HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Athénée de Naucratis, les Deipnosophistes (ou Le Banquet des sages), livre XI

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)


ι  =  1133 formes différentes pour 3319 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, pages
[11, 483]   τὸ ποτήριον καλεῖν κύββα. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Ι'   (ΚΩΘΩΝ Λακωνικὸν ποτήριον, οὗ μνημονεύει
[11, 466]   δ´ Ἀθηναῖος ἐν τῷ  ιϚ   Νόστων. Περὶ Γρᾶ διηγούμενος τοῦ
[11, 466]   ἑξήκοντα δίς. Ποσειδώνιος δ´ ἐν  ιϚ   τῶν Ἱστοριῶν Λυσίμαχόν φησι τὸν
[11, 504]   πρῶτον περισόβει ποτήριον αὐτοῖς ἀκράτου.  (αὶ   Εὐριπίδης δ´ ἐν Κρήσσαις· Τὰ
[11, 505]   Γοργίας· καλόν γε  αἱ   Ἀθῆναι (καὶ) νέον τοῦτον Ἀρχίλοχον
[11, 494]   μετὰ τῶν βιβλίων, ἐν οἷς  αἱ   ἀναγραφαί εἰσι τῶν τὰς συντάξεις
[11, 480]   κύλικες αἵ τε Ἀργεῖαι καὶ  αἱ   Ἀττικαί. Καὶ τῶν μὲν Ἀττικῶν
[11, 465]   τροφοὶ αἱ Νύμφαι κατ´ ἀλήθειαν.  αἱ   γὰρ ἄμπελοι πλεῖστον ὑγρὸν χέουσι
[11, 504]   ἡμῶν καὶ τὰ σώματα καὶ  αἱ   γνῶμαι σφαλοῦνται, καὶ οὐδ´ ἀναπνεῖν
[11, 481]   μείζονα. Ὅτι δὲ μεγάλοις ποτηρίοις  αἱ   γυναῖκες ἐχρῶντο αὐτὸς εἴρηκε
[11, 480]   καρπῷ καὶ κυλίκεσσιν Ἀθηναίαισι κέντρον  Αἱ   δ´ Ἀργεῖαι δοκοῦσι καὶ τὸν
[11, 491]   τῷ ὀνόματι κατὰ τὴν ὁμοφωνίαν·  Αἱ   δ´ ἕπτ´ Ἄτλαντος παῖδες ὠνομασμέναι
[11, 489]   παρακειμένως ἔχοντα τὰ ὦτα, καθάπερ  αἱ   δίπρῳροι τῶν νεῶν, περὶ δὲ
[11, 484]   τοῦ σχήματος ἐπιχωριάσαντος ἐκεῖ, ὥσπερ  αἱ   Θηρίκλειαι λέγονται. Ἀριστοφάνης Δαιταλεῦσι· Συβαρίτιδάς
[11, 465]   φησὶν ὅτι Τοῦ Διονύσου τροφοὶ  αἱ   Νύμφαι κατ´ ἀλήθειαν. αἱ γὰρ
[11, 491]   μὲν ἂν λέγοιτο καθὸ τέτταρες  αἱ   πᾶσαι σχίσεις τῶν ὤτων, ἑκάτερον
[11, 490]   τοῦ ὀνόματος ἐκτροπή, καθ´ ἣν  αἱ   Πλειάδες λέγονται Πέλειαι καὶ Πελειάδες,
[11, 479]   ἆθλα κοτταβεῖα καλούμενα. Εἶτα κύλικες  αἱ   πρὸς τὸ πρᾶγμα χρήσιμαι μάλιστ´
[11, 464]   δὲ ἐν τῷ περὶ Μέθης  Αἱ   Ῥοδιακαί, φησί, προσαγορευόμεναι χυτρίδες διά
[11, 464]   Κἀν ἄλλῳ δὲ μέρει φησίν·  Αἱ   Ῥοδιακαὶ χυτρίδες γίνονται σμύρνης, σχοίνου,
[11, 479]   τοῦ ἰσχίου κοιλότης, καὶ  αἱ   τοῦ πολύποδος ἐν ταῖς πλεκτάναις
[11, 486]   τοῦ κατεσκευασμένου, ὡς καὶ Κονώνειοι  αἱ   ὑπὸ Κόνωνος ποιηθεῖσαι. Μνημονεύει (τοῦ
[11, 480]   εἶναι ἀργυραῖ. Ἐπαινοῦνται δὲ καὶ  αἱ   Χῖαι κύλικες, ὧν μνημονεύει Ἕρμιππος
[11, 480]   κεκυλίσθαι. Ἐγένοντο δ´ ἐπίσημοι κύλικες  αἵ   τε Ἀργεῖαι καὶ αἱ Ἀττικαί.
[11, 491]   ὁμωνυμεῖν ταῖς περιστεραῖς ἐν τούτοις  Αἵ   τε ποταναῖς ὁμώνυμοι πελειάσιν αἰθέρι
[11, 491]   αὕτως τρήρωσι πελειάσιν ὤπασε τιμήν,  (αἳ   δή τοι θέρεος καὶ χείματος
[11, 491]   δ´ ἐν τῇ Γοργοῖ φησιν·  Αἳ   θέρος ὠκεῖαι πρόπολοι πίλναντο Πέλειαι.
[11, 490]   ἀρότοιο δὲ δυσομενάων. ~(Καὶ Ἄρατος·  Αἳ   μὲν ὁμῶς ὀλίγαι καὶ ἀφεγγέες,
[11, 480]   ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ μίμῳ Γυναῖκες  αἳ   τὰν θεὸν φαντὶ ἐξελᾶν· ὑποκατώρυκται
[11, 490]   ~(Καὶ Ἄρατος· Αἳ μὲν ὁμῶς  ὀλίγαι   καὶ ἀφεγγέες, ἀλλ´ ὀνομασταὶ ἦρι
[11, 466]   ἔργον Ἰλίου αἰπεινᾶς, ἃν ἕλον  Αἰακίδαι.   (Ὅτι κλεινοὶ λέγονται παρὰ Κρησὶν
[11, 473]   τι ἂν εὕρῃς καὶ  εἰσχέαι   ἀμβροσίαν. δ´ ἀμβροσία ὕδωρ
[11, 478]   αὐτοῖς ὅρμινοι, μήκωνες λευκοί, πυροί,  κριθαί,   πισοί, λάθυροι, ὦχροι, φακοί, κύαμοι,
[11, 476]   οἷς, (φησίν, μήκωνες λευκοί, πυροί,  κριθαί,   πισοί, λάθυροι, ὦχροι, φακοί.
[11, 488]   καὶ οἱονεὶ κεφαλίδας ἥλων ἀποτελοῦσα.  Πεπάρθαι   δὲ λέγεται τοὺς ἥλους ὑπὸ
[11, 497]   δρᾶμα διασκευὴ τοῦ Αἱρησιτείχους ~(Ἔσθ´  ὑποχέασθαι   πλείονας· πιεῖν δ´ ἔτι ἁδρότερον
[11, 497]   ὧν κρουνιζόντων λεπτῶς κάτωθεν πίνουσιν,  ὠνομάσθαι   τε ἀπὸ τῆς ῥύσεως. (ΣΑΝΝΑΚΙΑ.
[11, 476]   οἶνος κρατὴρ ἀπὸ τοῦ  συγκιρνᾶσθαι   ἐν αὐτῷ τὸ ὕδωρ,
[11, 478]   βαθεῖ, ποτηρίου δὲ εἶδος εἶναι.  Δύνασθαι   δὲ καὶ τὸν παρὰ (τοῖς
[11, 462]   δὲ καὶ εὐξαμένους τὰ δίκαια  δύνασθαι   (πρήσσειν (ταῦτα γὰρ ὦν ἐστι
[11, 469]   φησὶν Σάμιος Λυγκεὺς Ῥοδίους  ἀντιδημιουργήσασθαι   πρὸς τὰς Ἀθήνησι θηρικλείους, Ἀθηναίων
[11, 505]   ταῖς Ἀθήναις Γοργίας μετὰ τὸ  ποιήσασθαι   τὴν ἀνάθεσιν τῆς ἐν Δελφοῖς
[11, 508]   πεῖσαί τινας τῶν Ἑλλήνων αὐτοῖς  χρήσασθαι.   Νόμος γάρ ἐστιν, ὥς φησιν
[11, 469]   φησὶ τὴν τοῦ Ἡλίου φιάλην  κομίσασθαι   τὸν Ἡρακλέα καὶ διαπλεῦσαι εἰς
[11, 470]   μέλλει, καὶ αὐτὸν δείσας Ὠκεανὸς  παύσασθαι   κελεύει. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΣΤ' (ΗΘΑΝΙΟΝ. Ἑλλάνικος
[11, 470]   ὡς βαλῶν, καὶ Ἥλιος  παύσασθαι   κελεύει, δὲ δείσας παύεται.
[11, 474]   καρχήσιον, (καὶ τάχα διὰ τὸ  ἀνατετάσθαι   οὕτως ὠνόμασται. Ἀρχαιότατον δ´ ἐστὶ
[11, 507]   (Ἐὰν γὰρ καὶ συγχωρήσῃ τις  μεθίστασθαι   τὰς τῶν τετελευτηκότων ψυχὰς εἰς
[11, 487]   Ἔνιοι δὲ τὴν μετὰ τὸ  νίψασθαι   πόσιν, ὡς Σέλευκος ἐν Γλώσσαις.
[11, 487]   τῷ ἐπιγραφομένῳ Δείπνῳ μετὰ τὸ  ἀπονίψασθαι   τὰς χεῖρας προπίνων τινί φησι·
[11, 466]   εὑρέσθαι κέραμον διὰ τὸ πολὺν  ἐξάγεσθαι   τὸν Μενδαῖον οἶνον ἐκ τῆς
[11, 482]   κωμῳδίᾳ κωμῳδουμένων Ποιητῶν. Τὸ γὰρ  ἐπάγεσθαι   κατὰ τὰς ἑστιάσεις κυμβία καὶ
[11, 493]   Αἴαντος, ἔτι δ´ Ἀχιλλέως παρόντων  εἰσάγεσθαι   τὸν Νέστορα γενναιότερον, τῇ ἡλικίᾳ
[11, 506]   τῷ Συμποσίῳ οὐδ´ εἰς φῶς  λέγεσθαί   ἐστιν ἄξιον, ἔν τε τῷ
[11, 476]   ἐκ τοῦ καὶ μέχρι νῦν  λέγεσθαι,   ὅταν συμμίσγωσι τῷ οἴνῳ τὸ
[11, 501]   δ´ αὖ τὸ περιττόν; ὥστε  λέγεσθαι   τὴν περιττῶς πεποιημένην ἀμφίθετον, ἐπεὶ
[11, 499]   ἀμφιβολίαν ἔχει. Ἐρατοσθένης δέ φησι  λέγεσθαι   τὴν πέτασον καὶ τὴν στάμνον
[11, 499]   ἐν τῇ Θετταλῶν Πολιτείᾳ θηλυκῶς  λέγεσθαί   φησιν ὑπὸ Θετταλῶν τὴν λάγυνον.
[11, 506]   υἱοὶ (τελευτήσαντες τῷ λοιμῷ) Πρωταγόρᾳ  διαλέγεσθαι,   ὅτε τὸ δεύτερον ἐπεδήμησε ταῖς
[11, 501]   πυθμένα μὴ δυναμένην τίθεσθαι καὶ  ἐρείδεσθαι,   ἀλλὰ κατὰ τὸ στόμα. Τινὲς
[11, 478]   ἐπὶ γῆς· διὸ ἐκ τούτου  σπένδεσθαι.   Παγκράτης δ´ ἐν πρώτῳ Βοκχορηίδος·
[11, 484]   καὶ τὴν ψυχήν. ~(Τὸ μέντοι  κωθωνίζεσθαι   διά τινων ἡμερῶν δοκεῖ μοι
[11, 483]   διμέτρητοι βʹ (Περὶ δὲ τοῦ  κωθωνίζεσθαι   καὶ ὅτι χρήσιμός ἐστι διὰ
[11, 484]   οἶνον πίνειν μηδὲ ἄκρατον μηδὲ  τραγηματίζεσθαι   ἐν τοῖς κωθωνισμοῖς. Ὅταν δ´
[11, 502]   πέμπτῃ τῶν Ἱστοριῶν νόμον φησὶ  θέσθαι   Ἀργείους καὶ Αἰγινήτας Ἀττικὸν μηδὲν
[11, 475]   Ἔρωτα μέλος τὴν κελέβην φησὶ  τίθεσθαι   ἐπὶ τοῦ ὀρθοῦ ποτηρίου οἷον
[11, 501]   κατὰ τὸν πυθμένα μὴ δυναμένην  τίθεσθαι   καὶ ἐρείδεσθαι, ἀλλὰ κατὰ τὸ
[11, 501]   δυναμένην ἐξ ἀμφοτέρων τῶν μερῶν  τίθεσθαι,   κατὰ τὸν πυθμένα καὶ κατὰ
[11, 489]   Δύναται δὲ καὶ δύο πυθμένας  ὑποτίθεσθαι,   τὸν μὲν οἷον τοῦ ποτηρίου
[11, 465]   (ὃς καὶ ἀποθνῄσκων οὐκ ὤκνησεν  ὑποθέσθαι   τοῖς οἰκείοις ἐπιγράψαι αὐτοῦ τῷ
[11, 480]   ποτήρια καὶ λέγεται ἀπὸ τοῦ  κυλίεσθαι   τῷ τροχῷ· ἀφ´ ὧν καλεῖται
[11, 492]   ἄλλην δὲ πρὸς τοῦ Διὸς  ἐνίεσθαι   χάριν τοῦ σῴζειν τὸν ἀριθμὸν
[11, 466]   πεφροντισμένον καλῶς καὶ εὐσχημόνως κότταβον  προίεσθαι.   Καὶ οἱ πολλοὶ ἐπὶ τούτῳ
[11, 499]   τοὺς Σκύθας περαιτέρω τοῦ δέοντος  μεθύσκεσθαι.   ~Ἱερώνυμος δ´ Ῥόδιος ἐν
[11, 466]   πρότερον ἐν τῷ ποτηρίῳ ὕδωρ  ἐμβάλλεσθαι,   μεθ´ τὸν οἶνον. Ξενοφάνης·
[11, 506]   (Ἀρχελάῳ) Φιλίππῳ τῆς βασιλείας αἴτιον  γενέσθαι.   Γράφει γοῦν Καρύστιος Περγαμηνὸς
[11, 475]   φάσκων προσεληλυθέναι τοὺς δράκοντας καὶ  γενέσθαι   περὶ τὰ σιτία καὶ τὰ
[11, 492]   πυθμένι, ἓξ δὲ τὰς πάσας  γενέσθαι   Πλειάδας, ἐπείπερ ὁρῶνται τοσαῦται, λέγονται
[11, 462]   κύλικα ναυστολοῦσιν ἀναπλέοντες μέχρι τοῦ  γενέσθαι   τὴν ἐπὶ τοῦ νεὼ τῆς
[11, 497]   τοῦ Φιλαδέλφου Πτολεμαίου βασιλέως φορήματα  γενέσθαι   τῶν Ἀρσινόης εἰκόνων. (Τῇ γὰρ
[11, 466]   κύματος αὐτοὺς ἀμφοτέρους κρυφθέντας ἀφανεῖς  γενέσθαι,   χρόνῳ δ´ ὕστερον ἤδη τῆς
[11, 466]   ὕστερον ἤδη τῆς Μηθύμνης οἰκουμένης  παραγενέσθαι   τὸν Ἔναλον καὶ διηγεῖσθαι τὸν
[11, 478]   τὰ θαύματα καὶ τὰ καρπώσιμα  γίνεσθαι   ἐπὶ γῆς· διὸ ἐκ τούτου
[11, 461]   ἡμᾶς Πλούταρχος. Ὥρα οὖν  κατακλίνεσθαι.   (Καὶ κατακλιθέντων Ἀλλὰ μήν»
[11, 502]   Σὺν φθοῖσι προσπεπωκώς. Ἔδει δὲ  ὀξύνεσθαι   ὡς Καρσί, παισί, φθειρσί. ΦΙΛΟΤΗΣΙΑ
[11, 501]   ἀμφοτέρωθεν κατὰ τὰ ὦτα δυνάμενος  φέρεσθαι,   οὕτως καὶ τὴν ἀμφίθετον φιάλην.
[11, 489]   πυθμένα, ὥστε ὑπὸ δυοῖν πυθμένοιν  φέρεσθαι   τὸ ἔκπωμα. Διονύσιος δὲ
[11, 466]   σπονδοποιησάμενον προπιεῖν ἅμα πᾶσιν· καὶ  ἀποφέρεσθαι   ἔδωκε τὰ ποτήρια. Ἀντικλείδης δ´
[11, 496]   δὲ αὐτοῖς νόμιμον μὴ προχοίδας  εἰσφέρεσθαι   εἰς τὰ συμπόσια, (δῆλον ὅτι
[11, 496]   νῦν δὲ τὸ μὲν μὴ  εἰσφέρεσθαι   ἔτι αὖ καταμένει· τοσοῦτον δὲ
[11, 500]   σφαίρας ποιοῦντες. Καὶ ἐπειδὰν μέλλωσι  προσφέρεσθαι,   ἀποκλάσαντες ἀπ´ αὐτῶν ἐν τοῖς
[11, 465]   τῷ θεῷ κιρνάναι, εἶτ´ αὐτοὺς  προσφέρεσθαι·   ὅθεν καὶ Λιμναῖον κληθῆναι τὸν
[11, 488]   μὲν οὖν λέγουσιν ἔξωθεν δεῖν  ἐμπείρεσθαι   τοὺς χρυσοῦς ἥλους τῷ ἀργυρῷ
[11, 466]   φιλοδοξοῦντι καὶ βουλομένῳ ἴδιόν τινα  εὑρέσθαι   κέραμον διὰ τὸ πολὺν ἐξάγεσθαι
[11, 500]   Διόπερ Δερκυλλίδαν ἔπεμψαν ἥκιστα νομίζοντες  ἐξαπατηθήσεσθαι·   ἦν γὰρ οὐδὲν ἐν τῷ
[11, 466]   δῆλον· Ἦτοι καλὸν ἄλεισον  ἀναιρήσεσθαι   ἔμελλε χρύσεον ἄμφωτον. ἀμφικύπελλον δὲ
[11, 482]   ποιητής· Ἦτοι καλὸν ἄλεισον  ἀναιρήσεσθαι   ἔμελλεν χρύσεον ἄμφωτον. Ἀντίμαχος δ´
[11, 493]   ἕτερος. (Τοῦτο γὰρ ἐπὶ δύο  τάσσεσθαι   πέφυκεν, ὡς καὶ ἐπὶ τούτων·
[11, 507]   Πλάτων, πολλὰ κατὰ τῆς ἐμῆς  ψεύσεσθαι   κεφαλῆς. Ἦν δὲ Πλάτων
[11, 483]   ἐν ταῖς συνουσίαις πίνοντας μεγάλα  βλάπτεσθαι   καὶ τὸ σῶμα καὶ τὴν
[11, 476]   ἀφ´ οὗ τὸν Διόνυσον κερατοφυῆ  πλάττεσθαι   ἔτι τε ταῦρον καλεῖσθαι ὑπὸ
[11, 470]   γὰρ περὶ τῆς τερμίνθου φησί·  Τορνεύεσθαι   δὲ ἐξ αὐτῆς καὶ κύλικας
[11, 505]   προσεσχηκέναι. Ἔοικε δ´ ἐκ νέου  στρατεύεσθαι,   παραδούς τε τοὺς παῖδας ταῖς
[11, 467]   ὡς βραχέος ἐγκεχαραγμένου ἐδήλωσαν ὅτι  συνυπακούεσθαι   δεῖ καὶ τὸ ὖ, ἵν´
[11, 473]   γράφων οὕτως· Διὸς κτησίου σημεῖα  ἱδρύεσθαι   χρὴ ὧδε· καδίσκον καινὸν δίωτον
[11, 482]   ἑστιάσεις κυμβία καὶ δοκεῖν τούτοις  διαμάχεσθαι   εἰς ἑκάτερα τείνει. Μνημονεύει δ´
[11, 488]   ἥλων, πῶς πεπαρμένους αὐτοὺς δεῖ  δέχεσθαι.   Οἳ μὲν οὖν λέγουσιν ἔξωθεν
[11, 507]   πρὸς τὸν μετεωρότερον καὶ καθαρώτερον  ἀνέρχεσθαι   τόπον, ἅτε κουφότητος μετεχούσας, τί
[11, 477]   τοῦ Πρυτάνιδος κιβώριά τινα δοκοῦντα  πεποιῆσθαι   πολυτελῶς, τοῦ κώθωνος εὖ μάλα
[11, 474]   Ἡρακλεώτης. Ἀσκληπιάδης δ´ Μυρλεανὸς  κεκλῆσθαί   φησιν αὐτὸ ἀπό τινος τῶν
[11, 466]   καλούμενον. (ΑΜΦΩΞΙΣ ξύλινον ποτήριον,  χρῆσθαι   τοὺς ἀγροίκους Φιλητᾶς φησ, (τοὺς)
[11, 461]   Ἀλκαίου μικροῖς φησιν αὐτοὺς ἐκπώμασι  κεχρῆσθαι   καὶ ὑδαρέστερον πεπωκέναι. Χαμαιλέων δ´
[11, 465]   ἐπὶ πλούτῳ ὡς ἐπὶ τῷ  κεκτῆσθαι   πολλὰ ἐκπώματα ἀργυρᾶ τε καὶ
[11, 490]   αὕτη· τρεῖν δ´ ἐστὶ τὸ  εὐλαβεῖσθαι.   Πιθανὸν δ´ ἐστὶ τὸ ἐπίθετον
[11, 507]   αὐτούς, ὡς ἱκανὸς αὐτὸς εἴη  ἡγεῖσθαι   τῆς σχολῆς, καὶ προέπιεν Ἀπολλοδώρῳ.
[11, 466]   οἰκουμένης παραγενέσθαι τὸν Ἔναλον καὶ  διηγεῖσθαι   τὸν τρόπον, καὶ ὅτι
[11, 502]   ὑπέκειντο ἀστράγαλοι. Σῆμος δ´ἐν Δήλῳ  ἀνακεῖσθαί   φησι χαλκοῦν φοίνικα, Ναξίων ἀνάθημα,
[11, 469]   Σῆμος δ´ ἐν πέμπτῃ Δηλιάδος  ἀνακεῖσθαί   φησιν ἐν Δήλῳ χρυσῆν ἡδυποτίδα
[11, 489]   ὡσπερεὶ δέ τινα ῥοπάλια δύο  ὑποκεῖσθαι   τῷ ποτηρίῳ πλάγια διὰ μήκους·
[11, 479]   τὸ ἐν τῷ ἰσχίῳ ὀστοῦν  καλεῖσθαι   ἄλεισον καὶ κύλικα. Κοτυλίσκος δὲ
[11, 468]   Γλώσσαις παρὰ Κλειτορίοις τὰ ποτήρια  καλεῖσθαι.   Ἀντίμαχος δ´ Κολοφώνιος ἐν
[11, 485]   δέ φησι τὴν οἰνοχόην λεπαστὴν  καλεῖσθαι.   Ἀριστοφάνης δὲ καὶ Ἀπολλόδωρος γένος
[11, 464]   κακῶν Πραγματείᾳ τοῖς πλείστοις προσάπτειν.  Καλεῖσθαι   γοῦν τὴν μὲν γυναικομανίαν, τὴν
[11, 478]   δὲ τὸ λεπτὸν ποτήριον οὕτως  καλεῖσθαι.   Διόδωρος δὲ τὸν παρά τισι
[11, 479]   ὥς φησι Πάμφιλος, τὴν κοτύλην  καλεῖσθαι   καὶ ἡμίναν, παρατιθέμενος Ἐπιχάρμου· (Καὶ
[11, 486]   σπονδεῖον δὲ τὸν οἶνον,  καλεῖσθαι   λέγων καὶ λοιβίδας τὰ σπονδεῖα
[11, 464]   καὶ τὰ λοιπὰ μὴ ἀλλοτρίως  καλεῖσθαι   τὸν τρόπον τοῦτον. Καὶ γὰρ
[11, 476]   κερατοφυῆ πλάττεσθαι ἔτι τε ταῦρον  καλεῖσθαι   ὑπὸ πολλῶν ποιητῶν. Ἐν δὲ
[11, 503]   δῖνον. Νίκανδρος δ´ Θυατειρηνὸς  καλεῖσθαί   φησι ψυκτήρια καὶ τοὺς ἀλσώδεις
[11, 469]   καλούμενον ποτήριον ἐμβασικοίταν οὕτως φησὶ  καλεῖσθαι   Φιλήμων Ἀθηναῖος ἐν τῷ
[11, 495]   τοῖς Σκίροις φησὶν Ἀθήναζε ἀγῶνα  ἐπιτελεῖσθαι   τῶν ἐφήβων δρόμου· τρέχειν δ´
[11, 490]   γε Πελειάδων μὴ τηλόθεν Ὠαρίων´  ἀνεῖσθαι.   Σύνεγγυς γάρ ἐστιν Ὠρίων
[11, 499]   κρέα· πλὴν γε πέμψας  αἰνεῖσθαι   πάντων ἄξιος Ἱπποκράτης. Οὐδετέρως δὲ
[11, 504]   δύναται ὀρθοῦσθαι οὐδὲ ταῖς ὥραις  διαπνεῖσθαι·   ὅταν δὲ ὅσῳ ἥδεται τοσοῦτο
[11, 492]   πλαγκτῶν πετρῶν καὶ τῆς λειότητος  ἀφαιρεῖσθαι   λέγων μίαν τῶν Πλειάδων, ἄλλην
[11, 492]   τῷ πυθμένι οἷον ὑποπυθμένιοι· (ὥστε  διακρατεῖσθαι   τὸ δέπας ὑπὸ δυεῖν Πελειάδων
[11, 508]   ὑπ´ αὐτοῦ διαπλαττομένοις, ὥστε καὶ  ζητεῖσθαι   τοὺς χρησομένους. Ἐχρῆν οὖν
[11, 477]   δὲ ἐτυμολογοῦσιν αὐτὸ ἀπὸ τοῦ  χεῖσθαι,   τὸ δ´ ἐστὶ χωρεῖν· Οὐδὸς
[11, 476]   ἀπὸ τοῦ εἰς τὸ κέρας  ἐγχεῖσθαι   τὸ πόμα. (Διαμένει δὲ ἔτι
[11, 480]   κυλιχνίδα διὰ τὸ τῷ τόρνῳ  κεκυλίσθαι.   Ἐγένοντο δ´ ἐπίσημοι κύλικες αἵ
[11, 502]   εἶδος, ὅμοιον θηρικλείῳ, χάλκεον·  δίδοσθαι   τῷ ἁρπασθέντι ὑπὸ τοῦ ἐραστοῦ
[11, 497]   ὀνομαζόμενον ποτήριον τοῖς ἥρωσι μόνοις  ἀποδίδοσθαι.   Δωρόθεος δ´ Σιδώνιός φησιν
[11, 475]   φησὶν ἔτι καὶ εἰς αὐτὸν  δείκνυσθαι   τὸ δέπας τὸ δοθὲν Ἀλκμήνῃ
[11, 504]   ἄγαν ἀθρόως ποτίζῃ, οὐ δύναται  ὀρθοῦσθαι   οὐδὲ ταῖς ὥραις διαπνεῖσθαι· ὅταν
[11, 470]   (ὑπὸ Ἡφαίστου τὸν Ἥλιον καθεύδοντα  περαιοῦσθαι   πρὸς τὰς ἀνατολάς, αἰνισσόμενος τὸ
[11, 493]   ἀποκινήσασκε τραπέζης, ἐκ τοῦ μογέων  δηλοῦσθαι   νομίζοντες, ἐπειδὴ τέτρωται. Ὅτι δὲ
[11, 471]   διὰ τὸ δορὰς θηρίων αὐτῷ  ἐντετυπῶσθαι.   (Πάμφιλος δ´ Ἀλεξανδρεὺς ἀπὸ
[11, 492]   λέγοντας οὐκ οἰκείως τῷ ποτηρίῳ  ἐντετυπῶσθαι   τὰς Πλειάδας, ξηρῶν τροφῶν οὔσας
[11, 474]   μετ´ ὀλίγα· {ΣΤΡ. Τὴν ναῦν  σεσῶσθαί   μοι λέγεις; {Α. Ἔγωγε μὴν
[11, 466]   ἐπιτήδειον. Παρθένιος δὲ διὰ τὸ  περικεκυρτῶσθαι   τὰ ὠτάρια· κυφὸν γὰρ εἶναι
[11, 505]   φιλόπονον, παιδείας δ´ ὀρθῆς οὐδὲ  ἧφθαι   τὸ παράπαν, οἰκονομίᾳ δ´ οὐδ´
[11, 477]   διὰ τὸ κάτωθεν εἰς στενὸν  συνῆχθαι   ὡς τὰ Αἰγύπτια κιβώρια. (ΚΟΝΔΥ
[11, 501]   τετάρτῳ περὶ τοῦ Ἐρατοσθένους Ἑρμοῦ  (Πεπαῖχθαί   τις ἂν οἰηθείη, φησί, τὴν
[11, 472]   {Β. Βασιλέως υἱὸν λέγεις Καρῶν  ἀφῖχθαι   δηλαδὴ Πιξώδαρον. Ἡδύλος Ἐπιγράμμασι· ~(Πίνωμεν·
[11, 480]   κυλίκεσσιν Ἀθηναίαισι κέντρον Αἱ δ´  Ἀργεῖαι   δοκοῦσι καὶ τὸν τύπον ἔχειν
[11, 480]   δ´ ἐπίσημοι κύλικες αἵ τε  Ἀργεῖαι   καὶ αἱ Ἀττικαί. Καὶ τῶν
[11, 478]   πισοί, λάθυροι, ὦχροι, φακοί, κύαμοι,  ζειαί,   βρόμος, παλάθιον, μέλι, ἔλαιον, οἶνος,
[11, 491]   τῇ Γοργοῖ φησιν· Αἳ θέρος  ὠκεῖαι   πρόπολοι πίλναντο Πέλειαι. Ποσείδιππός τ´
[11, 490]   καθ´ ἣν αἱ Πλειάδες λέγονται  Πέλειαι   καὶ Πελειάδες, παρὰ πολλοῖς ἐστι
[11, 491]   Οὐδέ τοι ἀκρόνυχοι ψυχραὶ δύνουσι  Πέλειαι.   Λαμπροκλῆς δ´ διθυραμβοποιὸς καὶ
[11, 490]   τ´ οὐδὲ ποτητὰ παρέρχεται οὐδὲ  Πέλειαι.   Ὅτι δὲ τὰς Πλειάδας τὸ
[11, 491]   Αἳ θέρος ὠκεῖαι πρόπολοι πίλναντο  Πέλειαι.   Ποσείδιππός τ´ ἐν τῇ Ἀσωπίᾳ·
[11, 490]   τ´ οὐδὲ ποτητὰ παρέρχεται οὐδὲ  Πέλειαι   τρήρωνες, ταί τ´ ἀμβροσίην Διὶ
[11, 492]   τ´ οὐδὲ ποτητὰ παρέρχεται οὐδὲ  πέλειαι   τρήρωνες ταί τ´ ἀμβροσίην Διὶ
[11, 484]   σχήματος ἐπιχωριάσαντος ἐκεῖ, ὥσπερ αἱ  Θηρίκλειαι   λέγονται. Ἀριστοφάνης Δαιταλεῦσι· Συβαρίτιδάς τ´
[11, 487]   δοιαὶ δὲ πελειάδες ἀμφὶς ἕκαστον  χρύσειαι   νεμέθοντο δύο δ´ ὑπὸ πυθμένες
[11, 491]   Δοιαὶ δὲ πελειάδες ἀμφὶς ἕκαστον  χρύσειαι   νεμέθοντο, δύω δ´ ὑπὸ πυθμένες
[11, 492]   Δοιαὶ δὲ πελειάδες ἀμφὶς ἕκαστον  χρύσειαι   νεμέθοντο, δύω δ´ ὑπὸ πυθμένες
[11, 491]   πεποικιλμένας. Τὸ μέντοι Ἀμφὶς ἕκαστον  χρύσειαι   νεμέθοντο» (οὐχ ὡς περὶ ἓν
[11, 489]   Δύο δὲ πελειάδες ἀμφὶς ἕκαστον  χρύσειαι   νεμέθοντο, πελειάδας οὐ σημαίνει τὰς
[11, 502]   τὴν φιάλην ἄρακιν καλοῦσι. (ΦΘΟΙΣ.  Πλατεῖαι   φιάλαι ὀμφαλωτοί. Εὔπολις· Σὺν φθοῖσι
[11, 490]   ἔξοχον εἶδος, ταὶ καλέονται Πελειάδες  οὐράνιαι.   Σαφῶς γὰρ τὰς Πλειάδας οὔσας
[11, 492]   γε μετ´ ἀνθρώποις καλέονται, ἓξ  οἶαί   περ ἐοῦσαι ἐπόψιαι ὀφθαλμοῖσιν. Οὐ
[11, 492]   δ´ ἐκεῖναι ἐπιρρήδην καλέονται (Ἓξ  οἶαί   περ ἐοῦσαι ἐπόψιαι ὀφθαλμοῖσιν) Τὸ
[11, 492]   πελειάδες. (Ἔπειθ´ ὅταν ἐπενέγκῃ τὸ  Δοιαὶ   δὲ πελειάδες ἀμφὶς ἕκαστον χρύσειαι
[11, 491]   ἀποστάσεως αὐτῶν. Ὅταν οὖν εἴπῃ·  Δοιαὶ   δὲ πελειάδες ἀμφὶς ἕκαστον χρύσειαι
[11, 487]   οὔατα δ´ αὐτοῦ τέσσαρ´ ἔσαν,  δοιαὶ   δὲ πελειάδες ἀμφὶς ἕκαστον χρύσειαι
[11, 491]   συνεζευγμέναι. Τὸ γὰρ δοιοὶ καὶ  δοιαὶ   σημαίνει καὶ τὸ κατ´ ἀριθμὸν
[11, 501]   δὲ καὶ Διόδωρός φησι· (Φιάλαι  ποιαί,   ὧν ὀμφαλὸς παραπλήσιος ἠθμῷ.
[11, 491]   βροτοὶ καλέουσι Πελειάδας. Καὶ πάλιν·  Χειμέριαι   δύνουσι Πελειάδες. Καὶ πάλιν· Τῆμος
[11, 490]   ἀφεγγέες, ἀλλ´ ὀνομασταὶ ἦρι καὶ  ἑσπέριαι,   Ζεὺς δ´ αἴτιος, εἱλίσσονται· ὅς
[11, 495]   τὸ γάλα. Ὅμηρος· Ὡς ὅτε  μυῖαι   σταθμῷ ἐνιβρομέωσιν ἐυγλαγέας κατὰ πέλλας.
[11, 480]   ἀργυραῖ. Ἐπαινοῦνται δὲ καὶ αἱ  Χῖαι   κύλικες, ὧν μνημονεύει Ἕρμιππος ἐν
[11, 492]   καλέονται, ἓξ οἶαί περ ἐοῦσαι  ἐπόψιαι   ὀφθαλμοῖσιν. Οὐ μέν πως ἀπόλωλεν
[11, 492]   καλέονται (Ἓξ οἶαί περ ἐοῦσαι  ἐπόψιαι   ὀφθαλμοῖσιν) Τὸ ὁρώμενον οὖν ἐν
[11, 463]   λέγῃ, ἀλλ´ ὅστις Μουσέων τε  καὶ   ἀγλαὰ δῶρ´ Ἀφροδίτης συμμίσγων ἐρατῆς
[11, 509]   Ἀριδαίου. Κριθεὶς δὲ καὶ ἁλοὺς  καὶ   ἀδοξήσας ἐν μὲν τῇ πόλει
[11, 509]   νῦν τῶν Ἀκαδημαικῶν τινες, ἀνοσίως  καὶ   ἀδόξως βιοῦντες. Χρημάτων γὰρ ἐξ
[11, 509]   ἐπέμενε παλαιὸς καταγεγηρακώς, ἀτίμως δὲ  καὶ   ἀδόξως διαζῶν. Τοιοῦτοι δ´ εἰσὶ
[11, 466]   δὲ τῇ τέχνῃ εὐδοκίμησαν Κίμων  καὶ   Ἀθηνοκλῆς. Ἐχρῶντο δὲ καὶ λιθοκολλήτοις
[11, 480]   ἐπίσημοι κύλικες αἵ τε Ἀργεῖαι  καὶ   αἱ Ἀττικαί. Καὶ τῶν μὲν
[11, 504]   ταχὺ ἡμῶν καὶ τὰ σώματα  καὶ   αἱ γνῶμαι σφαλοῦνται, καὶ οὐδ´
[11, 479]   καὶ τοῦ ἰσχίου κοιλότης,  καὶ   αἱ τοῦ πολύποδος ἐν ταῖς
[11, 480]   δοκεῖν εἶναι ἀργυραῖ. Ἐπαινοῦνται δὲ  καὶ   αἱ Χῖαι κύλικες, ὧν μνημονεύει
[11, 493]   ἀμογητί. Ἄλογον δ´ ἐδόκει Διομήδους  καὶ   Αἴαντος, ἔτι δ´ Ἀχιλλέως παρόντων
[11, 502]   Ἱστοριῶν νόμον φησὶ θέσθαι Ἀργείους  καὶ   Αἰγινήτας Ἀττικὸν μηδὲν προσφέρειν πρὸς
[11, 495]   Γλώσσαις πελλητῆρα μὲν καλεῖν Θεσσαλοὺς  καὶ   Αἰολεῖς τὸν ἀμολγέα, πέλλαν δὲ
[11, 478]   δὲ ταῦτα τὴν τελετὴν ποιεῖ  καὶ   αἱρεῖ τὰ ἐκ τῆς θαλάμης
[11, 465]   ἐν αὐτοῖς ἀδικία τε  καὶ   αἰσχροκέρδεια. δὲ Οἰδίπους (δι´
[11, 491]   ἐπὶ τῆς οὐρᾶς τοῦ ταύρου.  ~(Καὶ   Αἰσχύλος δ´ ἐκφανέστερον προσπαίζων τῷ
[11, 469]   δέπαι Ἠέλιον πόμπευεν ἀγακλυμένη Ἐρύθεια.  Καὶ   Αἰσχύλος ἐν Ἡλιάσιν· Ἔνθ´ ἐπὶ
[11, 493]   Καὶ μετ´ οὐ πολὺ παραγενομένῳ  καὶ   αἰτοῦντι εἰπόντες δεδωκέναι αὐτῷ τὰς
[11, 483]   Ἀπὸ δὲ τοῦ ποτηρίου τούτου  καὶ   ἀκρατοκώθωνας καλοῦσι τοὺς πλέονα ἄκρατον
[11, 505]   ἐλευθερίας διψήσασα κακῶν οἰνοχόων τύχῃ  καὶ   ἀκράτου αὐτῆς μεθυσθῇ. (Λέγεται δὲ
[11, 505]   Πέρσας μετὰ τῶν μυρίων Ἑλλήνων  καὶ   ἀκριβῶς εἰδὼς τὴν προδοσίαν τοῦ
[11, 496]   τοὺς ἀγροίκους πίνειν. Μνημονεύει αὐτοῦ  καὶ   Ἀλέξανδρος ἐν τιγονι. Ξενοφῶν δ´
[11, 498]   Φέρ´ ἐγχέας εἰς τὸ σκύφος.  Καὶ   Ἄλεξις ἐν Λευκαδίᾳ· Οἴνου γεραιοῖς
[11, 460]   Πολλὰ δ´ ἀνάριθμα ποτήρια καλαιφις.  Καὶ   Ἀλκαῖος· Ἐκ δὲ ποτήριον πώνης
[11, 480]   τε χρὴ κρατῆρα καὶ κυλιχνίδας.  Καὶ   Ἀλκαῖος ἐν τῷ ~(Πίνωμεν· τί
[11, 478]   Τὰ μόνωτα ποτήρια κότυλοι, ὧν  καὶ   Ἀλκαῖος μνημονεύει. Διόδωρος δ´ ἐν
[11, 498]   σκύφος, ᾧπερ ἔπινεν, οἴνου ἐνίπλειον.  Καὶ   Ἀλκμὰν δέ φησι· ~(Πολλάκι δ´
[11, 462]   καὶ κηρία καὶ λιβανωτὸν ἄτμητον  καὶ   ἄλλα ἄττα μετὰ τούτων ἀρώματα.
[11, 484]   περιβοήτου, φιλτάτη, λαβρωνίου. Δίφιλος Τιθραύστῃ  καὶ   ἄλλα γένη καταλέγων ποτηρίων φησί·
[11, 506]   τῷ λοιμῷ. Πολλὰ δ´ ἔστι  καὶ   ἄλλα λέγειν περὶ αὐτοῦ καὶ
[11, 486]   τῷ Φορμίωνι μετὰ τῶν χρημάτων  καὶ   ἄλλας φιάλας Λυκιουργεῖς δύο. Ἡρόδοτος
[11, 509]   πολιτείᾳ δι´ Ἀριδαίου. Κριθεὶς δὲ  καὶ   ἁλοὺς καὶ ἀδοξήσας ἐν μὲν
[11, 492]   ἐν τῷ κράματι τυρὸν ἔχουσα  καὶ   ἄλφιτον· ἄμφω δὲ ταῦτα κυκώμενα
[11, 496]   ἔχει καὶ μέλι καὶ τυρὸν  καὶ   ἀλφίτων καὶ ἐλαίου βραχύ. ΠΕΤΑΧΝΟΝ
[11, 490]   σθένος Ὠρίωνος ἄρκτον θ´, ἣν  καὶ   ἅμαξαν ἐπίκλησιν καλέουσιν. (Ἐπλανήθησαν δ´
[11, 489]   Πλειάδας, πρὸς ἃς σπόρος τε  καὶ   ἀμητὸς καὶ τῶν καρπῶν, ἀρχὴ
[11, 465]   ᾠδαῖς ἔμελπον τὸν Διόνυσον, χορεύοντες  καὶ   ἀνακαλοῦντες Εὔαν τε καὶ Διθύραμβον
[11, 498]   τοῦτον ἑλὼν ἀπέπλεεν. Ὁμοίως εἴρηκε  καὶ   Ἀνακρέων· Ἐγὼ δ´ ἔχων σκύπφον
[11, 481]   παρόμοιον πλοίῳ καλεῖται κύμβη.  Καὶ   Ἀναξανδρίδης ἐν Ἀγροίκοις· Μεγάλ´ ἴσως
[11, 463]   τοῦ δ´ ἐπιδέξια πίνειν μνημονεύει  καὶ   Ἀναξανδρίδης ἐν Ἀγροίκοις οὕτως· ~(Τίνα
[11, 482]   ἑκάτερα τείνει. Μνημονεύει δ´ αὐτοῦ  καὶ   Ἀναξανδρίδης ἐν Νηρηίσιν· (Δὸς δὴ
[11, 498]   ἐνὶ δμώεσσιν ἔειπεν. Ὁμοίως δὲ  καὶ   Ἀναξίμανδρος ἐν τῇ Ἡρωολογίᾳ λέγων
[11, 466]   ἐν τοῖς πότοις διατριβή, ἀναζωπυροῦσα  καὶ   ἀνεγείρουσα μετὰ φρονήσεως τὸν ἑκάστου
[11, 467]   παρῃτοῦντο διὰ τὸ σκληρόστομον εἶναι  καὶ   ἀνεπιτήδειον αὐλῷ· (τὸ δὲ ῥῶ
[11, 491]   τις ὀρνιθοφυεῖς κόρας εἴτ´ αὖ  καὶ   ἀνθρωποειδεῖς, ἄστροις δὲ πεποικιλμένας. Τὸ
[11, 483]   ἐν τῇ τῶν πρὸς Ἀδαῖον  καὶ   Ἀντίγονον, ὅτι κεραμέοις ἀγγείοις ἐχρῶντο
[11, 484]   ἐν πέμπτῳ τῶν πρὸς Ἀδαῖον  καὶ   Ἀντίγονόν φησι· (Διόνυσος τέλειος καθήμενος
[11, 462]   τῷ πρώτῳ τῶν πρὸς Ἀδαῖον  καὶ   Ἀντίγονόν φησιν οὕτως· Τῆς δ´
[11, 469]   δάφναισι κατάσκιον ποσὶν πάις Διός.  Καὶ   Ἀντίμαχος δ´ οὑτωσὶ λέγει· Τότε
[11, 471]   κατ´ αὐτῶν. (Μνημονεύει τοῦ ἐκπώματος  καὶ   Ἀντιφάνης ἐν Ὁμοίοις οὕτως· Ὡς
[11, 496]   τελευταίᾳ τῶν μυστηρίων ἡμέρᾳ, ἣν  καὶ   ἀπ´ αὐτοῦ προσαγορεύουσι (Πλημοχόας· ἐν
[11, 506]   ἐπονείδιστον γένος ἔχειν, ἀλλ´ ὅτι  καὶ   ἀπέκτεινε τὸν δεσπότην. Οὗτος δ´
[11, 474]   ἔχοντα τὰς φλόγας. Ὅτι δὲ  καὶ   ἀπὸ Κανθάρου κεραμέως ὠνομάσθη τὸ
[11, 466]   Ἀντιγόνου, ὡς ἀπὸ Σελεύκου ΣΕΛΕΥΚΙΣ  καὶ   ἀπὸ Προυσίου ΠΡΟΥΣΙΑΣ. (ΑΝΑΦΑΙΑ
[11, 465]   Ἀρκὰς ἐκ Φιαλείας, (ὃς  καὶ   ἀποθνῄσκων οὐκ ὤκνησεν ὑποθέσθαι τοῖς
[11, 485]   οἰνοχόην λεπαστὴν καλεῖσθαι. Ἀριστοφάνης δὲ  καὶ   Ἀπολλόδωρος γένος εἶναι κύλικος. Φερεκράτης
[11, 497]   τὸ ἔκπωμα προείρηται, ἱστοροῦντος τοῦτο  καὶ   Ἀπολλοδώρου τοῦ Ἀθηναίου. Πολέμων δ´
[11, 466]   τούτων Ἡσίοδος· Κρήνης τ´ ἀενάου  καὶ   ἀπορρύτου, ἥτ´ ἀθόλωτος, τρὶς ὕδατος
[11, 466]   καὶ σπονδοποιησάμενον προπιεῖν ἅμα πᾶσιν·  καὶ   ἀποφέρεσθαι ἔδωκε τὰ ποτήρια. Ἀντικλείδης
[11, 501]   τοῦ ποτηρίου. δὲ (ἀμφίθετος  καὶ)   ἀπύρωτος ψυχρήλατος ἐπὶ
[11, 490]   ἄρχεσθ´ ἀμητοῖ´, ἀρότοιο δὲ δυσομενάων.  ~(Καὶ   Ἄρατος· Αἳ μὲν ὁμῶς ὀλίγαι
[11, 489]   ὥσπερ ἐμπεπηγέναι τῷ οὐρανῷ, καθὼς  καὶ   Ἄρατός φησιν ἐπ´ αὐτῶν· (Οὐρανῷ
[11, 492]   τοσαῦται, λέγονται δὲ ἑπτά, καθότι  καὶ   Ἄρατός φησιν· Ἐπτάποροι δὴ ταί
[11, 476]   δὲ κατὰ μικρόν. Ἀθηναῖοι δὲ  καὶ   ἀργυρᾶ ποιοῦντες κέρατα ἔπινον ἐξ
[11, 500]   κατὰ μίμησιν εἰργάσαντο κεραμέους τε  καὶ   ἀργυροῦς σκύφους. Ὧν πρῶτοι μὲν
[11, 464]   ἀρωμάτων συμφυραθείσης τῆς γῆς ὀπτᾶται.  (Καὶ   Ἀριστοτέλης δὲ ἐν τῷ περὶ
[11, 496]   αὐτῶν καὶ Διώξιππος ἐν Φιλαργύρῳ  καὶ   Ἀριστοτέλης ἐν τῷ περὶ Μέθης
[11, 478]   κακουμένῳ Τὸν κότυλον φέρει φησί,  καὶ   Ἀριστοφάνης ἐν Βαβυλωνίοις. Εὔβουλος δ´
[11, 496]   δὲ τὸ μαρτύριον. Μνημονεύει αὐτοῦ  καὶ   Ἀριστοφάνης ἐν Δράμασι λέγων· Πάντες
[11, 462]   παρ´ ἐστι τὸ Κάδμου  καὶ   Ἁρμονίας μνημεῖον, ὡς ἱστορεῖ Φύλαρχος
[11, 498]   Οἱ δ´ Ἀττικοὶ τὴν εὐθεῖαν  καὶ   ἀρσενικῶς καὶ οὐδετέρως λέγουσιν. Ἡσίοδος
[11, 501]   θέσις τῶν φιαλῶν Ἰωνική ἐστι  καὶ   ἀρχαία. Ἔτι γοῦν καὶ νῦν
[11, 506]   ἀφ´ οὗ τὸ ἐπίγραμμα, ἀλλὰ  καὶ   Ἀρχελάου τοῦ Μακεδονίας βασιλέως, (ὃν
[11, 483]   φιδιτίοις ἐν πιθάκναις (Μνημονεύει αὐτοῦ  καὶ   Ἀρχίλοχος ἐν Ἐλεγείοις ὡς ποτηρίου
[11, 499]   ῥά οἱ παρέθηκε Φόλος κεράσας.  καὶ   Ἄρχιππος δὲ ἐν Ἀμφιτρύωνι οὐδετέρως
[11, 468]   δέ φησι· Καὶ χρύσεια δέπαστρα  καὶ   ἀσκηθέος κελέβειον ἔμπλειον μέλιτος, τό
[11, 475]   δέ φησιν· Καὶ χρύσεια δέπαστρα  καὶ   ἀσκηθέος κελέβειον ἔμπλειον μέλιτος, τό
[11, 489]   τοῖς θεοῖς καθαγιζομένους, (φθόεις κυκλοτερεῖς  καὶ   ἀστέρας ἔχοντας, οὓς καὶ καλοῦσι
[11, 489]   καὶ ἰδιαίτερόν ἐστιν. Ἔχει γὰρ  καὶ   ἀστέρας, οὓς ἥλοις ποιητὴς
[11, 466]   ὡς τὰ συσπαστὰ βαλάντια,  καὶ   αὐτὰ διὰ τὴν ὁμοιότητα ἀρυβάλλους
[11, 490]   τῶν Πλειάδων τιθέμενον· μυθεύονται γὰρ  καὶ   αὗται τὸν Ὠρίωνα φεύγειν, διωκομένης
[11, 491]   ὄρνεις ὁμωνυμίαν. δὲ Μοιρὼ  καὶ   αὐτὴ τὸν τρόπον τοῦτόν φησι·
[11, 466]   ἐστενωμένον ἄνωθεν. (ΒΑΥΚΑΛΙΣ. Ἐν Ἀλεξανδρείᾳ  καὶ   αὕτη, ὡς Σώπατρος παρῳδός·
[11, 462]   παρ´ Εὐβοέων. ~(Κυλικρῆνας ἐξεπόρθησε λῃζομένους  καὶ   αὐτόθι πόλιν ἐδείματο Ἡράκλειαν τὴν
[11, 470]   δὲ τοξεύειν αὐτὸν μέλλει,  καὶ   αὐτὸν δείσας Ὠκεανὸς παύσασθαι κελεύει.
[11, 508]   καὶ τὸν Ζάλευκον τοὺς Θουρίους,  καὶ   αὐτόν, εἴπερ ἦσαν χρήσιμοι, πεῖσαί
[11, 468]   Θεόπομπος ἱστορεῖ Ἐξ ὧν πιθανὸν  καὶ   αὐτὸν ἐσχηκέναι. Πλησίον δὲ τῆς
[11, 477]   κισσύβιον κυμβίον ἔφη γράφων οὕτως·  Καὶ   αὐτὸν Ὀδυσσεὺς ὁρῶν ταῦτα ποιοῦντα
[11, 494]   (ὁ βασιλεὺς) καὶ κατιδὼν ἔφη  καὶ   αὐτὸς ἀπειληφέναι αὐτὸν οὕτως· ἦν
[11, 485]   περὶ Κωμῳδίας παραθέμενος τὰ Φερεκράτους  καὶ   αὐτὸς εἶναί (φησι γένος κύλικος
[11, 466]   Σοφοκλεῖ (ἐν τοῖς Λαρισαίοις Ἀκρίσιος  καὶ   αὐτὸς ἐκπώματα ὅσα πλεῖστα εἶχεν,
[11, 466]   δ´ τραγικὸς ἐν Ὀμφάλῃ  καὶ   αὐτὸς περὶ γραμματικοῦ ποτηρίου ποιεῖ
[11, 508]   Κάλλιππος δ´ Ἀθηναῖος, μαθητὴς  καὶ   αὐτὸς Πλάτωνος, ἑταῖρος Δίωνος (καὶ
[11, 462]   ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΙΙ. (Ὁρῶν οὖν ὑμῶν  καὶ   αὐτὸς τὸ συμπόσιον κατὰ τὸν
[11, 508]   ἐξιδιοποιούμενον τὴν μοναρχίαν ἀποκτείνας αὐτὸν  καὶ   αὐτὸς τυραννεῖν ἐπιχειρήσας ἀπεσφάγη. Εὐαίων
[11, 461]   γέρων ἀμογητὶ ἄειρε, (περὶ οὗ  καὶ   αὐτοῦ διδάξει τι ἡμᾶς
[11, 508]   τῶν γε δὴ γνωριζομένων, Δράκοντος  καὶ   αὐτοῦ τοῦ Πλάτωνος καὶ Σόλωνος,
[11, 470]   ἄμπαυσις γίνεται οὐδεμία ἵπποισίν τε  καὶ   αὐτῷ, ἐπὴν ῥοδοδάκτυλος Ἠὼς ὠκεανὸν
[11, 490]   Ἄρατος· Αἳ μὲν ὁμῶς ὀλίγαι  καὶ   ἀφεγγέες, ἀλλ´ ὀνομασταὶ ἦρι καὶ
[11, 508]   ἀργύριον ἐπὶ ἐνεχύρῳ τῇ ἀκροπόλει  (καὶ)   ἀφυστερησάσης τυραννεῖν ἐβουλεύετο, ἕως συνδραμόντες
[11, 498]   ἀρσενικῶς ἔφη· Σκύφος τε μακρός.  Καὶ   Ἀχαιὸς δ´ ἐν Ὀμφάλῃ· (Ὁ
[11, 465]   ἀνακαλοῦντες Εὔαν τε καὶ Διθύραμβον  καὶ   Βακχευτὰν καὶ Βρόμιον. (Καὶ Θεόφραστος
[11, 466]   (ἵησι λάταγας τῷ Κορινθίῳ πέει.  Καὶ   Βακχυλίδης· Εὖτε τὴν ἀπ´ ἀγκύλης
[11, 502]   γε ἐ- Ἐκαλεῖτο δέ τις  καὶ   βαλανωτὴ φιάλη, ἧς τῷ πυθμένι
[11, 466]   ἀρύβαλλος, ἀπὸ τοῦ ἀρύτειν  καὶ   βάλλειν. Λέγουσι δὲ καὶ πρόχουν
[11, 487]   ψόφος· τῷ καλλικοτταβοῦντι νικητήρια τίθημι  καὶ   βαλόντι χάλκειον κάρα. Ἀντιφάνης Ἀφροδίτης
[11, 480]   τῶν κεραμείων πύλη Κεραμικὴ καλεῖται)  καὶ   βάπτονται εἰς τὸ δοκεῖν εἶναι
[11, 461]   τὰ πολλὰ ἐγαλακτοπότει. τάχα  καὶ   βαρβαρικὸν ἦν τὸ ἔκπωμα, εἴπερ
[11, 493]   μέγα (καὶ) κατὰ τὸ κύτος  καὶ   βαρὺ τὴν ὁλκήν, ὅπερ φιλοπότης
[11, 479]   γόνατα τῶν νενικηκότων οἱ νενικημένοι  καὶ   βαστάζουσιν αὐτούς. Διόδωρος δ´ ἐν
[11, 466]   κθʹ (ἄλλα ποτήρια μικρά) ῥυτὰ  καὶ   βατιάκαι Λυκιουργεῖς ἐπίχρυσοι καὶ θυμιατήρια
[11, 500]   θυμὸς εὐμενὴς Μοῦσά τε γλυκεῖα  καὶ   Βοιωτίοισιν ἐν σκύφοισιν οἶνος ἡδύς.
[11, 466]   ὅτε συνῴκισε τὴν Κασάνδρειαν, φιλοδοξοῦντι  καὶ   βουλομένῳ ἴδιόν τινα εὑρέσθαι κέραμον
[11, 466]   Διδόασι δὲ τῷ ἁρπασθέντι στολὴν  καὶ   βοῦν καὶ ποτήριον· ἣν καὶ
[11, 465]   τε καὶ Διθύραμβον καὶ Βακχευτὰν  καὶ   Βρόμιον. (Καὶ Θεόφραστος δ´ ἐν
[11, 509]   ἐξ Ἀκαδημίας τις ὑπὸ Πλάτωνα  καὶ   Βρυσωνοθρασυμαχειοληψικερμάτων, πληγεὶς ἀνάγκῃ ληψολιγομίσθῳ τέχνῃ
[11, 495]   ὄλπην Κλείταρχος Κορινθίους μέν φησι  καὶ   Βυζαντίους καὶ Κυπρίους τὴν λήκυθον
[11, 475]   ἀγγεῖον μελιτηρὸν τὴν κελέβην εἶναι.  Καὶ   γὰρ Ἀντίμαχος Κολοφώνιος ἐν
[11, 507]   κατὰ τὸ ἦθος οὐδαμῶς εὐδοκιμεῖν.  Καὶ   γὰρ Ἀρίστιππον πρὸς Διονύσιον ἀποδημήσαντα
[11, 504]   τὰ τῶν ἐν γῇ φυομένων.  (Καὶ   γὰρ ἐκεῖνα, ὅταν μὲν
[11, 494]   λέγει· Τοῦτο μέν σοι πείσομαι.  Καὶ   γὰρ ἐπαγωγόν, θεοί, τὸ
[11, 473]   τοῦ ὀνόματός φησιν· Ἐγὼ δὲ  (καὶ   γὰρ ἔτυχεν ὂν καταντικρὺ τῆς
[11, 508]   βέλτιον λεχθέντα μὴ χεῖρον.  Καὶ   γὰρ Θεόπομπος Χῖος ἐν
[11, 507]   Ἀλλὰ μὴν οὐδ´ Ἀντισθένη ἐπαινῶ·  καὶ   γὰρ καὶ οὗτος πολλοὺς εἰπὼν
[11, 464]   δ´ ἡμῖν τὰ κεράμεα ποτήρια.  Καὶ   γὰρ Κτησίας Παρὰ Πέρσαις, φησίν,
[11, 464]   ἀλλοτρίως καλεῖσθαι τὸν τρόπον τοῦτον.  Καὶ   γὰρ φίλοψος καὶ
[11, 477]   τῷ Ἀθηναίῳ Πόλλιδι συνεστιασθέντος αὐτῷ·  Καὶ   γὰρ Θρηικίην μὲν ἀνήνατο
[11, 473]   δηλαδὴ Πιξώδαρον. Ἡδύλος Ἐπιγράμμασι· ~(Πίνωμεν·  καὶ   γάρ τι νέον, καὶ γάρ
[11, 473]   ~(Πίνωμεν· καὶ γάρ τι νέον,  καὶ   γάρ τι παρ´ οἶνον εὕροιμ´
[11, 490]   σοφωτάτου Νέστορος ποιητὴς ποτηρίῳ·  καὶ   γὰρ τοῦτο τῆς ἑτέρας τροφῆς
[11, 492]   ἐκ Διὸς ἀστήρ, ἐξ οὗ  καὶ   γενεῆθεν ἀκούομεν, ἀλλὰ μάλ´ αὕτως
[11, 475]   τράπεζαν φάσκων προσεληλυθέναι τοὺς δράκοντας  καὶ   γενέσθαι περὶ τὰ σιτία καὶ
[11, 467]   καὶ δεινόν, θεοί. Ἐστὶ  καὶ   γένος ὀρχήσεως, ὡς Ἀπολλοφάνης ἐν
[11, 488]   χείλους ἔρεισιν πάλιν συμφυεῖς εἰσιν.  Καὶ   γίνεται τὸν τρόπον τοῦτον τέτταρα
[11, 474]   ἐκείνους τοὺς ἁδρούς, ταπεινὰ δὲ  καὶ   γλαφυρὰ πάντες ὡσπερεὶ αὐτὰ τὰ
[11, 462]   ἵησι· ψυχρὸν δ´ ἐστὶν ὕδωρ  καὶ   γλυκὺ καὶ καθαρόν. (Πάρκεινται δ´
[11, 496]   ὑπερπίνειν ἧττον ἂν καὶ σώματα  καὶ   γνώμας σφάλλειν· νῦν δὲ τὸ
[11, 505]   τῷ ὀνόματι, (ἔτι δ´ Ἱππίαν  καὶ   Γοργίαν καὶ Παρμενίδην καὶ ἑνὶ
[11, 473]   ἐπιλάμπει χάρις, ὥστε φίλει  καὶ   γράφε καὶ μέθυε. Κλείταρχος δ´
[11, 508]   οὖν πείσει λέγων ταῦτα  καὶ   γράφειν καὶ μὴ ταὐτὰ ποιεῖν
[11, 478]   ἓν ἀγαπητὸν ποικίλον, ~Πέρσας ἔχον  καὶ   γρῦπας ἐξώλεις τινὰς (τῶν Περσικῶν
[11, 473]   πλησίον δὲ κείμενον στρωματέα τε  καὶ   γύλιον αὐτοῦ. (Εὔβουλος δ´ ἐν
[11, 474]   τυράννου, νὴ Δί´. Ὅτι δὲ  καὶ   γυναικεῖον κοσμάριόν ἐστιν κάνθαρος Ἀντιφάνης
[11, 506]   καὶ ἄλλα λέγειν περὶ αὐτοῦ  καὶ   δεικνύναι ὡς ἔπλαττε τοὺς διαλόγους.
[11, 467]   ἐν τῷ σκότῳ. {Β. Δεῖνον  καὶ   δεινόν, θεοί. Ἐστὶ καὶ
[11, 487]   Γλώσσαις. Καλλίας δ´ ἐν Κύκλωψι·  Καὶ   δέξαι τηνδὶ μετανιπτρίδα τῆς Ὑγιείας.
[11, 466]   υἱὸν λυτρούμενος τοῖς ἐπισημοτάτοις κειμηλίοις  καὶ   δέπας δίδωσι περικαλλές. Αὐτός γε
[11, 466]   παρὰ τῷ Κολοφωνίῳ Νικάνδρῳ. (ΑΛΕΙΣΟΝ  καὶ   ΔΕΠΑΣ τὸ αὐτό. Ὅμηρος ἐν
[11, 500]   περὶ Διαλέκτου, σκύθος. Ἐκαλεῖτο δὲ  καὶ   (Δερκυλλίδας Λακεδαιμόνιος Σκύφος, ὥς
[11, 466]   καὶ τορευτά. Ἀντιφάνης· Ἄλλοι δὲ  καὶ   δὴ βακχίου παλαιγενοῦς ἀφρῷ σκιὰ
[11, 481]   μέθης κατηνέχθη. Τοῦ κυμβίου μνημονεύει  καὶ   Δημοσθένης ἐν τῷ κατὰ Μειδίου
[11, 460]   οἴκαδ´ ἥκω, συγγενεῖς καὶ φράτερας  καὶ   δημότας εὑρὼν μόλις εἰς τὸ
[11, 482]   Διονυσίου δὲ δράματ´ ἐκμαθεῖν δέοι  καὶ   Δημοφῶντος, ἅττ´ ἐποίησεν εἰς Κότυν,
[11, 509]   καὶ σῖτον ἐπιδοὺς τοῖς πολίταις  καὶ   διὰ ταῦτα πιστευθεὶς εἶναι χρηστὸς
[11, 464]   ἡδονὴν εἰς τὰς μέθας παρεισφέρονται  καὶ   διὰ τὸ θερμαινομένας τὸν οἶνον
[11, 508]   τῶν μαθητῶν αὐτοῦ τυραννικοί τινες  καὶ   διάβολοι γενόμενοι. (Εὐφραῖος μὲν γὰρ
[11, 508]   ἧττον αὐτοῦ (ἐβασίλευε) φαῦλος ὢν  καὶ   διάβολος (ὃς) οὕτω ψυχρῶς συνέταξε
[11, 469]   Ἡλίου φιάλην κομίσασθαι τὸν Ἡρακλέα  καὶ   διαπλεῦσαι εἰς Ἐρύθειαν. Ὅτι δὲ
[11, 501]   βαλανείων οἱ θόλοι ὅμοιοί εἰσιν.  Καὶ   Δίδυμος δὲ τὰ αὐτὰ εἰπὼν
[11, 487]   ἴσως. Ἐδεξάμην. Παρέθετο τὰ ἰαμβεῖα  καὶ   Δίδυμος καὶ (Πάμφιλος. Καλεῖται δὲ
[11, 466]   Μηθύμνης οἰκουμένης παραγενέσθαι τὸν Ἔναλον  καὶ   διηγεῖσθαι τὸν τρόπον, καὶ ὅτι
[11, 464]   τοῖς χοροῖς εἰσιοῦσιν ἐνέχεον πίνειν  καὶ   διηγωνισμένοις ὅτ´ ἐξεπορεύοντο ἐνέχεον πάλιν·
[11, 500]   ποτηρίοις, οὓς καλοῦσι ταβαίτας, προβρέχουσι  καὶ   διηθήσαντες πίνουσι. Καὶ ἔστιν ὅμοιον
[11, 465]   χορεύοντες καὶ ἀνακαλοῦντες Εὔαν τε  καὶ   Διθύραμβον καὶ Βακχευτὰν καὶ Βρόμιον.
[11, 508]   Λαμψακηνός, ὥς φησιν Εὐρύπυλος  καὶ   Δικαιοκλῆς Κνίδιος ἐνενηκοστῷ καὶ
[11, 501]   οὐκ ἀρύθμως παίζονται. Ἀπίων δὲ  καὶ   Διόδωρός φησι· (Φιάλαι ποιαί, ὧν
[11, 471]   (συνάψαι βούλομαι γὰρ τἀν μέσῳ)  καὶ   Διὸς σωτῆρος ἦλθε Θηρίκλειον ὄργανον,
[11, 481]   μεγάλαις, αιταποικιλλις. Οἶνον γὰρ Σεμέλας  καὶ   Διὸς υἱὸς λαθικαδέα ἀνθρώποισιν ἔδωκ´.
[11, 500]   ἀπύρωτον ἔθηκε» καὶ Χρυσῆν φιάλην  καὶ   δίπλακα δημόν ~(οὐ τὸ ποτήριον
[11, 486]   τῇ Λακεδαιμονίων Πολιτείᾳ· Κλίνη Μιλησιουργὴς  καὶ   δίφρος Μιλησιουργής, κλίνη Χιουργὴς καὶ
[11, 480]   κεν εἴη συμπόταισίν τε γλυκερὸν  καὶ   Διωνύσοιο καρπῷ καὶ κυλίκεσσιν Ἀθηναίαισι
[11, 496]   τῶν ῥυτῶν. Μνημονεύει αὐτῶν  καὶ   Διώξιππος ἐν Φιλαργύρῳ καὶ Ἀριστοτέλης
[11, 472]   ἐν Μηναγύρτῃ· Προπίνων θηρίκλειον τρικότυλον.  Καὶ   Διώξιππος ἐν Φιλαργύρῳ· Τῆς θηρικλείου
[11, 491]   καὶ συνεζευγμέναι. Τὸ γὰρ δοιοὶ  καὶ   δοιαὶ σημαίνει καὶ τὸ κατ´
[11, 491]   τρίποδας, δέκα δὲ χρυσοῖο τάλαντα.  Καὶ   Δοιὼ θεράποντε» Σημαίνει δὲ καὶ
[11, 482]   ἐπάγεσθαι κατὰ τὰς ἑστιάσεις κυμβία  καὶ   δοκεῖν τούτοις διαμάχεσθαι εἰς ἑκάτερα
[11, 500]   τὴν Ἀσίαν βάρβαροι μετὰ ἀπάτης  καὶ   δόλου. Διόπερ Δερκυλλίδαν ἔπεμψαν ἥκιστα
[11, 461]   μόνοις τοῖς ἥρωσιν ἀπεδίδοσαν.  καὶ   δόξει τισὶν ἔχειν ἀπορίαν, εἰ
[11, 464]   τὴν δ´ ὀρτυγομανίαν. Τινὲς δὲ  καὶ   δοξομανεῖς καλοῦσι τοὺς φιλοδόξους, (καθάπερ
[11, 466]   Αἰσχύλῳ ἀγκυλητοὺς κοττάβους. Λέγονται δὲ  καὶ   δόρατα ἀγκυλητὰ καὶ μεσάγκυλα ἄλλα·
[11, 478]   ἐπὶ ὀκτὼ μῆνας κοτύλην ὕδατος  καὶ   δύο κοτύλας σίτου. Ἀριστοφάνης Προάγωνι·
[11, 481]   ἀνθρώποισιν ἔδωκ´. Ἔγχεε κέρναις ἕνα  καὶ   δύο πλέαις κὰκ κεφαλᾶς. Καὶ
[11, 489]   φασὶν εἶναι τοιοῦτον. Δύναται δὲ  καὶ   δύο πυθμένας ὑποτίθεσθαι, τὸν μὲν
[11, 506]   ἔπλαττε τοὺς διαλόγους. (Ὅτι δὲ  καὶ   δυσμενὴς ἦν πρὸς ἅπαντας, δῆλον
[11, 499]   Καὶ ἐν τῇ ἐπιγραφομένῃ Κλίνῃ·  Καὶ   δυσχερὴς λάγυνος οὗτος πλησίον ὄξους.
[11, 479]   δὲ ποτηρίου τι γένος ὑψηλὸν  καὶ   ἔγκοιλον. Πᾶν δὲ τὸ κοῖλον
[11, 504]   μικραῖς κύλιξι μικρὰ ἐπιψακάζωσιν, ἵνα  καὶ   ἐγὼ Γοργιείοις ῥήμασιν εἴπω, (οὕτως
[11, 488]   λεγόμενα κυμβία καὶ τὰς φιάλας  καὶ   εἴ τι φιαλῶδές ἐστι τὴν
[11, 471]   (Τίμαιος δ´ ἐν τῇ ὀγδόῃ  καὶ   εἰκοστῇ τῶν Ἱστοριῶν θηρικλείαν καλεῖ
[11, 462]   ἱστορεῖ Φύλαρχος ἐν τῇ δευτέρᾳ  καὶ   εἰκοστῇ τῶν Ἱστοριῶν. Καὶ Πολέμων
[11, 504]   τοῦ γραμματικοῦ Λεωνίδου μεῖζον ποτήριον  καὶ   εἰπόντος κρατηρίζωμεν, ἄνδρες φίλοι οὕτως
[11, 475]   διὰ τὸ τραχύσματα ἔχειν κεγχροειδῆ,  καὶ   εἴρηται κατὰ ἐναλλαγὴν τοῦ ει>
[11, 475]   Ὥροις παρὰ (Λακεδαιμονίοις φησὶν ἔτι  καὶ   εἰς αὐτὸν δείκνυσθαι τὸ δέπας
[11, 484]   σαυτόν, πλείονι χρῆσαι τῷ λουτρῷ  καὶ   εἰς τὴν πύελον κατακλίθητι σφόδρα
[11, 473]   ἐσθεῖναι τι ἂν εὕρῃς  καὶ   εἰσχέαι ἀμβροσίαν. δ´ ἀμβροσία
[11, 473]   ἄλλῳ· Ἐξ ἠοῦς εἰς νύκτα  καὶ   ἐκ νυκτὸς πάλι Σωκλῆς εἰς
[11, 473]   ἐκ τοῦ ὤμου τοῦ δεξιοῦ  καὶ   ἐκ τοῦ μετώπου τοῦ κροκίου,
[11, 473]   στέψαι τὰ ὦτα ἐρίῳ λευκῷ  καὶ   ἐκ τοῦ ὤμου τοῦ δεξιοῦ
[11, 506]   δυσμενὴς ἦν πρὸς ἅπαντας, δῆλον  καὶ   ἐκ τῶν ἐν τῷ Ἴωνι
[11, 501]   ποτήριον λέγει, ἀλλὰ χαλκίον τι  (καὶ)   ἐκπέταλον λεβητῶδες, ἴσως δύο ὦτα
[11, 496]   μέλι καὶ τυρὸν καὶ ἀλφίτων  καὶ   ἐλαίου βραχύ. ΠΕΤΑΧΝΟΝ ποτήριον ἐκπέταλον,
[11, 505]   θαύματα εἰδώς. (Παρμενίδῃ μὲν γὰρ  καὶ   ἐλθεῖν εἰς λόγους τὸν τοῦ
[11, 462]   κεχαραγμένοι κύλικας ἦσαν. (Οἶδα δὲ  καὶ   Ἑλλάνικον ἐν Ἐθνῶν Ὀνομασίαις λέγοντα
[11, 466]   ἀλλήλους δεξιοῦνται. Ἐλευθέριον δέ, φησί,  καὶ   ἐμμελῶς ἐν οἴνῳ διάγειν, μὴ
[11, 504]   ἀλλὰ πίνειν μέν, ἄνδρες,  καὶ   ἐμοὶ πάνυ δοκεῖ. Τῷ γὰρ
[11, 495]   (ἐὼν ἄριστος, ἔλαβε πελλίδα χρυσῆν.  Καὶ   ἐν ἄλλῳ δὲ μέρει φησίν·
[11, 473]   ζῆν ἐς κενόν, οὐ μεθύων.  Καὶ   ἐν ἄλλῳ· Ἐξ ἠοῦς εἰς
[11, 504]   Συμπόσια μὲν γὰρ γεγράφασιν ἀμφότεροι,  καὶ   ἐν αὐτοῖς μὲν τὰς
[11, 460]   πώνης Διννομένῃ παρίσδων. Τιμᾶται δὲ  καὶ   ἐν Ἀχαίᾳ Δημήτηρ ποτηριοφόρος κατὰ
[11, 498]   ἐν χερσὶ τίθει δέπας ἀμφικύπελλον.  Καὶ   ἐν Ἰλιάδι· Πλησάμενος δ´ οἴνοιο
[11, 471]   χρυσοῦν· οὐ γὰρ ἐπίτηκτόν τινα.  Καὶ   ἐν Ἱππίσκῳ· Μεστὴν ἀκράτου θηρίκλειον
[11, 479]   ἀμφοτέραις ταῖς χερσὶν ἀρυσθῆναι δυνάμενον.  Καὶ   ἐν κοτύλῃ δέ τις παιδιὰ
[11, 485]   ἄκρατον Ἀγαθοῦ Δαίμονος τέττιξ κελαδεῖ.  Καὶ   ἐν Μήδῳ· Ὥς ποτ´ ἐκήλησεν
[11, 472]   Μέσως μεθύων τὴν θηρίκλειον ἔσπασε.  Καὶ   ἐν Μηναγύρτῃ· Προπίνων θηρίκλειον τρικότυλον.
[11, 499]   δ´ αὐτὸ κοτύλας Ἀττικὰς δώδεκα.  Καὶ   ἐν Πάτραις δέ φασι τοῦτ´
[11, 481]   ἀπὸ Τηιᾶν, ὡς διαφόρων γινομένων  καὶ   ἐν Τέῳ κυλίκων. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Θ'
[11, 499]   Τὸν μεστὸν ἡμῖν φέρε λάγυνον.  Καὶ   ἐν τῇ ἐπιγραφομένῃ Κλίνῃ· Καὶ
[11, 469]   Ἐχενίκης ἐπιχωρίας γυναικός, ἧς μνημονεύει  καὶ   ἐν τῇ ηʹ Κρατῖνος δ´
[11, 480]   ὁρώμενος. (Διάφοροι δὲ κύλικες γίνονται  καὶ   ἐν τῇ τοῦ συσσίτου ἡμῶν
[11, 492]   ὁρώμενον οὖν ἐν τοῖς ἄστροις  καὶ   ἐν τῇ φαινομένῃ κατασκευῇ προσηκόντως
[11, 481]   καὶ δύο πλέαις κὰκ κεφαλᾶς.  Καὶ   ἐν τῷ δεκάτῳ· Λάταγες ποτέονται
[11, 481]   ἔχων, ὧν ἐπελαμβάνοντο οἱ πεντηκοστολόγοι.  (Καὶ   ἐν τῷ κατὰ Εὐέργου καὶ
[11, 507]   ἐβούλετο τὰ ἑαυτοῦ ἔργα κινούμενα  καὶ   ἐνεργὰ ἰδεῖν, οὕτω κἀγὼ τοὺς
[11, 498]   δὲ σκῆπτρον ἀείρας ἔστειχεν Φύλακος  καὶ   ἐνὶ δμώεσσιν ἔειπεν. Ὁμοίως δὲ
[11, 505]   Ἱππίαν καὶ Γοργίαν καὶ Παρμενίδην  καὶ   ἑνὶ διαλόγῳ τῷ Πρωταγόρᾳ πολλούς,
[11, 466]   (Ὅτι ἐστὶ ποτήριον ΑΜΑΛΘΕΙΑΣ ΚΕΡΑΣ  καὶ   ΕΝΙΑΥΤΟΣ καλούμενον. (ΑΜΦΩΞΙΣ ξύλινον ποτήριον,
[11, 466]   ἐκ τῶν Ὁμηρικῶν ἐπῶν κατεσκευασμένον  καὶ   ἐντετυπωμένα ἔχον τὰ ἔπη χρυσοῖς
[11, 494]   ἐστι φίλοινος ἐπαινοῦσα κύλικα μεγάλην  καὶ   ἐξευτελίζουσα τὸ ὀξύβαφον ὡς βραχύ.
[11, 466]   Τούνεκα σοὶ δώσω χρύσειον ἄλεισον.  Καὶ   ἑξῆς τὸ αὐτὸ πάλιν· Δῶκε
[11, 509]   τῶν γνωρίμων τινὰς κεκωμῴδηκεν ὡς  καὶ   ἐπ´ ἀργυρίῳ συκοφαντοῦντας, ἐμφαίνων ὅτι
[11, 500]   πλάττοντες, οἳ δὲ σφαίρας ποιοῦντες.  Καὶ   ἐπειδὰν μέλλωσι προσφέρεσθαι, ἀποκλάσαντες ἀπ´
[11, 489]   τὸ τοῦ Νέστορος ποτήριον μεταβαίνει  καὶ   ἐπὶ τὰ κράτιστα τῶν ἀπλανῶν
[11, 488]   τῆς ἐμπαιστικῆς τέχνης λόγον, ὡς  καὶ   ἐπὶ τοῦ Ἀχιλλέως σκήπτρου· Ὣς
[11, 492]   κατασκευῇ προσηκόντως ἐτόρευσεν. Τοῦτο μέντοι  καὶ   ἐπὶ τοῦ Διὸς σημαίνειν πείθονται
[11, 488]   ἐμπεπερονημένων καθάπερ ἐπὶ τῶν ῥοπάλων.  Καὶ   ἐπὶ τοῦ ξίφους (τοῦ Ἀγαμέμνονος·
[11, 493]   ἐπὶ δύο τάσσεσθαι πέφυκεν, ὡς  καὶ   ἐπὶ τούτων· Οἴσετε δ´ ἄρν´
[11, 496]   ἀπὸ Προυσίου τοῦ Βιθυνίας βασιλεύσαντος  καὶ   ἐπὶ τρυφῇ καὶ μαλακίᾳ διαβοήτου
[11, 490]   Πιθανὸν δ´ ἐστὶ τὸ ἐπίθετον  καὶ   ἐπὶ τῶν Πλειάδων τιθέμενον· μυθεύονται
[11, 498]   Οἴνου γεραιοῖς χείλεσιν μέγα σκύφος.  Καὶ   Ἐπιγένης ἐν Βακχίδι· Τὸ σκύφος
[11, 469]   τούτου μεταδιδόντων. (Μνημονεύει δ´ αὐτῶν  καὶ   Ἐπιγένης ἐν Ἡρωίνῃ διὰ τούτων·
[11, 477]   τὸν ποιητὴν παρὰ Πρυτάνιδι δειπνοῦντα  καὶ   ἐπιδεικνυμένου τοῦ Πρυτάνιδος κιβώριά τινα
[11, 475]   νευούσας ἐφ´ ἑκάτερα τὰ μέρη,  καὶ   ἐπίκειται τὸ λεγόμενον αὐτῷ θωράκιον,
[11, 469]   Ἀδαῖος. Μνημονεύει τοῦ ποτηρίου τούτου  καὶ   Ἐπίνικος ἐν Ὑποβαλλομέναις, οὗ τὸ
[11, 476]   Κατακείμενοι δ´ ἐν στιβάσιν ἐδείπνουν  καὶ   ἔπινον κερατίνοις ποτηρίοις. Αἰσχύλος δ´
[11, 498]   σκύφος σχηματίσας οὐδετέρως ἔφη. Ὁμοίως  καὶ   Ἐπίχαρμος ἐν Κύκλωπι· Φέρ´ ἐγχέας
[11, 501]   τὸν πυθμένα μὴ δυναμένην τίθεσθαι  καὶ   ἐρείδεσθαι, ἀλλὰ κατὰ τὸ στόμα.
[11, 478]   δ´ αὐτοῦ Κράτης ἐν Παιδιαῖς  καὶ   Ἕρμιππος ἐν Θεοῖς. Ἀθηναῖοι δὲ
[11, 502]   γέγραφε τοῖς ὄφεσι πιεῖν διδούς·  καὶ   Ἕρμιππος ἐν Κέρκωψι Χρυσίδ´ οἴνου
[11, 505]   Σωκράτην εἶναι, πού γε  καὶ   ἐρώμενον αὐτοῦ γεγονέναι. ~Ἀλλὰ μὴν
[11, 468]   θοῶς βασιλεῦσιν Ἀχαιῶν ἐνσχερὼ ἑστηῶσι,  καὶ   ἐς λοιβὴν χέον εἶθαρ χρυσείῃ
[11, 473]   ἐκ τοῦ μετώπου τοῦ κροκίου,  καὶ   ἐσθεῖναι τι ἂν εὕρῃς
[11, 490]   καὶ ἀφεγγέες, ἀλλ´ ὀνομασταὶ ἦρι  καὶ   ἑσπέριαι, Ζεὺς δ´ αἴτιος, εἱλίσσονται·
[11, 464]   πεπωκότες ἐβάδιζον ἐπὶ τὴν θέαν  καὶ   ἐστεφανωμένοι ἐθεώρουν, παρὰ δὲ τὸν
[11, 489]   τῶν σχημάτων κύκλος ἀπήρτισται  καὶ   ἔστι τέλειος. Καὶ τὸ ποτήριον
[11, 480]   τοῦ Θερσίτου· Φοξὸς ἔην κεφαλήν.  Καὶ   ἔστιν οἷον φαοξός, πρὸς
[11, 500]   ταβαίτας, προβρέχουσι καὶ διηθήσαντες πίνουσι.  Καὶ   ἔστιν ὅμοιον ὡς