HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Athénée de Naucratis, les Deipnosophistes (ou Le Banquet des sages), livre XI

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)


ο  =  126 formes différentes pour 1038 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, pages
[11, 502]   φιάλην εἰρηκότος. Φερεκράτης δὲ     πεποιηκὼς τοὺς εἰς αὐτὸν ἀναφερομένους
[11, 468]   Μολοσσίας Ἰωλκός, ἐν     ἐπὶ Πελίᾳ ἀγὼν ἐτέθη. Βέλτιον
[11, 488]   χρυσείοις ἥλοισι πεπαρμένον, ἔπειτα τί  τὸ   οὔατα δ´ αὐτοῦ τέσσαρ´ ἔσαν.
[11, 466]   ἔδωκε τὰ ποτήρια. Ἀντικλείδης δ´     Ἀθηναῖος ἐν τῷ ιϚ Νόστων.
[11, 469]   ἐμβασικοίταν οὕτως φησὶ καλεῖσθαι Φιλήμων     Ἀθηναῖος ἐν τῷ περὶ Ἀττικῶν
[11, 501]   τὴν ἀπύθμενον φιάλην. Ἀπολλόδωρος δ´     Ἀθηναῖος ἐν τῷ περὶ τοῦ
[11, 483]   διὰ χρόνου κωθωνισμὸς Μνησίθεος     Ἀθηναῖος ἰατρὸς ἐν τῇ περὶ
[11, 508]   Ἱστορικοῖς Ὑπομνήμασι. Καὶ Κάλλιππος δ´     Ἀθηναῖος, μαθητὴς καὶ αὐτὸς Πλάτωνος,
[11, 471]   θηρίων αὐτῷ ἐντετυπῶσθαι. (Πάμφιλος δ´     Ἀλεξανδρεὺς ἀπὸ τοῦ τὸν Διόνυσον
[11, 482]   οὐ χρηστήν, ὥς φησιν Ἀντίοχος     Ἀλεξανδρεὺς ἐν τῷ περὶ τῶν
[11, 480]   τὸ χεῖλος, (ὡς Σιμωνίδης φησὶν     Ἀμόργιος· Αὐτὴ δὲ φοξίχειλος Ἀργείη
[11, 501]   φασιν, ὃν τρόπον ἀμφιφορεὺς λέγεται     ἀμφοτέρωθεν κατὰ τὰ ὦτα δυνάμενος
[11, 466]   τε (Καικίλιος δὲ ῥήτωρ     ἀπὸ Καλῆς ἀκτῆς ἐν τῷ
[11, 492]   τῶν Πλειάδων ἓξ ὁρωμένων ὅμως     ἀριθμὸς αὐτῶν οὐκ ἀπόλλυται, λέγονται
[11, 461]   Δικαίαρχος μὲν γὰρ Μεσσήνιος,     Ἀριστοτέλους μαθητής, ἐν τῷ περὶ
[11, 485]   πτωματίσιν, ἐκπεταλώτερον δέ. Ἀρτεμίδωρος δ´     Ἀριστοφάνειος ποτήριον ποιόν. Ἀπολλοφάνης δὲ
[11, 465]   Ὧν εἷς ἐστι καὶ Πυθέας     Ἀρκὰς ἐκ Φιαλείας, (ὃς καὶ
[11, 466]   πόρρω δέ ἐστι τοῦ ἀρυστίχου     ἀρύβαλλος, ἀπὸ τοῦ ἀρύτειν καὶ
[11, 488]   γέρων ἀμογητὶ ἄειρεν. Ταῦτα προθέμενος     Ἀσκληπιάδης ζητεῖ περὶ τῶν ἥλων,
[11, 509]   ~(Τίμαιος δ´ Κυζικηνός, ὡς     αὐτὸς Δημοχάρης φησίν, χρήματα καὶ
[11, 481]   μεγάλοις ποτηρίοις αἱ γυναῖκες ἐχρῶντο     αὐτὸς εἴρηκε Φερεκράτης ἐν Τυραννίδι
[11, 485]   λεγομένῳ βομβυλιῷ. Φησὶν γάρ που     αὐτός· Τὸ δ´ αἷμα λέλαφας
[11, 466]   Ἀρκάδος ποτήριον, σοφίας ἆθλον     Βαθυκλῆς τῷ κριθέντι ἀρίστῳ τῶν
[11, 460]   αὐτῷ δὲ ἔφη· Πολλῷ γ´     Βάκις διεχρῆτο τῷ ποτηρίῳ. Καὶ
[11, 494]   Ἀπολλωνίου (Δίωνος) εἰς ἀποβλέψας     βασιλεὺς εἶπεν θαυμάσιε λυτικέ,
[11, 467]   τοῦ Ἡρακλέους οὕτως· ὅταν εἰσίῃ     βασιλεὺς εἰς τὴν πόλιν, ὑπαντᾶν
[11, 494]   λαμβανόντων, λαβὼν ταύτας εἰς χεῖρας  (ὁ   βασιλεὺς) καὶ κατιδὼν ἔφη καὶ
[11, 469]   ἐν Φιλολάκωνί φησι· (Τούτῳ προέπιεν     βασιλεὺς κώμην τινά. {Β. Καινόν
[11, 497]   δὲ τοῦ τρίτου λέγων φησίν·     Βελλεροφόντης ἐστὶν ἀπὸ τοῦ Πηγάσου
[11, 498]   (Καὶ παρ´ Ὁμήρῳ δ´ Ἀριστοφάνης     Βυζάντιος γράφει· Πλησάμενος δ´ ἄρα
[11, 506]   προτέρῳ τῶν εἰς αὐτὸν διαλόγων·     γὰρ δεύτερος ὑπό τινων Ξενοφῶντος
[11, 477]   ἔλεξα περιστείχοντος ἀλείσου τὸ τρίτον.     γὰρ λέγων ἄλεισον τὸ αὐτὸ
[11, 472]   ὑπόξυλα Νεοπτόλεμος ἀνέθηκεν. (Ἀπολλόδωρος δ´     Γελῷος ἐν Φιλαδέλφοις Ἀποκαρτεροῦντί
[11, 492]   δέπας περικαλλές, οἴκοθεν ἦγ´     γεραιός Ἐν τῷ ῥά σφι
[11, 487]   δέπας περικαλλές, οἴκοθεν ἦγ´     γεραιός, χρυσείοις ἥλοισι πεπαρμένον· οὔατα
[11, 461]   νέος βαστάσαι ἴσχυεν, Νέστωρ δ´     γέρων ἀμογητὶ ἄειρε, (περὶ οὗ
[11, 493]   ἑξαμέτρου (πλεῖον ἐόν, Νέστωρ δ´     γέρων ἀμογητὶ ἄειρεν» ἀπὸ τοῦ
[11, 493]   τραπέζης (πλεῖον ἐόν, Νέστωρ δ´     γέρων ἀμογητὶ ἄειρεν, γράφει κατὰ
[11, 488]   τραπέζης πλεῖον ἐόν· Νέστωρ δ´     γέρων ἀμογητὶ ἄειρεν. Ἐν τούτοις
[11, 493]   τραπέζης (πλεῖον ἐόν, Νέστωρ δ´     γέρων ἀμογητὶ ἄειρεν» οὐκ ἀκουστέον
[11, 488]   ἐβάσταζον τὸ ποτήριον, Νέστωρ δ´     γέρων ἀμογητὶ ἄειρεν. Ταῦτα προθέμενος
[11, 493]   τραπέζης πλεῖον ἐόν, (Νέστωρ δ´     γέρων ἀμογητὶ ἄειρεν, ὡς παντὸς
[11, 505]   μεθυσθῇ. (Λέγεται δὲ ὡς καὶ     Γοργίας αὐτὸς ἀναγνοὺς τὸν ὁμώνυμον
[11, 505]   τε καὶ χρυσοῦς Γοργίας, ἔφη     Γοργίας· καλόν γε αἱ
[11, 505]   Ἄλλοι δέ φασιν ὡς ἀναγνοὺς     Γοργίας τὸν Πλάτωνος διάλογον πρὸς
[11, 481]   καὶ Μνησιβούλου φησὶ δὲ Δίδυμος     γραμματικὸς ἐπίμηκες εἶναι τὸ ποτήριον
[11, 486]   αʹ περὶ Ἀκροπόλεως. Ἀγνοεῖ δ´     γραμματικὸς ὅτι τὸν τοιοῦτον σχηματισμὸν
[11, 486]   Λυκίᾳ εἰργασμένα. Ὅπερ ἐξηγούμενος Δίδυμος     γραμματικὸς τὰς ὑπὸ Λυκίου φησὶ
[11, 463]   Θάσιος ἐκ μεγάλων κυλίκων ἐπιδέξια,     δ´ Ἀττικὸς ἐκ μικρῶν ἐπιδέξια,
[11, 504]   ὃς ἐν τῷ Συμποσίῳ φησίν·     δ´ αὖ Σωκράτης εἶπεν· ἀλλὰ
[11, 508]   δὲ τοῦ Πλάτωνος καὶ προσκαταγελᾶν;     δ´ αὐτὸς λόγος καὶ περὶ
[11, 470]   προειπὼν περὶ τοῦ Ὠκεανοῦ ἐπιφέρει·     δ´ Ἡρακλῆς ἕλκεται ἐπ´ αὐτὸν
[11, 478]   δ´ ἐν Ὀδυσσεῖ Πανόπταις·     δ´ ἱερεὺς Εὐήγορος ἐν μέσοις
[11, 460]   μί´ ἐστὶ χιλίων ποτηρίων.     δὲ Ἀνακρέων ἔφη· Οἰνοπότης δὲ
[11, 488]   μικρά, παρόμοια ταῖς Κορινθιακαῖς ὑδρίαις.     δὲ Ἀπελλῆς ἐντέχνως ἄγαν ὑπέδειξε
[11, 476]   κριθαί, πισοί, λάθυροι, ὦχροι, φακοί.     δὲ βαστάσας αὐτὸ οἷον λικνοφορήσας
[11, 506]   δ´ αὐτοῦ Σοφοκλέους περιέχει καταδρομήν,     δὲ Γοργίας οὐ μόνον ἀφ´
[11, 463]   δ´ Ἀττικὸς ἐκ μικρῶν ἐπιδέξια,     δὲ Θετταλικὸς ἐκπώματα προπίνει ὅτῳ
[11, 506]   ἀληθείας ἔχει, θεὸς ἂν εἰδείη.     δὲ καλὸς αὐτοῦ Πρωταγόρας πρὸς
[11, 503]   μὲν ἐφίππιον στρῶμ´ ἐστὶν ἡμῖν,     δὲ καλὸς πῖλος κάδος, ψυκτήρ,
[11, 473]   ὡς μέγιστον κάνθαρον. Καὶ πάλιν·     δὲ κάνθαρος πάλαι δὴ καινὸς
[11, 496]   τινὰς λέγει (κύλικας) γράφων ὧδε  (ὁ   δὲ λόγος ἐστὶν αὐτῷ περὶ
[11, 473]   κανθάρους. Ἄλεξις δ´ ἐν Κρατείᾳ     δὲ λόγος περί τινος ἐν
[11, 501]   ὧν ὀμφαλὸς παραπλήσιος ἠθμῷ.     δὲ Μυρλεανὸς Ἀσκληπιάδης ἐν τοῖς
[11, 493]   μογέων ἀποκινήσασκε τραπέζης πλεῖον ἐόν,     δὲ Νέστωρ ἀπονητὶ ἄειρεν. Νῦν
[11, 465]   ἀδικία τε καὶ αἰσχροκέρδεια.     δὲ Οἰδίπους (δι´ ἐκπώματα) τοῖς
[11, 494]   δὲ στρεπτὸν καὶ ὅλμον χρυσοῦν.     δὲ ὅλμος ἐστὶ ποτήριον κερατίου
[11, 463]   τὴν παρ´ αὑτῷ ἕκαστος πίνει,     δὲ παῖς οἰνοχόος ὅσον
[11, 466]   ἐξ ὧν ἐκεράμευσε κατεσκευακέναι ταῦτα.     δὲ παρὰ Σοφοκλεῖ (ἐν τοῖς
[11, 508]   μηνύων πῶς δεῖ πράττειν ἕκαστα.     δὲ Πλάτων πῶς; οὐκ ἄτοπον
[11, 504]   ἡλικίας ἐπεπαίδευτο πάντα τὰ πάτρια,     δὲ Πλάτων ὥσπερ ἐναντιούμενος ἐν
[11, 459]   φίλοι, καθίσαντες οἱ ἀριστεῖς δειπνοῦσιν,     δὲ Πολύιδος ἱερὰ θύων ἐν
[11, 498]   Καὶ Ἀχαιὸς δ´ ἐν Ὀμφάλῃ·  (Ὁ   δὲ σκύφος με τοῦ θεοῦ
[11, 466]   ποιεῖ τοὺς Σατύρους τάδε λέγοντας·  (Ὁ   δὲ σκύφος με τοῦ θεοῦ
[11, 478]   οἶνος, γάλα, ὄιον ἔριον ἄπλυτον.     δὲ τοῦτο βαστάσας οἷον λικνοφορήσας
[11, 495]   χόες πελίκαι, καθάπερ εἴπομεν, ὠνομάζοντο.     δὲ τύπος ἦν τοῦ ἀγγείου
[11, 463]   θέραπες κιρνάντων προχύταισιν ἐν ἀργυρέοις·     δὲ χρυσὸς οἶνον ἔχων χειρῶν
[11, 507]   ἐπιγραφὴν διάλογον ἐξέδωκεν. (Ἡγήσανδρος δὲ     Δελφὸς ἐν τοῖς Ὑπομνήμασι περὶ
[11, 479]   ἂν εἶπεν εὐδειπνίας. (Ἡγήσανδρος δ´     Δελφὸς ἐν Ὑπομνήμασιν, ὧν ἀρχὴ
[11, 477]   κυμβίον δίδωσι πιεῖν. (ΚΙΒΩΡΙΟΝ. Ἡγήσανδρος     Δελφὸς Εὐφορίωνά φησι τὸν ποιητὴν
[11, 472]   Φιλωνίδῃ· Τοιγαροῦν ἐμοὶ μὲν ἀρτίως     δεσπότης δι´ ἀρετὴν τῶν θηρικλείων
[11, 484]   ἐστι τῶν μὲν πόρων οἰκειότατος     διὰ τῆς οὐρήσεως, τῶν δὲ
[11, 468]   ἐτέθη. Βέλτιον δὲ λέγειν, φησὶν     Δίδυμος ἐν τῷ τοῦ δράματος
[11, 487]   τῆς Ὑγιείας τοὔνομα. Φιλόξενος δ´     διθυραμβοποιὸς ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ Δείπνῳ
[11, 491]   ψυχραὶ δύνουσι Πέλειαι. Λαμπροκλῆς δ´     διθυραμβοποιὸς καὶ ῥητῶς αὐτὰς εἶπεν
[11, 465]   ἀπηγορεύκει, λέγων οὕτως· (Αὐτὰρ     διογενὴς ἥρως ξανθὸς Πολυνείκης πρῶτα
[11, 494]   ἀκουσόμεθα ποτήριον τὸ ὀξύβαφον, ὅταν     Διόνυσος λέγῃ (περὶ τῶν Ἀθήνησι
[11, 462]   ἂν πορεύωνται. Πολλοῖς δὲ καὶ     ἐν Ἰλλυριοῖς τόπος διαβόητός ἐστιν
[11, 499]   Θετταλῶν τὴν λάγυνον. Καὶ Ῥιανὸς     ἐποποιὸς ἐν Ἐπιγράμμασιν· Ἥμισυ μὲν
[11, 464]   ἀτιμάσῃ, κεραμέοις χρῆται. Χοιρίλος δ´     ἐποποιός φησι· (Χερσὶν ὄλβον ἔχω
[11, 480]   κώθων, καρχήσιον, φιάλη. Ἀχαιὸς δὲ     Ἐρετριεὺς ἐν Ἀλκμαίωνι ἀντὶ τοῦ
[11, 498]   καὶ οἱ ἐν ἀγρῷ, ὡς     Εὔμαιος Πλησάμενος δῶκε σκύφος, ᾧπερ
[11, 503]   ὀβολούς, Φιλιππίδου λεπτότερον. (Ἡρακλέων δὲ     Ἐφέσιος Ὃν ἡμεῖς, φησί, ψυγέα
[11, 474]   ποτήριον τὸ καρχήσιον, εἴ γε     Ζεὺς ὁμιλήσας Ἀλκμήνῃ ἔδωκε δῶρον
[11, 466]   δίδωσι περικαλλές. Αὐτός γε μὴν     Ζεὺς τῆς Ἡρακλέους γενέσεως ἄξιον
[11, 467]   Ἀριστοφάνης Νεφέλαις· Οὔτ´ αὐτὸς οὔθ´     ζύγιος οὔθ´ σαμφόρας. Καὶ
[11, 506]   τῷ Μενεξένῳ οὐ μόνον Ἱππίας     Ἡλεῖος χλευάζεται, ἀλλὰ καὶ
[11, 470]   νύκτα πρὸς ἑῴην, ἵν´ ἀνίσχει  (ὁ   ἥλιος) Ἔπειτα πορεύεται Ἡρακλῆς ἐν
[11, 469]   πινόντων προείπομεν. (Ὅτι δὲ καὶ     Ἥλιος ἐπὶ ποτηρίου διεκομίζετο ἐπὶ
[11, 470]   τὸ τόξον ὡς βαλῶν, καὶ     Ἥλιος παύσασθαι κελεύει, δὲ
[11, 474]   τῇ δευτέρᾳ ἱστορεῖ καὶ Ἡρόδωρος     Ἡρακλεώτης. Ἀσκληπιάδης δ´ Μυρλεανὸς
[11, 461]   καὶ ὑδαρέστερον πεπωκέναι. Χαμαιλέων δ´     Ἡρακλεώτης ἐν τῷ περὶ Μέθης,
[11, 489]   αὐτῷ συνενεγκάντων τἀργύριον· (ὅπερ Προμαθίδας     Ἡρακλεώτης ἐξηγούμενος τὴν κατὰ τὸν
[11, 469]   τὸ δέπας ἐν διέπλευσεν  (ὁ   Ἡρακλῆς τὸν Ὠκεανὸν εἶναι μέν
[11, 469]   Ἐρύθειαν. Ὅτι δὲ εἷς ἦν     Ἡρακλῆς τῶν πλεῖστον πινόντων προείπομεν.
[11, 469]   δὲ ἐπεὶ μεγάλοις ἔχαιρε ποτηρίοις     ἥρως, διὰ τὸ μέγεθος παίζοντες
[11, 493]   δέπας ἀμογητὶ ἀείρων. Ταῦτα καὶ     θαυμάσιος λυτικὸς Σωσίβιος, ὃν οὐκ
[11, 504]   (Καὶ γὰρ ἐκεῖνα, ὅταν μὲν     θεὸς αὐτὰ ἄγαν ἀθρόως ποτίζῃ,
[11, 492]   οὐδὲ κατὰ διαίρεσιν ἀναγνωστέον, ὡς     Θρᾲξ Διονύσιος, ἀλλὰ κατὰ σύνθετον
[11, 489]   φέρεσθαι τὸ ἔκπωμα. Διονύσιος δὲ     Θρᾲξ ἐν Ῥόδῳ λέγεται τὴν
[11, 501]   κατὰ τὸ στόμα. Διονύσιος δ´     Θρᾲξ τὴν στρογγύλην, τὴν ἀμφιθέουσαν
[11, 503]   οἱ ἀρχαῖοι δῖνον. Νίκανδρος δ´     Θυατειρηνὸς καλεῖσθαί φησι ψυκτήρια καὶ
[11, 485]   τὴν κώμην ποεῖ. Νίκανδρος δ´     Θυατειρηνὸς κύλιξ, φησί, μείζων, παρατιθέμενος
[11, 461]   Οἴτῃ κατοικοῦντες, (ὥς φησι Νίκανδρος     Θυατειρηνός, ὀνομασθῆναι φάσκων αὐτοὺς ἀπό
[11, 479]   οἱ μύσται, ὡς Νίκανδρός φησιν     Θυατειρηνὸς παρατιθέμενος τὸ ἐκ Νεφελῶν
[11, 481]   Ἀριστονίκου τὰ κυφά. Νίκανδρος δ´     Θυατειρηνὸς τὸ χωρὶς ὠτίων ποτήριον
[11, 486]   ὥς φησι Κλείταρχος καὶ Νίκανδρος     Θυατειρηνός τὸ ἔλαιον ἐπισπένδουσι
[11, 467]   ποτηρίου εἶδος, ὡς Μαρσύας γράφει     ἱερεὺς τοῦ Ἡρακλέους οὕτως· ὅταν
[11, 479]   καὶ κύλικα. Κοτυλίσκος δὲ καλεῖται     ἱερὸς τοῦ Διονύσου κρατηρίσκος, καὶ
[11, 478]   οἶμον ἔβαινε πόδα. ΚΟΝΩΝΕΙΟΣ. Ἴστρος     Καλλιμάχειος ἐν πρώτῳ Πτολεμαίδος τῆς
[11, 505]   ὡς χαλεπός, ὡς ἀσελγής, διηγησαμένου·     καλὸς Πλάτων μονονουχὶ εἰπών Οὐκ
[11, 505]   ὅτε εἶδεν αὐτόν, (Ἥκει ἡμῖν     καλός τε καὶ χρυσοῦς Γοργίας,
[11, 479]   Ἐν τῇ ἀρίστῃ πολιτείᾳ, φησίν·     καλούμενος κότταβος παρῆλθεν εἰς τὰ
[11, 462]   ἐν Ἰλλυριοῖς τόπος διαβόητός ἐστιν     καλούμενος Κύλικες, παρ´ ἐστι
[11, 496]   μαλακίᾳ διαβοήτου γενομένου ἱστορεῖ (Νίκανδρος     Καλχηδόνιος ἐν τετάρτῳ Προυσίου Συμπτωμάτων.
[11, 508]   ὥς φησιν Εὐρύπυλος καὶ Δικαιοκλῆς     Κνίδιος ἐνενηκοστῷ καὶ πρώτῳ Διατριβῶν,
[11, 475]   κελέβην εἶναι. Καὶ γὰρ Ἀντίμαχος     Κολοφώνιος ἐν πέμπτῳ Θηβαίδος φησί·
[11, 468]   τὰ ποτήρια καλεῖσθαι. Ἀντίμαχος δ´     Κολοφώνιος ἐν πέμπτῳ Θηβαίδος φησί·
[11, 475]   τὴν κελέβην εἶναι. Νίκανδρος δ´     Κολοφώνιος ἐν ταῖς Γλώσσαις ποιμενικὸν
[11, 495]   ἄλλοτ´ Ἀρήτη προὔπινεν. Φοῖνιξ δ´     Κολοφώνιος ἐν τοῖς Ἰάμβοις ἐπὶ
[11, 477]   κισσίνου κατασκευασθὲν ξύλου. (Νίκανδρος δὲ     Κολοφώνιος ἐν τῷ πρώτῳ τῶν
[11, 482]   σκύφοις ὅμοια, ὡς καὶ Νίκανδρος     Κολοφώνιος, ~(Κύπελλα δ´ ἔνειμε συβώτης.
[11, 485]   λαψάμενος μεστὴν ἐκχαρυβδίσαι. Νίκανδρος δ´     Κολοφώνιός φησιν Δόλοπας οὕτω καλεῖν
[11, 470]   λέγεται τὴν κύλικα ταύτην Θηρικλῆς     Κορίνθιος κεραμεύς, ἀφ´ οὗ καὶ
[11, 478]   ἀρχὴν ἣν Ἕρμιππος ἀστρολογικὸς ὡς     κόσμος ἐξ οὗ τῶν θεῶν
[11, 487]   {Α. Τοῦτ´ ἐστὶ πλάστιγξ οὗτος     κρατῶν γίνεται. {Β. Πῶς δ´
[11, 490]   τὰς Πλειάδας κομίζειν. Κράτης δ´     κριτικὸς σφετερισάμενος αὐτῆς τὴν δόξαν
[11, 506]   οὐδ´ αὐτοῦ τοῦ Κίμωνος. Καὶ     Κρίτων δ´ αὐτοῦ Σοφοκλέους περιέχει
[11, 509]   χρήματα ἀποδόντες ἐξέβαλον. ~(Τίμαιος δ´     Κυζικηνός, ὡς αὐτὸς Δημοχάρης
[11, 476]   καὶ χρυσοῦντας· καὶ Φιλόξενος δ´     Κυθήριος ἐν τῷ ἐπι γραφομένῳ
[11, 489]   δ´ ἐκάλεσαν ὅτι τῶν σχημάτων     κύκλος ἀπήρτισται καὶ ἔστι τέλειος.
[11, 502]   εἶναι πίνειν. Καὶ Μελέαγρος δ´     κυνικὸς ἐν τῷ Συμποσίῳ οὑτωσὶ
[11, 504]   δὲ τοὺς πότους Λυσανίας φησὶν     Κυρηναῖος Ἡρόδωρον εἰρηκέναι ἐν τούτοις
[11, 487]   τῆς Ὑγιείας ἔγχεον. (ΜΑΣΤΟΣ. Ἀπολλόδωρος     Κυρηναῖος, ὡς Πάμφιλός φησι, Παφίους
[11, 483]   εἶναι τὸ πόμα· εἶτα ἄμβωνας     κώθων ἔχων ὑπολείπει τὸ οὐ
[11, 483]   ὅτι χρήσιμός ἐστι διὰ χρόνου     κωθωνισμὸς Μνησίθεος Ἀθηναῖος ἰατρὸς
[11, 473]   Μνημονεύει τοῦ καδίσκου καὶ Στράττις     κωμικὸς ἐν Λημνομέδᾳ λέγων οὕτως·
[11, 469]   Ὀνομάτων Γλωσσῶν. Στέφανος δ´     κωμικὸς ἐν Φιλολάκωνί φησι· (Τούτῳ
[11, 466]   ἐφ´ ἓν πνεῦμα πιεῖν, ὡς     κωμικὸς Πλάτων· Λύσας δὲ ἀργὴν
[11, 485]   σφόδρα κυανοβενθῆ, τὸ βάθος παρίστησιν     κωμικὸς τοῦ ποτηρίου. Ἀντιφάνης δὲ
[11, 509]   παρανόμων Νόμων. (Διὸ καὶ Ἔφιππος     κωμῳδιοποιὸς ἐν Ναυάγῳ (Πλάτωνά τε
[11, 461]   εἷς ὑπάρχων, οὓς χλευάζων Ἕρμιππος     κωμῳδιοποιὸς ἐν τοῖς Ἰάμβοις φησίν·
[11, 484]   ἑστήκεσαν. Ἵππαρχος δ´ ἐν Θαίδ·     λαβρώνιος δ´ ἔσθ´ οὗτος ὄρνις;
[11, 484]   {Β. Πρὸς τῆς Ἑστίας. {Α.     λαβρώνιος χρυσῶν δέ, παῖδες, εἴκοσι.
[11, 500]   σκύθος. Ἐκαλεῖτο δὲ καὶ (Δερκυλλίδας     Λακεδαιμόνιος Σκύφος, ὥς φησιν Ἔφορος
[11, 466]   Στρατόνικος, Μυρμηκίδης Μιλήσιος, Καλλικράτης     Λάκων καὶ Μῦς, οὗ εἴδομεν
[11, 504]   δυνήσεται ἣν εἶχε πρὸς αὐτὸν     λαμπρότατος Πλάτων ζηλοτυπίαν, τάχα
[11, 475]   κρατουμένους καρχαλέους εἶπεν. Χάρων δ´     Λαμψακηνὸς ἐν τοῖς Ὥροις παρὰ
[11, 508]   τυραννεῖν ἐπιχειρήσας ἀπεσφάγη. Εὐαίων δ´     Λαμψακηνός, ὥς φησιν Εὐρύπυλος καὶ
[11, 475]   ἔταττον, ἀφ´ οὗ λέγεται καὶ     λέβης. Σιληνὸς δὲ καὶ Κλείταρχος
[11, 500]   γὰρ ἐπὶ τῶν ὤτων αὐτοῖς     λεγόμενος Ἡράκλειος δεσμός. Μνημονεύει δὲ
[11, 465]   πασάμενος. Τοῦτο δ´ ἱστορεῖ Ἁρμόδιος     Λεπρεάτης ἐν τῷ περὶ τῶν
[11, 479]   τὴν κοτύλην ἄλεισον. (ΚΟΤΤΑΒΙΣ. Ἁρμόδιος     Λεπρεάτης ἐν τῷ περὶ τῶν
[11, 475]   τρικύαθον κελέβην ἔχουσα. Διονύσιος δ´     Λεπτὸς ἐξηγούμενος Θεοδωρίδα τὸ εἰς
[11, 493]   ῥᾳδίως βαστάζειν ἔσθενε. (Σωσίβιος δ´     λυτικὸς προθεὶς τὰ ἔπη· Ἄλλος
[11, 460]   δὲ Σεμέλῃ Διονύσῳ· Ἑρμῆς     Μαίας λίθινος, ὃν προσεύγμασιν ἐν
[11, 504]   ψυχὰς τὰς μὲν λύπας ὥσπερ     μανδραγόρας ἀνθρώπους κοιμίζει, τὰς δὲ
[11, 493]   τέτρωται. Ὅτι δὲ καθ´ Ὅμηρον     Μαχάων οὐ τέτρωται ἐν ἄλλοις
[11, 489]   τὴν ἰδέαν τῆς χρόας οὐσίαν.     μὲν γὰρ οὐρανὸς ἀργύρῳ προσέοικεν,
[11, 505]   παῖδας ταῖς γυναιξὶ τρέφειν Πάλιν     μὲν Ξενοφῶν συναναβὰς Κύρῳ εἰς
[11, 494]   εἰς τὸ κοινόν· εἶθ´ ὑπώμνυτο     μὲν οἶνος ὄξος αὑτὸν εἶναι
[11, 463]   τῇ Λακεδαιμονίων Πολιτείᾳ διὰ τούτων·     μὲν Χῖος (καὶ Θάσιος ἐκ
[11, 461]   ἔπινον ποτηρίοις. Δικαίαρχος μὲν γὰρ     Μεσσήνιος, Ἀριστοτέλους μαθητής, ἐν
[11, 503]   εἴθ´ Ἡσίοδός ἐστιν Κέρκωψ     Μιλήσιος· Ἔνθα ποτ´ ἔσται ἐμὸν
[11, 466]   τορευταὶ Ἀθηνοκλῆς, Κράτης, Στρατόνικος, Μυρμηκίδης     Μιλήσιος, Καλλικράτης Λάκων καὶ
[11, 506]   καὶ Ῥαμνούσιος Ἀντιφῶν καὶ     μουσικὸς Λάμπρος. ~(Ἐπιλίποι δ´ ἄν
[11, 488]   Τὰ γὰρ ἄλλα ποτήριά φησιν     Μυρλεανὸς Ἀσκληπιάδης ἐν τῷ περὶ
[11, 466]   καλὸν δέπας. Φησὶν οὖν Ἀσκληπιάδης     Μυρλεανός· Δοκεῖ μοι φιαλῶδες εἶναι
[11, 498]   σκύφον, ᾧπερ ἔπινεν. Ἀσκληπιάδης δ´     Μυρλεανὸς ἐν τῷ περὶ τῆς
[11, 503]   τῆς ἰδέας τῶν ποτηρίων Ἀσκληπιάδης     Μυρλεανὸς ἐν τῷ περὶ τῆς
[11, 477]   ἔχων μέλανος οἴνοιο. Ἀσκληπιάδης δ´     Μυρλεανὸς ἐν τῷ περὶ τῆς
[11, 501]   κυκλοτερεῖ τῷ σχήματι. Ἀσκληπιάδης δ´     Μυρλεανὸς μὲν φιάλη, φησί,
[11, 474]   Ἡρόδωρος Ἡρακλεώτης. Ἀσκληπιάδης δ´     Μυρλεανὸς κεκλῆσθαί φησιν αὐτὸ ἀπό
[11, 489]   Ὁμηρικὰ ἔπη. (Ἐγὼ δέ, φησὶν     Μυρλεανός, τάδε λέγω περὶ τοῦ
[11, 493]   τὴν ὁλκήν, ὅπερ φιλοπότης ὢν     Νέστωρ ἐκ τῆς συνεχοῦς συνηθείας
[11, 493]   ἄειρεν. Νῦν οὖν οὕτω τεταγμένων     Νέστωρ φαίνεται τῶν μὲν λοιπῶν
[11, 460]   κυλικείῳ λαμπρὸν ἐκτετριμμένον (Κρατῖνος δ´     νεώτερος ἐν Χείρωνι· Πολλοστῷ δ´
[11, 469]   ἐν τῇ ηʹ Κρατῖνος δ´     νεώτερός φησι· Παρ´ Ἀρχεφῶντος ἡδυποτίδας
[11, 505]   Τήιος Ἀλεξαμενός, ὡς Νικίας     Νικαεὺς ἱστορεῖ καὶ Σωτίων. (Ἀριστοτέλης
[11, 506]   τοῦ Ἀκαδημαικοῦ, ὥς φησι Νικίας     Νικαεύς. Τὰ μὲν οὖν κατὰ
[11, 495]   τῆς Σκιράδος Ἀθηνᾶς ἱεροῦ, καὶ     νικήσας λαμβάνει κύλικα τὴν λεγομένην
[11, 498]   πρὸ ἑαυτοῦ δοῦναι πιεῖν. Καὶ     Ὀδυσσεὺς δὲ παρὰ τῷ Ὁμήρῳ
[11, 504]   πάνυ δοκεῖ. Τῷ γὰρ ὄντι     οἶνος ἄρδων τὰς ψυχὰς τὰς
[11, 463]   σοφοὶ συμποτικὰς ὁμιλίας. Παραμυθεῖται γὰρ     οἶνος καὶ τὴν τοῦ γήρως
[11, 476]   ἀγγεῖον δ´ ἐν κιρνᾶται     οἶνος κρατὴρ ἀπὸ τοῦ συγκιρνᾶσθαι
[11, 484]   οἴνοις· ὑγρὸν γὰρ καὶ θερμὸν     οἶνος· τὸ δὲ ἀφ´ ἡμῶν
[11, 463]   ἕκαστος πίνει, δὲ παῖς     οἰνοχόος ὅσον ἂν ἀποπίῃ τοῦ
[11, 501]   Διόδωρός φησι· (Φιάλαι ποιαί, ὧν     ὀμφαλὸς παραπλήσιος ἠθμῷ. δὲ
[11, 459]   μετὰ σπουδῆς διὰ τὰ ἐκπώματα     Οὐλπιανός, ἔτι καθημένων ἁπάντων, πρὶν
[11, 464]   Καὶ γὰρ φίλοψος καὶ     ὀψοφάγος οἷον ὀψομανής ἐστι καὶ
[11, 468]   σοι, τὸν ἐλέφανθ´ ἥκει φέρων     παῖς. {Β. Τί δ´ ἐστὶ
[11, 495]   οὐ γὰρ ἦν αὐτῇ (κύλιξ,     παῖς γὰρ ἐμπεσὼν κατήραξε, δῆλον,
[11, 502]   ἐγχειροῦντος τοῦ Ἀρχεβούλου, εὐκαιρότατα προχέων     παῖς τοῦ οἰναρίου ἀνατρέπει τὸν
[11, 476]   μόνωτον ποτήριον Φιλήμων. Νεοπτόλεμος δ´     Παριανὸς ἐν τρίτῳ Γλωσσῶν τὸ
[11, 466]   Ἀλεξανδρείᾳ καὶ αὕτη, ὡς Σώπατρος     παρῳδός· Βαυκαλὶς τετράκυκλος. Καὶ
[11, 509]   εἰσιν περίβλεπτοι· ὥσπερ καὶ (Χαίρων     Πελληνεύς, ὃς οὐ μόνῳ Πλάτωνι
[11, 505]   αὐτοῦ ἔφη· Ὡς ἀνέπλαττε Πλάτων     πεπλασμένα θαύματα εἰδώς. (Παρμενίδῃ μὲν
[11, 506]   αἴτιον γενέσθαι. Γράφει γοῦν Καρύστιος     Περγαμηνὸς ἐν τοῖς Ἱστορικοῖς Ὑπομνήμασιν
[11, 490]   ἀστροθεσίᾳ τῶν Πλειάδων· διὸ καὶ     περὶ ταύτας μῦθος, ὅτι φεύγουσι
[11, 474]   Φιλέταιρός φησιν ἐν Ἀχιλλεῖ· Πηλεύς·     Πηλεὺς δ´ ἐστὶν ὄνομα κεραμέως,
[11, 466]   τὸν ἑκάστου νοῦν, ὥς φησιν     Πίνδαρος· Ἁνίκ´ ἀνθρώπων καματώδεες οἴχονται
[11, 505]   γεγραφέναι τὸν Ἀλεξαμενόν. Διαβάλλει δὲ     Πλάτων καὶ Θρασύμαχον τὸν Χαλκηδόνιον
[11, 504]   Κἀν τῷ περὶ Ψυχῆς δὲ     Πλάτων καταλεγόμενος ἕκαστον τῶν παρατυχόντων
[11, 508]   ἡμᾶς, τί πλέον; ἔοικεν οὖν     Πλάτων οὐ τοῖς οὖσιν ἀνθρώποις
[11, 507]   ἐμῆς ψεύσεσθαι κεφαλῆς. Ἦν δὲ     Πλάτων πρὸς τῇ κακοηθείᾳ καὶ
[11, 461]   κατακλίνεσθαι. (Καὶ κατακλιθέντων Ἀλλὰ μήν»     Πλούταρχος ἔφη, κατὰ τὸν Φλιάσιον
[11, 503]   αὐτὸς βασιλεὺς πίνει. (Τοσαῦτα εἰπὼν     Πλούταρχος καὶ ὑπὸ πάντων κροταλισθεὶς
[11, 460]   ἀλλ´ ἤδη κατακλινώμεθα, ἵν´ ἡμῖν     Πλούταρχος περὶ ὧν ἐπαγγέλλεται ποτηρίων
[11, 461]   καὶ αὐτοῦ διδάξει τι ἡμᾶς     Πλούταρχος. Ὥρα οὖν κατακλίνεσθαι. (Καὶ
[11, 479]   Πολέμων γοῦν ὅστις ἐστὶν     ποιήσας τὸν ἐπιγραφόμενον Ἑλλαδικὸν περὶ
[11, 489]   γὰρ καὶ ἀστέρας, οὓς ἥλοις     ποιητὴς ἀπεικάζει διὰ τὸ τοὺς
[11, 482]   τῇ κατασκευῇ. Φησὶ γὰρ καὶ     ποιητής· Ἦτοι καλὸν ἄλεισον
[11, 489]   καὶ ἕτερον περιστεράν. Πελειάδας δ´     ποιητὴς καλεῖ νῦν τὰς Πλειάδας,
[11, 460]   οἱ τότε τὸν Ὀδυσσέα, φησὶν     ποιητής, (παῖδα νέον γεγαῶτα κιχήσατο
[11, 487]   ἰδέας τοῦ Νέστορος ποτηρίου φησὶν     ποιητής· Πὰρ δὲ δέπας περικαλλές,
[11, 490]   ἐνετόρευσε τῷ τοῦ σοφωτάτου Νέστορος     ποιητὴς ποτηρίῳ· καὶ γὰρ τοῦτο
[11, 492]   κυκώμενα καὶ οὕτω πινόμενα λέγει     ποιητής· Τοῖσι δὲ τεῦχε κυκεῶ
[11, 501]   ἐπιτιθεμένη, καθότι (καὶ λέβητα καλεῖ     ποιητὴς τὸν μὲν ἐμπυριβήτην, τὸν
[11, 489]   Περιττῶς δὲ καὶ τοῦτ´ ἔφρασεν     ποιητής, τοὺς χρυσοῦς ἥλους παρατιθεὶς
[11, 505]   παιδικὰ γεγόνοι τοῦ Παρμενίδου Ζήνων     πολίτης αὐτοῦ. Ἀδύνατον δὲ καὶ
[11, 505]   τῶν Σωκρατικῶν διαλόγων, ἄντικρυς φάσκων     πολυμαθέστατος Ἀριστοτέλης πρὸ Πλάτωνος διαλόγους
[11, 504]   ἐπεπώκειμεν. Ἀλλὰ μήν, πρὸς θεῶν»  (ὁ   Ποντιανὸς ἔφη, οὐ δεόντως ἐκ
[11, 466]   θεῶν, ὅτε μὴ Διί. Καὶ     Πρίαμος δὲ τὸν υἱὸν λυτρούμενος
[11, 480]   κεφαλήν. Καὶ ἔστιν οἷον φαοξός,     πρὸς τὰ φάη ὀξὺς ὁρώμενος.
[11, 479]   κοτταβίδι πιεῖν ἑκάστῳ μικρόν, καὶ     προσφέρων ἂν εἶπεν εὐδειπνίας. (Ἡγήσανδρος
[11, 506]   Ἡλεῖος χλευάζεται, ἀλλὰ καὶ     Ῥαμνούσιος Ἀντιφῶν καὶ μουσικὸς
[11, 476]   πιεῖν ἅπαξ μόνον. Λυκοῦργος δ´     ῥήτωρ ἐν τῷ κατὰ Δημάδου
[11, 508]   πρώτῳ Διατριβῶν, ἔτι δὲ Δημοχάρης     ῥήτωρ ἐν τῷ ὑπὲρ Σοφοκλέους
[11, 466]   τε μάχαι τε (Καικίλιος δὲ     ῥήτωρ ἀπὸ Καλῆς ἀκτῆς
[11, 474]   εἴρηκεν ἐν Βοιωτίᾳ. (ΚΑΡΧΗΣΙΟΝ. Καλλίξεινος     Ῥόδιος ἐν τοῖς περὶ Ἀλεξανδρείας
[11, 500]   τοῦ δέοντος μεθύσκεσθαι. ~Ἱερώνυμος δ´     Ῥόδιος ἐν τῷ περὶ Μέθης
[11, 481]   κατασέσειχ´ ὑμᾶς ἄνω. Διονύσιος δ´     Σάμιος ἐν ἕκτῳ περὶ τοῦ
[11, 496]   τῷ περὶ Μέθης Λυγκεύς τε     Σάμιος ἐν ταῖς Ἐπιστολαῖς. (ΡΥΤΟΝ
[11, 499]   θύλακον δὲ μεστόν. Λυγκεὺς δ´     Σάμιος ἐν τῇ πρὸς Διαγόραν
[11, 477]   χωροῦν τοὺς ἀστραγάλους. Διονύσιος δ´     Σάμιος ἐν τοῖς περὶ τοῦ
[11, 469]   τοὺς δυσχερεῖς. (ΗΔΥΠΟΤΙΔΕΣ. Ταύτας φησὶν     Σάμιος Λυγκεὺς Ῥοδίους ἀντιδημιουργήσασθαι πρὸς
[11, 467]   αὐτὸς οὔθ´ ζύγιος οὔθ´     σαμφόρας. Καὶ Πίνδαρος δέ φησι.
[11, 497]   ἥρωσι μόνοις ἀποδίδοσθαι. Δωρόθεος δ´     Σιδώνιός φησιν τὰ ῥυτὰ κέρασιν
[11, 467]   καὶ τοῦτο ποτηρίου ὄνομα) Διονύσιος     Σινωπεὺς ἐν Σῳζούσῃ καταλέγων ὀνόματα
[11, 497]   φίλτατον βασιλέα πάρειμι. Διονύσιος δ´     Σινωπεὺς ἐν Σῳζούσῃ καταλέγων τινὰ
[11, 500]   εἰσὶν οἱ Συρακόσιοι. Καλεῖται δ´     σκύφος ὑπὸ Ἠπειρωτῶν, ὥς φησι
[11, 498]   εὖ· ὅτε γὰρ ἀρσενικόν ἐστιν     σκύφος, ὡς λύχνος, ἄνευ τοῦ
[11, 487]   λάταγας ἐν παιδιᾷ ἔπεμπον· ὅπερ     Σοφοκλῆς ἐν Σαλμωνεῖ χάλκειον ἔφη
[11, 466]   αἶψα» (ποτήριον) Τὸν δὲ Ἥλιον     Στησίχορος ποτηρίῳ διαπλεῖν φησι τὸν
[11, 475]   προειπὼν ποτήρια δέπαστρα. Θεόκριτος δ´     Συρακόσιος ἐν ταῖς Φαρμακευτρίαις φησίν·
[11, 493]   τοὺς ταμίας ἐκέλευσεν, ἐὰν παραγένηται     Σωσίβιος ἐπὶ τὴν ἀπαίτησιν τῆς
[11, 505]   εὗρε τὸ εἶδος τῶν λόγων     Τήιος Ἀλεξαμενός, ὡς Νικίας
[11, 461]   Μνημονεύει δ´ αὐτῶν καὶ Σκυθῖνος     Τήιος ἐν τῇ ἐπιγραφομένῃ Ἱστορίῃ
[11, 460]   τράπεζαν εἷλέ νιν ποτήρια. Καὶ     τὴν Ἀλκμαιωνίδα δὲ ποιήσας φησίν·
[11, 491]   ὁμώνυμοι πελειάσιν αἰθέρι κεῖσθε. Καὶ     τὴν εἰς Ἡσίοδον δὲ ἀναφερομένην
[11, 465]   ἐκπώματα) τοῖς υἱοῖς κατηράσατο, ὡς     τὴν κυκλικὴν Θηβαίδα πεποιηκώς φησιν,
[11, 505]   τὸν περὶ Ψυχῆς. Διὸ καλῶς     Τίμων περὶ αὐτοῦ ἔφη· Ὡς
[11, 505]   ἑνὶ διαλόγῳ τῷ Πρωταγόρᾳ πολλούς,     τοιαῦτα ἐν τῇ Πολιτείᾳ εἰπών·
[11, 503]   δένδρεα φίλαισιν ὠλέναισι δέξεται. Καὶ     τὸν Αἰγίμιον δὲ ποιήσας εἴθ´
[11, 496]   ῥῆσιν μυστικήν. Μνημονεύει αὐτῶν καὶ     τὸν Πειρίθουν γράψας, εἴτε Κριτίας
[11, 488]   ἦεν ἀργύρεον. Ἀπελλῆς μὲν οὖν     τορευτὴς ἐπεδείκνυεν, φησίν, ἡμῖν ἔν
[11, 481]   ἐχόντων μηδὲ ὦτα. Πτολεμαῖος δὲ     τοῦ Ἀριστονίκου τὰ κυφά. Νίκανδρος
[11, 501]   ἀμφοτέρων τῶν μερῶν. Παρθένιος δ´     τοῦ Διονυσίου ἀμφίθετον ἀκούει τὴν
[11, 467]   τὰ ποτήρια, γυάλας. Παρθένιος δ´     τοῦ Διονυσίου ἐν αʹ περὶ
[11, 503]   ἀπόφερε τἄλλα πάντα. Διονύσιος δὲ     τοῦ Τρύφωνος ἐν τῷ περὶ
[11, 505]   λόγος οὗτος» ἐγκώμια αὐτοῦ διεξέρχεται,     τοὺς ἄλλους ἁπαξαπλῶς κακολογήσας, ἐν
[11, 504]   εὐχὰς καὶ παιῶνας ἐτράποντο. Καὶ     τοὺς μίμους δὲ πεποιηκώς, οὓς
[11, 466]   τὸ Νέστορος ὄν. Ἀχαιὸς δ´     τραγικὸς ἐν Ὀμφάλῃ καὶ αὐτὸς
[11, 466]   ὅσα πλεῖστα εἶχεν, ὥς φησιν     τραγικός· Πολὺν δ´ ἀγῶνα παγξενεὶ
[11, 482]   ἄλλος ἀνασταδόν διάφορος ἦν     τύπος καὶ οὐχ ὥσπερ τὸ
[11, 496]   Πειρίθουν γράψας, εἴτε Κριτίας ἐστὶν     τύραννος Εὐριπίδης, λέγων οὕτως·
[11, 493]   καὶ (τὰς) τοιαύτας λύσεις (Πτολεμαῖος     Φιλάδελφος βασιλεύς. Λαμβάνοντος γὰρ αὐτοῦ
[11, 464]   ὀψοφάγος οἷον ὀψομανής ἐστι καὶ     φίλοινος οἰνομανὴς καὶ ὡσαύτως ἐπὶ
[11, 495]   ξύλινον ποτήριον ἀποδίδωσι. ~(ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΝ. Ποσειδώνιος     φιλόσοφος ἐν ἕκτῃ καὶ τριακοστῇ
[11, 467]   οὐδὲ ἓν βλέπει. Κλεάνθης δ´     φιλόσοφος ἐν τῷ περὶ Μεταλήψεως
[11, 502]   ἤδη καλεῖ μ´ χορὸς     φιλοτήσιος. Διὰ δὲ τὴν τοιαύτην
[11, 464]   ὑποπίνωμεν. (Λέγει δὲ περὶ τούτων     Φιλόχορος οὑτωσί· Ἀθηναῖοι τοῖς Διονυσιακοῖς
[11, 464]   τὸν τρόπον τοῦτον. Καὶ γὰρ     φίλοψος καὶ ὀψοφάγος οἷον
[11, 461]   εἶναι. Ἐν τούτοις ἀγνοεῖν ἔοικεν     Χαμαιλέων ὅτι οὔκ ἐστι μικρὸν
[11, 463]   προμηθείην αἰὲν ἔχειν ἀγαθόν. (Καὶ     χαρίεις δ´ Ἀνακρέων φησίν· Οὐ
[11, 496]   ἐν τετάρτῳ Συνωνύμων. Ἴων δ´     Χῖος ἐν Ἐλεγείοις· Ἡμῖν δὲ
[11, 495]   τοῦ οἴνου ἔγχυσιν, καθάπερ Ἴων     Χῖος ἐν Εὐρυτίδαις φησίν· Ἐκ
[11, 508]   μὴ χεῖρον. Καὶ γὰρ Θεόπομπος     Χῖος ἐν τῷ κατὰ τῆς
[11, 478]   Μνημονεύει δὲ αὐτοῦ καὶ Ἴων     Χῖος Κότυλον οἴνου πλέων» λέγων.
[11, 463]   μνήσεται εὐφροσύνης. Καὶ Ἴων δὲ     Χῖός φησιν· (Χαιρέτω ἡμέτερος βασιλεύς,
[11, 502]   δεῖπνον ὡς ἤδη καλεῖ μ´     χορὸς φιλοτήσιος. Διὰ δὲ
[11, 464]   δὲ μανίαν τοὺς πολλούς φησιν     Χρύσιππος ἐν τῇ Εἰσαγωγικῇ περὶ
[11, 490]   Ὠαρίων´ ἀνεῖσθαι. Σύνεγγυς γάρ ἐστιν     Ὠρίων τῇ ἀστροθεσίᾳ τῶν Πλειάδων·
[11, 465]   καλὸν δέπας ἡδέος οἴνου. Αὐτὰρ     γ´ ὡς φράσθη παρακείμενα πατρὸς
[11, 502]   οἴνου πανσέληνον ἐκπιὼν ὑφείλετο. καὶ     γε ἐ- Ἐκαλεῖτο δέ τις
[11, 499]   οὐκ οἶδ´ ἐρίφου κρέα· πλὴν     γε πέμψας αἰνεῖσθαι πάντων ἄξιος
[11, 478]   δ´ ἐν πρώτῳ Βοκχορηίδος· Αὐτὰρ     γε σπείσας ἐκ κόνδυος ἀργυφέοιο
[11, 468]   ἔκπωμα καὶ τὸ ἄμφωτον, εἰς     ἐστιν οἷόν τε τοὺς δακτύλους
[11, 476]   ὠλένης. Ἕρμιππος Μοίραις· Οἶσθά νυν     μοι ποίησον; τήνδε νῦν μή
[11, 493]   ὃς ὑποτακτικοῦ παραλαμβάνει τὸ προτακτικὸν  ὅ,   οἷον· Ἔνθα δὲ Σίσυφος ἔσκεν,
[11, 473]   μετώπου τοῦ κροκίου, καὶ ἐσθεῖναι     τι ἂν εὕρῃς καὶ εἰσχέαι
[11, 465]   φησιν, ὅτι αὐτῷ παρέθηκαν ἔκπωμα     ἀπηγορεύκει, λέγων οὕτως· (Αὐτὰρ
[11, 470]   αὐτῷ τὸ δέπας τὸ χρύσεον,     αὐτὸν ἐφόρει σὺν ταῖς ἵπποις,
[11, 491]   ἄρα τίς νιν ἠείδει μακάρων·     δ´ ἀέξετο πᾶσι μέλεσσι. Τὸν
[11, 478]   δύο κοτύλας σίτου. Ἀριστοφάνης Προάγωνι·     δ´ ἀλφίτων πριάμενος τρεῖς χοίνικας
[11, 477]   κίσσινον φέρων σκύφος πόνων ἀναψυκτῆρ´,     δ´ ἀμπέλων γάνος. Τὸ γὰρ
[11, 491]   ὁμόθεν πεφυῶτας, μὲν φυλίης,     δ´ ἐλαίης. ~(Γενήσονται οὖν ἐπὶ
[11, 469]   τ´ ἄλοχον πάιδάς τε φίλους,  (ὃ   δ´ ἐς ἄλσος ἔβα δάφναισι
[11, 470]   καὶ Ἥλιος παύσασθαι κελεύει,     δὲ δείσας παύεται. Ἥλιος δὲ
[11, 504]   μὲν τὰς αὐλητρίδας ἐκβάλλει,     δὲ εἰσάγει· (καὶ μέν,
[11, 502]   Ψυχασταῖς· δέ τις ψυκτῆρ´,     δέ τις κύαθον χαλκοῦν κλέψας
[11, 502]   ψυκτῆρα, κύαθον, κυμβία. Στράττις Ψυχασταῖς·     δέ τις ψυκτῆρ´, δέ
[11, 504]   πρόκειται, παραιτεῖται πίνειν μεγάλοις ποτηρίοις,     δὲ τὸν Σωκράτην παράγει τῷ
[11, 470]   αὐτοῦ κυμαίνει τὸ δέπας φανταζόμενος.     δὲ τοξεύειν αὐτὸν μέλλει, καὶ
[11, 493]   δεδωκέναι αὐτῷ τὰς ἡσυχίας εἶχον,     δὲ τῷ βασιλεῖ προσελθὼν κατεμέμφετο
[11, 479]   Αἰσχύλος ἐν Ἠδωνοῖς κοτύλας εἴρηκεν·     δὲ χαλκοδέτοις κοτύλαις ὀτοβεῖ. (Μαρσύας
[11, 495]   πῖπτον μετεσχημάτισται, (ἀρυταίνῃ μάλιστα ἐοικός,     δὴ καλοῦμεν χόα. Τὴν δὲ
[11, 463]   εἰς τὸ φῶς τε τοῦθ´,     δὴ (ὁρῶμεν. Ὃς δ´ ἂν
[11, 502]   ποτηρίου εἶδος, ὅμοιον θηρικλείῳ, χάλκεον·     δίδοσθαι τῷ ἁρπασθέντι ὑπὸ τοῦ
[11, 495]   σκυφοειδές, πυθμένα ἔχον πλατύτερον, εἰς     ἤμελγον τὸ γάλα. Ὅμηρος· Ὡς
[11, 477]   Πόλλιδι συνεστιασθέντος αὐτῷ· Καὶ γὰρ     Θρηικίην μὲν ἀνήνατο χανδὸν ἄμυστιν
[11, 461]   ὀνομαζόμενον μόνοις τοῖς ἥρωσιν ἀπεδίδοσαν.     καὶ δόξει τισὶν ἔχειν ἀπορίαν,
[11, 483]   τοιοῦτον (δὲ) τῆς ἀγωγῆς γένος     καὶ νῦν δρᾶται παρά τισι
[11, 481]   στενὸν τῷ σχήματι, παρόμοιον πλοίῳ     καλεῖται κύμβη. Καὶ Ἀναξανδρίδης ἐν
[11, 466]   δύο ὦτα εἶχε δῆλον· Ἦτοι     καλὸν ἄλεισον ἀναιρήσεσθαι ἔμελλε χρύσεον
[11, 482]   γὰρ καὶ ποιητής· Ἦτοι     καλὸν ἄλεισον ἀναιρήσεσθαι ἔμελλεν χρύσεον
[11, 494]   Ἡρακλεῖ μέγα ποτήριον πληρώσαντες οἴνου,     καλοῦσιν οἰνιστηρίαν, καὶ σπείσαντες τοῖς
[11, 493]   οἷον· Ἔνθα δὲ Σίσυφος ἔσκεν,     κέρδιστος γένετ´ ἀνδρῶν. Ἐλλείπει οὖν
[11, 496]   σκεῦος κεραμεοῦν βεμβικῶδες ἑδραῖον ἡσυχῇ,     κοτυλίσκον ἔνιοι προσαγορεύουσιν, ὥς φησι
[11, 493]   τινες, τὸ ὃς ἀντὶ τοῦ     λαμβάνοντες ἐπὶ τοῦ Μαχάονος· Ἀλλ´
[11, 477]   ~(Πᾶς δὲ ποιμένων ἔρρει λεώς,     μὲν γάλακτος κίσσινον φέρων σκύφος
[11, 504]   Καὶ περὶ τοῦ Κύρου οὖν     μὲν λέγει ὡς ἐκ πρώτης
[11, 504]   γεγράφασιν ἀμφότεροι, καὶ ἐν αὐτοῖς     μὲν τὰς αὐλητρίδας ἐκβάλλει,
[11, 491]   ὑπήλυθε θάμνους ἐξ ὁμόθεν πεφυῶτας,     μὲν φυλίης, δ´ ἐλαίης.
[11, 504]   ἐκβάλλει, δὲ εἰσάγει· (καὶ     μέν, ὡς πρόκειται, παραιτεῖται πίνειν
[11, 461]   λέγειν περὶ τοῦ Νέστορος ποτηρίου,     μόλις ἂν νέος βαστάσαι ἴσχυεν,
[11, 492]   ἀκτήν, (πὰρ δὲ δέπας περικαλλές,     οἴκοθεν ἦγ´ γεραιός Ἐν
[11, 487]   ποιητής· Πὰρ δὲ δέπας περικαλλές,     οἴκοθεν ἦγ´ γεραιός, χρυσείοις
[11, 468]   ἀκούει τὸ ἄμφωτον ποτήριον, εἰς     οἷόν τε τοὺς δακτύλους διείρειν
[11, 493]   τὸ ὃς ἀντὶ προτακτικοῦ τοῦ     Ὅμηρος οὐδέποτε τίθησι· τοὔμπαλιν δὲ
[11, 466]   τὸ Βαθυκλέους τοῦ Ἀρκάδος ποτήριον,     σοφίας ἆθλον Βαθυκλῆς τῷ
[11, 494]   ἀποκοτταβίζουσι δὲ ὀξύβαφον τιθέμενον εἰς     τὰς λάταγας ἐγχέουσιν οὐκ ἄλλο
[11, 466]   τῷ ποτηρίῳ ὕδωρ ἐμβάλλεσθαι, μεθ´     τὸν οἶνον. Ξενοφάνης· Οὐδέ κεν
[11, 491]   μίαν πελειάδα· ἃς δοιὰς εἶπεν  καθὸ   συμφυεῖς εἰσιν ἀλλήλαις καὶ συνεζευγμέναι.
[11, 491]   σχίσεις τῶν ὤτων, ἑκάτερον δὲ  καθὸ   συμφυῆ πάλιν ἐπὶ τέλει γίνεται
[11, 491]   ὑπόληξιν, ἕκαστον μὲν ἂν λέγοιτο  καθὸ   τέτταρες αἱ πᾶσαι σχίσεις τῶν
[11, 478]   τὰ καρπώσιμα γίνεσθαι ἐπὶ γῆς·  διὸ   ἐκ τούτου σπένδεσθαι. Παγκράτης δ´
[11, 509]   Πολιτείας καὶ τῶν παρανόμων Νόμων.  (Διὸ   καὶ Ἔφιππος κωμῳδιοποιὸς ἐν
[11, 500]   στρατείας πρώτου Ἡρακλέους τῷ γένει·  διὸ   καὶ Ἡρακλεωτικοὶ πρός τινων καλοῦνται.
[11, 490]   Ὠρίων τῇ ἀστροθεσίᾳ τῶν Πλειάδων·  διὸ   καὶ περὶ ταύτας μῦθος,
[11, 475]   τὸ α> ἀντὶ τοῦ κερχήσιον·  διὸ   καὶ Ὅμηρος τοὺς ὑπὸ δίψους
[11, 500]   τὸ πανοῦργον καὶ τὸ θηριῶδες.  Διὸ   καὶ Σκύφον αὐτὸν οἱ Λακεδαιμόνιοι
[11, 490]   τῆς ἑτέρας τροφῆς δεκτικὸν ἀγγεῖον.  (Διὸ   καὶ τῷ Διὶ τὴν ἀμβροσίαν
[11, 505]   εἰπεῖν ἀναγνόντα τὸν περὶ Ψυχῆς.  Διὸ   καλῶς Τίμων περὶ αὐτοῦ
[11, 489]   σχήματος ἀφομοιοῦν εἶναι δίκαιον ἐνόμιζον.  Διὸ   τὴν τράπεζαν κυκλοειδῆ κατεσκευάσαντο καὶ
[11, 465]   γ´ ὡς φράσθη παρακείμενα πατρὸς  ἑοῖο   τιμήεντα γέρα, μέγα οἳ κακὸν
[11, 478]   γε σπείσας ἐκ κόνδυος  ἀργυφέοιο   (νέκταρ ἐπ´ ἀλλοδαπὴν οἶμον ἔβαινε
[11, 466]   πόρθησιν, ἔχοντα ἐπίγραμμα τόδε· γραμμαὶ  Παρρασίοιο,   τέχνα Μυός. Ἐμμὶ δὲ ἔργον
[11, 462]   ὕβρις πίνειν ὁπόσον κεν ἔχων  ἀφίκοιο   οἴκαδ´ ἄνευ προπόλου, μὴ πάνυ
[11, 490]   δ´ εὖχος Ἑρμᾶς ἐναγώνιος, Μαίας  εὐπλοκάμοιο   παῖς, ἔτικτε δ´ Ἄτλας ἑπτὰ
[11, 465]   Οἰδιπόδῃ καλὴν παρέθηκε τράπεζαν ἀργυρέην  Κάδμοιο   θεόφρονος· αὐτὰρ ἔπειτα χρύσεον ἔμπλησεν
[11, 469]   δέπας ἐσκατέβαινε χρύσεον, ὄφρα δι´  Ὠκεανοῖο   περάσας ἀφίκοιθ´ ἱερᾶς ποτὶ βένθεα
[11, 491]   τράφον ἄντρῳ ἀμβροσίην φορέουσαι ἀπ´  Ὠκεανοῖο   ῥοάων· νέκταρ δ´ ἐκ πέτρης
[11, 490]   σφισι καὶ θέρεος καὶ χείματος  ἀρχομένοιο   σημαίνειν ἐπένευσεν ἐπερχομένου τ´ ἀρότοιο.
[11, 477]   Κισσύβιον μετὰ χερσὶν ἔχων μέλανος  οἴνοιο.   Ἀσκληπιάδης δ´ Μυρλεανὸς ἐν
[11, 475]   φησί· Κήρυκας ἀθανάτοισι φέρειν μέλανος  οἴνοιο   ἀσκὸν ἐνίπλειον κελέβειόν θ´ ὅττι
[11, 498]   Καὶ ἐν Ἰλιάδι· Πλησάμενος δ´  οἴνοιο   δέπας δείδεκτ´ Ἀχιλῆα. Πληροῦντες γὰρ
[11, 460]   φίλοις ἐπὶ γούνασι θῆκε παυομένῳ  δόρποιο)   ἐκάθισεν ἐπὶ τῶν γονάτων καὶ
[11, 465]   ἀπειρέσιον ἀργυρέων χρυσοῦ τε καὶ  ἠλέκτροιο   φαεινοῦ, τῶν προτέρων πάντων πλείονα
[11, 498]   πρώτῳ Ἡρακλείας· Δουράτεον σκύφος εὐρὺ  μελιζώροιο   ποτοῖο. (Καὶ παρ´ Ὁμήρῳ δ´
[11, 480]   εἴη συμπόταισίν τε γλυκερὸν καὶ  Διωνύσοιο   καρπῷ καὶ κυλίκεσσιν Ἀθηναίαισι κέντρον
[11, 464]   ναυάγιον, οἷά τε πολλὰ πνεῦμα  Διωνύσοιο   πρὸς Ὕβριος ἔκβαλεν ἀκτάς. Ἐγὼ
[11, 491]   Δοιοὺς δὲ τρίποδας, δέκα δὲ  χρυσοῖο   τάλαντα. Καὶ Δοιὼ θεράποντε» Σημαίνει
[11, 498]   φησίν· Τοῦ κεράσας κρητῆρα μέγαν  χρυσοῖο   φαεινὸν σκύπφους αἰνύμενος θαμέας ποτὸν
[11, 466]   στηθέων ἔξω, πελάγει δ´ ἐν  πολυχρύσοιο   πλούτου πάντες ἴσᾳ νέομεν ψευδῆ
[11, 498]   Ἡρακλείας· Δουράτεον σκύφος εὐρὺ μελιζώροιο  ποτοῖο.   (Καὶ παρ´ Ὁμήρῳ δ´ Ἀριστοφάνης
[11, 489]   Πληιάδων Ἀτλαιγενέων ἐπιτελλομενάων ἄρχεσθ´ ἀμητοῖ´,  ἀρότοιο   δὲ δυσομενάων. ~(Καὶ Ἄρατος· Αἳ
[11, 490]   ἀρχομένοιο σημαίνειν ἐπένευσεν ἐπερχομένου τ´  ἀρότοιο.   Τὰς οὖν τῆς τῶν καρπῶν
[11, 467]   ῥυτά· {Β. Ποτήρι´ γραῦς,  ἄλλο   δ´ οὐδὲ ἓν βλέπει. Κλεάνθης
[11, 471]   ἢν πλῆρες δοθῇς, οὐδέν ποτ´  ἄλλο.   Δεῦρο δή, γεμίσω ς´ ἐγώ.
[11, 462]   Λιβύων τῶν Νομάδων τινὲς οὐδὲν  ἄλλο   κέκτηνται κύλικα καὶ μάχαιραν
[11, 466]   ἀμφικύπελλον δὲ λέγων αὐτὸ οὐδὲν  ἄλλο   σημαίνει ὅτι ἦν ἀμφίκυρτον.
[11, 494]   τὰς λάταγας ἐγχέουσιν οὐκ  ἄλλο   τι ἂν εἴη ἐκπέταλον
[11, 494]   ἀπελθόντα ὀξυβάφω δύο. Οὐ γὰρ  ἄλλο   τι ἡγητέον εἶναι ὅτι
[11, 499]   ἐν Ἀδελφοῖς εἴρηκεν· (Ὦ τοιχωρύχον  ἐκεῖνο   καὶ τῶν δυναμένων λαγύνιον· ἔχον
[11, 466]   δόρατα ἀγκυλητὰ καὶ μεσάγκυλα ἄλλα·  ἀπὸ   ἀγκύλης ἤτοι τῆς δεξιᾶς χειρός.
[11, 482]   καὶ τοῦτο, κυφὸν δὲ μόνον;  ἀπὸ   γὰρ τῆς κυφότητος τὸ κύπελλον,
[11, 493]   ἀναστροφῇ χρησάμενοι ἀπολύομεν τὸν ποιητήν.  Ἀπὸ   γὰρ τούτου τοῦ ἑξαμέτρου (πλεῖον
[11, 483]   κώθωνά μοι, παλαιὸν οἴκων κτῆμα.  Ἀπὸ   δὲ τοῦ ποτηρίου τούτου καὶ
[11, 466]   (Καικίλιος δὲ ῥήτωρ  ἀπὸ   Καλῆς ἀκτῆς ἐν τῷ περὶ
[11, 474]   τὰς φλόγας. Ὅτι δὲ καὶ  ἀπὸ   Κανθάρου κεραμέως ὠνομάσθη τὸ ἔκπωμα
[11, 465]   μέτρα χεῦ´· ὀδμὴ δ´ ἡδεῖα  ἀπὸ   κρητῆρος ὀδώδει. Τιμόθεος δ´ ἐν
[11, 486]   γραμματικὸς ὅτι τὸν τοιοῦτον σχηματισμὸν  ἀπὸ   κυρίων ὀνομάτων οὐκ ἄν τις
[11, 471]   ἦλθε Θηρίκλειον ὄργανον, τῆς τρυφερᾶς  ἀπὸ   Λέσβου σεμνογόνου σταγόνος πλῆρες, ἀφρίζον,
[11, 486]   (ΛΥΚΙΟΥΡΓΕΙΣ. Φιάλαι τινὲς οὕτως καλοῦνται  ἀπὸ   Λύκωνος τοῦ κατεσκευασμένου, ὡς καὶ
[11, 476]   δάεν ῥιπὰν μελιηδέος οἴνου, ἐσσυμένως  ἀπὸ   μὲν λευκὸν γάλα χερσὶ τραπεζᾶν
[11, 488]   ἀγγείῳ, ἕτερον δὲ τὸν πρόσθετον,  ἀπὸ   ὀξέος ἀρχόμενον, καταλήγοντα δ´ εἰς
[11, 486]   ἄν τις εὕροι γινόμενον, ἀλλ´  ἀπὸ   πόλεων ἐθνῶν. (Ἀριστοφάνης τε
[11, 466]   ὡς ἀπὸ Σελεύκου ΣΕΛΕΥΚΙΣ καὶ  ἀπὸ   Προυσίου ΠΡΟΥΣΙΑΣ. (ΑΝΑΦΑΙΑ θερμοποτὶς
[11, 496]   Καὶ ὅτι τὴν προσηγορίαν ἔσχεν  ἀπὸ   Προυσίου τοῦ Βιθυνίας βασιλεύσαντος καὶ
[11, 466]   ἀπὸ τοῦ βασιλέως Ἀντιγόνου, ὡς  ἀπὸ   Σελεύκου ΣΕΛΕΥΚΙΣ καὶ ἀπὸ Προυσίου
[11, 497]   ἱπποτραγέλαφοι, βατιάκια, σαννάκια. ΣΕΛΕΥΚΙΣ. Ὅτι  ἀπὸ   Σελεύκου τοῦ βασιλέως τὴν προσηγορίαν
[11, 467]   ἀοιδὰ καὶ τὸ σὰν κίβδηλον  ἀπὸ   στομάτων. Μνημονεύει δὲ τοῦ γραμματικοῦ
[11, 481]   τῷ δεκάτῳ· Λάταγες ποτέονται κυλιχνᾶν  ἀπὸ   Τηιᾶν, ὡς διαφόρων γινομένων καὶ
[11, 484]   κρατῶν. (ΛΑΒΡΩΝΙΑ ἐκπώματος Περσικοῦ εἶδος  ἀπὸ   τῆς ἐν τῷ πίνειν λαβρότητος
[11, 460]   ἐπὶ κρασὶν ἔθηκεν. Ἅπερ ὠνομάσθη  ἀπὸ   τῆς πόσεως, ὡς τὸ ἔκπωμα
[11, 497]   λεπτῶς κάτωθεν πίνουσιν, ὠνομάσθαι τε  ἀπὸ   τῆς ῥύσεως. (ΣΑΝΝΑΚΙΑ. Κράτης ἐν
[11, 499]   τινων. (Τὸ δὲ σκύφος ὠνομάσθη  ἀπὸ   τῆς σκαφίδος. Καὶ τοῦτο δ´
[11, 493]   παντὸς ἀνθρώπου μόλις ἂν ἀποκινήσαντος  ἀπὸ   τῆς τραπέζης τὸ ποτήριον, τοῦ
[11, 502]   φησιν Ἑρμῶναξ. ΧΑΛΚΙΔΙΚΑ ποτήρια, ἴσως  ἀπὸ   τῆς Χαλκίδος τῆς Θρᾳκικῆς εὐδοκιμοῦντα.
[11, 461]   Θυατειρηνός, ὀνομασθῆναι φάσκων αὐτοὺς  ἀπό   τινος Κύλικος γένος Λυδοῦ, ἑνὸς
[11, 474]   Μυρλεανὸς κεκλῆσθαί φησιν αὐτὸ  ἀπό   τινος τῶν ἐν τῇ νηὶ
[11, 466]   ὦτα. Τὸ δὲ ἄλεισον ἤτοι  ἀπὸ   τοῦ ἄγαν λεῖον εἶναι
[11, 466]   ἐστι τοῦ ἀρυστίχου ἀρύβαλλος,  ἀπὸ   τοῦ ἀρύτειν καὶ βάλλειν. Λέγουσι
[11, 466]   δὲ κάρτα φείδῃ. (ΑΝΤΙΓΟΝΙΣ ἔκπωμα  ἀπὸ   τοῦ βασιλέως Ἀντιγόνου, ὡς ἀπὸ
[11, 476]   ἀπὸ τοῦ κέρατος; οἷον κερατήρ,  ἀπὸ   τοῦ εἰς τὸ κέρας ἐγχεῖσθαι
[11, 484]   κυλίκων εἶδος οὕτως λεγόμενον  ἀπὸ   τοῦ κεράμου, ὡς τὰ Ἀττικὰ
[11, 476]   ἐν αὐτῷ τὸ ὕδωρ,  ἀπὸ   τοῦ κέρατος; οἷον κερατήρ, ἀπὸ
[11, 480]   ἐστὶ κεράμεα ποτήρια καὶ λέγεται  ἀπὸ   τοῦ κυλίεσθαι τῷ τροχῷ· ἀφ´
[11, 483]   συβώτης. Εὔμολπος δὲ ποτηρίου γένος,  ἀπὸ   τοῦ κυφὸν εἶναι. Σιμάριστος δὲ
[11, 493]   δ´ γέρων ἀμογητὶ ἄειρεν»  ἀπὸ   τοῦ μέσου ἐξελόντες τὸ γέρων
[11, 497]   λέγων φησίν· Βελλεροφόντης ἐστὶν  ἀπὸ   τοῦ Πηγάσου τὴν πύρπνοον Χίμαιραν
[11, 494]   τις αὐτόν, πῶς τις ἂν  ἀπὸ   τοῦ πότου παύσειε, τοῦ λίαν
[11, 498]   τῷ σκύφει, τὸ σκύφει ἰδίως  ἀπὸ   τοῦ σκύφος σχηματίσας οὐδετέρως ἔφη.
[11, 476]   κιρνᾶται οἶνος κρατὴρ  ἀπὸ   τοῦ συγκιρνᾶσθαι ἐν αὐτῷ τὸ
[11, 484]   ὡς τὰ Ἀττικὰ σκεύη,  ἀπὸ   τοῦ σχήματος ἐπιχωριάσαντος ἐκεῖ, ὥσπερ
[11, 470]   ΗΜΙΤΟΜΟΣ ἔκπωμά τι παρ´ Ἀττικοῖς  ἀπὸ   τοῦ σχήματος ὀνομασθέν, φησὶν Πάμφιλος
[11, 466]   τῷ εὖ ἀκοντίζειν. Ὠνομάσθη οὖν  ἀπὸ   τοῦ τῆς χειρὸς σχηματισμοῦ, ὃν
[11, 471]   ἐντετυπῶσθαι. (Πάμφιλος δ´ Ἀλεξανδρεὺς  ἀπὸ   τοῦ τὸν Διόνυσον τοὺς θῆρας
[11, 475]   πᾶν ποτήριον κελέβη (καλεῖται  ἀπὸ   τοῦ χέειν εἰς αὐτὸ τὴν
[11, 477]   ξύλου. Ἄλλοι δὲ ἐτυμολογοῦσιν αὐτὸ  ἀπὸ   τοῦ χεῖσθαι, τὸ δ´ ἐστὶ
[11, 460]   ποιητὴν Σιμωνίδην ἐν Ἰάμβοις οὕτως·  Ἀπὸ   τράπεζαν εἷλέ νιν ποτήρια. Καὶ
[11, 483]   κάδων, ἄγρει δ´ οἶνον ἐρυθρὸν  ἀπὸ   τρυγός· οὐδὲ γὰρ ἡμεῖς νήφειν
[11, 485]   Τοῦτο δὲ τὸ ποτήριον ὠνομάσθη  ἀπὸ   τῶν εἰς τὰς μέθας καὶ
[11, 467]   φιλόσοφος ἐν τῷ περὶ Μεταλήψεως  ἀπὸ   τῶν κατασκευασάντων (φησὶν ὀνομασθῆναι τήν
[11, 501]   παρατίθεται τὰ Λυκόφρονος οὕτως ἔχοντα·  Ἀπὸ   τῶν ὀμφαλῶν τῶν ἐν ταῖς
[11, 490]   Διὶ φέρειν τὴν ἀμβροσίαν. Διόπερ  ἀπὸ   τῶν πτηνῶν αὐτὰς χωρίζει λέγων·
[11, 482]   κυφότητα· ἀμφικύπελλα οἷον ἀμφίκυρτα  ἀπὸ   τῶν ὤτων, διὰ τὸ τοιαῦτα
[11, 504]   ~(Φιάλαν ὡς εἴ τις ἀφνεᾶς  ἀπὸ   χειρὸς ἑλὼν ἔνδον ἀμπέλου καχλάζοισαν
[11, 486]   λέγων καὶ λοιβίδας τὰ σπονδεῖα  ὑπὸ   Ἀντιμάχου τοῦ Κολοφωνίου. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΑ'
[11, 500]   Ἠπειρωτῶν, ὥς φησι Σέλευκος, λυρτός,  ὑπὸ   δὲ Μηθυμναίων, ὡς Παρμένων φησὶν
[11, 475]   τὸ δέπας τὸ δοθὲν Ἀλκμήνῃ  ὑπὸ   Διός, ὅτε Ἀμφιτρύωνι εἰκάσθη. ΚΑΛΠΙΟΝ.
[11, 475]   κερχήσιον· διὸ καὶ Ὅμηρος τοὺς  ὑπὸ   δίψους κρατουμένους καρχαλέους εἶπεν. Χάρων
[11, 492]   ὑποπυθμένιοι· (ὥστε διακρατεῖσθαι τὸ δέπας  ὑπὸ   δυεῖν