HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Athénée de Naucratis, les Deipnosophistes (ou Le Banquet des sages), livre XI

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)


ν  =  2162 formes différentes pour 5349 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, pages
[11, 466]   Ποτηρίων λιθοκολλήτων σταθμὸς τάλαντα Βαβυλώνια  νϚ   μναῖ λδʹ (Ἔθος δ´ ἦν
[11, 462]   πίονος ἀχθομένη· βωμὸς δ´ ἄνθεσιν  ἀν   τὸ μέσον πάντῃ πεπύκασται, μολπὴ
[11, 507]   μουσικὸς Λάμπρος. ~(Ἐπιλίποι δ´  ἄν   με ἡμέρα, εἰ πάντας
[11, 471]   προπίομαι. Δέξαι· πιοῦσα δ´ ὁπόσον  ἄν   σοι θυμὸς ᾖ, παράδος τὸ
[11, 463]   φήσει με κρίνειν, οὐκ ἔχοιμ´  ἄν   σοι φράσαι· ἔγνωκα γοῦν οὕτως
[11, 508]   διαλόγων αὐτοῦ ἀχρείους καὶ ψευδεῖς  ἄν   τις εὕροι· ἀλλοτρίους δὲ τοὺς
[11, 486]   σχηματισμὸν ἀπὸ κυρίων ὀνομάτων οὐκ  ἄν   τις εὕροι γινόμενον, ἀλλ´ ἀπὸ
[11, 502]   ταὔτ´, ἀπνευστί τ´ ἐκπιὼν ὡς  ἄν   τις ἥδιστ´ ἴσον ἴσῳ κεκραμένον,
[11, 500]   πίνουσι. Καὶ ἔστιν ὅμοιον ὡς  ἄν   τις μέλι πίνοι διείς, τούτου
[11, 477]   ὀνομάτων οὐ διαφυλάττει. (Εἰκάσειε δ´  ἄν   τις τὸ κισσύβιον τὸ πρῶτον
[11, 488]   ὦτα ἔχειν. Πελειάδας δὲ πῶς  ἄν   τις ὑπόθοιτο νεμομένας περὶ ἕκαστον
[11, 502]   τὴν μεγάλην. Ψυκτῆρά τις προὔπινεν  ἄν,   τοὺς ἀθλίους ἀπολλύων. Ἐπιγένης δ´
[11, 494]   (Πῶς τις αὐτόν, πῶς τις  ἂν   ἀπὸ τοῦ πότου παύσειε, τοῦ
[11, 493]   ἄειρεν, ὡς παντὸς ἀνθρώπου μόλις  ἂν   ἀποκινήσαντος ἀπὸ τῆς τραπέζης τὸ
[11, 463]   δὲ παῖς οἰνοχόος ὅσον  ἂν   ἀποπίῃ τοῦ δ´ ἐπιδέξια πίνειν
[11, 472]   κεραννύει καλῶς, ἀφρῷ ζέουσαν. Οὐδ´  ἂν   Αὐτοκλῆς οὕτως μὰ τὴν Γῆν
[11, 463]   δὲ Θετταλικὸς ἐκπώματα προπίνει ὅτῳ  ἂν   βούλωνται μεγάλα. Λακεδαιμόνιοι δὲ τὴν
[11, 470]   καὶ κύλικας θηρικλείους, ὥστε μηδένα  ἂν   διαγνῶναι πρὸς τὰς κεραμέας. Κατασκευάσαι
[11, 485]   Κραπατάλλοις· Τῶν θεατῶν δ´ ὅστις  ἂν   διψῇ, λεπαστὴν λαψάμενος μεστὴν ἐκχαρυβδίσαι.
[11, 486]   ἐξ ἡδυπνόου λεπαστῆς. ~(Ἕρμιππος Μοίραις·  Ἂν   ἐγὼ πάθω τι τήνδε τὴν
[11, 507]   πάθος πρὸς τὴν πολιτείαν, ὥσπερ  ἂν   εἰ ζωγράφος ἐβούλετο τὰ ἑαυτοῦ
[11, 485]   μεγάλαι. Ἀριστοφάνης Εἰρήνῃ Τί δῆτ´  ἂν   εἰ πίοις οἴνου κύλικα λεπαστήν;
[11, 506]   εἴπερ οὕτως ἀληθείας ἔχει, θεὸς  ἂν   εἰδείη. δὲ καλὸς αὐτοῦ
[11, 494]   λάταγας ἐγχέουσιν οὐκ ἄλλο τι  ἂν   εἴη ἐκπέταλον ποτήριον. Μνημονεύει
[11, 471]   δὲ μὴ ποιεῖ τοῦτο, μεταβεβληκὸς  ἂν   εἴη μικρὸν τοὔνομα. Ἀλλά, καθάπερ
[11, 477]   ποτηρίου εἶδος εἶναι, (καὶ τάχ´  ἂν   εἴη τὰ λεγόμενα σκυφία διὰ
[11, 466]   δύο ὦπας εἶχε· ταῦτα δὲ  ἂν   εἴη τὰ ὦτα. Τὸ δὲ
[11, 479]   ἑκάστῳ μικρόν, καὶ προσφέρων  ἂν   εἶπεν εὐδειπνίας. (Ἡγήσανδρος δ´
[11, 497]   δύο χόας. {Β. (Ὃν) οὐδ´  ἂν   ἐλέφας ἐκπίοι. {Α. Ἐγὼ δὲ
[11, 484]   ἔχῃς ἤδη, μὴ κοιμῶ πρὶν  ἂν   ἐμέσῃς πλέον ἔλαττον. Εἶτα
[11, 493]   γὰρ οὗτοι πίνουσιν, ἀλλ´ εἶπεν  ἂν   ἕτερος. (Τοῦτο γὰρ ἐπὶ δύο
[11, 463]   τὰς Διονυσιακὰς ταύτας λαλιὰς οὐδεὶς  ἂν   εὐλόγως φθονήσαι νοῦν ἔχων, κατὰ
[11, 473]   κροκίου, καὶ ἐσθεῖναι τι  ἂν   εὕρῃς καὶ εἰσχέαι ἀμβροσίαν.
[11, 466]   χρυσοῦς ἐμῶν. Φιλιππίδης· Τὰ ποτήρι´  ἂν   ἴδῃς τὰ παρεσκευασμένα· ἅπαντα χρυσᾶ,
[11, 487]   ἀίει· τὴν δὲ τάλαιναν πλάστιγγ´  ἂν   ἴδοις (παρὰ τὸν στροφέα τῆς
[11, 468]   γίνεται διὰ πυρός. Λέγοι δ´  ἂν   ἴσως κατὰ μεταφορὰν ἔκπωμα τὴν
[11, 507]   τοῖς διαλόγοις αὐτοῦ κεκλεμμένων τί  ἂν   καὶ λέγοι τις; μὲν
[11, 464]   Ὅντινα τρόπον ἡμεῖς; Τοιοῦτον οἷον  ἂν   καὶ σοὶ δοκῇ. {Α. Βούλεσθε
[11, 496]   νομίζοντες τὸ μὴ ὑπερπίνειν ἧττον  ἂν   καὶ σώματα καὶ γνώμας σφάλλειν·
[11, 470]   ὦτά τε ἔχει βραχέα ὡς  ἂν   κύλιξ οὖσα. Καὶ μήποτε Ἄλεξις
[11, 483]   φάρυγος. Θεόπομπος Στρατιώτισιν· Ἐγὼ γὰρ  ἂν   κώθωνος ἐκ στρεψαύχενος πίοιμι τὸν
[11, 491]   τὴν τελευταίαν ὑπόληξιν, ἕκαστον μὲν  ἂν   λέγοιτο καθὸ τέτταρες αἱ πᾶσαι
[11, 473]   γάρ τι παρ´ οἶνον εὕροιμ´  ἂν   λεπτὸν καί τι μελιχρὸν ἔπος.
[11, 461]   τοῦ Νέστορος ποτηρίου, μόλις  ἂν   νέος βαστάσαι ἴσχυεν, Νέστωρ δ´
[11, 501]   τοῦ Ἐρατοσθένους Ἑρμοῦ (Πεπαῖχθαί τις  ἂν   οἰηθείη, φησί, τὴν λέξιν, διότι
[11, 474]   κάνθαρον. Φρύνιχος Κωμασταῖς· Εἶτα κεραμεύων  ἂν   οἴκοι σωφρόνως Χαιρέστρατος ἑκατὸν ἂν
[11, 507]   Ἀπολλοδώρῳ. Καὶ ὃς εἶπεν Ἥδιον  ἂν   παρὰ Σωκράτους τὴν τοῦ φαρμάκου
[11, 463]   δὴ (ὁρῶμεν. Ὃς δ´  ἂν   πλεῖστα γελάσῃ καὶ πίῃ καὶ
[11, 462]   ἕνεκα, ἃς καὶ περιφέρουσιν ὅπου  ἂν   πορεύωνται. Πολλοῖς δὲ καὶ
[11, 474]   κύκνος κάνθαρος; τουτὶ γὰρ  ἂν   πύθωμ´ ἔτι, αὐτὸς περανῶ τὰ
[11, 474]   ἂν οἴκοι σωφρόνως Χαιρέστρατος ἑκατὸν  ἂν   τῆς ἡμέρας ἔκλαιεν οἴνου κανθάρους.
[11, 487]   Ἐγὼ ´πιδείξω καθ´ ἕν· ὃς  ἂν   τὸν κότταβον ἀφεὶς ἐπὶ τὴν
[11, 481]   κισσύβιον παρ´ Ὁμήρῳ· οὐ γὰρ  ἂν   τρὶς πιὼν μέγιστος ὢν τὸ
[11, 461]   ὑπ´ Ὀδυσσέως κισσύβιον. Οὐ γὰρ  ἂν   τρὶς πιὼν οὕτως κατηνέχθη ὑπὸ
[11, 466]   Κρατῖνος· Πιεῖν δὲ θάνατος οἶνον,  ἂν   ὕδωρ ἐπῇ. Ἀλλ´ ἴσον ἴσῳ
[11, 481]   μέγιστος ὢν τὸ σῶμα ταχέως  ἂν   ὑπὸ τῆς μέθης κατηνέχθη. Τοῦ
[11, 499]   μάλης, καὶ τοῦτο πωλεῖν μέχρι  ἂν   ὥσπερ ἐν ἐράνῳ εἷς λοιπὸς
[11, 466]   Ἐμμὶ δὲ ἔργον Ἰλίου αἰπεινᾶς,  ἃν   ἕλον Αἰακίδαι. (Ὅτι κλεινοὶ λέγονται
[11, 475]   ταῖς Φαρμακευτρίαις φησίν· Στέψον τὰν  κελέβαν   φοινικέῳ οἰὸς ἀώτῳ· (καὶ Εὐφορίων·
[11, 461]   τὸν Φλιάσιον ποιητὴν Πρατίναν. Οὐ  γᾶν   αὐλακισμέναν ἀρῶν, ἀλλ´ ἄσκαφον ματεύων,
[11, 504]   ὅταν μὲν θεὸς αὐτὰ  ἄγαν   ἀθρόως ποτίζῃ, οὐ δύναται ὀρθοῦσθαι
[11, 466]   δὲ ἄλεισον ἤτοι ἀπὸ τοῦ  ἄγαν   λεῖον εἶναι ὅτι ἁλίζεται
[11, 488]   ὑδρίαις. δὲ Ἀπελλῆς ἐντέχνως  ἄγαν   ὑπέδειξε τὴν τῶν τεσσάρων ὤτων
[11, 499]   ἐν γάλα θεῖσα τυρὸν ἐτύρησας  μέγαν   ἄτρυφον ἀργειοφόνται. Αἰσχύλος δ´ ἐν
[11, 473]   πηλίκον τινὰ οἴεσθε μέγεθος ἀρεσιαν  μέγαν   πάνυ, καὶ ξηρὸν ἐπόης´ εὐθέως
[11, 499]   πολύφανος ἑορτά, χρύσεον ἄγγος ἔχοισα  μέγαν   σκύφον, οἷά τε ποιμένες ἄνδρες
[11, 498]   Ἡρακλείας φησίν· Τοῦ κεράσας κρητῆρα  μέγαν   χρυσοῖο φαεινὸν σκύπφους αἰνύμενος θαμέας
[11, 500]   οἳ δὲ σφαίρας ποιοῦντες. Καὶ  ἐπειδὰν   μέλλωσι προσφέρεσθαι, ἀποκλάσαντες ἀπ´ αὐτῶν
[11, 496]   ἀντὶ τοῦ εἰσφέρειν αὐτοὶ ἐκφέρονται,  ἐπειδὰν   μηκέτι δύνωνται ὀρθούμενοι ἐξιέναι. ΠΡΟΥΣΙΑΣ.
[11, 500]   λέγων οὕτως· Λακεδαιμόνιοι ἀντὶ Θίμβρωνος  Δερκυλλίδαν   ἔπεμψαν εἰς τὴν Ἀσίαν, ἀκούοντες
[11, 500]   μετὰ ἀπάτης καὶ δόλου. Διόπερ  Δερκυλλίδαν   ἔπεμψαν ἥκιστα νομίζοντες ἐξαπατηθήσεσθαι· ἦν
[11, 480]   τοῖσδε· Θρασύβουλ´, ἐρατᾶν ὄχημ´  ἀοιδᾶν   τοῦτό τοι πέμπω μεταδόρπιον. Ἐν
[11, 494]   βασιλεὺς εἶπεν θαυμάσιε λυτικέ,  ἐὰν   ἀφέλῃς τοῦ Σωτῆρος τὸ σω>
[11, 507]   τίν´ ἐσχήκαμεν ἀπ´ αὐτοῦ ὠφέλειαν.  (Ἐὰν   γὰρ καὶ συγχωρήσῃ τις μεθίστασθαι
[11, 484]   ἐμέσῃς ἱκανῶς, ἀναπαύου μικρὸν περιχεάμενος·  ἐὰν   δὲ μὴ δυνηθῇς ἱκανῶς κενῶσαι
[11, 484]   ἐμέσῃς πλέον ἔλαττον. Εἶτα  ἐὰν   μὲν ἐμέσῃς ἱκανῶς, ἀναπαύου μικρὸν
[11, 493]   βασιλικήν, μεταπεμψάμενος τοὺς ταμίας ἐκέλευσεν,  ἐὰν   παραγένηται Σωσίβιος ἐπὶ τὴν
[11, 487]   δ´ εἴσεταί τις τοῦτ´; {Α.  Ἐὰν   τύχῃ μόνον αὐτῆς, ἐπὶ τὸν
[11, 466]   τοῦ πανταχόθεν κατακομιζομένου κεράμου τὴν  ἰδέαν   μιμούμενοι. Λύσιππον τὸν ἀνδριαντοποιόν φασι
[11, 489]   τοῦ οὐρανοῦ ἐκτυπῶν κατὰ τὴν  ἰδέαν   τῆς χρόας οὐσίαν. μὲν
[11, 488]   εἴ τι φιαλῶδές ἐστι τὴν  ἰδέαν·   τινὰ δὲ δύο, ὥσπερ τὰ
[11, 489]   τροφὴν τῷ περιέχοντι κατὰ τὴν  ἰδέαν   τοῦ σχήματος ἀφομοιοῦν εἶναι δίκαιον
[11, 464]   καὶ πεπωκότες ἐβάδιζον ἐπὶ τὴν  θέαν   καὶ ἐστεφανωμένοι ἐθεώρουν, παρὰ δὲ
[11, 503]   ψυκτηρίαν, τὸ τευτλίον δὲ σεῦτλα,  φακέαν   τὴν φακῆν, (τί δεῖ ποιεῖν;
[11, 462]   οὕτως ἀφιᾶσιν εἰς τὴν θάλασσαν  κεραμέαν   κύλικα, καθέντες εἰς αὐτὴν ἄνθεα
[11, 472]   ἐν Βοιωτίᾳ· Τετρακότυλον δὲ κύλικα  κεραμέαν   τινὰ τῶν θηρικλείων, πῶς δοκεῖς,
[11, 466]   καρχησίου ἄνελκε τὴν γραῦν, τὴν  νέαν   δ´ ἐπουρίσας πλήρωσον, εὐτρεπῆ τε
[11, 502]   ἐν Ἀλθαίᾳ ἔφη· ~(Λαβοῦσα πλήρη  χρυσέαν   μεσόμφαλον φιάλην. Τελέστης δ´ ἄκατον
[11, 475]   καρχήσιον. Σοφοκλῆς Τυροῖ· Προσπτῆναι μέσην  τράπεζαν   ἀμφὶ σῖτα καὶ καρχήσια, (πρὸς
[11, 465]   πρῶτα μὲν Οἰδιπόδῃ καλὴν παρέθηκε  τράπεζαν   ἀργυρέην Κάδμοιο θεόφρονος· αὐτὰρ ἔπειτα
[11, 460]   Σιμωνίδην ἐν Ἰάμβοις οὕτως· Ἀπὸ  τράπεζαν   εἷλέ νιν ποτήρια. Καὶ
[11, 492]   σφῶιν πρῶτον μὲν ἐπιπροίηλε  τράπεζαν   καλὴν κυανόπεζαν ἐύξοον, αὐτὰρ ἐπ´
[11, 489]   εἶναι δίκαιον ἐνόμιζον. Διὸ τὴν  τράπεζαν   κυκλοειδῆ κατεσκευάσαντο καὶ τοὺς τρίποδας
[11, 475]   σῖτα καὶ καρχήσια, (πρὸς τὴν  τράπεζαν   φάσκων προσεληλυθέναι τοὺς δράκοντας καὶ
[11, 476]   ἀπὸ μὲν λευκὸν γάλα χερσὶ  τραπεζᾶν   ὤθεον, αὐτόματοι δ´ ἐξ ἀργυρέων
[11, 492]   πρῶτον μὲν ἐπιπροίηλε τράπεζαν καλὴν  κυανόπεζαν   ἐύξοον, αὐτὰρ ἐπ´ αὐτῆς χάλκειον
[11, 470]   εὕδονθ´ ἁρπαλέως χώρου ἀφ´ Ἑσπερίδων  γαῖαν   ἐς Αἰθιόπων, ἵνα δὴ θοὸν
[11, 461]   οὖν τὴν Ἡράκλειαν καὶ μάλ´  ὡραίαν   πόλιν. Ἡρακλεῶται δ´ εἰσὶν οὗτοι
[11, 467]   οἱ Σάτυροι τοῦ Διονύσου τὴν  τελευταίαν   συλλαβὴν διὰ τοῦ οὖ μόνου
[11, 494]   πρώτην συλλαβὴν (βι) καὶ τὴν  τελευταίαν   τοῦ Ἀπολλωνίου, εὑρήσεις σαυτὸν ἀπειληφότα
[11, 491]   δ´ αὖ συνάφεια κατὰ τὴν  τελευταίαν   ὑπόληξιν, ἕκαστον μὲν ἂν λέγοιτο
[11, 485]   ~(ΛΕΠΑΣΤΗ. Οἳ μὲν ὀξύνουσι τὴν  τελευταίαν,   ὡς καλή, (οἳ δὲ παροξύνουσιν,
[11, 508]   φησιν Ἀριστοτέλης, λόγος ὡρισμένος καθ´  ὁμολογίαν   κοινὴν πόλεως, μηνύων πῶς δεῖ
[11, 505]   ὀνόματι, (ἔτι δ´ Ἱππίαν καὶ  Γοργίαν   καὶ Παρμενίδην καὶ ἑνὶ διαλόγῳ
[11, 466]   ἐπιτηδείους κατεσκεύαζον εἰς ταύτην τὴν  παιδιάν.   (Ὅτι παρὰ Τιμαχίδᾳ ΑΙΑΚΙΣ
[11, 466]   ποτήριον πρὸς τὴν τῶν κοττάβων  παιδιὰν   χρήσιμον. Κρατῖνος· Πιεῖν δὲ θάνατος
[11, 506]   καὶ τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ ἠλιθίους  Μειδίαν   τε ὀρτυγοκόπον, καὶ τὸν τῶν
[11, 469]   βένθεα νυκτὸς ἐρεμνᾶς ποτὶ ματέρα  κουριδίαν   τ´ ἄλοχον πάιδάς τε φίλους,
[11, 471]   Ταυρομενίου μεθεστηκότων ταχθεὶς ἐπὶ τὴν  πρεσβείαν   ἕτερά τε δῶρα παρὰ τοῦ
[11, 465]   Διονύσου τροφοὶ αἱ Νύμφαι κατ´  ἀλήθειαν.   αἱ γὰρ ἄμπελοι πλεῖστον ὑγρὸν
[11, 498]   τείχους. Οἱ δ´ Ἀττικοὶ τὴν  εὐθεῖαν   καὶ ἀρσενικῶς καὶ οὐδετέρως λέγουσιν.
[11, 470]   τῷ δέπαι τούτῳ (ἐς τὴν  Ἐρύθειαν.   Καὶ ὅτε δὲ ἦν ἐν
[11, 469]   τὸν Ἡρακλέα καὶ διαπλεῦσαι εἰς  Ἐρύθειαν.   Ὅτι δὲ εἷς ἦν
[11, 471]   βάθος; που κατειδὼς τὴν  γυναικείαν   φύσιν, ὡς οὐχὶ μικροῖς ἥδεται
[11, 479]   ἐν τῷ περὶ τῶν κατὰ  Φιγάλειαν   Νομίμων διεξιὼν περὶ τῶν ἐπιχωρίων
[11, 465]   ἐν τῷ περὶ τῶν κατὰ  Φιγάλειαν   Νομίμων. (Ξενοφῶν δ´ ἐν ὀγδόῳ
[11, 460]   τείνας εὐρείης στιβάδος παρέθηκ´ αὐτοῖσι  θάλειαν   δαῖτα ποτήριά τε, στεφάνους δ´
[11, 507]   ὁρῶ τίν´ ἐσχήκαμεν ἀπ´ αὐτοῦ  ὠφέλειαν.   (Ἐὰν γὰρ καὶ συγχωρήσῃ τις
[11, 461]   σπληνόπεδον ἀφικόμην· εἶδον οὖν τὴν  Ἡράκλειαν   καὶ μάλ´ ὡραίαν πόλιν. Ἡρακλεῶται
[11, 462]   λῃζομένους καὶ αὐτόθι πόλιν ἐδείματο  Ἡράκλειαν   τὴν Τρηχινίαν καλεομένην. Πολέμων δ´
[11, 471]   ὀγδόῃ καὶ εἰκοστῇ τῶν Ἱστοριῶν  θηρικλείαν   καλεῖ τὴν κύλικα γράφων οὕτως·
[11, 471]   παρὰ τοῦ Νικοδήμου καὶ κύλικα  θηρικλείαν   λαβὼν ἐπανῆκεν. Ἀδαῖος δ´ ἐν
[11, 490]   ἐπίθετον πελειάδων, ἐπεὶ διὰ τὴν  ἀσθένειαν   εὐλαβὴς ὄρνις αὕτη· τρεῖν
[11, 502]   γράφει· Κἀν τοσούτῳ πρόποσιν αὐτῷ  βαρεῖαν   διέδωκε, χυτρίδια βαθέα δώδεκα. (ΨΥΓΕΥΣ
[11, 466]   Κασάνδρῳ χαριζόμενον, ὅτε συνῴκισε τὴν  Κασάνδρειαν,   φιλοδοξοῦντι καὶ βουλομένῳ ἴδιόν τινα
[11, 490]   καὶ Πίνδαρος. Ἐστὶ δ´ ἐοικὸς  ὀρειᾶν   γε Πελειάδων μὴ τηλόθεν Ὠαρίων´
[11, 495]   μόνον, τὸ δ´ ἐς τὴν  χρείαν   πῖπτον μετεσχημάτισται, (ἀρυταίνῃ μάλιστα ἐοικός,
[11, 470]   φησι χρυσῇ κατεσκευασμένῃ πρὸς τὴν  χρείαν   ταύτην (ὑπὸ Ἡφαίστου τὸν Ἥλιον
[11, 483]   κώθων Λακωνικός, ἔκπωμα ἐπιτηδειότατον εἰς  στρατείαν   καὶ εὐφορώτατον ἐν γυλιῷ. Οὗ
[11, 509]   καὶ παρὰ φύσιν κυριεύσαντες διὰ  γοητείαν   νῦν εἰσιν περίβλεπτοι· ὥσπερ καὶ
[11, 507]   (Πέπονθά τι πάθος πρὸς τὴν  πολιτείαν,   ὥσπερ ἂν εἰ ζωγράφος ἐβούλετο
[11, 481]   δεκάτῳ· Λάταγες ποτέονται κυλιχνᾶν ἀπὸ  Τηιᾶν,   ὡς διαφόρων γινομένων καὶ ἐν
[11, 466]   Περὶ Γρᾶ διηγούμενος τοῦ τὴν  ἀποικίαν   εἰς Λέσβον στείλαντος σὺν ἄλλοις
[11, 483]   Πρῶτον μὲν οὖν τὸ μὴ  λίαν   κατάδηλον εἶναι τὸ πόμα· εἶτα
[11, 494]   ἀπὸ τοῦ πότου παύσειε, τοῦ  λίαν   πότου; ἐγᾦδα. Συντρίψω γὰρ αὐτοῦ
[11, 507]   ἀποδημήσαντα ἔσκωπτεν, αὐτὸς τρὶς εἰς  Σικελίαν   ἐκπλεύσας· ἅπαξ μὲν τῶν ῥυάκων
[11, 479]   εἰς τὰ συμπόσια καὶ περὶ  Σικελίαν,   ὥς φησιν Δικαίαρχος, πρῶτον εἰσαγαγόντων.
[11, 502]   ΦΙΛΟΤΗΣΙΑ κύλιξ τις, ἣν κατὰ  φιλίαν   προὔπινον, ὥς φησι Πάμφιλος. Δημοσθένης
[11, 459]   καὶ κατακλίνας ἐν τῇ πόᾳ  θαλλίαν   τε κατακλάσας ἀντὶ τραπέζης παρέθηκε
[11, 499]   τριλάγυνον τὴν τῶν τριῶν γενῶν  ἀμφιβολίαν   ἔχει. Ἐρατοσθένης δέ φησι λέγεσθαι
[11, 481]   κὠμνύουσι μὴ ´κπιεῖν ἀλλ´  μίαν.   δὲ κρείττων μί´
[11, 491]   τὴν σχίσιν τῶν ὤτων ἀκουσόμεθα  μίαν   πελειάδα· ἃς δοιὰς εἶπεν καθὸ
[11, 492]   καὶ τῆς λειότητος ἀφαιρεῖσθαι λέγων  μίαν   τῶν Πλειάδων, ἄλλην δὲ πρὸς
[11, 504]   λέγων, παρατιθέμενος Μενάνδρου ἐκ Περινθίας·  Οὐδεμίαν   γραῦς ὅλως κύλικα παρῆκεν,
[11, 470]   ἕλκει, καταντλεῖ, κατά τε τὴν  παροιμίαν   αἰεί ποτ´ εὖ μὲν ἀσκός,
[11, 491]   εἰς Ἡσίοδον δὲ ἀναφερομένην ποιήσας  Ἀστρονομίαν   αἰεὶ Πελειάδας αὐτὰς λέγει· (Τὰς
[11, 463]   οἶνος καὶ τὴν τοῦ γήρως  δυσθυμίαν   φησὶ Θεόφραστος ἐν τῷ περὶ
[11, 491]   διὰ τὴν πρὸς τὰς ὄρνεις  ὁμωνυμίαν.   δὲ Μοιρὼ καὶ αὐτὴ
[11, 464]   τὰς τέχνας ἐκπωμάτων. Τὴν δὲ  μανίαν   τοὺς πολλούς φησιν Χρύσιππος
[11, 464]   τὴν μὲν γυναικομανίαν, τὴν δ´  ὀρτυγομανίαν.   Τινὲς δὲ καὶ δοξομανεῖς καλοῦσι
[11, 464]   προσάπτειν. Καλεῖσθαι γοῦν τὴν μὲν  γυναικομανίαν,   τὴν δ´ ὀρτυγομανίαν. Τινὲς δὲ
[11, 506]   τὸν ἀδελφὸν δὲ τοῦ Ἀλκιβιάδου  Κλεινίαν   μαινόμενόν τε ἀποφαίνει καὶ τοὺς
[11, 462]   αὐτόθι πόλιν ἐδείματο Ἡράκλειαν τὴν  Τρηχινίαν   καλεομένην. Πολέμων δ´ ἐν τῷ
[11, 504]   καὶ θάλλοντα ἀφικνεῖται εἰς τὴν  καρπογονίαν.   Οὕτω δὴ καὶ ἡμεῖς, ἢν
[11, 509]   ἐκείνων γυναῖκας συνῴκισεν πρὸς γάμου  κοινωνίαν,   ταῦτ´ ὠφεληθεὶς ἐκ τῆς καλῆς
[11, 491]   προσπαίζων τῷ ὀνόματι κατὰ τὴν  ὁμοφωνίαν·   Αἱ δ´ ἕπτ´ Ἄτλαντος παῖδες
[11, 479]   ἀριστερὸν ἀγκῶνα ἐρείσαντα καὶ τὴν  δεξιὰν   ἀγκυλώσαντα ὑγρῶς ἀφεῖναι τὴν λάταγα·
[11, 466]   ἀγκύλη διὰ τὸ ἐπαγκυλοῦν τὴν  δεξιὰν   χεῖρα ἐν τῇ προέσει. Ἦν
[11, 509]   τῶν καθ´ ἡμᾶς ἀσελγῶν πλείονα  πρόνοιαν   ἐποιοῦντο· λέγει δ´ οὕτως· Ἔπειτ´
[11, 487]   πλάστιγγα ποιήσῃ πεσεῖν— {Β. Πλάστιγγα;  ποίαν;   τοῦτο τοὐπικείμενον (ἄνω τὸ μικρόν,
[11, 505]   λέγων τῷ ὀνόματι, (ἔτι δ´  Ἱππίαν   καὶ Γοργίαν καὶ Παρμενίδην καὶ
[11, 504]   πρὸς αὐτὸν λαμπρότατος Πλάτων  ζηλοτυπίαν,   τάχα φιλονίκως εἶχον ἀρχῆθεν
[11, 462]   κύλικα καὶ μάχαιραν καὶ  ὑδρίαν,   καὶ ὅτι οἰκίας ἔχουσιν ἐξ
[11, 503]   Ὃν ἡμεῖς, φησί, ψυγέα καλοῦμεν,  ψυκτηρίαν   τινὲς ὀνομάζουσιν. Τοὺς δ´ Ἀττικοὺς
[11, 503]   Ἐπὰν δὲ καλέσῃ ψυγέα τὸν  ψυκτηρίαν,   τὸ τευτλίον δὲ σεῦτλα, φακέαν
[11, 494]   ποτήριον πληρώσαντες οἴνου, καλοῦσιν  οἰνιστηρίαν,   καὶ σπείσαντες τοῖς συνελθοῦσι διδόασι
[11, 508]   (ὃς) οὕτω ψυχρῶς συνέταξε τὴν  ἑταιρίαν   τοῦ βασιλέως ὥστε οὐκ ἐξῆν
[11, 496]   ἐστι προείρηται. Καὶ ὅτι τὴν  προσηγορίαν   ἔσχεν ἀπὸ Προυσίου τοῦ Βιθυνίας
[11, 497]   ἀπὸ Σελεύκου τοῦ βασιλέως τὴν  προσηγορίαν   ἔσχεν τὸ ἔκπωμα προείρηται, ἱστοροῦντος
[11, 495]   ποτήριον μὲν οὐκ ἦν, δι´  ἀπορίαν   δὲ κύλικος ἐχρῶντο τῇ πελλίδι.
[11, 461]   καὶ δόξει τισὶν ἔχειν  ἀπορίαν,   εἰ μή τις ἄρα φήσειε
[11, 466]   σπουδῆς εἶχον οἱ ἀρχαῖοι ἐγκόλαπτον  ἱστορίαν   ἔχειν ἐν ἐκπώμασιν. Ἐν ταύτῃ
[11, 471]   τῶν θηρικλείων ὑπεραφρίζουσαν παρα, κωθωνόχειλον,  ψηφοπεριβομβήτριαν,   μέλαιναν, εὐκύκλωτον, ὀξυπύνδακα, στίλβουσαν, ἀνταυγοῦσαν,
[11, 469]   οὖν τίς ἐστι περὶ τὴν  Θουρίαν.   {Β. Εἰς τὰς Ῥοδιακὰς ὅλος
[11, 500]   Θίμβρωνος Δερκυλλίδαν ἔπεμψαν εἰς τὴν  Ἀσίαν,   ἀκούοντες ὅτι πάντα πράττειν εἰώθασιν
[11, 500]   πράττειν εἰώθασιν οἱ περὶ τὴν  Ἀσίαν   βάρβαροι μετὰ ἀπάτης καὶ δόλου.
[11, 473]   ἠφάνικε πηλίκον τινὰ οἴεσθε μέγεθος  ἀρεσιαν   μέγαν πάνυ, καὶ ξηρὸν ἐπόης´
[11, 506]   Ἐν δὲ τῷ περὶ Ἀνδρείας  Μελησίαν   τὸν Θουκυδίδου τοῦ ἀντιπολιτευσαμένου Περικλεῖ
[11, 471]   με. {ΣΠΙ. Ναί, τοιοῦτό τι·  φιλοτησίαν   δὲ τήνδε σοι προπίομαι. Δέξαι·
[11, 503]   τούτων Μνημοσύνῃ μητρὶ προὔπιε πᾶσι  φιλοτησίαν.   Ἐπειπὼν δέ· ~(Φιάλαν ὡς εἴ
[11, 502]   φησι· Καὶ φιλοτησίας προὔπινεν. Ἄλεξις·  Φιλοτησίαν   σοι τήνδ´ ἐγὼ ἰδίᾳ τε
[11, 505]   Ἑλλήνων καὶ ἀκριβῶς εἰδὼς τὴν  προδοσίαν   τοῦ Θεσσαλοῦ Μένωνος, ὅτι αὐτὸς
[11, 468]   ὑδάτων ὑποδοχὴν τὸ πρὸς  ψυχροποσίαν   εὔθετον. Τινὲς δὲ τὸ κέρας.
[11, 490]   καὶ τῷ Διὶ φέρειν τὴν  ἀμβροσίαν.   Διόπερ ἀπὸ τῶν πτηνῶν αὐτὰς
[11, 473]   τι ἂν εὕρῃς καὶ εἰσχέαι  ἀμβροσίαν.   δ´ ἀμβροσία ὕδωρ ἀκραιφνές,
[11, 466]   Κατασπένδειν κατὰ τῆς κεφαλῆς ἀρυβάλλῳ  ἀμβροσίαν.   Οὐ πόρρω δέ ἐστι τοῦ
[11, 490]   (Διὸ καὶ τῷ Διὶ τὴν  ἀμβροσίαν   τὰς Πελειάδας φέρειν φησί· Τῇ
[11, 490]   τῇ Μνημοσύνῃ ἐπιγραφομένῃ φάσκουσα τὴν  ἀμβροσίαν   τῷ Διὶ τὰς Πλειάδας κομίζειν.
[11, 490]   φέρειν νομιστέον τῷ Διὶ τὴν  ἀμβροσίαν,   ὡς οἱ πολλοὶ δοξάζουσιν (ἄσεμνον
[11, 489]   κατὰ τὴν ἰδέαν τῆς χρόας  οὐσίαν.   μὲν γὰρ οὐρανὸς ἀργύρῳ
[11, 466]   τό τ´ πάρεστι, κοὐκ  ἀπουσίαν   ἐκ τοὐπέκεινα σὰν τό τ´
[11, 482]   αὐτῷ, ἤτοι φίλοινόν τινα  αἰτίαν   ἔχοντα οὐ χρηστήν, ὥς φησιν
[11, 501]   καὶ τὴν φιάλην εἶναι χαλκίῳ  προσεοικυῖαν   ἐκπετάλῳ, δεχομένην ψυχρὸν ὕδωρ. Τὴν
[11, 485]   Ἀχαιῶν, κέρμα φίλον διαδούς, ὅτε  συμμαχίαν   ἐρέεινεν· οἶον δ´ οὐ κήλησε
[11, 470]   (τοῦτο πρώτου εἰπόντος τοῦ τὴν  Τιτανομαχίαν   ποιήσαντος. Φερεκύδης δ´ ἐν τῇ
[11, 501]   μὲν φιάλη, φησί, κατ´  ἀντιστοιχίαν   ἐστὶ πιάλη, τὸ πιεῖν
[11, 508]   ἤδη τὸν Δίωνα ἐξιδιοποιούμενον τὴν  μοναρχίαν   ἀποκτείνας αὐτὸν καὶ αὐτὸς τυραννεῖν
[11, 464]   εἰς τὸν οἶνον ἧττον μεθύσκουσιν.  Κἀν   ἄλλῳ δὲ μέρει φησίν· Αἱ
[11, 494]   συμμετρίας καὶ τῆς ἀφελείας οὕνεκα.  Κἀν   τοῖς Βαβυλωνίοις οὖν τοῖς Ἀριστοφάνους
[11, 468]   τ´ ἐν μεγάροισιν ἐμοῖσι κείαται.  Κἀν   τοῖς ἑξῆς δέ φησι· Καὶ
[11, 467]   καὶ ὅταν συζευγνυμένου τοῦ ἰῶτα.  Κἀν   τοῖς προκειμένοις οὖν οἱ Σάτυροι
[11, 502]   ἐν τῷ Συμποσίῳ οὑτωσὶ γράφει·  Κἀν   τοσούτῳ πρόποσιν αὐτῷ βαρεῖαν διέδωκε,
[11, 460]   Ἱππεῦσιν· Γαμφηλαῖσι δράκοντα κοάλεμον αἱματοπώτην.  Κἀν   τῷ αὐτῷ δὲ ἔφη· Πολλῷ
[11, 504]   ψυκτῆρι πίνοντα μέχρι τῆς ἕω.  Κἀν   τῷ περὶ Ψυχῆς δὲ
[11, 486]   ἐν τῷ (περὶ τοῦ στεφάνου  κἀν   τῷ) πρὸς Τιμόθεον ὑπὲρ χρέως
[11, 460]   τῷ κυλικείῳ συντέτριφε τὰ ποτήρια.  Κἀν   Ψαλτρίᾳ δ´ ἔφη· Τὰ κυλικεῖα
[11, 480]   τίθεται τόπῳ τὰ ποτήρια,  κἂν   ἀργυρᾶ τυγχάνῃ ὄντα, καὶ τὸ
[11, 463]   τὸν χρόνον τοῦτον ὃν ἀφεῖται,  κἂν   τύχῃ γ´, ἐράνου τινός, πανηγυρίσας
[11, 500]   Βοιωτίοισιν ἐν σκύφοισιν οἶνος ἡδύς.  Διήνεγκαν   δὲ μετὰ τοὺς Βοιωτίους οἱ
[11, 465]   Θηβαίδα πεποιηκώς φησιν, ὅτι αὐτῷ  παρέθηκαν   ἔκπωμα ἀπηγορεύκει, λέγων οὕτως·
[11, 506]   γὰρ ἀπέστειλε τὸν Ὠρείτην πρὸς  Περδίκκαν   Πλάτων, (ὃς ἔπεισεν ἀπομερίσαι τινὰ
[11, 504]   προὔπιε πᾶσι φιλοτησίαν. Ἐπειπὼν δέ·  ~(Φιάλαν   ὡς εἴ τις ἀφνεᾶς ἀπὸ
[11, 474]   κεραμεύουσι νῦν τοὺς κανθάρους,  τάλαν,   ἐκείνους τοὺς ἁδρούς, ταπεινὰ δὲ
[11, 467]   τὴν πόλιν, ὑπαντᾶν οἴνου πλήρη  γυάλαν   ἔχοντά τινα, τὸν δὲ λαβόντα
[11, 508]   (τῶν δὲ τοῦ Πλάτωνος καὶ  προσκαταγελᾶν;   δ´ αὐτὸς λόγος καὶ
[11, 480]   Γυναῖκες αἳ τὰν θεὸν φαντὶ  ἐξελᾶν·   ὑποκατώρυκται δὲ ἐν κυαθίδι τρικτὺς
[11, 490]   ἔτικτε δ´ Ἄτλας ἑπτὰ ἰοπλοκάμων  φιλᾶν   θυγατρῶν τάν γ´ ἔξοχον εἶδος,
[11, 495]   Θεσσαλοὺς καὶ Αἰολεῖς τὸν ἀμολγέα,  πέλλαν   δὲ τὸ ποτήριον. Φιλητᾶς δ´
[11, 498]   ᾧπερ ἔπινεν, οἴνου ἐνίπλειον. Καὶ  Ἀλκμὰν   δέ φησι· ~(Πολλάκι δ´ ἐν
[11, 461]   Φλιάσιον ποιητὴν Πρατίναν. Οὐ γᾶν  αὐλακισμέναν   ἀρῶν, ἀλλ´ ἄσκαφον ματεύων, κυλικηγορήσων
[11, 484]   τ´ εὐωχίας, καὶ Χῖον ἐκ  Λακαινᾶν   (κυλίκων) μέθυ ἡδέως καὶ φίλως.
[11, 487]   οὐδὲν λατάγων ἀίει· τὴν δὲ  τάλαιναν   πλάστιγγ´ ἂν ἴδοις (παρὰ τὸν
[11, 493]   ἄρν´ ἕτερον λευκόν, ἑτέρην δὲ  μέλαιναν.   Ἔπειτα δὲ τὸ ὃς ἀντὶ
[11, 471]   θηρικλείων ὑπεραφρίζουσαν παρα, κωθωνόχειλον, ψηφοπεριβομβήτριαν,  μέλαιναν,   εὐκύκλωτον, ὀξυπύνδακα, στίλβουσαν, ἀνταυγοῦσαν, ἐκνενιμμένην,
[11, 479]   Καὶ Σώφρων Κατάστρεψον, τέκνον, τὰν  ἡμίναν.   Κοτυλίσκην δ´ εἴρηκε Φερεκράτης ἐν
[11, 479]   Πάμφιλος, τὴν κοτύλην καλεῖσθαι καὶ  ἡμίναν,   παρατιθέμενος Ἐπιχάρμου· (Καὶ πιεῖν ὕδωρ
[11, 461]   ἔφη, κατὰ τὸν Φλιάσιον ποιητὴν  Πρατίναν.   Οὐ γᾶν αὐλακισμέναν ἀρῶν, ἀλλ´
[11, 495]   δὲ τὴν πρόχοον. Σέλευκος δὲ  πελίχναν   Βοιωτοὺς μὲν τὴν κύλικα, Εὐφρόνιος
[11, 481]   ἐν τῷ δεκάτῳ· Λάταγες ποτέονται  κυλιχνᾶν   ἀπὸ Τηιᾶν, ὡς διαφόρων γινομένων
[11, 490]   Ὠρίωνος ἄρκτον θ´, ἣν καὶ  ἅμαξαν   ἐπίκλησιν καλέουσιν. (Ἐπλανήθησαν δ´ οἱ
[11, 490]   κριτικὸς σφετερισάμενος αὐτῆς τὴν  δόξαν   ὡς ἴδιον ἐκφέρει τὸν λόγον.
[11, 495]   νικήσας λαμβάνει κύλικα τὴν λεγομένην  πενταπλόαν   καὶ κωμάζει μετὰ χοροῦ. ~(Πενταπλόα
[11, 479]   τι γένος ὑψηλὸν καὶ ἔγκοιλον.  Πᾶν   δὲ τὸ κοῖλον κοτύλην, φησίν,
[11, 475]   πότερον εἶδός ἐστι ποτηρίου  πᾶν   ποτήριον κελέβη (καλεῖται ἀπὸ τοῦ
[11, 505]   δ´ ὀρθῆς οὐδὲ ἧφθαι τὸ  παράπαν,   οἰκονομίᾳ δ´ οὐδ´ ᾑτινιοῦν προσεσχηκέναι.
[11, 503]   ξενικὸν ὄνομα. Εὔφρων ἐν Ἀποδιδούσῃ·  Ἐπὰν   δὲ καλέσῃ ψυγέα τὸν ψυκτηρίαν,
[11, 476]   Ἀνδροδάμαντα δ´ ἐπεὶ Φῆρες δάεν  ῥιπὰν   μελιηδέος οἴνου, ἐσσυμένως ἀπὸ μὲν
[11, 475]   τ´ ἦχον κἄλειβον· ἀράσαντο δὲ  πάμπαν   ἐσλὰ τῷ γαμβρῷ. Κρατῖνος ἐν
[11, 462]   Ὀλυμπίας ἱερῷ (ἐκτὸς τοῦ τείχους  ἐσχάραν   τινὰ εἶναι, ἀφ´ ἧς, φησί,
[11, 489]   ποτήριον οὖν τὸ δεχόμενον τὴν  ὑγρὰν   τροφὴν κυκλοτερὲς ἐποίησαν κατὰ μίμημα
[11, 497]   τρία πίνειν δεήσει τήμερον πρὸς  κλεψύδραν   κρουνιζόμενον. Ἀμφότερα δ´ οἰωνίζομαι. Ἕν
[11, 466]   πόλλ´ ἔχειν θνητὸν ἄνθρωπον, ἀλλ´  ἐρᾶν   καὶ κατεσθίειν· σὺ δὲ κάρτα
[11, 472]   ἔδωκεν· οἶμαι, χρηστότητος οὕνεκα. Εἶτ´  ἐλευθέραν   ἀφῆκε βαπτίσας ἐρρωμένως. Θεόφιλος δ´
[11, 461]   καὶ μᾶλλον νύκτωρ μεθ´  ἡμέραν.   Ὅπως οὖν μὴ διὰ τὸν
[11, 484]   τινες ἡμῖν ἐκ τῶν καθ´  ἡμέραν   συμποσίων ἐπιπόλαιοι δριμύτητες· ταύταις οὖν
[11, 491]   δ´ ὑπὸ πυθμένες ἦσαν, (καθ´  ἑκατέραν   τὴν σχίσιν τῶν ὤτων ἀκουσόμεθα
[11, 461]   οὐδὲν θαυμαστόν. Οὐκ ἔχοντες γὰρ  ἑτέραν   ἡδονὴν ταύτης καλλίω οὐδὲ μᾶλλον
[11, 489]   φησιν Ἀριστοτέλης πελειάδα καὶ ἕτερον  περιστεράν.   Πελειάδας δ´ ποιητὴς καλεῖ
[11, 486]   ὅτι ἀκόντιά ἐστι πρὸς λύκων  θήραν   ἐπιτήδεια ἐν Λυκίᾳ εἰργασμένα.
[11, 481]   τοῦ βαλανείου γὰρ δίεφθος ἔρχομαι,  ξηρὰν   ἔχουσα τὴν φάρυγα. {Β. Δώσω
[11, 497]   ἀπὸ τοῦ Πηγάσου τὴν πύρπνοον  Χίμαιραν   εἰσηκοντικώς. Εἶεν, δέχου καὶ τοῦτο.
[11, 462]   ἄλλο κέκτηνται κύλικα καὶ  μάχαιραν   καὶ ὑδρίαν, καὶ ὅτι οἰκίας
[11, 481]   κυρισοι τὴν κυλίσκην; {Α. Μηδαμῶς  μικράν   γε. Κινεῖται γὰρ εὐθύς μοι
[11, 499]   Σάμιος ἐν τῇ πρὸς  Διαγόραν   Ἐπιστολῇ γράφει· Καθ´ ὃν χρόνον
[11, 500]   Ἔχουσι μέντοι πρὸς τοὺς ἄλλους  διαφοράν·   ἔπεστι γὰρ ἐπὶ τῶν ὤτων
[11, 468]   Λέγοι δ´ ἂν ἴσως κατὰ  μεταφορὰν   ἔκπωμα τὴν φιάλην. Φιλήμων δ´
[11, 482]   Λάχητί τ´ οἰκήσαιμι τὴν ἑξῆς  θύραν,   κυμβία τε παρέχοιμ´ ἑστιῶν Εὐριπίδῃ.
[11, 459]   Τιμόκρατες. Συναχθέντων γὰρ ἡμῶν καθ´  ὥραν   μετὰ σπουδῆς διὰ τὰ ἐκπώματα
[11, 506]   Πλάτων, (ὃς ἔπεισεν ἀπομερίσαι τινὰ  χώραν   Φιλίππῳ. Διατρέφων δ´ ἐνταῦθα δύναμιν,
[11, 460]   Δημήτηρ ποτηριοφόρος κατὰ τὴν Ἀνθέων  χῶραν,   ὡς Αὐτοκράτης ἱστορεῖ ἐν βʹ
[11, 467]   ἵν´ Διονύσου. Τὸ δὲ  σὰν   ἀντὶ τοῦ σίγμα Δωρικῶς εἰρήκασιν.
[11, 467]   σχοινοτένειά τ´ ἀοιδὰ καὶ τὸ  σὰν   κίβδηλον ἀπὸ στομάτων. Μνημονεύει δὲ
[11, 466]   πάρεστι, κοὐκ ἀπουσίαν ἐκ τοὐπέκεινα  σὰν   τό τ´ οὖ κηρύσσετον. Ἐν
[11, 482]   τότε οὐδὲ κοτύλῃ. (Κρατῆρα γὰρ  ἵστασαν   τοῖς θεοῖς, οὐκ ἀργυροῦν οὐδὲ
[11, 487]   πεπαρμένον· οὔατα δ´ αὐτοῦ τέσσαρ´  ἔσαν,   δοιαὶ δὲ πελειάδες ἀμφὶς ἕκαστον
[11, 488]   τὸ οὔατα δ´ αὐτοῦ τέσσαρ´  ἔσαν.   Τὰ γὰρ ἄλλα ποτήριά φησιν
[11, 482]   δέ ποτε πλεῖον πιεῖν βουληθεῖεν,  προσπαρετίθεσαν   τοὺς καλουμένους κοτύλους, κάλλιστα καὶ
[11, 484]   λαβρώνιοι, Πέρσαι δ´ ἔχοντες μυιοσόβας  ἑστήκεσαν.   Ἵππαρχος δ´ ἐν Θαίδ·
[11, 489]   σελήνας. Καὶ τὸν ἄρτον δ´  ἐκάλεσαν   ὅτι τῶν σχημάτων κύκλος
[11, 492]   νεμέθοντο, δύω δ´ ὑπὸ πυθμένες  ἦσαν,   ἀκουστέον οὐ πυθμένας δύο, ἀλλ´
[11, 487]   νεμέθοντο δύο δ´ ὑπὸ πυθμένες  ἦσαν.   ~(Ἄλλος μὲν μογέων ἀποκινήσασκε τραπέζης
[11, 495]   τινῶν ποτηρίων μέμνηται γράφων οὕτως·  Ἦσαν   δὲ καὶ ὀνύχινοι σκύφοι καὶ
[11, 482]   κοτύλους, κάλλιστα καὶ εὐποτώτατα ἐκπωμάτων.  Ἦσαν   δὲ καὶ οὗτοι τῆς αὐτῆς
[11, 488]   τὸ δύο δ´ ὑπὸ πυθμένες  ἦσαν,   διαλύουσιν οὕτως τινές. Τῶν ποτηρίων
[11, 491]   (Ἀποδεδειγμένου οὖν τοῦ ὅτι Πλειάδες  ἦσαν   ἐντετορευμέναι τῷ ποτηρίῳ, καθ´ ἕκαστον
[11, 492]   πελειάδων ἀκούωμεν, ὅτι τέσσαρες μὲν  ἦσαν   ἐπὶ τῶν ὤτων, δύο δὲ
[11, 491]   νεμέθοντο, δύω δ´ ὑπὸ πυθμένες  ἦσαν,   (καθ´ ἑκατέραν τὴν σχίσιν τῶν
[11, 485]   οὓς λαφύκτας καλοῦμεν. Κύλικες δ´  ἦσαν   μεγάλαι. Ἀριστοφάνης Εἰρήνῃ Τί δῆτ´
[11, 462]   ὅτι τοὺς ὤμους κεχαραγμένοι κύλικας  ἦσαν.   (Οἶδα δὲ καὶ Ἑλλάνικον ἐν
[11, 480]   πρὸς τὰς Ἀττικάς. Φοξαὶ γοῦν  ἦσαν   τὸ χεῖλος, (ὡς Σιμωνίδης φησὶν
[11, 508]   τοὺς Θουρίους, καὶ αὐτόν, εἴπερ  ἦσαν   χρήσιμοι, πεῖσαί τινας τῶν Ἑλλήνων
[11, 497]   εὐδίης δεῦτ´ ἴδετ´ Ἀρσινόης, ὀρχηστὴν  Βησᾶν   Αἰγύπτιον· ὃς λιγὺν ἦχον σαλπίζει
[11, 469]   συγγραφεῖς πλεῖν αὐτὸν ἐν ποτηρίῳ  ἐμυθολόγησαν.   Πανύασις δ´ ἐν πρώτῳ Ἡρακλείας
[11, 490]   ἣν καὶ ἅμαξαν ἐπίκλησιν καλέουσιν.  (Ἐπλανήθησαν   δ´ οἱ πολλοὶ νομίζοντες τὰς
[11, 506]   φυγήν, ἀφ´ ἧς ἐν Θουρίοις  κατῳκίσθησαν.   Ἐν δὲ τῷ περὶ Ἀνδρείας
[11, 489]   δεχόμενον τὴν ὑγρὰν τροφὴν κυκλοτερὲς  ἐποίησαν   κατὰ μίμημα τοῦ κόσμου. Τὸ
[11, 466]   Ἐν ταύτῃ δὲ τῇ τέχνῃ  εὐδοκίμησαν   Κίμων καὶ Ἀθηνοκλῆς. Ἐχρῶντο δὲ
[11, 468]   χεῦαν ἀργυρέῳ κρητῆρι, περιφραδέως κερόωντες·  νώμησαν   δὲ δέπαστρα θοῶς βασιλεῦσιν Ἀχαιῶν
[11, 471]   ἐν Ὁμοίοις οὕτως· Ὡς δ´  ἐδείπνησαν   (συνάψαι βούλομαι γὰρ τἀν μέσῳ)
[11, 504]   ἀπὸ χειρὸς ἑλὼν ἔνδον ἀμπέλου  καχλάζοισαν   δρόσῳ δωρήσεται, οὐ μόνον νεανίᾳ
[11, 462]   διαμένουσιν· οἷς οὐδὲ τῆς πολιτείας  μετέδοσαν   οἱ Ἡρακλεῶται συνοικοῦσιν, ἀλλοφύλους ὑπολαβόντες.
[11, 478]   μέτρον τι καλοῦσι κοτύλην. Θουκυδίδης·  Ἐδίδοσαν   μὲν αὐτῶν ἑκάστῳ ἐπὶ ὀκτὼ
[11, 461]   ῥυτὸν ὀνομαζόμενον μόνοις τοῖς ἥρωσιν  ἀπεδίδοσαν.   καὶ δόξει τισὶν ἔχειν
[11, 462]   καὶ οὕτως ἀφιᾶσιν εἰς τὴν  θάλασσαν   κεραμέαν κύλικα, καθέντες εἰς αὐτὴν
[11, 466]   περὶ τῆς ἀφεθείσης εἰς τὴν  θάλασσαν   παρθένου καὶ φασὶν ἐρασθέντα αὐτῆς
[11, 487]   τῆς κηπαίας ἐν τοῖσι κορήμασιν  οὖσαν.   (ΝΕΣΤΟΡΙΣ. Περὶ τῆς ἰδέας τοῦ
[11, 471]   κωθωνόχειλον, ψηφοπεριβομβήτριαν, μέλαιναν, εὐκύκλωτον, ὀξυπύνδακα,  στίλβουσαν,   ἀνταυγοῦσαν, ἐκνενιμμένην, κισσῷ κάρα βρύουσαν,
[11, 471]   ψηφοπεριβομβήτριαν, μέλαιναν, εὐκύκλωτον, ὀξυπύνδακα, στίλβουσαν,  ἀνταυγοῦσαν,   ἐκνενιμμένην, κισσῷ κάρα βρύουσαν, ἐπικαλούμενοι
[11, 472]   πῶς δοκεῖς, κεραννύει καλῶς, ἀφρῷ  ζέουσαν.   Οὐδ´ ἂν Αὐτοκλῆς οὕτως μὰ
[11, 501]   Θρᾲξ τὴν στρογγύλην, τὴν  ἀμφιθέουσαν   κυκλοτερεῖ τῷ σχήματι. Ἀσκληπιάδης δ´
[11, 471]   μὲν μάλ´ ἀνδρικὴν τῶν θηρικλείων  ὑπεραφρίζουσαν   παρα, κωθωνόχειλον, ψηφοπεριβομβήτριαν, μέλαιναν, εὐκύκλωτον,
[11, 472]   ἀρετὴν τῶν θηρικλείων εὐκύκλωτον ἀσπίδα,  ὑπεραφρίζουσαν,   τρυφῶσαν, ἴσον ἴσῳ κεκραμένην, (προσφέρων
[11, 485]   Ἀσκληπιῷ· Τὴν δὲ γραῦν τὴν  ἀσθενοῦσαν   πάνυ πάλαι, τὴν βρυτικήν, ῥίζιον
[11, 507]   φαλακρὸν (μου) κατασκαριφᾶν καὶ κρώζειν  περιβλέπουσαν.   (Δοκῶ οὖν σε, Πλάτων,
[11, 472]   θηρίκλειον εἰσφέρει πλέον κοτύλας  χωροῦσαν   ἕπτ´ Ἀγαθῆς Τύχης. ΙΣΘΜΙΟΝ. Πάμφιλος
[11, 471]   Μεστὴν ἀκράτου θηρίκλειον ἔσπασε (κοίλην  ὑπερθύουσαν   (Τίμαιος δ´ ἐν τῇ ὀγδόῃ
[11, 471]   στίλβουσαν, ἀνταυγοῦσαν, ἐκνενιμμένην, κισσῷ κάρα  βρύουσαν,   ἐπικαλούμενοι (εἷλκον Διὸς σωτῆρος. Ἀραρὼς
[11, 468]   οἷον κύκλῳ τὴν φιάλην κοιλότητας  ἔχουσαν   ἔνδοθεν οἷον δακτύλων, ἐπεὶ
[11, 488]   τὴν τῶν τεσσάρων ὤτων σχέσιν  ἔχουσαν   ὧδε. Ἐκ μιᾶς οἱονεὶ ῥίζης,
[11, 467]   οὖ μόνου ὡς βραχέος ἐγκεχαραγμένου  ἐδήλωσαν   ὅτι συνυπακούεσθαι δεῖ καὶ τὸ
[11, 472]   τῶν θηρικλείων εὐκύκλωτον ἀσπίδα, ὑπεραφρίζουσαν,  τρυφῶσαν,   ἴσον ἴσῳ κεκραμένην, (προσφέρων ἔδωκεν·
[11, 490]   Ἄτλας ἑπτὰ ἰοπλοκάμων φιλᾶν θυγατρῶν  τάν   γ´ ἔξοχον εἶδος, ταὶ καλέονται
[11, 479]   δύο. Καὶ Σώφρων Κατάστρεψον, τέκνον,  τὰν   ἡμίναν. Κοτυλίσκην δ´ εἴρηκε Φερεκράτης
[11, 480]   τῷ ἐπιγραφομένῳ μίμῳ Γυναῖκες αἳ  τὰν   θεὸν φαντὶ ἐξελᾶν· ὑποκατώρυκται δὲ
[11, 475]   ἐν ταῖς Φαρμακευτρίαις φησίν· Στέψον  τὰν   κελέβαν φοινικέῳ οἰὸς ἀώτῳ· (καὶ
[11, 471]   δ´ ἐδείπνησαν (συνάψαι βούλομαι γὰρ  τἀν   μέσῳ) καὶ Διὸς σωτῆρος ἦλθε
[11, 480]   Πίνδαρος ἐν τοῖσδε· Θρασύβουλ´,  ἐρατᾶν   ὄχημ´ ἀοιδᾶν τοῦτό τοι πέμπω
[11, 483]   τούτων τὰ σμικρότατα ἐς τὴν  δίαιταν,   ὑποδήματα ἄριστα Λακωνικὰ καὶ ἱμάτια
[11, 469]   λόγῳ. (ΕΦΗΒΟΣ. Τὸ καλούμενον ποτήριον  ἐμβασικοίταν   οὕτως φησὶ καλεῖσθαι Φιλήμων
[11, 466]   πάντες ἴσᾳ νέομεν ψευδῆ πρὸς  ἀκτάν·   ὃς μὲν ἀχρήμων, ἀφνεὸς τότε,
[11, 467]   βασιλεὺς εἰς τὴν πόλιν,  ὑπαντᾶν   οἴνου πλήρη γυάλαν ἔχοντά τινα,
[11, 489]   ἄνθρωποι· λέγω δὲ τὰς πελειάδας.  (Ὅταν   γὰρ εἴπῃ· Δύο δὲ πελειάδες
[11, 482]   καὶ οὗτοι τῆς αὐτῆς κεραμείας.  Ὅταν   δ´ Ἔφιππος ἐν Ἐφήβοις λέγῃ·
[11, 484]   μηδὲ τραγηματίζεσθαι ἐν τοῖς κωθωνισμοῖς.  Ὅταν   δ´ ἱκανῶς ἔχῃς ἤδη, μὴ
[11, 504]   ὀρθοῦσθαι οὐδὲ ταῖς ὥραις διαπνεῖσθαι·  ὅταν   δὲ ὅσῳ ἥδεται τοσοῦτο πίνῃ,
[11, 467]   ἱερεὺς τοῦ Ἡρακλέους οὕτως·  ὅταν   εἰσίῃ βασιλεὺς εἰς τὴν
[11, 492]   τῶν ὤτων τέσσαρες πελειάδες. (Ἔπειθ´  ὅταν   ἐπενέγκῃ τὸ Δοιαὶ δὲ πελειάδες
[11, 480]   τυγχάνῃ ὄντα, καὶ τὸ κυλικηγορεῖν,  ὅταν   ἐπὶ τῇ κύλικί τις ἀγορεύῃ.
[11, 467]   καὶ τὸ εἶ γράφουσιν καὶ  ὅταν   καθ´ αὑτὸ μόνον ἐκφωνῆται καὶ
[11, 484]   οἱ γναφεῖς. (Τρία δὲ παραφύλαττε  ὅταν   κωθωνίζῃ· μὴ πονηρὸν οἶνον πίνειν
[11, 500]   κἀλφίτων ἀπερρόφεις. (ΦΙΑΛΗ. Ὅμηρος μὲν  ὅταν   λέγῃ· Ἀμφίθετον φιάλην ἀπύρωτον ἔθηκε»
[11, 492]   Διὸς σημαίνειν πείθονται τὸν ποιητὴν  ὅταν   λέγῃ· Τῇ μέν τ´ οὐδὲ
[11, 504]   γῇ φυομένων. (Καὶ γὰρ ἐκεῖνα,  ὅταν   μὲν θεὸς αὐτὰ ἄγαν
[11, 494]   Ἀριστοφάνους ἀκουσόμεθα ποτήριον τὸ ὀξύβαφον,  ὅταν   Διόνυσος λέγῃ (περὶ τῶν
[11, 491]   τέλει γίνεται τῆς ἀποστάσεως αὐτῶν.  Ὅταν   οὖν εἴπῃ· Δοιαὶ δὲ πελειάδες
[11, 470]   θηρικλείῳ ποιεῖ τὸν Ἡρακλέα πίνοντα,  ὅταν   οὑτωσὶ λέγῃ· Γενόμενος δ´ ἔννους
[11, 466]   ὦσι κλεινοὶ γενόμενοι. (Ὁρᾷς δ´,  ὅταν   πίνωσιν ἄνθρωποι, τότε πλουτοῦσι, διαπράττουσι,
[11, 467]   καθ´ αὑτὸ μόνον ἐκφωνῆται καὶ  ὅταν   συζευγνυμένου τοῦ ἰῶτα. Κἀν τοῖς
[11, 476]   τοῦ καὶ μέχρι νῦν λέγεσθαι,  ὅταν   συμμίσγωσι τῷ οἴνῳ τὸ ὕδωρ,
[11, 481]   ἀνεκλογίστως πλεῖστος οἶνος ἐκποθῇ. (Εἶθ´  ὅταν   τὸν οἶνον αὐτὰς αἰτιώμεθ´ ἐκπιεῖν,
[11, 505]   τοιαῦτα ἐν τῇ Πολιτείᾳ εἰπών·  Ὅὅταν,   οἶμαι, δημοκρατουμένη πόλις ἐλευθερίας διψήσασα
[11, 465]   Εὔαν τε καὶ Διθύραμβον καὶ  Βακχευτὰν   καὶ Βρόμιον. (Καὶ Θεόφραστος δ´
[11, 465]   τὸν Διόνυσον, χορεύοντες καὶ ἀνακαλοῦντες  Εὔαν   τε καὶ Διθύραμβον καὶ Βακχευτὰν
[11, 468]   ὕδωρ, ἐν δ´ ἀσκηθὲς μέλι  χεῦαν   ἀργυρέῳ κρητῆρι, περιφραδέως κερόωντες· νώμησαν
[11, 507]   (μου) ἀναπηδήσαντα τὸ φαλακρὸν (μου)  κατασκαριφᾶν   καὶ κρώζειν περιβλέπουσαν. (Δοκῶ οὖν
[11, 465]   ἀναμίσγων αἷμα Βακχίου νεορρύτοισι δακρύοισι  Νυμφᾶν.   (οἶδα δέ τινας, ἄνδρες θιασῶται,
[11, 500]   οὕτως· Λακεδαιμόνιοι ἀντὶ Θίμβρωνος Δερκυλλίδαν  ἔπεμψαν   εἰς τὴν Ἀσίαν, ἀκούοντες ὅτι
[11, 500]   ἀπάτης καὶ δόλου. Διόπερ Δερκυλλίδαν  ἔπεμψαν   ἥκιστα νομίζοντες ἐξαπατηθήσεσθαι· ἦν γὰρ
[11, 483]   Λακωνικὸν ποτήριον, οὗ μνημονεύει Ξενοφῶν  ἐν   αʹ Κύρου Παιδείας. Κριτίας δ´
[11, 486]   τοῦ ἀνδριαντοποιοῦ, ὡς Πολέμων φησὶν  ἐν   αʹ περὶ Ἀκροπόλεως. Ἀγνοεῖ δ´
[11, 467]   Παρθένιος δ´ τοῦ Διονυσίου  ἐν   αʹ περὶ τῶν παρὰ τοῖς
[11, 468]   ἔκπωμα οὕτως καλούμενον παρὰ Ἴωνι  ἐν   Ἀγαμέμνονι· Οἴσῃ δὲ δῶρον ἄξιον
[11, 481]   καλεῖται κύμβη. Καὶ Ἀναξανδρίδης  ἐν   Ἀγροίκοις· Μεγάλ´ ἴσως (ποτήρια) προπινόμενα
[11, 463]   ἐπιδέξια πίνειν μνημονεύει καὶ Ἀναξανδρίδης  ἐν   Ἀγροίκοις οὕτως· ~(Τίνα δὴ παρεσκευασμένοι
[11, 477]   δὲ καὶ νομεῖς καὶ οἱ  ἐν   ἀγρῷ· (Πολύφημος μὲν τῷ κισσυβίῳ,
[11, 498]   δὲ καὶ νομεῖς καὶ οἱ  ἐν   ἀγρῷ, ὡς Εὔμαιος Πλησάμενος
[11, 499]   ἄξιος Ἱπποκράτης. Οὐδετέρως δὲ Δίφιλος  ἐν   Ἀδελφοῖς εἴρηκεν· (Ὦ τοιχωρύχον ἐκεῖνο
[11, 470]   κελεύει. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΣΤ' (ΗΘΑΝΙΟΝ. Ἑλλάνικος  ἐν   Αἰγυπτιακοῖς οὕτως γράφει· Αἰγυπτίων ἐν
[11, 478]   Καλλιμάχειος ἐν πρώτῳ Πτολεμαίδος τῆς  ἐν   Αἰγύπτῳ πόλεως γράφει οὕτως· Κυλίκων
[11, 476]   ἀναγεγραμμένον οὕτως ἐκ στήλης ἀνακειμένης  ἐν   ἀκροπόλει τὰ ἀναθήματα περιέχει·
[11, 466]   κάτω μερῶν, ἐστενωμένον ἄνωθεν. (ΒΑΥΚΑΛΙΣ.  Ἐν   Ἀλεξανδρείᾳ καὶ αὕτη, ὡς Σώπατρος
[11, 466]   κατόχοις. (Κατασκευάζουσι δέ, φησίν, οἱ  ἐν   Ἀλεξανδρείᾳ τὴν ὕαλον μεταρρυθμίζοντες πολλαῖς
[11, 501]   τάσδε βαλανειομφάλους. Καὶ Θεόπομπος δ´  ἐν   Ἀλθαίᾳ ἔφη· ~(Λαβοῦσα πλήρη χρυσέαν
[11, 500]   πέντε, τραγέλαφοι δύο. Μένανδρος δ´  ἐν   Ἁλιεῖ φησι· Τραγέλαφοι, λαβρώνιοι. Ἀντιφάνης
[11, 480]   φιάλη. Ἀχαιὸς δὲ Ἐρετριεὺς  ἐν   Ἀλκμαίωνι ἀντὶ τοῦ κύλικες παραγώγως
[11, 493]   Ὅμηρον Μαχάων οὐ τέτρωται  ἐν   ἄλλοις δειχθήσεται. Ἀγνοοῦσιν δ´ ὅτι
[11, 495]   ἄριστος, ἔλαβε πελλίδα χρυσῆν. Καὶ  ἐν   ἄλλῳ δὲ μέρει φησίν· Ἐκ
[11, 473]   ἐς κενόν, οὐ μεθύων. Καὶ  ἐν   ἄλλῳ· Ἐξ ἠοῦς εἰς νύκτα
[11, 499]   Φόλος κεράσας. καὶ Ἄρχιππος δὲ  ἐν   Ἀμφιτρύωνι οὐδετέρως εἴρηκε. (Λάγυνον δὲ
[11, 499]   λάγυνος οὗτος πλησίον ὄξους. Δίφιλος  ἐν   Ἀνασῳζομένοις· Λάγυνον ἔχω κενόν,
[11, 476]   κίσσινον ποτήριον σημαίνειν παρ´ Εὐριπίδῃ  ἐν   Ἀνδρομέδᾳ· ~(Πᾶς δὲ ποιμένων ἔρρει
[11, 482]   καὶ πλοῖον κύμβη Σοφοκλῆς  ἐν   Ἀνδρομέδᾳ φησίν· (Ἵπποισιν κύμβαισι
[11, 503]   ψυγέα ὡς ξενικὸν ὄνομα. Εὔφρων  ἐν   Ἀποδιδούσῃ· Ἐπὰν δὲ καλέσῃ ψυγέα
[11, 473]   ποτήριόν τι οὕτω καλεῖται Ἀμειψίας  ἐν   Ἀποκοτταβίζουσί φησι· Μανία, φέρ´
[11, 483]   δρᾶται παρά τισι τῶν Ἑλλήνων·  ἐν   Ἄργει μὲν ἐν ταῖς δημοσίαις
[11, 463]   κρητῆρ´ οἰνοχόοι θέραπες κιρνάντων προχύταισιν  ἐν   ἀργυρέοις· δὲ χρυσὸς οἶνον
[11, 496]   κρητῆρ´ οἰνοχόοι θέραπες κιρνάντων προχύταισιν  ἐν   ἀργυρέοις. Φιλητᾶς δ´ ἐν Ἀτάκτοις
[11, 485]   κωμικὸς τοῦ ποτηρίου. Ἀντιφάνης δὲ  ἐν   Ἀσκληπιῷ· Τὴν δὲ γραῦν τὴν
[11, 498]   καὶ τῷ κισσυβίῳ τῶν μὲν  ἐν   ἄστει καὶ μετρίων οὐδεὶς ἐχρῆτο,
[11, 477]   φησί, καὶ κισσυβίῳ τῶν μὲν  ἐν   ἄστει καὶ μετρίων οὐδεὶς ἐχρῆτο,
[11, 496]   προχύταισιν ἐν ἀργυρέοις. Φιλητᾶς δ´  ἐν   Ἀτάκτοις ἀγγεῖον ξύλινον, ἀφ´ οὗ
[11, 467]   δεῖνον ὀνομάζουσιν, ὡς Φιλητᾶς φησιν  ἐν   Ἀτάκτοις. ~(ΔΕΠΑΣΤΡΟΝ. Σιληνὸς καὶ Κλείταρχος
[11, 467]   Πολλὰ γίνεται ὅμοια. (ΓΥΑΛΑΣ. Φιλητᾶς  ἐν   Ἀτάκτοις Μεγαρέας οὕτω φησὶ καλεῖν
[11, 498]   σπένδουσιν Αἰολεῖς, ὡς Φιλητᾶς φησιν  ἐν   Ἀτάκτοις. (ΣΚΥΦΟΣ. Τούτου τινὲς τὴν
[11, 495]   δὲ τὸ ποτήριον. Φιλητᾶς δ´  ἐν   Ἀτάκτοις τὴν κύλικα Βοιωτούς. (ΠΕΝΤΑΠΛΟΑ.
[11, 494]   συνελθοῦσι διδόασι πιεῖν. ΟΛΛΙΞ. Πάμφιλος  ἐν   Ἀττικαῖς Λέξεσι τὸ ξύλινον ποτήριον
[11, 465]   τούτῳ αἰσχύνονται. Πολὺ γὰρ ηὔξηται  ἐν   αὐτοῖς ἀδικία τε καὶ
[11, 504]   μὲν γὰρ γεγράφασιν ἀμφότεροι, καὶ  ἐν   αὐτοῖς μὲν τὰς αὐλητρίδας
[11, 478]   πολλοὺς κοτυλίσκους κεκολλημένους· ἔνεισι δ´  ἐν   αὐτοῖς ὅρμινοι, μήκωνες λευκοί, πυροί,
[11, 468]   ποτήριόν τι, ὡς Δαμόξενός φησιν  ἐν   Αὑτὸν πενθοῦντι· Εἰ δ´ οὐχ
[11, 492]   τροφῶν ἐστιν δεκτικόν. Κυκεὼν γὰρ  ἐν   αὐτῷ γίνεται· (τοῦτο δ´ ἐστὶ
[11, 466]   εἶναι τὸ δέπας· σπένδουσι γὰρ  ἐν   αὐτῷ. (Λέγει γοῦν Ὅμηρος δέπας,
[11, 466]   λεῖον εἶναι ὅτι ἁλίζεται  ἐν   αὐτῷ τὸ ὑγρόν. Ὅτι δὲ
[11, 476]   οἶνος κρατὴρ ἀπὸ τοῦ συγκιρνᾶσθαι  ἐν   αὐτῷ τὸ ὕδωρ, ἀπὸ
[11, 483]   ἔχων ὑπολείπει τὸ οὐ καθαρὸν  ἐν   αὑτῷ. (Καὶ Πολέμων δ´ ἐν
[11, 476]   ἀργυρᾶ. (ΚΕΡΝΟΣ ἀγγεῖον κεραμεοῦν, ἔχον  ἐν   αὑτῷ πολ8 λοὺς κοτυλίσκους κεκολλημένους,
[11, 478]   δ´ ἐστὶν ἀγγεῖον κεραμεοῦν ἔχον  ἐν   αὑτῷ πολλοὺς κοτυλίσκους κεκολλημένους· ἔνεισι
[11, 460]   Διννομένῃ παρίσδων. Τιμᾶται δὲ καὶ  ἐν   Ἀχαίᾳ Δημήτηρ ποτηριοφόρος κατὰ τὴν
[11, 479]   Κοριαννοῖ· Τὴν κοτυλίσκην μηδαμῶς. Ἀριστοφάνης  ἐν   Ἀχαρνεῦσι· Κοτυλίσκιον τὸ χεῖλος ἀποκεκρουμένον.
[11, 474]   ὠνομάσθη τὸ ἔκπωμα Φιλέταιρός φησιν  ἐν   Ἀχιλλεῖ· Πηλεύς· Πηλεὺς δ´
[11, 460]   Ἀνθέων χῶραν, ὡς Αὐτοκράτης ἱστορεῖ  ἐν   βʹ Ἀχαικῶν. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β' (Ἄξιον
[11, 478]   κότυλον φέρει φησί, καὶ Ἀριστοφάνης  ἐν   Βαβυλωνίοις. Εὔβουλος δ´ ἐν Ὀδυσσεῖ
[11, 498]   χείλεσιν μέγα σκύφος. Καὶ Ἐπιγένης  ἐν   Βακχίδι· Τὸ σκύφος ἔχαιρον δεχόμενος.
[11, 474]   κοσμάριόν ἐστιν κάνθαρος Ἀντιφάνης εἴρηκεν  ἐν   Βοιωτίᾳ. (ΚΑΡΧΗΣΙΟΝ. Καλλίξεινος Ῥόδιος
[11, 472]   ἀφῆκε βαπτίσας ἐρρωμένως. Θεόφιλος δ´  ἐν   Βοιωτίᾳ· Τετρακότυλον δὲ κύλικα κεραμέαν
[11, 495]   δακτύλοισι τἠτέρῃ σπένδει, τρέμων οἷόνπερ  ἐν   βορηίῳ νωδός. Κλείταρχος δὲ ἐν
[11, 476]   τούτων γεύεται, ὡς ἱστορεῖ Ἀμμώνιος  ἐν   γʹ περὶ Βωμῶν καὶ Θυσιῶν.
[11, 503]   ἵσταται τὸ ποτήριον. ΩΙΟΝ. Δίνων  ἐν   γʹ Περσικῶν φησιν οὕτως· Ἐστὶ
[11, 499]   ποιμένες ἄνδρες ἔχουσιν, χερσὶ λεόντεον  ἐν   γάλα θεῖσα τυρὸν ἐτύρησας μέγαν
[11, 460]   ποτηρίων σκευοθήκη παρ´ Ἀριστοφάνει μὲν  ἐν   Γεωργοῖς· (Ὥσπερ κυλικείου τοὐθόνιον προπέπταται.
[11, 504]   πάσχειν ἅπερ καὶ τὰ τῶν  ἐν   γῇ φυομένων. (Καὶ γὰρ ἐκεῖνα,
[11, 499]   ἠδικημένος ὑπ´ οἰνοπώλου. Τὸ δ´  ἐν   Γηρυονηίδι Στησιχόρου Ἔμμετρον ὡς τριλάγυνον
[11, 470]   τοῦ σχήματος ὀνομασθέν, φησὶν Πάμφιλος  ἐν   Γλώσσαις. (ΘΗΡΙΚΛΕΙΟΣ. κύλιξ αὕτη
[11, 487]   τὸ νίψασθαι πόσιν, ὡς Σέλευκος  ἐν   Γλώσσαις. Καλλίας δ´ ἐν Κύκλωψι·
[11, 468]   Ἀτάκτοις. ~(ΔΕΠΑΣΤΡΟΝ. Σιληνὸς καὶ Κλείταρχος  ἐν   Γλώσσαις παρὰ Κλειτορίοις τὰ ποτήρια
[11, 461]   περὶ τὴν Ἑλλάδα τόποις οὔτ´  ἐν   γραφαῖς οὔτ´ ἐπὶ τῶν πρότερον
[11, 483]   ἐπιτηδειότατον εἰς στρατείαν καὶ εὐφορώτατον  ἐν   γυλιῷ. Οὗ δὲ ἕνεκα στρατιωτικόν,
[11, 494]   ποτήριον κερατίου τρόπον εἰργασμένον. Μενεσθένης  ἐν   δʹ Πολιτικῶν γράφει οὕτως· Ἀλβατάνης
[11, 468]   ἐκέλευσε ῥεξέμεν· ἐν μὲν ὕδωρ,  ἐν   δ´ ἀσκηθὲς μέλι χεῦαν ἀργυρέῳ
[11, 466]   Ὅμηρος ἐν Ὀδυσσείᾳ περὶ Πεισιστράτου·  Ἐν   δ´ οἶνον ἔχευε χρυσείῳ δέπαι.
[11, 467]   καὶ γένος ὀρχήσεως, ὡς Ἀπολλοφάνης  ἐν   Δαλίδι παρίστησιν· Οὑτοσὶ δεῖνος τι
[11, 485]   δέσποτα, οἷον ἅθρουν μ´ ἐξέπιες.  Ἐν   δὲ Γηρυτάδῃ· ἦν δὲ (Τὸ
[11, 471]   τὰς κύλικας, ἡνίκ´ ἦν νέος.  Ἐν   δὲ Κυβευταῖς· Ἄρτι μὲν μάλ´
[11, 476]   ταῦρον καλεῖσθαι ὑπὸ πολλῶν ποιητῶν.  Ἐν   δὲ Κυζίκῳ καὶ ταυρόμορφος ἵδρυται.
[11, 462]   μείλιχος ἐν κεράμοις, ἄνθεος ὀσδόμενος·  ἐν   δὲ μέσοις ἁγνὴν ὀδμὴν λιβανωτὸς
[11, 488]   δ´ ἄρ´ ὤμοισιν βάλετο ξίφος·  ἐν   δέ οἱ ἧλοι χρύσειοι πάμφαινον·
[11, 472]   εὐρύθμως τῇ δεξιᾷ ἄρας ἐνώμα.  (Ἐν   δὲ Προιτίσι· Καὶ κύλικα θηρίκλειον
[11, 460]   Τὰ κυλικεῖα δὲ ἐξεῦρεν ἡμῖν.  Ἐν   δὲ Σεμέλῃ Διονύσῳ· Ἑρμῆς
[11, 490]   κατὰ τὴν τῶν ἄλλων συναρίθμησιν·  Ἐν   δὲ τὰ τείρεα πάντα τά
[11, 476]   Θρᾴκιον νόμον κέρατα οἴνου προὔτεινον.  ἐν   δὲ τῇ ἕκτῃ περὶ Παφλαγόνων
[11, 503]   ὅτι βούλει, πάντ´, Ἀμαλθείας κέρας.  Ἐν   δὲ τῇ Καρίνῃ σαφῶς δηλοῦται,
[11, 483]   παρθένων, πίνουσιν ἐκ κεραμέων ποτηρίων·  ἐν   δὲ τοῖς ἄλλοις συμποσίοις καὶ
[11, 461]   πορίζονται τροφὰς περιέργους καὶ παντοίας.  Ἐν   δὲ τοῖς περὶ τὴν Ἑλλάδα
[11, 506]   ἐπαινεῖ τὸν τοὺς Ἕλληνας προδόντα.  Ἐν   δὲ τῷ Εὐθυδήμῳ Εὐθύδημον καὶ
[11, 506]   ἀξίωμα περικείμενος κάλλους οὐκ ἀληθινοῦ.  (Ἐν   δὲ τῷ Κίμωνι οὐδὲ τῆς
[11, 506]   βίον μᾶλλον τῶν Εὐπόλιδος Κολάκων.  Ἐν   δὲ τῷ Μενεξένῳ οὐ μόνον
[11, 506]   ἔτι δὲ τὸν Κλαζομένιον Ἡρακλείδην.  Ἐν   δὲ τῷ Μένωνι καὶ τοὺς
[11, 480]   ἀργυρᾶ, οἰνοχόη χρυσῆ, κέρατα δύο.  Ἐν   δὲ τῷ ναῷ τῆς Ἥρας
[11, 506]   ἀφ´ ἧς ἐν Θουρίοις κατῳκίσθησαν.  Ἐν   δὲ τῷ περὶ Ἀνδρείας Μελησίαν
[11, 486]   λέγων οὕτως· Φιάλας Λυκιουργεῖς δύο.  (Ἐν   δὲ τῷ πρὸς Τιμόθεον γράφει·
[11, 484]   τορεύματα κἀκτυπωμάτων πρόσωπα, τραγέλαφοι, λαβρώνια.  Ἐν   δὲ