HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Athénée de Naucratis, les Deipnosophistes (ou Le Banquet des sages), livre XI

Liste des contextes (ordre alphabétique)

ν = 132 formes différentes pour 231 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Livre, pages

[11, 466]   Ποτηρίων λιθοκολλήτων σταθμὸς τάλαντα Βαβυλώνια νϚ μναῖ λδʹ (Ἔθος δ´ ἦν

[11, 480]   {Β. Ἔστι γὰρ κρουνεῖα; {Α. Ναί. (ΚΥΑΘΙΣ, κοτυλῶδες ἀγγεῖον. Σώφρων ἐν

[11, 486]   {Β. Ἔστι γὰρ κρουνεῖα; {Α. Ναί. Λουτήρι´— ἀλλὰ τί καθ´ ἕκαστα

[11, 472]   {Β. Ἔστι γὰρ κρουνεῖα; {Α. Ναί· λουτήρι´— ἀλλὰ τί καθ´ ἕκαστον

[11, 471]   Σπινθὴρ τάλας, πειρᾷς με. {ΣΠΙ. Ναί, τοιοῦτό τι· φιλοτησίαν δὲ τήνδε

[11, 499]   (ὡς καὶ παρ´ Ὁμήρῳ λέγεται· Ναῖον δ´ ὀρῷ ἄγγεα πάντα γαυλοί

[11, 466]   Βαυκαλὶς ἡ τετράκυκλος. Καὶ πάλιν Νᾶμα μελισσῶν ἡδὺ μὲν ὄρθρου καταβαυκαλίσαι

[11, 470]   ἱερᾶς νυκτὸς ἀμολγόν. ~(Μίμνερμος δὲ Ναννοῖ ἐν εὐνῇ φησι χρυσῇ κατεσκευασμένῃ

[11, 486]   φησί· Τὸ δὲ πλοῖον ἔσται Ναξιουργὴς κάνθαρος. Κριτίας τε ἐν τῇ

[11, 502]   Δήλῳ ἀνακεῖσθαί φησι χαλκοῦν φοίνικα, Ναξίων ἀνάθημα, καὶ καρυωτὰς φιάλας χρυσᾶς.

[11, 480]   ἀποθυστάνιον ἀργυροῦν, φιάλαι γʹ ἐπίχρυσοι. ~(Ναὸς Βυζαντίων, ἐν ᾧ Τρίτων κυπαρίσσινος

[11, 479]   Μεταποντίνων ναοῦ γράφει καὶ ταῦτα· Ναὸς Μεταποντίνων, ἐν ᾧ φιάλαι ἀργυραῖ

[11, 479]   τοῦ ἐν Ὀλυμπίᾳ λέγων Μεταποντίνων ναοῦ γράφει καὶ ταῦτα· Ναὸς Μεταποντίνων,

[11, 464]   τρύφος ἀμφὶς ἐαγός, ἀνδρῶν δαιτυμόνων ναυάγιον, οἷά τε πολλὰ πνεῦμα Διωνύσοιο

[11, 509]   καὶ Ἔφιππος ὁ κωμῳδιοποιὸς ἐν Ναυάγῳ (Πλάτωνά τε αὐτὸν καὶ τῶν

[11, 474]   ἀμφοτέρων τούτων κεκεραμευμένος) Μένανδρος δὲ Ναυκλήρῳ· Ἥκει λιπὼν Αἰγαῖον ἁλμυρὸν βάθος

[11, 480]   τοῦ συσσίτου ἡμῶν Ἀθηναίου πατρίδι Ναυκράτει. (Εἰσὶν γὰρ φιαλώδεις μέν, οὐ

[11, 480]   ἐκτεταμένον (πολλοὶ δ´ ἐν τῇ Ναυκράτει κεραμεῖς ἀφ´ ὧν καὶ ἡ

[11, 474]   λέγεις; {Α. Ἔγωγε μὴν κείνην ναῦν Καλλικλῆς ἐποίησε τὸν καλούμενον, Εὐφράνωρ

[11, 474]   (Καὶ μετ´ ὀλίγα· {ΣΤΡ. Τὴν ναῦν σεσῶσθαί μοι λέγεις; {Α. Ἔγωγε

[11, 474]   οἴνου κανθάρους. Νικόστρατος Διαβόλῳ· Ἡ ναῦς δὲ πότερον εἰκόσορός ἐστ´ ἢ

[11, 482]   Ἀνδρομέδᾳ φησίν· (Ἵπποισιν ἢ κύμβαισι ναυστολεῖς χθόνα; Κύββα ποτήριον Ἀπολλόδωρος Παφίους.

[11, 462]   ἀφ´ ἧς, φησί, τὴν κύλικα ναυστολοῦσιν ἀναπλέοντες μέχρι τοῦ γενέσθαι τὴν

[11, 480]   κέρατα δύο. Ἐν δὲ τῷ ναῷ τῆς Ἥρας τῷ παλαιῷ φιάλαι

[11, 466]   σταθμὸς τάλαντα Βαβυλώνια ογʹ μναῖ νβʹ Ποτηρίων λιθοκολλήτων σταθμὸς τάλαντα Βαβυλώνια

[11, 466]   καρχησίου ἄνελκε τὴν γραῦν, τὴν νέαν δ´ ἐπουρίσας πλήρωσον, εὐτρεπῆ τε

[11, 504]   καχλάζοισαν δρόσῳ δωρήσεται, οὐ μόνον νεανίᾳ γαμβρῷ προπίνων» ἀλλὰ καὶ πᾶσι

[11, 466]   τὴν ἀπ´ ἀγκύλης ἵησι τοῖς νεανίαις, λευκὸν ἀντείνουσα πῆχυν. Ἐντεῦθεν ἐννοοῦμεν

[11, 509]   δ´ οὕτως· Ἔπειτ´ ἀναστὰς εὔστοχος νεανίας τῶν ἐξ Ἀκαδημίας τις ὑπὸ

[11, 503]   ἐν οἷς ἔστιν ἀναψῦξαι. Αἰσχύλος Νεανίσκοις· Σαύρας ὑποσκίοισιν ἐν ψυκτηρίοις. (Εὐριπίδης

[11, 463]   ὃς κρητῆρι παρὰ πλέῳ οἰνοποτάζων νείκεα καὶ πόλεμον δακρυόεντα λέγῃ, ἀλλ´

[11, 497]   κώδωνος κώμου σύνθεμα καὶ θαλίης, Νεῖλος ὁκοῖον ἄναξ μύσταις φίλον ἱεραγωγοῖς

[11, 491]   ἀμβροσίην φορέουσαι ἀπ´ Ὠκεανοῖο ῥοάων· νέκταρ δ´ ἐκ πέτρης μέγας αἰετὸς

[11, 478]   γε σπείσας ἐκ κόνδυος ἀργυφέοιο (νέκταρ ἐπ´ ἀλλοδαπὴν οἶμον ἔβαινε πόδα.

[11, 463]   ἐν κυλίκεσσιν ἁβρῶς συμμεμιγμένον θαλίαισι νέκταρ οἰνοχοοῦσα» τούτοις τοῖς ἑταίροις ἐμοῖς

[11, 476]   ἐπι γραφομένῳ Δείπνῳ φησίν Πίνετο νεκτάρεον πῶμ´ ἐν χρυσέαις προτομαῖς ταύρων

[11, 472]   θηρίκλειος ἐν μέσῳ ἕστηκε λευκοῦ νέκταρος παλαιγενοῦς πλήρης, ἀφρίζων· ὃν λαβὼν

[11, 478]   τὴν κύλικα· Πάντῃ δ´ ἀμφὶ νέκυν κοτυλήρυτον ἔρρεεν αἷμα. Καί· Πολλὰ

[11, 460]   τὴν Ἀλκμαιωνίδα δὲ ποιήσας φησίν· Νέκυς δὲ χαμαιστρώτου ἐπὶ τείνας εὐρείης

[11, 470]   τῆς κύλικος Θεόπομπος μὲν ἐν Νεμέᾳ οὕτως· {ΣΠΙ. Χώρει σὺ δεῦρο,

[11, 487]   δὲ πελειάδες ἀμφὶς ἕκαστον χρύσειαι νεμέθοντο δύο δ´ ὑπὸ πυθμένες ἦσαν.

[11, 491]   δὲ πελειάδες ἀμφὶς ἕκαστον χρύσειαι νεμέθοντο, δύω δ´ ὑπὸ πυθμένες ἦσαν,

[11, 492]   δὲ πελειάδες ἀμφὶς ἕκαστον χρύσειαι νεμέθοντο, δύω δ´ ὑπὸ πυθμένες ἦσαν,

[11, 491]   Τὸ μέντοι Ἀμφὶς ἕκαστον χρύσειαι νεμέθοντο» (οὐχ ὡς περὶ ἓν ἕκαστον

[11, 489]   δὲ πελειάδες ἀμφὶς ἕκαστον χρύσειαι νεμέθοντο, πελειάδας οὐ σημαίνει τὰς ὄρνιθας,

[11, 478]   τὰ ἐκ τῆς θαλάμης καὶ νέμει ὅσοι ἄνω τὸ κέρνος περιενηνοχότες.

[11, 488]   δὲ πῶς ἄν τις ὑπόθοιτο νεμομένας περὶ ἕκαστον τῶν ὤτων; πῶς

[11, 479]   χεῖρας δέχονται τὰ γόνατα τῶν νενικηκότων οἱ νενικημένοι καὶ βαστάζουσιν αὐτούς.

[11, 479]   τὰ γόνατα τῶν νενικηκότων οἱ νενικημένοι καὶ βαστάζουσιν αὐτούς. Διόδωρος δ´

[11, 497]   σοφὸν εὕρεμα τίετε τοῦτο, δεῦτε, νέοι, νηῷ τῷδε παρ´ Ἀρσινόης. Θεόφραστος

[11, 482]   τῆς φιάλης ᾠνοχόουν ἐφεξῆς, τὸν νεοκρᾶτα βάπτοντες τῷ κυμβίῳ, καθὰ καὶ

[11, 466]   ἐν πολυχρύσοιο πλούτου πάντες ἴσᾳ νέομεν ψευδῆ πρὸς ἀκτάν· ὃς μὲν

[11, 460]   Ὀδυσσέα, φησὶν ὁ ποιητής, (παῖδα νέον γεγαῶτα κιχήσατο θυγατέρος ἧς, τόν

[11, 473]   Ἐπιγράμμασι· ~(Πίνωμεν· καὶ γάρ τι νέον, καὶ γάρ τι παρ´ οἶνον

[11, 471]   παρ´ ἐμέ, Θεολύτη, παρὰ τὸν νέον ξύνδουλον. Οὑτωσὶ καλῶς. {ΘΕΟΛ. Σπινθὴρ

[11, 505]   καλόν γε αἱ Ἀθῆναι (καὶ) νέον τοῦτον Ἀρχίλοχον ἐνηνόχασιν. Ἄλλοι δέ

[11, 472]   εἰπών· (Τὰ χρυσᾶ θηρίκλεια ὑπόξυλα Νεοπτόλεμος ἀνέθηκεν. (Ἀπολλόδωρος δ´ ὁ Γελῷος

[11, 476]   (ΚΙΣΣΥΒΙΟΝ τὸ μόνωτον ποτήριον Φιλήμων. Νεοπτόλεμος δ´ ὁ Παριανὸς ἐν τρίτῳ

[11, 465]   μέτρ´ ἐνέχευ´, ἀναμίσγων αἷμα Βακχίου νεορρύτοισι δακρύοισι Νυμφᾶν. (οἶδα δέ τινας,

[11, 461]   Νέστορος ποτηρίου, ὃ μόλις ἂν νέος βαστάσαι ἴσχυεν, Νέστωρ δ´ ὁ

[11, 471]   Θηρικλῆς τὰς κύλικας, ἡνίκ´ ἦν νέος. Ἐν δὲ Κυβευταῖς· Ἄρτι μὲν

[11, 467]   ὡς οὕτως καλουμένου Εὔβουλος ἐν Νεοττίδι οὕτως· (Μισῶ κάκιστον γραμματικὸν ἔκπωμ´

[11, 505]   ᾑτινιοῦν προσεσχηκέναι. Ἔοικε δ´ ἐκ νέου στρατεύεσθαι, παραδούς τε τοὺς παῖδας

[11, 493]   δ´ Ἀχιλλέως παρόντων εἰσάγεσθαι τὸν Νέστορα γενναιότερον, τῇ ἡλικίᾳ προβεβηκότα. Τούτων

[11, 493]   ἀείρειν τὸ δέπας, τὸν δὲ Νέστορα μόνον ἀμογητί. Ἄλογον δ´ ἐδόκει

[11, 489]   Θρᾲξ ἐν Ῥόδῳ λέγεται τὴν Νεστορίδα κατασκευάσαι τῶν μαθητῶν αὐτῷ συνενεγκάντων

[11, 488]   Ἀσκληπιάδης ἐν τῷ περὶ τῆς Νεστορίδος δύο ὦτα ἔχειν. Πελειάδας δὲ

[11, 477]   Μυρλεανὸς ἐν τῷ περὶ τῆς Νεστορίδος Σκύφει, φησί, καὶ κισσυβίῳ τῶν

[11, 503]   Μυρλεανὸς ἐν τῷ περὶ τῆς Νεστορίδος φησὶν ὅτι δύο πυθμένας ἔχει,

[11, 498]   Μυρλεανὸς ἐν τῷ περὶ τῆς Νεστορίδος φησὶν ὅτι τῷ σκύφει καὶ

[11, 487]   κηπαίας ἐν τοῖσι κορήμασιν οὖσαν. (ΝΕΣΤΟΡΙΣ. Περὶ τῆς ἰδέας τοῦ Νέστορος

[11, 493]   τραπέζης τὸ ποτήριον, τοῦ δὲ Νέστορος αὐτὸ ῥᾳδίως βαστάζοντος δίχα πόνου

[11, 489]   Ἀρτέμιδι ποτήριον, ὅπερ λέγουσιν ἐκεῖνοι Νέστορος γεγονέναι· (ἐστὶ δὲ ἀργύρεον, χρυσοῖς

[11, 493]   οὐκ ἐπὶ μόνων Μαχάονος καὶ Νέστορος ἔθηκε, δύο γὰρ οὗτοι πίνουσιν,

[11, 489]   τοῦ κόσμου. Τὸ δὲ τοῦ Νέστορος καὶ ἰδιαίτερόν ἐστιν. Ἔχει γὰρ

[11, 490]   οἰκείως ἐνετόρευσε τῷ τοῦ σοφωτάτου Νέστορος ὁ ποιητὴς ποτηρίῳ· καὶ γὰρ

[11, 466]   ἔπη χρυσοῖς γράμμασιν, ὡς τὸ Νέστορος ὄν. Ἀχαιὸς δ´ ὁ τραγικὸς

[11, 489]   τὸ ποτήριον. ~(Καὶ τὸ τοῦ Νέστορος οὖν δέπας φασὶν εἶναι τοιοῦτον.

[11, 489]   (Ὑποθέμενος οὖν κατηστερισμένον τὸ τοῦ Νέστορος ποτήριον μεταβαίνει καὶ ἐπὶ τὰ

[11, 466]   ζʹ σοφῶν ἀπέλιπε. Τὸ δὲ Νέστορος ποτήριον πολλοὶ καὶ κεραμεύουσι· πλεῖστοι

[11, 461]   οὖν ἔχομεν λέγειν περὶ τοῦ Νέστορος ποτηρίου, ὃ μόλις ἂν νέος

[11, 487]   (ΝΕΣΤΟΡΙΣ. Περὶ τῆς ἰδέας τοῦ Νέστορος ποτηρίου φησὶν ὁ ποιητής· Πὰρ

[11, 493]   ἀκουστέον ἐπὶ μόνων Μαχάονος καὶ Νέστορος, ὡς οἴονταί τινες, τὸ ὃς

[11, 493]   τραπέζης πλεῖον ἐόν, ὁ δὲ Νέστωρ ἀπονητὶ ἄειρεν. Νῦν οὖν οὕτω

[11, 461]   μόλις ἂν νέος βαστάσαι ἴσχυεν, Νέστωρ δ´ ὁ γέρων ἀμογητὶ ἄειρε,

[11, 493]   τούτου τοῦ ἑξαμέτρου (πλεῖον ἐόν, Νέστωρ δ´ ὁ γέρων ἀμογητὶ ἄειρεν»

[11, 493]   μογέων ἀποκινήσασκε τραπέζης πλεῖον ἐόν, (Νέστωρ δ´ ὁ γέρων ἀμογητὶ ἄειρεν,

[11, 493]   μογέων ἀποκινήσασκε τραπέζης (πλεῖον ἐόν, Νέστωρ δ´ ὁ γέρων ἀμογητὶ ἄειρεν,

[11, 493]   μογέων ἀποκινήσασκε τραπέζης (πλεῖον ἐόν, Νέστωρ δ´ ὁ γέρων ἀμογητὶ ἄειρεν»

[11, 488]   μογέων ἀποκινήσασκε τραπέζης πλεῖον ἐόν· Νέστωρ δ´ ὁ γέρων ἀμογητὶ ἄειρεν.

[11, 488]   ἄλλοι μογοῦντες ἐβάσταζον τὸ ποτήριον, Νέστωρ δ´ ὁ γέρων ἀμογητὶ ἄειρεν.

[11, 493]   ὁλκήν, ὅπερ φιλοπότης ὢν ὁ Νέστωρ ἐκ τῆς συνεχοῦς συνηθείας ῥᾳδίως

[11, 493]   Νῦν οὖν οὕτω τεταγμένων ὁ Νέστωρ φαίνεται τῶν μὲν λοιπῶν πρεσβυτῶν

[11, 475]   ~(Ἔχει δὲ τοῦτο κεραίας ἄνωθεν νευούσας ἐφ´ ἑκάτερα τὰ μέρη, καὶ

[11, 467]   ἐγκεχαραγμένον ἔχοντας σαμφόρας καλοῦσιν. Ἀριστοφάνης Νεφέλαις· Οὔτ´ αὐτὸς οὔθ´ ὁ ζύγιος

[11, 479]   ὁ Θυατειρηνὸς παρατιθέμενος τὸ ἐκ Νεφελῶν Ἀριστοφάνους· Μηδὲ στέψω κοτυλίσκον. Σιμμίας

[11, 462]   τοῦ γενέσθαι τὴν ἐπὶ τοῦ νεὼ τῆς Ἀθηνᾶς ἀόρατον ἀσπίδα· καὶ

[11, 489]   ὦτα, καθάπερ αἱ δίπρῳροι τῶν νεῶν, περὶ δὲ τὰ ὦτα τὰς

[11, 461]   ἐστι παρὰ τοῖς Ἕλλησιν, ἀλλὰ νεωστὶ εὑρέθη πεμφθὲν ἐκ τῶν βαρβάρων.

[11, 507]   ἐκινδύνευσεν, δὶς δὲ πρὸς τὸν νεώτερον Διονύσιον. Αἰσχίνου τε πένητος ὄντος

[11, 460]   λαμπρὸν ἐκτετριμμένον (Κρατῖνος δ´ ὁ νεώτερος ἐν Χείρωνι· Πολλοστῷ δ´ ἔτει

[11, 469]   τῇ ηʹ Κρατῖνος δ´ ὁ νεώτερός φησι· Παρ´ Ἀρχεφῶντος ἡδυποτίδας δώδεκα.

[11, 474]   εἰς τὸν κάνθαρον, (παιδάριον, ἔγχει, νὴ Δί´ εἰς τὸν κάνθαρον. Ἐπιγένης

[11, 474]   πενιχροῦ πάνυ, ἀλλ´ οὐ τυράννου, νὴ Δί´. Ὅτι δὲ καὶ γυναικεῖον

[11, 482]   πρόσωπ´ ἔχοντα χρυσᾶ παρθένων; {Β. Νὴ τὸν Δί´, ἦν γάρ. {Α.

[11, 466]   τὰ παρεσκευασμένα· ἅπαντα χρυσᾶ, Τρόφιμε, νὴ τὸν Οὐρανόν, ὑπερήφανα. Ἐγὼ μὲν

[11, 481]   Γλίσχρον γέ μοὐστὶ τὸ σίαλον νὴ τὼ θεώ. {Β. Εἰ λάβω

[11, 474]   ἀπό τινος τῶν ἐν τῇ νηὶ κατασκευασμάτων. Τοῦ γὰρ ἱστοῦ τὸ

[11, 497]   Ζωροπόται, καὶ τοῦτο φιλοζεφύρου κατὰ νηὸν τὸ ῥυτὸν εὐδίης δεῦτ´ ἴδετ´

[11, 483]   σὺν κώθωνι θοῆς διὰ σέλματα νηὸς φοίτα καὶ κοίλων πώματ´ ἄφελκε

[11, 469]   δ´ ἐν πρώτῳ Ἡρακλείας παρὰ Νηρέως φησὶ τὴν τοῦ Ἡλίου φιάλην

[11, 482]   δ´ αὐτοῦ καὶ Ἀναξανδρίδης ἐν Νηρηίσιν· (Δὸς δὴ τὸν χόα αὐτῷ

[11, 466]   ἡ μὲν παρθένος παρὰ ταῖς Νηρῇσι διέτριβεν, αὐτὸς δὲ τὰς τοῦ

[11, 486]   Καλλίστιον ἀνδράσι, θαῦμα κοὐ ψευδές, νῆστις τρεῖς χόας ἐξέπιεν· ἧς τόδε

[11, 462]   Συρακούσαις φησὶν ἐπ´ ἄκρᾳ τῇ νήσῳ πρὸς τῷ Γῆς Ὀλυμπίας ἱερῷ

[11, 483]   ἀπὸ τρυγός· οὐδὲ γὰρ ἡμεῖς νήφειν ἐν φυλακῇ τῇδε δυνησόμεθα, ὡς

[11, 497]   εὕρεμα τίετε τοῦτο, δεῦτε, νέοι, νηῷ τῷδε παρ´ Ἀρσινόης. Θεόφραστος δ´

[11, 463]   δὲ χρυσὸς οἶνον ἔχων χειρῶν νιζέτω εἰς ἔδαφος. Σπένδοντες δ´ ἁγνῶς

[11, 505]   Τήιος Ἀλεξαμενός, ὡς Νικίας ὁ Νικαεὺς ἱστορεῖ καὶ Σωτίων. (Ἀριστοτέλης δ´

[11, 506]   Ἀκαδημαικοῦ, ὥς φησι Νικίας ὁ Νικαεύς. Τὰ μὲν οὖν κατὰ Ἀλκιβιάδου

[11, 503]   φησίν, ἐκάλουν οἱ ἀρχαῖοι δῖνον. Νίκανδρος δ´ ὁ Θυατειρηνὸς καλεῖσθαί φησι

[11, 485]   περίστατον βοῶσα τὴν κώμην ποεῖ. Νίκανδρος δ´ ὁ Θυατειρηνὸς κύλιξ, φησί,

[11, 481]   ὁ τοῦ Ἀριστονίκου τὰ κυφά. Νίκανδρος δ´ ὁ Θυατειρηνὸς τὸ χωρὶς

[11, 475]   θερμοποτίδα καλούμενον τὴν κελέβην εἶναι. Νίκανδρος δ´ ὁ Κολοφώνιος ἐν ταῖς

[11, 485]   διψῇ, λεπαστὴν λαψάμενος μεστὴν ἐκχαρυβδίσαι. Νίκανδρος δ´ ὁ Κολοφώνιός φησιν Δόλοπας

[11, 477]   ἀρχὰς ἐκ κισσίνου κατασκευασθὲν ξύλου. (Νίκανδρος δὲ ὁ Κολοφώνιος ἐν τῷ

[11, 461]   τῇ Οἴτῃ κατοικοῦντες, (ὥς φησι Νίκανδρος ὁ Θυατειρηνός, ὀνομασθῆναι φάσκων αὐτοὺς

[11, 486]   κύλιξ, ὥς φησι Κλείταρχος καὶ Νίκανδρος ὁ Θυατειρηνός ᾧ τὸ ἔλαιον

[11, 496]   καὶ μαλακίᾳ διαβοήτου γενομένου ἱστορεῖ (Νίκανδρος ὁ Καλχηδόνιος ἐν τετάρτῳ Προυσίου

[11, 482]   ἐκπώματα σκύφοις ὅμοια, ὡς καὶ Νίκανδρος ὁ Κολοφώνιος, ~(Κύπελλα δ´ ἔνειμε

[11, 479]   οἷς χρῶνται οἱ μύσται, ὡς Νίκανδρός φησιν ὁ Θυατειρηνὸς παρατιθέμενος τὸ

[11, 466]   ἡ φιάλη παρὰ τῷ Κολοφωνίῳ Νικάνδρῳ. (ΑΛΕΙΣΟΝ καὶ ΔΕΠΑΣ τὸ αὐτό.

[11, 479]   τόπων ὁμοίων ἀγωνίζοιντο περὶ τῆς νίκης. Οὐ γὰρ μόνον ἐφιλοτιμοῦντο βάλλειν

[11, 495]   Σκιράδος Ἀθηνᾶς ἱεροῦ, καὶ ὁ νικήσας λαμβάνει κύλικα τὴν λεγομένην πενταπλόαν

[11, 491]   ποτὸν Διὶ μητιόεντι. Τὸν καὶ νικήσας πατέρα Κρόνον εὐρύοπα Ζεὺς ἀθάνατον

[11, 487]   καὶ φιλημάτων ψόφος· τῷ καλλικοτταβοῦντι νικητήρια τίθημι καὶ βαλόντι χάλκειον κάρα.

[11, 505]   λόγων ὁ Τήιος Ἀλεξαμενός, ὡς Νικίας ὁ Νικαεὺς ἱστορεῖ καὶ Σωτίων.

[11, 506]   Λέοντος τοῦ Ἀκαδημαικοῦ, ὥς φησι Νικίας ὁ Νικαεύς. Τὰ μὲν οὖν

[11, 471]   ἕτερά τε δῶρα παρὰ τοῦ Νικοδήμου καὶ κύλικα θηρικλείαν λαβὼν ἐπανῆκεν.

[11, 478]   κόνδυ καὶ ψυκτῆρα καὶ κυμβίον. Νικόμαχος δ´ ἐν πρώτῳ περὶ Ἑορτῶν

[11, 466]   κάτω δεικνύντες. Φησὶ πρός τινα Νικόμαχος· Ὦ χαῖρε χρυσόκλυστα καὶ χρυσοῦς

[11, 467]   τινὰ περὶ ἑταιρίδων διαλεγόμενόν φησι· Νικοστράτην τιν´ ἤγαγον πρῴην σφόδρα γρυπήν,

[11, 487]   δ´ ἦν Δαίμονος Ἀγαθοῦ μετάνιπτρον. Νικόστρατος Ἀντερώσῃ· Μετανιπτρίδ´ αὐτῷ τῆς Ὑγιείας

[11, 474]   τῆς ἡμέρας ἔκλαιεν οἴνου κανθάρους. Νικόστρατος Διαβόλῳ· Ἡ ναῦς δὲ πότερον

[11, 499]   Ἀρσενικῶς δὲ εἴρηκε τὸν λάγυνον Νικόστρατος μὲν ἐν Ἑκάτῃ· (Τῶν κατεσταμνισμένων

[11, 487]   κύλικα ἀποδίδωσι. (ΜΑΝΗΣ ποτηρίου εἶδος. Νίκων Κιθαρῳδῷ· Καὶ πάνυ τις εὐκαίρως

[11, 466]   πίνωσιν ἄνθρωποι, τότε πλουτοῦσι, διαπράττουσι, νικῶσιν δίκας, εὐδαιμονοῦσιν, ὠφελοῦσι τοὺς φίλους.

[11, 491]   τρέφετο μέγας, οὐδ´ ἄρα τίς νιν ἠείδει μακάρων· ὃ δ´ ἀέξετο

[11, 460]   Ἰάμβοις οὕτως· Ἀπὸ τράπεζαν εἷλέ νιν ποτήρια. Καὶ ὁ τὴν Ἀλκμαιωνίδα

[11, 502]   φιάλην. Τελέστης δ´ ἄκατον ὠνόμαζέ νιν, ὡς τοῦ Τελέστου ἄκατον τὴν

[11, 487]   Ἔνιοι δὲ τὴν μετὰ τὸ νίψασθαι πόσιν, ὡς Σέλευκος ἐν Γλώσσαις.

[11, 462]   Ὀνομασίαις λέγοντα (ὅτι Λιβύων τῶν Νομάδων τινὲς οὐδὲν ἄλλο κέκτηνται ἢ

[11, 477]   οὐδεὶς ἐχρῆτο, συβῶται δὲ καὶ νομεῖς καὶ οἱ ἐν ἀγρῷ· (Πολύφημος

[11, 498]   οὐδεὶς ἐχρῆτο, συβῶται δὲ καὶ νομεῖς καὶ οἱ ἐν ἀγρῷ, ὡς

[11, 501]   πότερα δύο βάσεις ἔχειν δεῖ νομίζειν ἐξ ἑκατέρου μέρους, ἢ τὸ

[11, 500]   δόλου. Διόπερ Δερκυλλίδαν ἔπεμψαν ἥκιστα νομίζοντες ἐξαπατηθήσεσθαι· ἦν γὰρ οὐδὲν ἐν

[11, 493]   τραπέζης, ἐκ τοῦ μογέων δηλοῦσθαι νομίζοντες, ἐπειδὴ τέτρωται. Ὅτι δὲ καθ´

[11, 490]   καλέουσιν. (Ἐπλανήθησαν δ´ οἱ πολλοὶ νομίζοντες τὰς πελειάδας ὄρνεις εἶναι πρῶτον

[11, 496]   εἰς τὰ συμπόσια, (δῆλον ὅτι νομίζοντες τὸ μὴ ὑπερπίνειν ἧττον ἂν

[11, 461]   γὰρ καὶ πλήκτας τοὺς ἥρωας νομίζουσι καὶ μᾶλλον νύκτωρ ἢ μεθ´

[11, 460]   ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β' (Ἄξιον δὲ εἶναι νομίζω ζητῆσαι ὑμᾶς πρὸ τοῦ καταλόγου

[11, 496]   περὶ Περσῶν) Ἦν δὲ αὐτοῖς νόμιμον μὴ προχοίδας εἰσφέρεσθαι εἰς τὰ

[11, 479]   τῷ περὶ τῶν κατὰ Φιγάλειαν Νομίμων διεξιὼν περὶ τῶν ἐπιχωρίων δείπνων

[11, 465]   τῷ περὶ τῶν κατὰ Φιγάλειαν Νομίμων. (Ξενοφῶν δ´ ἐν ὀγδόῳ Παιδείας

[11, 490]   τὰς πελειάδας τὰς ὄρνεις φέρειν νομιστέον τῷ Διὶ τὴν ἀμβροσίαν, ὡς

[11, 507]   δὲ θελῆσαι κτίσαι καὶ τὸ νομοθετῆσαι τίς οὐ φήσει πάθος εἶναι

[11, 508]   οὐκ ἄτοπον τριῶν Ἀθηναίων γενομένων νομοθετῶν τῶν γε δὴ γνωριζομένων, Δράκοντος

[11, 508]   ~Οἱ δὲ συντεθέντες ὑπ´ αὐτοῦ Νόμοι (καὶ τούτων ἔτι πρότερον ἡ

[11, 508]   καὶ Σόλωνος, τῶν μὲν τοῖς νόμοις ἐμμένειν τοὺς πολίτας, (τῶν δὲ

[11, 496]   φιάλη χρυσῆ, Θεόδωρος. Κρατῖνος ἐν Νόμοις· Ῥυσίδι σπένδων. (ΡΟΔΙΑΣ. Δίφιλος Αἱρησιτείχει

[11, 502]   φέρεις; χρυσίδος δὲ Κρατῖνος ἐν Νόμοις· Χρυσίδι σπένδων γέγραφε τοῖς ὄφεσι

[11, 476]   ἀλλήλους καὶ κατὰ τὸν Θρᾴκιον νόμον κέρατα οἴνου προὔτεινον. ἐν δὲ

[11, 491]   Ὅμηρον τὰς Πλειάδας κατὰ ποιητικὸν νόμον Πελειάδας ὠνομακέναι. (Ἀποδεδειγμένου οὖν τοῦ

[11, 502]   ἐν τῇ πέμπτῃ τῶν Ἱστοριῶν νόμον φησὶ θέσθαι Ἀργείους καὶ Αἰγινήτας

[11, 508]   τινας τῶν Ἑλλήνων αὐτοῖς χρήσασθαι. Νόμος γάρ ἐστιν, ὥς φησιν Ἀριστοτέλης,

[11, 508]   τοῖς οὖσιν ἀνθρώποις γράψαι τοὺς νόμους, ἀλλὰ τοῖς ὑπ´ αὐτοῦ διαπλαττομένοις,

[11, 466]   διάγειν, μὴ κωθωνιζόμενον μηδὲ Θρᾳκίῳ νόμῳ ἄμυστιν οἰνοποτεῖν, ἀλλὰ τῷ πόματι

[11, 509]   καλῆς Πολιτείας καὶ τῶν παρανόμων Νόμων. (Διὸ καὶ Ἔφιππος ὁ κωμῳδιοποιὸς

[11, 504]   Πλάτων ὥσπερ ἐναντιούμενος ἐν τρίτῳ Νόμων φησί· ~(Μαντεύομαι δὲ περὶ Κύρου

[11, 466]   ὁ Ἀθηναῖος ἐν τῷ ιϚ Νόστων. Περὶ Γρᾶ διηγούμενος τοῦ τὴν

[11, 485]   ἄλλων γρᾴδι´ ἦν μεγάλαισιν οἴ– νου χαίροντα λεπασταῖς. Θεόπομπος Παμφίλῃ· (Σπόγγος,

[11, 463]   λαλιὰς οὐδεὶς ἂν εὐλόγως φθονήσαι νοῦν ἔχων, κατὰ τοὺς Ἀλέξιδος Ταραντίνους,

[11, 490]   ἡ Βυζαντία καλῶς ἐδέξατο τὸν νοῦν τῶν Ὁμήρου ποιημάτων ἐν τῇ

[11, 466]   ἀνεγείρουσα μετὰ φρονήσεως τὸν ἑκάστου νοῦν, ὥς φησιν ὁ Πίνδαρος· Ἁνίκ´

[11, 475]   ποταμῶν κελέβῃ ἀποήφυσας ὕδωρ. Ἀνακρέων· νοχόει δ´ ἀμφίπολος μελιχρὸν οἶνον τρικύαθον

[11, 466]   δέλτ´, ἰῶτα καὶ τρίτον οὖ, νῦ τό τ´ ὖ πάρεστι, κοὐκ

[11, 473]   ἐν ἄλλῳ· Ἐξ ἠοῦς εἰς νύκτα καὶ ἐκ νυκτὸς πάλι Σωκλῆς

[11, 470]   δύνῃ, διὰ τοῦ Ὠκεανοῦ τὴν νύκτα πρὸς ἑῴην, ἵν´ ἀνίσχει (ὁ

[11, 491]   ἆθλον οὐρανοῦ στέγῃ κλαίεσκον, ἔνθα νυκτέρων φαντασμάτων ἔχουσι μορφὰς ἄπτεροι Πελειάδες.

[11, 469]   πόρον οὐθεις, μελανίππου προφυγὼν ἱερᾶς νυκτὸς ἀμολγόν. ~(Μίμνερμος δὲ Ναννοῖ ἐν

[11, 463]   ἀρχόμενοι, (πίνωμεν, παίζωμεν, ἴτω διὰ νυκτὸς ἀοιδή, ὀρχείσθω τις, ἑκὼν δ´

[11, 469]   περάσας ἀφίκοιθ´ ἱερᾶς ποτὶ βένθεα νυκτὸς ἐρεμνᾶς ποτὶ ματέρα κουριδίαν τ´

[11, 489]   αὐτῶν· (Οὐρανῷ αἰὲν ἄρηρεν ἀγάλματα νυκτὸς ἰούσης. Περιττῶς δὲ καὶ τοῦτ´

[11, 473]   ἠοῦς εἰς νύκτα καὶ ἐκ νυκτὸς πάλι Σωκλῆς εἰς ἠοῦν πίνει

[11, 461]   τοὺς ἥρωας νομίζουσι καὶ μᾶλλον νύκτωρ ἢ μεθ´ ἡμέραν. Ὅπως οὖν

[11, 465]   ὅτι Τοῦ Διονύσου τροφοὶ αἱ Νύμφαι κατ´ ἀλήθειαν. αἱ γὰρ ἄμπελοι

[11, 465]   ἀναμίσγων αἷμα Βακχίου νεορρύτοισι δακρύοισι Νυμφᾶν. (οἶδα δέ τινας, ἄνδρες θιασῶται,

[11, 465]   κεκραμένον. Διόπερ ὀνομασθῆναι τὰς (πηγὰς) Νύμφας καὶ τιθήνας τοῦ Διονύσου, ὅτι

[11, 500]   Χρυσίδι· Σατραποπλούτῳ δ´, ὡς λέγουσι, νυμφίῳ, κεκτημένῳ τάλαντα, παῖδας, ἐπιτρόπους, ζεύγη,

[11, 462]   Ξενοφάνη πλῆρες ὂν πάσης θυμηδίας· Νῦν γὰρ δὴ ζάπεδον καθαρὸν καὶ

[11, 496]   καὶ σώματα καὶ γνώμας σφάλλειν· νῦν δὲ τὸ μὲν μὴ εἰσφέρεσθαι

[11, 483]   τῆς ἀγωγῆς γένος ὃ καὶ νῦν δρᾶται παρά τισι τῶν Ἑλλήνων·

[11, 481]   τοιαύτης φάρμακον. Εἰς τὴν ἐμὴν νῦν ἔγχεον τὴν μείζονα. Ὅτι δὲ

[11, 502]   Χαλκεῖά φησιν· Τοῦτο δὴ τὸ νῦν ἔθος ἄκρατον» ἐβόων, τὴν μεγάλην.

[11, 471]   εὑρόντας. Φαίνεται δ´ ἔτι καὶ νῦν· εἰ δὲ μὴ ποιεῖ τοῦτο,

[11, 509]   παρὰ φύσιν κυριεύσαντες διὰ γοητείαν νῦν εἰσιν περίβλεπτοι· ὥσπερ καὶ (Χαίρων

[11, 489]   δύο πυθμένας. Ὁποῖόν τι καὶ νῦν ἔστιν ἰδεῖν ἐν Καπύῃ πόλει

[11, 476]   πόμα. (Διαμένει δὲ ἔτι καὶ νῦν ἡ τῶν κεράτων κατασκευή. Καλοῦσι

[11, 479]   μέγα φρονούντων. (ΚΡΑΤΑΝΙΟΝ. Μήποτε τὸ νῦν καλούμενον κρανίον ἔκπωμα οὕτως ὠνόμαζον

[11, 475]   οἱ προφερέστερον εἴη. Σαφῶς γὰρ νῦν κελέβειον ἀντὶ ἀγγείου τινὸς τέθεικε,

[11, 476]   δῆλον ἐκ τοῦ καὶ μέχρι νῦν λέγεσθαι, ὅταν συμμίσγωσι τῷ οἴνῳ

[11, 502]   (καὶ τῆς Ὁμονοίας δύο, τί νῦν μὴ κωμάσω ἄνευ λυχνούχου πρὸς

[11, 476]   νυν ὅ μοι ποίησον; τήνδε νῦν μή μοι δίδου, ἐκ δὲ

[11, 476]   ὑπ´ ὠλένης. Ἕρμιππος Μοίραις· Οἶσθά νυν ὅ μοι ποίησον; τήνδε νῦν

[11, 493]   ὁ δὲ Νέστωρ ἀπονητὶ ἄειρεν. Νῦν οὖν οὕτω τεταγμένων ὁ Νέστωρ

[11, 501]   καὶ ἀρχαία. Ἔτι γοῦν καὶ νῦν οὕτως Μασσαλιῆται τιθέασι τὰς φιάλας

[11, 466]   (ἐναντίως εἶχε τὸ παλαιὸν τῷ νῦν παρ´ Ἕλλησιν ὑπάρχοντι. Οὐ γὰρ

[11, 482]   βάπτοντες τῷ κυμβίῳ, καθὰ καὶ νῦν παρ´ ὑμῖν ποιοῦσιν ἐν τοῖς

[11, 469]   {Β. Καινόν τι τοῦτο γέγονε νῦν ποτήριον; {Α. Κώμη μὲν οὖν

[11, 489]   Πελειάδας δ´ ὁ ποιητὴς καλεῖ νῦν τὰς Πλειάδας, πρὸς ἃς σπόρος

[11, 466]   ἀπεχρῶντο οὐ μόνον ἐφ´ ἧς νῦν τάττεται δυνάμεως, ~(ἀλλὰ καὶ ὅτε

[11, 493]   ἀμογητὶ ἄειρεν, γράφει κατὰ λέξιν· Νῦν τὸ μὲν ἐπιτιμώμενόν ἐστι τῷ

[11, 474]   Ἐπιγένης Ἡρωίνῃ· Ἀλλ´ οὐδὲ κεραμεύουσι νῦν τοὺς κανθάρους, ὦ τάλαν, ἐκείνους

[11, 509]   διαζῶν. Τοιοῦτοι δ´ εἰσὶ καὶ νῦν τῶν Ἀκαδημαικῶν τινες, ἀνοσίως καὶ

[11, 480]   τρικτὺς ἀλεξιφαρμάκων. (ΚΥΛΙΞ. Φερεκράτης Δουλοδιδασκάλῳ· Νυνὶ δ´ ἀπόνιζε τὴν κύλικα δώσων

[11, 495]   ἀφύσσοντες ὄλπαις οἶνον ὑπερφίαλον κελαρύζετε. Νυνὶ δὲ τὸ μὲν τοιοῦτον ἀγγεῖον

[11, 464]   δὴ παρεσκευασμένοι πίνειν τρόπον ἐστὲ νυνί, λέγεθ´. {Β. Ὅντινα τρόπον ἡμεῖς;

[11, 495]   σπένδει, τρέμων οἷόνπερ ἐν βορηίῳ νωδός. Κλείταρχος δὲ ἐν ταῖς Γλώσσαις

[11, 468]   χεῦαν ἀργυρέῳ κρητῆρι, περιφραδέως κερόωντες· νώμησαν δὲ δέπαστρα θοῶς βασιλεῦσιν Ἀχαιῶν

[11, 482]   κήρυκες χρύσεα καλὰ κύπελλα τετυγμένα νωμήσαντο. Σιληνὸς δέ φησι· κύπελλα ἐκπώματα

[11, 498]   αἴνυτο χερσίν, Ἴφικλος δ´ ἐπὶ νῶτ´ ἐπεμαίετο. Τῷ δ´ ἐπόπισθεν σκύπφον

Livre, pages
[11, 466]	Ποτηρίων λιθοκολλήτων σταθμὸς τάλαντα Βαβυλώνια	νϚ	μναῖ λδʹ (Ἔθος δ´ ἦν
[11, 480]	{Β. Ἔστι γὰρ κρουνεῖα; {Α.	Ναί.	(ΚΥΑΘΙΣ, κοτυλῶδες ἀγγεῖον. Σώφρων ἐν
[11, 486]	{Β. Ἔστι γὰρ κρουνεῖα; {Α.	Ναί.	Λουτήρι´— ἀλλὰ τί καθ´ ἕκαστα
[11, 472]	{Β. Ἔστι γὰρ κρουνεῖα; {Α.	Ναί·	λουτήρι´— ἀλλὰ τί καθ´ ἕκαστον
[11, 471]	Σπινθὴρ τάλας, πειρᾷς με. {ΣΠΙ.	Ναί,	τοιοῦτό τι· φιλοτησίαν δὲ τήνδε
[11, 499]	(ὡς καὶ παρ´ Ὁμήρῳ λέγεται·	Ναῖον	δ´ ὀρῷ ἄγγεα πάντα γαυλοί
[11, 466]	Βαυκαλὶς ἡ τετράκυκλος. Καὶ πάλιν	Νᾶμα	μελισσῶν ἡδὺ μὲν ὄρθρου καταβαυκαλίσαι
[11, 470]	ἱερᾶς νυκτὸς ἀμολγόν. ~(Μίμνερμος δὲ	Ναννοῖ	ἐν εὐνῇ φησι χρυσῇ κατεσκευασμένῃ
[11, 486]	φησί· Τὸ δὲ πλοῖον ἔσται	Ναξιουργὴς	κάνθαρος. Κριτίας τε ἐν τῇ
[11, 502]	Δήλῳ ἀνακεῖσθαί φησι χαλκοῦν φοίνικα,	Ναξίων	ἀνάθημα, καὶ καρυωτὰς φιάλας χρυσᾶς.
[11, 480]	ἀποθυστάνιον ἀργυροῦν, φιάλαι γʹ ἐπίχρυσοι.	~(Ναὸς	Βυζαντίων, ἐν ᾧ Τρίτων κυπαρίσσινος
[11, 479]	Μεταποντίνων ναοῦ γράφει καὶ ταῦτα·	Ναὸς	Μεταποντίνων, ἐν ᾧ φιάλαι ἀργυραῖ
[11, 479]	τοῦ ἐν Ὀλυμπίᾳ λέγων Μεταποντίνων	ναοῦ	γράφει καὶ ταῦτα· Ναὸς Μεταποντίνων,
[11, 464]	τρύφος ἀμφὶς ἐαγός, ἀνδρῶν δαιτυμόνων	ναυάγιον,	οἷά τε πολλὰ πνεῦμα Διωνύσοιο
[11, 509]	καὶ Ἔφιππος ὁ κωμῳδιοποιὸς ἐν	Ναυάγῳ	(Πλάτωνά τε αὐτὸν καὶ τῶν
[11, 474]	ἀμφοτέρων τούτων κεκεραμευμένος) Μένανδρος δὲ	Ναυκλήρῳ·	Ἥκει λιπὼν Αἰγαῖον ἁλμυρὸν βάθος
[11, 480]	τοῦ συσσίτου ἡμῶν Ἀθηναίου πατρίδι	Ναυκράτει.	(Εἰσὶν γὰρ φιαλώδεις μέν, οὐ
[11, 480]	ἐκτεταμένον (πολλοὶ δ´ ἐν τῇ	Ναυκράτει	κεραμεῖς ἀφ´ ὧν καὶ ἡ
[11, 474]	λέγεις; {Α. Ἔγωγε μὴν κείνην	ναῦν	Καλλικλῆς ἐποίησε τὸν καλούμενον, Εὐφράνωρ
[11, 474]	(Καὶ μετ´ ὀλίγα· {ΣΤΡ. Τὴν	ναῦν	σεσῶσθαί μοι λέγεις; {Α. Ἔγωγε
[11, 474]	οἴνου κανθάρους. Νικόστρατος Διαβόλῳ· Ἡ	ναῦς	δὲ πότερον εἰκόσορός ἐστ´ ἢ
[11, 482]	Ἀνδρομέδᾳ φησίν· (Ἵπποισιν ἢ κύμβαισι	ναυστολεῖς	χθόνα; Κύββα ποτήριον Ἀπολλόδωρος Παφίους.
[11, 462]	ἀφ´ ἧς, φησί, τὴν κύλικα	ναυστολοῦσιν	ἀναπλέοντες μέχρι τοῦ γενέσθαι τὴν
[11, 480]	κέρατα δύο. Ἐν δὲ τῷ	ναῷ	τῆς Ἥρας τῷ παλαιῷ φιάλαι
[11, 466]	σταθμὸς τάλαντα Βαβυλώνια ογʹ μναῖ	νβʹ	Ποτηρίων λιθοκολλήτων σταθμὸς τάλαντα Βαβυλώνια
[11, 466]	καρχησίου ἄνελκε τὴν γραῦν, τὴν	νέαν	δ´ ἐπουρίσας πλήρωσον, εὐτρεπῆ τε
[11, 504]	καχλάζοισαν δρόσῳ δωρήσεται, οὐ μόνον	νεανίᾳ	γαμβρῷ προπίνων» ἀλλὰ καὶ πᾶσι
[11, 466]	τὴν ἀπ´ ἀγκύλης ἵησι τοῖς	νεανίαις,	λευκὸν ἀντείνουσα πῆχυν. Ἐντεῦθεν ἐννοοῦμεν
[11, 509]	δ´ οὕτως· Ἔπειτ´ ἀναστὰς εὔστοχος	νεανίας	τῶν ἐξ Ἀκαδημίας τις ὑπὸ
[11, 503]	ἐν οἷς ἔστιν ἀναψῦξαι. Αἰσχύλος	Νεανίσκοις·	Σαύρας ὑποσκίοισιν ἐν ψυκτηρίοις. (Εὐριπίδης
[11, 463]	ὃς κρητῆρι παρὰ πλέῳ οἰνοποτάζων	νείκεα	καὶ πόλεμον δακρυόεντα λέγῃ, ἀλλ´
[11, 497]	κώδωνος κώμου σύνθεμα καὶ θαλίης,	Νεῖλος	ὁκοῖον ἄναξ μύσταις φίλον ἱεραγωγοῖς
[11, 491]	ἀμβροσίην φορέουσαι ἀπ´ Ὠκεανοῖο ῥοάων·	νέκταρ	δ´ ἐκ πέτρης μέγας αἰετὸς
[11, 478]	γε σπείσας ἐκ κόνδυος ἀργυφέοιο	(νέκταρ	ἐπ´ ἀλλοδαπὴν οἶμον ἔβαινε πόδα.
[11, 463]	ἐν κυλίκεσσιν ἁβρῶς συμμεμιγμένον θαλίαισι	νέκταρ	οἰνοχοοῦσα» τούτοις τοῖς ἑταίροις ἐμοῖς
[11, 476]	ἐπι γραφομένῳ Δείπνῳ φησίν Πίνετο	νεκτάρεον	πῶμ´ ἐν χρυσέαις προτομαῖς ταύρων
[11, 472]	θηρίκλειος ἐν μέσῳ ἕστηκε λευκοῦ	νέκταρος	παλαιγενοῦς πλήρης, ἀφρίζων· ὃν λαβὼν
[11, 478]	τὴν κύλικα· Πάντῃ δ´ ἀμφὶ	νέκυν	κοτυλήρυτον ἔρρεεν αἷμα. Καί· Πολλὰ
[11, 460]	τὴν Ἀλκμαιωνίδα δὲ ποιήσας φησίν·	Νέκυς	δὲ χαμαιστρώτου ἐπὶ τείνας εὐρείης
[11, 470]	τῆς κύλικος Θεόπομπος μὲν ἐν	Νεμέᾳ	οὕτως· {ΣΠΙ. Χώρει σὺ δεῦρο,
[11, 487]	δὲ πελειάδες ἀμφὶς ἕκαστον χρύσειαι	νεμέθοντο	δύο δ´ ὑπὸ πυθμένες ἦσαν.
[11, 491]	δὲ πελειάδες ἀμφὶς ἕκαστον χρύσειαι	νεμέθοντο,	δύω δ´ ὑπὸ πυθμένες ἦσαν,
[11, 492]	δὲ πελειάδες ἀμφὶς ἕκαστον χρύσειαι	νεμέθοντο,	δύω δ´ ὑπὸ πυθμένες ἦσαν,
[11, 491]	Τὸ μέντοι Ἀμφὶς ἕκαστον χρύσειαι	νεμέθοντο»	(οὐχ ὡς περὶ ἓν ἕκαστον
[11, 489]	δὲ πελειάδες ἀμφὶς ἕκαστον χρύσειαι	νεμέθοντο,	πελειάδας οὐ σημαίνει τὰς ὄρνιθας,
[11, 478]	τὰ ἐκ τῆς θαλάμης καὶ	νέμει	ὅσοι ἄνω τὸ κέρνος περιενηνοχότες.
[11, 488]	δὲ πῶς ἄν τις ὑπόθοιτο	νεμομένας	περὶ ἕκαστον τῶν ὤτων; πῶς
[11, 479]	χεῖρας δέχονται τὰ γόνατα τῶν	νενικηκότων	οἱ νενικημένοι καὶ βαστάζουσιν αὐτούς.
[11, 479]	τὰ γόνατα τῶν νενικηκότων οἱ	νενικημένοι	καὶ βαστάζουσιν αὐτούς. Διόδωρος δ´
[11, 497]	σοφὸν εὕρεμα τίετε τοῦτο, δεῦτε,	νέοι,	νηῷ τῷδε παρ´ Ἀρσινόης. Θεόφραστος
[11, 482]	τῆς φιάλης ᾠνοχόουν ἐφεξῆς, τὸν	νεοκρᾶτα	βάπτοντες τῷ κυμβίῳ, καθὰ καὶ
[11, 466]	ἐν πολυχρύσοιο πλούτου πάντες ἴσᾳ	νέομεν	ψευδῆ πρὸς ἀκτάν· ὃς μὲν
[11, 460]	Ὀδυσσέα, φησὶν ὁ ποιητής, (παῖδα	νέον	γεγαῶτα κιχήσατο θυγατέρος ἧς, τόν
[11, 473]	Ἐπιγράμμασι· ~(Πίνωμεν· καὶ γάρ τι	νέον,	καὶ γάρ τι παρ´ οἶνον
[11, 471]	παρ´ ἐμέ, Θεολύτη, παρὰ τὸν	νέον	ξύνδουλον. Οὑτωσὶ καλῶς. {ΘΕΟΛ. Σπινθὴρ
[11, 505]	καλόν γε αἱ Ἀθῆναι (καὶ)	νέον	τοῦτον Ἀρχίλοχον ἐνηνόχασιν. Ἄλλοι δέ
[11, 472]	εἰπών· (Τὰ χρυσᾶ θηρίκλεια ὑπόξυλα	Νεοπτόλεμος	ἀνέθηκεν. (Ἀπολλόδωρος δ´ ὁ Γελῷος
[11, 476]	(ΚΙΣΣΥΒΙΟΝ τὸ μόνωτον ποτήριον Φιλήμων.	Νεοπτόλεμος	δ´ ὁ Παριανὸς ἐν τρίτῳ
[11, 465]	μέτρ´ ἐνέχευ´, ἀναμίσγων αἷμα Βακχίου	νεορρύτοισι	δακρύοισι Νυμφᾶν. (οἶδα δέ τινας,
[11, 461]	Νέστορος ποτηρίου, ὃ μόλις ἂν	νέος	βαστάσαι ἴσχυεν, Νέστωρ δ´ ὁ
[11, 471]	Θηρικλῆς τὰς κύλικας, ἡνίκ´ ἦν	νέος.	Ἐν δὲ Κυβευταῖς· Ἄρτι μὲν
[11, 467]	ὡς οὕτως καλουμένου Εὔβουλος ἐν	Νεοττίδι	οὕτως· (Μισῶ κάκιστον γραμματικὸν ἔκπωμ´
[11, 505]	ᾑτινιοῦν προσεσχηκέναι. Ἔοικε δ´ ἐκ	νέου	στρατεύεσθαι, παραδούς τε τοὺς παῖδας
[11, 493]	δ´ Ἀχιλλέως παρόντων εἰσάγεσθαι τὸν	Νέστορα	γενναιότερον, τῇ ἡλικίᾳ προβεβηκότα. Τούτων
[11, 493]	ἀείρειν τὸ δέπας, τὸν δὲ	Νέστορα	μόνον ἀμογητί. Ἄλογον δ´ ἐδόκει
[11, 489]	Θρᾲξ ἐν Ῥόδῳ λέγεται τὴν	Νεστορίδα	κατασκευάσαι τῶν μαθητῶν αὐτῷ συνενεγκάντων
[11, 488]	Ἀσκληπιάδης ἐν τῷ περὶ τῆς	Νεστορίδος	δύο ὦτα ἔχειν. Πελειάδας δὲ
[11, 477]	Μυρλεανὸς ἐν τῷ περὶ τῆς	Νεστορίδος	Σκύφει, φησί, καὶ κισσυβίῳ τῶν
[11, 503]	Μυρλεανὸς ἐν τῷ περὶ τῆς	Νεστορίδος	φησὶν ὅτι δύο πυθμένας ἔχει,
[11, 498]	Μυρλεανὸς ἐν τῷ περὶ τῆς	Νεστορίδος	φησὶν ὅτι τῷ σκύφει καὶ
[11, 487]	κηπαίας ἐν τοῖσι κορήμασιν οὖσαν.	(ΝΕΣΤΟΡΙΣ.	Περὶ τῆς ἰδέας τοῦ Νέστορος
[11, 493]	τραπέζης τὸ ποτήριον, τοῦ δὲ	Νέστορος	αὐτὸ ῥᾳδίως βαστάζοντος δίχα πόνου
[11, 489]	Ἀρτέμιδι ποτήριον, ὅπερ λέγουσιν ἐκεῖνοι	Νέστορος	γεγονέναι· (ἐστὶ δὲ ἀργύρεον, χρυσοῖς
[11, 493]	οὐκ ἐπὶ μόνων Μαχάονος καὶ	Νέστορος	ἔθηκε, δύο γὰρ οὗτοι πίνουσιν,
[11, 489]	τοῦ κόσμου. Τὸ δὲ τοῦ	Νέστορος	καὶ ἰδιαίτερόν ἐστιν. Ἔχει γὰρ
[11, 490]	οἰκείως ἐνετόρευσε τῷ τοῦ σοφωτάτου	Νέστορος	ὁ ποιητὴς ποτηρίῳ· καὶ γὰρ
[11, 466]	ἔπη χρυσοῖς γράμμασιν, ὡς τὸ	Νέστορος	ὄν. Ἀχαιὸς δ´ ὁ τραγικὸς
[11, 489]	τὸ ποτήριον. ~(Καὶ τὸ τοῦ	Νέστορος	οὖν δέπας φασὶν εἶναι τοιοῦτον.
[11, 489]	(Ὑποθέμενος οὖν κατηστερισμένον τὸ τοῦ	Νέστορος	ποτήριον μεταβαίνει καὶ ἐπὶ τὰ
[11, 466]	ζʹ σοφῶν ἀπέλιπε. Τὸ δὲ	Νέστορος	ποτήριον πολλοὶ καὶ κεραμεύουσι· πλεῖστοι
[11, 461]	οὖν ἔχομεν λέγειν περὶ τοῦ	Νέστορος	ποτηρίου, ὃ μόλις ἂν νέος
[11, 487]	(ΝΕΣΤΟΡΙΣ. Περὶ τῆς ἰδέας τοῦ	Νέστορος	ποτηρίου φησὶν ὁ ποιητής· Πὰρ
[11, 493]	ἀκουστέον ἐπὶ μόνων Μαχάονος καὶ	Νέστορος,	ὡς οἴονταί τινες, τὸ ὃς
[11, 493]	τραπέζης πλεῖον ἐόν, ὁ δὲ	Νέστωρ	ἀπονητὶ ἄειρεν. Νῦν οὖν οὕτω
[11, 461]	μόλις ἂν νέος βαστάσαι ἴσχυεν,	Νέστωρ	δ´ ὁ γέρων ἀμογητὶ ἄειρε,
[11, 493]	τούτου τοῦ ἑξαμέτρου (πλεῖον ἐόν,	Νέστωρ	δ´ ὁ γέρων ἀμογητὶ ἄειρεν»
[11, 493]	μογέων ἀποκινήσασκε τραπέζης πλεῖον ἐόν,	(Νέστωρ	δ´ ὁ γέρων ἀμογητὶ ἄειρεν,
[11, 493]	μογέων ἀποκινήσασκε τραπέζης (πλεῖον ἐόν,	Νέστωρ	δ´ ὁ γέρων ἀμογητὶ ἄειρεν,
[11, 493]	μογέων ἀποκινήσασκε τραπέζης (πλεῖον ἐόν,	Νέστωρ	δ´ ὁ γέρων ἀμογητὶ ἄειρεν»
[11, 488]	μογέων ἀποκινήσασκε τραπέζης πλεῖον ἐόν·	Νέστωρ	δ´ ὁ γέρων ἀμογητὶ ἄειρεν.
[11, 488]	ἄλλοι μογοῦντες ἐβάσταζον τὸ ποτήριον,	Νέστωρ	δ´ ὁ γέρων ἀμογητὶ ἄειρεν.
[11, 493]	ὁλκήν, ὅπερ φιλοπότης ὢν ὁ	Νέστωρ	ἐκ τῆς συνεχοῦς συνηθείας ῥᾳδίως
[11, 493]	Νῦν οὖν οὕτω τεταγμένων ὁ	Νέστωρ	φαίνεται τῶν μὲν λοιπῶν πρεσβυτῶν
[11, 475]	~(Ἔχει δὲ τοῦτο κεραίας ἄνωθεν	νευούσας	ἐφ´ ἑκάτερα τὰ μέρη, καὶ
[11, 467]	ἐγκεχαραγμένον ἔχοντας σαμφόρας καλοῦσιν. Ἀριστοφάνης	Νεφέλαις·	Οὔτ´ αὐτὸς οὔθ´ ὁ ζύγιος
[11, 479]	ὁ Θυατειρηνὸς παρατιθέμενος τὸ ἐκ	Νεφελῶν	Ἀριστοφάνους· Μηδὲ στέψω κοτυλίσκον. Σιμμίας
[11, 462]	τοῦ γενέσθαι τὴν ἐπὶ τοῦ	νεὼ	τῆς Ἀθηνᾶς ἀόρατον ἀσπίδα· καὶ
[11, 489]	ὦτα, καθάπερ αἱ δίπρῳροι τῶν	νεῶν,	περὶ δὲ τὰ ὦτα τὰς
[11, 461]	ἐστι παρὰ τοῖς Ἕλλησιν, ἀλλὰ	νεωστὶ	εὑρέθη πεμφθὲν ἐκ τῶν βαρβάρων.
[11, 507]	ἐκινδύνευσεν, δὶς δὲ πρὸς τὸν	νεώτερον	Διονύσιον. Αἰσχίνου τε πένητος ὄντος
[11, 460]	λαμπρὸν ἐκτετριμμένον (Κρατῖνος δ´ ὁ	νεώτερος	ἐν Χείρωνι· Πολλοστῷ δ´ ἔτει
[11, 469]	τῇ ηʹ Κρατῖνος δ´ ὁ	νεώτερός	φησι· Παρ´ Ἀρχεφῶντος ἡδυποτίδας δώδεκα.
[11, 474]	εἰς τὸν κάνθαρον, (παιδάριον, ἔγχει,	νὴ	Δί´ εἰς τὸν κάνθαρον. Ἐπιγένης
[11, 474]	πενιχροῦ πάνυ, ἀλλ´ οὐ τυράννου,	νὴ	Δί´. Ὅτι δὲ καὶ γυναικεῖον
[11, 482]	πρόσωπ´ ἔχοντα χρυσᾶ παρθένων; {Β.	Νὴ	τὸν Δί´, ἦν γάρ. {Α.
[11, 466]	τὰ παρεσκευασμένα· ἅπαντα χρυσᾶ, Τρόφιμε,	νὴ	τὸν Οὐρανόν, ὑπερήφανα. Ἐγὼ μὲν
[11, 481]	Γλίσχρον γέ μοὐστὶ τὸ σίαλον	νὴ	τὼ θεώ. {Β. Εἰ λάβω
[11, 474]	ἀπό τινος τῶν ἐν τῇ	νηὶ	κατασκευασμάτων. Τοῦ γὰρ ἱστοῦ τὸ
[11, 497]	Ζωροπόται, καὶ τοῦτο φιλοζεφύρου κατὰ	νηὸν	τὸ ῥυτὸν εὐδίης δεῦτ´ ἴδετ´
[11, 483]	σὺν κώθωνι θοῆς διὰ σέλματα	νηὸς	φοίτα καὶ κοίλων πώματ´ ἄφελκε
[11, 469]	δ´ ἐν πρώτῳ Ἡρακλείας παρὰ	Νηρέως	φησὶ τὴν τοῦ Ἡλίου φιάλην
[11, 482]	δ´ αὐτοῦ καὶ Ἀναξανδρίδης ἐν	Νηρηίσιν·	(Δὸς δὴ τὸν χόα αὐτῷ
[11, 466]	ἡ μὲν παρθένος παρὰ ταῖς	Νηρῇσι	διέτριβεν, αὐτὸς δὲ τὰς τοῦ
[11, 486]	Καλλίστιον ἀνδράσι, θαῦμα κοὐ ψευδές,	νῆστις	τρεῖς χόας ἐξέπιεν· ἧς τόδε
[11, 462]	Συρακούσαις φησὶν ἐπ´ ἄκρᾳ τῇ	νήσῳ	πρὸς τῷ Γῆς Ὀλυμπίας ἱερῷ
[11, 483]	ἀπὸ τρυγός· οὐδὲ γὰρ ἡμεῖς	νήφειν	ἐν φυλακῇ τῇδε δυνησόμεθα, ὡς
[11, 497]	εὕρεμα τίετε τοῦτο, δεῦτε, νέοι,	νηῷ	τῷδε παρ´ Ἀρσινόης. Θεόφραστος δ´
[11, 463]	δὲ χρυσὸς οἶνον ἔχων χειρῶν	νιζέτω	εἰς ἔδαφος. Σπένδοντες δ´ ἁγνῶς
[11, 505]	Τήιος Ἀλεξαμενός, ὡς Νικίας ὁ	Νικαεὺς	ἱστορεῖ καὶ Σωτίων. (Ἀριστοτέλης δ´
[11, 506]	Ἀκαδημαικοῦ, ὥς φησι Νικίας ὁ	Νικαεύς.	Τὰ μὲν οὖν κατὰ Ἀλκιβιάδου
[11, 503]	φησίν, ἐκάλουν οἱ ἀρχαῖοι δῖνον.	Νίκανδρος	δ´ ὁ Θυατειρηνὸς καλεῖσθαί φησι
[11, 485]	περίστατον βοῶσα τὴν κώμην ποεῖ.	Νίκανδρος	δ´ ὁ Θυατειρηνὸς κύλιξ, φησί,
[11, 481]	ὁ τοῦ Ἀριστονίκου τὰ κυφά.	Νίκανδρος	δ´ ὁ Θυατειρηνὸς τὸ χωρὶς
[11, 475]	θερμοποτίδα καλούμενον τὴν κελέβην εἶναι.	Νίκανδρος	δ´ ὁ Κολοφώνιος ἐν ταῖς
[11, 485]	διψῇ, λεπαστὴν λαψάμενος μεστὴν ἐκχαρυβδίσαι.	Νίκανδρος	δ´ ὁ Κολοφώνιός φησιν Δόλοπας
[11, 477]	ἀρχὰς ἐκ κισσίνου κατασκευασθὲν ξύλου.	(Νίκανδρος	δὲ ὁ Κολοφώνιος ἐν τῷ
[11, 461]	τῇ Οἴτῃ κατοικοῦντες, (ὥς φησι	Νίκανδρος	ὁ Θυατειρηνός, ὀνομασθῆναι φάσκων αὐτοὺς
[11, 486]	κύλιξ, ὥς φησι Κλείταρχος καὶ	Νίκανδρος	ὁ Θυατειρηνός ᾧ τὸ ἔλαιον
[11, 496]	καὶ μαλακίᾳ διαβοήτου γενομένου ἱστορεῖ	(Νίκανδρος	ὁ Καλχηδόνιος ἐν τετάρτῳ Προυσίου
[11, 482]	ἐκπώματα σκύφοις ὅμοια, ὡς καὶ	Νίκανδρος	ὁ Κολοφώνιος, ~(Κύπελλα δ´ ἔνειμε
[11, 479]	οἷς χρῶνται οἱ μύσται, ὡς	Νίκανδρός	φησιν ὁ Θυατειρηνὸς παρατιθέμενος τὸ
[11, 466]	ἡ φιάλη παρὰ τῷ Κολοφωνίῳ	Νικάνδρῳ.	(ΑΛΕΙΣΟΝ καὶ ΔΕΠΑΣ τὸ αὐτό.
[11, 479]	τόπων ὁμοίων ἀγωνίζοιντο περὶ τῆς	νίκης.	Οὐ γὰρ μόνον ἐφιλοτιμοῦντο βάλλειν
[11, 495]	Σκιράδος Ἀθηνᾶς ἱεροῦ, καὶ ὁ	νικήσας	λαμβάνει κύλικα τὴν λεγομένην πενταπλόαν
[11, 491]	ποτὸν Διὶ μητιόεντι. Τὸν καὶ	νικήσας	πατέρα Κρόνον εὐρύοπα Ζεὺς ἀθάνατον
[11, 487]	καὶ φιλημάτων ψόφος· τῷ καλλικοτταβοῦντι	νικητήρια	τίθημι καὶ βαλόντι χάλκειον κάρα.
[11, 505]	λόγων ὁ Τήιος Ἀλεξαμενός, ὡς	Νικίας	ὁ Νικαεὺς ἱστορεῖ καὶ Σωτίων.
[11, 506]	Λέοντος τοῦ Ἀκαδημαικοῦ, ὥς φησι	Νικίας	ὁ Νικαεύς. Τὰ μὲν οὖν
[11, 471]	ἕτερά τε δῶρα παρὰ τοῦ	Νικοδήμου	καὶ κύλικα θηρικλείαν λαβὼν ἐπανῆκεν.
[11, 478]	κόνδυ καὶ ψυκτῆρα καὶ κυμβίον.	Νικόμαχος	δ´ ἐν πρώτῳ περὶ Ἑορτῶν
[11, 466]	κάτω δεικνύντες. Φησὶ πρός τινα	Νικόμαχος·	Ὦ χαῖρε χρυσόκλυστα καὶ χρυσοῦς
[11, 467]	τινὰ περὶ ἑταιρίδων διαλεγόμενόν φησι·	Νικοστράτην	τιν´ ἤγαγον πρῴην σφόδρα γρυπήν,
[11, 487]	δ´ ἦν Δαίμονος Ἀγαθοῦ μετάνιπτρον.	Νικόστρατος	Ἀντερώσῃ· Μετανιπτρίδ´ αὐτῷ τῆς Ὑγιείας
[11, 474]	τῆς ἡμέρας ἔκλαιεν οἴνου κανθάρους.	Νικόστρατος	Διαβόλῳ· Ἡ ναῦς δὲ πότερον
[11, 499]	Ἀρσενικῶς δὲ εἴρηκε τὸν λάγυνον	Νικόστρατος	μὲν ἐν Ἑκάτῃ· (Τῶν κατεσταμνισμένων
[11, 487]	κύλικα ἀποδίδωσι. (ΜΑΝΗΣ ποτηρίου εἶδος.	Νίκων	Κιθαρῳδῷ· Καὶ πάνυ τις εὐκαίρως
[11, 466]	πίνωσιν ἄνθρωποι, τότε πλουτοῦσι, διαπράττουσι,	νικῶσιν	δίκας, εὐδαιμονοῦσιν, ὠφελοῦσι τοὺς φίλους.
[11, 491]	τρέφετο μέγας, οὐδ´ ἄρα τίς	νιν	ἠείδει μακάρων· ὃ δ´ ἀέξετο
[11, 460]	Ἰάμβοις οὕτως· Ἀπὸ τράπεζαν εἷλέ	νιν	ποτήρια. Καὶ ὁ τὴν Ἀλκμαιωνίδα
[11, 502]	φιάλην. Τελέστης δ´ ἄκατον ὠνόμαζέ	νιν,	ὡς τοῦ Τελέστου ἄκατον τὴν
[11, 487]	Ἔνιοι δὲ τὴν μετὰ τὸ	νίψασθαι	πόσιν, ὡς Σέλευκος ἐν Γλώσσαις.
[11, 462]	Ὀνομασίαις λέγοντα (ὅτι Λιβύων τῶν	Νομάδων	τινὲς οὐδὲν ἄλλο κέκτηνται ἢ
[11, 477]	οὐδεὶς ἐχρῆτο, συβῶται δὲ καὶ	νομεῖς	καὶ οἱ ἐν ἀγρῷ· (Πολύφημος
[11, 498]	οὐδεὶς ἐχρῆτο, συβῶται δὲ καὶ	νομεῖς	καὶ οἱ ἐν ἀγρῷ, ὡς
[11, 501]	πότερα δύο βάσεις ἔχειν δεῖ	νομίζειν	ἐξ ἑκατέρου μέρους, ἢ τὸ
[11, 500]	δόλου. Διόπερ Δερκυλλίδαν ἔπεμψαν ἥκιστα	νομίζοντες	ἐξαπατηθήσεσθαι· ἦν γὰρ οὐδὲν ἐν
[11, 493]	τραπέζης, ἐκ τοῦ μογέων δηλοῦσθαι	νομίζοντες,	ἐπειδὴ τέτρωται. Ὅτι δὲ καθ´
[11, 490]	καλέουσιν. (Ἐπλανήθησαν δ´ οἱ πολλοὶ	νομίζοντες	τὰς πελειάδας ὄρνεις εἶναι πρῶτον
[11, 496]	εἰς τὰ συμπόσια, (δῆλον ὅτι	νομίζοντες	τὸ μὴ ὑπερπίνειν ἧττον ἂν
[11, 461]	γὰρ καὶ πλήκτας τοὺς ἥρωας	νομίζουσι	καὶ μᾶλλον νύκτωρ ἢ μεθ´
[11, 460]	ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β' (Ἄξιον δὲ εἶναι	νομίζω	ζητῆσαι ὑμᾶς πρὸ τοῦ καταλόγου
[11, 496]	περὶ Περσῶν) Ἦν δὲ αὐτοῖς	νόμιμον	μὴ προχοίδας εἰσφέρεσθαι εἰς τὰ
[11, 479]	τῷ περὶ τῶν κατὰ Φιγάλειαν	Νομίμων	διεξιὼν περὶ τῶν ἐπιχωρίων δείπνων
[11, 465]	τῷ περὶ τῶν κατὰ Φιγάλειαν	Νομίμων.	(Ξενοφῶν δ´ ἐν ὀγδόῳ Παιδείας
[11, 490]	τὰς πελειάδας τὰς ὄρνεις φέρειν	νομιστέον	τῷ Διὶ τὴν ἀμβροσίαν, ὡς
[11, 507]	δὲ θελῆσαι κτίσαι καὶ τὸ	νομοθετῆσαι	τίς οὐ φήσει πάθος εἶναι
[11, 508]	οὐκ ἄτοπον τριῶν Ἀθηναίων γενομένων	νομοθετῶν	τῶν γε δὴ γνωριζομένων, Δράκοντος
[11, 508]	~Οἱ δὲ συντεθέντες ὑπ´ αὐτοῦ	Νόμοι	(καὶ τούτων ἔτι πρότερον ἡ
[11, 508]	καὶ Σόλωνος, τῶν μὲν τοῖς	νόμοις	ἐμμένειν τοὺς πολίτας, (τῶν δὲ
[11, 496]	φιάλη χρυσῆ, Θεόδωρος. Κρατῖνος ἐν	Νόμοις·	Ῥυσίδι σπένδων. (ΡΟΔΙΑΣ. Δίφιλος Αἱρησιτείχει
[11, 502]	φέρεις; χρυσίδος δὲ Κρατῖνος ἐν	Νόμοις·	Χρυσίδι σπένδων γέγραφε τοῖς ὄφεσι
[11, 476]	ἀλλήλους καὶ κατὰ τὸν Θρᾴκιον	νόμον	κέρατα οἴνου προὔτεινον. ἐν δὲ
[11, 491]	Ὅμηρον τὰς Πλειάδας κατὰ ποιητικὸν	νόμον	Πελειάδας ὠνομακέναι. (Ἀποδεδειγμένου οὖν τοῦ
[11, 502]	ἐν τῇ πέμπτῃ τῶν Ἱστοριῶν	νόμον	φησὶ θέσθαι Ἀργείους καὶ Αἰγινήτας
[11, 508]	τινας τῶν Ἑλλήνων αὐτοῖς χρήσασθαι.	Νόμος	γάρ ἐστιν, ὥς φησιν Ἀριστοτέλης,
[11, 508]	τοῖς οὖσιν ἀνθρώποις γράψαι τοὺς	νόμους,	ἀλλὰ τοῖς ὑπ´ αὐτοῦ διαπλαττομένοις,
[11, 466]	διάγειν, μὴ κωθωνιζόμενον μηδὲ Θρᾳκίῳ	νόμῳ	ἄμυστιν οἰνοποτεῖν, ἀλλὰ τῷ πόματι
[11, 509]	καλῆς Πολιτείας καὶ τῶν παρανόμων	Νόμων.	(Διὸ καὶ Ἔφιππος ὁ κωμῳδιοποιὸς
[11, 504]	Πλάτων ὥσπερ ἐναντιούμενος ἐν τρίτῳ	Νόμων	φησί· ~(Μαντεύομαι δὲ περὶ Κύρου
[11, 466]	ὁ Ἀθηναῖος ἐν τῷ ιϚ	Νόστων.	Περὶ Γρᾶ διηγούμενος τοῦ τὴν
[11, 485]	ἄλλων γρᾴδι´ ἦν μεγάλαισιν οἴ–	νου	χαίροντα λεπασταῖς. Θεόπομπος Παμφίλῃ· (Σπόγγος,
[11, 463]	λαλιὰς οὐδεὶς ἂν εὐλόγως φθονήσαι	νοῦν	ἔχων, κατὰ τοὺς Ἀλέξιδος Ταραντίνους,
[11, 490]	ἡ Βυζαντία καλῶς ἐδέξατο τὸν	νοῦν	τῶν Ὁμήρου ποιημάτων ἐν τῇ
[11, 466]	ἀνεγείρουσα μετὰ φρονήσεως τὸν ἑκάστου	νοῦν,	ὥς φησιν ὁ Πίνδαρος· Ἁνίκ´
[11, 475]	ποταμῶν κελέβῃ ἀποήφυσας ὕδωρ. Ἀνακρέων·	νοχόει	δ´ ἀμφίπολος μελιχρὸν οἶνον τρικύαθον
[11, 466]	δέλτ´, ἰῶτα καὶ τρίτον οὖ,	νῦ	τό τ´ ὖ πάρεστι, κοὐκ
[11, 473]	ἐν ἄλλῳ· Ἐξ ἠοῦς εἰς	νύκτα	καὶ ἐκ νυκτὸς πάλι Σωκλῆς
[11, 470]	δύνῃ, διὰ τοῦ Ὠκεανοῦ τὴν	νύκτα	πρὸς ἑῴην, ἵν´ ἀνίσχει (ὁ
[11, 491]	ἆθλον οὐρανοῦ στέγῃ κλαίεσκον, ἔνθα	νυκτέρων	φαντασμάτων ἔχουσι μορφὰς ἄπτεροι Πελειάδες.
[11, 469]	πόρον οὐθεις, μελανίππου προφυγὼν ἱερᾶς	νυκτὸς	ἀμολγόν. ~(Μίμνερμος δὲ Ναννοῖ ἐν
[11, 463]	ἀρχόμενοι, (πίνωμεν, παίζωμεν, ἴτω διὰ	νυκτὸς	ἀοιδή, ὀρχείσθω τις, ἑκὼν δ´
[11, 469]	περάσας ἀφίκοιθ´ ἱερᾶς ποτὶ βένθεα	νυκτὸς	ἐρεμνᾶς ποτὶ ματέρα κουριδίαν τ´
[11, 489]	αὐτῶν· (Οὐρανῷ αἰὲν ἄρηρεν ἀγάλματα	νυκτὸς	ἰούσης. Περιττῶς δὲ καὶ τοῦτ´
[11, 473]	ἠοῦς εἰς νύκτα καὶ ἐκ	νυκτὸς	πάλι Σωκλῆς εἰς ἠοῦν πίνει
[11, 461]	τοὺς ἥρωας νομίζουσι καὶ μᾶλλον	νύκτωρ	ἢ μεθ´ ἡμέραν. Ὅπως οὖν
[11, 465]	ὅτι Τοῦ Διονύσου τροφοὶ αἱ	Νύμφαι	κατ´ ἀλήθειαν. αἱ γὰρ ἄμπελοι
[11, 465]	ἀναμίσγων αἷμα Βακχίου νεορρύτοισι δακρύοισι	Νυμφᾶν.	(οἶδα δέ τινας, ἄνδρες θιασῶται,
[11, 465]	κεκραμένον. Διόπερ ὀνομασθῆναι τὰς (πηγὰς)	Νύμφας	καὶ τιθήνας τοῦ Διονύσου, ὅτι
[11, 500]	Χρυσίδι· Σατραποπλούτῳ δ´, ὡς λέγουσι,	νυμφίῳ,	κεκτημένῳ τάλαντα, παῖδας, ἐπιτρόπους, ζεύγη,
[11, 462]	Ξενοφάνη πλῆρες ὂν πάσης θυμηδίας·	Νῦν	γὰρ δὴ ζάπεδον καθαρὸν καὶ
[11, 496]	καὶ σώματα καὶ γνώμας σφάλλειν·	νῦν	δὲ τὸ μὲν μὴ εἰσφέρεσθαι
[11, 483]	τῆς ἀγωγῆς γένος ὃ καὶ	νῦν	δρᾶται παρά τισι τῶν Ἑλλήνων·
[11, 481]	τοιαύτης φάρμακον. Εἰς τὴν ἐμὴν	νῦν	ἔγχεον τὴν μείζονα. Ὅτι δὲ
[11, 502]	Χαλκεῖά φησιν· Τοῦτο δὴ τὸ	νῦν	ἔθος ἄκρατον» ἐβόων, τὴν μεγάλην.
[11, 471]	εὑρόντας. Φαίνεται δ´ ἔτι καὶ	νῦν·	εἰ δὲ μὴ ποιεῖ τοῦτο,
[11, 509]	παρὰ φύσιν κυριεύσαντες διὰ γοητείαν	νῦν	εἰσιν περίβλεπτοι· ὥσπερ καὶ (Χαίρων
[11, 489]	δύο πυθμένας. Ὁποῖόν τι καὶ	νῦν	ἔστιν ἰδεῖν ἐν Καπύῃ πόλει
[11, 476]	πόμα. (Διαμένει δὲ ἔτι καὶ	νῦν	ἡ τῶν κεράτων κατασκευή. Καλοῦσι
[11, 479]	μέγα φρονούντων. (ΚΡΑΤΑΝΙΟΝ. Μήποτε τὸ	νῦν	καλούμενον κρανίον ἔκπωμα οὕτως ὠνόμαζον
[11, 475]	οἱ προφερέστερον εἴη. Σαφῶς γὰρ	νῦν	κελέβειον ἀντὶ ἀγγείου τινὸς τέθεικε,
[11, 476]	δῆλον ἐκ τοῦ καὶ μέχρι	νῦν	λέγεσθαι, ὅταν συμμίσγωσι τῷ οἴνῳ
[11, 502]	(καὶ τῆς Ὁμονοίας δύο, τί	νῦν	μὴ κωμάσω ἄνευ λυχνούχου πρὸς
[11, 476]	νυν ὅ μοι ποίησον; τήνδε	νῦν	μή μοι δίδου, ἐκ δὲ
[11, 476]	ὑπ´ ὠλένης. Ἕρμιππος Μοίραις· Οἶσθά	νυν	ὅ μοι ποίησον; τήνδε νῦν
[11, 493]	ὁ δὲ Νέστωρ ἀπονητὶ ἄειρεν.	Νῦν	οὖν οὕτω τεταγμένων ὁ Νέστωρ
[11, 501]	καὶ ἀρχαία. Ἔτι γοῦν καὶ	νῦν	οὕτως Μασσαλιῆται τιθέασι τὰς φιάλας
[11, 466]	(ἐναντίως εἶχε τὸ παλαιὸν τῷ	νῦν	παρ´ Ἕλλησιν ὑπάρχοντι. Οὐ γὰρ
[11, 482]	βάπτοντες τῷ κυμβίῳ, καθὰ καὶ	νῦν	παρ´ ὑμῖν ποιοῦσιν ἐν τοῖς
[11, 469]	{Β. Καινόν τι τοῦτο γέγονε	νῦν	ποτήριον; {Α. Κώμη μὲν οὖν
[11, 489]	Πελειάδας δ´ ὁ ποιητὴς καλεῖ	νῦν	τὰς Πλειάδας, πρὸς ἃς σπόρος
[11, 466]	ἀπεχρῶντο οὐ μόνον ἐφ´ ἧς	νῦν	τάττεται δυνάμεως, ~(ἀλλὰ καὶ ὅτε
[11, 493]	ἀμογητὶ ἄειρεν, γράφει κατὰ λέξιν·	Νῦν	τὸ μὲν ἐπιτιμώμενόν ἐστι τῷ
[11, 474]	Ἐπιγένης Ἡρωίνῃ· Ἀλλ´ οὐδὲ κεραμεύουσι	νῦν	τοὺς κανθάρους, ὦ τάλαν, ἐκείνους
[11, 509]	διαζῶν. Τοιοῦτοι δ´ εἰσὶ καὶ	νῦν	τῶν Ἀκαδημαικῶν τινες, ἀνοσίως καὶ
[11, 480]	τρικτὺς ἀλεξιφαρμάκων. (ΚΥΛΙΞ. Φερεκράτης Δουλοδιδασκάλῳ·	Νυνὶ	δ´ ἀπόνιζε τὴν κύλικα δώσων
[11, 495]	ἀφύσσοντες ὄλπαις οἶνον ὑπερφίαλον κελαρύζετε.	Νυνὶ	δὲ τὸ μὲν τοιοῦτον ἀγγεῖον
[11, 464]	δὴ παρεσκευασμένοι πίνειν τρόπον ἐστὲ	νυνί,	λέγεθ´. {Β. Ὅντινα τρόπον ἡμεῖς;
[11, 495]	σπένδει, τρέμων οἷόνπερ ἐν βορηίῳ	νωδός.	Κλείταρχος δὲ ἐν ταῖς Γλώσσαις
[11, 468]	χεῦαν ἀργυρέῳ κρητῆρι, περιφραδέως κερόωντες·	νώμησαν	δὲ δέπαστρα θοῶς βασιλεῦσιν Ἀχαιῶν
[11, 482]	κήρυκες χρύσεα καλὰ κύπελλα τετυγμένα	νωμήσαντο.	Σιληνὸς δέ φησι· κύπελλα ἐκπώματα
[11, 498]	αἴνυτο χερσίν, Ἴφικλος δ´ ἐπὶ	νῶτ´	ἐπεμαίετο. Τῷ δ´ ἐπόπισθεν σκύπφον

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 10/01/2008