰ σύνθετον ὑποπυθμένες, ὅπως ἐπὶ
[11, 501]	μὴ δυναμένην τίθεσθαι καὶ ἐρείδεσθαι,	ἀλλὰ	κατὰ τὸ στόμα. Τινὲς δέ
[11, 482]	καὶ πῶς κύαθον μὴ κεκτημένος,	ἀλλὰ	κυμβίον μόνον, φιάλην προσεκέκτητο. Δοκεῖ
[11, 492]	ἐξ οὗ καὶ γενεῆθεν ἀκούομεν,	ἀλλὰ	μάλ´ αὕτως εἴρητ´. Ἑπτὰ δ´
[11, 461]	Ὥρα οὖν κατακλίνεσθαι. (Καὶ κατακλιθέντων	Ἀλλὰ	μήν» ὁ Πλούταρχος ἔφη, κατὰ
[11, 483]	ἐχρῶντο οἱ Λακεδαιμόνιοι γράφει οὕτως·	Ἀλλὰ	μὴν ὅτι ἀρχαικὸν ἦν τὸ
[11, 506]	γε καὶ ἐρώμενον αὐτοῦ γεγονέναι.	~Ἀλλὰ	μὴν οὐ δύνανται Πάραλος καὶ
[11, 507]	κακῶς ἀκούσαντας ὑπὸ τοῦ σοφοῦ.	Ἀλλὰ	μὴν οὐδ´ Ἀντισθένη ἐπαινῶ· καὶ
[11, 504]	που κἠκρατηρίχημες» ἀντὶ τοῦ ἐπεπώκειμεν.	Ἀλλὰ	μήν, πρὸς θεῶν» (ὁ Ποντιανὸς
[11, 461]	γέ ἐστι παρὰ τοῖς Ἕλλησιν,	ἀλλὰ	νεωστὶ εὑρέθη πεμφθὲν ἐκ τῶν
[11, 473]	εἶτ´ ἐξαίφνης που τυχὸν οἴχεται.	Ἀλλὰ	παρ´ οἶνον Σικελίδου παίζει πουλὺ
[11, 494]	τινος πρὸς αὐτήν σὺ δ´	ἀλλὰ	πῖθι» λέγει· Τοῦτο μέν σοι
[11, 504]	ἡ γραῦς ὅλως κύλικα παρῆκεν,	ἀλλὰ	πίνει τὴν κύκλῳ. Καὶ πάλιν
[11, 504]	Ὁ δ´ αὖ Σωκράτης εἶπεν·	ἀλλὰ	πίνειν μέν, ὦ ἄνδρες, καὶ
[11, 500]	τρόπῳ Λακωνικὸν οὐδ´ ἁπλοῦν ἔχων,	ἀλλὰ	πολὺ τὸ πανοῦργον καὶ τὸ
[11, 481]	λεπτάς, μέσας, γαστροιίδας, οὐκ ἀβούλως,	ἀλλὰ	πόρρωθεν κατεσκευασμέναι αὔθ´ ὅπως ἀνεκλογίστως
[11, 508]	ἐκείνου λόγων, (ὅπερ) οὐχ εὑρίσκομεν,	ἀλλὰ	συμπόσια μὲν καὶ λόγους ὑπὲρ
[11, 508]	κἀκ τῶν Βρύσωνος τοῦ Ἡρακλεώτου.	Ἀλλὰ	τὰ κατὰ τὸν ἄνθρωπον ἅπερ
[11, 490]	οἱ πολλοὶ δοξάζουσιν (ἄσεμνον γάρ)	ἀλλὰ	τὰς Πλειάδας. Οἰκεῖον γὰρ τὰς
[11, 492]	τ´ ἀμβροσίην Διὶ πατρὶ φέρουσιν.	Ἀλλά	τε καὶ τῶν αἰεὶ ἀφαιρεῖται
[11, 486]	γὰρ κρουνεῖα; {Α. Ναί. Λουτήρι´—	ἀλλὰ	τί καθ´ ἕκαστα δεῖ λέγειν;
[11, 472]	γὰρ κρουνεῖα; {Α. Ναί· λουτήρι´—	ἀλλὰ	τί καθ´ ἕκαστον δεῖ λέγειν;
[11, 482]	οὐ τὸν τραγικὸν λέγει ποιητήν,	ἀλλά	τινα ὁμώνυμον αὐτῷ, ἤτοι φίλοινόν
[11, 494]	Καὶ (Ταῦτ´ οὐχ ὑπ´ ἄλλων,	ἀλλὰ	τοῖς αὑτοῦ πτεροῖς» κατὰ τὸν
[11, 508]	μὴ ταὐτὰ ποιεῖν τοῖς εὐχομένοις,	ἀλλὰ	τοῖς τῶν ἐνδεχομένων ἀντεχομένοις. (Χωρὶς
[11, 508]	οὖσιν ἀνθρώποις γράψαι τοὺς νόμους,	ἀλλὰ	τοῖς ὑπ´ αὐτοῦ διαπλαττομένοις, ὥστε
[11, 466]	μηδὲ Θρᾳκίῳ νόμῳ ἄμυστιν οἰνοποτεῖν,	ἀλλὰ	τῷ πόματι φάρμακον ὑγείας ἐγκιρνάναι
[11, 502]	(ΨΥΓΕΥΣ ἢ ΨΥΚΤΗΡ. Πλάτων Συμποσίῳ·	(Ἀλλὰ	φέρε, παῖ, φάναι, τὸν ψυκτῆρα
[11, 501]	δημόν ~(οὐ τὸ ποτήριον λέγει,	ἀλλὰ	χαλκίον τι (καὶ) ἐκπέταλον λεβητῶδες,
[11, 466]	καὶ δόρατα ἀγκυλητὰ καὶ μεσάγκυλα	ἄλλα·	ἀπὸ ἀγκύλης ἤτοι τῆς δεξιᾶς
[11, 462]	κηρία καὶ λιβανωτὸν ἄτμητον καὶ	ἄλλα	ἄττα μετὰ τούτων ἀρώματα. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
[11, 484]	φιλτάτη, λαβρωνίου. Δίφιλος Τιθραύστῃ καὶ	ἄλλα	γένη καταλέγων ποτηρίων φησί· Πρίστις,
[11, 488]	ἄνω, καθότι καὶ τἄλλα ποτήρια,	ἄλλα	δὲ δύο κατὰ τὸ κύρτωμα
[11, 506]	λοιμῷ. Πολλὰ δ´ ἔστι καὶ	ἄλλα	λέγειν περὶ αὐτοῦ καὶ δεικνύναι
[11, 466]	Ἄλλα ποτήρια παντοδαπὰ μικρὰ κθʹ	(ἄλλα	ποτήρια μικρά) ῥυτὰ καὶ βατιάκαι
[11, 466]	Οἰνοφόρον βαρβαρικὸν ἀργυροῦν ποικίλον ἕν.	Ἄλλα	ποτήρια παντοδαπὰ μικρὰ κθʹ (ἄλλα
[11, 488]	αὐτοῦ τέσσαρ´ ἔσαν. Τὰ γὰρ	ἄλλα	ποτήριά φησιν ὁ Μυρλεανὸς Ἀσκληπιάδης
[11, 505]	δὲ περὶ Κύρου τὰ μὲν	ἄλλα	στρατηγὸν αὐτὸν ἀγαθὸν εἶναι καὶ
[11, 504]	δ´ ἐν Κρήσσαις· Τὰ δ´	ἄλλα	χαῖρε κύλικος ἑρπούσης κύκλῳ. Αἰτοῦντος
[11, 494]	τοὺς καδίσκους συγκεραυνώσω σποδῶν καὶ	τἄλλα	πάντ´ ἀγγεῖα τὰ περὶ τὸν
[11, 503]	καὶ τὸ ποτήριον λαβὼν ἀπόφερε	τἄλλα	πάντα. Διονύσιος δὲ ὁ τοῦ
[11, 488]	δύο ὦτα ἄνω, καθότι καὶ	τἄλλα	ποτήρια, ἄλλα δὲ δύο κατὰ
[11, 495]	δὲ ἐν Ὑπομνήμασι τοὺς χόας.	(ΠΕΛΛΑ	ἀγγεῖον σκυφοειδές, πυθμένα ἔχον πλατύτερον,
[11, 483]	ὡς καὶ Νίκανδρος ὁ Κολοφώνιος,	~(Κύπελλα	δ´ ἔνειμε συβώτης. Εὔμολπος δὲ
[11, 482]	τετυγμένα νωμήσαντο. Σιληνὸς δέ φησι·	κύπελλα	ἐκπώματα σκύφοις ὅμοια, ὡς καὶ
[11, 501]	ἐν Ὀμφάλῃ· Ἴτ´ ἐκφορεῖτε, παρθένοι,	κύπελλα	καὶ μεσομφάλους. Οὕτω δ´ εἴρηκε
[11, 483]	τετράωτον Κρῆτας. Φιλητᾶς δὲ Συρακοσίους	κύπελλα	καλεῖν τὰ τῆς μάζης καὶ
[11, 482]	ἡγεμόνεσσιν ἐποιχόμενοι κήρυκες χρύσεα καλὰ	κύπελλα	τετυγμένα νωμήσαντο. Σιληνὸς δέ φησι·
[11, 482]	μᾶλλον εἰς τὴν κυφότητα· ἢ	ἀμφικύπελλα	οἷον ἀμφίκυρτα ἀπὸ τῶν ὤτων,
[11, 467]	τι δεινος καὶ καλαθίσκος οὑτοσί.	Τελέσιλλα	δὲ ἡ Ἀργεία καὶ τὴν
[11, 466]	λέβητας ἐκτιθεὶς φέρειν καὶ κοῖλα	χρυσόκολλα	καὶ πανάργυρα ἐκπώματ´, εἰς ἀριθμὸν
[11, 485]	τὰς μέθας καὶ τὰς ἀσωτίας	πολλὰ	ἀναλισκόντων, οὓς λαφύκτας καλοῦμεν. Κύλικες
[11, 467]	ᾤχετο ἔχων φιάλιον τῷδε. {Β.	Πολλὰ	γίνεται ὅμοια. (ΓΥΑΛΑΣ. Φιλητᾶς ἐν
[11, 460]	δ´ ἐν τῷ βʹ ἔφη·	Πολλὰ	δ´ ἀνάριθμα ποτήρια καλαιφις. Καὶ
[11, 506]	ἔτι πρότερον τελευτήσαντες τῷ λοιμῷ.	Πολλὰ	δ´ ἔστι καὶ ἄλλα λέγειν
[11, 499]	Περραιβίσι φησί· Ποῦ μοι τὰ	πολλὰ	δῶρα κἀκροθίνια; ποῦ χρυσότευκτα κἀργυρᾶ
[11, 461]	πόσεως τοῦ Κύκλωπος, ἐπεὶ τὰ	πολλὰ	ἐγαλακτοπότει. Ἢ τάχα καὶ βαρβαρικὸν
[11, 465]	πλούτῳ ὡς ἐπὶ τῷ κεκτῆσθαι	πολλὰ	ἐκπώματα ἀργυρᾶ τε καὶ χρυσᾶ.
[11, 483]	τοῦ Φιλαδέλφου πομπὴν καὶ καταλέγων	πολλὰ	ἐκπώματα γράφει καὶ τάδε· Κώθωνες
[11, 494]	κεραμέων ἐπίνομεν· τούτῳ δέ, τέκνον,	πολλὰ	κἀγάθ´ οἱ θεοὶ τῷ δημιουργῷ
[11, 466]	ἐκ τῆς πόλεως, φιλοτιμηθῆναι καὶ	πολλὰ	καὶ παντοδαπὰ γένη παραθέμενον κεραμίων
[11, 507]	(Δοκῶ οὖν σε, ὦ Πλάτων,	πολλὰ	κατὰ τῆς ἐμῆς ψεύσεσθαι κεφαλῆς.
[11, 478]	νέκυν κοτυλήρυτον ἔρρεεν αἷμα. Καί·	Πολλὰ	μεταξὺ πέλει κοτύλης καὶ χείλεος
[11, 464]	ἀνδρῶν δαιτυμόνων ναυάγιον, οἷά τε	πολλὰ	πνεῦμα Διωνύσοιο πρὸς Ὕβριος ἔκβαλεν
[11, 502]	Ἐπιγένης δ´ ἐν Ἡρωίνῃ καταλέγων	πολλὰ	ποτήρια καὶ τοῦ ψυγέως οὕτως
[11, 475]	ἦχον κἄλειβον· ἀράσαντο δὲ πάμπαν	ἐσλὰ	τῷ γαμβρῷ. Κρατῖνος ἐν Διονυσαλεξάνδρῳ·
[11, 503]	τὸν ψυκτηρίαν, τὸ τευτλίον δὲ	σεῦτλα,	φακέαν τὴν φακῆν, (τί δεῖ
[11, 466]	δὲ καὶ δόρατα ἀγκυλητὰ καὶ	μεσάγκυλα	ἄλλα· ἀπὸ ἀγκύλης ἤτοι τῆς
[11, 472]	ὠνόμασεν εἰπών· (Τὰ χρυσᾶ θηρίκλεια	ὑπόξυλα	Νεοπτόλεμος ἀνέθηκεν. (Ἀπολλόδωρος δ´ ὁ
[11, 486]	ἀπ´ ἐκείνης σοὶ τοῖχοι γλυκερῶν	σῦλα	φέρωσι πόθων. ΛΟΥΤΗΡΙΟΝ. Ἐπιγένης Μνηματίῳ
[11, 472]	ζέουσαν. Οὐδ´ ἂν Αὐτοκλῆς οὕτως	μὰ	τὴν Γῆν εὐρύθμως τῇ δεξιᾷ
[11, 464]	ὡς καὶ παρ´ Ἀθηναίοις ἐγίνετο,	ἅμα	ἀκροώμενοι τῶν γελωτοποιῶν τούτων καὶ
[11, 487]	ἄγει. Ἀντιφάνης Λαμπάδι· Τράπεζα φυστημινεις,	ἅμα	δ´ ἦν Δαίμονος Ἀγαθοῦ μετάνιπτρον.
[11, 473]	καινὸς ὡς ξηραίνεται. (Καὶ ἔτι·	Ἅμα	δὲ λαβοῦς´ ἠφάνικε πηλίκον τινὰ
[11, 466]	χοᾶς πίνους´ ἀπ´ ἀγκύλης, ἐπονομάζους´	ἅμα	(ἵησι λάταγας τῷ Κορινθίῳ πέει.
[11, 466]	δοῦναι ἀργυροῦν, καὶ σπονδοποιησάμενον προπιεῖν	ἅμα	πᾶσιν· καὶ ἀποφέρεσθαι ἔδωκε τὰ
[11, 466]	Βαυκαλὶς ἡ τετράκυκλος. Καὶ πάλιν	Νᾶμα	μελισσῶν ἡδὺ μὲν ὄρθρου καταβαυκαλίσαι
[11, 496]	ἢ Στρατιώτῃ ἐστὶ δὲ τὸ	δρᾶμα	διασκευὴ τοῦ Αἱρησιτείχους ~(Ἔσθ´ ὑποχέασθαι
[11, 496]	(ΡΟΔΙΑΣ. Δίφιλος Αἱρησιτείχει (τὸ δὲ	δρᾶμα	τοῦτο (Καλλίμαχος ἐπιγράφει Εὐνοῦχον) λέγει
[11, 479]	Εἶτα κύλικες αἱ πρὸς τὸ	πρᾶγμα	χρήσιμαι μάλιστ´ εἶναι δοκοῦσαι κατεσκευάζοντο,
[11, 467]	ᾧ προσέοικεν, ὦ Κρέων, τὸ	βρέγμα	σου; ἐγᾦδα· δείνῳ περὶ κάτω
[11, 467]	Τὸ δὲ σὰν ἀντὶ τοῦ	σίγμα	Δωρικῶς εἰρήκασιν. Οἱ γὰρ μουσικοί,
[11, 467]	καθάπερ πολλάκις Ἀριστόξενός φησι, τὸ	σίγμα	λέγειν παρῃτοῦντο διὰ τὸ σκληρόστομον
[11, 497]	χρυσέου δὲ γέγωνεν κώδωνος κώμου	σύνθεμα	καὶ θαλίης, Νεῖλος ὁκοῖον ἄναξ
[11, 497]	ὑδάτων. (Ἀλλ´ εἰ Κτησιβίου σοφὸν	εὕρεμα	τίετε τοῦτο, δεῦτε, νέοι, νηῷ
[11, 497]	γὰρ εὐωνύμῳ χειρὶ τοιοῦτον φέρει	δημιούργημα	πάντων τῶν ὡραίων πλῆρες, ἐμφαινόντων
[11, 480]	ἀποθυστάνιον χρυσοῦν, κρατὴρ χρυσοῦς, Κυρηναίων	ἀνάθημα,	βατιάκιον ἀργυροῦν. ΚΡΟΥΝΕΙΑ. Ἐπιγένης Μνηματίῳ·
[11, 466]	οὖν ὡς ἐξαίρετόν τι εἶχεν	ἀνάθημα	δέπας, Οὐδέ τις ἄλλος οὔτ´
[11, 502]	ἀνακεῖσθαί φησι χαλκοῦν φοίνικα, Ναξίων	ἀνάθημα,	καὶ καρυωτὰς φιάλας χρυσᾶς. Ἀναξανδρίδης
[11, 497]	πρὸς ῥύσιν οἰγομένου, οὐ πολέμου	σύνθημα,	διὰ χρυσέου δὲ γέγωνεν κώδωνος
[11, 489]	ὑγρὰν τροφὴν κυκλοτερὲς ἐποίησαν κατὰ	μίμημα	τοῦ κόσμου. Τὸ δὲ τοῦ
[11, 465]	αὐτοῦ τῷ μνήματι τάδε· Πυθέα	μνῆμα	τόδ´ ἔστ´, ἀγαθοῦ καὶ σώφρονος
[11, 466]	ἔστι πιεῖν εὐμαρῶς. Καὶ τὸ	ῥῆμα	δὲ ἐξημύστισε φασί, τὸ ἐφ´
[11, 460]	δὲ πεποίημαι. (Ἔστι δὲ τὸ	ῥῆμα	καὶ παρὰ τῷ ποιητῇ· Οἰνοποτάζων
[11, 483]	ἐπεσόβει κώθωνά μοι, παλαιὸν οἴκων	κτῆμα.	Ἀπὸ δὲ τοῦ ποτηρίου τούτου
[11, 466]	ἦν πάλαι τὸ τῶν ἐκπωμάτων	κτῆμα.	Ἀχιλλεὺς οὖν ὡς ἐξαίρετόν τι
[11, 488]	(οὐ πολὺ ἀπ´ ἀλλήλων διεστῶσαι	διάστημα.	Αὗται μέχρι τοῦ χείλους διήκουσαι
[11, 495]	πελίκη, ὕστερον δὲ ἔσχεν οἰνοχόης	σχῆμα,	οἷοί εἰσιν οἱ ἐν τῇ
[11, 494]	γὰρ ἐπαγωγόν, ὦ θεοί, τὸ	σχῆμά	πως τῆς κύλικός ἐστιν ἄξιόν
[11, 460]	τῷ βʹ ἔφη· Πολλὰ δ´	ἀνάριθμα	ποτήρια καλαιφις. Καὶ Ἀλκαῖος· Ἐκ
[11, 465]	εἴκοσιν δὲ μέτρ´ ἐνέχευ´, ἀναμίσγων	αἷμα	Βακχίου νεορρύτοισι δακρύοισι Νυμφᾶν. (οἶδα
[11, 478]	δ´ ἀμφὶ νέκυν κοτυλήρυτον ἔρρεεν	αἷμα.	Καί· Πολλὰ μεταξὺ πέλει κοτύλης
[11, 485]	που ὁ αὐτός· Τὸ δ´	αἷμα	λέλαφας τοὐμόν, ὦναξ δέσποτα, οἷον
[11, 479]	χειρῶν κοῖλον· ὅθεν καὶ κοτυλήρυτον	αἷμα	τὸ ἀμφοτέραις ταῖς χερσὶν ἀρυσθῆναι
[11, 478]	θεῶν τὰ θαύματα καὶ τὰ	καρπώσιμα	γίνεσθαι ἐπὶ γῆς· διὸ ἐκ
[11, 466]	τοῦ θεοῦ καλεῖ πάλαι τὸ	γράμμα	φαίνων, δέλτ´, ἰῶτα καὶ τρίτον
[11, 506]	οὐ μόνον ἀφ´ οὗ τὸ	ἐπίγραμμα,	ἀλλὰ καὶ Ἀρχελάου τοῦ Μακεδονίας
[11, 466]	ἔχοντα Ἰλίου ἐντετορευμένην πόρθησιν, ἔχοντα	ἐπίγραμμα	τόδε· γραμμαὶ Παρρασίοιο, τέχνα Μυός.
[11, 467]	(ΔΕΙΝΟΣ. (Ὅτι καὶ τοῦτο ποτηρίου	ὄνομα)	Διονύσιος ὁ Σινωπεὺς ἐν Σῳζούσῃ
[11, 503]	κωμῳδεῖν τὸν ψυγέα ὡς ξενικὸν	ὄνομα.	Εὔφρων ἐν Ἀποδιδούσῃ· Ἐπὰν δὲ
[11, 474]	Πηλεύς· ὁ Πηλεὺς δ´ ἐστὶν	ὄνομα	κεραμέως, (ξηροῦ λυχνοποιοῦ, Κανθάρου, πενιχροῦ
[11, 473]	κεκραμένον. (ΚΑΝΘΑΡΟΣ. Ὅτι μὲν πλοίου	ὄνομα	κοινόν, ὅτι δὲ καὶ ποτήριόν
[11, 499]	(Λάγυνον δὲ μέτρου λέγουσιν εἶναι	ὄνομα	παρὰ τοῖς Ἕλλησιν, ὡς χοὸς
[11, 494]	δεκτικὸν σκεῦος· ἐστὶ δὲ καὶ	ὄνομα	ποτηρίου, οὗ μνημονεύει Κρατῖνος μὲν
[11, 470]	Θηρικλέους πιστὸν τέκνον, γενναῖον εἶδος,	ὄνομά	σοι τί θώμεθα; ~(ἆρ´ εἶ
[11, 471]	τοῦτο, μεταβεβληκὸς ἂν εἴη μικρὸν	τοὔνομα.	Ἀλλά, καθάπερ εἴρηται, οὐκ ἔστιν
[11, 466]	τῶν ἡγεμόνων τινά, (ᾧ ἦν	τοὔνομα	Ἔναλος, ἐκκολυμβῆσαι βουλόμενον ἀνασῶσαι τὴν
[11, 470]	Κορίνθιος κεραμεύς, ἀφ´ οὗ καὶ	τοὔνομα	ἔχει, γεγονὼς τοῖς χρόνοις κατὰ
[11, 487]	μετανιπτρίδα μεγάλην, ἐπειπὼν τῆς Ὑγιείας	τοὔνομα.	Φιλόξενος δ´ ὁ διθυραμβοποιὸς ἐν
[11, 476]	εἰς τὸ κέρας ἐγχεῖσθαι τὸ	πόμα.	(Διαμένει δὲ ἔτι καὶ νῦν
[11, 483]	μὴ λίαν κατάδηλον εἶναι τὸ	πόμα·	εἶτα ἄμβωνας ὁ κώθων ἔχων
[11, 509]	ἔχων τριχώματα, εὖ δ´ ὑποκαθιεὶς	ἄτομα	πώγωνος βάθη, εὖ δ´ ἐν
[11, 501]	τὸν πυθμένα καὶ κατὰ τὸ	στόμα.	Διονύσιος δ´ ὁ Θρᾲξ τὴν
[11, 501]	ἐπὶ τὸν πυθμένα καὶ τὸ	στόμα	τιθεμένη· ἡ δὲ τοιαύτη θέσις
[11, 501]	καὶ ἐρείδεσθαι, ἀλλὰ κατὰ τὸ	στόμα.	Τινὲς δέ φασιν, ὃν τρόπον
[11, 470]	ἐς Αἰθιόπων, ἵνα δὴ θοὸν	ἅρμα	καὶ ἵπποι ἑστᾶς´, ὄφρ´ Ἠὼς
[11, 485]	ποτ´ ἐκήλησεν Καλλίστρατος υἷας Ἀχαιῶν,	κέρμα	φίλον διαδούς, ὅτε συμμαχίαν ἐρέεινεν·
[11, 466]	ἐξ ἑκάστου ἀποπλασάμενον ἴδιον ποιῆσαι	πλάσμα.	(ΒΙΚΟΣ. Ξενοφῶν Ἀναβάσεως πρώτῳ· Κῦρος
[11, 463]	τοῦτο διατριβῆς χάριν μόνον ἐστὶν	ὑποκόρισμα	τῆς ἀνθρωπίνης μοίρας; ἐγὼ γάρ,
[11, 486]	λέγων· (Ἡ διαπινομένη Καλλίστιον ἀνδράσι,	θαῦμα	κοὐ ψευδές, νῆστις τρεῖς χόας
[11, 479]	δὲ ἐγένετο σπουδὴ περὶ τὸ	ἐπιτήδευμα	ὥστε εἰς τὰ συμπόσια παρεισφέρειν
[11, 464]	δαιτυμόνων ναυάγιον, οἷά τε πολλὰ	πνεῦμα	Διωνύσοιο πρὸς Ὕβριος ἔκβαλεν ἀκτάς.
[11, 466]	ἐξημύστισε φασί, τὸ ἐφ´ ἓν	πνεῦμα	πιεῖν, ὡς ὁ κωμικὸς Πλάτων·
[11, 470]	εἰσαναβῇ· (τὸν μὲν γὰρ διὰ	κῦμα	φέρει πολυήρατος εὐνή, ποικίλη Ἡφαίστου
[11, 506]	θεωρεῖν· ὀφθήσεται γάρ, φησί, περίβλεπτον	ἀξίωμα	περικείμενος κάλλους οὐκ ἀληθινοῦ. (Ἐν
[11, 472]	Γῆν εὐρύθμως τῇ δεξιᾷ ἄρας	ἐνώμα.	(Ἐν δὲ Προιτίσι· Καὶ κύλικα
[11, 466]	τοῖς μακροτέροις τῶν σκύφων. (ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΝ	ΕΚΠΩΜΑ	τὸ γράμματα ἔχον ἐγκεχαραγμένα. Ἄλεξις·
[11, 466]	σὺ δὲ κάρτα φείδῃ. (ΑΝΤΙΓΟΝΙΣ	ἔκπωμα	ἀπὸ τοῦ βασιλέως Ἀντιγόνου, ὡς
[11, 476]	ἣ τὰ ἀναθήματα περιέχει· κέρας	ἔκπωμα	ἀργυροῦν, καὶ περισκελὶς πρόσεσται ἀργυρᾶ.
[11, 468]	Οἴσῃ δὲ δῶρον ἄξιον δραμήματος	ἔκπωμα	δακτυλωτόν, ἄχραντον πυρί, Πελίου μὲν
[11, 489]	ὑπὸ δυοῖν πυθμένοιν φέρεσθαι τὸ	ἔκπωμα.	Διονύσιος δὲ ὁ Θρᾲξ ἐν
[11, 466]	ἀρθῆναι τετράμνουν ἑκάστῳ (τῶν τριακοσίων	ἔκπωμα	δοῦναι ἀργυροῦν, καὶ σπονδοποιησάμενον προπιεῖν
[11, 478]	καὶ Ταραντίνοις ἐπιπολάζειν φησὶ τὸ	ἔκπωμα,	εἶναι δ´ αὐτὸ λουτηρίῳ ἐοικὸς
[11, 468]	φιάλην ἀπύρωτον ἔθηκεν. (Ἔδοξε γὰρ	ἔκπωμα	εἶναι· ἐστὶ δὲ χαλκίον ἐκπέταλον
[11, 461]	τάχα καὶ βαρβαρικὸν ἦν τὸ	ἔκπωμα,	εἴπερ μέγα ἦν, ἐκ τῆς
[11, 483]	ἥδιστα καὶ χρησιμώτατα· κώθων Λακωνικός,	ἔκπωμα	ἐπιτηδειότατον εἰς στρατείαν καὶ εὐφορώτατον
[11, 468]	Γλώτταις προθεὶς καλπίς φησι· Δακτυλωτὸν	ἔκπωμα	καὶ τὸ ἄμφωτον, εἰς ὅ
[11, 465]	πεποιηκώς φησιν, ὅτι αὐτῷ παρέθηκαν	ἔκπωμα	ὃ ἀπηγορεύκει, λέγων οὕτως· (Αὐτὰρ
[11, 460]	ἀπὸ τῆς πόσεως, ὡς τὸ	ἔκπωμα	οἱ Ἀττικοί, ἐπεὶ ὑδροποτεῖν καὶ
[11, 466]	δὲ καὶ ζῷόν τι. ΒΡΟΜΙΑΔΕΣ,	ἔκπωμα	ὅμοιον τοῖς μακροτέροις τῶν σκύφων.
[11, 468]	ῥά οἱ προφερέστερον εἴη. (ΔΑΚΤΥΛΩΤΟΝ	ἔκπωμα	οὕτως καλούμενον παρὰ Ἴωνι ἐν
[11, 479]	Μήποτε τὸ νῦν καλούμενον κρανίον	ἔκπωμα	οὕτως ὠνόμαζον οἱ ἀρχαῖοι. Πολέμων
[11, 497]	βασιλέως τὴν προσηγορίαν ἔσχεν τὸ	ἔκπωμα	προείρηται, ἱστοροῦντος τοῦτο καὶ Ἀπολλοδώρου
[11, 468]	δ´ ἂν ἴσως κατὰ μεταφορὰν	ἔκπωμα	τὴν φιάλην. Φιλήμων δ´ ἐν
[11, 470]	χαλκοῦς καὶ ἠθάνιον χάλκεον. ΗΜΙΤΟΜΟΣ	ἔκπωμά	τι παρ´ Ἀττικοῖς ἀπὸ τοῦ
[11, 497]	Κράτης ἐν πέμπτῳ Ἀττικῆς Διαλέκτου	ἔκπωμά	φησιν εἶναι οὕτως καλούμενον. Ἐστὶ
[11, 474]	ἀπὸ Κανθάρου κεραμέως ὠνομάσθη τὸ	ἔκπωμα	Φιλέταιρός φησιν ἐν Ἀχιλλεῖ· Πηλεύς·
[11, 466]	πόδα. (ΑΩΤΟΝ παρὰ Κυπρίοις τὸ	ἔκπωμα,	ὡς Πάμφιλος. Φιλητᾶς δὲ ποτήριον
[11, 483]	πίνοντας μεγάλα βλάπτεσθαι καὶ τὸ	σῶμα	καὶ τὴν ψυχήν. ~(Τὸ μέντοι
[11, 481]	τρὶς πιὼν μέγιστος ὢν τὸ	σῶμα	ταχέως ἂν ὑπὸ τῆς μέθης
[11, 484]	πρέπει μάλιστα. Κατανίζεται γὰρ τὸ	σῶμα	τοῖς οἴνοις· ὑγρὸν γὰρ καὶ
[11, 488]	ἄλλα δὲ δύο κατὰ τὸ	κύρτωμα	μέσον ἐξ ἀμφοῖν τοῖν μεροῖν
[11, 465]	(ἓν δέπας ἐμπλήσας, ὕδατος δ´	ἀνὰ	εἴκοσι μέτρα χεῦ´· ὀδμὴ δ´
[11, 502]	κλέψας ἀπορῶν κεῖται, κοτύλη δ´	ἀνὰ	χοίνικα μάττει. (Ἄλεξις δ´ ἐν
[11, 480]	διὰ τούτων· Ἀλλ´ ὡς τάχιστα	μέλανα	δεῦρ´ ἀμνὸν φέρειν κοινόν τε
[11, 466]	χρυσᾶ, Τρόφιμε, νὴ τὸν Οὐρανόν,	ὑπερήφανα.	Ἐγὼ μὲν (γὰρ) ἐξέστην ἰδών.
[11, 507]	τε πένητος ὄντος καὶ μαθητὴν	ἕνα	ἔχοντος Ξενοκράτην, τοῦτον περιέσπασεν. Καὶ
[11, 481]	λαθικαδέα ἀνθρώποισιν ἔδωκ´. Ἔγχεε κέρναις	ἕνα	καὶ δύο πλέαις κὰκ κεφαλᾶς.
[11, 488]	καρχήσια καὶ τὰ τούτοις ὅμοια·	ἕνα	μὲν γὰρ εἶναι πυθμένα τὸν
[11, 503]	φησὶν ὅτι δύο πυθμένας ἔχει,	ἕνα	μὲν τὸν κατὰ τὸ κύτος
[11, 488]	τινές. Τῶν ποτηρίων τινὰ μὲν	ἕνα	πυθμένα ἔχειν τὸν φυσικὸν καὶ
[11, 465]	φύσιν δακρύουσι. Διόπερ καὶ Εὐριπίδης	ἕνα	τῶν τοῦ Ἡλίου ἵππων φησὶν
[11, 470]	αὐτῆς καὶ κύλικας θηρικλείους, ὥστε	μηδένα	ἂν διαγνῶναι πρὸς τὰς κεραμέας.
[11, 478]	μεγάλαις ἔγχεον ἐς σφέτερον δέμας	οὐδένα	κόσμον, ἔρωτι βιαζόμεναι μέλανος οἴνου
[11, 466]	Ἀμφιτρύωνι εἰκασθεὶς δίδωσιν, (Ἃ δ´	ὑποδεξαμένα	θαήσατο χρύσεον αἶψα» (ποτήριον) Τὸν
[11, 475]	τοῖς ἀρχαίοις ἐπὶ τῶν τραπεζῶν	κεκραμένα	τιθέναι ποτήρια, καθὰ καὶ Ὅμηρος
[11, 466]	(ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΝ ΕΚΠΩΜΑ τὸ γράμματα ἔχον	ἐγκεχαραγμένα.	Ἄλεξις· (Τὴν ὄψιν εἴπω τοῦ
[11, 482]	ἐποιχόμενοι κήρυκες χρύσεα καλὰ κύπελλα	τετυγμένα	νωμήσαντο. Σιληνὸς δέ φησι· κύπελλα
[11, 499]	πάντα γαυλοί τε σκαφίδες τε	τετυγμένα,	τοῖς ἐνάμελγεν. Εἰ μὴ σκύφος
[11, 465]	δ´ ἐξ ἀδίκων φανερῶς ᾖ	μεμηχανημένα,	οὐδὲν τούτῳ αἰσχύνονται. Πολὺ γὰρ
[11, 497]	τὰ ῥυτὰ κέρασιν ὅμοια εἶναι,	διατετρημένα	δ´ εἶναι, ἐξ ὧν κρουνιζόντων
[11, 480]	πεποιημέναι, καὶ ἔχουσιν ὦτα τέσσαρα,	πυθμένα	εἰς πλάτος ἐκτεταμένον (πολλοὶ δ´
[11, 488]	Τῶν ποτηρίων τινὰ μὲν ἕνα	πυθμένα	ἔχειν τὸν φυσικὸν καὶ συγκεχαλκευμένον
[11, 495]	τοὺς χόας. (ΠΕΛΛΑ ἀγγεῖον σκυφοειδές,	πυθμένα	ἔχον πλατύτερον, εἰς ὃ ἤμελγον
[11, 501]	τῶν μερῶν τίθεσθαι, κατὰ τὸν	πυθμένα	καὶ κατὰ τὸ στόμα. Διονύσιος
[11, 501]	δὲ καὶ ἡ ἐπὶ τὸν	πυθμένα	καὶ τὸ στόμα τιθεμένη· ἡ
[11, 501]	Κρατῆρος ῥησειδίῳ τὴν κατὰ τὸν	πυθμένα	μὴ δυναμένην τίθεσθαι καὶ ἐρείδεσθαι,
[11, 481]	βαθέων τὰ κυμβία καὶ ὀρθῶν,	πυθμένα	μὴ ἐχόντων μηδὲ ὦτα. Πτολεμαῖος
[11, 488]	ὅμοια· ἕνα μὲν γὰρ εἶναι	πυθμένα	τὸν κατὰ τὸ κύτος συγκεχαλκευμένον
[11, 489]	ὀξὺ τὸν φυσικὸν τοῦ ποτηρίου	πυθμένα,	ὥστε ὑπὸ δυοῖν πυθμένοιν φέρεσθαι
[11, 465]	Αὐτὰρ ὅ γ´ ὡς φράσθη	παρακείμενα	πατρὸς ἑοῖο τιμήεντα γέρα, μέγα
[11, 494]	ἀπειληφέναι αὐτὸν οὕτως· ἦν ὀνόματα	ἐγγεγραμμένα	ταῦτα, Σωτῆρος Σωσιγένους Βίωνος Ἀπολλωνίου
[11, 464]	παρ´ ἡμῖν ἐκ τῆς Κόπτου	καταγόμενα·	μετὰ γὰρ ἀρωμάτων συμφυραθείσης τῆς
[11, 488]	τῷ ὅλῳ ποτηρίῳ, καθότι τὰ	λεγόμενα	κυμβία καὶ τὰς φιάλας καὶ
[11, 477]	(καὶ τάχ´ ἂν εἴη τὰ	λεγόμενα	σκυφία διὰ τὸ κάτωθεν εἰς
[11, 492]	δὲ ταῦτα κυκώμενα καὶ οὕτω	πινόμενα	λέγει ὁ ποιητής· Τοῖσι δὲ
[11, 481]	ἐν Ἀγροίκοις· Μεγάλ´ ἴσως (ποτήρια)	προπινόμενα	καὶ μέστ´ ἀκράτου κυμβία ἐκάρωσεν
[11, 486]	ἵν´ ἀκούηται τὰ ἐν Λυκίᾳ	εἰργασμένα.	(ΜΕΛΗ. Οὕτω καλεῖταί τινα ποτήρια,
[11, 486]	θήραν ἐπιτήδεια ἢ ἐν Λυκίᾳ	εἰργασμένα.	Ὅπερ ἐξηγούμενος Δίδυμος ὁ γραμματικὸς
[11, 505]	ἔφη· Ὡς ἀνέπλαττε Πλάτων ὁ	πεπλασμένα	θαύματα εἰδώς. (Παρμενίδῃ μὲν γὰρ
[11, 466]	Τὰ ποτήρι´ ἂν ἴδῃς τὰ	παρεσκευασμένα·	ἅπαντα χρυσᾶ, Τρόφιμε, νὴ τὸν
[11, 479]	τὰ συμπόσια παρεισφέρειν ἆθλα κοτταβεῖα	καλούμενα.	Εἶτα κύλικες αἱ πρὸς τὸ
[11, 507]	ζωγράφος ἐβούλετο τὰ ἑαυτοῦ ἔργα	κινούμενα	καὶ ἐνεργὰ ἰδεῖν, οὕτω κἀγὼ
[11, 492]	καὶ ἄλφιτον· ἄμφω δὲ ταῦτα	κυκώμενα	καὶ οὕτω πινόμενα λέγει ὁ
[11, 466]	τῶν Ὁμηρικῶν ἐπῶν κατεσκευασμένον καὶ	ἐντετυπωμένα	ἔχον τὰ ἔπη χρυσοῖς γράμμασιν,
[11, 489]	(ἐστὶ δὲ ἀργύρεον, χρυσοῖς γράμμασιν	ἐντετυπωμένα	ἔχον τὰ Ὁμηρικὰ ἔπη. (Ἐγὼ
[11, 502]	οἴκοθεν) τἀκπώματ´ εἰς τὸ φανερὸν	ἐκνενιτρωμένα	θεῖναι· κύαθος δ´ ἦν ἀργυροῦς,
[11, 470]	ἀφ´ Ἑσπερίδων γαῖαν ἐς Αἰθιόπων,	ἵνα	δὴ θοὸν ἅρμα καὶ ἵπποι
[11, 466]	ἣν καὶ πρεσβύτεροι γενόμενοι φέρουσιν,	ἵνα	δῆλοι ὦσι κλεινοὶ γενόμενοι. (Ὁρᾷς
[11, 504]	παῖδες μικραῖς κύλιξι μικρὰ ἐπιψακάζωσιν,	ἵνα	καὶ ἐγὼ Γοργιείοις ῥήμασιν εἴπω,
[11, 479]	δὲ τούτοις οἶκοι κατεσκευάζοντο κυκλοτερεῖς,	ἵνα	πάντες εἰς τὸ μέσον τοῦ
[11, 496]	τύραννος ἢ Εὐριπίδης, λέγων οὕτως·	Ἵνα	πλημοχόας τάσδ´ εἰς χθόνιον χάσμ´
[11, 504]	ἐν γῇ φυομένων. (Καὶ γὰρ	ἐκεῖνα,	ὅταν μὲν ὁ θεὸς αὐτὰ
[11, 466]	ὖ πάρεστι, κοὐκ ἀπουσίαν ἐκ	τοὐπέκεινα	σὰν τό τ´ οὖ κηρύσσετον.
[11, 474]	ὦ τάλαν, ἐκείνους τοὺς ἁδρούς,	ταπεινὰ	δὲ καὶ γλαφυρὰ πάντες ὡσπερεὶ
[11, 474]	μὲν οἰνοχόην καὶ τὸ κύπελλον	λίθινα,	χρυσῷ τὰ χείλη περιτεραμνίσας, τὰς
[11, 502]	κύλιξ φιλοτησία, ὡς ἐν Λυσιστράτῃ·	Δέσποινα	Πειθοῖ καὶ κύλιξ φιλοτησία. ΧΟΝΝΟΙ.
[11, 463]	τοὺς ζῶντας, ὥσπερ εἰς πανήγυρίν	τινα	ἀφειμένους ἐκ τοῦ θανάτου καὶ
[11, 469]	(Τούτῳ προέπιεν ὁ βασιλεὺς κώμην	τινά.	{Β. Καινόν τι τοῦτο γέγονε
[11, 488]	τι φιαλῶδές ἐστι τὴν ἰδέαν·	τινὰ	δὲ δύο, ὥσπερ τὰ ᾠοσκύφια
[11, 464]	καὶ Ἀναξανδρίδης ἐν Ἀγροίκοις οὕτως·	~(Τίνα	δὴ παρεσκευασμένοι πίνειν τρόπον ἐστὲ
[11, 477]	καὶ ἐπιδεικνυμένου τοῦ Πρυτάνιδος κιβώριά	τινα	δοκοῦντα πεποιῆσθαι πολυτελῶς, τοῦ κώθωνος
[11, 462]	ἱερῷ (ἐκτὸς τοῦ τείχους ἐσχάραν	τινὰ	εἶναι, ἀφ´ ἧς, φησί, τὴν
[11, 496]	Προυσίου Συμπτωμάτων. (ΡΕΟΝΤΑ. Οὕτως ποτήριά	τινα	ἐκαλεῖτο. Μνημονεύει δ´ αὐτῶν Ἀστυδάμας
[11, 466]	Κασάνδρειαν, φιλοδοξοῦντι καὶ βουλομένῳ ἴδιόν	τινα	εὑρέσθαι κέραμον διὰ τὸ πολὺν
[11, 482]	τινα ὁμώνυμον αὐτῷ, ἤτοι φίλοινόν	τινα	ἢ αἰτίαν ἔχοντα οὐ χρηστήν,
[11, 471]	ἔχουσα χρυσοῦν· οὐ γὰρ ἐπίτηκτόν	τινα.	Καὶ ἐν Ἱππίσκῳ· Μεστὴν ἀκράτου
[11, 484]	τινων ἡμερῶν δοκεῖ μοι ποιεῖν	τινα	καὶ τοῦ σώματος κάθαρσιν καὶ
[11, 500]	καὶ πολὺ ἥδιον. ΤΡΑΓΕΛΑΦΟΣ. Οὕτω	τινὰ	καλεῖται ποτήρια, ὧν μνημονεύει (Ἄλεξις
[11, 473]	τὸν Ἑρμαίσκον τῶν ἁδρῶν τούτων	τινὰ	κάνθαρον καταστρέφοντα, πλησίον δὲ κείμενον
[11, 488]	διαλύουσιν οὕτως τινές. Τῶν ποτηρίων	τινὰ	μὲν ἕνα πυθμένα ἔχειν τὸν
[11, 466]	(τἄνω κάτω δεικνύντες. Φησὶ πρός	τινα	Νικόμαχος· Ὦ χαῖρε χρυσόκλυστα καὶ
[11, 473]	Ἅμα δὲ λαβοῦς´ ἠφάνικε πηλίκον	τινὰ	οἴεσθε μέγεθος ἀρεσιαν μέγαν πάνυ,
[11, 482]	τὸν τραγικὸν λέγει ποιητήν, ἀλλά	τινα	ὁμώνυμον αὐτῷ, ἤτοι φίλοινόν τινα
[11, 467]	δ´ ἐν Διαμαρτάνοντι παράγων οἰκέτην	τινὰ	περὶ ἑταιρίδων διαλεγόμενόν φησι· Νικοστράτην
[11, 497]	ὁ Σινωπεὺς ἐν Σῳζούσῃ καταλέγων	τινὰ	ποτήρια καὶ τοῦ ῥυτοῦ ἐμνήσθη,
[11, 486]	Λυκίᾳ εἰργασμένα. (ΜΕΛΗ. Οὕτω καλεῖταί	τινα	ποτήρια, ὧν μνημονεύει Ἀνάξιππος ἐν
[11, 489]	ὦτα τὰς περιστεράς· ὡσπερεὶ δέ	τινα	ῥοπάλια δύο ὑποκεῖσθαι τῷ ποτηρίῳ
[11, 467]	ὑπαντᾶν οἴνου πλήρη γυάλαν ἔχοντά	τινα,	τὸν δὲ λαβόντα σπένδειν. (ΔΕΙΝΟΣ.
[11, 495]	τὸ μὲν τοιοῦτον ἀγγεῖον καθιερωμένον	τινὰ	τρόπον ἐν τῇ ἑορτῇ παρατίθεται
[11, 472]	Βοιωτίᾳ· Τετρακότυλον δὲ κύλικα κεραμέαν	τινὰ	τῶν θηρικλείων, πῶς δοκεῖς, κεραννύει
[11, 506]	Περδίκκαν Πλάτων, (ὃς ἔπεισεν ἀπομερίσαι	τινὰ	χώραν Φιλίππῳ. Διατρέφων δ´ ἐνταῦθα
[11, 466]	φασὶν ἐρασθέντα αὐτῆς τῶν ἡγεμόνων	τινά,	(ᾧ ἦν τοὔνομα Ἔναλος, ἐκκολυμβῆσαι
[11, 463]	τις, ἑκὼν δ´ ἄρχε φιλοφροσύνης.	Ὅντινα	δ´ εὐειδὴς μίμνει θήλεια πάρευνος,
[11, 464]	τρόπον ἐστὲ νυνί, λέγεθ´. {Β.	Ὅντινα	τρόπον ἡμεῖς; Τοιοῦτον οἷον ἂν
[11, 483]	τούτου καὶ ἀκρατοκώθωνας καλοῦσι τοὺς	πλέονα	ἄκρατον σπῶντας, ὡς Ὑπερείδης ἐν
[11, 489]	τὸν ὅλον ὄγκον (καὶ) κατὰ	μείζονα	κυκλοειδῆ περιγραφὴν ἔξαρσιν ἔχοντα τοῦ
[11, 481]	τὴν ἐμὴν νῦν ἔγχεον τὴν	μείζονα.	Ὅτι δὲ μεγάλοις ποτηρίοις αἱ
[11, 495]	μὲν δίχοα, τὰ δὲ καὶ	μείζονα.	ΠΡΟΑΡΟΝ κρατὴρ ξύλινος, εἰς ὃν
[11, 482]	φησίν· (Ἵπποισιν ἢ κύμβαισι ναυστολεῖς	χθόνα;	Κύββα ποτήριον Ἀπολλόδωρος Παφίους. (ΚΥΠΕΛΛΟΝ.
[11, 465]	ἠλέκτροιο φαεινοῦ, τῶν προτέρων πάντων	πλείονα	πασάμενος. Τοῦτο δ´ ἱστορεῖ Ἁρμόδιος
[11, 509]	εὐμορφίας τῶν καθ´ ἡμᾶς ἀσελγῶν	πλείονα	πρόνοιαν ἐποιοῦντο· λέγει δ´ οὕτως·
[11, 460]	τῷ Αὐτολύκῳ ἐλθόντι (Ἰθάκης ἐς	πίονα	δῆμον» ἡ τροφὸς καθημένῳ δηλονότι
[11, 478]	Διόδωρος δ´ ἐν τῷ πρὸς	Λυκόφρονα	παρὰ Σικυωνίοις καὶ Ταραντίνοις ἐπιπολάζειν
[11, 501]	Κωμῳδία τὴν λέξιν ἀγνοεῖν φησι	Λυκόφρονα·	τῶν γὰρ φιαλῶν οἱ ὀμφαλοὶ
[11, 482]	λέγῃ· Οὐ κύλικας ἐπὶ τὰ	δεῖπνα	Χαιρήμων φέρει, (οὐ κυμβίοισι πεπολέμηκ´
[11, 474]	ἐποίησε τὸν καλούμενον, Εὐφράνωρ δ´	ἐκυβέρνα	Θούριος. Πολέμων δ´ ἐν τοῖς
[11, 474]	γὰρ ἱστοῦ τὸ μὲν κατωτάτω	πτέρνα	καλεῖται, ᾗ ἐμπίπτει εἰς τὴν
[11, 466]	ἔχοντα ἐπίγραμμα τόδε· γραμμαὶ Παρρασίοιο,	τέχνα	Μυός. Ἐμμὶ δὲ ἔργον Ἰλίου
[11, 495]	Πινδάρου τοῖς Σκίροις φησὶν Ἀθήναζε	ἀγῶνα	ἐπιτελεῖσθαι τῶν ἐφήβων δρόμου· τρέχειν
[11, 466]	φησιν ὁ τραγικός· Πολὺν δ´	ἀγῶνα	παγξενεὶ κηρύσσεται, χαλκηλάτους λέβητας ἐκτιθεὶς
[11, 464]	ἐστεφανωμένοι ἐθεώρουν, παρὰ δὲ τὸν	ἀγῶνα	πάντα οἶνος αὐτοῖς ᾠνοχοεῖτο καὶ
[11, 505]	(παρὰ Πλάτωνος) Ταὐτά φασι καὶ	Φαίδωνα	εἰπεῖν ἀναγνόντα τὸν περὶ Ψυχῆς.
[11, 507]	ἀπέσχετο, ἀλλὰ καλέσας αὐτὸν φορτικῶς	Σάθωνα	τὸν ταύτην ἔχοντα τὴν ἐπιγραφὴν
[11, 483]	Ἄλεξις Ἐρίθοις· Εἶτα τετρακότυλον ἐπεσόβει	κώθωνά	μοι, παλαιὸν οἴκων κτῆμα. Ἀπὸ
[11, 484]	Σάτυρος φαλακρός, ἐν τῇ δεξιᾷ	κώθωνα	μόνωτον ῥαβδωτὸν κρατῶν. (ΛΑΒΡΩΝΙΑ ἐκπώματος
[11, 483]	λαβὼν πυριγενῆ κυκλοτερῆ βραχύωτον παχύστομον	κώθωνα	παῖδα φάρυγος. Θεόπομπος Στρατιώτισιν· Ἐγὼ
[11, 503]	περάνῃς, τὸν Τελαμῶνα μηδὲ τὸν	Παιῶνα	μηδ´ Ἁρμόδιον. ΩΙΟΣΚΥΦΙΑ. Περὶ τῆς
[11, 508]	εἰς Συρακούσας, ὁρῶν ἤδη τὸν	Δίωνα	ἐξιδιοποιούμενον τὴν μοναρχίαν ἀποκτείνας αὐτὸν
[11, 477]	πιεῖν. (ΚΙΒΩΡΙΟΝ. Ἡγήσανδρος ὁ Δελφὸς	Εὐφορίωνά	φησι τὸν ποιητὴν παρὰ Πρυτάνιδι
[11, 490]	τῆς μητρὸς τῆς Πληιόνης τὸν	Ὠρίωνα.	Ὀρείας δὲ λέγει τὰς Πλειάδας
[11, 490]	μυθεύονται γὰρ καὶ αὗται τὸν	Ὠρίωνα	φεύγειν, διωκομένης τῆς μητρὸς αὐτῶν
[11, 482]	ἐν τῇ πρὸς Ἀγήτορα τὸν	Λάκωνα	Ἐπιστολῇ ὡς κυαθῶδες ἀγγεῖον τὸ
[11, 479]	Ἔδει γὰρ εἰς τὸν ἀριστερὸν	ἀγκῶνα	ἐρείσαντα καὶ τὴν δεξιὰν ἀγκυλώσαντα
[11, 508]	ἐν τῷ ὑπὲρ Σοφοκλέους πρὸς	Φίλωνα,	δανείσας τῇ πατρίδι ἀργύριον ἐπὶ
[11, 508]	Λυκοῦργον τοὺς Λακεδαιμονίους καὶ τὸν	Σόλωνα	τοὺς Ἀθηναίους καὶ τὸν Ζάλευκον
[11, 503]	τῶν ἀπηρχαιωμένων τούτων περάνῃς, τὸν	Τελαμῶνα	μηδὲ τὸν Παιῶνα μηδ´ Ἁρμόδιον.
[11, 506]	Ἀθηναίοις γενομένους Ἀριστείδην καὶ Θεμιστοκλέα,	Μένωνα	δὲ ἐπαινεῖ τὸν τοὺς Ἕλληνας
[11, 509]	τῶν ἐξ Ἀκαδημίας τις ὑπὸ	Πλάτωνα	καὶ Βρυσωνοθρασυμαχειοληψικερμάτων, πληγεὶς ἀνάγκῃ ληψολιγομίσθῳ
[11, 507]	παρόντων. Δοκεῖν γὰρ ἔφη τὸν	Πλάτωνα	κορώνην γενόμενον ἐπὶ τὴν κεφαλὴν
[11, 504]	ἔχειν Δοῦρίς φησι τὸν σοφὸν	Πλάτωνα,	λέγει που κἠκρατηρίχημες» ἀντὶ τοῦ
[11, 509]	Ἔφιππος ὁ κωμῳδιοποιὸς ἐν Ναυάγῳ	(Πλάτωνά	τε αὐτὸν καὶ τῶν γνωρίμων
[11, 507]	ἔφησεν· Ἔσχατον τὸν τῆς φιλοδοξίας	χιτῶνα	ἐν τῷ θανάτῳ αὐτῷ ἀποδυόμεθα,
[11, 477]	κισσυβίῳ. Τῷ μὲν ἐγὼ τόδ´	ἔλεξα	περιστείχοντος ἀλείσου τὸ τρίτον. Ὁ
[11, 496]	πενταπλόαν καὶ κωμάζει μετὰ χοροῦ.	~(Πενταπλόα	δ´ ἡ κύλιξ καλεῖται καθ´
[11, 495]	ἐν Ἀτάκτοις τὴν κύλικα Βοιωτούς.	(ΠΕΝΤΑΠΛΟΑ.	Μνημονεύει αὐτῆς Φιλόχορος ἐν δευτέρᾳ
[11, 459]	κατέσχεν καὶ κατακλίνας ἐν τῇ	πόᾳ	θαλλίαν τε κατακλάσας ἀντὶ τραπέζης
[11, 482]	ἐν Νηρηίσιν· (Δὸς δὴ τὸν	χόα	αὐτῷ σύ, Κῶμε, καὶ τὸ
[11, 473]	κεράσαι κελεύσας τὸν κάπηλόν μοι	χόα	ὀβολοῦ παραθεῖναί θ´ ὡς μέγιστον
[11, 497]	Ἕτερον τριήρης· τοῦτ´ ἴσως χωρεῖ	χόα.	Περὶ δὲ τοῦ τρίτου λέγων
[11, 495]	μάλιστα ἐοικός, ὃ δὴ καλοῦμεν	χόα.	Τὴν δὲ ὄλπην Κλείταρχος Κορινθίους
[11, 495]	καὶ Παναθηναικὰ μέγιστα, τὰ μὲν	δίχοα,	τὰ δὲ καὶ μείζονα. ΠΡΟΑΡΟΝ
[11, 466]	πόλεως, φιλοτιμηθῆναι καὶ πολλὰ καὶ	παντοδαπὰ	γένη παραθέμενον κεραμίων ἐξ ἑκάστου
[11, 466]	ἀργυροῦν ποικίλον ἕν. Ἄλλα ποτήρια	παντοδαπὰ	μικρὰ κθʹ (ἄλλα ποτήρια μικρά)
[11, 502]	αἴθων ἀνήρ. Τοῖς παισί τ´	εἶπα	(δύο γὰρ ἦγον οἴκοθεν) τἀκπώματ´
[11, 471]	ὅσα τοιαῦτα ἔτι καὶ τὰ	λοιπά	ἐστιν, οἷον Θηρίκλειος, Δεινιάς, Ἰφικρατίς·
[11, 464]	ὀνομάτων τούτων. Ὥστε καὶ τὰ	λοιπὰ	μὴ ἀλλοτρίως καλεῖσθαι τὸν τρόπον
[11, 465]	ἐξ οὗ βροτοὶ καλοῦσιν οἶνον	αἴθοπα.	Καὶ Ὀδυσσεὺς ὤπασεν Μελιηδέα οἶνον
[11, 465]	ἵππων φησὶν εἶναι Βακχίου φιλανθέμου	Αἴθοπα	πεπαίνοντ´ ὀρχάτους ὀπωρινούς· ἐξ οὗ
[11, 491]	Τὸν καὶ νικήσας πατέρα Κρόνον	εὐρύοπα	Ζεὺς ἀθάνατον ποίησε καὶ οὐρανῷ
[11, 484]	ἔστ´, ἄνδρες, ποτηρίδια τορεύματα κἀκτυπωμάτων	πρόσωπα,	τραγέλαφοι, λαβρώνια. Ἐν δὲ Φιλαδέλφοις·
[11, 460]	γεγαῶτα κιχήσατο θυγατέρος ἧς, τόν	ῥά	οἱ Εὐρύκλεια φίλοις ἐπὶ γούνασι
[11, 499]	ὡς τριλάγυνον πί´ ἐπισχόμενος, τό	ῥά	οἱ παρέθηκε Φόλος κεράσας. καὶ
[11, 468]	ἀσκηθέος κελέβειον ἔμπλειον μέλιτος, τό	ῥά	οἱ προφερέστερον εἴη. (ΔΑΚΤΥΛΩΤΟΝ ἔκπωμα
[11, 475]	ἀσκηθέος κελέβειον ἔμπλειον μέλιτος, τό	ῥά	οἱ προφερέστερον εἴη. Σαφῶς γὰρ
[11, 475]	κελέβειον ἑλόντες ἔμπλειον μέλιτος, τό	ῥά	οἱ προφερέστερον ἦεν. Ἀλλαχοῦ δέ
[11, 492]	ἦγ´ ὁ γεραιός Ἐν τῷ	ῥά	σφι κύκησε γυνὴ εἰκυῖα θεῇσιν
[11, 498]	ἔπινεν. Ἀρίσταρχος δέ· Πλησάμενος δ´	ἄρα	οἱ δῶκε σκύφον, ᾧπερ ἔπινεν.
[11, 498]	ὁ Βυζάντιος γράφει· Πλησάμενος δ´	ἄρα	οἱ δῶκε σκύφος, ᾧπερ ἔπινεν.
[11, 475]	Σαπφὼ ἐν τούτοις· Κῆνοι δ´	ἄρα	πάντες καρχησία τ´ ἦχον κἄλειβον·
[11, 491]	ἐνὶ Κρήτῃ τρέφετο μέγας, οὐδ´	ἄρα	τίς νιν ἠείδει μακάρων· ὃ
[11, 466]	ὑπερήφανον καὶ καλόν. Εἰ μὴ	ἄρα	τὸ ποικίλον τῇ κατασκευῇ ἄλεισον
[11, 491]	ἀέξετο πᾶσι μέλεσσι. Τὸν μὲν	ἄρα	τρήρωνες ὑπὸ ζαθέῳ τράφον ἄντρῳ
[11, 461]	ἔχειν ἀπορίαν, εἰ μή τις	ἄρα	φήσειε διὰ τὴν ὀξύτητα (τῆς
[11, 482]	μόνον ὀνόματι διαλλάσσει Τοὺς μὲν	ἄρα	χρυσέοισι κυπέλλοις υἷες Ἀχαιῶν δειδέχατ´
[11, 466]	ἔχον κύκλῳ τε γράμματ´. {Β.	Ἆρά	γ´ ἕνδεκα χρυσᾶ Διὸς σωτῆρος»
[11, 487]	νικητήρια τίθημι καὶ βαλόντι χάλκειον	κάρα.	Ἀντιφάνης Ἀφροδίτης Γοναῖς· Ἐγὼ ´πιδείξω
[11, 471]	ὀξυπύνδακα, στίλβουσαν, ἀνταυγοῦσαν, ἐκνενιμμένην, κισσῷ	κάρα	βρύουσαν, ἐπικαλούμενοι (εἷλκον Διὸς σωτῆρος.
[11, 487]	Σοφοκλῆς ἐν Σαλμωνεῖ χάλκειον ἔφη	κάρα,	λέγων οὕτως· Τάδ´ ἐστὶ κνισμὸς
[11, 460]	κυλικείου τοὐθόνιον προπέπταται. Ἔστι καὶ	παρὰ	Ἀναξανδρίδῃ ἐν Μελιλώτῳ. Εὔβουλος δ´
[11, 502]	Πειθοῖ καὶ κύλιξ φιλοτησία. ΧΟΝΝΟΙ.	Παρὰ	Γορτυνίοις ποτηρίου εἶδος, ὅμοιον θηρικλείῳ,
[11, 492]	ποτῷ ὄψον ἠδὲ μέλι χλωρόν,	παρὰ	δ´ ἀλφίτου ἱεροῦ ἀκτήν, (πὰρ
[11, 464]	τὴν θέαν καὶ ἐστεφανωμένοι ἐθεώρουν,	παρὰ	δὲ τὸν ἀγῶνα πάντα οἶνος
[11, 468]	εἴη. (ΔΑΚΤΥΛΩΤΟΝ ἔκπωμα οὕτως καλούμενον	παρὰ	Ἴωνι ἐν Ἀγαμέμνονι· Οἴσῃ δὲ
[11, 468]	Σιληνὸς καὶ Κλείταρχος ἐν Γλώσσαις	παρὰ	Κλειτορίοις τὰ ποτήρια καλεῖσθαι. Ἀντίμαχος
[11, 466]	Προυσίου ΠΡΟΥΣΙΑΣ. (ΑΝΑΦΑΙΑ ἡ θερμοποτὶς	παρὰ	Κρησίν. ΑΡΥΒΑΛΛΟΣ ποτήριον κάτωθεν εὐρύτερον,
[11, 466]	ἕλον Αἰακίδαι. (Ὅτι κλεινοὶ λέγονται	παρὰ	Κρησὶν οἱ ἐρώμενοι. Σπουδὴ δὲ
[11, 466]	ἔκλυε καὶ χάλα πόδα. (ΑΩΤΟΝ	παρὰ	Κυπρίοις τὸ ἔκπωμα, ὡς Πάμφιλος.
[11, 471]	μάλ´ ἀνδρικὴν τῶν θηρικλείων ὑπεραφρίζουσαν	παρα,	κωθωνόχειλον, ψηφοπεριβομβήτριαν, μέλαιναν, εὐκύκλωτον, ὀξυπύνδακα,
[11, 475]	ὁ Λαμψακηνὸς ἐν τοῖς Ὥροις	παρὰ	(Λακεδαιμονίοις φησὶν ἔτι καὶ εἰς
[11, 459]	πρὶν καί τι διαλεχθῆναι ἔφη·	Παρὰ	μὲν τῷ Ἀδράστῳ, ἄνδρες φίλοι,
[11, 469]	Πανύασις δ´ ἐν πρώτῳ Ἡρακλείας	παρὰ	Νηρέως φησὶ τὴν τοῦ Ἡλίου
[11, 508]	διάβολοι γενόμενοι. (Εὐφραῖος μὲν γὰρ	παρὰ	(Περδίκκᾳ τῷ βασιλεῖ διατρίβων ἐν
[11, 464]	κεράμεα ποτήρια. Καὶ γὰρ Κτησίας	Παρὰ	Πέρσαις, φησίν, ὃν ἂν βασιλεὺς
[11, 505]	τούτων οὔτ´ εἶπεν οὔτ´ ἤκουσε	(παρὰ	Πλάτωνος) Ταὐτά φασι καὶ Φαίδωνα
[11, 463]	φησίν· Οὐ φιλέω ὃς κρητῆρι	παρὰ	πλέῳ οἰνοποτάζων νείκεα καὶ πόλεμον
[11, 490]	Πλειάδες λέγονται Πέλειαι καὶ Πελειάδες,	παρὰ	πολλοῖς ἐστι τῶν ποιητῶν. Πρώτη
[11, 507]	τὴν ἀπόλυσιν χωριζομένη τοῦ σώματος	παρὰ	προτέρῳ εἴρηται Ὁμήρῳ. Οὗτος γὰρ
[11, 477]	Δελφὸς Εὐφορίωνά φησι τὸν ποιητὴν	παρὰ	Πρυτάνιδι δειπνοῦντα καὶ ἐπιδεικνυμένου τοῦ
[11, 478]	δ´ ἐν τῷ πρὸς Λυκόφρονα	παρὰ	Σικυωνίοις καὶ Ταραντίνοις ἐπιπολάζειν φησὶ
[11, 507]	τοῦ φαρμάκου κύλικα εἰλήφειν ἢ	παρὰ	σοῦ τὴν τοῦ οἴνου πρόποσιν.
[11, 466]	ἐκεράμευσε κατεσκευακέναι ταῦτα. Ὁ δὲ	παρὰ	Σοφοκλεῖ (ἐν τοῖς Λαρισαίοις Ἀκρίσιος
[11, 507]	Καὶ ὃς εἶπεν Ἥδιον ἂν	παρὰ	Σωκράτους τὴν τοῦ φαρμάκου κύλικα
[11, 466]	καὶ ὅτι ἡ μὲν παρθένος	παρὰ	ταῖς Νηρῇσι διέτριβεν, αὐτὸς δὲ
[11, 466]	εἰς ταύτην τὴν παιδιάν. (Ὅτι	παρὰ	Τιμαχίδᾳ ΑΙΑΚΙΣ ἡ κύλιξ καλεῖται.
[11, 478]	οὕτως καλεῖσθαι. Διόδωρος δὲ τὸν	παρά	τισι κότυλον κοτύλην ὠνομακέναι τὸν
[11, 483]	γένος ὃ καὶ νῦν δρᾶται	παρά	τισι τῶν Ἑλλήνων· ἐν Ἄργει
[11, 468]	τὸ λεῖον. Ἄχραντον δὲ πυρὶ	παρὰ	τὸ Ὁμηρικόν· (Ἄπυρον κατέθηκε λέβητα,
[11, 478]	εἶναι. Δύνασθαι δὲ καὶ τὸν	παρὰ	(τοῖς Αἰτωλοῖς καί τισι τῶν
[11, 460]	ἐπὶ τῶν γονάτων καὶ οὐχὶ	παρὰ	τοῖς γόνασιν ἔστησεν. Ἡμεῖς οὖν
[11, 461]	παλαιὸν οὐδὲ τοῦτό γέ ἐστι	παρὰ	τοῖς Ἕλλησιν, ἀλλὰ νεωστὶ εὑρέθη
[11, 499]	δὲ μέτρου λέγουσιν εἶναι ὄνομα	παρὰ	τοῖς Ἕλλησιν, ὡς χοὸς καὶ
[11, 467]	Διονυσίου ἐν αʹ περὶ τῶν	παρὰ	τοῖς ἱστορικοῖς Λέξεων ζητουμένων φησί·
[11, 509]	διὰ ταῦτα πιστευθεὶς εἶναι χρηστὸς	παρὰ	τοῖς Κυζικηνοῖς, μικρὸν ἐπισχὼν χρόνον
[11, 471]	ἀσπάσωμαι· δεῦρο παρ´ ἐμέ, Θεολύτη,	παρὰ	τὸν νέον ξύνδουλον. Οὑτωσὶ καλῶς.
[11, 487]	δὲ τάλαιναν πλάστιγγ´ ἂν ἴδοις	(παρὰ	τὸν στροφέα τῆς κηπαίας ἐν
[11, 471]	τὴν πρεσβείαν ἕτερά τε δῶρα	παρὰ	τοῦ Νικοδήμου καὶ κύλικα θηρικλείαν
[11, 477]	ἐπὶ τοῦ οἰκείου ξένου τοῦ	παρὰ	τῷ Ἀθηναίῳ Πόλλιδι συνεστιασθέντος αὐτῷ·
[11, 486]	παρὰ τῷ Ἡροδότῳ ὡς καὶ	παρὰ	τῷ Δημοσθένει γραπτέον Λυκιοεργέας, ἵν´
[11, 486]	δύο Λυκοεργέας. Μήποτ´ οὖν καὶ	παρὰ	τῷ Ἡροδότῳ ὡς καὶ παρὰ
[11, 476]	ζʹ τῆς Ἀναβάσεως διηγούμενος τὸ	παρὰ	τῷ Θρᾳκὶ Σεύθῃ συμπόσιον γράφει
[11, 466]	οὐκ ἔχον. ΑΡΟΚΛΟΝ ἡ φιάλη	παρὰ	τῷ Κολοφωνίῳ Νικάνδρῳ. (ΑΛΕΙΣΟΝ καὶ
[11, 498]	πιεῖν. Καὶ ὁ Ὀδυσσεὺς δὲ	παρὰ	τῷ Ὁμήρῳ τῇ (Ἀρήτῃ δ´
[11, 460]	(Ἔστι δὲ τὸ ῥῆμα καὶ	παρὰ	τῷ ποιητῇ· Οἰνοποτάζων γὰρ εἴρηκε.
[11, 499]	κἀργυρᾶ σκυφώματα; Στησίχορος δὲ τὸ	παρὰ	Φόλῳ τῷ Κενταύρῳ ποτήριον σκύφιον
[11, 509]	Χρημάτων γὰρ ἐξ ἀσεβείας καὶ	παρὰ	φύσιν κυριεύσαντες διὰ γοητείαν νῦν
[11, 480]	δακτύλῳ πεποιημέναι, καὶ ἔχουσιν ὦτα	τέσσαρα,	πυθμένα εἰς πλάτος ἐκτεταμένον (πολλοὶ
[11, 469]	τούτων· Ψυκτῆρα, κύαθον, κυμβία, ῥυτὰ	τέτταρα,	ἡδυποτίδας τρεῖς, ἡθμὸν ἀργυροῦν. Σῆμος
[11, 502]	Ὑποβολιμαίῳ· Ἐγὼ Πτολεμαίου τοῦ βασιλέως	τέτταρα	χυτρίδι´ ἀκράτου τῆς τ´ ἀδελφῆς
[11, 488]	Καὶ γίνεται τὸν τρόπον τοῦτον	τέτταρα	ὦτα. Τοῦτο δὲ οὐκ ἐπὶ
[11, 466]	ἐν τῷ ιϚ Νόστων. Περὶ	Γρᾶ	διηγούμενος τοῦ τὴν ἀποικίαν εἰς
[11, 499]	πότους, ἐν οἷς λάγυνος κατ´	ἄνδρα	κείμενος οἰνοχοεῖτο, πρὸς ἡδονὴν διδοὺς
[11, 467]	φησι· Νικοστράτην τιν´ ἤγαγον πρῴην	σφόδρα	γρυπήν, Σκοτοδίνην ἐπικαλουμένην, ὅτι (δεῖνόν
[11, 484]	καὶ εἰς τὴν πύελον κατακλίθητι	σφόδρα	εἰς θερμὸν ὕδωρ. Πολέμων δ´
[11, 466]	μικρὸν πάνυ, παλαιόν, ὦτα συντεθλασμένον	σφόδρα,	ἔχον κύκλῳ τε γράμματ´. {Β.
[11, 485]	ταχὺ προσφέρων παῖς ἐνέχει τε	σφόδρα	κυανοβενθῆ, τὸ βάθος παρίστησιν ὁ
[11, 465]	φράσθη παρακείμενα πατρὸς ἑοῖο τιμήεντα	γέρα,	μέγα οἳ κακὸν ἔμπεσε θυμῷ,
[11, 459]	ἀριστεῖς δειπνοῦσιν, ὁ δὲ Πολύιδος	ἱερὰ	θύων ἐν ὁδῷ παραπορευόμενον τὸν
[11, 481]	τί τὰ λύχν´ ὀμμένομεν; δάκτυλος	ἁμέρα.	Κὰδ δ´ ἄειρε κυλίχναις μεγάλαις,
[11, 507]	~(Ἐπιλίποι δ´ ἄν με ἡ	ἡμέρα,	εἰ πάντας ἐθελήσαιμι ἐπελθεῖν τοὺς
[11, 496]	Ἐλευσῖνι τῇ τελευταίᾳ τῶν μυστηρίων	ἡμέρᾳ,	ἣν καὶ ἀπ´ αὐτοῦ προσαγορεύουσι
[11, 475]	τοῦτο κεραίας ἄνωθεν νευούσας ἐφ´	ἑκάτερα	τὰ μέρη, καὶ ἐπίκειται τὸ
[11, 482]	καὶ δοκεῖν τούτοις διαμάχεσθαι εἰς	ἑκάτερα	τείνει. Μνημονεύει δ´ αὐτοῦ καὶ
[11, 469]	ποτὶ βένθεα νυκτὸς ἐρεμνᾶς ποτὶ	ματέρα	κουριδίαν τ´ ἄλοχον πάιδάς τε
[11, 491]	Διὶ μητιόεντι. Τὸν καὶ νικήσας	πατέρα	Κρόνον εὐρύοπα Ζεὺς ἀθάνατον ποίησε
[11, 472]	θηρίκλειοι καὶ τορευτὰ πολυτελῆ ποτήρια	ἕτερα.	Ἀριστοφῶν δ´ ἐν Φιλωνίδῃ· Τοιγαροῦν
[11, 471]	μεθεστηκότων ταχθεὶς ἐπὶ τὴν πρεσβείαν	ἕτερά	τε δῶρα παρὰ τοῦ Νικοδήμου
[11, 471]	σεμνογόνου σταγόνος πλῆρες, ἀφρίζον, ἕκαστος	δεξιτερᾷ	δ´ ἔλαβεν. Καὶ Εὔβουλος ἐν
[11, 501]	ψυχρὸν ὕδωρ. Τὴν δ´ ἀμφίθετον	πότερα	δύο βάσεις ἔχειν δεῖ νομίζειν
[11, 497]	δεήσει τήμερον πρὸς κλεψύδραν κρουνιζόμενον.	Ἀμφότερα	δ´ οἰωνίζομαι. Ἕν ἐστιν ἐλέφας—
[11, 495]	(ΠΕΝΤΑΠΛΟΑ. Μνημονεύει αὐτῆς Φιλόχορος ἐν	δευτέρᾳ	Ἀτθίδος. (Ἀριστόδημος δ´ ἐν τρίτῳ
[11, 474]	μίξεως, ὡς Φερεκύδης ἐν τῇ	δευτέρᾳ	ἱστορεῖ καὶ Ἡρόδωρος ὁ Ἡρακλεώτης.
[11, 462]	ὡς ἱστορεῖ Φύλαρχος ἐν τῇ	δευτέρᾳ	καὶ εἰκοστῇ τῶν Ἱστοριῶν. Καὶ
[11, 476]	Παιόνων βασιλεῖς φησι Θεόπομπος ἐν	δευτέρᾳ	Φιλιππικῶν, τῶν βοῶν τῶν παρ´
[11, 500]	Ἡρακλεῖ· Ἐν ὑστιακῷ τε καθαρὸν	ἐλατῆρα	σὺ καθαρῶν τ´ ἀλήτων κἀλφίτων
[11, 482]	οὐδὲν ἐχρῶντο τότε οὐδὲ κοτύλῃ.	(Κρατῆρα	γὰρ ἵστασαν τοῖς θεοῖς, οὐκ
[11, 504]	δὲ θύσαντες πρὸς δεῖπνον καὶ	κρατῆρα	καὶ εὐχὰς καὶ παιῶνας ἐτράποντο.
[11, 480]	ἀμνὸν φέρειν κοινόν τε χρὴ	κρατῆρα	καὶ κυλιχνίδας. Καὶ Ἀλκαῖος ἐν
[11, 495]	Κλείταρχος δὲ ἐν ταῖς Γλώσσαις	πελλητῆρα	μὲν καλεῖν Θεσσαλοὺς καὶ Αἰολεῖς
[11, 498]	τρίτῳ Ἡρακλείας φησίν· Τοῦ κεράσας	κρητῆρα	μέγαν χρυσοῖο φαεινὸν σκύπφους αἰνύμενος
[11, 468]	προχόῳ. (Καὶ πάλιν· Ἄλλοι δὲ	κρητῆρα	πανάργυρον ἠδὲ δέπαστρα οἰσόντων χρύσεια,
[11, 502]	παῖς τοῦ οἰναρίου ἀνατρέπει τὸν	ψυκτῆρα.	Ἄλεξις ἐν Εἰσοικιζομένῳ φησὶ Τρικότυλον
[11, 502]	(Ἀλλὰ φέρε, παῖ, φάναι, τὸν	ψυκτῆρα	ἐκεῖνον, ἰδόντα αὐτὸν πλέον ἢ
[11, 478]	μαστιγία. {Α. Καὶ κόνδυ καὶ	ψυκτῆρα	καὶ κυμβίον. Νικόμαχος δ´ ἐν
[11, 469]	Ἐπιγένης ἐν Ἡρωίνῃ διὰ τούτων·	Ψυκτῆρα,	κύαθον, κυμβία, ῥυτὰ τέτταρα, ἡδυποτίδας
[11, 502]	τοὺς παῖδας. Εἶτ´ οἴσεις μόνος	ψυκτῆρα,	κύαθον, κυμβία. Στράττις Ψυχασταῖς· Ὃ
[11, 503]	γάρ· Τρίποδα καὶ κάδον παραθέμενος	ψυκτῆρά	τ´ οἴνου μεθύσκεται, ἐν τοῖς
[11, 502]	ἔθος ἄκρατον» ἐβόων, τὴν μεγάλην.	Ψυκτῆρά	τις προὔπινεν ἄν, τοὺς ἀθλίους
[11, 467]	καλεῖ δῖνον. Κυρηναῖοι δὲ τὸν	ποδονιπτῆρα	δεῖνον ὀνομάζουσιν, ὡς Φιλητᾶς φησιν
[11, 497]	Περσικόν. (Φιλήμων δ´ ἐν τῇ	Χήρᾳ	βατιακῶν μνησθεὶς καὶ τῇ γελοιότητι
[11, 509]	ἄσκεπτα δυνάμενος λέγειν, εὖ μὲν	μαχαίρᾳ	ξύστ´ ἔχων τριχώματα, εὖ δ´
[11, 466]	διὰ τὸ ἐπαγκυλοῦν τὴν δεξιὰν	χεῖρα	ἐν τῇ προέσει. Ἦν γὰρ
[11, 462]	Μορύχου ἐν Συρακούσαις φησὶν ἐπ´	ἄκρᾳ	τῇ νήσῳ πρὸς τῷ Γῆς
[11, 497]	τοῦ ὀνόματος προσπαίξας φησί· (ω(	Σαννάκρα)	ἱπποτραγέλαφοι, βατιάκια, σαννάκια. ΣΕΛΕΥΚΙΣ. Ὅτι
[11, 504]	ἡμῖν οἱ παῖδες μικραῖς κύλιξι	μικρὰ	ἐπιψακάζωσιν, ἵνα καὶ ἐγὼ Γοργιείοις
[11, 466]	ποικίλον ἕν. Ἄλλα ποτήρια παντοδαπὰ	μικρὰ	κθʹ (ἄλλα ποτήρια μικρά) ῥυτὰ
[11, 488]	μέσον ἐξ ἀμφοῖν τοῖν μεροῖν	μικρά,	παρόμοια ταῖς Κορινθιακαῖς ὑδρίαις. Ὁ
[11, 466]	παντοδαπὰ μικρὰ κθʹ (ἄλλα ποτήρια	μικρά)	ῥυτὰ καὶ βατιάκαι Λυκιουργεῖς ἐπίχρυσοι
[11, 481]	(ΚΥΜΒΙΑ τὰ κοῖλα ποτήρια καὶ	μικρὰ	Σιμάριστος. Δωρόθεος δέ· Γένος ποτηρίων
[11, 499]	ὃν χρόνον ἐπεδήμησας ἐν Σάμῳ,	Διαγόρα,	πολλάκις οἶδά σε παραγινόμενον εἰς
[11, 506]	Περικλέους υἱοὶ (τελευτήσαντες τῷ λοιμῷ)	Πρωταγόρᾳ	διαλέγεσθαι, ὅτε τὸ δεύτερον ἐπεδήμησε
[11, 505]	Παρμενίδην καὶ ἑνὶ διαλόγῳ τῷ	Πρωταγόρᾳ	πολλούς, ὁ τοιαῦτα ἐν τῇ
[11, 482]	(Ἐρατοσθένης δ´ ἐν τῇ πρὸς	Ἀγήτορα	τὸν Λάκωνα Ἐπιστολῇ ὡς κυαθῶδες
[11, 493]	δ´ Ἀχιλλέως παρόντων εἰσάγεσθαι τὸν	Νέστορα	γενναιότερον, τῇ ἡλικίᾳ προβεβηκότα. Τούτων
[11, 493]	ἀείρειν τὸ δέπας, τὸν δὲ	Νέστορα	μόνον ἀμογητί. Ἄλογον δ´ ἐδόκει
[11, 465]	ἐμπλήσας, ὕδατος δ´ ἀνὰ εἴκοσι	μέτρα	χεῦ´· ὀδμὴ δ´ ἡδεῖα ἀπὸ
[11, 475]	ἀγγείου τινὸς τέθεικε, προειπὼν ποτήρια	δέπαστρα.	Θεόκριτος δ´ ὁ Συρακόσιος ἐν
[11, 468]	κρητῆρι, περιφραδέως κερόωντες· νώμησαν δὲ	δέπαστρα	θοῶς βασιλεῦσιν Ἀχαιῶν ἐνσχερὼ ἑστηῶσι,
[11, 468]	ἑξῆς δέ φησι· Καὶ χρύσεια	δέπαστρα	καὶ ἀσκηθέος κελέβειον ἔμπλειον μέλιτος,
[11, 475]	Ἀλλαχοῦ δέ φησιν· Καὶ χρύσεια	δέπαστρα	καὶ ἀσκηθέος κελέβειον ἔμπλειον μέλιτος,
[11, 468]	Ἄλλοι δὲ κρητῆρα πανάργυρον ἠδὲ	δέπαστρα	οἰσόντων χρύσεια, τά τ´ ἐν
[11, 474]	Λεπτὴ δὲ κυρτοῖς ἐγγελῶσα κύμασιν	αὔρα,	κόρη Σκείρωνος, ἡσύχῳ ποδὶ (προσῆγε
[11, 480]	παλαιῷ φιάλαι ἀργυραῖ λʹ κρατάνια	ἀργυρᾶ	βʹ χύτρος ἀργυροῦς, ἀποθυστάνιον χρυσοῦν,
[11, 496]	δώδεχ´, ὧν τὰ μὲν δέκ´	ἀργυρᾶ	ἦν, δύο δὲ χρυσᾶ, γρύψ,
[11, 480]	κυπαρίσσινος ἔχων κρατάνιον ἀργυροῦν, σειρὴν	ἀργυρᾶ,	καρχήσια βʹ ἀργυρᾶ, κύλιξ ἀργυρᾶ,
[11, 476]	ἔκπωμα ἀργυροῦν, καὶ περισκελὶς πρόσεσται	ἀργυρᾶ.	(ΚΕΡΝΟΣ ἀγγεῖον κεραμεοῦν, ἔχον ἐν
[11, 480]	ἀργυροῦν, σειρὴν ἀργυρᾶ, καρχήσια βʹ	ἀργυρᾶ,	κύλιξ ἀργυρᾶ, οἰνοχόη χρυσῆ, κέρατα
[11, 466]	(Μύστροι ἀργυροῖ κατάχρυσοι λβʹ Λαγυνοθήκη	ἀργυρᾶ	μία. Οἰνοφόρον βαρβαρικὸν ἀργυροῦν ποικίλον
[11, 480]	ἀργυρᾶ, καρχήσια βʹ ἀργυρᾶ, κύλιξ	ἀργυρᾶ,	οἰνοχόη χρυσῆ, κέρατα δύο. Ἐν
[11, 476]	κατὰ μικρόν. Ἀθηναῖοι δὲ καὶ	ἀργυρᾶ	ποιοῦντες κέρατα ἔπινον ἐξ αὐτῶν.
[11, 466]	Βατιάκαι ἀργυραῖ κατάχρυσοι τρεῖς. Κόνδυα	ἀργυρᾶ	ροϚ τούτων ἐπίχρυσα λγʹ Τισιγίτης
[11, 465]	ἐπὶ τῷ κεκτῆσθαι πολλὰ ἐκπώματα	ἀργυρᾶ	τε καὶ χρυσᾶ. Ὧν εἷς
[11, 480]	τίθεται τόπῳ τὰ ποτήρια, κἂν	ἀργυρᾶ	τυγχάνῃ ὄντα, καὶ τὸ κυλικηγορεῖν,
[11, 499]	πολλὰ δῶρα κἀκροθίνια; ποῦ χρυσότευκτα	κἀργυρᾶ	σκυφώματα; Στησίχορος δὲ τὸ παρὰ
[11, 466]	φέρειν καὶ κοῖλα χρυσόκολλα καὶ	πανάργυρα	ἐκπώματ´, εἰς ἀριθμὸν ἑξήκοντα δίς.
[11, 466]	πρὸς Ἀλέξανδρον Ἐπιστολαῖς τὰ Περσικὰ	λάφυρα	(Ποτηρίων, φησί, χρυσῶν σταθμὸς τάλαντα
[11, 474]	τοὺς ἁδρούς, ταπεινὰ δὲ καὶ	γλαφυρὰ	πάντες ὡσπερεὶ αὐτὰ τὰ ποτήρι´,
[11, 484]	χρυσίον, (Περσικαὶ στολαὶ δ´ ἐκεῖναι	πορφυρᾶ	τε στρώματα ἔνδον ἔστ´, ἄνδρες,
[11, 469]	δ´ Ὑπεριονίδας δέπας ἐσκατέβαινε χρύσεον,	ὄφρα	δι´ Ὠκεανοῖο περάσας ἀφίκοιθ´ ἱερᾶς
[11, 461]	διδάξει τι ἡμᾶς ὁ Πλούταρχος.	Ὥρα	οὖν κατακλίνεσθαι. (Καὶ κατακλιθέντων Ἀλλὰ
[11, 499]	φησί· Ποῦ μοι τὰ πολλὰ	δῶρα	κἀκροθίνια; ποῦ χρυσότευκτα κἀργυρᾶ σκυφώματα;
[11, 471]	ἐπὶ τὴν πρεσβείαν ἕτερά τε	δῶρα	παρὰ τοῦ Νικοδήμου καὶ κύλικα
[11, 476]	χρυσᾶ στόμια προσβεβλημένοις. Καὶ Σοφοκλῆς	Πανδώρᾳ·	Καὶ πλῆρες ἐκπιόντι χρύσεον κέρας
[11, 505]	Ὅὅταν, οἶμαι, δημοκρατουμένη πόλις ἐλευθερίας	διψήσασα	κακῶν οἰνοχόων τύχῃ καὶ ἀκράτου
[11, 472]	(ΚΑΔΟΣ. Σιμμίας ποτήριον, παρατιθέμενος Ἀνακρέοντος·	Ἠρίστησα	μὲν ἰτρίου λεπτοῦ μικρὸν ἀποκλάς,
[11, 466]	δ´ ἐν πολυχρύσοιο πλούτου πάντες	ἴσᾳ	νέομεν ψευδῆ πρὸς ἀκτάν· ὃς
[11, 499]	ἔχουσιν, χερσὶ λεόντεον ἐν γάλα	θεῖσα	τυρὸν ἐτύρησας μέγαν ἄτρυφον ἀργειοφόνται.
[11, 499]	ἅδῃ πολύφανος ἑορτά, χρύσεον ἄγγος	ἔχοισα	μέγαν σκύφον, οἷά τε ποιμένες
[11, 467]	μνημονεύει καὶ τούτου λέγων οὕτως·	Ὅσα	δ´ ἐστὶν εἴδη θηρικλείων τῶν
[11, 466]	Λαρισαίοις Ἀκρίσιος καὶ αὐτὸς ἐκπώματα	ὅσα	πλεῖστα εἶχεν, ὥς φησιν ὁ
[11, 471]	φησι· Τὰ τοίνυν εὑρήματα καὶ	ὅσα	τοιαῦτα ἔτι καὶ τὰ λοιπά
[11, 466]	ἐπίχρυσοι καὶ θυμιατήρια καὶ τρυβλία.	ΒΗΣΣΑ	ποτήριον παρ´ Ἀλεξανδρεῦσι πλατύτερον ἐκ
[11, 470]	ἔχει βραχέα ὡς ἂν κύλιξ	οὖσα.	Καὶ μήποτε Ἄλεξις ἐν Ἡσιόνῃ
[11, 502]	Θεόπομπος δ´ ἐν Ἀλθαίᾳ ἔφη·	~(Λαβοῦσα	πλήρη χρυσέαν μεσόμφαλον φιάλην. Τελέστης
[11, 494]	φίλοινος ἐπαινοῦσα κύλικα μεγάλην καὶ	ἐξευτελίζουσα	τὸ ὀξύβαφον ὡς βραχύ. (Εἰπόντος
[11, 471]	δὲ τήνδε σοι προπίομαι. Δέξαι·	πιοῦσα	δ´ ὁπόσον ἄν σοι θυμὸς
[11, 475]	δὲ τοῦ θωρακίου εἰς ὕψος	ἀνήκουσα	καὶ ὀξεῖα γιγνομένη ἐστὶν ἡ
[11, 490]	ποιημάτων ἐν τῇ Μνημοσύνῃ ἐπιγραφομένῃ	φάσκουσα	τὴν ἀμβροσίαν τῷ Διὶ τὰς
[11, 488]	ἐπηρμένη καὶ οἱονεὶ κεφαλίδας ἥλων	ἀποτελοῦσα.	Πεπάρθαι δὲ λέγεται τοὺς ἥλους
[11, 500]	πορφύρεοι τάπητες, ἀλλὰ θυμὸς εὐμενὴς	Μοῦσά	τε γλυκεῖα καὶ Βοιωτίοισιν ἐν
[11, 494]	διὰ τούτων· γραῦς ἐστι φίλοινος	ἐπαινοῦσα	κύλικα μεγάλην καὶ ἐξευτελίζουσα τὸ
[11, 466]	ἀγκύλης ἵησι τοῖς νεανίαις, λευκὸν	ἀντείνουσα	πῆχυν. Ἐντεῦθεν ἐννοοῦμεν τοὺς παρ´
[11, 463]	κυλίκεσσιν ἁβρῶς συμμεμιγμένον θαλίαισι νέκταρ	οἰνοχοοῦσα»	τούτοις τοῖς ἑταίροις ἐμοῖς τε
[11, 466]	τοῖς πότοις διατριβή, ἀναζωπυροῦσα καὶ	ἀνεγείρουσα	μετὰ φρονήσεως τὸν ἑκάστου νοῦν,
[11, 466]	ἡ ἐν τοῖς πότοις διατριβή,	ἀναζωπυροῦσα	καὶ ἀνεγείρουσα μετὰ φρονήσεως τὸν
[11, 475]	ἀμφίπολος μελιχρὸν οἶνον τρικύαθον κελέβην	ἔχουσα.	Διονύσιος δ´ ὁ Λεπτὸς ἐξηγούμενος
[11, 492]	πόσις ἐν τῷ κράματι τυρὸν	ἔχουσα	καὶ ἄλφιτον· ἄμφω δὲ ταῦτα
[11, 481]	βαλανείου γὰρ δίεφθος ἔρχομαι, ξηρὰν	ἔχουσα	τὴν φάρυγα. {Β. Δώσω πιεῖν.
[11, 471]	θηρίκλειός τις κύλιξ, στέφανον κύκλῳ	ἔχουσα	χρυσοῦν· οὐ γὰρ ἐπίτηκτόν τινα.
[11, 501]	πιάλη, ἡ τὸ πιεῖν ἅλις	παρέχουσα·	μείζων γὰρ τοῦ ποτηρίου. Ἡ
[11, 496]	δέκ´ ἀργυρᾶ ἦν, δύο δὲ	χρυσᾶ,	γρύψ, τὸ δ´ ἕτερον Πήγασος.
[11, 466]	γράμματ´. {Β. Ἆρά γ´ ἕνδεκα	χρυσᾶ	Διὸς σωτῆρος» {Α. Οὐκ ἄλλου
[11, 466]	Ἀγαθοκλέα φησὶ τὸν τύραννον ἐκπώματα	χρυσᾶ	ἐπιδεικνύντα τοῖς ἑταίροις φάσκειν, ἐξ
[11, 472]	Ἀκροπόλεως οὐδετέρως ὠνόμασεν εἰπών· (Τὰ	χρυσᾶ	θηρίκλεια ὑπόξυλα Νεοπτόλεμος ἀνέθηκεν. (Ἀπολλόδωρος
[11, 482]	κυμβία (ἆρ´ ἦν πρόσωπ´ ἔχοντα	χρυσᾶ	παρθένων; {Β. Νὴ τὸν Δί´,
[11, 476]	χρωμένους διὰ τούτων· Ἀργυρηλάτοις κέρασι	χρυσᾶ	στόμια προσβεβλημένοις. Καὶ Σοφοκλῆς Πανδώρᾳ·
[11, 466]	ἂν ἴδῃς τὰ παρεσκευασμένα· ἅπαντα	χρυσᾶ,	Τρόφιμε, νὴ τὸν Οὐρανόν, ὑπερήφανα.
[11, 465]	πολλὰ ἐκπώματα ἀργυρᾶ τε καὶ	χρυσᾶ.	Ὧν εἷς ἐστι καὶ Πυθέας
[11, 466]	τρεῖς. Κόνδυα ἀργυρᾶ ροϚ τούτων	ἐπίχρυσα	λγʹ Τισιγίτης ἀργυροῦς εἷς. (Μύστροι
[11, 474]	(Σωσικράτης Φιλαδέλφοις· Λεπτὴ δὲ κυρτοῖς	ἐγγελῶσα	κύμασιν αὔρα, κόρη Σκείρωνος, ἡσύχῳ
[11, 485]	ἐκπιοῦς´ ἄκρατον Ἀγαθοῦ Δαίμονος περίστατον	βοῶσα	τὴν κώμην ποεῖ. Νίκανδρος δ´
[11, 507]	ψυχὴ Ἄιδόσδε κατῆλθεν ὃν πότμον	γοόωσα,	λιποῦς´ ἀνδροτῆτα καὶ ἥβην. Εἰ
[11, 477]	κάτωθεν εἰς στενὸν συνῆχθαι ὡς	τὰ	Αἰγύπτια κιβώρια. (ΚΟΝΔΥ ποτήριον Ἀσιατικόν.
[11, 476]	στήλης ἀνακειμένης ἐν ἀκροπόλει ἣ	τὰ	ἀναθήματα περιέχει· κέρας ἔκπωμα ἀργυροῦν,
[11, 477]	Διὸς κισσοῦ σπονδοποιέονται πετάλοισιν, ὅθεν	τὰ	ἀρχαῖα ἐκπώματα κισσύβια φωνέεται. Κισσύβιον
[11, 484]	ἢ ἀπὸ τοῦ κεράμου, ὡς	τὰ	Ἀττικὰ σκεύη, ἢ ἀπὸ τοῦ
[11, 501]	ὅμοιοί εἰσιν. Καὶ Δίδυμος δὲ	τὰ	αὐτὰ εἰπὼν παρατίθεται τὰ Λυκόφρονος
[11, 504]	καὶ τὰ τῶν ἀνθρώπων σώματα	τὰ	αὐτὰ πάσχειν ἅπερ καὶ τὰ
[11, 469]	μὲν αὐτὰς τοῖς πλουσίοις διὰ	τὰ	βάρη χαλκευσαμένων τὸν ῥυθμὸν τοῦτον,
[11, 488]	οὔατα δ´ αὐτοῦ τέσσαρ´ ἔσαν.	Τὰ	γὰρ ἄλλα ποτήριά φησιν ὁ
[11, 499]	δυναμένων λαγύνιον· ἔχον βαδίζειν εἰς	τὰ	γεύμαθ´ ὑπὸ μάλης, καὶ τοῦτο
[11, 479]	ᾗ κοιλάναντες τὰς χεῖρας δέχονται	τὰ	γόνατα τῶν νενικηκότων οἱ νενικημένοι
[11, 484]	ἡμῶν διηθούμενον οὖρόν ἐστιν δριμύ.	Τὰ	γοῦν ἱμάτια τούτῳ χρώμενοι ῥύμματι
[11, 504]	(αὶ Εὐριπίδης δ´ ἐν Κρήσσαις·	Τὰ	δ´ ἄλλα χαῖρε κύλικος ἑρπούσης
[11, 495]	Παναθηναικὰ μέγιστα, τὰ μὲν δίχοα,	τὰ	δὲ καὶ μείζονα. ΠΡΟΑΡΟΝ κρατὴρ
[11, 482]	Ἐφήβοις λέγῃ· Οὐ κύλικας ἐπὶ	τὰ	δεῖπνα Χαιρήμων φέρει, (οὐ κυμβίοισι
[11, 462]	λόγοις· σπείσαντας δὲ καὶ εὐξαμένους	τὰ	δίκαια δύνασθαι (πρήσσειν (ταῦτα γὰρ
[11, 507]	ὥσπερ ἂν εἰ ζωγράφος ἐβούλετο	τὰ	ἑαυτοῦ ἔργα κινούμενα καὶ ἐνεργὰ
[11, 478]	τὴν τελετὴν ποιεῖ καὶ αἱρεῖ	τὰ	ἐκ τῆς θαλάμης καὶ νέμει
[11, 459]	καθ´ ὥραν μετὰ σπουδῆς διὰ	τὰ	ἐκπώματα ὁ Οὐλπιανός, ἔτι καθημένων
[11, 486]	Δημοσθένει γραπτέον Λυκιοεργέας, ἵν´ ἀκούηται	τὰ	ἐν Λυκίᾳ εἰργασμένα. (ΜΕΛΗ. Οὕτω
[11, 493]	(Σωσίβιος δ´ ὁ λυτικὸς προθεὶς	τὰ	ἔπη· Ἄλλος μὲν μογέων ἀποκινήσασκε
[11, 466]	ἐπῶν κατεσκευασμένον καὶ ἐντετυπωμένα ἔχον	τὰ	ἔπη χρυσοῖς γράμμασιν, ὡς τὸ
[11, 478]	κόσμος ἐξ οὗ τῶν θεῶν	τὰ	θαύματα καὶ τὰ καρπώσιμα γίνεσθαι
[11, 487]	κοτύλας πέντ´ ἴσως. Ἐδεξάμην. Παρέθετο	τὰ	ἰαμβεῖα καὶ Δίδυμος καὶ (Πάμφιλος.
[11, 488]	δύο, ὥσπερ τὰ ᾠοσκύφια καὶ	τὰ	κανθάρια καὶ τὰς Σελευκίδας καὶ
[11, 478]	τῶν θεῶν τὰ θαύματα καὶ	τὰ	καρπώσιμα γίνεσθαι ἐπὶ γῆς· διὸ
[11, 475]	γενέσθαι περὶ τὰ σιτία καὶ	τὰ	καρχήσια. Ἔθος γὰρ ἦν τοῖς
[11, 488]	κανθάρια καὶ τὰς Σελευκίδας καὶ	τὰ	καρχήσια καὶ τὰ τούτοις ὅμοια·
[11, 508]	τῶν Βρύσωνος τοῦ Ἡρακλεώτου. Ἀλλὰ	τὰ	κατὰ τὸν ἄνθρωπον ἅπερ ἐπαγγέλλεται
[11, 464]	οἶδα ὅτι ἥδιστα πολλάκις ἐστὶ	τὰ	κεράμεα ἐκπώματα, ὡς καὶ τὰ
[11, 464]	ὡσπερεὶ τεθνηκότι. (Παραιτητέον δ´ ἡμῖν	τὰ	κεράμεα ποτήρια. Καὶ γὰρ Κτησίας
[11, 481]	μί´ ἐστὶ χιλίων ποτηρίων. (ΚΥΜΒΙΑ	τὰ	κοῖλα ποτήρια καὶ μικρὰ Σιμάριστος.
[11, 489]	Νέστορος ποτήριον μεταβαίνει καὶ ἐπὶ	τὰ	κράτιστα τῶν ἀπλανῶν ἀστέρων, οἷς
[11, 460]	ποτήρια. Κἀν Ψαλτρίᾳ δ´ ἔφη·	Τὰ	κυλικεῖα δὲ ἐξεῦρεν ἡμῖν. Ἐν
[11, 479]	πλεκτάναις ἐπιφύσεις παραγώγως κοτυληδόνες. Καὶ	τὰ	κύμβαλα δ´ Αἰσχύλος ἐν Ἠδωνοῖς
[11, 466]	ἐοικὸς πλοίῳ. Ἐπικράτης· Κατάβαλλε τἀκάτια,	τὰ	κυμβία αἴρου τὰ μείζω, κεὐθὺ
[11, 481]	Δωρόθεος δέ· Γένος ποτηρίων βαθέων	τὰ	κυμβία καὶ ὀρθῶν, πυθμένα μὴ
[11, 481]	Πτολεμαῖος δὲ ὁ τοῦ Ἀριστονίκου	τὰ	κυφά. Νίκανδρος δ´ ὁ Θυατειρηνὸς
[11, 488]	συγκεχαλκευμένον τῷ ὅλῳ ποτηρίῳ, καθότι	τὰ	λεγόμενα κυμβία καὶ τὰς φιάλας
[11, 477]	εἶναι, (καὶ τάχ´ ἂν εἴη	τὰ	λεγόμενα σκυφία διὰ τὸ κάτωθεν
[11, 471]	καὶ ὅσα τοιαῦτα ἔτι καὶ	τὰ	λοιπά ἐστιν, οἷον Θηρίκλειος, Δεινιάς,
[11, 464]	τῶν ὀνομάτων τούτων. Ὥστε καὶ	τὰ	λοιπὰ μὴ ἀλλοτρίως καλεῖσθαι τὸν
[11, 501]	δὲ τὰ αὐτὰ εἰπὼν παρατίθεται	τὰ	Λυκόφρονος οὕτως ἔχοντα· Ἀπὸ τῶν
[11, 461]	τὸν οἶνον. (Ὅθεν δὴ καὶ	τὰ	μεγάλα τῶν ἐκπωμάτων ἐπιχώρια γέγονε
[11, 497]	ἐν Ὑποβαλλομέναις· Καὶ τῶν ῥυτῶν	τὰ	μέγιστα τῶν ὄντων τρία πίνειν
[11, 466]	Κατάβαλλε τἀκάτια, τὰ κυμβία αἴρου	τὰ	μείζω, κεὐθὺ τοῦ καρχησίου ἄνελκε
[11, 505]	φησί· ~(Μαντεύομαι δὲ περὶ Κύρου	τὰ	μὲν ἄλλα στρατηγὸν αὐτὸν ἀγαθὸν
[11, 496]	δὲ κυμβία, ῥέοντα δώδεχ´, ὧν	τὰ	μὲν δέκ´ ἀργυρᾶ ἦν, δύο
[11, 475]	παῖ, κελέβην, ὅκως ἄμυστιν προπίω,	τὰ	μὲν δέκ´ ἐγχέας ὕδατος, τὰ
[11, 495]	μέχρι δικοτύλων· καὶ Παναθηναικὰ μέγιστα,	τὰ	μὲν δίχοα, τὰ δὲ καὶ
[11, 506]	ὥς φησι Νικίας ὁ Νικαεύς.	Τὰ	μὲν οὖν κατὰ Ἀλκιβιάδου λεχθέντα
[11, 475]	κεραίας ἄνωθεν νευούσας ἐφ´ ἑκάτερα	τὰ	μέρη, καὶ ἐπίκειται τὸ λεγόμενον
[11, 478]	καὶ θηρικλείων χρυσοκλύστων ζεῦγος. (ΚΟΤΥΛΟΣ.	Τὰ	μόνωτα ποτήρια κότυλοι, ὧν καὶ
[11, 489]	ἀργύρεον, χρυσοῖς γράμμασιν ἐντετυπωμένα ἔχον	τὰ	Ὁμηρικὰ ἔπη. (Ἐγὼ δέ, φησὶν
[11, 474]	ἂν πύθωμ´ ἔτι, αὐτὸς περανῶ	τὰ	πάντ´. {Β. Ἀμέλει κυκνοκάνθαρος· (ἐξ
[11, 464]	τὰ κεράμεα ἐκπώματα, ὡς καὶ	τὰ	παρ´ ἡμῖν ἐκ τῆς Κόπτου
[11, 466]	Φιλιππίδης· Τὰ ποτήρι´ ἂν ἴδῃς	τὰ	παρεσκευασμένα· ἅπαντα χρυσᾶ, Τρόφιμε, νὴ
[11, 504]	ἐκ πρώτης ἡλικίας ἐπεπαίδευτο πάντα	τὰ	πάτρια, ὁ δὲ Πλάτων ὥσπερ
[11, 475]	τὰ μὲν δέκ´ ἐγχέας ὕδατος,	τὰ	πέντε δ´ οἴνου κυάθους. Ἄδηλον
[11, 489]	σχήματος ἐναργεῖς τὰς φαντασίας, καὶ	τὰ	περὶ τὴν ἀίδιον τροφὴν τῷ
[11, 489]	ἀπλανῶν ἀστέρων, οἷς δὴ τεκμαίρονται	τὰ	περὶ τὴν ζωὴν οἱ ἄνθρωποι·
[11, 489]	τοῦ ποτηρίου. Οἱ παλαιοὶ καὶ	τὰ	περὶ τὴν ἥμερον τροφὴν πρῶτοι
[11, 466]	ἱέμεν οἴνου. Θεόφραστος· Ἐπεὶ καὶ	τὰ	περὶ τὴν κρᾶσιν (ἐναντίως εἶχε
[11, 494]	σποδῶν καὶ τἄλλα πάντ´ ἀγγεῖα	τὰ	περὶ τὸν πότον, κοὐδ´ ὀξύβαφον
[11, 466]	ἐν ταῖς πρὸς Ἀλέξανδρον Ἐπιστολαῖς	τὰ	Περσικὰ λάφυρα (Ποτηρίων, φησί, χρυσῶν
[11, 501]	οἰηθείη, φησί, τὴν λέξιν, διότι	τὰ	πλεῖστα τῶν Ἀθήνησι βαλανείων κυκλοειδῆ
[11, 464]	(ὥστε καὶ τῶν ἀφροδισίων παραλύειν	τὰ	πνεύματα πέττον. (Οὐ δεῖ οὖν
[11, 499]	ἐν Περραιβίσι φησί· Ποῦ μοι	τὰ	πολλὰ δῶρα κἀκροθίνια; ποῦ χρυσότευκτα
[11, 461]	τῆς πόσεως τοῦ Κύκλωπος, ἐπεὶ	τὰ	πολλὰ ἐγαλακτοπότει. Ἢ τάχα καὶ
[11, 466]	χρυσόκλυστα καὶ χρυσοῦς ἐμῶν. Φιλιππίδης·	Τὰ	ποτήρι´ ἂν ἴδῃς τὰ παρεσκευασμένα·
[11, 474]	καὶ γλαφυρὰ πάντες ὡσπερεὶ αὐτὰ	τὰ	ποτήρι´, οὐ τὸν οἶνον πιόμενοι.
[11, 466]	ἅμα πᾶσιν· καὶ ἀποφέρεσθαι ἔδωκε	τὰ	ποτήρια. Ἀντικλείδης δ´ ὁ Ἀθηναῖος
[11, 466]	μύσαντα. Καλοῦσι δ´ οὕτω καὶ	τὰ	ποτήρια, ἀφ´ ὧν ἔστι πιεῖν
[11, 467]	Ἀτάκτοις Μεγαρέας οὕτω φησὶ καλεῖν	τὰ	ποτήρια, γυάλας. Παρθένιος δ´ ὁ
[11, 468]	Κλείταρχος ἐν Γλώσσαις παρὰ Κλειτορίοις	τὰ	ποτήρια καλεῖσθαι. Ἀντίμαχος δ´ ὁ
[11, 460]	διδοὺς ἐν τῷ κυλικείῳ συντέτριφε	τὰ	ποτήρια. Κἀν Ψαλτρίᾳ δ´ ἔφη·
[11, 480]	κυλικεῖον, ἐν ᾧ τίθεται τόπῳ	τὰ	ποτήρια, κἂν ἀργυρᾶ τυγχάνῃ ὄντα,
[11, 502]	Ἀναξανδρίδης δὲ φιάλας Ἄρεος καλεῖ	τὰ	ποτήρια ταῦτα. Αἰολεῖς δὲ τὴν
[11, 502]	μνημονεύει· Τὴν θηρίκλειον δεῦρο καὶ	τὰ	Ῥοδιακὰ κόμισον λαβὼν τοὺς παῖδας.
[11, 497]	Δωρόθεος δ´ ὁ Σιδώνιός φησιν	τὰ	ῥυτὰ κέρασιν ὅμοια εἶναι, διατετρημένα
[11, 468]	ἢ τὸ ἔχον ἐξοχὰς οἷα	τὰ	Σιδώνια ποτήρια, ἢ τὸ λεῖον.
[11, 475]	τοὺς δράκοντας καὶ γενέσθαι περὶ	τὰ	σιτία καὶ τὰ καρχήσια. Ἔθος
[11, 483]	γράφει οὕτως· Χωρὶς δὲ τούτων	τὰ	σμικρότατα ἐς τὴν δίαιταν, ὑποδήματα
[11, 486]	οἶνον, καλεῖσθαι λέγων καὶ λοιβίδας	τὰ	σπονδεῖα ὑπὸ Ἀντιμάχου τοῦ Κολοφωνίου.
[11, 496]	νόμιμον μὴ προχοίδας εἰσφέρεσθαι εἰς	τὰ	συμπόσια, (δῆλον ὅτι νομίζοντες τὸ
[11, 479]	ὁ καλούμενος κότταβος παρῆλθεν εἰς	τὰ	συμπόσια καὶ περὶ Σικελίαν, ὥς
[11, 479]	περὶ τὸ ἐπιτήδευμα ὥστε εἰς	τὰ	συμπόσια παρεισφέρειν ἆθλα κοτταβεῖα καλούμενα.
[11, 466]	εὐρύτερον, ἄνω δὲ συνηγμένον, ὡς	τὰ	συσπαστὰ βαλάντια, ἃ καὶ αὐτὰ
[11, 504]	ποτὸν ἐγχεώμεθα, ταχὺ ἡμῶν καὶ	τὰ	σώματα καὶ αἱ γνῶμαι σφαλοῦνται,
[11, 468]	πανάργυρον ἠδὲ δέπαστρα οἰσόντων χρύσεια,	τά	τ´ ἐν μεγάροισιν ἐμοῖσι κείαται.
[11, 490]	Ἐν δὲ τὰ τείρεα πάντα	τά	τ´ οὐρανὸς ἐστεφάνωται, Πληιάδας θ´
[11, 482]	Ἀνακεχαίτικεν μὲν οὖν. Ἄλεξις Ἱππεῖ·	~Τά	τε κυμβία (ἆρ´ ἦν πρόσωπ´
[11, 490]	τῶν ἄλλων συναρίθμησιν· Ἐν δὲ	τὰ	τείρεα πάντα τά τ´ οὐρανὸς
[11, 460]	ἔστι μοι ἑρκεῖος, ἔστι φρατέριος,	τὰ	τέλη τελῶ ~(ἄξιον δ´ ἐστὶ
[11, 483]	Φιλητᾶς δὲ Συρακοσίους κύπελλα καλεῖν	τὰ	τῆς μάζης καὶ τῶν ἄρτων
[11, 471]	τῷ περὶ Μεταλήψεως συγγράμματί φησι·	Τὰ	τοίνυν εὑρήματα καὶ ὅσα τοιαῦτα
[11, 504]	ἀφιξόμεθα. (Εἰς ταῦτά τις ἀποβλέπων	τὰ	τοῦ καλοῦ Ξενοφῶντος ἐπιγινώσκειν δυνήσεται
[11, 488]	Σελευκίδας καὶ τὰ καρχήσια καὶ	τὰ	τούτοις ὅμοια· ἕνα μὲν γὰρ
[11, 504]	ἐγείρει. Δοκεῖ μέντοι μοι καὶ	τὰ	τῶν ἀνθρώπων σώματα τὰ αὐτὰ
[11, 504]	τὰ αὐτὰ πάσχειν ἅπερ καὶ	τὰ	τῶν ἐν γῇ φυομένων. (Καὶ
[11, 480]	ἔστιν οἷον φαοξός, ὁ πρὸς	τὰ	φάη ὀξὺς ὁρώμενος. (Διάφοροι δὲ
[11, 485]	τῷ θʹ περὶ Κωμῳδίας παραθέμενος	τὰ	Φερεκράτους καὶ αὐτὸς εἶναί (φησι
[11, 476]	χόας, ἐκπώματα (ποιεῖν ἐξ αὐτῶν,	τὰ	χείλη περιαργυροῦντας καὶ χρυσοῦντας· καὶ
[11, 474]	καὶ τὸ κύπελλον λίθινα, χρυσῷ	τὰ	χείλη περιτεραμνίσας, τὰς δὲ κλισίας
[11, 508]	ἐπ´ αὐτὸν οἱ Λαμψακηνοὶ καὶ	τὰ	χρήματα ἀποδόντες ἐξέβαλον. ~(Τίμαιος δ´
[11, 509]	ἀλλὰ καὶ τοῖς τούτων δούλοις	τὰ	χρήματα τῶν δεσποτῶν χαρισάμενος καὶ
[11, 472]	Ἀθήνησιν Ἀκροπόλεως οὐδετέρως ὠνόμασεν εἰπών·	(Τὰ	χρυσᾶ θηρίκλεια ὑπόξυλα Νεοπτόλεμος ἀνέθηκεν.
[11, 488]	ἰδέαν· τινὰ δὲ δύο, ὥσπερ	τὰ	ᾠοσκύφια καὶ τὰ κανθάρια καὶ
[11, 501]	ἀμφιφορεὺς λέγεται ὁ ἀμφοτέρωθεν κατὰ	τὰ	ὦτα δυνάμενος φέρεσθαι, οὕτως καὶ
[11, 473]	καδίσκον καινὸν δίωτον ἐπιθηματοῦντα στέψαι	τὰ	ὦτα ἐρίῳ λευκῷ καὶ ἐκ
[11, 489]	φησιν σκύφον εἶναι παρακειμένως ἔχοντα	τὰ	ὦτα, καθάπερ αἱ δίπρῳροι τῶν
[11, 489]	δίπρῳροι τῶν νεῶν, περὶ δὲ	τὰ	ὦτα τὰς περιστεράς· ὡσπερεὶ δέ
[11, 466]	εἶχε· ταῦτα δὲ ἂν εἴη	τὰ	ὦτα. Τὸ δὲ ἄλεισον ἤτοι
[11, 466]	Παρθένιος δὲ διὰ τὸ περικεκυρτῶσθαι	τὰ	ὠτάρια· κυφὸν γὰρ εἶναι τὸ
[11, 506]	ὁ Νικαεύς. Τὰ μὲν οὖν	κατὰ	Ἀλκιβιάδου λεχθέντα σιωπῶ· ὅτι δὲ
[11, 488]	τοῦ ἀγγείου φυλάττουσι τὴν διάσχισιν,	κατὰ	δὲ τὸ ἀπολῆγον πρὸς τὴν
[11, 482]	ἐποίησεν εἰς Κότυν, ῥήσεις τε	κατὰ	δεῖπνον Θεόδωρός μοι λέγοι, Λάχητί
[11, 476]	δ´ ὁ ῥήτωρ ἐν τῷ	κατὰ	Δημάδου Φίλιππόν φησι τὸν βασιλέα
[11, 483]	σπῶντας, ὡς Ὑπερείδης ἐν τῷ	κατὰ	Δημοσθένους. Καλλίξεινος δ´ ἐν τετάρτῳ
[11, 492]	οὐ πυθμένας δύο, ἀλλ´ οὐδὲ	κατὰ	διαίρεσιν ἀναγνωστέον, ὡς ὁ Θρᾲξ
[11, 475]	τραχύσματα ἔχειν κεγχροειδῆ, καὶ εἴρηται	κατὰ	ἐναλλαγὴν τοῦ ει> πρὸς τὸ
[11, 481]	οἱ πεντηκοστολόγοι. (Καὶ ἐν τῷ	κατὰ	Εὐέργου καὶ Μνησιβούλου φησὶ δὲ
[11, 493]	ὁ γέρων ἀμογητὶ ἄειρεν, γράφει	κατὰ	λέξιν· Νῦν τὸ μὲν ἐπιτιμώμενόν
[11, 481]	μνημονεύει καὶ Δημοσθένης ἐν τῷ	κατὰ	Μειδίου ἀκολουθεῖν αὐτῷ φάσκων ῥυτὰ
[11, 496]	καὶ ὀξύνεται. Δημοσθένης ἐν τῷ	κατὰ	Μειδίου Ῥυτὰ καὶ κυμβία, φησί,
[11, 489]	φέροντα τὸν ὅλον ὄγκον (καὶ)	κατὰ	μείζονα κυκλοειδῆ περιγραφὴν ἔξαρσιν ἔχοντα
[11, 488]	ποτηρίου καὶ μικρὸν ἔτι μετεωριζόμεναι	κατὰ	μὲν τὴν ἀπόστασιν τοῦ ἀγγείου
[11, 501]	κατασκευαῖς ὄντα τοὺς ἐξαγωγοὺς ἔχει	κατὰ	μέσον, ἐφ´ οὗ χαλκοῦς ὀμφαλὸς
[11, 468]	πυρός. Λέγοι δ´ ἂν ἴσως	κατὰ	μεταφορὰν ἔκπωμα τὴν φιάλην. Φιλήμων
[11, 476]	προτομαῖς ταύρων κεραστῶν, ἔβρεχον δὲ	κατὰ	μικρόν. Ἀθηναῖοι δὲ καὶ ἀργυρᾶ
[11, 466]	ἀπαλλαγήσονται, οἱ δ´ ἐκ βομβυλιοῦ	κατὰ	μικρὸν στάζοντος Ἐστὶ δὲ καὶ
[11, 504]	καταλεγόμενος ἕκαστον τῶν παρατυχόντων οὐδὲ	κατὰ	μικρὸν τοῦ Ξενοφῶντος μέμνηται. Καὶ
[11, 489]	τὴν ὑγρὰν τροφὴν κυκλοτερὲς ἐποίησαν	κατὰ	μίμημα τοῦ κόσμου. Τὸ δὲ
[11, 500]	φ> τῷ θ> Ὕστερον δὲ	κατὰ	μίμησιν εἰργάσαντο κεραμέους τε καὶ
[11, 497]	φησί· Ζωροπόται, καὶ τοῦτο φιλοζεφύρου	κατὰ	νηὸν τὸ ῥυτὸν εὐδίης δεῦτ´
[11, 490]	Πλειάδας ἐν ἴσῳ τῷ οὐρείας	κατὰ	παράλειψιν τοῦ υ> ἐπειδὴ κεῖνται
[11, 495]	ὅτε μυῖαι σταθμῷ ἐνιβρομέωσιν ἐυγλαγέας	κατὰ	πέλλας. Τοῦτο δὲ Ἱππῶναξ λέγει
[11, 491]	ἄπιστον καὶ Ὅμηρον τὰς Πλειάδας	κατὰ	ποιητικὸν νόμον Πελειάδας ὠνομακέναι. (Ἀποδεδειγμένου
[11, 463]	λεκτέον ὅτι τρόποι εἰσὶ πόσεων	κατὰ	πόλεις ἴδιοι, ὡς Κριτίας παρίστησιν
[11, 492]	ὡς ὁ Θρᾲξ Διονύσιος, ἀλλὰ	κατὰ	σύνθετον ὑποπυθμένες, ὅπως ἐπὶ τῶν
[11, 505]	δὲ καὶ Φαῖδρον οὐ μόνον	κατὰ	Σωκράτην εἶναι, ἦ πού γε
[11, 501]	τρόπον ἀμφιφορεὺς λέγεται ὁ ἀμφοτέρωθεν	κατὰ	τὰ ὦτα δυνάμενος φέρεσθαι, οὕτως
[11, 483]	δημοσίαις θοίναις, ἐν Λακεδαίμονι δὲ	κατὰ	τὰς ἑορτάς, ἔν τε τοῖς
[11, 482]	κωμῳδουμένων Ποιητῶν. Τὸ γὰρ ἐπάγεσθαι	κατὰ	τὰς ἑστιάσεις κυμβία καὶ δοκεῖν
[11, 494]	τοῦ Ἀπολλωνίου, εὑρήσεις σαυτὸν ἀπειληφότα	κατὰ	τὰς σὰς ἐπινοίας. Καὶ (Ταῦτ´
[11, 500]	ἔλαβον οἱ Βοιώτιοι λεγόμενοι, χρησαμένου	κατὰ	τὰς στρατείας πρώτου Ἡρακλέους τῷ
[11, 464]	τῶν καλῶν τούτων καὶ παντοδαπῶν	κατὰ	τὰς τέχνας ἐκπωμάτων. Τὴν δὲ
[11, 470]	λαβὼν ἑξῆς πυκνὰς ἕλκει, καταντλεῖ,	κατά	τε τὴν παροιμίαν αἰεί ποτ´
[11, 460]	καὶ ἐν Ἀχαίᾳ Δημήτηρ ποτηριοφόρος	κατὰ	τὴν Ἀνθέων χῶραν, ὡς Αὐτοκράτης
[11, 507]	διαπλαττομένη ἀθάνατος ὑπ´ αὐτοῦ καὶ	κατὰ	τὴν ἀπόλυσιν χωριζομένη τοῦ σώματος
[11, 489]	ἀστέρων καὶ τοῦ οὐρανοῦ ἐκτυπῶν	κατὰ	τὴν ἰδέαν τῆς χρόας οὐσίαν.
[11, 489]	τὴν ἀίδιον τροφὴν τῷ περιέχοντι	κατὰ	τὴν ἰδέαν τοῦ σχήματος ἀφομοιοῦν
[11, 463]	πανηγυρίσας ἥδιστ´ ἀπῆλθεν οἴκαδε. Καὶ	κατὰ	τὴν καλὴν οὖν Σαπφώ· Ἐλθέ,
[11, 491]	δ´ ἐκφανέστερον προσπαίζων τῷ ὀνόματι	κατὰ	τὴν ὁμοφωνίαν· Αἱ δ´ ἕπτ´
[11, 490]	ἐκ τοῦ ποιητικοῦ σχηματισμοῦ τοῦ	κατὰ	τὴν πρόσθεσιν τοῦ γράμματος· ἔπειτα
[11, 491]	σχίσεις, τούτων δ´ αὖ συνάφεια	κατὰ	τὴν τελευταίαν ὑπόληξιν, ἕκαστον μὲν
[11, 490]	δῆλον ἐκ τοῦ προτάττειν αὐτὰς	κατὰ	τὴν τῶν ἄλλων συναρίθμησιν· Ἐν
[11, 507]	οὖν σε, ὦ Πλάτων, πολλὰ	κατὰ	τῆς ἐμῆς ψεύσεσθαι κεφαλῆς. Ἦν
[11, 466]	τινὲς καλοῦσιν. Ἀριστοφάνης Ἱππεῦσι· Κατασπένδειν	κατὰ	τῆς κεφαλῆς ἀρυβάλλῳ ἀμβροσίαν. Οὐ
[11, 508]	Θεόπομπος ὁ Χῖος ἐν τῷ	κατὰ	τῆς Πλάτωνος διατριβῆς Τοὺς πολλούς,
[11, 507]	γὰρ Πλάτων φθονερὸς εἶναι καὶ	κατὰ	τὸ ἦθος οὐδαμῶς εὐδοκιμεῖν. Καὶ
[11, 488]	τἄλλα ποτήρια, ἄλλα δὲ δύο	κατὰ	τὸ κύρτωμα μέσον ἐξ ἀμφοῖν
[11, 503]	πυθμένας ἔχει, ἕνα μὲν τὸν	κατὰ	τὸ κύτος αὐτῷ συγκεχαλκευμένον, ἕτερον
[11, 493]	γὰρ ποτήριον ὑφίσταται μέγα (καὶ)	κατὰ	τὸ κύτος καὶ βαρὺ τὴν
[11, 488]	μὲν γὰρ εἶναι πυθμένα τὸν	κατὰ	τὸ κύτος συγκεχαλκευμένον ὅλῳ τῷ
[11, 501]	τίθεσθαι, κατὰ τὸν πυθμένα καὶ	κατὰ	τὸ στόμα. Διονύσιος δ´ ὁ
[11, 501]	δυναμένην τίθεσθαι καὶ ἐρείδεσθαι, ἀλλὰ	κατὰ	τὸ στόμα. Τινὲς δέ φασιν,
[11, 508]	Βρύσωνος τοῦ Ἡρακλεώτου. Ἀλλὰ τὰ	κατὰ	τὸν ἄνθρωπον ἅπερ ἐπαγγέλλεται καὶ
[11, 489]	Προμαθίδας ὁ Ἡρακλεώτης ἐξηγούμενος τὴν	κατὰ	τὸν Διονύσιον διάταξίν φησιν σκύφον
[11, 494]	ἄλλων, ἀλλὰ τοῖς αὑτοῦ πτεροῖς»	κατὰ	τὸν θαυμάσιον Αἰσχύλον ἁλίσκῃ, ἀπροσδιονύσους
[11, 476]	ἠσπάζοντο μὲν πρῶτον ἀλλήλους καὶ	κατὰ	τὸν Θρᾴκιον νόμον κέρατα οἴνου
[11, 462]	ὑμῶν καὶ αὐτὸς τὸ συμπόσιον	κατὰ	τὸν Κολοφώνιον Ξενοφάνη πλῆρες ὂν
[11, 470]	τοὔνομα ἔχει, γεγονὼς τοῖς χρόνοις	κατὰ	τὸν κωμικὸν Ἀριστοφάνη. Μνημονεύει δὲ
[11, 459]	τίς ἀρχὴ τῶν λόγων γενήσεται;	Κατὰ	τὸν κωμῳδιοποιὸν Κηφισόδωρον, ἑταῖρε Τιμόκρατες.
[11, 466]	ἡμιδεεῖς. Ἐστὶ δὲ φιαλῶδες ποτήριον	κατὰ	τὸν Παριανὸν Πολυδεύκην. ΒΟΜΒΥΛΙΟΣ, θηρίκλειον
[11, 501]	ἐξ ἀμφοτέρων τῶν μερῶν τίθεσθαι,	κατὰ	τὸν πυθμένα καὶ κατὰ τὸ
[11, 501]	περὶ τοῦ Κρατῆρος ῥησειδίῳ τὴν	κατὰ	τὸν πυθμένα μὴ δυναμένην τίθεσθαι
[11, 488]	χρυσοῦς ἥλους τῷ ἀργυρῷ ἐκπώματι	κατὰ	τὸν τῆς ἐμπαιστικῆς τέχνης λόγον,
[11, 461]	Ἀλλὰ μήν» ὁ Πλούταρχος ἔφη,	κατὰ	τὸν Φλιάσιον ποιητὴν Πρατίναν. Οὐ
[11, 480]	(Εἰσὶν γὰρ φιαλώδεις μέν, οὐ	κατὰ	τόρνον, ἀλλ´ ὥσπερ δακτύλῳ πεποιημέναι,
[11, 463]	ἂν εὐλόγως φθονήσαι νοῦν ἔχων,	κατὰ	τοὺς Ἀλέξιδος Ταραντίνους, Οἳ τῶν
[11, 479]	Λεπρεάτης ἐν τῷ περὶ τῶν	κατὰ	Φιγάλειαν Νομίμων διεξιὼν περὶ τῶν
[11, 465]	Λεπρεάτης ἐν τῷ περὶ τῶν	κατὰ	Φιγάλειαν Νομίμων. (Ξενοφῶν δ´ ἐν
[11, 502]	φθειρσί. ΦΙΛΟΤΗΣΙΑ κύλιξ τις, ἣν	κατὰ	φιλίαν προὔπινον, ὥς φησι Πάμφιλος.
[11, 465]	πλεῖστον ὑγρὸν χέουσι τεμνόμεναι καὶ	κατὰ	φύσιν δακρύουσι. Διόπερ καὶ Εὐριπίδης
[11, 508]	μαθήμασι διεξέρχεται καὶ περὶ τῶν	κατὰ	φύσιν καὶ περὶ πλειόνων ἄλλων,
[11, 470]	Ἠέλιος μὲν γὰρ ἔλαχεν πόνον	ἤματα	πάντα, οὐδέ ποτ´ ἄμπαυσις γίνεται
[11, 464]	πάντα οἶνος αὐτοῖς ᾠνοχοεῖτο καὶ	τραγήματα	παρεφέρετο, καὶ τοῖς χοροῖς εἰσιοῦσιν
[11, 483]	τὰ σμικρότατα ἐς τὴν δίαιταν,	ὑποδήματα	ἄριστα Λακωνικὰ καὶ ἱμάτια φορεῖν
[11, 476]	ἀνακειμένης ἐν ἀκροπόλει ἣ τὰ	ἀναθήματα	περιέχει· κέρας ἔκπωμα ἀργυροῦν, καὶ
[11, 497]	πρώτου τοῦ Φιλαδέλφου Πτολεμαίου βασιλέως	φορήματα	γενέσθαι τῶν Ἀρσινόης εἰκόνων. (Τῇ
[11, 471]	Μεταλήψεως συγγράμματί φησι· Τὰ τοίνυν	εὑρήματα	καὶ ὅσα τοιαῦτα ἔτι καὶ
[11, 508]	αὐτὸν οἱ Λαμψακηνοὶ καὶ τὰ	χρήματα	ἀποδόντες ἐξέβαλον. ~(Τίμαιος δ´ ὁ
[11, 509]	ὡς ὁ αὐτὸς Δημοχάρης φησίν,	χρήματα	καὶ σῖτον ἐπιδοὺς τοῖς πολίταις
[11, 486]	τῷ Διονύσῳ πάντα τἀμαυτοῦ δίδωμι	χρήματα.	(ΛΟΙΒΑΣΙΟΝ κύλιξ, ὥς φησι Κλείταρχος
[11, 509]	καὶ τοῖς τούτων δούλοις τὰ	χρήματα	τῶν δεσποτῶν χαρισάμενος καὶ τὰς
[11, 489]	ἐπ´ αὐτῶν· (Οὐρανῷ αἰὲν ἄρηρεν	ἀγάλματα	νυκτὸς ἰούσης. Περιττῶς δὲ καὶ
[11, 483]	ἄγε σὺν κώθωνι θοῆς διὰ	σέλματα	νηὸς φοίτα καὶ κοίλων πώματ´
[11, 466]	τῶν σκύφων. (ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΝ ΕΚΠΩΜΑ τὸ	γράμματα	ἔχον ἐγκεχαραγμένα. Ἄλεξις· (Τὴν ὄψιν
[11, 483]	τῶν ἄρτων ἐπὶ τῆς τραπέζης	καταλείμματα.	ΚΥΜΒΗ. Φιλήμων ἐν ταῖς Ἀττικαῖς
[11, 484]	ὁρᾷς, ἥκιστά γε, ἐκπωμάτων δ´	ὀνόματα.	{Β. Πρὸς τῆς Ἑστίας. {Α.
[11, 494]	αὐτὸς ἀπειληφέναι αὐτὸν οὕτως· ἦν	ὀνόματα	ἐγγεγραμμένα ταῦτα, Σωτῆρος Σωσιγένους Βίωνος
[11, 466]	(ΒΑΤΙΑΚΙΟΝ, λαβρώνιος, τραγέλαφος, πρίστις, ποτηρίων	ὀνόματα.	Περσικὴ δὲ φιάλη ἡ βατιάκη.
[11, 467]	ὁ Σινωπεὺς ἐν Σῳζούσῃ καταλέγων	ὀνόματα	ποτηρίων μνημονεύει καὶ τούτου λέγων
[11, 462]	οὐδὲ Γιγάντων οὐδέ τι Κενταύρων,	πλάσματα	τῶν προτέρων, ἢ στάσιας σφεδανάς,
[11, 475]	δὲ τὸ καρχήσιον διὰ τὸ	τραχύσματα	ἔχειν κεγχροειδῆ, καὶ εἴρηται κατὰ
[11, 505]	Ὡς ἀνέπλαττε Πλάτων ὁ πεπλασμένα	θαύματα	εἰδώς. (Παρμενίδῃ μὲν γὰρ καὶ
[11, 478]	ἐξ οὗ τῶν θεῶν τὰ	θαύματα	καὶ τὰ καρπώσιμα γίνεσθαι ἐπὶ
[11, 464]	καὶ τῶν ἀφροδισίων παραλύειν τὰ	πνεύματα	πέττον. (Οὐ δεῖ οὖν ἡμᾶς
[11, 484]	στρώματα ἔνδον ἔστ´, ἄνδρες, ποτηρίδια	τορεύματα	κἀκτυπωμάτων πρόσωπα, τραγέλαφοι, λαβρώνια. Ἐν
[11, 462]	πεπύκασται, μολπὴ δ´ ἀμφὶς ἔχει	δώματα	καὶ θαλίη. Χρὴ δὲ πρῶτον
[11, 502]	θεῖναι· κύαθος δ´ ἦν ἀργυροῦς,	(τἀκπώματα)	ἦγεν δύο δραχμάς, κυμβίον δὲ
[11, 465]	ὡς ἐπὶ τῷ κεκτῆσθαι πολλὰ	ἐκπώματα	ἀργυρᾶ τε καὶ χρυσᾶ. Ὧν
[11, 483]	Φιλαδέλφου πομπὴν καὶ καταλέγων πολλὰ	ἐκπώματα	γράφει καὶ τάδε· Κώθωνες διμέτρητοι
[11, 474]	ἐλατίνας χαμᾶζε ποικίλοις στρώμασι κεκοσμημένας,	ἐκπώματα	δὲ κεραμέους κανθάρους, καὶ τὸν
[11, 465]	γράφει καὶ ταῦτα· Καὶ μὴν	ἐκπώματα	ἢν μὲν ὡς πλεῖστα ἔχωσιν,
[11, 494]	τι ἡγητέον εἶναι ἢ ὅτι	ἐκπώματα	ᾔτουν. Καὶ τὸ τοῖς ἀποκοτταβίζουσι
[11, 477]	σπονδοποιέονται πετάλοισιν, ὅθεν τὰ ἀρχαῖα	ἐκπώματα	κισσύβια φωνέεται. Κισσύβιον μετὰ χερσὶν
[11, 459]	ὥραν μετὰ σπουδῆς διὰ τὰ	ἐκπώματα	ὁ Οὐλπιανός, ἔτι καθημένων ἁπάντων,
[11, 466]	τοῖς Λαρισαίοις Ἀκρίσιος καὶ αὐτὸς	ἐκπώματα	ὅσα πλεῖστα εἶχεν, ὥς φησιν
[11, 476]	χωρεῖν τρεῖς καὶ τέτταρας χόας,	ἐκπώματα	(ποιεῖν ἐξ αὐτῶν, τὰ χείλη
[11, 463]	μικρῶν ἐπιδέξια, ὁ δὲ Θετταλικὸς	ἐκπώματα	προπίνει ὅτῳ ἂν βούλωνται μεγάλα.
[11, 482]	νωμήσαντο. Σιληνὸς δέ φησι· κύπελλα	ἐκπώματα	σκύφοις ὅμοια, ὡς καὶ Νίκανδρος
[11, 465]	αἰσχροκέρδεια. Ὁ δὲ Οἰδίπους (δι´	ἐκπώματα)	τοῖς υἱοῖς κατηράσατο, ὡς ὁ
[11, 466]	Ἱστορίας Ἀγαθοκλέα φησὶ τὸν τύραννον	ἐκπώματα	χρυσᾶ ἐπιδεικνύντα τοῖς ἑταίροις φάσκειν,
[11, 464]	ἥδιστα πολλάκις ἐστὶ τὰ κεράμεα	ἐκπώματα,	ὡς καὶ τὰ παρ´ ἡμῖν
[11, 462]	καὶ ἄλλα ἄττα μετὰ τούτων	ἀρώματα.	ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΙΙ. (Ὁρῶν οὖν ὑμῶν
[11, 484]	στολαὶ δ´ ἐκεῖναι πορφυρᾶ τε	στρώματα	ἔνδον ἔστ´, ἄνδρες, ποτηρίδια τορεύματα
[11, 472]	ἢ Ἀποκαρτεροῦντί φησιν· Ἐφεξῆς στρώματ´,	ἀργυρώματα,	θηρίκλειοι καὶ τορευτὰ πολυτελῆ ποτήρια
[11, 500]	παῖδας, ἐπιτρόπους, ζεύγη, καμήλους, στρώματ´,	ἀργυρώματα,	φιάλας, τριήρεις, τραγελάφους, καρχήσια, (γαυλοὺς
[11, 504]	ἐγχεώμεθα, ταχὺ ἡμῶν καὶ τὰ	σώματα	καὶ αἱ γνῶμαι σφαλοῦνται, καὶ
[11, 496]	μὴ ὑπερπίνειν ἧττον ἂν καὶ	σώματα	καὶ γνώμας σφάλλειν· νῦν δὲ
[11, 504]	μοι καὶ τὰ τῶν ἀνθρώπων	σώματα	τὰ αὐτὰ πάσχειν ἅπερ καὶ
[11, 499]	δῶρα κἀκροθίνια; ποῦ χρυσότευκτα κἀργυρᾶ	σκυφώματα;	Στησίχορος δὲ τὸ παρὰ Φόλῳ
[11, 509]	εὖ μὲν μαχαίρᾳ ξύστ´ ἔχων	τριχώματα,	εὖ δ´ ὑποκαθιεὶς ἄτομα πώγωνος
[11, 479]	κοιλάναντες τὰς χεῖρας δέχονται τὰ	γόνατα	τῶν νενικηκότων οἱ νενικημένοι καὶ
[11, 480]	ἀργυρᾶ, κύλιξ ἀργυρᾶ, οἰνοχόη χρυσῆ,	κέρατα	δύο. Ἐν δὲ τῷ ναῷ
[11, 476]	Ἀθηναῖοι δὲ καὶ ἀργυρᾶ ποιοῦντες	κέρατα	ἔπινον ἐξ αὐτῶν. Ἔστι γοῦν
[11, 468]	Μολοσσίδα οἱ βόες ὑπερφυῆ ἱστοροῦνται	κέρατα	ἔχειν· περὶ ὧν τῆς κατασκευῆς
[11, 476]	καὶ κατὰ τὸν Θρᾴκιον νόμον	κέρατα	οἴνου προὔτεινον. ἐν δὲ τῇ
[11, 476]	τῶν παρ´ αὐτοῖς γινομένων μεγάλα	κέρατα	φυόντων, ὡς χωρεῖν τρεῖς καὶ
[11, 482]	τῆς φιάλης ᾠνοχόουν ἐφεξῆς, τὸν	νεοκρᾶτα	βάπτοντες τῷ κυμβίῳ, καθὰ καὶ
[11, 466]	ἀγκυλητοὺς κοττάβους. Λέγονται δὲ καὶ	δόρατα	ἀγκυλητὰ καὶ μεσάγκυλα ἄλλα· ἀπὸ
[11, 502]	ἐγχεῖν. Παραμηκύνειν ἐγχειροῦντος τοῦ Ἀρχεβούλου,	εὐκαιρότατα	προχέων ὁ παῖς τοῦ οἰναρίου
[11, 483]	οὕτως· Χωρὶς δὲ τούτων τὰ	σμικρότατα	ἐς τὴν δίαιταν, ὑποδήματα ἄριστα
[11, 483]	καὶ ἱμάτια φορεῖν ἥδιστα καὶ	χρησιμώτατα·	κώθων Λακωνικός, ἔκπωμα ἐπιτηδειότατον εἰς
[11, 482]	τοὺς καλουμένους κοτύλους, κάλλιστα καὶ	εὐποτώτατα	ἐκπωμάτων. Ἦσαν δὲ καὶ οὗτοι
[11, 487]	ὁ γεραιός, χρυσείοις ἥλοισι πεπαρμένον·	οὔατα	δ´ αὐτοῦ τέσσαρ´ ἔσαν, δοιαὶ
[11, 488]	ἥλοισι πεπαρμένον, ἔπειτα τί τὸ	οὔατα	δ´ αὐτοῦ τέσσαρ´ ἔσαν. Τὰ
[11, 500]	οἱ περὶ τὴν Ἀσίαν βάρβαροι	μετὰ	ἀπάτης καὶ δόλου. Διόπερ Δερκυλλίδαν
[11, 464]	ἡμῖν ἐκ τῆς Κόπτου καταγόμενα·	μετὰ	γὰρ ἀρωμάτων συμφυραθείσης τῆς γῆς
[11, 478]	περὶ τοῦ Δίου Κῳδίου φησί·	(Μετὰ	δὲ ταῦτα τὴν τελετὴν ποιεῖ
[11, 466]	κἀξημύστισεν. (Ἔπινον δὲ τὴν ἄμυστιν	μετὰ	μέλους, μεμετρημένον πρὸς ὠκύτητα χρόνου.
[11, 498]	Ἀχιλῆα. Πληροῦντες γὰρ προέπινον ἀλλήλοις	μετὰ	προσαγορεύσεως. Πανύασσις τρίτῳ Ἡρακλείας φησίν·
[11, 459]	Συναχθέντων γὰρ ἡμῶν καθ´ ὥραν	μετὰ	σπουδῆς διὰ τὰ ἐκπώματα ὁ
[11, 507]	κακοηθείας λέγων γράφει καὶ ταῦτα·	Μετὰ	τὴν Σωκράτους τελευτὴν ἐπὶ πλεῖον
[11, 490]	περὶ ταύτας μῦθος, ὅτι φεύγουσι	μετὰ	τῆς μητρὸς τῆς Πληιόνης τὸν
[11, 487]	διθυραμβοποιὸς ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ Δείπνῳ	μετὰ	τὸ ἀπονίψασθαι τὰς χεῖρας προπίνων
[11, 486]	μανθάνεις; καὶ κατάχεον. ΜΕΤΑΝΙΠΤΡΟΝ ἡ	μετὰ	τὸ δεῖπνον ἐπὴν ἀπονίψωνται διδομένη
[11, 487]	ἀγαθοῦ δαίμονος. Ἔνιοι δὲ τὴν	μετὰ	τὸ νίψασθαι πόσιν, ὡς Σέλευκος
[11, 505]	ἐπεδήμησε, φησί, ταῖς Ἀθήναις Γοργίας	μετὰ	τὸ ποιήσασθαι τὴν ἀνάθεσιν τῆς
[11, 466]	ἀλλὰ καὶ Σελευκέων μετὰ τριακοσίων,	μετὰ	τὸ τὰς τραπέζας ἀρθῆναι τετράμνουν
[11, 500]	σκύφοισιν οἶνος ἡδύς. Διήνεγκαν δὲ	μετὰ	τοὺς Βοιωτίους οἱ Ῥοδιακοὶ λεγόμενοι
[11, 462]	λιβανωτὸν ἄτμητον καὶ ἄλλα ἄττα	μετὰ	τούτων ἀρώματα. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΙΙ. (Ὁρῶν
[11, 466]	μόνον Βαβυλωνίων ἀλλὰ καὶ Σελευκέων	μετὰ	τριακοσίων, μετὰ τὸ τὰς τραπέζας
[11, 494]	μεταπεμψάμενος αὐτοὺς καὶ ἥκειν κελεύσας	μετὰ	τῶν βιβλίων, ἐν οἷς αἱ
[11, 505]	Ξενοφῶν συναναβὰς Κύρῳ εἰς Πέρσας	μετὰ	τῶν μυρίων Ἑλλήνων καὶ ἀκριβῶς
[11, 486]	γράφει· (Δίδωσιν ἀποθεῖναι τῷ Φορμίωνι	μετὰ	τῶν χρημάτων καὶ ἄλλας φιάλας
[11, 466]	πότοις διατριβή, ἀναζωπυροῦσα καὶ ἀνεγείρουσα	μετὰ	φρονήσεως τὸν ἑκάστου νοῦν, ὥς
[11, 477]	ἀρχαῖα ἐκπώματα κισσύβια φωνέεται. Κισσύβιον	μετὰ	χερσὶν ἔχων μέλανος οἴνοιο. Ἀσκληπιάδης
[11, 495]	τὴν λεγομένην πενταπλόαν καὶ κωμάζει	μετὰ	χοροῦ. ~(Πενταπλόα δ´ ἡ κύλιξ
[11, 501]	πῦρ οὐκ ἐπιτιθεμένη, καθότι (καὶ	λέβητα	καλεῖ ὁ ποιητὴς τὸν μὲν
[11, 468]	παρὰ τὸ Ὁμηρικόν· (Ἄπυρον κατέθηκε	λέβητα,	τὸ ἐπιτήδειον εἰς ψυχρῶν ὑδάτων
[11, 466]	κοττάβους. Λέγονται δὲ καὶ δόρατα	ἀγκυλητὰ	καὶ μεσάγκυλα ἄλλα· ἀπὸ ἀγκύλης
[11, 466]	ἃ καὶ αὐτὰ διὰ τὴν	ὁμοιότητα	ἀρυβάλλους τινὲς καλοῦσιν. Ἀριστοφάνης Ἱππεῦσι·
[11, 490]	λέγων· (Τῇ μέν τ´ οὐδὲ	ποτητὰ	παρέρχεται οὐδὲ Πέλειαι. Ὅτι δὲ
[11, 490]	φησί· Τῇ μέν τ´ οὐδὲ	ποτητὰ	παρέρχεται οὐδὲ Πέλειαι τρήρωνες, ταί
[11, 492]	λέγῃ· Τῇ μέν τ´ οὐδὲ	ποτητὰ	παρέρχεται οὐδὲ πέλειαι τρήρωνες ταί
[11, 507]	κατῆλθεν ὃν πότμον γοόωσα, λιποῦς´	ἀνδροτῆτα	καὶ ἥβην. Εἰ δ´ οὖν
[11, 469]	τοῦτον, Ῥοδίων δὲ διὰ τὴν	ἐλαφρότητα	τῶν ποτηρίων καὶ τοῖς πένησι
[11, 482]	πέλλαις, συνηγμένον μᾶλλον εἰς τὴν	κυφότητα·	ἢ ἀμφικύπελλα οἷον ἀμφίκυρτα ἀπὸ
[11, 466]	ἄμυστιν μετὰ μέλους, μεμετρημένον πρὸς	ὠκύτητα	χρόνου. Ὡς Ἀμειψίας· Αὔλει μοι
[11, 461]	τις ἄρα φήσειε διὰ τὴν	ὀξύτητα	(τῆς ἐπιφανείας τῶν δαιμόνων καταδειχθῆναι
[11, 460]	εὐρείης στιβάδος παρέθηκ´ αὐτοῖσι θάλειαν	δαῖτα	ποτήριά τε, στεφάνους δ´ ἐπὶ
[11, 483]	λίαν κατάδηλον εἶναι τὸ πόμα·	εἶτα	ἄμβωνας ὁ κώθων ἔχων ὑπολείπει
[11, 484]	ἂν ἐμέσῃς πλέον ἢ ἔλαττον.	Εἶτα	ἐὰν μὲν ἐμέσῃς ἱκανῶς, ἀναπαύου
[11, 474]	καλῶς τὸν κάνθαρον. Φρύνιχος Κωμασταῖς·	Εἶτα	κεραμεύων ἂν οἴκοι σωφρόνως Χαιρέστρατος
[11, 479]	συμπόσια παρεισφέρειν ἆθλα κοτταβεῖα καλούμενα.	Εἶτα	κύλικες αἱ πρὸς τὸ πρᾶγμα
[11, 466]	δ´ οἶνον ἔχευε χρυσείῳ δέπαι.	Εἶτα	παρακατιὼν τὸ αὐτό· Τούνεκα σοὶ
[11, 483]	τὸν τράχηλον ἀνακεκλασμένη; Ἄλεξις Ἐρίθοις·	Εἶτα	τετρακότυλον ἐπεσόβει κώθωνά μοι, παλαιὸν
[11, 493]	ἀρχὴν ὑπὸ τὸ ἄλλος μέν,	εἶτα	τὸ ἐξ ἀρχῆς συνεροῦμεν ἄλλος
[11, 490]	κατὰ τὴν πρόσθεσιν τοῦ γράμματος·	ἔπειτα	δ´ ὅτι τὸ τρήρωνες μόνον
[11, 493]	ἕτερον λευκόν, ἑτέρην δὲ μέλαιναν.	Ἔπειτα	δὲ τὸ ὃς ἀντὶ προτακτικοῦ
[11, 506]	μὲν κακολογεῖ πάντας τοὺς ποιητάς,	ἔπειτα	καὶ τοὺς ὑπὸ τοῦ δήμου
[11, 503]	{Α. Ἴσχε, τὸν ᾠδὸν λάμβανε.	Ἔπειτα	μηδὲν τῶν ἀπηρχαιωμένων τούτων περάνῃς,
[11, 470]	ἑῴην, ἵν´ ἀνίσχει (ὁ ἥλιος)	Ἔπειτα	πορεύεται Ἡρακλῆς ἐν τῷ δέπαι
[11, 488]	ἐστὶ τὸ χρυσείοις ἥλοισι πεπαρμένον,	ἔπειτα	τί τὸ οὔατα δ´ αὐτοῦ
[11, 502]	ἐμπλησάμενον πρῶτον μὲν αὐτὸν ἐκπιεῖν,	ἔπειτα	τῷ Σωκράτει κελεύειν ἐγχεῖν. Παραμηκύνειν
[11, 465]	τράπεζαν ἀργυρέην Κάδμοιο θεόφρονος· αὐτὰρ	ἔπειτα	χρύσεον ἔμπλησεν καλὸν δέπας ἡδέος
[11, 483]	κώθωνι θοῆς διὰ σέλματα νηὸς	φοίτα	καὶ κοίλων πώματ´ ἄφελκε κάδων,
[11, 475]	Τυροῖ· Προσπτῆναι μέσην τράπεζαν ἀμφὶ	σῖτα	καὶ καρχήσια, (πρὸς τὴν τράπεζαν
[11, 492]	τυρὸν κνήστι χαλκείῃ, ἐπὶ δ´	ἄλφιτα	λευκὰ πάλυνεν· πινέμεναι δ´ ἐκέλευεν,
[11, 499]	τὰ πολλὰ δῶρα κἀκροθίνια; ποῦ	χρυσότευκτα	κἀργυρᾶ σκυφώματα; Στησίχορος δὲ τὸ
[11, 473]	ἐν ἄλλῳ· Ἐξ ἠοῦς εἰς	νύκτα	καὶ ἐκ νυκτὸς πάλι Σωκλῆς
[11, 470]	δύνῃ, διὰ τοῦ Ὠκεανοῦ τὴν	νύκτα	πρὸς ἑῴην, ἵν´ ἀνίσχει (ὁ
[11, 466]	μναῖ νβʹ Ποτηρίων λιθοκολλήτων σταθμὸς	τάλαντα	Βαβυλώνια νϚ μναῖ λδʹ (Ἔθος
[11, 466]	λάφυρα (Ποτηρίων, φησί, χρυσῶν σταθμὸς	τάλαντα	Βαβυλώνια ογʹ μναῖ νβʹ Ποτηρίων
[11, 491]	δὲ τρίποδας, δέκα δὲ χρυσοῖο	τάλαντα.	Καὶ Δοιὼ θεράποντε» Σημαίνει δὲ
[11, 500]	δ´, ὡς λέγουσι, νυμφίῳ, κεκτημένῳ	τάλαντα,	παῖδας, ἐπιτρόπους, ζεύγη, καμήλους, στρώματ´,
[11, 476]	μὲν ἐπὶ τῶν Κενταύρων λέγων·	Ἀνδροδάμαντα	δ´ ἐπεὶ Φῆρες δάεν ῥιπὰν
[11, 485]	τοῦτ´ ἐποίησεν ἐκπιεῖν. Φιλύλλιος Αὔγῃ·	Πάντα	γὰρ ἦν μέστ´ ἀνδρῶν καὶ
[11, 499]	λέγεται· Ναῖον δ´ ὀρῷ ἄγγεα	πάντα	γαυλοί τε σκαφίδες τε τετυγμένα,
[11, 503]	τὸ ποτήριον λαβὼν ἀπόφερε τἄλλα	πάντα.	Διονύσιος δὲ ὁ τοῦ Τρύφωνος
[11, 468]	Κολοφώνιος ἐν πέμπτῳ Θηβαίδος φησί·	Πάντα	μάλ´ ὅσς´ Ἄδρηστος ἐποιχομένους ἐκέλευσε
[11, 464]	ἐθεώρουν, παρὰ δὲ τὸν ἀγῶνα	πάντα	οἶνος αὐτοῖς ᾠνοχοεῖτο καὶ τραγήματα
[11, 470]	μὲν γὰρ ἔλαχεν πόνον ἤματα	πάντα,	οὐδέ ποτ´ ἄμπαυσις γίνεται οὐδεμία
[11, 500]	εἰς τὴν Ἀσίαν, ἀκούοντες ὅτι	πάντα	πράττειν εἰώθασιν οἱ περὶ τὴν
[11, 504]	ὡς ἐκ πρώτης ἡλικίας ἐπεπαίδευτο	πάντα	τὰ πάτρια, ὁ δὲ Πλάτων
[11, 490]	συναρίθμησιν· Ἐν δὲ τὰ τείρεα	πάντα	τά τ´ οὐρανὸς ἐστεφάνωται, Πληιάδας
[11, 486]	τὴν λεπαστὴν ἐκπιών, τῷ Διονύσῳ	πάντα	τἀμαυτοῦ δίδωμι χρήματα. (ΛΟΙΒΑΣΙΟΝ κύλιξ,
[11, 463]	γοῦν οὕτως ἐπισκοπούμενος εἶναι μανιώδη	πάντα	τἀνθρώπων ὅλως, ἀποδημίας δὲ τυγχάνειν
[11, 466]	ποτήρι´ ἂν ἴδῃς τὰ παρεσκευασμένα·	ἅπαντα	χρυσᾶ, Τρόφιμε, νὴ τὸν Οὐρανόν,
[11, 460]	προπίῃ. (Ποτήρια δὲ πρῶτον οἶδα	ὀνομάσαντα	τὸν Ἀμόργιον ποιητὴν Σιμωνίδην ἐν
[11, 466]	Ἱστοριῶν Λυσίμαχόν φησι τὸν Βαβυλώνιον,	καλέσαντα	ἐπὶ δεῖπνον Ἵμερον τὸν τυραννήσαντα
[11, 466]	ποτε (καὶ) κύματος ἐπιφερομένου μεγάλου	συγκολυμβήσαντα	αὐτὸν ἐκβῆναι (ἔχοντα κύπελλον χρυσοῦ
[11, 507]	γενόμενον ἐπὶ τὴν κεφαλὴν (μου)	ἀναπηδήσαντα	τὸ φαλακρὸν (μου) κατασκαριφᾶν καὶ
[11, 507]	Καὶ γὰρ Ἀρίστιππον πρὸς Διονύσιον	ἀποδημήσαντα	ἔσκωπτεν, αὐτὸς τρὶς εἰς Σικελίαν
[11, 466]	καλέσαντα ἐπὶ δεῖπνον Ἵμερον τὸν	τυραννήσαντα	οὐ μόνον Βαβυλωνίων ἀλλὰ καὶ
[11, 479]	γὰρ εἰς τὸν ἀριστερὸν ἀγκῶνα	ἐρείσαντα	καὶ τὴν δεξιὰν ἀγκυλώσαντα ὑγρῶς
[11, 466]	ἣν ἔστιν ἀπνευστὶ πίνειν μὴ	μύσαντα.	Καλοῦσι δ´ οὕτω καὶ τὰ
[11, 479]	ἀγκῶνα ἐρείσαντα καὶ τὴν δεξιὰν	ἀγκυλώσαντα	ὑγρῶς ἀφεῖναι τὴν λάταγα· οὕτω
[11, 465]	ὡς φράσθη παρακείμενα πατρὸς ἑοῖο	τιμήεντα	γέρα, μέγα οἳ κακὸν ἔμπεσε
[11, 466]	τὴν θάλασσαν παρθένου καὶ φασὶν	ἐρασθέντα	αὐτῆς τῶν ἡγεμόνων τινά, (ᾧ
[11, 508]	ἑτέρων ταῦτα λαβεῖν ἢ βέλτιον	λεχθέντα	ἢ μὴ χεῖρον. Καὶ γὰρ
[11, 506]	Τὰ μὲν οὖν κατὰ Ἀλκιβιάδου	λεχθέντα	σιωπῶ· ὅτι δὲ τὸν Ἀθηναίων
[11, 501]	δὲ λέβητ´ ἄπυρον βοὸς ἄξιον	ἀνθεμόεντα,	τὸν δεχόμενον ἴσως ὕδωρ ψυχρόν,
[11, 469]	δέπας, ἐν τῷ διαβάλλει πολὺν	οἰδματόεντα	πόντου φέρει δρόμου πόρον οὐθεις,
[11, 498]	τοῦ θεοῦ καλεῖ. Σιμωνίδης δὲ	Οὐατόεντα	σκύφον» ἔφη. Ἴων δ´ ἐν
[11, 463]	πλέῳ οἰνοποτάζων νείκεα καὶ πόλεμον	δακρυόεντα	λέγῃ, ἀλλ´ ὅστις Μουσέων τε
[11, 506]	Πλάτων, ὃν Σπεύσιππός φησι φίλτατον	ὄντα	(Ἀρχελάῳ) Φιλίππῳ τῆς βασιλείας αἴτιον
[11, 480]	τὰ ποτήρια, κἂν ἀργυρᾶ τυγχάνῃ	ὄντα,	καὶ τὸ κυλικηγορεῖν, ὅταν ἐπὶ
[11, 501]	Ἀθήνησι βαλανείων κυκλοειδῆ ταῖς κατασκευαῖς	ὄντα	τοὺς ἐξαγωγοὺς ἔχει κατὰ μέσον,
[11, 478]	Ἰώνων λεγόμενον κότυλον, ὃν ὅμοιον	ὄντα	τῷ προειρημένῳ ἓν οὖς ἔχειν.
[11, 467]	γυάλαν ἔχοντά τινα, τὸν δὲ	λαβόντα	σπένδειν. (ΔΕΙΝΟΣ. (Ὅτι καὶ τοῦτο
[11, 503]	ἐν τοῖς ἑξῆς ποιεῖ αὐτὸν	λέγοντα·	(Ἔσται πότος σφοδρότερος. Οὐκοῦν, εἰ
[11, 462]	καὶ Ἑλλάνικον ἐν Ἐθνῶν Ὀνομασίαις	λέγοντα	(ὅτι Λιβύων τῶν Νομάδων τινὲς
[11, 488]	τὸν πρόσθετον, ἀπὸ ὀξέος ἀρχόμενον,	καταλήγοντα	δ´ εἰς πλατύτερον, ἐφ´ οὗ
[11, 503]	τὸν πρόσθετον ἀπ´ ὀξέος ἀρχόμενον,	(καταλήγοντα	δὲ εἰς πλατύτερον, ἐφ´ οὗ
[11, 502]	παῖ, φάναι, τὸν ψυκτῆρα ἐκεῖνον,	ἰδόντα	αὐτὸν πλέον ἢ ὀκτὼ κοτύλας
[11, 471]	τὸν Διόνυσον τοὺς θῆρας κλονεῖν	σπένδοντα	ταῖς κύλιξι ταύταις κατ´ αὐτῶν.
[11, 506]	δὲ ἐπαινεῖ τὸν τοὺς Ἕλληνας	προδόντα.	Ἐν δὲ τῷ Εὐθυδήμῳ Εὐθύδημον
[11, 470]	ταύτην (ὑπὸ Ἡφαίστου τὸν Ἥλιον	καθεύδοντα	περαιοῦσθαι πρὸς τὰς ἀνατολάς, αἰνισσόμενος
[11, 496]	δὲ πεντήκοντα, δέκα δὲ κυμβία,	ῥέοντα	δώδεχ´, ὧν τὰ μὲν δέκ´
[11, 496]	Καλχηδόνιος ἐν τετάρτῳ Προυσίου Συμπτωμάτων.	(ΡΕΟΝΤΑ.	Οὕτως ποτήριά τινα ἐκαλεῖτο. Μνημονεύει
[11, 494]	αὐτὸν ᾔτουν ἐπὶ τὴν δίκην	ἀπελθόντα	ὀξυβάφω δύο. Οὐ γὰρ ἄλλο
[11, 460]	λέγουσιν. (Ἀριστοφάνης ἐν Ἱππεῦσιν· Γαμφηλαῖσι	δράκοντα	κοάλεμον αἱματοπώτην. Κἀν τῷ αὐτῷ
[11, 474]	ὦτα ἔχον μέχρι τοῦ πυθμένος	καθήκοντα.	Ἐστὶ δὲ ἱκανῶς ἐπίμηκες (τὸ)
[11, 466]	καὶ πανάργυρα ἐκπώματ´, εἰς ἀριθμὸν	ἑξήκοντα	δίς. Ποσειδώνιος δ´ ἐν ιϚ
[11, 496]	πρώτιστον ἀργυρὼ δύο, φιάλας δὲ	πεντήκοντα,	δέκα δὲ κυμβία, ῥέοντα δώδεχ´,
[11, 504]	μάλα ὀρθά τε αὔξεται καὶ	θάλλοντα	ἀφικνεῖται εἰς τὴν καρπογονίαν. Οὕτω
[11, 476]	πλῆρες ἐκπιόντι χρύσεον κέρας (τρίψει	γέμοντα	μαλθακῆς ὑπ´ ὠλένης. Ἕρμιππος Μοίραις·
[11, 505]	Ταὐτά φασι καὶ Φαίδωνα εἰπεῖν	ἀναγνόντα	τὸν περὶ Ψυχῆς. Διὸ καλῶς
[11, 504]	τὸν Σωκράτην παράγει τῷ ψυκτῆρι	πίνοντα	μέχρι τῆς ἕω. Κἀν τῷ
[11, 470]	Ἡσιόνῃ θηρικλείῳ ποιεῖ τὸν Ἡρακλέα	πίνοντα,	ὅταν οὑτωσὶ λέγῃ· Γενόμενος δ´
[11, 489]	τὸν μὲν οἷον τοῦ ποτηρίου	φέροντα	τὸν ὅλον ὄγκον (καὶ) κατὰ
[11, 485]	γρᾴδι´ ἦν μεγάλαισιν οἴ– νου	χαίροντα	λεπασταῖς. Θεόπομπος Παμφίλῃ· (Σπόγγος, λεκάνη,
[11, 473]	τῶν ἁδρῶν τούτων τινὰ κάνθαρον	καταστρέφοντα,	πλησίον δὲ κείμενον στρωματέα τε
[11, 501]	εἰπὼν παρατίθεται τὰ Λυκόφρονος οὕτως	ἔχοντα·	Ἀπὸ τῶν ὀμφαλῶν τῶν ἐν
[11, 466]	τεχνικῶς ἔχοντα Ἰλίου ἐντετορευμένην πόρθησιν,	ἔχοντα	ἐπίγραμμα τόδε· γραμμαὶ Παρρασίοιο, τέχνα
[11, 466]	οὗ εἴδομεν σκύφον Ἡρακλεωτικὸν τεχνικῶς	ἔχοντα	Ἰλίου ἐντετορευμένην πόρθησιν, ἔχοντα ἐπίγραμμα
[11, 466]	ἐπιφερομένου μεγάλου συγκολυμβήσαντα αὐτὸν ἐκβῆναι	(ἔχοντα	κύπελλον χρυσοῦ οὕτω θαυμασίου ὡς
[11, 482]	ἤτοι φίλοινόν τινα ἢ αἰτίαν	ἔχοντα	οὐ χρηστήν, ὥς φησιν Ἀντίοχος
[11, 489]	διάταξίν φησιν σκύφον εἶναι παρακειμένως	ἔχοντα	τὰ ὦτα, καθάπερ αἱ δίπρῳροι
[11, 474]	ἐκ τῆς ὀροφῆς ἐξηρτημένον, ἀνακεχυμένας	ἔχοντα	τὰς φλόγας. Ὅτι δὲ καὶ
[11, 507]	αὐτὸν φορτικῶς Σάθωνα τὸν ταύτην	ἔχοντα	τὴν ἐπιγραφὴν διάλογον ἐξέδωκεν. (Ἡγήσανδρος
[11, 467]	πόλιν, ὑπαντᾶν οἴνου πλήρη γυάλαν	ἔχοντά	τινα, τὸν δὲ λαβόντα σπένδειν.
[11, 489]	κατὰ μείζονα κυκλοειδῆ περιγραφὴν ἔξαρσιν	ἔχοντα	τοῦ ὕψους σύμμετρον, τὸν δὲ
[11, 482]	τε κυμβία (ἆρ´ ἦν πρόσωπ´	ἔχοντα	χρυσᾶ παρθένων; {Β. Νὴ τὸν
[11, 466]	φησὶ τὸν τύραννον ἐκπώματα χρυσᾶ	ἐπιδεικνύντα	τοῖς ἑταίροις φάσκειν, ἐξ ὧν
[11, 477]	Καὶ αὐτὸν Ὀδυσσεὺς ὁρῶν ταῦτα	ποιοῦντα	πληρώσας τοῦ οἴνου κυμβίον δίδωσι
[11, 477]	ἐπιδεικνυμένου τοῦ Πρυτάνιδος κιβώριά τινα	δοκοῦντα	πεποιῆσθαι πολυτελῶς, τοῦ κώθωνος εὖ
[11, 502]	ἀπὸ τῆς Χαλκίδος τῆς Θρᾳκικῆς	εὐδοκιμοῦντα.	(ΧΥΤΡΙΔΕΣ. Ἄλεξις ἐν Ὑποβολιμαίῳ· Ἐγὼ
[11, 477]	φησι τὸν ποιητὴν παρὰ Πρυτάνιδι	δειπνοῦντα	καὶ ἐπιδεικνυμένου τοῦ Πρυτάνιδος κιβώριά
[11, 487]	Μάνην δ´ εἶχε κεραμεοῦν ἁδρόν,	χωροῦντα	κοτύλας πέντ´ ἴσως. Ἐδεξάμην. Παρέθετο
[11, 502]	αὐτὸν πλέον ἢ ὀκτὼ κοτύλας	χωροῦντα.	Τοῦτον οὖν ἐμπλησάμενον πρῶτον μὲν
[11, 473]	χρὴ ὧδε· καδίσκον καινὸν δίωτον	ἐπιθηματοῦντα	στέψαι τὰ ὦτα ἐρίῳ λευκῷ
[11, 474]	Ὡς ἐς καλὸν τὸν υἱὸν	εὐτυχοῦντα	καὶ σεσωσμένον πρῶτος λέγω σοι
[11, 466]	περαιωθῆναι ἐπὶ τὰς Γηρυόνου βόας	ὁρμῶντα.	Οἴδαμεν δὲ καὶ τὸ Βαθυκλέους
[11, 504]	ποτηρίων, τὸν ἥδιστον καὶ χαριέστατον	Ξενοφῶντα	πρὸ ὀφθαλμῶν ἔχοντες, ὃς ἐν
[11, 493]	τὸν Νέστορα γενναιότερον, τῇ ἡλικίᾳ	προβεβηκότα.	Τούτων τοίνυν οὕτως κατηγορουμένων τῇ
[11, 485]	δ´ αἷμα λέλαφας τοὐμόν, ὦναξ	δέσποτα,	οἷον ἅθρουν μ´ ἐξέπιες. Ἐν
[11, 494]	τελευταίαν τοῦ Ἀπολλωνίου, εὑρήσεις σαυτὸν	ἀπειληφότα	κατὰ τὰς σὰς ἐπινοίας. Καὶ
[11, 492]	ἀκούομεν, ἀλλὰ μάλ´ αὕτως εἴρητ´.	Ἑπτὰ	δ´ ἐκεῖναι ἐπιρρήδην καλέονται (Ἓξ
[11, 490]	εὐπλοκάμοιο παῖς, ἔτικτε δ´ Ἄτλας	ἑπτὰ	ἰοπλοκάμων φιλᾶν θυγατρῶν τάν γ´
[11, 492]	ἐπείπερ ὁρῶνται τοσαῦται, λέγονται δὲ	ἑπτά,	καθότι καὶ Ἄρατός φησιν· Ἐπτάποροι
[11, 463]	πίεται. Ἐποιοῦντο δὲ καὶ οἱ	ἑπτὰ	καλούμενοι σοφοὶ συμποτικὰς ὁμιλίας. Παραμυθεῖται
[11, 487]	(ΜΑΘΑΛΙΔΑΣ Βλαῖσος ἐν Σατούρνῳ φησίν·	Ἑπτὰ	μαθαλίδας ἐπίχε´ ἡμῖν τῶ γλυκυτάτω.
[11, 492]	τῷ ἀριθμῷ καὶ τοῖς ὀνόμασιν	ἑπτά.	(Πρὸς δὲ τοὺς λέγοντας οὐκ
[11, 509]	ληψολιγομίσθῳ τέχνῃ (συνών τις, οὐκ	ἄσκεπτα	δυνάμενος λέγειν, εὖ μὲν μαχαίρᾳ
[11, 466]	ἐρᾶν καὶ κατεσθίειν· σὺ δὲ	κάρτα	φείδῃ. (ΑΝΤΙΓΟΝΙΣ ἔκπωμα ἀπὸ τοῦ
[11, 499]	ὀρέων, ὅκα θεοῖσιν ἅδῃ πολύφανος	ἑορτά,	χρύσεον ἄγγος ἔχοισα μέγαν σκύφον,
[11, 482]	τὴν κυφότητα· ἢ ἀμφικύπελλα οἷον	ἀμφίκυρτα	ἀπὸ τῶν ὤτων, διὰ τὸ
[11, 479]	τὸν σκοπόν, ἀλλὰ καὶ καλῶς	ἕκαστα	αὐτῶν. Ἔδει γὰρ εἰς τὸν
[11, 486]	Ναί. Λουτήρι´— ἀλλὰ τί καθ´	ἕκαστα	δεῖ λέγειν; ὄψει γὰρ αὐτός.
[11, 508]	πόλεως, μηνύων πῶς δεῖ πράττειν	ἕκαστα.	Ὁ δὲ Πλάτων πῶς; οὐκ
[11, 485]	ποιόν. Ἀπολλοφάνης δὲ Κρησί· Καὶ	λεπαστά	μ´ ἁδύοινος εὐφρανεῖ δι´ ἡμέρας.
[11, 466]	ἄνω δὲ συνηγμένον, ὡς τὰ	συσπαστὰ	βαλάντια, ἃ καὶ αὐτὰ διὰ
[11, 495]	τούτων μέχρι δικοτύλων· καὶ Παναθηναικὰ	μέγιστα,	τὰ μὲν δίχοα, τὰ δὲ
[11, 497]	Ὑποβαλλομέναις· Καὶ τῶν ῥυτῶν τὰ	μέγιστα	τῶν ὄντων τρία πίνειν δεήσει
[11, 472]	οἶδα. {Α. Καὶ τῶν Ῥοδιακῶν.	Ἥδιστα	γὰρ ἐκ τῶν τοιούτων, Αἰσχρέα,
[11, 483]	ἄριστα Λακωνικὰ καὶ ἱμάτια φορεῖν	ἥδιστα	καὶ χρησιμώτατα· κώθων Λακωνικός, ἔκπωμα
[11, 464]	Ἐγὼ δὲ εὖ οἶδα ὅτι	ἥδιστα	πολλάκις ἐστὶ τὰ κεράμεα ἐκπώματα,
[11, 463]	δὴ (ὁρῶμεν. Ὃς δ´ ἂν	πλεῖστα	γελάσῃ καὶ πίῃ καὶ τῆς
[11, 466]	Ἀκρίσιος καὶ αὐτὸς ἐκπώματα ὅσα	πλεῖστα	εἶχεν, ὥς φησιν ὁ τραγικός·
[11, 465]	μὴν ἐκπώματα ἢν μὲν ὡς	πλεῖστα	ἔχωσιν, τούτῳ καλλωπίζονται· ἢν δ´
[11, 501]	φησί, τὴν λέξιν, διότι τὰ	πλεῖστα	τῶν Ἀθήνησι βαλανείων κυκλοειδῆ ταῖς
[11, 484]	λαβρώνιος. Ἀνδραποδιον δὴ ταῦθ´, ὁρᾷς,	ἥκιστά	γε, ἐκπωμάτων δ´ ὀνόματα. {Β.
[11, 500]	καὶ δόλου. Διόπερ Δερκυλλίδαν ἔπεμψαν	ἥκιστα	νομίζοντες ἐξαπατηθήσεσθαι· ἦν γὰρ οὐδὲν
[11, 488]	τὸ εἶδος τῆς κατασκευῆς θεωρεῖται,	μάλιστα	δὲ τῶν λεγομένων Σελευκίδων. (Τὸ
[11, 495]	τὴν χρείαν πῖπτον μετεσχημάτισται, (ἀρυταίνῃ	μάλιστα	ἐοικός, ὃ δὴ καλοῦμεν χόα.
[11, 484]	ἡ διὰ τῶν κωθωνισμῶν πρέπει	μάλιστα.	Κατανίζεται γὰρ τὸ σῶμα τοῖς
[11, 477]	ἐπὶ συνόδου ἀγροικικῆς, ἔνθα προσήκει	μάλιστα	τὸ ξύλινον ποτήριον. Κλείταρχος δέ
[11, 482]	βουληθεῖεν, προσπαρετίθεσαν τοὺς καλουμένους κοτύλους,	κάλλιστα	καὶ εὐποτώτατα ἐκπωμάτων. Ἦσαν δὲ
[11, 483]	σμικρότατα ἐς τὴν δίαιταν, ὑποδήματα	ἄριστα	Λακωνικὰ καὶ ἱμάτια φορεῖν ἥδιστα
[11, 489]	ποτήριον μεταβαίνει καὶ ἐπὶ τὰ	κράτιστα	τῶν ἀπλανῶν ἀστέρων, οἷς δὴ
[11, 480]	εἴρηκε διὰ τούτων· Ἀλλ´ ὡς	τάχιστα	μέλανα δεῦρ´ ἀμνὸν φέρειν κοινόν
[11, 466]	πρός τινα Νικόμαχος· Ὦ χαῖρε	χρυσόκλυστα	καὶ χρυσοῦς ἐμῶν. Φιλιππίδης· Τὰ
[11, 462]	καὶ λιβανωτὸν ἄτμητον καὶ ἄλλα	ἄττα	μετὰ τούτων ἀρώματα. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΙΙ.
[11, 504]	ἐκεῖνα, ὅταν μὲν ὁ θεὸς	αὐτὰ	ἄγαν ἀθρόως ποτίζῃ, οὐ δύναται
[11, 466]	τὰ συσπαστὰ βαλάντια, ἃ καὶ	αὐτὰ	διὰ τὴν ὁμοιότητα ἀρυβάλλους τινὲς
[11, 501]	εἰσιν. Καὶ Δίδυμος δὲ τὰ	αὐτὰ	εἰπὼν παρατίθεται τὰ Λυκόφρονος οὕτως
[11, 504]	τὰ τῶν ἀνθρώπων σώματα τὰ	αὐτὰ	πάσχειν ἅπερ καὶ τὰ τῶν
[11, 474]	δὲ καὶ γλαφυρὰ πάντες ὡσπερεὶ	αὐτὰ	τὰ ποτήρι´, οὐ τὸν οἶνον
[11, 482]	ἀπὸ τῶν ὤτων, διὰ τὸ	τοιαῦτα	εἶναι τῇ κατασκευῇ. Φησὶ γὰρ
[11, 505]	διαλόγῳ τῷ Πρωταγόρᾳ πολλούς, ὁ	τοιαῦτα	ἐν τῇ Πολιτείᾳ εἰπών· Ὅὅταν,
[11, 471]	Τὰ τοίνυν εὑρήματα καὶ ὅσα	τοιαῦτα	ἔτι καὶ τὰ λοιπά ἐστιν,
[11, 503]	χρυσῷ, οὗ αὐτὸς βασιλεὺς πίνει.	(Τοσαῦτα	εἰπὼν ὁ Πλούταρχος καὶ ὑπὸ
[11, 502]	φιάλας Ἄρεος καλεῖ τὰ ποτήρια	ταῦτα.	Αἰολεῖς δὲ τὴν φιάλην ἄρακιν
[11, 471]	ἐστιν, οἷον Θηρίκλειος, Δεινιάς, Ἰφικρατίς·	ταῦτα	γὰρ πρότερον συνιστορεῖν τοὺς εὑρόντας.
[11, 462]	εὐξαμένους τὰ δίκαια δύνασθαι (πρήσσειν	(ταῦτα	γὰρ ὦν ἐστι προχειρότερον) οὐχ
[11, 466]	φέρεταί τις ἐπιστολὴ ἐν ᾗ	ταῦτα	γέγραπται· Βατιάκαι ἀργυραῖ κατάχρυσοι τρεῖς.
[11, 489]	τῷ ποτηρίῳ πλάγια διὰ μήκους·	ταῦτα	δ´ εἶναι τοὺς δύο πυθμένας.
[11, 480]	ἔγχει τ´ ἐπιθεὶς τὸν ἡθμόν.	Ταῦτα	δ´ ἐστὶ κεράμεα ποτήρια καὶ
[11, 466]	ἢ ὅτι δύο ὦπας εἶχε·	ταῦτα	δὲ ἂν εἴη τὰ ὦτα.
[11, 479]	δείπνων γράφει καὶ ταῦτα· Καθαγισάντων	ταῦτα	ἐν κεραμέᾳ κοτταβίδι πιεῖν ἑκάστῳ
[11, 508]	πλειόνων ἄλλων, οὐδ´ ὣς διὰ	ταῦτα	θαυμαστέος ἐστίν. Ἔχει γάρ τις
[11, 479]	τῶν ἐπιχωρίων δείπνων γράφει καὶ	ταῦτα·	Καθαγισάντων ταῦτα ἐν κεραμέᾳ κοτταβίδι
[11, 508]	Ἐχρῆν οὖν ἃ πείσει λέγων	ταῦτα	καὶ γράφειν καὶ μὴ ταὐτὰ
[11, 465]	περὶ Περσῶν λέγων γράφει καὶ	ταῦτα·	Καὶ μὴν ἐκπώματα ἢν μὲν
[11, 493]	μόνος τὸ δέπας ἀμογητὶ ἀείρων.	Ταῦτα	καὶ ὁ θαυμάσιος λυτικὸς Σωσίβιος,
[11, 492]	ἔχουσα καὶ ἄλφιτον· ἄμφω δὲ	ταῦτα	κυκώμενα καὶ οὕτω πινόμενα λέγει
[11, 508]	γάρ τις καὶ παρ´ ἑτέρων	ταῦτα	λαβεῖν ἢ βέλτιον λεχθέντα ἢ
[11, 507]	Πλάτωνος κακοηθείας λέγων γράφει καὶ	ταῦτα·	Μετὰ τὴν Σωκράτους τελευτὴν ἐπὶ
[11, 466]	τὸ πέλαγος παρθένον, γράφει καὶ	ταῦτα·	Μυθολογοῦσι δὲ (περὶ) τῶν ἐν
[11, 479]	λέγων Μεταποντίνων ναοῦ γράφει καὶ	ταῦτα·	Ναὸς Μεταποντίνων, ἐν ᾧ φιάλαι
[11, 466]	φάσκειν, ἐξ ὧν ἐκεράμευσε κατεσκευακέναι	ταῦτα.	Ὁ δὲ παρὰ Σοφοκλεῖ (ἐν
[11, 509]	ἐπιδοὺς τοῖς πολίταις καὶ διὰ	ταῦτα	πιστευθεὶς εἶναι χρηστὸς παρὰ τοῖς
[11, 477]	οὕτως· Καὶ αὐτὸν Ὀδυσσεὺς ὁρῶν	ταῦτα	ποιοῦντα πληρώσας τοῦ οἴνου κυμβίον
[11, 488]	δ´ ὁ γέρων ἀμογητὶ ἄειρεν.	Ταῦτα	προθέμενος ὁ Ἀσκληπιάδης ζητεῖ περὶ
[11, 476]	κεράτων κατασκευή. Καλοῦσι γοῦν ἔνιοι	ταῦτα	ῥυτά. Καὶ τῶν ποιητῶν δὲ
[11, 494]	αὐτὸν οὕτως· ἦν ὀνόματα ἐγγεγραμμένα	ταῦτα,	Σωτῆρος Σωσιγένους Βίωνος Ἀπολλωνίου (Δίωνος)
[11, 478]	Δίου Κῳδίου φησί· (Μετὰ δὲ	ταῦτα	τὴν τελετὴν ποιεῖ καὶ αἱρεῖ
[11, 504]	πρὸς τὸ παιγνιωδέστερον ἀφιξόμεθα. (Εἰς	ταῦτά	τις ἀποβλέπων τὰ τοῦ καλοῦ
[11, 508]	ταῦτα καὶ γράφειν καὶ μὴ	ταὐτὰ	ποιεῖν τοῖς εὐχομένοις, ἀλλὰ τοῖς
[11, 505]	εἶπεν οὔτ´ ἤκουσε (παρὰ Πλάτωνος)	Ταὐτά	φασι καὶ Φαίδωνα εἰπεῖν ἀναγνόντα
[11, 466]	φησι καὶ ποτήριον τορνευτὸν καὶ	τορευτά.	Ἀντιφάνης· Ἄλλοι δὲ καὶ δὴ
[11, 472]	Ἐφεξῆς στρώματ´, ἀργυρώματα, θηρίκλειοι καὶ	τορευτὰ	πολυτελῆ ποτήρια ἕτερα. Ἀριστοφῶν δ´
[11, 467]	μέγας χωρῶν μετρητήν, κυμβίον, σκύφοι,	ῥυτά·	{Β. Ποτήρι´ ἡ γραῦς, ἄλλο
[11, 466]	μικρὰ κθʹ (ἄλλα ποτήρια μικρά)	ῥυτὰ	καὶ βατιάκαι Λυκιουργεῖς ἐπίχρυσοι καὶ
[11, 481]	κατὰ Μειδίου ἀκολουθεῖν αὐτῷ φάσκων	ῥυτὰ	καὶ κυμβία. καὶ πάλιν ἐν
[11, 496]	Δημοσθένης ἐν τῷ κατὰ Μειδίου	Ῥυτὰ	καὶ κυμβία, φησί, καὶ φιάλας»
[11, 476]	κατασκευή. Καλοῦσι γοῦν ἔνιοι ταῦτα	ῥυτά.	Καὶ τῶν ποιητῶν δὲ πολλοὶ
[11, 497]	δ´ ὁ Σιδώνιός φησιν τὰ	ῥυτὰ	κέρασιν ὅμοια εἶναι, διατετρημένα δ´
[11, 469]	διὰ τούτων· Ψυκτῆρα, κύαθον, κυμβία,	ῥυτὰ	τέτταρα, ἡδυποτίδας τρεῖς, ἡθμὸν ἀργυροῦν.
[11, 466]	ἀμφικύπελλόν φησι τὸ μὴ ἔχον	ὦτα.	Ἄλλοι δὲ τὴν ἀμφὶ ἀντὶ
[11, 488]	διορίζονται, ὅτι εἶχεν μὲν δύο	ὦτα	ἄνω, καθότι καὶ τἄλλα ποτήρια,
[11, 501]	λέγεται ὁ ἀμφοτέρωθεν κατὰ τὰ	ὦτα	δυνάμενος φέρεσθαι, οὕτως καὶ τὴν
[11, 466]	τὸ ὑγρόν. Ὅτι δὲ δύο	ὦτα	εἶχε δῆλον· Ἦτοι ὃ καλὸν
[11, 473]	καινὸν δίωτον ἐπιθηματοῦντα στέψαι τὰ	ὦτα	ἐρίῳ λευκῷ καὶ ἐκ τοῦ
[11, 488]	τῷ περὶ τῆς Νεστορίδος δύο	ὦτα	ἔχειν. Πελειάδας δὲ πῶς ἄν
[11, 501]	(καὶ) ἐκπέταλον λεβητῶδες, ἴσως δύο	ὦτα	ἔχον ἐξ ἀμφοτέρων τῶν μερῶν.
[11, 474]	ἐπίμηκες, συνηγμένον εἰς μέσον ἐπιεικῶς,	ὦτα	ἔχον μέχρι τοῦ πυθμένος καθήκοντα.
[11, 489]	σκύφον εἶναι παρακειμένως ἔχοντα τὰ	ὦτα,	καθάπερ αἱ δίπρῳροι τῶν νεῶν,
[11, 484]	καὶ μέγα· ἔχει δὲ καὶ	ὦτα	μεγάλα. Μένανδρος Ἁλιεῖ· Εὐποροῦμεν, οὐδὲ
[11, 478]	οὐκ εἶναι, οὐ γὰρ ἔχειν	ὦτα,	παραπλήσιον δ´ ὑπάρχειν λουτηρίῳ βαθεῖ,
[11, 481]	ὀρθῶν, πυθμένα μὴ ἐχόντων μηδὲ	ὦτα.	Πτολεμαῖος δὲ ὁ τοῦ Ἀριστονίκου
[11, 466]	γὰρ στρογγύλον, μικρὸν πάνυ, παλαιόν,	ὦτα	συντεθλασμένον σφόδρα, ἔχον κύκλῳ τε
[11, 489]	τῶν νεῶν, περὶ δὲ τὰ	ὦτα	τὰς περιστεράς· ὡσπερεὶ δέ τινα
[11, 470]	περὶ τὰς λαγόνας ἱκανῶς βαθυνομένη	ὦτά	τε ἔχει βραχέα ὡς ἂν
[11, 480]	ὥσπερ δακτύλῳ πεποιημέναι, καὶ ἔχουσιν	ὦτα	τέσσαρα, πυθμένα εἰς πλάτος ἐκτεταμένον
[11, 466]	ταῦτα δὲ ἂν εἴη τὰ	ὦτα.	Τὸ δὲ ἄλεισον ἤτοι ἀπὸ
[11, 488]	γίνεται τὸν τρόπον τοῦτον τέτταρα	ὦτα.	Τοῦτο δὲ οὐκ ἐπὶ πάντων,
[11, 460]	φησὶν ὁ ποιητής, (παῖδα νέον	γεγαῶτα	κιχήσατο θυγατέρος ἧς, τόν ῥά
[11, 466]	πάλαι τὸ γράμμα φαίνων, δέλτ´,	ἰῶτα	καὶ τρίτον οὖ, νῦ τό
[11, 467]	ἐκφωνῆται καὶ ὅταν συζευγνυμένου τοῦ	ἰῶτα.	Κἀν τοῖς προκειμένοις οὖν οἱ
[11, 487]	τις εὐκαίρως προπίνω, φησί, σοί,	πατριῶτα.	Μάνην δ´ εἶχε κεραμεοῦν ἁδρόν,
[11, 478]	θηρικλείων χρυσοκλύστων ζεῦγος. (ΚΟΤΥΛΟΣ. Τὰ	μόνωτα	ποτήρια κότυλοι, ὧν καὶ Ἀλκαῖος
[11, 475]	ἐξηγούμενος Θεοδωρίδα τὸ εἰς τὸν	Ἔρωτα	μέλος τὴν κελέβην φησὶ τίθεσθαι
[11, 466]	στεφάνους ἔνεικον, ὡς δὴ πρὸς	Ἔρωτα	πυκταλίζω. Πρὸ δὲ τούτων Ἡσίοδος·
[11, 465]	ὁ διογενὴς ἥρως ξανθὸς Πολυνείκης	πρῶτα	μὲν Οἰδιπόδῃ καλὴν παρέθηκε τράπεζαν
[11, 466]	γέγραπται· Βατιάκαι ἀργυραῖ κατάχρυσοι τρεῖς.	Κόνδυα	ἀργυρᾶ ροϚ τούτων ἐπίχρυσα λγʹ
[11, 483]	κώθωνας, οἳ δὲ σκόροδα καὶ	κρόμμυα.	(Ἡνίοχος Γοργόσι· Πιεῖν πιεῖν τις
[11, 473]	Ἀποκοτταβίζουσί φησι· Ἡ Μανία, φέρ´	ὀξύβαφα	καὶ κανθάρους. Ἄλεξις δ´ ἐν
[11, 481]	δὲ ὁ τοῦ Ἀριστονίκου τὰ	κυφά.	Νίκανδρος δ´ ὁ Θυατειρηνὸς τὸ
[11, 474]	(τὸ) ποτήριον τὸ καρχήσιον, (καὶ	τάχα	διὰ τὸ ἀνατετάσθαι οὕτως ὠνόμασται.
[11, 461]	ἐπεὶ τὰ πολλὰ ἐγαλακτοπότει. Ἢ	τάχα	καὶ βαρβαρικὸν ἦν τὸ ἔκπωμα,
[11, 504]	ὁ λαμπρότατος Πλάτων ζηλοτυπίαν, ἢ	τάχα	φιλονίκως εἶχον ἀρχῆθεν πρὸς ἑαυτοὺς
[11, 493]	δὲ Νέστορος αὐτὸ ῥᾳδίως βαστάζοντος	δίχα	πόνου καὶ κακοπαθείας. Τὸ γὰρ
[11, 472]	στήσας, συνάψας καρπίμοις κισσοῦ κλάδοις	(ἔστεψα.	θηλυκῶς δὲ τὴν θηρίκλειον εἶπε
[11, 466]	μέγα οἳ κακὸν ἔμπεσε θυμῷ,	~(αἶψα	δὲ παισὶν ἑοῖσι μετ´ ἀμφοτέροισιν
[11, 466]	(Ἃ δ´ ὑποδεξαμένα θαήσατο χρύσεον	αἶψα»	(ποτήριον) Τὸν δὲ Ἥλιον ὁ
[11, 471]	Καὶ Εὔβουλος ἐν μὲν Δόλωνι·	Διένιψα	δ´ οὐδὲν σκεῦος οὐδεπώποτε· (καθαρώτερον
[11, 481]	Ἀλκαῖος ἐν τῷ ~(Πίνωμεν· τί	τὰ	λύχν´ ὀμμένομεν; δάκτυλος ἁμέρα. Κὰδ