HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Athénée de Naucratis, les Deipnosophistes (ou Le Banquet des sages), livre XI

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)


ω  =  280 formes différentes pour 700 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, pages
[11, 480]   πυξίδα καλοῦσι κυλιχνίδα διὰ τὸ  τῷ   τόρνῳ κεκυλίσθαι. Ἐγένοντο δ´ ἐπίσημοι
[11, 497]   γελοιότητι τοῦ ὀνόματος προσπαίξας φησί·  (ω(   Σαννάκρα) ἱπποτραγέλαφοι, βατιάκια, σαννάκια. ΣΕΛΕΥΚΙΣ.
[11, 484]   (ποτήριον χρυσοῦς διακοσίους ἄγον. {Α.     περιβοήτου, φιλτάτη, λαβρωνίου. Δίφιλος Τιθραύστῃ
[11, 504]   Σωκράτης εἶπεν· ἀλλὰ πίνειν μέν,     ἄνδρες, καὶ ἐμοὶ πάνυ δοκεῖ.
[11, 471]   δ´ Εὔβουλος ἐν Καμπυλίωνι·     γαῖα κεραμί, τίς σε Θηρικλῆς
[11, 499]   ἐν Ἀνασῳζομένοις· Λάγυνον ἔχω κενόν,     γραῦ, θύλακον δὲ μεστόν. Λυγκεὺς
[11, 494]   ἀποβλέψας βασιλεὺς εἶπεν     θαυμάσιε λυτικέ, ἐὰν ἀφέλῃς τοῦ
[11, 467]   σκότῳ. {Β. Δεῖνον καὶ δεινόν,     θεοί. Ἐστὶ καὶ γένος ὀρχήσεως,
[11, 494]   σοι πείσομαι. Καὶ γὰρ ἐπαγωγόν,     θεοί, τὸ σχῆμά πως τῆς
[11, 480]   Ἀττικῶν μνημονεύει Πίνδαρος ἐν τοῖσδε·     Θρασύβουλ´, ἐρατᾶν ὄχημ´ ἀοιδᾶν τοῦτό
[11, 467]   ἐκ Μηδείας· Οἶσθ´ προσέοικεν,     Κρέων, τὸ βρέγμα σου; ἐγᾦδα·
[11, 478]   (τῶν Περσικῶν {Β. Εἰς κόρακας,     μαστιγία. {Α. Καὶ κόνδυ καὶ
[11, 475]   μνημονεύει· Ἄγε δή, φέρ´ ἡμίν,     παῖ, κελέβην, ὅκως ἄμυστιν προπίω,
[11, 466]   Ἀνακρέων· Φέρ´ ὕδωρ, φέρ´ οἶνον,     παῖ, φέρε δ´ ἀνθεμεῦντας ἡμῖν
[11, 464]   {Α. Βούλεσθε δήπου τὸν ἐπιδέξι´,     πάτερ, λέγειν ἐπὶ τῷ πίνοντι.
[11, 507]   κρώζειν περιβλέπουσαν. (Δοκῶ οὖν σε,     Πλάτων, πολλὰ κατὰ τῆς ἐμῆς
[11, 474]   Αἰγαῖον ἁλμυρὸν βάθος (Θεόφιλος ἡμῖν,     Στράτων. Ὡς ἐς καλὸν τὸν
[11, 482]   τὸν Δί´, ἦν γάρ. {Α.     τάλαιν´ ἐγὼ κακῶν. (Ἐρατοσθένης δ´
[11, 474]   οὐδὲ κεραμεύουσι νῦν τοὺς κανθάρους,     τάλαν, ἐκείνους τοὺς ἁδρούς, ταπεινὰ
[11, 499]   δὲ Δίφιλος ἐν Ἀδελφοῖς εἴρηκεν·  (Ὦ   τοιχωρύχον ἐκεῖνο καὶ τῶν δυναμένων
[11, 466]   δεικνύντες. Φησὶ πρός τινα Νικόμαχος·     χαῖρε χρυσόκλυστα καὶ χρυσοῦς ἐμῶν.
[11, 469]   δευτέρῳ Ἡρακλείας τὸ δέπας ἐν     διέπλευσεν (ὁ Ἡρακλῆς τὸν Ὠκεανὸν
[11, 462]   ἐστιν καλούμενος Κύλικες, παρ´     ἐστι τὸ Κάδμου καὶ Ἁρμονίας
[11, 466]   ἐρασθέντα αὐτῆς τῶν ἡγεμόνων τινά,  (ᾧ   ἦν τοὔνομα Ἔναλος, ἐκκολυμβῆσαι βουλόμενον
[11, 466]   ποτηρίῳ διαπλεῖν φησι τὸν ὠκεανόν,     καὶ τὸν Ἡρακλέα περαιωθῆναι ἐπὶ
[11, 476]   Καὶ τὸ ἀγγεῖον δ´ ἐν     κιρνᾶται οἶνος κρατὴρ ἀπὸ
[11, 467]   παρατίθεται Στράττιδος ἐκ Μηδείας· Οἶσθ´     προσέοικεν, Κρέων, τὸ βρέγμα
[11, 506]   ἐν τῷ Ἴωνι ἐπιγραφομένῳ, ἐν     πρῶτον μὲν κακολογεῖ πάντας τοὺς
[11, 498]   Ῥοδιάς, Ἀντιγονίς. ~(ΣΚΑΛΛΙΟΝ κυλίκιον μικρόν,     σπένδουσιν Αἰολεῖς, ὡς Φιλητᾶς φησιν
[11, 480]   καλεῖται τό τε κυλικεῖον, ἐν     τίθεται τόπῳ τὰ ποτήρια, κἂν
[11, 486]   Κλείταρχος καὶ Νίκανδρος Θυατειρηνός     τὸ ἔλαιον ἐπισπένδουσι τοῖς ἱεροῖς,
[11, 486]   ἐπισπένδουσι τοῖς ἱεροῖς, σπονδεῖον δὲ     τὸν οἶνον, καλεῖσθαι λέγων καὶ
[11, 473]   εἶδος. Ἀγγεῖον δ´ ἐστὶν ἐν     τοὺς κτησίους Δίας ἐγκαθιδρύουσιν, ὡς
[11, 480]   γʹ ἐπίχρυσοι. ~(Ναὸς Βυζαντίων, ἐν     Τρίτων κυπαρίσσινος ἔχων κρατάνιον ἀργυροῦν,
[11, 479]   καὶ ταῦτα· Ναὸς Μεταποντίνων, ἐν     φιάλαι ἀργυραῖ ρλβʹ οἰνοχόαι ἀργυραῖ
[11, 466]   ΕΝΙΑΥΤΟΣ καλούμενον. (ΑΜΦΩΞΙΣ ξύλινον ποτήριον,     χρῆσθαι τοὺς ἀγροίκους Φιλητᾶς φησ,
[11, 506]   ὃν Σπεύσιππός φησι φίλτατον ὄντα  (Ἀρχελάῳ)   Φιλίππῳ τῆς βασιλείας αἴτιον γενέσθαι.
[11, 480]   κέρατα δύο. Ἐν δὲ τῷ  ναῷ   τῆς Ἥρας τῷ παλαιῷ φιάλαι
[11, 481]   νὴ τὼ θεώ. {Β. Εἰ  λάβω   κυρισοι τὴν κυλίσκην; {Α. Μηδαμῶς
[11, 487]   πολύς. {Β. Πρὸς θεῶν, τῷ  κοττάβῳ   πρόσεστι καὶ Μάνης τις ὥσπερ
[11, 507]   κινούμενα καὶ ἐνεργὰ ἰδεῖν, οὕτω  κἀγὼ   τοὺς πολίτας οὓς διαγράφω. (Περὶ
[11, 509]   καὶ Ἔφιππος κωμῳδιοποιὸς ἐν  Ναυάγῳ   (Πλάτωνά τε αὐτὸν καὶ τῶν
[11, 487]   χάλκειον κάρα. Ἀντιφάνης Ἀφροδίτης Γοναῖς·  Ἐγὼ   ´πιδείξω καθ´ ἕν· ὃς ἂν
[11, 477]   ἀργύριον οὗτος οὐδαμόθεν, εὖ οἶδ´  ἐγώ,   ἀλλ´ δαπίδιον ἓν ἀγαπητὸν
[11, 483]   κώθωνα παῖδα φάρυγος. Θεόπομπος Στρατιώτισιν·  Ἐγὼ   γὰρ ἂν κώθωνος ἐκ στρεψαύχενος
[11, 463]   ἐστὶν ὑποκόρισμα τῆς ἀνθρωπίνης μοίρας;  ἐγὼ   γάρ, εἰ μὲν εὖ τις
[11, 504]   κύλιξι μικρὰ ἐπιψακάζωσιν, ἵνα καὶ  ἐγὼ   Γοργιείοις ῥήμασιν εἴπω, (οὕτως οὐ
[11, 471]   ἄλλο. Δεῦρο δή, γεμίσω ς´  ἐγώ.   Γραῦ Θεολύτη, γραῦ. {ΘΕΟΛ. Τί
[11, 498]   ἀπέπλεεν. Ὁμοίως εἴρηκε καὶ Ἀνακρέων·  Ἐγὼ   δ´ ἔχων σκύπφον Ἐρξίωνι τῷ
[11, 464]   Διωνύσοιο πρὸς Ὕβριος ἔκβαλεν ἀκτάς.  Ἐγὼ   δὲ εὖ οἶδα ὅτι ἥδιστα
[11, 473]   πολλάκις μεμνημένος τοῦ ὀνόματός φησιν·  Ἐγὼ   δὲ (καὶ γὰρ ἔτυχεν ὂν
[11, 497]   οὐδ´ ἂν ἐλέφας ἐκπίοι. {Α.  Ἐγὼ   δὲ τοῦτό γ´ ἐκπέπωκα πολλάκις.
[11, 489]   ἐντετυπωμένα ἔχον τὰ Ὁμηρικὰ ἔπη.  (Ἐγὼ   δέ, φησὶν Μυρλεανός, τάδε
[11, 502]   προὔπινεν. Ἄλεξις· Φιλοτησίαν σοι τήνδ´  ἐγὼ   ἰδίᾳ τε καὶ κοινῇ κύλικα
[11, 469]   Εἰς τὰς Ῥοδιακὰς ὅλος ἀπηνέχθην  ἐγὼ   καὶ τοὺς ἐφήβους, Σωσία, τοὺς
[11, 482]   ἦν γάρ. {Α. τάλαιν´  ἐγὼ   κακῶν. (Ἐρατοσθένης δ´ ἐν τῇ
[11, 472]   παλαιγενοῦς πλήρης, ἀφρίζων· ὃν λαβὼν  ἐγὼ   κενὸν τρίψας, ποήσας λαμπρόν, ἀσφαλῆ
[11, 466]   Τρόφιμε, νὴ τὸν Οὐρανόν, ὑπερήφανα.  Ἐγὼ   μὲν (γὰρ) ἐξέστην ἰδών. Κρατῆρες
[11, 486]   ἡδυπνόου λεπαστῆς. ~(Ἕρμιππος Μοίραις· Ἂν  ἐγὼ   πάθω τι τήνδε τὴν λεπαστὴν
[11, 502]   εὐδοκιμοῦντα. (ΧΥΤΡΙΔΕΣ. Ἄλεξις ἐν Ὑποβολιμαίῳ·  Ἐγὼ   Πτολεμαίου τοῦ βασιλέως τέτταρα χυτρίδι´
[11, 466]   ᾆδε πρὸς τήνδ´, ἐκπίομαι δ´  ἐγὼ   τέως. Αὔλει σύ, καὶ σὺ
[11, 477]   δ´ ἥδετο κισσυβίῳ. Τῷ μὲν  ἐγὼ   τόδ´ ἔλεξα περιστείχοντος ἀλείσου τὸ
[11, 489]   περὶ τὴν ζωὴν οἱ ἄνθρωποι·  λέγω   δὲ τὰς πελειάδας. (Ὅταν γὰρ
[11, 489]   δέ, φησὶν Μυρλεανός, τάδε  λέγω   περὶ τοῦ ποτηρίου. Οἱ παλαιοὶ
[11, 474]   υἱὸν εὐτυχοῦντα καὶ σεσωσμένον πρῶτος  λέγω   σοι τόν τε χρυσοῦν κάνθαρον.
[11, 477]   μὲν ἀνήνατο χανδὸν ἄμυστιν ζωροποτεῖν,  ὀλίγῳ   δ´ ἥδετο κισσυβίῳ. Τῷ μὲν
[11, 488]   ὅτι ἐμπεπαρμένοις ἐοίκασιν ἔξω τε  ὀλίγῳ   προὔχουσι, μετέωροι τῆς ἄλλης ἐπιφανείας
[11, 469]   ἐν τῷ περὶ τοῦ ῥυτοῦ  λόγῳ.   (ΕΦΗΒΟΣ. Τὸ καλούμενον ποτήριον ἐμβασικοίταν
[11, 496]   ἐν τῷ περὶ τοῦ βατιακίου  λόγῳ.   (ΠΡΟΧΥΤΗΣ εἶδος ἐκπώματος, (ὡς Σιμάριστος
[11, 505]   Γοργίαν καὶ Παρμενίδην καὶ ἑνὶ  διαλόγῳ   τῷ Πρωταγόρᾳ πολλούς, τοιαῦτα
[11, 486]   Μνηματίῳ ἐν τῷ τῶν ποτηρίων  καταλόγῳ   φησί· Κρατῆρες, κάδοι, (ὁλκεῖα, κρουνεῖ´.
[11, 494]   πολλὰ κἀγάθ´ οἱ θεοὶ τῷ  δημιουργῷ   δοῖεν, ὃς ἐποίησέ σε, τῆς
[11, 481]   ὠτίων ποτήριον ὠνομακέναι Θεόπομπον ἐν  Μήδῳ.   Φιλήμων Φάσματι· Ἐπεὶ δ´
[11, 485]   Δαίμονος τέττιξ κελαδεῖ. Καὶ ἐν  Μήδῳ·   Ὥς ποτ´ ἐκήλησεν Καλλίστρατος υἷας
[11, 459]   δὲ Πολύιδος ἱερὰ θύων ἐν  ὁδῷ   παραπορευόμενον τὸν Πετεὼ κατέσχεν καὶ
[11, 489]   Διονύσιος δὲ Θρᾲξ ἐν  Ῥόδῳ   λέγεται τὴν Νεστορίδα κατασκευάσαι τῶν
[11, 487]   ἀποδίδωσι. (ΜΑΝΗΣ ποτηρίου εἶδος. Νίκων  Κιθαρῳδῷ·   Καὶ πάνυ τις εὐκαίρως προπίνω,
[11, 504]   τῷ ψυκτῆρι πίνοντα μέχρι τῆς  ἕω.   Κἀν τῷ περὶ Ψυχῆς δὲ
[11, 481]   μοὐστὶ τὸ σίαλον νὴ τὼ  θεώ.   {Β. Εἰ λάβω κυρισοι τὴν
[11, 465]   Ἀθηναίους ἐκ τῶν πίθων τῷ  θεῷ   κιρνάναι, εἶτ´ αὐτοὺς προσφέρεσθαι· ὅθεν
[11, 491]   Τὸν μὲν ἄρα τρήρωνες ὑπὸ  ζαθέῳ   τράφον ἄντρῳ ἀμβροσίην φορέουσαι ἀπ´
[11, 475]   Φαρμακευτρίαις φησίν· Στέψον τὰν κελέβαν  φοινικέῳ   οἰὸς ἀώτῳ· (καὶ Εὐφορίων· Ἠέ
[11, 492]   ποιητής· Τοῖσι δὲ τεῦχε  κυκεῶ   ἐυπλόκαμος Ἑκαμήδη σφῶιν πρῶτον
[11, 492]   δ´ ἐκέλευεν, ἐπεί ῥ´ ὥπλισσε  κυκεῶ.   (Τὸ δὲ ~Ἄλλος μὲν μογέων
[11, 498]   παιδὶ τῷ ἑαυτοῦ, Τηλεβόης δὲ  Πτερέλεῳ·   τοῦτον ἑλὼν ἀπέπλεεν. Ὁμοίως εἴρηκε
[11, 463]   χαρίεις δ´ Ἀνακρέων φησίν· Οὐ  φιλέω   ὃς κρητῆρι παρὰ πλέῳ οἰνοποτάζων
[11, 463]   Οὐ φιλέω ὃς κρητῆρι παρὰ  πλέῳ   οἰνοποτάζων νείκεα καὶ πόλεμον δακρυόεντα
[11, 462]   τοῦ γενέσθαι τὴν ἐπὶ τοῦ  νεὼ   τῆς Ἀθηνᾶς ἀόρατον ἀσπίδα· καὶ
[11, 468]   ἐν δ´ ἀσκηθὲς μέλι χεῦαν  ἀργυρέῳ   κρητῆρι, περιφραδέως κερόωντες· νώμησαν δὲ
[11, 508]   ἀρχὴν παραλαβόντος Παρμενίων αὐτὸν ἐν  Ὠρεῷ   λαβὼν ἀπέκτεινεν, ὥς φησι Καρύστιος
[11, 469]   δ´ οὑτωσὶ λέγει· Τότε δὴ  χρυσέῳ   ἐν δέπαι Ἠέλιον πόμπευεν ἀγακλυμένη
[11, 481]   ὡς διαφόρων γινομένων καὶ ἐν  Τέῳ   κυλίκων. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Θ' (Φερεκράτης Κοριαννοῖ·
[11, 466]   ἀνδρῶν πίνεσκεν ἀπ´ αὐτοῦ οὔτε  τεῳ   σπένδεσκε θεῶν, ὅτε μὴ Διί.
[11, 459]   θύων ἐν ὁδῷ παραπορευόμενον τὸν  Πετεὼ   κατέσχεν καὶ κατακλίνας ἐν τῇ
[11, 466]   τἀκάτια, τὰ κυμβία αἴρου τὰ  μείζω,   κεὐθὺ τοῦ καρχησίου ἄνελκε τὴν
[11, 466]   ἔνεικον, ὡς δὴ πρὸς Ἔρωτα  πυκταλίζω.   Πρὸ δὲ τούτων Ἡσίοδος· Κρήνης
[11, 460]   ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β' (Ἄξιον δὲ εἶναι  νομίζω   ζητῆσαι ὑμᾶς πρὸ τοῦ καταλόγου
[11, 497]   εὕρεμα τίετε τοῦτο, δεῦτε, νέοι,  νηῷ   τῷδε παρ´ Ἀρσινόης. Θεόφραστος δ´
[11, 486]   λεπαστῆς. ~(Ἕρμιππος Μοίραις· Ἂν ἐγὼ  πάθω   τι τήνδε τὴν λεπαστὴν ἐκπιών,
[11, 503]   δηλοῦται, ὅτι τούτῳ ἐχρῶντο οἰνοχοοῦντες  κυάθῳ.   Εἰπὼν γάρ· Τρίποδα καὶ κάδον
[11, 482]   τιμῆς εἰς τὴν κτῆσιν παρειληφέναι.  Κυάθῳ   μὲν οὖν οὐδὲν ἐχρῶντο τότε
[11, 463]   παίζωμεν, ἴτω διὰ νυκτὸς ἀοιδή,  ὀρχείσθω   τις, ἑκὼν δ´ ἄρχε φιλοφροσύνης.
[11, 509]   Πλάτωνα καὶ Βρυσωνοθρασυμαχειοληψικερμάτων, πληγεὶς ἀνάγκῃ  ληψολιγομίσθῳ   τέχνῃ (συνών τις, οὐκ ἄσκεπτα
[11, 509]   Ἀθηναίων χθονός. Μέχρι τούτων ἡμῖν  πεπεραιώσθω   καὶ ἥδε συναγωγή, φίλτατε
[11, 480]   τῷ ναῷ τῆς Ἥρας τῷ  παλαιῷ   φιάλαι ἀργυραῖ λʹ κρατάνια ἀργυρᾶ
[11, 502]   Θρᾳκικῆς εὐδοκιμοῦντα. (ΧΥΤΡΙΔΕΣ. Ἄλεξις ἐν  Ὑποβολιμαίῳ·   Ἐγὼ Πτολεμαίου τοῦ βασιλέως τέτταρα
[11, 507]   τοῦτο ἐξ ὧν ἐν τῷ  Τιμαίῳ   λέγει· (Πέπονθά τι πάθος πρὸς
[11, 477]   οἰκείου ξένου τοῦ παρὰ τῷ  Ἀθηναίῳ   Πόλλιδι συνεστιασθέντος αὐτῷ· Καὶ γὰρ
[11, 482]   ἐφεξῆς, τὸν νεοκρᾶτα βάπτοντες τῷ  κυμβίῳ,   καθὰ καὶ νῦν παρ´ ὑμῖν
[11, 477]   ἐν ἀγρῷ· (Πολύφημος μὲν τῷ  κισσυβίῳ,   θατέρῳ δὲ Εὔμαιος. Καλλίμαχος δ´
[11, 477]   ἄμυστιν ζωροποτεῖν, ὀλίγῳ δ´ ἥδετο  κισσυβίῳ.   Τῷ μὲν ἐγὼ τόδ´ ἔλεξα
[11, 477]   τῆς Νεστορίδος Σκύφει, φησί, καὶ  κισσυβίῳ   τῶν μὲν ἐν ἄστει καὶ
[11, 498]   ὅτι τῷ σκύφει καὶ τῷ  κισσυβίῳ   τῶν μὲν ἐν ἄστει καὶ
[11, 501]   ἐν τῷ περὶ τοῦ Κρατῆρος  ῥησειδίῳ   τὴν κατὰ τὸν πυθμένα μὴ
[11, 488]   τὸ κύτος συγκεχαλκευμένον ὅλῳ τῷ  ἀγγείῳ,   ἕτερον δὲ τὸν πρόσθετον, ἀπὸ
[11, 460]   λίθινος, ὃν προσεύγμασιν ἐν τῷ  κυλικείῳ   λαμπρὸν ἐκτετριμμένον (Κρατῖνος δ´
[11, 460]   Ὡσπερεὶ σπονδὴν διδοὺς ἐν τῷ  κυλικείῳ   συντέτριφε τὰ ποτήρια. Κἀν Ψαλτρίᾳ
[11, 473]   δὲ λόγος περί τινος ἐν  καπηλείῳ   πίνοντος Εἶθ´ ὁρῶ τὸν Ἑρμαίσκον
[11, 470]   Καὶ μήποτε Ἄλεξις ἐν Ἡσιόνῃ  θηρικλείῳ   ποιεῖ τὸν Ἡρακλέα πίνοντα, ὅταν
[11, 502]   Παρὰ Γορτυνίοις ποτηρίου εἶδος, ὅμοιον  θηρικλείῳ,   χάλκεον· δίδοσθαι τῷ ἁρπασθέντι
[11, 492]   κύκησε γυνὴ εἰκυῖα θεῇσιν οἴνῳ  Πραμνείῳ,   ἐπὶ δ´ αἴγειον κνῆ τυρὸν
[11, 466]   Πεισιστράτου· Ἐν δ´ οἶνον ἔχευε  χρυσείῳ   δέπαι. Εἶτα παρακατιὼν τὸ αὐτό·
[11, 495]   τἠτέρῃ σπένδει, τρέμων οἷόνπερ ἐν  βορηίῳ   νωδός. Κλείταρχος δὲ ἐν ταῖς
[11, 466]   ἐπονομάζους´ ἅμα (ἵησι λάταγας τῷ  Κορινθίῳ   πέει. Καὶ Βακχυλίδης· Εὖτε τὴν
[11, 484]   εἶναί φησιν αὐτὸ βομβυλιῷ  βατιακίῳ.   (ΛΑΚΑΙΝΑΙ κυλίκων εἶδος οὕτως λεγόμενον
[11, 466]   οἴνῳ διάγειν, μὴ κωθωνιζόμενον μηδὲ  Θρᾳκίῳ   νόμῳ ἄμυστιν οἰνοποτεῖν, ἀλλὰ τῷ
[11, 501]   ὥστε καὶ τὴν φιάλην εἶναι  χαλκίῳ   προσεοικυῖαν ἐκπετάλῳ, δεχομένην ψυχρὸν ὕδωρ.
[11, 461]   ἔχοντες γὰρ ἑτέραν ἡδονὴν ταύτης  καλλίω   οὐδὲ μᾶλλον εὐχερῆ καταφεύγουσιν εἰκότως
[11, 503]   τοῖς Ὀνοματικοῖς, τὸ ἐπὶ τῷ  σκολίῳ   διδόμενον, ὡς Ἀντιφάνης παρίστησιν ἐν
[11, 484]   δ´ ὅμοιον εἶναί φησιν αὐτὸ  βομβυλιῷ   βατιακίῳ. (ΛΑΚΑΙΝΑΙ κυλίκων εἶδος
[11, 485]   ἁθρόως πιεῖν, κατεναντίον τῷ λεγομένῳ  βομβυλιῷ.   Φησὶν γάρ που αὐτός·
[11, 483]   εἰς στρατείαν καὶ εὐφορώτατον ἐν  γυλιῷ.   Οὗ δὲ ἕνεκα στρατιωτικόν, πολλάκις
[11, 466]   ΑΡΟΚΛΟΝ φιάλη παρὰ τῷ  Κολοφωνίῳ   Νικάνδρῳ. (ΑΛΕΙΣΟΝ καὶ ΔΕΠΑΣ τὸ
[11, 491]   δέκα δὲ χρυσοῖο τάλαντα. Καὶ  Δοιὼ   θεράποντε» Σημαίνει δὲ καὶ τὸ
[11, 466]   κύλιξ καλεῖται. ΑΚΑΤΟΣ ποτήριον ἐοικὸς  πλοίῳ.   Ἐπικράτης· Κατάβαλλε τἀκάτια, τὰ κυμβία
[11, 481]   καὶ στενὸν τῷ σχήματι, παρόμοιον  πλοίῳ   καλεῖται κύμβη. Καὶ Ἀναξανδρίδης
[11, 487]   τηνδὶ μετανιπτρίδα τῆς Ὑγιείας. Φιλέταιρος  Ἀσκληπιῷ·   Ἐνέσεισε μεστὴν ἴσον ἴσῳ μετανιπτρίδα
[11, 485]   τοῦ ποτηρίου. Ἀντιφάνης δὲ ἐν  Ἀσκληπιῷ·   Τὴν δὲ γραῦν τὴν ἀσθενοῦσαν
[11, 475]   παῖ, κελέβην, ὅκως ἄμυστιν  προπίω,   τὰ μὲν δέκ´ ἐγχέας ὕδατος,
[11, 473]   δίωτον ἐπιθηματοῦντα στέψαι τὰ ὦτα  ἐρίῳ   λευκῷ καὶ ἐκ τοῦ ὤμου
[11, 466]   Τὸν δὲ Ἥλιον Στησίχορος  ποτηρίῳ   διαπλεῖν φησι τὸν ὠκεανόν,
[11, 469]   καὶ συγγραφεῖς πλεῖν αὐτὸν ἐν  ποτηρίῳ   ἐμυθολόγησαν. Πανύασις δ´ ἐν πρώτῳ
[11, 492]   τοὺς λέγοντας οὐκ οἰκείως τῷ  ποτηρίῳ   ἐντετυπῶσθαι τὰς Πλειάδας, ξηρῶν τροφῶν
[11, 491]   ὅτι Πλειάδες ἦσαν ἐντετορευμέναι τῷ  ποτηρίῳ,   καθ´ ἕκαστον τῶν ὤτων δύο
[11, 488]   φυσικὸν καὶ συγκεχαλκευμένον τῷ ὅλῳ  ποτηρίῳ,   καθότι τὰ λεγόμενα κυμβία καὶ
[11, 490]   τοῦ σοφωτάτου Νέστορος ποιητὴς  ποτηρίῳ·   καὶ γὰρ τοῦτο τῆς ἑτέρας
[11, 460]   γ´ Βάκις διεχρῆτο τῷ  ποτηρίῳ.   Καὶ Φερεκράτης ἐν Τυραννίδι·
[11, 489]   τινα ῥοπάλια δύο ὑποκεῖσθαι τῷ  ποτηρίῳ   πλάγια διὰ μήκους· ταῦτα δ´
[11, 466]   δ´ ἦν πρότερον ἐν τῷ  ποτηρίῳ   ὕδωρ ἐμβάλλεσθαι, μεθ´ τὸν
[11, 478]   ἔχειν ὦτα, παραπλήσιον δ´ ὑπάρχειν  λουτηρίῳ   βαθεῖ, ποτηρίου δὲ εἶδος εἶναι.
[11, 478]   τὸ ἔκπωμα, εἶναι δ´ αὐτὸ  λουτηρίῳ   ἐοικὸς βαθεῖ. Ἔχει δὲ καὶ
[11, 509]   τινὰς κεκωμῴδηκεν ὡς καὶ ἐπ´  ἀργυρίῳ   συκοφαντοῦντας, ἐμφαίνων ὅτι καὶ πολυτελῶς
[11, 502]   δώδεκα. (ΨΥΓΕΥΣ ΨΥΚΤΗΡ. Πλάτων  Συμποσίῳ·   (Ἀλλὰ φέρε, παῖ, φάναι, τὸν
[11, 506]   περὶ Ἀλκιβιάδου εἴρηκεν ἐν τῷ  Συμποσίῳ   οὐδ´ εἰς φῶς λέγεσθαί ἐστιν
[11, 502]   δ´ κυνικὸς ἐν τῷ  Συμποσίῳ   οὑτωσὶ γράφει· Κἀν τοσούτῳ πρόποσιν
[11, 504]   ὀφθαλμῶν ἔχοντες, ὃς ἐν τῷ  Συμποσίῳ   φησίν· δ´ αὖ Σωκράτης
[11, 507]   χάριν, ὅτε καὶ τῷ πρεσβυτέρῳ  Διονυσίῳ   (συγγενόμενος ἐκινδύνευσεν, δὶς δὲ πρὸς
[11, 486]   σῦλα φέρωσι πόθων. ΛΟΥΤΗΡΙΟΝ. Ἐπιγένης  Μνηματίῳ   ἐν τῷ τῶν ποτηρίων καταλόγῳ
[11, 480]   ἀνάθημα, βατιάκιον ἀργυροῦν. ΚΡΟΥΝΕΙΑ. Ἐπιγένης  Μνηματίῳ·   Κρατῆρες, κάδοι, ὁλκεῖα, κρουνεῖ´. {Β.
[11, 472]   ἐξέπιον κάδον. Ἐπιγένης δ´ ἐν  Μνηματίῳ   φησίν· Κρατῆρες, κάδοι, (ὁλκεῖα, κρουνεῖ´.
[11, 500]   Χρυσίδι· Σατραποπλούτῳ δ´, ὡς λέγουσι,  νυμφίῳ,   κεκτημένῳ τάλαντα, παῖδας, ἐπιτρόπους, ζεύγη,
[11, 479]   δέ φησι τὸ ἐν τῷ  ἰσχίῳ   ὀστοῦν καλεῖσθαι ἄλεισον καὶ κύλικα.
[11, 500]   ποιὸν Ῥίνθων ἐν Ἡρακλεῖ· Ἐν  ὑστιακῷ   τε καθαρὸν ἐλατῆρα σὺ καθαρῶν
[11, 509]   ξυρὸν κνήμης ἱμάντων ἰσομέτροις ἑλίγμασιν,  ὄγκῳ   τε χλανίδος εὖ τεθωρακισμένος, σχῆμ´
[11, 460]   ἔτει ἐκ τῶν πολεμίων οἴκαδ´  ἥκω,   συγγενεῖς καὶ φράτερας καὶ δημότας
[11, 476]   ὑπὸ πολλῶν ποιητῶν. Ἐν δὲ  Κυζίκῳ   καὶ ταυρόμορφος ἵδρυται. Ὅτι δὲ
[11, 473]   ὡς Ἀντικλείδης (φησὶν ἐν τῷ  Ἐξηγητικῷ   γράφων οὕτως· Διὸς κτησίου σημεῖα
[11, 468]   Δίδυμος ἐν τῷ τοῦ δράματος  ἐξηγητικῷ,   ὅτι παρήκουσεν Ὁμήρου λέγοντος· Πέμπτῳ
[11, 507]   (μου) κατασκαριφᾶν καὶ κρώζειν περιβλέπουσαν.  (Δοκῶ   οὖν σε, Πλάτων, πολλὰ
[11, 471]   γὰρ ἐπίτηκτόν τινα. Καὶ ἐν  Ἱππίσκῳ·   Μεστὴν ἀκράτου θηρίκλειον ἔσπασε (κοίλην
[11, 502]   χοίνικα μάττει. (Ἄλεξις δ´ ἐν  Ἱππίσκῳ   ψυκτηρίδιον καλεῖ διὰ τούτων· Ἀπήντων
[11, 473]   ἐπιθηματοῦντα στέψαι τὰ ὦτα ἐρίῳ  λευκῷ   καὶ ἐκ τοῦ ὤμου τοῦ
[11, 460]   παρέθηκε τῶν τυθέντων. ~Καὶ τῷ  Αὐτολύκῳ   ἐλθόντι (Ἰθάκης ἐς πίονα δῆμον»
[11, 467]   δὲ Ἀργεία καὶ τὴν  ἅλω   καλεῖ δῖνον. Κυρηναῖοι δὲ τὸν
[11, 480]   κυαθίδι τρικτὺς ἀλεξιφαρμάκων. (ΚΥΛΙΞ. Φερεκράτης  Δουλοδιδασκάλῳ·   Νυνὶ δ´ ἀπόνιζε τὴν κύλικα
[11, 478]   λικνοφορήσας τούτων γεύεται. (ΚΟΤΥΛΗ. Ἀριστοφάνης  Κωκάλῳ·   Ἄλλαι ὑποπρεσβύτεραι γρᾶες Θασίου μέλανος
[11, 501]   τὴν φιάλην εἶναι χαλκίῳ προσεοικυῖαν  ἐκπετάλῳ,   δεχομένην ψυχρὸν ὕδωρ. Τὴν δ´
[11, 460]   ἑρκεῖος, ἔστι φρατέριος, τὰ τέλη  τελῶ   ~(ἄξιον δ´ ἐστὶ ζητῆσαι εἰ
[11, 502]   χρυσοῖ ὑπέκειντο ἀστράγαλοι. Σῆμος δ´ἐν  Δήλῳ   ἀνακεῖσθαί φησι χαλκοῦν φοίνικα, Ναξίων
[11, 469]   πέμπτῃ Δηλιάδος ἀνακεῖσθαί φησιν ἐν  Δήλῳ   χρυσῆν ἡδυποτίδα Ἐχενίκης ἐπιχωρίας γυναικός,
[11, 509]   πώγωνος βάθη, εὖ δ´ ἐν  πεδίλῳ   πόδα τιθεὶς ὑπὸ ξυρὸν κνήμης
[11, 473]   γύλιον αὐτοῦ. (Εὔβουλος δ´ ἐν  Παμφίλῳ   πολλάκις μεμνημένος τοῦ ὀνόματός φησιν·
[11, 504]   δ´ ἄλλα χαῖρε κύλικος ἑρπούσης  κύκλῳ.   Αἰτοῦντος δὲ τοῦ γραμματικοῦ Λεωνίδου
[11, 468]   διείρειν. Οἳ δὲ τὸ ἔχον  κύκλῳ   δακτυλοειδεῖς τύπους τινάς. (ΕΛΕΦΑΣ. Οὕτως
[11, 471]   Καὶ θηρίκλειός τις κύλιξ, στέφανον  κύκλῳ   ἔχουσα χρυσοῦν· οὐ γὰρ ἐπίτηκτόν
[11, 504]   κύλικα παρῆκεν, ἀλλὰ πίνει τὴν  κύκλῳ.   Καὶ πάλιν ἐκ Θεοφορουμένης· Καὶ
[11, 504]   ἔδωκε τῷ παιδὶ περισοβεῖν (ἐν  κύκλῳ)   κελεύσας, τὸ κύκλῳ πίνειν τοῦτ´
[11, 485]   πρᾶγμ´ ἑορτή. Περιέφερεν δ´ ἐν  κύκλῳ   λεπαστὴν ἡμῖν ταχὺ προσφέρων παῖς
[11, 504]   περισοβεῖν (ἐν κύκλῳ) κελεύσας, τὸ  κύκλῳ   πίνειν τοῦτ´ εἶναι λέγων, παρατιθέμενος
[11, 466]   παλαιόν, ὦτα συντεθλασμένον σφόδρα, ἔχον  κύκλῳ   τε γράμματ´. {Β. Ἆρά γ´
[11, 468]   ψυχρῶν ὑποδοχάς. Δακτυλωτὸν δ´ οἷον  κύκλῳ   τὴν φιάλην κοιλότητας ἔχουσαν ἔνδοθεν
[11, 468]   ἑκατέρωθεν· ἄλλοι δὲ τὸ ἐν  κύκλῳ   τύπους ἔχον οἷον δακτύλους,
[11, 466]   σκιὰ καὶ χρυσοκόλλητον δέπας μεστὸν  κύκλῳ   χορεῦον ἕλκουσι γνάθοις ὁλκῆς ἀπαύστοις,
[11, 464]   τὸν οἶνον ἧττον μεθύσκουσιν. Κἀν  ἄλλῳ   δὲ μέρει φησίν· Αἱ Ῥοδιακαὶ
[11, 495]   ἔλαβε πελλίδα χρυσῆν. Καὶ ἐν  ἄλλῳ   δὲ μέρει φησίν· Ἐκ πελλίδος
[11, 473]   κενόν, οὐ μεθύων. Καὶ ἐν  ἄλλῳ·   Ἐξ ἠοῦς εἰς νύκτα καὶ
[11, 466]   Ἱππεῦσι· Κατασπένδειν κατὰ τῆς κεφαλῆς  ἀρυβάλλῳ   ἀμβροσίαν. Οὐ πόρρω δέ ἐστι
[11, 460]   Κἀν τῷ αὐτῷ δὲ ἔφη·  Πολλῷ   γ´ Βάκις διεχρῆτο τῷ
[11, 488]   τὸν φυσικὸν καὶ συγκεχαλκευμένον τῷ  ὅλῳ   ποτηρίῳ, καθότι τὰ λεγόμενα κυμβία
[11, 488]   τὸν κατὰ τὸ κύτος συγκεχαλκευμένον  ὅλῳ   τῷ ἀγγείῳ, ἕτερον δὲ τὸν
[11, 474]   ἡμέρας ἔκλαιεν οἴνου κανθάρους. Νικόστρατος  Διαβόλῳ·   ναῦς δὲ πότερον εἰκόσορός
[11, 499]   σκυφώματα; Στησίχορος δὲ τὸ παρὰ  Φόλῳ   τῷ Κενταύρῳ ποτήριον σκύφιον δέπας
[11, 467]   τὸ σκληρόστομον εἶναι καὶ ἀνεπιτήδειον  αὐλῷ·   (τὸ δὲ ῥῶ διὰ τὸ
[11, 480]   οὐ κατὰ τόρνον, ἀλλ´ ὥσπερ  δακτύλῳ   πεποιημέναι, καὶ ἔχουσιν ὦτα τέσσαρα,
[11, 478]   καλὴν σκευὴν ἔχων οἶνον ἐξέσπενδε  κοτύλῳ.   Πάμφιλος δὲ ποτηρίου φησὶν εἶναι
[11, 466]   πῆχυν. Ἐντεῦθεν ἐννοοῦμεν τοὺς παρ´  Αἰσχύλῳ   ἀγκυλητοὺς κοττάβους. Λέγονται δὲ καὶ
[11, 474]   Ἀθήνησιν ἐν τῷ τοῦ Πειρίθου  γάμῳ   πεποίηκεν (Ἵππυς τὴν μὲν οἰνοχόην
[11, 499]   Καθ´ ὃν χρόνον ἐπεδήμησας ἐν  Σάμῳ,   Διαγόρα, πολλάκις οἶδά σε παραγινόμενον
[11, 506]   Ἕλληνας προδόντα. Ἐν δὲ τῷ  Εὐθυδήμῳ   Εὐθύδημον καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ
[11, 495]   γάλα. Ὅμηρος· Ὡς ὅτε μυῖαι  σταθμῷ   ἐνιβρομέωσιν ἐυγλαγέας κατὰ πέλλας. Τοῦτο
[11, 501]   ποιαί, ὧν ὀμφαλὸς παραπλήσιος  ἠθμῷ.   δὲ Μυρλεανὸς Ἀσκληπιάδης ἐν
[11, 492]   ἀπόλλυται, λέγονται δὲ καὶ τῷ  ἀριθμῷ   καὶ τοῖς ὀνόμασιν ἑπτά. (Πρὸς
[11, 480]   ἀγγεῖον. Σώφρων ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ  μίμῳ   Γυναῖκες αἳ τὰν θεὸν φαντὶ
[11, 484]   δ´ ἱκανῶς ἔχῃς ἤδη, μὴ  κοιμῶ   πρὶν ἂν ἐμέσῃς πλέον
[11, 506]   οἱ ἔτι πρότερον τελευτήσαντες τῷ  λοιμῷ.   Πολλὰ δ´ ἔστι καὶ ἄλλα
[11, 506]   οἱ Περικλέους υἱοὶ (τελευτήσαντες τῷ  λοιμῷ)   Πρωταγόρᾳ διαλέγεσθαι, ὅτε τὸ δεύτερον
[11, 466]   διάγειν, μὴ κωθωνιζόμενον μηδὲ Θρᾳκίῳ  νόμῳ   ἄμυστιν οἰνοποτεῖν, ἀλλὰ τῷ πόματι
[11, 465]   γέρα, μέγα οἳ κακὸν ἔμπεσε  θυμῷ,   ~(αἶψα δὲ παισὶν ἑοῖσι μετ´
[11, 497]   τῶν Ἀρσινόης εἰκόνων. (Τῇ γὰρ  εὐωνύμῳ   χειρὶ τοιοῦτον φέρει δημιούργημα πάντων
[11, 466]   Κρησίν. ΑΡΥΒΑΛΛΟΣ ποτήριον κάτωθεν εὐρύτερον,  ἄνω   δὲ συνηγμένον, ὡς τὰ συσπαστὰ
[11, 481]   Ῥόδη (κυμβίον ἀκράτου κατασέσειχ´ ὑμᾶς  ἄνω.   Διονύσιος δ´ Σάμιος ἐν
[11, 488]   ὅτι εἶχεν μὲν δύο ὦτα  ἄνω,   καθότι καὶ τἄλλα ποτήρια, ἄλλα
[11, 478]   τῆς θαλάμης καὶ νέμει ὅσοι  ἄνω   τὸ κέρνος περιενηνοχότες. Τοῦτο δ´
[11, 487]   {Β. Πλάστιγγα; ποίαν; τοῦτο τοὐπικείμενον  (ἄνω   τὸ μικρόν, τὸ πινακίσκιον λέγεις;
[11, 499]   πωλεῖν μέχρι ἂν ὥσπερ ἐν  ἐράνῳ   εἷς λοιπὸς κάπηλος ἠδικημένος
[11, 474]   γὰρ ἂν πύθωμ´ ἔτι, αὐτὸς  περανῶ   τὰ πάντ´. {Β. Ἀμέλει κυκνοκάνθαρος·
[11, 489]   καὶ Ἄρατός φησιν ἐπ´ αὐτῶν·  (Οὐρανῷ   αἰὲν ἄρηρεν ἀγάλματα νυκτὸς ἰούσης.
[11, 491]   εὐρύοπα Ζεὺς ἀθάνατον ποίησε καὶ  οὐρανῷ   ἐγκατένασσεν. Ὣς δ´ αὕτως τρήρωσι
[11, 489]   ὁμοίως καὶ ὥσπερ ἐμπεπηγέναι τῷ  οὐρανῷ,   καθὼς καὶ Ἄρατός φησιν ἐπ´
[11, 466]   γνάθοις ὁλκῆς ἀπαύστοις, παντελῶς ἐστραμμένον  (τἄνω   κάτω δεικνύντες. Φησὶ πρός τινα
[11, 460]   ἐς πίονα δῆμον» τροφὸς  καθημένῳ   δηλονότι οὕτως γὰρ ἐδείπνουν οἱ
[11, 478]   κότυλον, ὃν ὅμοιον ὄντα τῷ  προειρημένῳ   ἓν οὖς ἔχειν. Μνημονεύει δ´
[11, 473]   κάδον. (ΚΑΔΙΣΚΟΣ. Φιλήμων ἐν τῷ  προειρημένῳ   συγγράμματι ποτηρίου εἶδος. Ἀγγεῖον δ´
[11, 500]   Σατραποπλούτῳ δ´, ὡς λέγουσι, νυμφίῳ,  κεκτημένῳ   τάλαντα, παῖδας, ἐπιτρόπους, ζεύγη, καμήλους,
[11, 467]   σου; ἐγᾦδα· δείνῳ περὶ κάτω  τετραμμένῳ.   Ἀρχέδικος δ´ ἐν Διαμαρτάνοντι παράγων
[11, 485]   τουτέστιν ἁθρόως πιεῖν, κατεναντίον τῷ  λεγομένῳ   βομβυλιῷ. Φησὶν γάρ που
[11, 502]   ἀνατρέπει τὸν ψυκτῆρα. Ἄλεξις ἐν  Εἰσοικιζομένῳ   φησὶ Τρικότυλον ψυγέα. Διώξιππος Φιλαργύρῳ·
[11, 466]   συνῴκισε τὴν Κασάνδρειαν, φιλοδοξοῦντι καὶ  βουλομένῳ   ἴδιόν τινα εὑρέσθαι κέραμον διὰ
[11, 493]   ἀπείληφε. Καὶ μετ´ οὐ πολὺ  παραγενομένῳ   καὶ αἰτοῦντι εἰπόντες δεδωκέναι αὐτῷ
[11, 460]   Εὐρύκλεια φίλοις ἐπὶ γούνασι θῆκε  παυομένῳ   δόρποιο) ἐκάθισεν ἐπὶ τῶν γονάτων
[11, 476]   Κυθήριος ἐν τῷ ἐπι  γραφομένῳ   Δείπνῳ φησίν Πίνετο νεκτάρεον πῶμ´
[11, 487]   δ´ διθυραμβοποιὸς ἐν τῷ  ἐπιγραφομένῳ   Δείπνῳ μετὰ τὸ ἀπονίψασθαι τὰς
[11, 502]   ψυκτῆρας. (Μένανδρος δ´ ἐν τῷ  ἐπιγραφομένῳ   δράματι Χαλκεῖά φησιν· Τοῦτο δὴ
[11, 506]   ἐκ τῶν ἐν τῷ Ἴωνι  ἐπιγραφομένῳ,   ἐν πρῶτον μὲν κακολογεῖ
[11, 480]   κοτυλῶδες ἀγγεῖον. Σώφρων ἐν τῷ  ἐπιγραφομένῳ   μίμῳ Γυναῖκες αἳ τὰν θεὸν
[11, 478]   γειτόνων. Καὶ Πλάτων ἐν Διὶ  κακουμένῳ   Τὸν κότυλον φέρει φησί, καὶ
[11, 500]   τραγέλαφοι, κύλικες. Εὔβουλος δ´ ἐν  Κατακολλωμένῳ·   Ἀλλ´ εἰσὶ φιάλαι πέντε, τραγέλαφοι
[11, 502]   καλεῖ διὰ τούτων· Ἀπήντων τῷ  ξένῳ   εἰς τὴν κατάλυσιν ησονην αἴθων
[11, 506]   Εὐπόλιδος Κολάκων. Ἐν δὲ τῷ  Μενεξένῳ   οὐ μόνον Ἱππίας Ἡλεῖος
[11, 507]   σοφοῦ. Ἀλλὰ μὴν οὐδ´ Ἀντισθένη  ἐπαινῶ·   καὶ γὰρ καὶ οὗτος πολλοὺς
[11, 467]   Κρέων, τὸ βρέγμα σου; ἐγᾦδα·  δείνῳ   περὶ κάτω τετραμμένῳ. Ἀρχέδικος δ´
[11, 466]   δέ, φησί, καὶ ἐμμελῶς ἐν  οἴνῳ   διάγειν, μὴ κωθωνιζόμενον μηδὲ Θρᾳκίῳ
[11, 464]   ἀφ´ ὧν τὸ γινόμενον τῷ  οἴνῳ   παραχυθὲν οὕτω τὰς μέθας ἵστησιν
[11, 492]   σφι κύκησε γυνὴ εἰκυῖα θεῇσιν  οἴνῳ   Πραμνείῳ, ἐπὶ δ´ αἴγειον κνῆ
[11, 476]   νῦν λέγεσθαι, ὅταν συμμίσγωσι τῷ  οἴνῳ   τὸ ὕδωρ, κεράσαι φάσκοντες. Καὶ
[11, 487]   Κιθαρῳδῷ· Καὶ πάνυ τις εὐκαίρως  προπίνω,   φησί, σοί, πατριῶτα. Μάνην δ´
[11, 472]   κρατήρ, οὗ μνημονεύει Ἄλεξις ἐν  Κύκνῳ·   Φαιδρὸς δὲ κρατὴρ θηρίκλειος ἐν
[11, 509]   (Χαίρων Πελληνεύς, ὃς οὐ  μόνῳ   Πλάτωνι ἐσχόλακεν, ἀλλὰ καὶ Ξενοκράτει.
[11, 466]   Ὅμηρος δέπας, δι´ οὗ Διὶ  μόνῳ   σπένδεσκεν Ἀχιλλεύς. Καλεῖται δὲ δέπας
[11, 466]   αὐτοὺς ἀμφοτέρους κρυφθέντας ἀφανεῖς γενέσθαι,  χρόνῳ   δ´ ὕστερον ἤδη τῆς Μηθύμνης
[11, 487]   διθυραμβοποιὸς ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ  Δείπνῳ   μετὰ τὸ ἀπονίψασθαι τὰς χεῖρας
[11, 476]   Κυθήριος ἐν τῷ ἐπι γραφομένῳ  Δείπνῳ   φησίν Πίνετο νεκτάρεον πῶμ´ ἐν
[11, 480]   καλοῦσι κυλιχνίδα διὰ τὸ τῷ  τόρνῳ   κεκυλίσθαι. Ἐγένοντο δ´ ἐπίσημοι κύλικες
[11, 487]   οὕτως καλεῖν. (ΜΑΘΑΛΙΔΑΣ Βλαῖσος ἐν  Σατούρνῳ   φησίν· Ἑπτὰ μαθαλίδας ἐπίχε´ ἡμῖν
[11, 480]   τοῦτό τοι πέμπω μεταδόρπιον. Ἐν  ξυνῷ   κεν εἴη συμπόταισίν τε γλυκερὸν
[11, 503]   κυαθίζειν γάρ τὸν δὲ κάδον  ἔξω   καὶ τὸ ποτήριον λαβὼν ἀπόφερε
[11, 466]   κατασκευῇ ἄλεισον θέλει τις ἀκούειν,  ἔξω   λειότητος ὄν. Πείσανδρος δέ φησιν
[11, 466]   ἀνθρώπων καματώδεες οἴχονται μέριμναι στηθέων  ἔξω,   πελάγει δ´ ἐν πολυχρύσοιο πλούτου
[11, 488]   εἰσίν, (ἀλλ´ ὅτι ἐμπεπαρμένοις ἐοίκασιν  ἔξω   τε ὀλίγῳ προὔχουσι, μετέωροι τῆς
[11, 487]   κάρα. Ἀντιφάνης Ἀφροδίτης Γοναῖς· Ἐγὼ  ´πιδείξω   καθ´ ἕν· ὃς ἂν τὸν
[11, 465]   Φιγάλειαν Νομίμων. (Ξενοφῶν δ´ ἐν  ὀγδόῳ   Παιδείας περὶ Περσῶν λέγων γράφει
[11, 496]   ἐν τιγονι. Ξενοφῶν δ´ ἐν  ὀγδόῳ   Παιδείας προχοίδας τινὰς λέγει (κύλικας)
[11, 468]   ἐς λοιβὴν χέον εἶθαρ χρυσείῃ  προχόῳ.   (Καὶ πάλιν· Ἄλλοι δὲ κρητῆρα
[11, 473]   τὸν κάνθαρον. Ξέναρχος δ´ ἐν  Πριάπῳ   φησὶ τάδε· ~Σὺ δὲ μηκέτ´
[11, 504]   ἵνα καὶ ἐγὼ Γοργιείοις ῥήμασιν  εἴπω,   (οὕτως οὐ βιαζόμενοι μεθύειν ὑπὸ
[11, 466]   ἔχον ἐγκεχαραγμένα. Ἄλεξις· (Τὴν ὄψιν  εἴπω   τοῦ ποτηρίου γέ σοι πρώτιστον.
[11, 480]   ἐρατᾶν ὄχημ´ ἀοιδᾶν τοῦτό τοι  πέμπω   μεταδόρπιον. Ἐν ξυνῷ κεν εἴη
[11, 500]   ἦν γὰρ οὐδὲν ἐν τῷ  τρόπῳ   Λακωνικὸν οὐδ´ ἁπλοῦν ἔχων, ἀλλὰ
[11, 480]   τε κυλικεῖον, ἐν τίθεται  τόπῳ   τὰ ποτήρια, κἂν ἀργυρᾶ τυγχάνῃ
[11, 506]   (ὃς ἔπεισεν ἀπομερίσαι τινὰ χώραν  Φιλίππῳ.   Διατρέφων δ´ ἐνταῦθα δύναμιν, ὡς
[11, 506]   Σπεύσιππός φησι φίλτατον ὄντα (Ἀρχελάῳ)  Φιλίππῳ   τῆς βασιλείας αἴτιον γενέσθαι. Γράφει
[11, 480]   συμπόταισίν τε γλυκερὸν καὶ Διωνύσοιο  καρπῷ   καὶ κυλίκεσσιν Ἀθηναίαισι κέντρον Αἱ
[11, 506]   μὲν οὖν κατὰ Ἀλκιβιάδου λεχθέντα  σιωπῶ·   ὅτι δὲ τὸν Ἀθηναίων δῆμον
[11, 467]   καὶ ἀνεπιτήδειον αὐλῷ· (τὸ δὲ  ῥῶ   διὰ τὸ εὔκολον πολλάκις παραλαμβάνουσι.
[11, 475]   ἀράσαντο δὲ πάμπαν ἐσλὰ τῷ  γαμβρῷ.   Κρατῖνος ἐν Διονυσαλεξάνδρῳ· Στολὴν δὲ
[11, 504]   δρόσῳ δωρήσεται, οὐ μόνον νεανίᾳ  γαμβρῷ   προπίνων» ἀλλὰ καὶ πᾶσι τοῖς
[11, 477]   καὶ νομεῖς καὶ οἱ ἐν  ἀγρῷ·   (Πολύφημος μὲν τῷ κισσυβίῳ, θατέρῳ
[11, 498]   καὶ νομεῖς καὶ οἱ ἐν  ἀγρῷ,   ὡς Εὔμαιος Πλησάμενος δῶκε
[11, 466]   φιάλη παρὰ τῷ Κολοφωνίῳ  Νικάνδρῳ.   (ΑΛΕΙΣΟΝ καὶ ΔΕΠΑΣ τὸ αὐτό.
[11, 475]   ἐσλὰ τῷ γαμβρῷ. Κρατῖνος ἐν  Διονυσαλεξάνδρῳ·   Στολὴν δὲ δὴ τίν´ εἶχεν;
[11, 466]   μιμούμενοι. Λύσιππον τὸν ἀνδριαντοποιόν φασι  Κασάνδρῳ   χαριζόμενον, ὅτε συνῴκισε τὴν Κασάνδρειαν,
[11, 462]   νήσῳ πρὸς τῷ Γῆς Ὀλυμπίας  ἱερῷ   (ἐκτὸς τοῦ τείχους ἐσχάραν τινὰ
[11, 465]   θεωροῦντας. ~(Φανόδημος δὲ πρὸς τῷ  ἱερῷ   φησι τοῦ ἐν Λίμναις Διονύσου
[11, 477]   ἀγρῷ· (Πολύφημος μὲν τῷ κισσυβίῳ,  θατέρῳ   δὲ Εὔμαιος. Καλλίμαχος δ´ ἔοικε
[11, 498]   γάρ ἐστι τοῦτο προπίνειν, τὸ  ἑτέρῳ   πρὸ ἑαυτοῦ δοῦναι πιεῖν. Καὶ
[11, 499]   τις διὰ τὸ τοὺς Σκύθας  περαιτέρω   τοῦ δέοντος μεθύσκεσθαι. ~Ἱερώνυμος δ´
[11, 507]   ἀπόλυσιν χωριζομένη τοῦ σώματος παρὰ  προτέρῳ   εἴρηται Ὁμήρῳ. Οὗτος γὰρ εἶπεν
[11, 506]   ἐστιν ἄξιον, ἔν τε τῷ  προτέρῳ   τῶν εἰς αὐτὸν διαλόγων·
[11, 466]   οἶνον, ὅπως ἐν τῷ πίνειν  ὑδαρεστέρῳ   χρῷντο τῷ ποτῷ καὶ τούτου
[11, 507]   ῥυάκων χάριν, ὅτε καὶ τῷ  πρεσβυτέρῳ   Διονυσίῳ (συγγενόμενος ἐκινδύνευσεν, δὶς δὲ
[11, 495]   ἀποδίδωσι κύλικα. Κράτης δ´ ἐν  δευτέρῳ   Ἀττικῆς Διαλέκτου γράφει οὕτως· Οἱ
[11, 469]   ἡδυποτίδας δώδεκα. (ΗΡΑΚΛΕΙΟΝ. Πείσανδρος ἐν  δευτέρῳ   Ἡρακλείας τὸ δέπας ἐν
[11, 498]   λέγουσιν. Ἡσίοδος δ´ ἐν τῷ  δευτέρῳ   Μελαμποδίας σὺν τῷ π> σκύπφον
[11, 470]   Ὑπερίονος υἱός. Θεόλυτος δ´ ἐν  δευτέρῳ   Ὥρων ἐπὶ λέβητός φησιν αὐτὸν
[11, 475]   δὲ προὔχουσι μικρὸν ἐπ´ εὐθείας  ἐξωτέρω.   Ἐπὶ δὲ τοῦ θωρακίου εἰς
[11, 468]   δὲ δέπαστρα θοῶς βασιλεῦσιν Ἀχαιῶν  ἐνσχερὼ   ἑστηῶσι, καὶ ἐς λοιβὴν χέον
[11, 474]   ἀμφοτέρων τούτων κεκεραμευμένος) Μένανδρος δὲ  Ναυκλήρῳ·   Ἥκει λιπὼν Αἰγαῖον ἁλμυρὸν βάθος
[11, 498]   εὐρὺ μελιζώροιο ποτοῖο. (Καὶ παρ´  Ὁμήρῳ   δ´ Ἀριστοφάνης Βυζάντιος γράφει·
[11, 461]   οὔκ ἐστι μικρὸν τὸ παρ´  Ὁμήρῳ   (διδόμενον τῷ Κύκλωπι ὑπ´ Ὀδυσσέως
[11, 499]   ὀρὸν δεχόμενον, (ὡς καὶ παρ´  Ὁμήρῳ   λέγεται· Ναῖον δ´ ὀρῷ ἄγγεα
[11, 481]   τὸ διδόμενον αὐτῷ κισσύβιον παρ´  Ὁμήρῳ·   οὐ γὰρ ἂν τρὶς πιὼν
[11, 507]   τοῦ σώματος παρὰ προτέρῳ εἴρηται  Ὁμήρῳ.   Οὗτος γὰρ εἶπεν ὡς
[11, 498]   Ὀδυσσεὺς δὲ παρὰ τῷ  Ὁμήρῳ   τῇ (Ἀρήτῃ δ´ ἐν χερσὶ
[11, 490]   ἐστι τῶν ποιητῶν. Πρώτη δὲ  Μοιρὼ   Βυζαντία καλῶς ἐδέξατο τὸν
[11, 491]   τὰς ὄρνεις ὁμωνυμίαν. δὲ  Μοιρὼ   καὶ αὐτὴ τὸν τρόπον τοῦτόν
[11, 499]   παρ´ Ὁμήρῳ λέγεται· Ναῖον δ´  ὀρῷ   ἄγγεα πάντα γαυλοί τε σκαφίδες
[11, 507]   τις εἶναι τὸν λόγον, οὐχ  ὁρῶ   τίν´ ἐσχήκαμεν ἀπ´ αὐτοῦ ὠφέλειαν.
[11, 473]   τινος ἐν καπηλείῳ πίνοντος Εἶθ´  ὁρῶ   τὸν Ἑρμαίσκον τῶν ἁδρῶν τούτων
[11, 466]   τῆς κεφαλῆς ἀρυβάλλῳ ἀμβροσίαν. Οὐ  πόρρω   δέ ἐστι τοῦ ἀρυστίχου
[11, 494]   ἐν Μυλωθρίδι· Καὶ πιεῖν χωρὶς  μέτρω   ὀξύβαφον εἰς τὸ κοινόν· εἶθ´
[11, 491]   ἄρα τρήρωνες ὑπὸ ζαθέῳ τράφον  ἄντρῳ   ἀμβροσίην φορέουσαι ἀπ´ Ὠκεανοῖο ῥοάων·
[11, 484]   κενῶσαι σαυτόν, πλείονι χρῆσαι τῷ  λουτρῷ   καὶ εἰς τὴν πύελον κατακλίθητι
[11, 499]   δὲ τὸ παρὰ Φόλῳ τῷ  Κενταύρῳ   ποτήριον σκύφιον δέπας καλεῖ ἐν
[11, 496]   λέγων οὕτως· Κρατῆρε μὲν πρώτιστον  ἀργυρὼ   δύο, φιάλας δὲ πεντήκοντα, δέκα
[11, 488]   ἐμπείρεσθαι τοὺς χρυσοῦς ἥλους τῷ  ἀργυρῷ   ἐκπώματι κατὰ τὸν τῆς ἐμπαιστικῆς
[11, 489]   οὐσίαν. μὲν γὰρ οὐρανὸς  ἀργύρῳ   προσέοικεν, οἱ δὲ ἀστέρες χρυσῷ
[11, 496]   Μνημονεύει αὐτῶν καὶ Διώξιππος ἐν  Φιλαργύρῳ   καὶ Ἀριστοτέλης ἐν τῷ περὶ
[11, 502]   Εἰσοικιζομένῳ φησὶ Τρικότυλον ψυγέα. Διώξιππος  Φιλαργύρῳ·   Παρ´ Ὀλυμπίχου δὲ θηρικλείους ἔλαβεν
[11, 472]   θηρίκλειον τρικότυλον. Καὶ Διώξιππος ἐν  Φιλαργύρῳ·   Τῆς θηρικλείου τῆς μεγάλης χρεία
[11, 505]   Πάλιν μὲν Ξενοφῶν συναναβὰς  Κύρῳ   εἰς Πέρσας μετὰ τῶν μυρίων
[11, 508]   δανείσας τῇ πατρίδι ἀργύριον ἐπὶ  ἐνεχύρῳ   τῇ ἀκροπόλει (καὶ) ἀφυστερησάσης τυραννεῖν
[11, 465]   δέπας κίσσινον μελαίνας σταγόνος ἀμβρότας  ἀφρῷ   βρυάζον· εἴκοσιν δὲ μέτρ´ ἐνέχευ´,
[11, 472]   θηρικλείων, πῶς δοκεῖς, κεραννύει καλῶς,  ἀφρῷ   ζέουσαν. Οὐδ´ ἂν Αὐτοκλῆς οὕτως
[11, 466]   δὲ καὶ δὴ βακχίου παλαιγενοῦς  ἀφρῷ   σκιὰ καὶ χρυσοκόλλητον δέπας μεστὸν
[11, 507]   ἡγεῖσθαι τῆς σχολῆς, καὶ προέπιεν  Ἀπολλοδώρῳ.   Καὶ ὃς εἶπεν Ἥδιον ἂν
[11, 494]   ἐὰν ἀφέλῃς τοῦ Σωτῆρος τὸ  σω>   καὶ τοῦ Σωσιγένους τὸ σι>
[11, 502]   Ὁμονοίας δύο, τί νῦν μὴ  κωμάσω   ἄνευ λυχνούχου πρὸς τὸ τηλικοῦτο
[11, 472]   Φαιδρὸς δὲ κρατὴρ θηρίκλειος ἐν  μέσῳ   ἕστηκε λευκοῦ νέκταρος παλαιγενοῦς πλήρης,
[11, 471]   ἐδείπνησαν (συνάψαι βούλομαι γὰρ τἀν  μέσῳ)   καὶ Διὸς σωτῆρος ἦλθε Θηρίκλειον
[11, 462]   Συρακούσαις φησὶν ἐπ´ ἄκρᾳ τῇ  νήσῳ   πρὸς τῷ Γῆς Ὀλυμπίας ἱερῷ
[11, 472]   εὐκύκλωτον ἀσπίδα, ὑπεραφρίζουσαν, τρυφῶσαν, ἴσον  ἴσῳ   κεκραμένην, (προσφέρων ἔδωκεν· οἶμαι, χρηστότητος
[11, 502]   ὡς ἄν τις ἥδιστ´ ἴσον  ἴσῳ   κεκραμένον, (καὶ τῆς Ὁμονοίας δύο,
[11, 473]   δ´ ἐκ καδίσκου ς´ ἴσον  ἴσῳ   κεκραμένον. (ΚΑΝΘΑΡΟΣ. Ὅτι μὲν πλοίου
[11, 466]   ἂν ὕδωρ ἐπῇ. Ἀλλ´ ἴσον  ἴσῳ   μάλιστ´ ἀκράτου δύο χοᾶς πίνους´
[11, 487]   Φιλέταιρος Ἀσκληπιῷ· Ἐνέσεισε μεστὴν ἴσον  ἴσῳ   μετανιπτρίδα μεγάλην, ἐπειπὼν τῆς Ὑγιείας
[11, 490]   δὲ λέγει τὰς Πλειάδας ἐν  ἴσῳ   τῷ οὐρείας κατὰ παράλειψιν τοῦ
[11, 499]   ποτήριον σκύφιον δέπας καλεῖ ἐν  ἴσῳ   τῷ σκυφοειδές· λέγει δ´ ἐπὶ
[11, 482]   Τοῦτο πότερόν ἐστιν ταὐτὸν τῷ  ἀλείσῳ   καὶ τῷ δέπαι καὶ μόνον
[11, 473]   κατάβρεχε καὶ λέγε παῖζε, Ἡδύλε»  Μισῶ   ζῆν ἐς κενόν, οὐ μεθύων.
[11, 467]   καλουμένου Εὔβουλος ἐν Νεοττίδι οὕτως·  (Μισῶ   κάκιστον γραμματικὸν ἔκπωμ´ ἀεί. Ἀτὰρ
[11, 471]   οὐδέν ποτ´ ἄλλο. Δεῦρο δή,  γεμίσω   ς´ ἐγώ. Γραῦ Θεολύτη, γραῦ.
[11, 504]   ταῖς ὥραις διαπνεῖσθαι· ὅταν δὲ  ὅσῳ   ἥδεται τοσοῦτο πίνῃ, καὶ μάλα
[11, 504]   χειρὸς ἑλὼν ἔνδον ἀμπέλου καχλάζοισαν  δρόσῳ   δωρήσεται, οὐ μόνον νεανίᾳ γαμβρῷ
[11, 471]   εὐκύκλωτον, ὀξυπύνδακα, στίλβουσαν, ἀνταυγοῦσαν, ἐκνενιμμένην,  κισσῷ   κάρα βρύουσαν, ἐπικαλούμενοι (εἷλκον Διὸς
[11, 460]   ἡμῖν. Ἐν δὲ Σεμέλῃ  Διονύσῳ·   Ἑρμῆς Μαίας λίθινος, ὃν
[11, 486]   τήνδε τὴν λεπαστὴν ἐκπιών, τῷ  Διονύσῳ   πάντα τἀμαυτοῦ δίδωμι χρήματα. (ΛΟΙΒΑΣΙΟΝ
[11, 489]   ἀργύρῳ προσέοικεν, οἱ δὲ ἀστέρες  χρυσῷ   διὰ τὸ πυρῶδες. (Ὑποθέμενος οὖν
[11, 503]   καὶ οἶνος κεκραμένος ἐν ᾠῷ  χρυσῷ,   οὗ αὐτὸς βασιλεὺς πίνει. (Τοσαῦτα
[11, 474]   οἰνοχόην καὶ τὸ κύπελλον λίθινα,  χρυσῷ   τὰ χείλη περιτεραμνίσας, τὰς δὲ
[11, 481]   ξηρὰν ἔχουσα τὴν φάρυγα. {Β.  Δώσω   πιεῖν. {Α. Γλίσχρον γέ μοὐστὶ
[11, 466]   παρακατιὼν τὸ αὐτό· Τούνεκα σοὶ  δώσω   χρύσειον ἄλεισον. Καὶ ἑξῆς τὸ
[11, 494]   τοὺς χόας καὶ τοὺς καδίσκους  συγκεραυνώσω   σποδῶν καὶ τἄλλα πάντ´ ἀγγεῖα
[11, 488]   κατὰ τὸ κύτος συγκεχαλκευμένον ὅλῳ  τῷ   ἀγγείῳ, ἕτερον δὲ τὸν πρόσθετον,
[11, 459]   τι διαλεχθῆναι ἔφη· Παρὰ μὲν  τῷ   Ἀδράστῳ, ἄνδρες φίλοι, καθίσαντες οἱ
[11, 477]   τοῦ οἰκείου ξένου τοῦ παρὰ  τῷ   Ἀθηναίῳ Πόλλιδι συνεστιασθέντος αὐτῷ· Καὶ
[11, 479]   τῷ καλῶς κοτταβίζειν τῶν ἐπὶ  τῷ   ἀκοντίζειν μέγα φρονούντων. (ΚΡΑΤΑΝΙΟΝ. Μήποτε
[11, 482]   (ΚΥΠΕΛΛΟΝ. Τοῦτο πότερόν ἐστιν ταὐτὸν  τῷ   ἀλείσῳ καὶ τῷ δέπαι καὶ
[11, 488]   δεῖν ἐμπείρεσθαι τοὺς χρυσοῦς ἥλους  τῷ   ἀργυρῷ ἐκπώματι κατὰ τὸν τῆς
[11, 492]   οὐκ ἀπόλλυται, λέγονται δὲ καὶ  τῷ   ἀριθμῷ καὶ τοῖς ὀνόμασιν ἑπτά.
[11, 466]   οἱ ἁρπασθέντες παρασταθέντες. Διδόασι δὲ  τῷ   ἁρπασθέντι στολὴν καὶ βοῦν καὶ
[11, 502]   ὅμοιον θηρικλείῳ, χάλκεον· δίδοσθαι  τῷ   ἁρπασθέντι ὑπὸ τοῦ ἐραστοῦ φησιν
[11, 460]   τραπέζης παρέθηκε τῶν τυθέντων. ~Καὶ  τῷ   Αὐτολύκῳ ἐλθόντι (Ἰθάκης ἐς πίονα
[11, 460]   Γαμφηλαῖσι δράκοντα κοάλεμον αἱματοπώτην. Κἀν  τῷ   αὐτῷ δὲ ἔφη· Πολλῷ γ´
[11, 481]   καὶ κυμβία. καὶ πάλιν ἐν  τῷ   αὐτῷ· Ἐπ´ ἀστράβης δὲ ὀχούμενος
[11, 460]   εἴρηκε. Καὶ Σαπφὼ δ´ ἐν  τῷ   βʹ ἔφη· Πολλὰ δ´ ἀνάριθμα
[11, 508]   (Εὐφραῖος μὲν γὰρ παρὰ (Περδίκκᾳ  τῷ   βασιλεῖ διατρίβων ἐν Μακεδονίᾳ οὐχ
[11, 493]   τὰς ἡσυχίας εἶχον, δὲ  τῷ   βασιλεῖ προσελθὼν κατεμέμφετο τοὺς ταμίας.
[11, 475]   κἄλειβον· ἀράσαντο δὲ πάμπαν ἐσλὰ  τῷ   γαμβρῷ. Κρατῖνος ἐν Διονυσαλεξάνδρῳ· Στολὴν
[11, 504]   ἄνδρες, καὶ ἐμοὶ πάνυ δοκεῖ.  Τῷ   γὰρ ὄντι οἶνος ἄρδων
[11, 500]   κατὰ τὰς στρατείας πρώτου Ἡρακλέους  τῷ   γένει· διὸ καὶ Ἡρακλεωτικοὶ πρός
[11, 462]   ἐπ´ ἄκρᾳ τῇ νήσῳ πρὸς  τῷ   Γῆς Ὀλυμπίας ἱερῷ (ἐκτὸς τοῦ
[11, 487]   φησίν· Ἑπτὰ μαθαλίδας ἐπίχε´ ἡμῖν  τῶ   γλυκυτάτω. Πάμφιλος δέ φησι· Μήποτε
[11, 498]   Ἴφικλος δ´ ἐπὶ νῶτ´ ἐπεμαίετο.  Τῷ   δ´ ἐπόπισθεν σκύπφον ἔχων ἑτέρῃ,
[11, 498]   σὺν τῷ π> σκύπφον λέγει·  (Τῷ   δὲ Μάρης θοὸς ἄγγελος ἦλθε
[11, 481]   πλέαις κὰκ κεφαλᾶς. Καὶ ἐν  τῷ   δεκάτῳ· Λάταγες ποτέονται κυλιχνᾶν ἀπὸ
[11, 482]   ἐστιν ταὐτὸν τῷ ἀλείσῳ καὶ  τῷ   δέπαι καὶ μόνον ὀνόματι διαλλάσσει
[11, 470]   ἥλιος) Ἔπειτα πορεύεται Ἡρακλῆς ἐν  τῷ   δέπαι τούτῳ (ἐς τὴν Ἐρύθειαν.
[11, 498]   οὐδετέρως λέγουσιν. Ἡσίοδος δ´ ἐν  τῷ   δευτέρῳ Μελαμποδίας σὺν τῷ π>
[11, 494]   τέκνον, πολλὰ κἀγάθ´ οἱ θεοὶ  τῷ   δημιουργῷ δοῖεν, ὃς ἐποίησέ σε,
[11, 486]   τῷ Ἡροδότῳ ὡς καὶ παρὰ  τῷ   Δημοσθένει γραπτέον Λυκιοεργέας, ἵν´ ἀκούηται
[11, 469]   ισου πατρὸς Ἡφαιστοτευχὲς δέπας, ἐν  τῷ   διαβάλλει πολὺν οἰδματόεντα πόντου φέρει
[11, 490]   Μνημοσύνῃ ἐπιγραφομένῃ φάσκουσα τὴν ἀμβροσίαν  τῷ   Διὶ τὰς Πλειάδας κομίζειν. Κράτης
[11, 490]   τροφῆς δεκτικὸν ἀγγεῖον. (Διὸ καὶ  τῷ   Διὶ τὴν ἀμβροσίαν τὰς Πελειάδας
[11, 490]   πελειάδας τὰς ὄρνεις φέρειν νομιστέον  τῷ   Διὶ τὴν ἀμβροσίαν, ὡς οἱ
[11, 490]   γένει τὰς ὥρας, ταύτας καὶ  τῷ   Διὶ φέρειν τὴν ἀμβροσίαν. Διόπερ
[11, 486]   τι τήνδε τὴν λεπαστὴν ἐκπιών,  τῷ   Διονύσῳ πάντα τἀμαυτοῦ δίδωμι χρήματα.
[11, 498]   σκύπφον Τηλεβόῃ δίδωσι Ποσειδῶν παιδὶ  τῷ   ἑαυτοῦ, Τηλεβόης δὲ Πτερέλεῳ· τοῦτον
[11, 501]   φιάλας τάσδε βαλανειομφάλους, Ἐρατοσθένης ἐν  τῷ   ἑνδεκάτῳ περὶ Κωμῳδία τὴν λέξιν
[11, 473]   ἐγκαθιδρύουσιν, ὡς Ἀντικλείδης (φησὶν ἐν  τῷ   Ἐξηγητικῷ γράφων οὕτως· Διὸς κτησίου
[11, 476]   Φιλόξενος δ´ Κυθήριος ἐν  τῷ   ἐπι γραφομένῳ Δείπνῳ φησίν Πίνετο
[11, 487]   Φιλόξενος δ´ διθυραμβοποιὸς ἐν  τῷ   ἐπιγραφομένῳ Δείπνῳ μετὰ τὸ ἀπονίψασθαι
[11, 502]   δύο ψυκτῆρας. (Μένανδρος δ´ ἐν  τῷ   ἐπιγραφομένῳ δράματι Χαλκεῖά φησιν· Τοῦτο
[11, 480]   (ΚΥΑΘΙΣ, κοτυλῶδες ἀγγεῖον. Σώφρων ἐν  τῷ   ἐπιγραφομένῳ μίμῳ Γυναῖκες αἳ τὰν
[11, 466]   μᾶλλον ἐφρόνουν μέγα ἐπὶ  τῷ   εὖ ἀκοντίζειν. Ὠνομάσθη οὖν ἀπὸ
[11, 506]   τοὺς Ἕλληνας προδόντα. Ἐν δὲ  τῷ   Εὐθυδήμῳ Εὐθύδημον καὶ τὸν ἀδελφὸν
[11, 494]   σκόλλυν ἔφηβοι, φησὶ Πάμφιλος, εἰσφέρουσι  τῷ   Ἡρακλεῖ μέγα ποτήριον πληρώσαντες οἴνου,
[11, 486]   Λυκοεργέας. Μήποτ´ οὖν καὶ παρὰ  τῷ   Ἡροδότῳ ὡς καὶ παρὰ τῷ
[11, 485]   τὴν κύλικα. Λυκόφρων δ´ ἐν  τῷ   θʹ περὶ Κωμῳδίας παραθέμενος τὰ
[11, 500]   (συγγενὲς γὰρ εἶναι τὸ φ>  τῷ   θ> Ὕστερον δὲ κατὰ μίμησιν
[11, 507]   τὸν τῆς φιλοδοξίας χιτῶνα ἐν  τῷ   θανάτῳ αὐτῷ ἀποδυόμεθα, ἐν διαθήκαις,
[11, 481]   γέ μοὐστὶ τὸ σίαλον νὴ  τὼ   θεώ. {Β. Εἰ λάβω κυρισοι
[11, 465]   τοὺς Ἀθηναίους ἐκ τῶν πίθων  τῷ   θεῷ κιρνάναι, εἶτ´ αὐτοὺς προσφέρεσθαι·
[11, 476]   τῆς Ἀναβάσεως διηγούμενος τὸ παρὰ  τῷ   Θρᾳκὶ Σεύθῃ συμπόσιον γράφει οὕτως·
[11, 466]   Ἀντικλείδης δ´ Ἀθηναῖος ἐν  τῷ   ιϚ Νόστων. Περὶ Γρᾶ διηγούμενος
[11, 465]   τοὺς θεωροῦντας. ~(Φανόδημος δὲ πρὸς  τῷ   ἱερῷ φησι τοῦ ἐν Λίμναις
[11, 479]   (Μαρσύας δέ φησι τὸ ἐν  τῷ   ἰσχίῳ ὀστοῦν καλεῖσθαι ἄλεισον καὶ
[11, 506]   δῆλον καὶ ἐκ τῶν ἐν  τῷ   Ἴωνι ἐπιγραφομένῳ, ἐν πρῶτον
[11, 487]   ἐστὶ κνισμὸς καὶ φιλημάτων ψόφος·  τῷ   καλλικοτταβοῦντι νικητήρια τίθημι καὶ βαλόντι
[11, 479]   ὥστε ἔνιοι μεῖζον ἐφρόνουν ἐπὶ  τῷ   καλῶς κοτταβίζειν τῶν ἐπὶ τῷ
[11, 476]   Λυκοῦργος δ´ ῥήτωρ ἐν  τῷ   κατὰ Δημάδου Φίλιππόν φησι τὸν
[11, 483]   ἄκρατον σπῶντας, ὡς Ὑπερείδης ἐν  τῷ   κατὰ Δημοσθένους. Καλλίξεινος δ´ ἐν
[11, 481]   ἐπελαμβάνοντο οἱ πεντηκοστολόγοι. (Καὶ ἐν  τῷ   κατὰ Εὐέργου καὶ Μνησιβούλου φησὶ
[11, 481]   κυμβίου μνημονεύει καὶ Δημοσθένης ἐν  τῷ   κατὰ Μειδίου ἀκολουθεῖν αὐτῷ φάσκων
[11, 496]   βραχὺ καὶ ὀξύνεται. Δημοσθένης ἐν  τῷ   κατὰ Μειδίου Ῥυτὰ καὶ κυμβία,
[11, 508]   γὰρ Θεόπομπος Χῖος ἐν  τῷ   κατὰ τῆς Πλάτωνος διατριβῆς Τοὺς
[11, 506]   δὲ καλὸς αὐτοῦ Πρωταγόρας πρὸς  τῷ   καταδρομὴν ἔχειν πολλῶν ποιητῶν καὶ
[11, 465]   οὕτως ἐπὶ πλούτῳ ὡς ἐπὶ  τῷ   κεκτῆσθαι πολλὰ ἐκπώματα ἀργυρᾶ τε
[11, 499]   Στησίχορος δὲ τὸ παρὰ Φόλῳ  τῷ   Κενταύρῳ ποτήριον σκύφιον δέπας καλεῖ
[11, 506]   κάλλους οὐκ ἀληθινοῦ. (Ἐν δὲ  τῷ   Κίμωνι οὐδὲ τῆς Θεμιστοκλέους φείδεται
[11, 477]   οἱ ἐν ἀγρῷ· (Πολύφημος μὲν  τῷ   κισσυβίῳ, θατέρῳ δὲ Εὔμαιος. Καλλίμαχος
[11, 498]   φησὶν ὅτι τῷ σκύφει καὶ  τῷ   κισσυβίῳ τῶν μὲν ἐν ἄστει
[11, 466]   ἔχον. ΑΡΟΚΛΟΝ φιάλη παρὰ  τῷ   Κολοφωνίῳ Νικάνδρῳ. (ΑΛΕΙΣΟΝ καὶ ΔΕΠΑΣ
[11, 466]   ἀγκύλης, ἐπονομάζους´ ἅμα (ἵησι λάταγας  τῷ   Κορινθίῳ πέει. Καὶ Βακχυλίδης· Εὖτε
[11, 487]   πάνυ πολύς. {Β. Πρὸς θεῶν,  τῷ   κοττάβῳ πρόσεστι καὶ Μάνης τις
[11, 492]   (τοῦτο δ´ ἐστὶ πόσις ἐν  τῷ   κράματι τυρὸν ἔχουσα καὶ ἄλφιτον·
[11, 466]   σοφίας ἆθλον Βαθυκλῆς  τῷ   κριθέντι ἀρίστῳ τῶν καλουμένων ζʹ
[11, 481]   Ὀδυσσεὺς πληρώσας κυμβίον ἀκράτου ὤρεξε  τῷ   Κύκλωπι. Οὐκ ἔστι δὲ μικρὸν
[11, 461]   μικρὸν τὸ παρ´ Ὁμήρῳ (διδόμενον  τῷ   Κύκλωπι ὑπ´ Ὀδυσσέως κισσύβιον. Οὐ
[11, 460]   Μαίας λίθινος, ὃν προσεύγμασιν ἐν  τῷ   κυλικείῳ λαμπρὸν ἐκτετριμμένον (Κρατῖνος δ´
[11, 460]   Λήδᾳ· Ὡσπερεὶ σπονδὴν διδοὺς ἐν  τῷ   κυλικείῳ συντέτριφε τὰ ποτήρια. Κἀν
[11, 482]   ᾠνοχόουν ἐφεξῆς, τὸν νεοκρᾶτα βάπτοντες  τῷ   κυμβίῳ, καθὰ καὶ νῦν παρ´
[11, 485]   λάψαι, τουτέστιν ἁθρόως πιεῖν, κατεναντίον  τῷ   λεγομένῳ βομβυλιῷ. Φησὶν γάρ που
[11, 498]   Ἐγὼ δ´ ἔχων σκύπφον Ἐρξίωνι  τῷ   λευκολόφῳ μεστὸν ἐξέπινον,