HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Athénée de Naucratis, les Deipnosophistes (ou Le Banquet des sages), livre XI

Liste des contextes (ordre alphabétique)

τ = 426 formes différentes pour 2948 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Livre, pages

[11, 502]   βασιλέως τέτταρα χυτρίδι´ ἀκράτου τῆς τ´ ἀδελφῆς προσλαβὼν τῆς τοῦ βασιλέως

[11, 466]   Πρὸ δὲ τούτων Ἡσίοδος· Κρήνης τ´ ἀενάου καὶ ἀπορρύτου, ἥτ´ ἀθόλωτος,

[11, 500]   τε καθαρὸν ἐλατῆρα σὺ καθαρῶν τ´ ἀλήτων κἀλφίτων ἀπερρόφεις. (ΦΙΑΛΗ. Ὅμηρος

[11, 463]   ἔδαφος. Σπένδοντες δ´ ἁγνῶς Ἡρακλέι τ´ Ἀλκμήνῃ τε, Προκλέι Περσείδαις τ´,

[11, 469]   νυκτὸς ἐρεμνᾶς ποτὶ ματέρα κουριδίαν τ´ ἄλοχον πάιδάς τε φίλους, (ὃ

[11, 490]   παρέρχεται οὐδὲ Πέλειαι τρήρωνες, ταί τ´ ἀμβροσίην Διὶ πατρὶ φέρουσι. Οὐ

[11, 492]   παρέρχεται οὐδὲ πέλειαι τρήρωνες ταί τ´ ἀμβροσίην Διὶ πατρὶ φέρουσιν. Ἀλλά

[11, 467]   φησι. Πρὶν μὲν ἧρπε σχοινοτένειά τ´ ἀοιδὰ καὶ τὸ σὰν κίβδηλον

[11, 490]   χείματος ἀρχομένοιο σημαίνειν ἐπένευσεν ἐπερχομένου τ´ ἀρότοιο. Τὰς οὖν τῆς τῶν

[11, 502]   ησονην αἴθων ἀνήρ. Τοῖς παισί τ´ εἶπα (δύο γὰρ ἦγον οἴκοθεν)

[11, 463]   τ´ Ἀλκμήνῃ τε, Προκλέι Περσείδαις τ´, ἐκ Διὸς ἀρχόμενοι, (πίνωμεν, παίζωμεν,

[11, 502]   τῆς τοῦ βασιλέως ταὔτ´, ἀπνευστί τ´ ἐκπιὼν ὡς ἄν τις ἥδιστ´

[11, 468]   ἠδὲ δέπαστρα οἰσόντων χρύσεια, τά τ´ ἐν μεγάροισιν ἐμοῖσι κείαται. Κἀν

[11, 491]   ὠκεῖαι πρόπολοι πίλναντο Πέλειαι. Ποσείδιππός τ´ ἐν τῇ Ἀσωπίᾳ· Οὐδέ τοι

[11, 480]   τὴν κύλικα δώσων πιεῖν, ἔγχει τ´ ἐπιθεὶς τὸν ἡθμόν. Ταῦτα δ´

[11, 484]   Θηρίκλειαι λέγονται. Ἀριστοφάνης Δαιταλεῦσι· Συβαρίτιδάς τ´ εὐωχίας, καὶ Χῖον ἐκ Λακαινᾶν

[11, 475]   Κῆνοι δ´ ἄρα πάντες καρχησία τ´ ἦχον κἄλειβον· ἀράσαντο δὲ πάμπαν

[11, 482]   δεῖπνον Θεόδωρός μοι λέγοι, Λάχητί τ´ οἰκήσαιμι τὴν ἑξῆς θύραν, κυμβία

[11, 503]   Τρίποδα καὶ κάδον παραθέμενος ψυκτῆρά τ´ οἴνου μεθύσκεται, ἐν τοῖς ἑξῆς

[11, 466]   ἀπουσίαν ἐκ τοὐπέκεινα σὰν τό τ´ οὖ κηρύσσετον. Ἐν τούτοις λείπει

[11, 492]   ποιητὴν ὅταν λέγῃ· Τῇ μέν τ´ οὐδὲ ποτητὰ παρέρχεται οὐδὲ πέλειαι

[11, 490]   Πελειάδας φέρειν φησί· Τῇ μέν τ´ οὐδὲ ποτητὰ παρέρχεται οὐδὲ Πέλειαι

[11, 490]   αὐτὰς χωρίζει λέγων· (Τῇ μέν τ´ οὐδὲ ποτητὰ παρέρχεται οὐδὲ Πέλειαι.

[11, 490]   δὲ τὰ τείρεα πάντα τά τ´ οὐρανὸς ἐστεφάνωται, Πληιάδας θ´ Ὑάδας

[11, 466]   καὶ τρίτον οὖ, νῦ τό τ´ ὖ πάρεστι, κοὐκ ἀπουσίαν ἐκ

[11, 477]   κάτωθεν εἰς στενὸν συνῆχθαι ὡς τὰ Αἰγύπτια κιβώρια. (ΚΟΝΔΥ ποτήριον Ἀσιατικόν.

[11, 476]   στήλης ἀνακειμένης ἐν ἀκροπόλει ἣ τὰ ἀναθήματα περιέχει· κέρας ἔκπωμα ἀργυροῦν,

[11, 477]   Διὸς κισσοῦ σπονδοποιέονται πετάλοισιν, ὅθεν τὰ ἀρχαῖα ἐκπώματα κισσύβια φωνέεται. Κισσύβιον

[11, 484]   ἢ ἀπὸ τοῦ κεράμου, ὡς τὰ Ἀττικὰ σκεύη, ἢ ἀπὸ τοῦ

[11, 501]   ὅμοιοί εἰσιν. Καὶ Δίδυμος δὲ τὰ αὐτὰ εἰπὼν παρατίθεται τὰ Λυκόφρονος

[11, 504]   καὶ τὰ τῶν ἀνθρώπων σώματα τὰ αὐτὰ πάσχειν ἅπερ καὶ τὰ

[11, 469]   μὲν αὐτὰς τοῖς πλουσίοις διὰ τὰ βάρη χαλκευσαμένων τὸν ῥυθμὸν τοῦτον,

[11, 488]   οὔατα δ´ αὐτοῦ τέσσαρ´ ἔσαν. Τὰ γὰρ ἄλλα ποτήριά φησιν ὁ

[11, 499]   δυναμένων λαγύνιον· ἔχον βαδίζειν εἰς τὰ γεύμαθ´ ὑπὸ μάλης, καὶ τοῦτο

[11, 479]   ᾗ κοιλάναντες τὰς χεῖρας δέχονται τὰ γόνατα τῶν νενικηκότων οἱ νενικημένοι

[11, 484]   ἡμῶν διηθούμενον οὖρόν ἐστιν δριμύ. Τὰ γοῦν ἱμάτια τούτῳ χρώμενοι ῥύμματι

[11, 504]   (αὶ Εὐριπίδης δ´ ἐν Κρήσσαις· Τὰ δ´ ἄλλα χαῖρε κύλικος ἑρπούσης

[11, 495]   Παναθηναικὰ μέγιστα, τὰ μὲν δίχοα, τὰ δὲ καὶ μείζονα. ΠΡΟΑΡΟΝ κρατὴρ

[11, 482]   Ἐφήβοις λέγῃ· Οὐ κύλικας ἐπὶ τὰ δεῖπνα Χαιρήμων φέρει, (οὐ κυμβίοισι

[11, 462]   λόγοις· σπείσαντας δὲ καὶ εὐξαμένους τὰ δίκαια δύνασθαι (πρήσσειν (ταῦτα γὰρ

[11, 507]   ὥσπερ ἂν εἰ ζωγράφος ἐβούλετο τὰ ἑαυτοῦ ἔργα κινούμενα καὶ ἐνεργὰ

[11, 478]   τὴν τελετὴν ποιεῖ καὶ αἱρεῖ τὰ ἐκ τῆς θαλάμης καὶ νέμει

[11, 459]   καθ´ ὥραν μετὰ σπουδῆς διὰ τὰ ἐκπώματα ὁ Οὐλπιανός, ἔτι καθημένων

[11, 486]   Δημοσθένει γραπτέον Λυκιοεργέας, ἵν´ ἀκούηται τὰ ἐν Λυκίᾳ εἰργασμένα. (ΜΕΛΗ. Οὕτω

[11, 493]   (Σωσίβιος δ´ ὁ λυτικὸς προθεὶς τὰ ἔπη· Ἄλλος μὲν μογέων ἀποκινήσασκε

[11, 466]   ἐπῶν κατεσκευασμένον καὶ ἐντετυπωμένα ἔχον τὰ ἔπη χρυσοῖς γράμμασιν, ὡς τὸ

[11, 478]   κόσμος ἐξ οὗ τῶν θεῶν τὰ θαύματα καὶ τὰ καρπώσιμα γίνεσθαι

[11, 487]   κοτύλας πέντ´ ἴσως. Ἐδεξάμην. Παρέθετο τὰ ἰαμβεῖα καὶ Δίδυμος καὶ (Πάμφιλος.

[11, 488]   δύο, ὥσπερ τὰ ᾠοσκύφια καὶ τὰ κανθάρια καὶ τὰς Σελευκίδας καὶ

[11, 478]   τῶν θεῶν τὰ θαύματα καὶ τὰ καρπώσιμα γίνεσθαι ἐπὶ γῆς· διὸ

[11, 475]   γενέσθαι περὶ τὰ σιτία καὶ τὰ καρχήσια. Ἔθος γὰρ ἦν τοῖς

[11, 488]   κανθάρια καὶ τὰς Σελευκίδας καὶ τὰ καρχήσια καὶ τὰ τούτοις ὅμοια·

[11, 508]   τῶν Βρύσωνος τοῦ Ἡρακλεώτου. Ἀλλὰ τὰ κατὰ τὸν ἄνθρωπον ἅπερ ἐπαγγέλλεται

[11, 464]   οἶδα ὅτι ἥδιστα πολλάκις ἐστὶ τὰ κεράμεα ἐκπώματα, ὡς καὶ τὰ

[11, 464]   ὡσπερεὶ τεθνηκότι. (Παραιτητέον δ´ ἡμῖν τὰ κεράμεα ποτήρια. Καὶ γὰρ Κτησίας

[11, 481]   μί´ ἐστὶ χιλίων ποτηρίων. (ΚΥΜΒΙΑ τὰ κοῖλα ποτήρια καὶ μικρὰ Σιμάριστος.

[11, 489]   Νέστορος ποτήριον μεταβαίνει καὶ ἐπὶ τὰ κράτιστα τῶν ἀπλανῶν ἀστέρων, οἷς

[11, 460]   ποτήρια. Κἀν Ψαλτρίᾳ δ´ ἔφη· Τὰ κυλικεῖα δὲ ἐξεῦρεν ἡμῖν. Ἐν

[11, 479]   πλεκτάναις ἐπιφύσεις παραγώγως κοτυληδόνες. Καὶ τὰ κύμβαλα δ´ Αἰσχύλος ἐν Ἠδωνοῖς

[11, 466]   ἐοικὸς πλοίῳ. Ἐπικράτης· Κατάβαλλε τἀκάτια, τὰ κυμβία αἴρου τὰ μείζω, κεὐθὺ

[11, 481]   Δωρόθεος δέ· Γένος ποτηρίων βαθέων τὰ κυμβία καὶ ὀρθῶν, πυθμένα μὴ

[11, 481]   Πτολεμαῖος δὲ ὁ τοῦ Ἀριστονίκου τὰ κυφά. Νίκανδρος δ´ ὁ Θυατειρηνὸς

[11, 488]   συγκεχαλκευμένον τῷ ὅλῳ ποτηρίῳ, καθότι τὰ λεγόμενα κυμβία καὶ τὰς φιάλας

[11, 477]   εἶναι, (καὶ τάχ´ ἂν εἴη τὰ λεγόμενα σκυφία διὰ τὸ κάτωθεν

[11, 471]   καὶ ὅσα τοιαῦτα ἔτι καὶ τὰ λοιπά ἐστιν, οἷον Θηρίκλειος, Δεινιάς,

[11, 464]   τῶν ὀνομάτων τούτων. Ὥστε καὶ τὰ λοιπὰ μὴ ἀλλοτρίως καλεῖσθαι τὸν

[11, 501]   δὲ τὰ αὐτὰ εἰπὼν παρατίθεται τὰ Λυκόφρονος οὕτως ἔχοντα· Ἀπὸ τῶν

[11, 481]   Ἀλκαῖος ἐν τῷ ~(Πίνωμεν· τί τὰ λύχν´ ὀμμένομεν; δάκτυλος ἁμέρα. Κὰδ

[11, 461]   τὸν οἶνον. (Ὅθεν δὴ καὶ τὰ μεγάλα τῶν ἐκπωμάτων ἐπιχώρια γέγονε

[11, 497]   ἐν Ὑποβαλλομέναις· Καὶ τῶν ῥυτῶν τὰ μέγιστα τῶν ὄντων τρία πίνειν

[11, 466]   Κατάβαλλε τἀκάτια, τὰ κυμβία αἴρου τὰ μείζω, κεὐθὺ τοῦ καρχησίου ἄνελκε

[11, 505]   φησί· ~(Μαντεύομαι δὲ περὶ Κύρου τὰ μὲν ἄλλα στρατηγὸν αὐτὸν ἀγαθὸν

[11, 496]   δὲ κυμβία, ῥέοντα δώδεχ´, ὧν τὰ μὲν δέκ´ ἀργυρᾶ ἦν, δύο

[11, 475]   παῖ, κελέβην, ὅκως ἄμυστιν προπίω, τὰ μὲν δέκ´ ἐγχέας ὕδατος, τὰ

[11, 495]   μέχρι δικοτύλων· καὶ Παναθηναικὰ μέγιστα, τὰ μὲν δίχοα, τὰ δὲ καὶ

[11, 506]   ὥς φησι Νικίας ὁ Νικαεύς. Τὰ μὲν οὖν κατὰ Ἀλκιβιάδου λεχθέντα

[11, 475]   κεραίας ἄνωθεν νευούσας ἐφ´ ἑκάτερα τὰ μέρη, καὶ ἐπίκειται τὸ λεγόμενον

[11, 478]   καὶ θηρικλείων χρυσοκλύστων ζεῦγος. (ΚΟΤΥΛΟΣ. Τὰ μόνωτα ποτήρια κότυλοι, ὧν καὶ

[11, 489]   ἀργύρεον, χρυσοῖς γράμμασιν ἐντετυπωμένα ἔχον τὰ Ὁμηρικὰ ἔπη. (Ἐγὼ δέ, φησὶν

[11, 474]   ἂν πύθωμ´ ἔτι, αὐτὸς περανῶ τὰ πάντ´. {Β. Ἀμέλει κυκνοκάνθαρος· (ἐξ

[11, 464]   τὰ κεράμεα ἐκπώματα, ὡς καὶ τὰ παρ´ ἡμῖν ἐκ τῆς Κόπτου

[11, 466]   Φιλιππίδης· Τὰ ποτήρι´ ἂν ἴδῃς τὰ παρεσκευασμένα· ἅπαντα χρυσᾶ, Τρόφιμε, νὴ

[11, 504]   ἐκ πρώτης ἡλικίας ἐπεπαίδευτο πάντα τὰ πάτρια, ὁ δὲ Πλάτων ὥσπερ

[11, 475]   τὰ μὲν δέκ´ ἐγχέας ὕδατος, τὰ πέντε δ´ οἴνου κυάθους. Ἄδηλον

[11, 489]   σχήματος ἐναργεῖς τὰς φαντασίας, καὶ τὰ περὶ τὴν ἀίδιον τροφὴν τῷ

[11, 489]   ἀπλανῶν ἀστέρων, οἷς δὴ τεκμαίρονται τὰ περὶ τὴν ζωὴν οἱ ἄνθρωποι·

[11, 489]   τοῦ ποτηρίου. Οἱ παλαιοὶ καὶ τὰ περὶ τὴν ἥμερον τροφὴν πρῶτοι

[11, 466]   ἱέμεν οἴνου. Θεόφραστος· Ἐπεὶ καὶ τὰ περὶ τὴν κρᾶσιν (ἐναντίως εἶχε

[11, 494]   σποδῶν καὶ τἄλλα πάντ´ ἀγγεῖα τὰ περὶ τὸν πότον, κοὐδ´ ὀξύβαφον

[11, 466]   ἐν ταῖς πρὸς Ἀλέξανδρον Ἐπιστολαῖς τὰ Περσικὰ λάφυρα (Ποτηρίων, φησί, χρυσῶν

[11, 501]   οἰηθείη, φησί, τὴν λέξιν, διότι τὰ πλεῖστα τῶν Ἀθήνησι βαλανείων κυκλοειδῆ

[11, 464]   (ὥστε καὶ τῶν ἀφροδισίων παραλύειν τὰ πνεύματα πέττον. (Οὐ δεῖ οὖν

[11, 499]   ἐν Περραιβίσι φησί· Ποῦ μοι τὰ πολλὰ δῶρα κἀκροθίνια; ποῦ χρυσότευκτα

[11, 461]   τῆς πόσεως τοῦ Κύκλωπος, ἐπεὶ τὰ πολλὰ ἐγαλακτοπότει. Ἢ τάχα καὶ

[11, 466]   χρυσόκλυστα καὶ χρυσοῦς ἐμῶν. Φιλιππίδης· Τὰ ποτήρι´ ἂν ἴδῃς τὰ παρεσκευασμένα·

[11, 474]   καὶ γλαφυρὰ πάντες ὡσπερεὶ αὐτὰ τὰ ποτήρι´, οὐ τὸν οἶνον πιόμενοι.

[11, 466]   ἅμα πᾶσιν· καὶ ἀποφέρεσθαι ἔδωκε τὰ ποτήρια. Ἀντικλείδης δ´ ὁ Ἀθηναῖος

[11, 466]   μύσαντα. Καλοῦσι δ´ οὕτω καὶ τὰ ποτήρια, ἀφ´ ὧν ἔστι πιεῖν

[11, 467]   Ἀτάκτοις Μεγαρέας οὕτω φησὶ καλεῖν τὰ ποτήρια, γυάλας. Παρθένιος δ´ ὁ

[11, 468]   Κλείταρχος ἐν Γλώσσαις παρὰ Κλειτορίοις τὰ ποτήρια καλεῖσθαι. Ἀντίμαχος δ´ ὁ

[11, 460]   διδοὺς ἐν τῷ κυλικείῳ συντέτριφε τὰ ποτήρια. Κἀν Ψαλτρίᾳ δ´ ἔφη·

[11, 480]   κυλικεῖον, ἐν ᾧ τίθεται τόπῳ τὰ ποτήρια, κἂν ἀργυρᾶ τυγχάνῃ ὄντα,

[11, 502]   Ἀναξανδρίδης δὲ φιάλας Ἄρεος καλεῖ τὰ ποτήρια ταῦτα. Αἰολεῖς δὲ τὴν

[11, 502]   μνημονεύει· Τὴν θηρίκλειον δεῦρο καὶ τὰ Ῥοδιακὰ κόμισον λαβὼν τοὺς παῖδας.

[11, 497]   Δωρόθεος δ´ ὁ Σιδώνιός φησιν τὰ ῥυτὰ κέρασιν ὅμοια εἶναι, διατετρημένα

[11, 468]   ἢ τὸ ἔχον ἐξοχὰς οἷα τὰ Σιδώνια ποτήρια, ἢ τὸ λεῖον.

[11, 475]   τοὺς δράκοντας καὶ γενέσθαι περὶ τὰ σιτία καὶ τὰ καρχήσια. Ἔθος

[11, 483]   γράφει οὕτως· Χωρὶς δὲ τούτων τὰ σμικρότατα ἐς τὴν δίαιταν, ὑποδήματα

[11, 486]   οἶνον, καλεῖσθαι λέγων καὶ λοιβίδας τὰ σπονδεῖα ὑπὸ Ἀντιμάχου τοῦ Κολοφωνίου.

[11, 496]   νόμιμον μὴ προχοίδας εἰσφέρεσθαι εἰς τὰ συμπόσια, (δῆλον ὅτι νομίζοντες τὸ

[11, 479]   ὁ καλούμενος κότταβος παρῆλθεν εἰς τὰ συμπόσια καὶ περὶ Σικελίαν, ὥς

[11, 479]   περὶ τὸ ἐπιτήδευμα ὥστε εἰς τὰ συμπόσια παρεισφέρειν ἆθλα κοτταβεῖα καλούμενα.

[11, 466]   εὐρύτερον, ἄνω δὲ συνηγμένον, ὡς τὰ συσπαστὰ βαλάντια, ἃ καὶ αὐτὰ

[11, 504]   ποτὸν ἐγχεώμεθα, ταχὺ ἡμῶν καὶ τὰ σώματα καὶ αἱ γνῶμαι σφαλοῦνται,

[11, 468]   πανάργυρον ἠδὲ δέπαστρα οἰσόντων χρύσεια, τά τ´ ἐν μεγάροισιν ἐμοῖσι κείαται.

[11, 490]   Ἐν δὲ τὰ τείρεα πάντα τά τ´ οὐρανὸς ἐστεφάνωται, Πληιάδας θ´

[11, 482]   Ἀνακεχαίτικεν μὲν οὖν. Ἄλεξις Ἱππεῖ· ~Τά τε κυμβία (ἆρ´ ἦν πρόσωπ´

[11, 490]   τῶν ἄλλων συναρίθμησιν· Ἐν δὲ τὰ τείρεα πάντα τά τ´ οὐρανὸς

[11, 460]   ἔστι μοι ἑρκεῖος, ἔστι φρατέριος, τὰ τέλη τελῶ ~(ἄξιον δ´ ἐστὶ

[11, 483]   Φιλητᾶς δὲ Συρακοσίους κύπελλα καλεῖν τὰ τῆς μάζης καὶ τῶν ἄρτων

[11, 471]   τῷ περὶ Μεταλήψεως συγγράμματί φησι· Τὰ τοίνυν εὑρήματα καὶ ὅσα τοιαῦτα

[11, 504]   ἀφιξόμεθα. (Εἰς ταῦτά τις ἀποβλέπων τὰ τοῦ καλοῦ Ξενοφῶντος ἐπιγινώσκειν δυνήσεται

[11, 488]   Σελευκίδας καὶ τὰ καρχήσια καὶ τὰ τούτοις ὅμοια· ἕνα μὲν γὰρ

[11, 504]   ἐγείρει. Δοκεῖ μέντοι μοι καὶ τὰ τῶν ἀνθρώπων σώματα τὰ αὐτὰ

[11, 504]   τὰ αὐτὰ πάσχειν ἅπερ καὶ τὰ τῶν ἐν γῇ φυομένων. (Καὶ

[11, 480]   ἔστιν οἷον φαοξός, ὁ πρὸς τὰ φάη ὀξὺς ὁρώμενος. (Διάφοροι δὲ

[11, 485]   τῷ θʹ περὶ Κωμῳδίας παραθέμενος τὰ Φερεκράτους καὶ αὐτὸς εἶναί (φησι

[11, 476]   χόας, ἐκπώματα (ποιεῖν ἐξ αὐτῶν, τὰ χείλη περιαργυροῦντας καὶ χρυσοῦντας· καὶ

[11, 474]   καὶ τὸ κύπελλον λίθινα, χρυσῷ τὰ χείλη περιτεραμνίσας, τὰς δὲ κλισίας

[11, 508]   ἐπ´ αὐτὸν οἱ Λαμψακηνοὶ καὶ τὰ χρήματα ἀποδόντες ἐξέβαλον. ~(Τίμαιος δ´

[11, 509]   ἀλλὰ καὶ τοῖς τούτων δούλοις τὰ χρήματα τῶν δεσποτῶν χαρισάμενος καὶ

[11, 472]   Ἀθήνησιν Ἀκροπόλεως οὐδετέρως ὠνόμασεν εἰπών· (Τὰ χρυσᾶ θηρίκλεια ὑπόξυλα Νεοπτόλεμος ἀνέθηκεν.

[11, 488]   ἰδέαν· τινὰ δὲ δύο, ὥσπερ τὰ ᾠοσκύφια καὶ τὰ κανθάρια καὶ

[11, 501]   ἀμφιφορεὺς λέγεται ὁ ἀμφοτέρωθεν κατὰ τὰ ὦτα δυνάμενος φέρεσθαι, οὕτως καὶ

[11, 473]   καδίσκον καινὸν δίωτον ἐπιθηματοῦντα στέψαι τὰ ὦτα ἐρίῳ λευκῷ καὶ ἐκ

[11, 489]   φησιν σκύφον εἶναι παρακειμένως ἔχοντα τὰ ὦτα, καθάπερ αἱ δίπρῳροι τῶν

[11, 489]   δίπρῳροι τῶν νεῶν, περὶ δὲ τὰ ὦτα τὰς περιστεράς· ὡσπερεὶ δέ

[11, 466]   εἶχε· ταῦτα δὲ ἂν εἴη τὰ ὦτα. Τὸ δὲ ἄλεισον ἤτοι

[11, 466]   Παρθένιος δὲ διὰ τὸ περικεκυρτῶσθαι τὰ ὠτάρια· κυφὸν γὰρ εἶναι τὸ

[11, 500]   Σκύφον αὐτὸν οἱ Λακεδαιμόνιοι προσηγόρευον. (ΤΑΒΑΙΤΑΣ Ἀμύντας ἐν τῷ πρώτῳ τῶν

[11, 500]   τοῖς ξυλίνοις ποτηρίοις, οὓς καλοῦσι ταβαίτας, προβρέχουσι καὶ διηθήσαντες πίνουσι. Καὶ

[11, 487]   χάλκειον ἔφη κάρα, λέγων οὕτως· Τάδ´ ἐστὶ κνισμὸς καὶ φιλημάτων ψόφος·

[11, 483]   καταλέγων πολλὰ ἐκπώματα γράφει καὶ τάδε· Κώθωνες διμέτρητοι βʹ (Περὶ δὲ

[11, 466]   γραμματικοῦ ποτηρίου ποιεῖ τοὺς Σατύρους τάδε λέγοντας· (Ὁ δὲ σκύφος με

[11, 489]   (Ἐγὼ δέ, φησὶν ὁ Μυρλεανός, τάδε λέγω περὶ τοῦ ποτηρίου. Οἱ

[11, 465]   οἰκείοις ἐπιγράψαι αὐτοῦ τῷ μνήματι τάδε· Πυθέα μνῆμα τόδ´ ἔστ´, ἀγαθοῦ

[11, 473]   Ξέναρχος δ´ ἐν Πριάπῳ φησὶ τάδε· ~Σὺ δὲ μηκέτ´ ἔγχει, παιδάριον,

[11, 492]   καὶ Ἄρατός φησιν· Ἐπτάποροι δὴ ταί γε μετ´ ἀνθρώποις καλέονται, ἓξ

[11, 490]   θυγατρῶν τάν γ´ ἔξοχον εἶδος, ταὶ καλέονται Πελειάδες οὐράνιαι. Σαφῶς γὰρ

[11, 490]   ποτητὰ παρέρχεται οὐδὲ Πέλειαι τρήρωνες, ταί τ´ ἀμβροσίην Διὶ πατρὶ φέρουσι.

[11, 492]   ποτητὰ παρέρχεται οὐδὲ πέλειαι τρήρωνες ταί τ´ ἀμβροσίην Διὶ πατρὶ φέρουσιν.

[11, 505]   περὶ Γοργίου Ὡς ἐπεδήμησε, φησί, ταῖς Ἀθήναις Γοργίας μετὰ τὸ ποιήσασθαι

[11, 506]   διαλέγεσθαι, ὅτε τὸ δεύτερον ἐπεδήμησε ταῖς Ἀθήναις, οἱ ἔτι πρότερον τελευτήσαντες

[11, 483]   τραπέζης καταλείμματα. ΚΥΜΒΗ. Φιλήμων ἐν ταῖς Ἀττικαῖς Φωναῖς κύλικος εἶδος. Ἀπολλόδωρος

[11, 480]   περὶ πασσαλόφιν. (Γλαύκων δ´ ἐν ταῖς Γλώσσαις Κυπρίους φησὶ τὴν κοτύλην

[11, 495]   βορηίῳ νωδός. Κλείταρχος δὲ ἐν ταῖς Γλώσσαις πελλητῆρα μὲν καλεῖν Θεσσαλοὺς

[11, 475]   Νίκανδρος δ´ ὁ Κολοφώνιος ἐν ταῖς Γλώσσαις ποιμενικὸν ἀγγεῖον μελιτηρὸν τὴν

[11, 473]   καὶ μέθυε. Κλείταρχος δ´ ἐν ταῖς Γλώσσαις τὸ κεράμιόν φησιν Ἴωνας

[11, 501]   Ἀπὸ τῶν ὀμφαλῶν τῶν ἐν ταῖς γυναικείαις πυέλοις, ὅθεν τοῖς σκαφίοις

[11, 505]   στρατεύεσθαι, παραδούς τε τοὺς παῖδας ταῖς γυναιξὶ τρέφειν Πάλιν ὁ μὲν

[11, 483]   Ἑλλήνων· ἐν Ἄργει μὲν ἐν ταῖς δημοσίαις θοίναις, ἐν Λακεδαίμονι δὲ

[11, 461]   μνημονεύω, φησίν· Εἰ δὲ οἱ ταῖς ἐξουσίαις χρώμενοι καὶ τῷ πλουτεῖν

[11, 496]   Λυγκεύς τε ὁ Σάμιος ἐν ταῖς Ἐπιστολαῖς. (ΡΥΤΟΝ ἔχει τὸ υ>

[11, 466]   Ἀλεξάνδρου δὲ τοῦ βασιλέως ἐν ταῖς Ἐπιστολαῖς ταῖς πρὸς τοὺς ἐν

[11, 470]   χρύσεον, ὃ αὐτὸν ἐφόρει σὺν ταῖς ἵπποις, ἐπὴν δύνῃ, διὰ τοῦ

[11, 501]   πλεῖστα τῶν Ἀθήνησι βαλανείων κυκλοειδῆ ταῖς κατασκευαῖς ὄντα τοὺς ἐξαγωγοὺς ἔχει

[11, 488]   ἀμφοῖν τοῖν μεροῖν μικρά, παρόμοια ταῖς Κορινθιακαῖς ὑδρίαις. Ὁ δὲ Ἀπελλῆς

[11, 471]   Διόνυσον τοὺς θῆρας κλονεῖν σπένδοντα ταῖς κύλιξι ταύταις κατ´ αὐτῶν. (Μνημονεύει

[11, 485]   ἀγγεῖόν φησιν αὐτὸ εἶναι, ἐοικὸς ταῖς λεγομέναις πτωματίσιν, ἐκπεταλώτερον δέ. Ἀρτεμίδωρος

[11, 503]   ᾔτησε φιάλην, ἀφ´ ἧς σπείσας ταῖς Μούσαις καὶ τῇ τούτων Μνημοσύνῃ

[11, 466]   ὅτι ἡ μὲν παρθένος παρὰ ταῖς Νηρῇσι διέτριβεν, αὐτὸς δὲ τὰς

[11, 482]   ἀμφικύπελλον, (ἢ ὅτι παραπλήσιον ἦν ταῖς πέλλαις, συνηγμένον μᾶλλον εἰς τὴν

[11, 491]   καὶ ῥητῶς αὐτὰς εἶπεν ὁμωνυμεῖν ταῖς περιστεραῖς ἐν τούτοις Αἵ τε

[11, 479]   καὶ αἱ τοῦ πολύποδος ἐν ταῖς πλεκτάναις ἐπιφύσεις παραγώγως κοτυληδόνες. Καὶ

[11, 466]   ἐμοῦ Ὅτι Παρμενίων συγκεφαλαιούμενος ἐν ταῖς πρὸς Ἀλέξανδρον Ἐπιστολαῖς τὰ Περσικὰ

[11, 466]   τοῦ βασιλέως ἐν ταῖς Ἐπιστολαῖς ταῖς πρὸς τοὺς ἐν τῇ Ἀσίᾳ

[11, 483]   τοὺς μὲν πολὺν ἄκρατον ἐν ταῖς συνουσίαις πίνοντας μεγάλα βλάπτεσθαι καὶ

[11, 475]   Θεόκριτος δ´ ὁ Συρακόσιος ἐν ταῖς Φαρμακευτρίαις φησίν· Στέψον τὰν κελέβαν

[11, 479]   καὶ κοτυλήρυτον αἷμα τὸ ἀμφοτέραις ταῖς χερσὶν ἀρυσθῆναι δυνάμενον. Καὶ ἐν

[11, 504]   ποτίζῃ, οὐ δύναται ὀρθοῦσθαι οὐδὲ ταῖς ὥραις διαπνεῖσθαι· ὅταν δὲ ὅσῳ

[11, 466]   ποτήριον ἐοικὸς πλοίῳ. Ἐπικράτης· Κατάβαλλε τἀκάτια, τὰ κυμβία αἴρου τὰ μείζω,

[11, 502]   εἶπα (δύο γὰρ ἦγον οἴκοθεν) τἀκπώματ´ εἰς τὸ φανερὸν ἐκνενιτρωμένα θεῖναι·

[11, 502]   θεῖναι· κύαθος δ´ ἦν ἀργυροῦς, (τἀκπώματα) ἦγεν δύο δραχμάς, κυμβίον δὲ

[11, 482]   Δί´, ἦν γάρ. {Α. Ὦ τάλαιν´ ἐγὼ κακῶν. (Ἐρατοσθένης δ´ ἐν

[11, 487]   οὐδὲν λατάγων ἀίει· τὴν δὲ τάλαιναν πλάστιγγ´ ἂν ἴδοις (παρὰ τὸν

[11, 474]   κεραμεύουσι νῦν τοὺς κανθάρους, ὦ τάλαν, ἐκείνους τοὺς ἁδρούς, ταπεινὰ δὲ

[11, 466]   μναῖ νβʹ Ποτηρίων λιθοκολλήτων σταθμὸς τάλαντα Βαβυλώνια νϚ μναῖ λδʹ (Ἔθος

[11, 466]   λάφυρα (Ποτηρίων, φησί, χρυσῶν σταθμὸς τάλαντα Βαβυλώνια ογʹ μναῖ νβʹ Ποτηρίων

[11, 491]   δὲ τρίποδας, δέκα δὲ χρυσοῖο τάλαντα. Καὶ Δοιὼ θεράποντε» Σημαίνει δὲ

[11, 500]   δ´, ὡς λέγουσι, νυμφίῳ, κεκτημένῳ τάλαντα, παῖδας, ἐπιτρόπους, ζεύγη, καμήλους, στρώματ´,

[11, 471]   ξύνδουλον. Οὑτωσὶ καλῶς. {ΘΕΟΛ. Σπινθὴρ τάλας, πειρᾷς με. {ΣΠΙ. Ναί, τοιοῦτό

[11, 494]   τοὺς καδίσκους συγκεραυνώσω σποδῶν καὶ τἄλλα πάντ´ ἀγγεῖα τὰ περὶ τὸν

[11, 503]   καὶ τὸ ποτήριον λαβὼν ἀπόφερε τἄλλα πάντα. Διονύσιος δὲ ὁ τοῦ

[11, 488]   δύο ὦτα ἄνω, καθότι καὶ τἄλλα ποτήρια, ἄλλα δὲ δύο κατὰ

[11, 486]   λεπαστὴν ἐκπιών, τῷ Διονύσῳ πάντα τἀμαυτοῦ δίδωμι χρήματα. (ΛΟΙΒΑΣΙΟΝ κύλιξ, ὥς

[11, 493]   αὐτοῦ σύνταξιν βασιλικήν, μεταπεμψάμενος τοὺς ταμίας ἐκέλευσεν, ἐὰν παραγένηται ὁ Σωσίβιος

[11, 493]   τῷ βασιλεῖ προσελθὼν κατεμέμφετο τοὺς ταμίας. ~(Πτολεμαῖος δὲ μεταπεμψάμενος αὐτοὺς καὶ

[11, 490]   Ἄτλας ἑπτὰ ἰοπλοκάμων φιλᾶν θυγατρῶν τάν γ´ ἔξοχον εἶδος, ταὶ καλέονται

[11, 479]   δύο. Καὶ Σώφρων Κατάστρεψον, τέκνον, τὰν ἡμίναν. Κοτυλίσκην δ´ εἴρηκε Φερεκράτης

[11, 480]   τῷ ἐπιγραφομένῳ μίμῳ Γυναῖκες αἳ τὰν θεὸν φαντὶ ἐξελᾶν· ὑποκατώρυκται δὲ

[11, 475]   ἐν ταῖς Φαρμακευτρίαις φησίν· Στέψον τὰν κελέβαν φοινικέῳ οἰὸς ἀώτῳ· (καὶ

[11, 471]   δ´ ἐδείπνησαν (συνάψαι βούλομαι γὰρ τἀν μέσῳ) καὶ Διὸς σωτῆρος ἦλθε

[11, 487]   προπίνων τινί φησι· (Σὺ δὲ τάνδε Βακχία εὔδροσον πλήρη μετανιπτρίδα δέξαι.

[11, 463]   οὕτως ἐπισκοπούμενος εἶναι μανιώδη πάντα τἀνθρώπων ὅλως, ἀποδημίας δὲ τυγχάνειν ἡμᾶς

[11, 466]   γνάθοις ὁλκῆς ἀπαύστοις, παντελῶς ἐστραμμένον (τἄνω κάτω δεικνύντες. Φησὶ πρός τινα

[11, 493]   τοῦ μέσου ἐξελόντες τὸ γέρων τάξομεν τοῦ πρώτου στίχου πρὸς τὴν

[11, 474]   ὦ τάλαν, ἐκείνους τοὺς ἁδρούς, ταπεινὰ δὲ καὶ γλαφυρὰ πάντες ὡσπερεὶ

[11, 500]   σώματ´ οὔτε χρυσὸς οὔτε πορφύρεοι τάπητες, ἀλλὰ θυμὸς εὐμενὴς Μοῦσά τε

[11, 478]   πρὸς Λυκόφρονα παρὰ Σικυωνίοις καὶ Ταραντίνοις ἐπιπολάζειν φησὶ τὸ ἔκπωμα, εἶναι

[11, 463]   νοῦν ἔχων, κατὰ τοὺς Ἀλέξιδος Ταραντίνους, Οἳ τῶν πέλας (οὐδέν´ ἀδικοῦμεν

[11, 495]   μέρει φησίν· Ἐκ πελλίδος δὲ τάργανον κατηγυίης χωλοῖσι δακτύλοισι τἠτέρῃ σπένδει,

[11, 489]   κατασκευάσαι τῶν μαθητῶν αὐτῷ συνενεγκάντων τἀργύριον· (ὅπερ Προμαθίδας ὁ Ἡρακλεώτης ἐξηγούμενος

[11, 469]   Σάμιος Λυγκεὺς Ῥοδίους ἀντιδημιουργήσασθαι πρὸς τὰς Ἀθήνησι θηρικλείους, Ἀθηναίων μὲν αὐτὰς

[11, 470]   τὸν Ἥλιον καθεύδοντα περαιοῦσθαι πρὸς τὰς ἀνατολάς, αἰνισσόμενος τὸ κοῖλον τοῦ

[11, 466]   σὺ πρὸς θεῶν ὀλουμένη, (ἣ τὰς ἀρύστεις ὧδ´ ἔχους´ ἐκώμασας. Ἐστὶ

[11, 485]   τῶν εἰς τὰς μέθας καὶ τὰς ἀσωτίας πολλὰ ἀναλισκόντων, οὓς λαφύκτας

[11, 480]   τὸν τύπον ἔχειν διάφορον πρὸς τὰς Ἀττικάς. Φοξαὶ γοῦν ἦσαν τὸ

[11, 504]   καὶ ἐν αὐτοῖς ὃ μὲν τὰς αὐλητρίδας ἐκβάλλει, ὃ δὲ εἰσάγει·

[11, 501]   καὶ μεσομφάλους. Οὕτω δ´ εἴρηκε τὰς βαλανειομφάλους, ὧν Κρατῖνος μνημονεύει· Δέχεσθε

[11, 466]   καὶ τὸν Ἡρακλέα περαιωθῆναι ἐπὶ τὰς Γηρυόνου βόας ὁρμῶντα. Οἴδαμεν δὲ

[11, 491]   Ἀστρονομίαν αἰεὶ Πελειάδας αὐτὰς λέγει· (Τὰς δὲ βροτοὶ καλέουσι Πελειάδας. Καὶ

[11, 474]   λίθινα, χρυσῷ τὰ χείλη περιτεραμνίσας, τὰς δὲ κλισίας ἐλατίνας χαμᾶζε ποικίλοις

[11, 504]   ὥσπερ ὁ μανδραγόρας ἀνθρώπους κοιμίζει, τὰς δὲ φιλοφροσύνας ὥσπερ ἔλαιον φλόγας

[11, 463]   (Διόπερ συνιοῦσι καὶ ἡμῖν ἐπὶ τὰς Διονυσιακὰς ταύτας λαλιὰς οὐδεὶς ἂν

[11, 509]   χρήματα τῶν δεσποτῶν χαρισάμενος καὶ τὰς ἐκείνων γυναῖκας συνῴκισεν πρὸς γάμου

[11, 483]   θοίναις, ἐν Λακεδαίμονι δὲ κατὰ τὰς ἑορτάς, ἔν τε τοῖς ἐπινικίοις

[11, 482]   Ποιητῶν. Τὸ γὰρ ἐπάγεσθαι κατὰ τὰς ἑστιάσεις κυμβία καὶ δοκεῖν τούτοις

[11, 493]   καὶ αἰτοῦντι εἰπόντες δεδωκέναι αὐτῷ τὰς ἡσυχίας εἶχον, ὃ δὲ τῷ

[11, 502]   Αἰγινήτας Ἀττικὸν μηδὲν προσφέρειν πρὸς τὰς θυσίας μηδὲ κέραμον, ἀλλ´ ἐκ

[11, 483]   λεγομένης κώθωνος. Ἀριστοφάνης Ἱππεῦσιν· Εἰς τὰς ἱππαγωγοὺς εἰσεπήδων ἀνδρικῶς πριάμενοι κώθωνας,

[11, 470]   ὥστε μηδένα ἂν διαγνῶναι πρὸς τὰς κεραμέας. Κατασκευάσαι δὲ λέγεται τὴν

[11, 471]   τὸν κέραμον εἰργαζόμην ἢ Θηρικλῆς τὰς κύλικας, ἡνίκ´ ἦν νέος. Ἐν

[11, 460]   ποτηρίων ἀποδοὺς τὸν λόγον καὶ τὰς κύλικας πλήρεις (ἅπασι προπίῃ. (Ποτήρια

[11, 470]   Ἡ κύλιξ αὕτη ἐγκάθηται περὶ τὰς λαγόνας ἱκανῶς βαθυνομένη ὦτά τε

[11, 494]   δὲ ὀξύβαφον τιθέμενον εἰς ὃ τὰς λάταγας ἐγχέουσιν οὐκ ἄλλο τι

[11, 487]   τοῦ κοττάβου ἐφεστηκός, ἐφ´ οὗ τὰς λάταγας ἐν παιδιᾷ ἔπεμπον· ὅπερ

[11, 464]   γινόμενον τῷ οἴνῳ παραχυθὲν οὕτω τὰς μέθας ἵστησιν (ὥστε καὶ τῶν

[11, 485]   ποτήριον ὠνομάσθη ἀπὸ τῶν εἰς τὰς μέθας καὶ τὰς ἀσωτίας πολλὰ

[11, 464]   διά τε τὴν ἡδονὴν εἰς τὰς μέθας παρεισφέρονται καὶ διὰ τὸ

[11, 502]   πᾶσι κὠμφαλωτὰς χρυσίδας. (Ἀθηναῖοι δὲ τὰς μὲν ἀργυρᾶς φιάλας ἀργυρίδας λέγουσι,

[11, 504]   ὁ οἶνος ἄρδων τὰς ψυχὰς τὰς μὲν λύπας ὥσπερ ὁ μανδραγόρας

[11, 491]   αὐτὰς εἴρηκε διὰ τὴν πρὸς τὰς ὄρνεις ὁμωνυμίαν. Ἡ δὲ Μοιρὼ

[11, 490]   φέρουσι. Οὐ γὰρ τὰς πελειάδας τὰς ὄρνεις φέρειν νομιστέον τῷ Διὶ

[11, 489]   χρύσειαι νεμέθοντο, πελειάδας οὐ σημαίνει τὰς ὄρνιθας, ἅς τινες ὑπονοοῦσι περιστερὰς

[11, 490]   σημαίνειν ἐπένευσεν ἐπερχομένου τ´ ἀρότοιο. Τὰς οὖν τῆς τῶν καρπῶν γενέσεως

[11, 492]   ὑποκειμένων τῷ πυθμένι, ἓξ δὲ τὰς πάσας γενέσθαι Πλειάδας, ἐπείπερ ὁρῶνται

[11, 490]   (Ἐπλανήθησαν δ´ οἱ πολλοὶ νομίζοντες τὰς πελειάδας ὄρνεις εἶναι πρῶτον μὲν

[11, 489]   ζωὴν οἱ ἄνθρωποι· λέγω δὲ τὰς πελειάδας. (Ὅταν γὰρ εἴπῃ· Δύο

[11, 490]   Διὶ πατρὶ φέρουσι. Οὐ γὰρ τὰς πελειάδας τὰς ὄρνεις φέρειν νομιστέον

[11, 490]   καὶ τῷ Διὶ τὴν ἀμβροσίαν τὰς Πελειάδας φέρειν φησί· Τῇ μέν

[11, 489]   νεῶν, περὶ δὲ τὰ ὦτα τὰς περιστεράς· ὡσπερεὶ δέ τινα ῥοπάλια

[11, 465]   πρῶτον ἐπόθη κεκραμένον. Διόπερ ὀνομασθῆναι τὰς (πηγὰς) Νύμφας καὶ τιθήνας τοῦ

[11, 490]   τὸν Ὠρίωνα. Ὀρείας δὲ λέγει τὰς Πλειάδας ἐν ἴσῳ τῷ οὐρείας

[11, 491]   Οὐδὲν οὖν ἄπιστον καὶ Ὅμηρον τὰς Πλειάδας κατὰ ποιητικὸν νόμον Πελειάδας

[11, 490]   φάσκουσα τὴν ἀμβροσίαν τῷ Διὶ τὰς Πλειάδας κομίζειν. Κράτης δ´ ὁ

[11, 492]   οὐκ οἰκείως τῷ ποτηρίῳ ἐντετυπῶσθαι τὰς Πλειάδας, ξηρῶν τροφῶν οὔσας σημαντικάς,

[11, 490]   πολλοὶ δοξάζουσιν (ἄσεμνον γάρ) ἀλλὰ τὰς Πλειάδας. Οἰκεῖον γὰρ τὰς προσημαινούσας

[11, 490]   καλέονται Πελειάδες οὐράνιαι. Σαφῶς γὰρ τὰς Πλειάδας οὔσας Ἄτλαντος θυγατέρας Πελειάδας

[11, 490]   τὸν λόγον. Καὶ Σιμωνίδης δὲ τὰς Πλειάδας Πελειάδας εἴρηκεν ἐν τούτοις·

[11, 489]   δ´ ὁ ποιητὴς καλεῖ νῦν τὰς Πλειάδας, πρὸς ἃς σπόρος τε

[11, 490]   παρέρχεται οὐδὲ Πέλειαι. Ὅτι δὲ τὰς Πλειάδας τὸ ἐνδοξότατον τῶν ἀπλανῶν

[11, 493]   ὃν οὐκ ἀχαρίτως διέπαιξε διὰ τὰς πολυθρυλήτους ταύτας καὶ (τὰς) τοιαύτας

[11, 490]   ἀλλὰ τὰς Πλειάδας. Οἰκεῖον γὰρ τὰς προσημαινούσας τῷ τῶν ἀνθρώπων γένει

[11, 469]   περὶ τὴν Θουρίαν. {Β. Εἰς τὰς Ῥοδιακὰς ὅλος ἀπηνέχθην ἐγὼ καὶ

[11, 494]   Ἀπολλωνίου, εὑρήσεις σαυτὸν ἀπειληφότα κατὰ τὰς σὰς ἐπινοίας. Καὶ (Ταῦτ´ οὐχ

[11, 488]   ᾠοσκύφια καὶ τὰ κανθάρια καὶ τὰς Σελευκίδας καὶ τὰ καρχήσια καὶ

[11, 500]   οἱ Βοιώτιοι λεγόμενοι, χρησαμένου κατὰ τὰς στρατείας πρώτου Ἡρακλέους τῷ γένει·

[11, 494]   οἷς αἱ ἀναγραφαί εἰσι τῶν τὰς συντάξεις λαμβανόντων, λαβὼν ταύτας εἰς

[11, 464]   καλῶν τούτων καὶ παντοδαπῶν κατὰ τὰς τέχνας ἐκπωμάτων. Τὴν δὲ μανίαν

[11, 493]   διὰ τὰς πολυθρυλήτους ταύτας καὶ (τὰς) τοιαύτας λύσεις (Πτολεμαῖος ὁ Φιλάδελφος

[11, 466]   ταῖς Νηρῇσι διέτριβεν, αὐτὸς δὲ τὰς τοῦ (Ποσειδῶνος ἔβοσκεν ἵππους· καί

[11, 466]   Σελευκέων μετὰ τριακοσίων, μετὰ τὸ τὰς τραπέζας ἀρθῆναι τετράμνουν ἑκάστῳ (τῶν

[11, 507]   γὰρ καὶ συγχωρήσῃ τις μεθίστασθαι τὰς τῶν τετελευτηκότων ψυχὰς εἰς ἄλλας

[11, 486]   Ὅπερ ἐξηγούμενος Δίδυμος ὁ γραμματικὸς τὰς ὑπὸ Λυκίου φησὶ κατεσκευασμένας. Ἦν

[11, 489]   τῆς σελήνης τοῦ σχήματος ἐναργεῖς τὰς φαντασίας, καὶ τὰ περὶ τὴν

[11, 501]   καὶ νῦν οὕτως Μασσαλιῆται τιθέασι τὰς φιάλας ἐπὶ πρόσωπον. (Κρατίνου δ´

[11, 488]   καθότι τὰ λεγόμενα κυμβία καὶ τὰς φιάλας καὶ εἴ τι φιαλῶδές

[11, 474]   τῆς ὀροφῆς ἐξηρτημένον, ἀνακεχυμένας ἔχοντα τὰς φλόγας. Ὅτι δὲ καὶ ἀπὸ

[11, 479]   παιδιὰ καλεῖται, ἐν ᾗ κοιλάναντες τὰς χεῖρας δέχονται τὰ γόνατα τῶν

[11, 487]   ἐπιγραφομένῳ Δείπνῳ μετὰ τὸ ἀπονίψασθαι τὰς χεῖρας προπίνων τινί φησι· (Σὺ

[11, 502]   φιάλας ἀργυρίδας λέγουσι, χρυσίδας δὲ τὰς χρυσᾶς. Τῆς δὲ ἀργυρίδος (φιάλης)

[11, 504]   γὰρ ὄντι ὁ οἶνος ἄρδων τὰς ψυχὰς τὰς μὲν λύπας ὥσπερ

[11, 490]   προσημαινούσας τῷ τῶν ἀνθρώπων γένει τὰς ὥρας, ταύτας καὶ τῷ Διὶ

[11, 496]   Εὐριπίδης, λέγων οὕτως· Ἵνα πλημοχόας τάσδ´ εἰς χθόνιον χάσμ´ εὐφήμως προχέωμεν.

[11, 501]   εἰπόντος ἐν Δραπέτισιν· Δέχεσθε φιάλας τάσδε βαλανειομφάλους, Ἐρατοσθένης ἐν τῷ ἑνδεκάτῳ

[11, 501]   ὧν Κρατῖνος μνημονεύει· Δέχεσθε φιάλας τάσδε βαλανειομφάλους. Καὶ Θεόπομπος δ´ ἐν

[11, 493]   ἕτερος. (Τοῦτο γὰρ ἐπὶ δύο τάσσεσθαι πέφυκεν, ὡς καὶ ἐπὶ τούτων·

[11, 466]   οὐ μόνον ἐφ´ ἧς νῦν τάττεται δυνάμεως, ~(ἀλλὰ καὶ ὅτε τὴν

[11, 480]   Τὸ γὰρ φοξὸν ἐπὶ τούτου τάττουσι, καθότι Ὅμηρος ἐπὶ τοῦ Θερσίτου·

[11, 484]   τραγέλαφος, βατιάκη, λαβρώνιος. Ἀνδραποδιον δὴ ταῦθ´, ὁρᾷς, ἥκιστά γε, ἐκπωμάτων δ´

[11, 471]   οὕτως· Πολύξενός τις τῶν ἐκ Ταυρομενίου μεθεστηκότων ταχθεὶς ἐπὶ τὴν πρεσβείαν

[11, 476]   ποιητῶν. Ἐν δὲ Κυζίκῳ καὶ ταυρόμορφος ἵδρυται. Ὅτι δὲ τοῖς κέρασιν

[11, 476]   Διόνυσον κερατοφυῆ πλάττεσθαι ἔτι τε ταῦρον καλεῖσθαι ὑπὸ πολλῶν ποιητῶν. Ἐν

[11, 490]   κεῖνται ἐπὶ τῆς οὐρᾶς τοῦ ταύρου. ~(Καὶ Αἰσχύλος δ´ ἐκφανέστερον προσπαίζων

[11, 476]   νεκτάρεον πῶμ´ ἐν χρυσέαις προτομαῖς ταύρων κεραστῶν, ἔβρεχον δὲ κατὰ μικρόν.

[11, 494]   κατὰ τὰς σὰς ἐπινοίας. Καὶ (Ταῦτ´ οὐχ ὑπ´ ἄλλων, ἀλλὰ τοῖς

[11, 509]   γυναῖκας συνῴκισεν πρὸς γάμου κοινωνίαν, ταῦτ´ ὠφεληθεὶς ἐκ τῆς καλῆς Πολιτείας

[11, 502]   ἀδελφῆς προσλαβὼν τῆς τοῦ βασιλέως ταὔτ´, ἀπνευστί τ´ ἐκπιὼν ὡς ἄν

[11, 502]   φιάλας Ἄρεος καλεῖ τὰ ποτήρια ταῦτα. Αἰολεῖς δὲ τὴν φιάλην ἄρακιν

[11, 471]   ἐστιν, οἷον Θηρίκλειος, Δεινιάς, Ἰφικρατίς· ταῦτα γὰρ πρότερον συνιστορεῖν τοὺς εὑρόντας.

[11, 462]   εὐξαμένους τὰ δίκαια δύνασθαι (πρήσσειν (ταῦτα γὰρ ὦν ἐστι προχειρότερον) οὐχ

[11, 466]   φέρεταί τις ἐπιστολὴ ἐν ᾗ ταῦτα γέγραπται· Βατιάκαι ἀργυραῖ κατάχρυσοι τρεῖς.

[11, 489]   τῷ ποτηρίῳ πλάγια διὰ μήκους· ταῦτα δ´ εἶναι τοὺς δύο πυθμένας.

[11, 480]   ἔγχει τ´ ἐπιθεὶς τὸν ἡθμόν. Ταῦτα δ´ ἐστὶ κεράμεα ποτήρια καὶ

[11, 466]   ἢ ὅτι δύο ὦπας εἶχε· ταῦτα δὲ ἂν εἴη τὰ ὦτα.

[11, 479]   δείπνων γράφει καὶ ταῦτα· Καθαγισάντων ταῦτα ἐν κεραμέᾳ κοτταβίδι πιεῖν ἑκάστῳ

[11, 508]   πλειόνων ἄλλων, οὐδ´ ὣς διὰ ταῦτα θαυμαστέος ἐστίν. Ἔχει γάρ τις

[11, 479]   τῶν ἐπιχωρίων δείπνων γράφει καὶ ταῦτα· Καθαγισάντων ταῦτα ἐν κεραμέᾳ κοτταβίδι

[11, 508]   Ἐχρῆν οὖν ἃ πείσει λέγων ταῦτα καὶ γράφειν καὶ μὴ ταὐτὰ

[11, 465]   περὶ Περσῶν λέγων γράφει καὶ ταῦτα· Καὶ μὴν ἐκπώματα ἢν μὲν

[11, 493]   μόνος τὸ δέπας ἀμογητὶ ἀείρων. Ταῦτα καὶ ὁ θαυμάσιος λυτικὸς Σωσίβιος,

[11, 492]   ἔχουσα καὶ ἄλφιτον· ἄμφω δὲ ταῦτα κυκώμενα καὶ οὕτω πινόμενα λέγει

[11, 508]   γάρ τις καὶ παρ´ ἑτέρων ταῦτα λαβεῖν ἢ βέλτιον λεχθέντα ἢ

[11, 507]   Πλάτωνος κακοηθείας λέγων γράφει καὶ ταῦτα· Μετὰ τὴν Σωκράτους τελευτὴν ἐπὶ

[11, 466]   τὸ πέλαγος παρθένον, γράφει καὶ ταῦτα· Μυθολογοῦσι δὲ (περὶ) τῶν ἐν

[11, 479]   λέγων Μεταποντίνων ναοῦ γράφει καὶ ταῦτα· Ναὸς Μεταποντίνων, ἐν ᾧ φιάλαι

[11, 466]   φάσκειν, ἐξ ὧν ἐκεράμευσε κατεσκευακέναι ταῦτα. Ὁ δὲ παρὰ Σοφοκλεῖ (ἐν

[11, 509]   ἐπιδοὺς τοῖς πολίταις καὶ διὰ ταῦτα πιστευθεὶς εἶναι χρηστὸς παρὰ τοῖς

[11, 477]   οὕτως· Καὶ αὐτὸν Ὀδυσσεὺς ὁρῶν ταῦτα ποιοῦντα πληρώσας τοῦ οἴνου κυμβίον

[11, 488]   δ´ ὁ γέρων ἀμογητὶ ἄειρεν. Ταῦτα προθέμενος ὁ Ἀσκληπιάδης ζητεῖ περὶ

[11, 476]   κεράτων κατασκευή. Καλοῦσι γοῦν ἔνιοι ταῦτα ῥυτά. Καὶ τῶν ποιητῶν δὲ

[11, 494]   αὐτὸν οὕτως· ἦν ὀνόματα ἐγγεγραμμένα ταῦτα, Σωτῆρος Σωσιγένους Βίωνος Ἀπολλωνίου (Δίωνος)

[11, 478]   Δίου Κῳδίου φησί· (Μετὰ δὲ ταῦτα τὴν τελετὴν ποιεῖ καὶ αἱρεῖ

[11, 504]   πρὸς τὸ παιγνιωδέστερον ἀφιξόμεθα. (Εἰς ταῦτά τις ἀποβλέπων τὰ τοῦ καλοῦ

[11, 508]   ταῦτα καὶ γράφειν καὶ μὴ ταὐτὰ ποιεῖν τοῖς εὐχομένοις, ἀλλὰ τοῖς

[11, 505]   εἶπεν οὔτ´ ἤκουσε (παρὰ Πλάτωνος) Ταὐτά φασι καὶ Φαίδωνα εἰπεῖν ἀναγνόντα

[11, 471]   θῆρας κλονεῖν σπένδοντα ταῖς κύλιξι ταύταις κατ´ αὐτῶν. (Μνημονεύει τοῦ ἐκπώματος

[11, 484]   καθ´ ἡμέραν συμποσίων ἐπιπόλαιοι δριμύτητες· ταύταις οὖν ἐστι τῶν μὲν πόρων

[11, 494]   τῶν τὰς συντάξεις λαμβανόντων, λαβὼν ταύτας εἰς χεῖρας (ὁ βασιλεὺς) καὶ

[11, 493]   ἀχαρίτως διέπαιξε διὰ τὰς πολυθρυλήτους ταύτας καὶ (τὰς) τοιαύτας λύσεις (Πτολεμαῖος

[11, 490]   τῶν ἀνθρώπων γένει τὰς ὥρας, ταύτας καὶ τῷ Διὶ φέρειν τὴν

[11, 463]   καὶ ἡμῖν ἐπὶ τὰς Διονυσιακὰς ταύτας λαλιὰς οὐδεὶς ἂν εὐλόγως φθονήσαι

[11, 490]   Πλειάδων· διὸ καὶ ὁ περὶ ταύτας μῦθος, ὅτι φεύγουσι μετὰ τῆς

[11, 469]   ἐφήβους, Σωσία, τοὺς δυσχερεῖς. (ΗΔΥΠΟΤΙΔΕΣ. Ταύτας φησὶν ὁ Σάμιος Λυγκεὺς Ῥοδίους

[11, 466]   ἱστορίαν ἔχειν ἐν ἐκπώμασιν. Ἐν ταύτῃ δὲ τῇ τέχνῃ εὐδοκίμησαν Κίμων

[11, 507]   καλέσας αὐτὸν φορτικῶς Σάθωνα τὸν ταύτην ἔχοντα τὴν ἐπιγραφὴν διάλογον ἐξέδωκεν.

[11, 470]   Κατασκευάσαι δὲ λέγεται τὴν κύλικα ταύτην Θηρικλῆς ὁ Κορίνθιος κεραμεύς, ἀφ´

[11, 461]   τῷ πλουτεῖν προτιμῶσι τὴν μέθην ταύτην, οὐδὲν θαυμαστόν. Οὐκ ἔχοντες γὰρ

[11, 466]   οἴκους δὲ ἐπιτηδείους κατεσκεύαζον εἰς ταύτην τὴν παιδιάν. (Ὅτι παρὰ Τιμαχίδᾳ

[11, 470]   χρυσῇ κατεσκευασμένῃ πρὸς τὴν χρείαν ταύτην (ὑπὸ Ἡφαίστου τὸν Ἥλιον καθεύδοντα

[11, 486]   (Σὺ δὲ τὴν μέλην, Συρίσκε, ταυτηνὶ λαβὼν ἔνεγκον ἐπὶ τὸ μνῆμ´

[11, 461]   Οὐκ ἔχοντες γὰρ ἑτέραν ἡδονὴν ταύτης καλλίω οὐδὲ μᾶλλον εὐχερῆ καταφεύγουσιν

[11, 507]   τὸ σύνολον ἦμεν, τίς χάρις ταύτης τῆς ἀθανασίας; ~Οἱ δὲ συντεθέντες

[11, 482]   Παφίους. (ΚΥΠΕΛΛΟΝ. Τοῦτο πότερόν ἐστιν ταὐτὸν τῷ ἀλείσῳ καὶ τῷ δέπαι

[11, 507]   ἐν διαθήκαις, ἐν ἐκκομιδαῖς, ἐν τάφοις» ὥς φησι Διοσκουρίδης ἐν τοῖς

[11, 477]   φησι ποτηρίου εἶδος εἶναι, (καὶ τάχ´ ἂν εἴη τὰ λεγόμενα σκυφία

[11, 474]   (τὸ) ποτήριον τὸ καρχήσιον, (καὶ τάχα διὰ τὸ ἀνατετάσθαι οὕτως ὠνόμασται.

[11, 461]   ἐπεὶ τὰ πολλὰ ἐγαλακτοπότει. Ἢ τάχα καὶ βαρβαρικὸν ἦν τὸ ἔκπωμα,

[11, 504]   ὁ λαμπρότατος Πλάτων ζηλοτυπίαν, ἢ τάχα φιλονίκως εἶχον ἀρχῆθεν πρὸς ἑαυτοὺς

[11, 481]   πιὼν μέγιστος ὢν τὸ σῶμα ταχέως ἂν ὑπὸ τῆς μέθης κατηνέχθη.

[11, 471]   τις τῶν ἐκ Ταυρομενίου μεθεστηκότων ταχθεὶς ἐπὶ τὴν πρεσβείαν ἕτερά τε

[11, 466]   ἐκ φιάλης πίνοντες ὅσον θέλουσι τάχιστ´ ἀπαλλαγήσονται, οἱ δ´ ἐκ βομβυλιοῦ

[11, 480]   εἴρηκε διὰ τούτων· Ἀλλ´ ὡς τάχιστα μέλανα δεῦρ´ ἀμνὸν φέρειν κοινόν

[11, 504]   μὲν ἀθρόον τὸ ποτὸν ἐγχεώμεθα, ταχὺ ἡμῶν καὶ τὰ σώματα καὶ

[11, 504]   Καὶ πάλιν ἐκ Θεοφορουμένης· Καὶ ταχὺ (πάλι) τὸ πρῶτον περισόβει ποτήριον

[11, 485]   δ´ ἐν κύκλῳ λεπαστὴν ἡμῖν ταχὺ προσφέρων παῖς ἐνέχει τε σφόδρα

[11, 497]   κρουνιζόντων λεπτῶς κάτωθεν πίνουσιν, ὠνομάσθαι τε ἀπὸ τῆς ῥύσεως. (ΣΑΝΝΑΚΙΑ. Κράτης

[11, 506]   δὲ τοῦ Ἀλκιβιάδου Κλεινίαν μαινόμενόν τε ἀποφαίνει καὶ τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ

[11, 480]   Ἐγένοντο δ´ ἐπίσημοι κύλικες αἵ τε Ἀργεῖαι καὶ αἱ Ἀττικαί. Καὶ

[11, 504]   τοσοῦτο πίνῃ, καὶ μάλα ὀρθά τε αὔξεται καὶ θάλλοντα ἀφικνεῖται εἰς

[11, 509]   ὁ κωμῳδιοποιὸς ἐν Ναυάγῳ (Πλάτωνά τε αὐτὸν καὶ τῶν γνωρίμων τινὰς

[11, 486]   ἀπὸ πόλεων ἢ ἐθνῶν. (Ἀριστοφάνης τε γὰρ ἐν Εἰρήνῃ φησί· Τὸ

[11, 485]   ῥίζιον τρίψας τι μικρὸν δελεάσας τε γεννικῇ τὸ μέγεθος κοίλῃ λεπαστῇ,

[11, 500]   τάπητες, ἀλλὰ θυμὸς εὐμενὴς Μοῦσά τε γλυκεῖα καὶ Βοιωτίοισιν ἐν σκύφοισιν

[11, 480]   Ἐν ξυνῷ κεν εἴη συμπόταισίν τε γλυκερὸν καὶ Διωνύσοιο καρπῷ καὶ

[11, 466]   ὦτα συντεθλασμένον σφόδρα, ἔχον κύκλῳ τε γράμματ´. {Β. Ἆρά γ´ ἕνδεκα

[11, 471]   ταχθεὶς ἐπὶ τὴν πρεσβείαν ἕτερά τε δῶρα παρὰ τοῦ Νικοδήμου καὶ

[11, 498]   Τὸ σκύφος ἔχαιρον δεχόμενος. Φαίδιμός τε ἐν πρώτῳ Ἡρακλείας· Δουράτεον σκύφος

[11, 486]   Χιουργὴς καὶ τράπεζα Ῥηνιοεργής. Ἡρόδοτός τε ἐν τῇ ἑβδόμῃ φησί· Προβόλους

[11, 486]   πλοῖον ἔσται Ναξιουργὴς κάνθαρος. Κριτίας τε ἐν τῇ Λακεδαιμονίων Πολιτείᾳ· Κλίνη

[11, 496]   δὲ πρὸς δύσιν ἀνιστάμενοι ἀνατρέπουσίν τε ἐπιλέγοντες ῥῆσιν μυστικήν. Μνημονεύει αὐτῶν

[11, 506]   προπηλακίζων καὶ καλῶν ὀψιμαθεῖς ἔτι τε ἐριστὰς (ὀνομάζων) ὀνειδίζει αὐτοῖς καὶ

[11, 470]   τὰς λαγόνας ἱκανῶς βαθυνομένη ὦτά τε ἔχει βραχέα ὡς ἂν κύλιξ

[11, 478]   ἀκράτου. (Σιληνὸς καὶ Κλείταρχος ἔτι τε Ζηνόδοτος τὴν κύλικα· Πάντῃ δ´

[11, 463]   ἡμέτερος βασιλεύς, σωτήρ τε πατήρ τε· ἡμῖν δὲ κρητῆρ´ οἰνοχόοι θέραπες

[11, 467]   τῶν κατασκευασάντων (φησὶν ὀνομασθῆναι τήν τε Θηρίκλειον κύλικα καὶ τὴν Δεινιάδα.

[11, 500]   Ῥίνθων ἐν Ἡρακλεῖ· Ἐν ὑστιακῷ τε καθαρὸν ἐλατῆρα σὺ καθαρῶν τ´

[11, 463]   δακρυόεντα λέγῃ, ἀλλ´ ὅστις Μουσέων τε καὶ ἀγλαὰ δῶρ´ Ἀφροδίτης συμμίσγων

[11, 465]   ηὔξηται ἐν αὐτοῖς ἡ ἀδικία τε καὶ αἰσχροκέρδεια. Ὁ δὲ Οἰδίπους

[11, 489]   τὰς Πλειάδας, πρὸς ἃς σπόρος τε καὶ ἀμητὸς καὶ τῶν καρπῶν,

[11, 500]   δὲ κατὰ μίμησιν εἰργάσαντο κεραμέους τε καὶ ἀργυροῦς σκύφους. Ὧν πρῶτοι

[11, 470]   ποτ´ ἄμπαυσις γίνεται οὐδεμία ἵπποισίν τε καὶ αὐτῷ, ἐπὴν ῥοδοδάκτυλος Ἠὼς

[11, 473]   καταστρέφοντα, πλησίον δὲ κείμενον στρωματέα τε καὶ γύλιον αὐτοῦ. (Εὔβουλος δ´

[11, 465]   Διόνυσον, χορεύοντες καὶ ἀνακαλοῦντες Εὔαν τε καὶ Διθύραμβον καὶ Βακχευτὰν καὶ

[11, 465]   ἔσχεν πλῆθος ἀπειρέσιον ἀργυρέων χρυσοῦ τε καὶ ἠλέκτροιο φαεινοῦ, τῶν προτέρων

[11, 502]   Φιλοτησίαν σοι τήνδ´ ἐγὼ ἰδίᾳ τε καὶ κοινῇ κύλικα προπίομαι. Ἐκαλεῖτο

[11, 463]   οἰνοχοοῦσα» τούτοις τοῖς ἑταίροις ἐμοῖς τε καὶ σοῖς. (Πρὸς οὓς λεκτέον

[11, 492]   ἀμβροσίην Διὶ πατρὶ φέρουσιν. Ἀλλά τε καὶ τῶν αἰεὶ ἀφαιρεῖται λὶς

[11, 465]   τῷ κεκτῆσθαι πολλὰ ἐκπώματα ἀργυρᾶ τε καὶ χρυσᾶ. Ὧν εἷς ἐστι

[11, 505]   αὐτόν, (Ἥκει ἡμῖν ὁ καλός τε καὶ χρυσοῦς Γοργίας, ἔφη ὁ

[11, 466]   δ´ αἰεὶ πόλεμοί τε μάχαι τε (Καικίλιος δὲ ὁ ῥήτωρ ὁ

[11, 482]   ἅττ´ ἐποίησεν εἰς Κότυν, ῥήσεις τε κατὰ δεῖπνον Θεόδωρός μοι λέγοι,

[11, 459]   κατακλίνας ἐν τῇ πόᾳ θαλλίαν τε κατακλάσας ἀντὶ τραπέζης παρέθηκε τῶν

[11, 478]   (Ἕρμιππος δὲ ἐν Θεοῖς· Τόν τε κότυλον πρῶτον ἤνεγκ´ ἐνέχυρον τῶν

[11, 480]   τροχῷ· ἀφ´ ὧν καλεῖται τό τε κυλικεῖον, ἐν ᾧ τίθεται τόπῳ

[11, 482]   μὲν οὖν. Ἄλεξις Ἱππεῖ· ~Τά τε κυμβία (ἆρ´ ἦν πρόσωπ´ ἔχοντα

[11, 498]   ἐν Εὐρυσθεῖ ἀρσενικῶς ἔφη· Σκύφος τε μακρός. Καὶ Ἀχαιὸς δ´ ἐν

[11, 466]   δάσσαιντ´, ἀμφοτέροισι δ´ αἰεὶ πόλεμοί τε μάχαι τε (Καικίλιος δὲ ὁ

[11, 496]   ἐν τῷ περὶ Μέθης Λυγκεύς τε ὁ Σάμιος ἐν ταῖς Ἐπιστολαῖς.

[11, 488]   (ἀλλ´ ὅτι ἐμπεπαρμένοις ἐοίκασιν ἔξω τε ὀλίγῳ προὔχουσι, μετέωροι τῆς ἄλλης

[11, 506]   τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ ἠλιθίους Μειδίαν τε ὀρτυγοκόπον, καὶ τὸν τῶν Ἀθηναίων

[11, 482]   οἰκήσαιμι τὴν ἑξῆς θύραν, κυμβία τε παρέχοιμ´ ἑστιῶν Εὐριπίδῃ. Ὅτι δὲ

[11, 502]   αὐτὸν ἀναφερομένους Πέρσας φησί· Στεφάνους τε πᾶσι κὠμφαλωτὰς χρυσίδας. (Ἀθηναῖοι δὲ

[11, 463]   φησιν· (Χαιρέτω ἡμέτερος βασιλεύς, σωτήρ τε πατήρ τε· ἡμῖν δὲ κρητῆρ´

[11, 507]   πρὸς τὸν νεώτερον Διονύσιον. Αἰσχίνου τε πένητος ὄντος καὶ μαθητὴν ἕνα

[11, 499]   ἄγγος ἔχοισα μέγαν σκύφον, οἷά τε ποιμένες ἄνδρες ἔχουσιν, χερσὶ λεόντεον

[11, 464]   ἐαγός, ἀνδρῶν δαιτυμόνων ναυάγιον, οἷά τε πολλὰ πνεῦμα Διωνύσοιο πρὸς Ὕβριος

[11, 491]   ταῖς περιστεραῖς ἐν τούτοις Αἵ τε ποταναῖς ὁμώνυμοι πελειάσιν αἰθέρι κεῖσθε.

[11, 463]   δ´ ἁγνῶς Ἡρακλέι τ´ Ἀλκμήνῃ τε, Προκλέι Περσείδαις τ´, ἐκ Διὸς

[11, 506]   δῆμον εἰκαῖον εἴρηκε κριτὴν (ἔτι τε πρόκωπον) Λακεδαιμονίους δὲ ἐπαινῶν ἐπαινεῖ

[11, 490]   Πληιάδας θ´ Ὑάδας τε τό τε σθένος Ὠρίωνος ἄρκτον θ´, ἣν

[11, 499]   δ´ ὀρῷ ἄγγεα πάντα γαυλοί τε σκαφίδες τε τετυγμένα, τοῖς ἐνάμελγεν.

[11, 460]   παρέθηκ´ αὐτοῖσι θάλειαν δαῖτα ποτήριά τε, στεφάνους δ´ ἐπὶ κρασὶν ἔθηκεν.

[11, 484]   (Περσικαὶ στολαὶ δ´ ἐκεῖναι πορφυρᾶ τε στρώματα ἔνδον ἔστ´, ἄνδρες, ποτηρίδια

[11, 485]   ἡμῖν ταχὺ προσφέρων παῖς ἐνέχει τε σφόδρα κυανοβενθῆ, τὸ βάθος παρίστησιν

[11, 476]   τὸν Διόνυσον κερατοφυῆ πλάττεσθαι ἔτι τε ταῦρον καλεῖσθαι ὑπὸ πολλῶν ποιητῶν.

[11, 499]   ἄγγεα πάντα γαυλοί τε σκαφίδες τε τετυγμένα, τοῖς ἐνάμελγεν. Εἰ μὴ

[11, 464]   Ῥοδιακαί, φησί, προσαγορευόμεναι χυτρίδες διά τε τὴν ἡδονὴν εἰς τὰς μέθας

[11, 470]   ἑξῆς πυκνὰς ἕλκει, καταντλεῖ, κατά τε τὴν παροιμίαν αἰεί ποτ´ εὖ

[11, 466]   Αὔξει γὰρ καὶ τρέφει μεγαλύνει τε τὴν ψυχὴν ἡ ἐν τοῖς

[11, 490]   οὐρανὸς ἐστεφάνωται, Πληιάδας θ´ Ὑάδας τε τό τε σθένος Ὠρίωνος ἄρκτον

[11, 483]   δὲ κατὰ τὰς ἑορτάς, ἔν τε τοῖς ἐπινικίοις καὶ τοῖς γάμοις

[11, 466]   νέαν δ´ ἐπουρίσας πλήρωσον, εὐτρεπῆ τε τὸν κοντὸν ποοῦ καὶ τοὺς

[11, 489]   κόσμον εἶναι σφαιροειδῆ, λαμβάνοντες ἔκ τε τοῦ ἡλίου καὶ τῆς σελήνης

[11, 494]   πως τῆς κύλικός ἐστιν ἄξιόν τε τοῦ κλέους τοῦ τῆς ἑορτῆς.

[11, 463]   τὴν διατριβὴν εἰς τὸ φῶς τε τοῦθ´, ὃ δὴ (ὁρῶμεν. Ὃς

[11, 468]   ἄμφωτον ποτήριον, εἰς ὃ οἷόν τε τοὺς δακτύλους διείρειν ἑκατέρωθεν· ἄλλοι

[11, 468]   ἄμφωτον, εἰς ὅ ἐστιν οἷόν τε τοὺς δακτύλους ἑκατέρωθεν διείρειν. Οἳ

[11, 505]   δ´ ἐκ νέου στρατεύεσθαι, παραδούς τε τοὺς παῖδας ταῖς γυναιξὶ τρέφειν

[11, 462]   (Πάρκεινται δ´ ἄρτοι ξανθοὶ γεραρή τε τράπεζα τυροῦ καὶ μέλιτος πίονος

[11, 506]   φῶς λέγεσθαί ἐστιν ἄξιον, ἔν τε τῷ προτέρῳ τῶν εἰς αὐτὸν

[11, 469]   ματέρα κουριδίαν τ´ ἄλοχον πάιδάς τε φίλους, (ὃ δ´ ἐς ἄλσος

[11, 509]   κνήμης ἱμάντων ἰσομέτροις ἑλίγμασιν, ὄγκῳ τε χλανίδος εὖ τεθωρακισμένος, σχῆμ´ ἀξιόχρεων

[11, 480]   μέλανα δεῦρ´ ἀμνὸν φέρειν κοινόν τε χρὴ κρατῆρα καὶ κυλιχνίδας. Καὶ

[11, 474]   σεσωσμένον πρῶτος λέγω σοι τόν τε χρυσοῦν κάνθαρον. {ΣΤΡ. Ποῖον; τὸ

[11, 475]   νῦν κελέβειον ἀντὶ ἀγγείου τινὸς τέθεικε, προειπὼν ποτήρια δέπαστρα. Θεόκριτος δ´

[11, 479]   εἰς τὸ μέσον τοῦ κοττάβου τεθέντος (ἐξ ἀποστήματος ἴσου καὶ τόπων

[11, 464]   Τὸν ἐπιδέξια λέγειν; Ἄπολλον, ὡσπερεὶ τεθνηκότι. (Παραιτητέον δ´ ἡμῖν τὰ κεράμεα

[11, 509]   ἑλίγμασιν, ὄγκῳ τε χλανίδος εὖ τεθωρακισμένος, σχῆμ´ ἀξιόχρεων ἐπικαθεὶς βακτηρίᾳ, ἀλλότριον,

[11, 460]   φησίν· Νέκυς δὲ χαμαιστρώτου ἐπὶ τείνας εὐρείης στιβάδος παρέθηκ´ αὐτοῖσι θάλειαν

[11, 482]   δοκεῖν τούτοις διαμάχεσθαι εἰς ἑκάτερα τείνει. Μνημονεύει δ´ αὐτοῦ καὶ Ἀναξανδρίδης

[11, 490]   ἄλλων συναρίθμησιν· Ἐν δὲ τὰ τείρεα πάντα τά τ´ οὐρανὸς ἐστεφάνωται,

[11, 498]   σ> κλινοῦμεν σκύφος σκύφους, ὡς τεῖχος τείχους. Οἱ δ´ Ἀττικοὶ τὴν

[11, 462]   Γῆς Ὀλυμπίας ἱερῷ (ἐκτὸς τοῦ τείχους ἐσχάραν τινὰ εἶναι, ἀφ´ ἧς,

[11, 498]   κλινοῦμεν σκύφος σκύφους, ὡς τεῖχος τείχους. Οἱ δ´ Ἀττικοὶ τὴν εὐθεῖαν

[11, 504]   ἐξ ὧν περὶ Κύρου εἰρήκασι τεκμαιρομένοις ἡμῖν, ἀλλὰ κἀκ τῶν αὐτῶν

[11, 489]   τῶν ἀπλανῶν ἀστέρων, οἷς δὴ τεκμαίρονται τὰ περὶ τὴν ζωὴν οἱ

[11, 470]   Χώρει σὺ δεῦρο, Θηρικλέους πιστὸν τέκνον, γενναῖον εἶδος, ὄνομά σοι τί

[11, 494]   ὀξυβαφίων κεραμέων ἐπίνομεν· τούτῳ δέ, τέκνον, πολλὰ κἀγάθ´ οἱ θεοὶ τῷ

[11, 479]   ἡμίνας δύο. Καὶ Σώφρων Κατάστρεψον, τέκνον, τὰν ἡμίναν. Κοτυλίσκην δ´ εἴρηκε

[11, 503]   τῶν ἀπηρχαιωμένων τούτων περάνῃς, τὸν Τελαμῶνα μηδὲ τὸν Παιῶνα μηδ´ Ἁρμόδιον.

[11, 466]   ὄν. Πείσανδρος δέ φησιν Ἡρακλέα Τελαμῶνι τῆς ἐπὶ Ἴλιον στρατείας ἀριστεῖον

[11, 491]   δὲ καθὸ συμφυῆ πάλιν ἐπὶ τέλει γίνεται τῆς ἀποστάσεως αὐτῶν. Ὅταν

[11, 474]   τράχηλος, τὸ δὲ πρὸς τῷ τέλει καρχήσιον. ~(Ἔχει δὲ τοῦτο κεραίας

[11, 484]   Ἀδαῖον καὶ Ἀντίγονόν φησι· (Διόνυσος τέλειος καθήμενος ἐπὶ πέτρας· ἐξ εὐωνύμων

[11, 489]   ὁ κύκλος ἀπήρτισται καὶ ἔστι τέλειος. Καὶ τὸ ποτήριον οὖν τὸ

[11, 490]   τῆς τῶν καρπῶν γενέσεως καὶ τελειώσεως προσημαντικὰς Πλειάδας οἰκείως ἐνετόρευσε τῷ

[11, 467]   τι δεινος καὶ καλαθίσκος οὑτοσί. Τελέσιλλα δὲ ἡ Ἀργεία καὶ τὴν

[11, 502]   ~(Λαβοῦσα πλήρη χρυσέαν μεσόμφαλον φιάλην. Τελέστης δ´ ἄκατον ὠνόμαζέ νιν, ὡς

[11, 502]   ἄκατον ὠνόμαζέ νιν, ὡς τοῦ Τελέστου ἄκατον τὴν φιάλην εἰρηκότος. Φερεκράτης

[11, 478]   φησί· (Μετὰ δὲ ταῦτα τὴν τελετὴν ποιεῖ καὶ αἱρεῖ τὰ ἐκ

[11, 496]   δὲ αὐτῷ ἐν Ἐλευσῖνι τῇ τελευταίᾳ τῶν μυστηρίων ἡμέρᾳ, ἣν καὶ

[11, 467]   οἱ Σάτυροι τοῦ Διονύσου τὴν τελευταίαν συλλαβὴν διὰ τοῦ οὖ μόνου

[11, 494]   πρώτην συλλαβὴν (βι) καὶ τὴν τελευταίαν τοῦ Ἀπολλωνίου, εὑρήσεις σαυτὸν ἀπειληφότα

[11, 491]   δ´ αὖ συνάφεια κατὰ τὴν τελευταίαν ὑπόληξιν, ἕκαστον μὲν ἂν λέγοιτο

[11, 485]   ~(ΛΕΠΑΣΤΗ. Οἳ μὲν ὀξύνουσι τὴν τελευταίαν, ὡς καλή, (οἳ δὲ παροξύνουσιν,

[11, 507]   καὶ ταῦτα· Μετὰ τὴν Σωκράτους τελευτὴν ἐπὶ πλεῖον τῶν συνήθων ἀθυμούντων

[11, 506]   ταῖς Ἀθήναις, οἱ ἔτι πρότερον τελευτήσαντες τῷ λοιμῷ. Πολλὰ δ´ ἔστι

[11, 506]   καὶ (Ξάνθιππος οἱ Περικλέους υἱοὶ (τελευτήσαντες τῷ λοιμῷ) Πρωταγόρᾳ διαλέγεσθαι, ὅτε

[11, 460]   μοι ἑρκεῖος, ἔστι φρατέριος, τὰ τέλη τελῶ ~(ἄξιον δ´ ἐστὶ ζητῆσαι

[11, 460]   ἑρκεῖος, ἔστι φρατέριος, τὰ τέλη τελῶ ~(ἄξιον δ´ ἐστὶ ζητῆσαι εἰ

[11, 465]   γὰρ ἄμπελοι πλεῖστον ὑγρὸν χέουσι τεμνόμεναι καὶ κατὰ φύσιν δακρύουσι. Διόπερ

[11, 470]   Ἱστορίᾳ. Διηγούμενος γὰρ περὶ τῆς τερμίνθου φησί· Τορνεύεσθαι δὲ ἐξ αὐτῆς

[11, 487]   Βρόμιος γάνος τόδε δοὺς ἐπὶ τέρψιν πάντας ἄγει. Ἀντιφάνης Λαμπάδι· Τράπεζα

[11, 487]   ἥλοισι πεπαρμένον· οὔατα δ´ αὐτοῦ τέσσαρ´ ἔσαν, δοιαὶ δὲ πελειάδες ἀμφὶς

[11, 488]   τί τὸ οὔατα δ´ αὐτοῦ τέσσαρ´ ἔσαν. Τὰ γὰρ ἄλλα ποτήριά

[11, 480]   δακτύλῳ πεποιημέναι, καὶ ἔχουσιν ὦτα τέσσαρα, πυθμένα εἰς πλάτος ἐκτεταμένον (πολλοὶ

[11, 492]   ἐπὶ τῶν πελειάδων ἀκούωμεν, ὅτι τέσσαρες μὲν ἦσαν ἐπὶ τῶν ὤτων,

[11, 492]   ~(Γενήσονται οὖν ἐπὶ τῶν ὤτων τέσσαρες πελειάδες. (Ἔπειθ´ ὅταν ἐπενέγκῃ τὸ

[11, 488]   ἐντέχνως ἄγαν ὑπέδειξε τὴν τῶν τεσσάρων ὤτων σχέσιν ἔχουσαν ὧδε. Ἐκ

[11, 493]   ἀπονητὶ ἄειρεν. Νῦν οὖν οὕτω τεταγμένων ὁ Νέστωρ φαίνεται τῶν μὲν

[11, 466]   κοῖλον κύτος· ἔπειτ´ ἄκρατον κοὐ τεταργανωμένον ἔπινε κἀξημύστισεν. (Ἔπινον δὲ τὴν

[11, 483]   κατὰ Δημοσθένους. Καλλίξεινος δ´ ἐν τετάρτῳ (περὶ Ἀλεξανδρείας ἀναγράφων τὴν τοῦ

[11, 501]   σκαφίοις ἀρύουσιν. Τίμαρχος δ´ ἐν τετάρτῳ περὶ τοῦ Ἐρατοσθένους Ἑρμοῦ (Πεπαῖχθαί

[11, 496]   ἱστορεῖ (Νίκανδρος ὁ Καλχηδόνιος ἐν τετάρτῳ Προυσίου Συμπτωμάτων. (ΡΕΟΝΤΑ. Οὕτως ποτήριά

[11, 496]   εἶδος ἐκπώματος, (ὡς Σιμάριστος ἐν τετάρτῳ Συνωνύμων. Ἴων δ´ ὁ Χῖος

[11, 507]   συγχωρήσῃ τις μεθίστασθαι τὰς τῶν τετελευτηκότων ψυχὰς εἰς ἄλλας φύσεις ἢ

[11, 475]   ἐπίκειται τὸ λεγόμενον αὐτῷ θωράκιον, τετράγωνον πάντῃ πλὴν τῆς βάσεως καὶ

[11, 472]   ἐρρωμένως. Θεόφιλος δ´ ἐν Βοιωτίᾳ· Τετρακότυλον δὲ κύλικα κεραμέαν τινὰ τῶν

[11, 483]   τράχηλον ἀνακεκλασμένη; Ἄλεξις Ἐρίθοις· Εἶτα τετρακότυλον ἐπεσόβει κώθωνά μοι, παλαιὸν οἴκων

[11, 466]   Σώπατρος ὁ παρῳδός· Βαυκαλὶς ἡ τετράκυκλος. Καὶ πάλιν Νᾶμα μελισσῶν ἡδὺ

[11, 467]   σου; ἐγᾦδα· δείνῳ περὶ κάτω τετραμμένῳ. Ἀρχέδικος δ´ ἐν Διαμαρτάνοντι παράγων

[11, 466]   μετὰ τὸ τὰς τραπέζας ἀρθῆναι τετράμνουν ἑκάστῳ (τῶν τριακοσίων ἔκπωμα δοῦναι

[11, 466]   τρὶς ὕδατος προχέειν, τὸ δὲ τέτρατον ἱέμεν οἴνου. Θεόφραστος· Ἐπεὶ καὶ

[11, 473]   πάλι Σωκλῆς εἰς ἠοῦν πίνει τετραχόοισι κάδοις, εἶτ´ ἐξαίφνης που τυχὸν

[11, 483]   Κυπρίους, τὸ δὲ δίωτον καὶ τετράωτον Κρῆτας. Φιλητᾶς δὲ Συρακοσίους κύπελλα

[11, 493]   καθ´ Ὅμηρον ὁ Μαχάων οὐ τέτρωται ἐν ἄλλοις δειχθήσεται. Ἀγνοοῦσιν δ´

[11, 493]   τοῦ μογέων δηλοῦσθαι νομίζοντες, ἐπειδὴ τέτρωται. Ὅτι δὲ καθ´ Ὅμηρον ὁ

[11, 469]   τούτων· Ψυκτῆρα, κύαθον, κυμβία, ῥυτὰ τέτταρα, ἡδυποτίδας τρεῖς, ἡθμὸν ἀργυροῦν. Σῆμος

[11, 502]   Ὑποβολιμαίῳ· Ἐγὼ Πτολεμαίου τοῦ βασιλέως τέτταρα χυτρίδι´ ἀκράτου τῆς τ´ ἀδελφῆς

[11, 488]   Καὶ γίνεται τὸν τρόπον τοῦτον τέτταρα ὦτα. Τοῦτο δὲ οὐκ ἐπὶ

[11, 476]   φυόντων, ὡς χωρεῖν τρεῖς καὶ τέτταρας χόας, ἐκπώματα (ποιεῖν ἐξ αὐτῶν,

[11, 502]   ἦγεν δύο δραχμάς, κυμβίον δὲ τέτταρας, ~(ψυκτηρίδιον δὲ δύ´ ὀβολούς, Φιλιππίδου

[11, 491]   ἕκαστον μὲν ἂν λέγοιτο καθὸ τέτταρες αἱ πᾶσαι σχίσεις τῶν ὤτων,

[11, 485]   ἣν ἐκπιοῦς´ ἄκρατον Ἀγαθοῦ Δαίμονος τέττιξ κελαδεῖ. Καὶ ἐν Μήδῳ· Ὥς

[11, 482]   ἐποιχόμενοι κήρυκες χρύσεα καλὰ κύπελλα τετυγμένα νωμήσαντο. Σιληνὸς δέ φησι· κύπελλα

[11, 499]   πάντα γαυλοί τε σκαφίδες τε τετυγμένα, τοῖς ἐνάμελγεν. Εἰ μὴ σκύφος

[11, 503]   καλέσῃ ψυγέα τὸν ψυκτηρίαν, τὸ τευτλίον δὲ σεῦτλα, φακέαν τὴν φακῆν,

[11, 492]   λέγει ὁ ποιητής· Τοῖσι δὲ τεῦχε κυκεῶ ἐυπλόκαμος Ἑκαμήδη ἣ σφῶιν

[11, 466]   ἔχοντα ἐπίγραμμα τόδε· γραμμαὶ Παρρασίοιο, τέχνα Μυός. Ἐμμὶ δὲ ἔργον Ἰλίου

[11, 464]   τούτων καὶ παντοδαπῶν κατὰ τὰς τέχνας ἐκπωμάτων. Τὴν δὲ μανίαν τοὺς

[11, 466]   ἐκπώμασιν. Ἐν ταύτῃ δὲ τῇ τέχνῃ εὐδοκίμησαν Κίμων καὶ Ἀθηνοκλῆς. Ἐχρῶντο

[11, 509]   καὶ Βρυσωνοθρασυμαχειοληψικερμάτων, πληγεὶς ἀνάγκῃ ληψολιγομίσθῳ τέχνῃ (συνών τις, οὐκ ἄσκεπτα δυνάμενος

[11, 488]   ἐκπώματι κατὰ τὸν τῆς ἐμπαιστικῆς τέχνης λόγον, ὡς καὶ ἐπὶ τοῦ

[11, 466]   Μῦς, οὗ εἴδομεν σκύφον Ἡρακλεωτικὸν τεχνικῶς ἔχοντα Ἰλίου ἐντετορευμένην πόρθησιν, ἔχοντα

[11, 497]   γὰρ σήμερον Σωτήρια πάντες οἱ τεχνῖται· μεθ´ ὧν πιὼν τὸ δίκερας

[11, 464]   μίμων, ἔτι δὲ τῶν ἄλλων τεχνιτῶν ὑποπίνωμεν. (Λέγει δὲ περὶ τούτων

[11, 481]   ὡς διαφόρων γινομένων καὶ ἐν Τέῳ κυλίκων. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Θ' (Φερεκράτης Κοριαννοῖ·

[11, 466]   ἀνδρῶν πίνεσκεν ἀπ´ αὐτοῦ οὔτε τεῳ σπένδεσκε θεῶν, ὅτε μὴ Διί.

[11, 466]   πρὸς τήνδ´, ἐκπίομαι δ´ ἐγὼ τέως. Αὔλει σύ, καὶ σὺ τὴν

[11, 508]   τῇ πατρίδι ἀργύριον ἐπὶ ἐνεχύρῳ τῇ ἀκροπόλει (καὶ) ἀφυστερησάσης τυραννεῖν ἐβουλεύετο,

[11, 493]   προβεβηκότα. Τούτων τοίνυν οὕτως κατηγορουμένων τῇ ἀναστροφῇ χρησάμενοι ἀπολύομεν τὸν ποιητήν.

[11, 498]   Ὀδυσσεὺς δὲ παρὰ τῷ Ὁμήρῳ τῇ (Ἀρήτῃ δ´ ἐν χερσὶ τίθει

[11, 479]   ἐν Ὑπομνήμασιν, ὧν ἀρχὴ Ἐν τῇ ἀρίστῃ πολιτείᾳ, φησίν· ὁ καλούμενος

[11, 466]   ἀνακείμενον ἐν Καπύῃ τῆς Καμπανίας τῇ Ἀρτέμιδι, ἀργυροῦν, ἐκ τῶν Ὁμηρικῶν

[11, 489]   Καπύῃ πόλει τῆς Καμπανίας ἀνακείμενον τῇ Ἀρτέμιδι ποτήριον, ὅπερ λέγουσιν ἐκεῖνοι

[11, 466]   Ἐπιστολαῖς ταῖς πρὸς τοὺς ἐν τῇ Ἀσίᾳ σατράπας φέρεταί τις ἐπιστολὴ

[11, 490]   Σύνεγγυς γάρ ἐστιν ὁ Ὠρίων τῇ ἀστροθεσίᾳ τῶν Πλειάδων· διὸ καὶ

[11, 491]   πίλναντο Πέλειαι. Ποσείδιππός τ´ ἐν τῇ Ἀσωπίᾳ· Οὐδέ τοι ἀκρόνυχοι ψυχραὶ

[11, 497]   φορήματα γενέσθαι τῶν Ἀρσινόης εἰκόνων. (Τῇ γὰρ εὐωνύμῳ χειρὶ τοιοῦτον φέρει

[11, 497]   τῇ Χήρᾳ βατιακῶν μνησθεὶς καὶ τῇ γελοιότητι τοῦ ὀνόματος προσπαίξας φησί·

[11, 491]   εἰσι. Καὶ Σιμμίας δ´ ἐν τῇ Γοργοῖ φησιν· Αἳ θέρος ὠκεῖαι

[11, 472]   οὕτως μὰ τὴν Γῆν εὐρύθμως τῇ δεξιᾷ ἄρας ἐνώμα. (Ἐν δὲ

[11, 484]   δ´ αὐτοῦ Σάτυρος φαλακρός, ἐν τῇ δεξιᾷ κώθωνα μόνωτον ῥαβδωτὸν κρατῶν.

[11, 474]   τῆς μίξεως, ὡς Φερεκύδης ἐν τῇ δευτέρᾳ ἱστορεῖ καὶ Ἡρόδωρος ὁ

[11, 462]   μνημεῖον, ὡς ἱστορεῖ Φύλαρχος ἐν τῇ δευτέρᾳ καὶ εἰκοστῇ τῶν Ἱστοριῶν.

[11, 486]   τράπεζα Ῥηνιοεργής. Ἡρόδοτός τε ἐν τῇ ἑβδόμῃ φησί· Προβόλους δύο Λυκοεργέας.

[11, 464]   πολλούς φησιν ὁ Χρύσιππος ἐν τῇ Εἰσαγωγικῇ περὶ ἀγαθῶν καὶ κακῶν

[11, 476]   κέρατα οἴνου προὔτεινον. ἐν δὲ τῇ ἕκτῃ περὶ Παφλαγόνων διηγούμενός φησι·

[11, 495]   σχῆμα, οἷοί εἰσιν οἱ ἐν τῇ ἑορτῇ παρατιθέμενοι, ὁποίους δή ποτε

[11, 495]   ἀγγεῖον καθιερωμένον τινὰ τρόπον ἐν τῇ ἑορτῇ παρατίθεται μόνον, τὸ δ´

[11, 461]   καὶ Σκυθῖνος ὁ Τήιος ἐν τῇ ἐπιγραφομένῃ Ἱστορίῃ λέγων οὕτως· Ἡρακλῆς

[11, 499]   ἡμῖν φέρε λάγυνον. Καὶ ἐν τῇ ἐπιγραφομένῃ Κλίνῃ· Καὶ δυσχερὴς λάγυνος

[11, 476]   ἐπλάζοντο. Καὶ Ξενοφῶν δ´ ἐν τῇ ζʹ τῆς Ἀναβάσεως διηγούμενος τὸ

[11, 469]   γυναικός, ἧς μνημονεύει καὶ ἐν τῇ ηʹ Κρατῖνος δ´ ὁ νεώτερός

[11, 493]   παρόντων εἰσάγεσθαι τὸν Νέστορα γενναιότερον, τῇ ἡλικίᾳ προβεβηκότα. Τούτων τοίνυν οὕτως

[11, 498]   Ὁμοίως δὲ καὶ Ἀναξίμανδρος ἐν τῇ Ἡρωολογίᾳ λέγων ὧδε· (Ἀμφιτρύων δὲ

[11, 499]   ἑκάστῳ ποτήριον. (Ἀριστοτέλης δ´ ἐν τῇ Θετταλῶν Πολιτείᾳ θηλυκῶς λέγεσθαί φησιν

[11, 477]   πρώτῳ τῶν Αἰτωλικῶν γράφει· Ἐν τῇ ἱεροποιίῃ τοῦ Διδυμαίου Διὸς κισσοῦ

[11, 507]   Ἦν δὲ ὁ Πλάτων πρὸς τῇ κακοηθείᾳ καὶ φιλόδοξος, ὅστις ἔφησεν·

[11, 503]   πάντ´, Ἀμαλθείας κέρας. Ἐν δὲ τῇ Καρίνῃ σαφῶς δηλοῦται, ὅτι τούτῳ

[11, 466]   Εἰ μὴ ἄρα τὸ ποικίλον τῇ κατασκευῇ ἄλεισον θέλει τις ἀκούειν,

[11, 484]   λαβρότητος ὠνομασμένον. Πλατὺ δ´ ἐστὶ τῇ κατασκευῇ καὶ μέγα· ἔχει δὲ

[11, 482]   ὤτων, διὰ τὸ τοιαῦτα εἶναι τῇ κατασκευῇ. Φησὶ γὰρ καὶ ὁ

[11, 465]   τὸ ὕδωρ κιρνάμενον. Ἡσθέντες οὖν τῇ κράσει ἐν ᾠδαῖς ἔμελπον τὸν

[11, 480]   καὶ τὸ κυλικηγορεῖν, ὅταν ἐπὶ τῇ κύλικί τις ἀγορεύῃ. (Ἀθηναῖοι δὲ

[11, 463]   ἴδιοι, ὡς Κριτίας παρίστησιν ἐν τῇ Λακεδαιμονίων Πολιτείᾳ διὰ τούτων· Ὁ

[11, 486]   Ναξιουργὴς κάνθαρος. Κριτίας τε ἐν τῇ Λακεδαιμονίων Πολιτείᾳ· Κλίνη Μιλησιουργὴς καὶ

[11, 492]   πείθονται τὸν ποιητὴν ὅταν λέγῃ· Τῇ μέν τ´ οὐδὲ ποτητὰ παρέρχεται

[11, 490]   τῶν πτηνῶν αὐτὰς χωρίζει λέγων· (Τῇ μέν τ´ οὐδὲ ποτητὰ παρέρχεται

[11, 490]   ἀμβροσίαν τὰς Πελειάδας φέρειν φησί· Τῇ μέν τ´ οὐδὲ ποτητὰ παρέρχεται

[11, 482]   ἐν τῷ περὶ τῶν ἐν τῇ μέσῃ κωμῳδίᾳ κωμῳδουμένων Ποιητῶν. Τὸ

[11, 490]   νοῦν τῶν Ὁμήρου ποιημάτων ἐν τῇ Μνημοσύνῃ ἐπιγραφομένῃ φάσκουσα τὴν ἀμβροσίαν

[11, 480]   πλάτος ἐκτεταμένον (πολλοὶ δ´ ἐν τῇ Ναυκράτει κεραμεῖς ἀφ´ ὧν καὶ

[11, 474]   αὐτὸ ἀπό τινος τῶν ἐν τῇ νηὶ κατασκευασμάτων. Τοῦ γὰρ ἱστοῦ

[11, 462]   ἐν Συρακούσαις φησὶν ἐπ´ ἄκρᾳ τῇ νήσῳ πρὸς τῷ Γῆς Ὀλυμπίας

[11, 471]   (κοίλην ὑπερθύουσαν (Τίμαιος δ´ ἐν τῇ ὀγδόῃ καὶ εἰκοστῇ τῶν Ἱστοριῶν

[11, 461]   δ´ εἰσὶν οὗτοι οἱ ὑπὸ τῇ Οἴτῃ κατοικοῦντες, (ὥς φησι Νίκανδρος

[11, 500]   Σκύφος, ὥς φησιν Ἔφορος ἐν τῇ ὀκτωκαιδεκάτῃ λέγων οὕτως· Λακεδαιμόνιοι ἀντὶ

[11, 508]   ὑπὲρ Σοφοκλέους πρὸς Φίλωνα, δανείσας τῇ πατρίδι ἀργύριον ἐπὶ ἐνεχύρῳ τῇ

[11, 495]   δι´ ἀπορίαν δὲ κύλικος ἐχρῶντο τῇ πελλίδι. Καὶ πάλιν· Ἐκ δὲ

[11, 502]   τηλικοῦτο φῶς; Ἡρόδοτος δ´ ἐν τῇ πέμπτῃ τῶν Ἱστοριῶν νόμον φησὶ

[11, 483]   Μνησίθεος ὁ Ἀθηναῖος ἰατρὸς ἐν τῇ περὶ Κωθωνισμοῦ ἐπιστολῇ φησιν οὕτως·

[11, 470]   θηρίκλειος σαφῶς παρίστησιν (Θεόφραστος ἐν τῇ περὶ Φυτῶν Ἱστορίᾳ. Διηγούμενος γὰρ

[11, 459]   Πετεὼ κατέσχεν καὶ κατακλίνας ἐν τῇ πόᾳ θαλλίαν τε κατακλάσας ἀντὶ

[11, 509]   ἁλοὺς καὶ ἀδοξήσας ἐν μὲν τῇ πόλει ἐπέμενε παλαιὸς καταγεγηρακώς, ἀτίμως

[11, 509]   Κυζικηνοῖς, μικρὸν ἐπισχὼν χρόνον ἐπέθετο τῇ πολιτείᾳ δι´ Ἀριδαίου. Κριθεὶς δὲ

[11, 505]   Πρωταγόρᾳ πολλούς, ὁ τοιαῦτα ἐν τῇ Πολιτείᾳ εἰπών· Ὅὅταν, οἶμαι, δημοκρατουμένη

[11, 505]   ἄλλους ἁπαξαπλῶς κακολογήσας, ἐν μὲν τῇ Πολιτείᾳ Ὅμηρον ἐκβάλλων καὶ τὴν

[11, 466]   ἐπαγκυλοῦν τὴν δεξιὰν χεῖρα ἐν τῇ προέσει. Ἦν γὰρ τοῖς παλαιοῖς

[11, 482]   ἐγὼ κακῶν. (Ἐρατοσθένης δ´ ἐν τῇ πρὸς Ἀγήτορα τὸν Λάκωνα Ἐπιστολῇ

[11, 499]   Λυγκεὺς δ´ ὁ Σάμιος ἐν τῇ πρὸς Διαγόραν Ἐπιστολῇ γράφει· Καθ´

[11, 477]   Καλλίμαχος δ´ ἔοικε διαμαρτάνειν ἐν τῇ συγχρήσει τῶν ὀνομάτων, λέγων ἐπὶ

[11, 496]   Χρῶνται δὲ αὐτῷ ἐν Ἐλευσῖνι τῇ τελευταίᾳ τῶν μυστηρίων ἡμέρᾳ, ἣν

[11, 466]   ἐν ἐκπώμασιν. Ἐν ταύτῃ δὲ τῇ τέχνῃ εὐδοκίμησαν Κίμων καὶ Ἀθηνοκλῆς.

[11, 489]   ποιητής, τοὺς χρυσοῦς ἥλους παρατιθεὶς τῇ τοῦ ἀργυροῦ ἐκπώματος φύσει, τὴν

[11, 480]   δὲ κύλικες γίνονται καὶ ἐν τῇ τοῦ συσσίτου ἡμῶν Ἀθηναίου πατρίδι

[11, 503]   ἧς σπείσας ταῖς Μούσαις καὶ τῇ τούτων Μνημοσύνῃ μητρὶ προὔπιε πᾶσι

[11, 470]   Τιτανομαχίαν ποιήσαντος. Φερεκύδης δ´ ἐν τῇ τρίτῃ τῶν Ἱστοριῶν προειπὼν περὶ

[11, 473]   κάδον καλεῖν. Ἡρόδοτος δ´ ἐν τῇ τρίτῃ Φοινικηίου, φησίν, οἴνου κάδον.

[11, 483]   αὑτῷ. (Καὶ Πολέμων δ´ ἐν τῇ τῶν πρὸς Ἀδαῖον καὶ Ἀντίγονον,

[11, 492]   ἐν τοῖς ἄστροις καὶ ἐν τῇ φαινομένῃ κατασκευῇ προσηκόντως ἐτόρευσεν. Τοῦτο

[11, 497]   δὲ Περσικόν. (Φιλήμων δ´ ἐν τῇ Χήρᾳ βατιακῶν μνησθεὶς καὶ τῇ

[11, 483]   γὰρ ἡμεῖς νήφειν ἐν φυλακῇ τῇδε δυνησόμεθα, ὡς τῆς κύλικος λεγομένης

[11, 481]   δεκάτῳ· Λάταγες ποτέονται κυλιχνᾶν ἀπὸ Τηιᾶν, ὡς διαφόρων γινομένων καὶ ἐν

[11, 505]   τὸ εἶδος τῶν λόγων ὁ Τήιος Ἀλεξαμενός, ὡς Νικίας ὁ Νικαεὺς

[11, 461]   δ´ αὐτῶν καὶ Σκυθῖνος ὁ Τήιος ἐν τῇ ἐπιγραφομένῃ Ἱστορίῃ λέγων

[11, 505]   μιμήσεις ἢ τοὺς Ἀλεξαμενοῦ τοῦ Τηίου τοὺς πρώτους γραφέντας τῶν Σωκρατικῶν

[11, 498]   Καὶ πάλιν· Τὸν δὲ σκύπφον Τηλεβόῃ δίδωσι Ποσειδῶν παιδὶ τῷ ἑαυτοῦ,

[11, 498]   δίδωσι Ποσειδῶν παιδὶ τῷ ἑαυτοῦ, Τηλεβόης δὲ Πτερέλεῳ· τοῦτον ἑλὼν ἀπέπλεεν.

[11, 485]   Θυατειρηνὸς κύλιξ, φησί, μείζων, παρατιθέμενος Τηλεκλείδου ἐκ Πρυτάνεων· Καὶ μελιχρὸν οἶνον

[11, 466]   τὸ αὐτὸ πάλιν· Δῶκε δὲ Τηλεμάχῳ καλὸν δέπας. Φησὶν οὖν Ἀσκληπιάδης

[11, 502]   κωμάσω ἄνευ λυχνούχου πρὸς τὸ τηλικοῦτο φῶς; Ἡρόδοτος δ´ ἐν τῇ

[11, 461]   πιὼν οὕτως κατηνέχθη ὑπὸ μέθης τηλικοῦτος ὤν. Ἦν οὖν καὶ τότε

[11, 490]   ἐοικὸς ὀρειᾶν γε Πελειάδων μὴ τηλόθεν Ὠαρίων´ ἀνεῖσθαι. Σύνεγγυς γάρ ἐστιν

[11, 497]   τῶν ὄντων τρία πίνειν δεήσει τήμερον πρὸς κλεψύδραν κρουνιζόμενον. Ἀμφότερα δ´

[11, 491]   Χειμέριαι δύνουσι Πελειάδες. Καὶ πάλιν· Τῆμος ἀποκρύπτουσι Πελειάδες. Οὐδὲν οὖν ἄπιστον

[11, 489]   τὰς φαντασίας, καὶ τὰ περὶ τὴν ἀίδιον τροφὴν τῷ περιέχοντι κατὰ

[11, 477]   ἄλεισον τὸ αὐτὸ καὶ κισσύβιον τὴν ἀκριβῆ θέσιν τῶν ὀνομάτων οὐ

[11, 460]   εἷλέ νιν ποτήρια. Καὶ ὁ τὴν Ἀλκμαιωνίδα δὲ ποιήσας φησίν· Νέκυς

[11, 467]   Τελέσιλλα δὲ ἡ Ἀργεία καὶ τὴν ἅλω καλεῖ δῖνον. Κυρηναῖοι δὲ

[11, 490]   ταύτας καὶ τῷ Διὶ φέρειν τὴν ἀμβροσίαν. Διόπερ ἀπὸ τῶν πτηνῶν

[11, 490]   ἀγγεῖον. (Διὸ καὶ τῷ Διὶ τὴν ἀμβροσίαν τὰς Πελειάδας φέρειν φησί·

[11, 490]   ἐν τῇ Μνημοσύνῃ ἐπιγραφομένῃ φάσκουσα τὴν ἀμβροσίαν τῷ Διὶ τὰς Πλειάδας

[11, 490]   ὄρνεις φέρειν νομιστέον τῷ Διὶ τὴν ἀμβροσίαν, ὡς οἱ πολλοὶ δοξάζουσιν

[11, 466]   τέως. Αὔλει σύ, καὶ σὺ τὴν ἄμυστιν λάμβανε. {Β. Οὐ χρὴ

[11, 466]   τεταργανωμένον ἔπινε κἀξημύστισεν. (Ἔπινον δὲ τὴν ἄμυστιν μετὰ μέλους, μεμετρημένον πρὸς

[11, 466]   μὴ ἔχον ὦτα. Ἄλλοι δὲ τὴν ἀμφὶ ἀντὶ τῆς περὶ εἶναι,

[11, 501]   δ´ ὁ Θρᾲξ τὴν στρογγύλην, τὴν ἀμφιθέουσαν κυκλοτερεῖ τῷ σχήματι. Ἀσκληπιάδης

[11, 501]   ὦτα δυνάμενος φέρεσθαι, οὕτως καὶ τὴν ἀμφίθετον φιάλην. (Ἀρίσταρχος δὲ τὴν

[11, 505]   Ἀθήναις Γοργίας μετὰ τὸ ποιήσασθαι τὴν ἀνάθεσιν τῆς ἐν Δελφοῖς ἑαυτοῦ

[11, 460]   ἐν Ἀχαίᾳ Δημήτηρ ποτηριοφόρος κατὰ τὴν Ἀνθέων χῶραν, ὡς Αὐτοκράτης ἱστορεῖ

[11, 466]   Κορινθίῳ πέει. Καὶ Βακχυλίδης· Εὖτε τὴν ἀπ´ ἀγκύλης ἵησι τοῖς νεανίαις,

[11, 493]   ἐὰν παραγένηται ὁ Σωσίβιος ἐπὶ τὴν ἀπαίτησιν τῆς συντάξεως, λέγειν αὐτῷ

[11, 466]   Νόστων. Περὶ Γρᾶ διηγούμενος τοῦ τὴν ἀποικίαν εἰς Λέσβον στείλαντος σὺν

[11, 466]   τῷ ποτῷ καὶ τούτου ποιησάμενοι τὴν ἀπόλαυσιν ἧττον ὀρέγοιντο τοῦ λοιποῦ.

[11, 507]   ἀθάνατος ὑπ´ αὐτοῦ καὶ κατὰ τὴν ἀπόλυσιν χωριζομένη τοῦ σώματος παρὰ

[11, 488]   μικρὸν ἔτι μετεωριζόμεναι κατὰ μὲν τὴν ἀπόστασιν τοῦ ἀγγείου φυλάττουσι τὴν

[11, 501]   ὁ τοῦ Διονυσίου ἀμφίθετον ἀκούει τὴν ἀπύθμενον φιάλην. Ἀπολλόδωρος δ´ ὁ

[11, 502]   οὕτως μνημονεύει· Οὗτος σύ, ποῖ τὴν ἀργυρίδα τηνδὶ φέρεις; χρυσίδος δὲ

[11, 508]   γεωμετρεῖν ἢ φιλοσοφεῖν. Ὅθεν Φιλίππου τὴν ἀρχὴν παραλαβόντος Παρμενίων αὐτὸν ἐν

[11, 506]   ἀγνοοῦντας τοὺς ἀνθρώπους ὅτι καὶ τὴν ἀρχὴν τῆς βασιλείας Φίλιππος διὰ

[11, 493]   τάξομεν τοῦ πρώτου στίχου πρὸς τὴν ἀρχὴν ὑπὸ τὸ ἄλλος μέν,

[11, 490]   εἶναι ἐπίθετον πελειάδων, ἐπεὶ διὰ τὴν ἀσθένειαν εὐλαβὴς ἡ ὄρνις αὕτη·

[11, 485]   ἐν Ἀσκληπιῷ· Τὴν δὲ γραῦν τὴν ἀσθενοῦσαν πάνυ πάλαι, τὴν βρυτικήν,

[11, 500]   ἀντὶ Θίμβρωνος Δερκυλλίδαν ἔπεμψαν εἰς τὴν Ἀσίαν, ἀκούοντες ὅτι πάντα πράττειν

[11, 500]   πάντα πράττειν εἰώθασιν οἱ περὶ τὴν Ἀσίαν βάρβαροι μετὰ ἀπάτης καὶ

[11, 485]   γραῦν τὴν ἀσθενοῦσαν πάνυ πάλαι, τὴν βρυτικήν, ῥίζιον τρίψας τι μικρὸν

[11, 498]   ἐν Ἀτάκτοις. (ΣΚΥΦΟΣ. Τούτου τινὲς τὴν γενικὴν σὺν τῷ σ> προφέρονται

[11, 472]   Οὐδ´ ἂν Αὐτοκλῆς οὕτως μὰ τὴν Γῆν εὐρύθμως τῇ δεξιᾷ ἄρας

[11, 466]   μείζω, κεὐθὺ τοῦ καρχησίου ἄνελκε τὴν γραῦν, τὴν νέαν δ´ ἐπουρίσας

[11, 471]   εὐρύνας βάθος; ἦ που κατειδὼς τὴν γυναικείαν φύσιν, ὡς οὐχὶ μικροῖς

[11, 501]   προσεοικυῖαν ἐκπετάλῳ, δεχομένην ψυχρὸν ὕδωρ. Τὴν δ´ ἀμφίθετον πότερα δύο βάσεις

[11, 464]   Καλεῖσθαι γοῦν τὴν μὲν γυναικομανίαν, τὴν δ´ ὀρτυγομανίαν. Τινὲς δὲ καὶ

[11, 478]   δὲ κόνδυ ἐστὶ μὲν Περσικόν, τὴν δὲ ἀρχὴν ἣν Ἕρμιππος ἀστρολογικὸς

[11, 485]   ποτηρίου. Ἀντιφάνης δὲ ἐν Ἀσκληπιῷ· Τὴν δὲ γραῦν τὴν ἀσθενοῦσαν πάνυ

[11, 464]   παντοδαπῶν κατὰ τὰς τέχνας ἐκπωμάτων. Τὴν δὲ μανίαν τοὺς πολλούς φησιν

[11, 495]   ἐοικός, ὃ δὴ καλοῦμεν χόα. Τὴν δὲ ὄλπην Κλείταρχος Κορινθίους μέν

[11, 496]   πληρώσαντες τὴν μὲν πρὸς ἀνατολάς, τὴν δὲ πρὸς δύσιν ἀνιστάμενοι ἀνατρέπουσίν

[11, 487]   μάνης δ´ οὐδὲν λατάγων ἀίει· τὴν δὲ τάλαιναν πλάστιγγ´ ἂν ἴδοις

[11, 467]   τήν τε Θηρίκλειον κύλικα καὶ τὴν Δεινιάδα. Σέλευκος δ´ εἰπὼν ἐκπώματος

[11, 479]   τὸν ἀριστερὸν ἀγκῶνα ἐρείσαντα καὶ τὴν δεξιὰν ἀγκυλώσαντα ὑγρῶς ἀφεῖναι τὴν

[11, 466]   (ἡ) ἀγκύλη διὰ τὸ ἐπαγκυλοῦν τὴν δεξιὰν χεῖρα ἐν τῇ προέσει.

[11, 483]   δὲ τούτων τὰ σμικρότατα ἐς τὴν δίαιταν, ὑποδήματα ἄριστα Λακωνικὰ καὶ

[11, 488]   τὴν ἀπόστασιν τοῦ ἀγγείου φυλάττουσι τὴν διάσχισιν, κατὰ δὲ τὸ ἀπολῆγον

[11, 463]   θανάτου καὶ τοῦ σκότους εἰς τὴν διατριβὴν εἰς τὸ φῶς τε

[11, 494]   δημαγωγῶν ὡς αὐτὸν ᾔτουν ἐπὶ τὴν δίκην ἀπελθόντα ὀξυβάφω δύο. Οὐ

[11, 467]   τάττεται δυνάμεως, ~(ἀλλὰ καὶ ὅτε τὴν δίφθογγον ἔδει σημαίνειν διὰ τοῦ

[11, 490]   δ´ ὁ κριτικὸς σφετερισάμενος αὐτῆς τὴν δόξαν ὡς ἴδιον ἐκφέρει τὸν

[11, 501]   τὴν ἀμφίθετον φιάλην. (Ἀρίσταρχος δὲ τὴν δυναμένην ἐξ ἀμφοτέρων τῶν μερῶν

[11, 461]   ποτήρια, εἰ μὴ αἰτιάσεταί τις τὴν δύναμιν τοῦ οἴνου, ἣν αὐτὸς

[11, 469]   Ἥλιος ἐπὶ ποτηρίου διεκομίζετο ἐπὶ τὴν δύσιν Στησίχορος μὲν οὕτως φησίν·

[11, 491]   πελειάσιν αἰθέρι κεῖσθε. Καὶ ὁ τὴν εἰς Ἡσίοδον δὲ ἀναφερομένην ποιήσας

[11, 506]   ἐριστὰς (ὀνομάζων) ὀνειδίζει αὐτοῖς καὶ τὴν ἐκ Χίου τῆς πατρίδος φυγήν,

[11, 469]   ῥυθμὸν τοῦτον, Ῥοδίων δὲ διὰ τὴν ἐλαφρότητα τῶν ποτηρίων καὶ τοῖς

[11, 461]   παντοίας. Ἐν δὲ τοῖς περὶ τὴν Ἑλλάδα τόποις οὔτ´ ἐν γραφαῖς

[11, 481]   ἔπιον ἐκ τοιαύτης φάρμακον. Εἰς τὴν ἐμὴν νῦν ἔγχεον τὴν μείζονα.

[11, 482]   μοι λέγοι, Λάχητί τ´ οἰκήσαιμι τὴν ἑξῆς θύραν, κυμβία τε παρέχοιμ´

[11, 462]   ναυστολοῦσιν ἀναπλέοντες μέχρι τοῦ γενέσθαι τὴν ἐπὶ τοῦ νεὼ τῆς Ἀθηνᾶς

[11, 507]   φορτικῶς Σάθωνα τὸν ταύτην ἔχοντα τὴν ἐπιγραφὴν διάλογον ἐξέδωκεν. (Ἡγήσανδρος δὲ

[11, 470]   ἐν τῷ δέπαι τούτῳ (ἐς τὴν Ἐρύθειαν. Καὶ ὅτε δὲ ἦν

[11, 508]   διάβολος (ὃς) οὕτω ψυχρῶς συνέταξε τὴν ἑταιρίαν τοῦ βασιλέως ὥστε οὐκ

[11, 498]   τεῖχος τείχους. Οἱ δ´ Ἀττικοὶ τὴν εὐθεῖαν καὶ ἀρσενικῶς καὶ οὐδετέρως

[11, 489]   οἷς δὴ τεκμαίρονται τὰ περὶ τὴν ζωὴν οἱ ἄνθρωποι· λέγω δὲ

[11, 464]   φησί, προσαγορευόμεναι χυτρίδες διά τε τὴν ἡδονὴν εἰς τὰς μέθας παρεισφέρονται

[11, 489]   Οἱ παλαιοὶ καὶ τὰ περὶ τὴν ἥμερον τροφὴν πρῶτοι διαταξάμενοι τοῖς

[11, 461]   βαδίζων σπληνόπεδον ἀφικόμην· εἶδον οὖν τὴν Ἡράκλειαν καὶ μάλ´ ὡραίαν πόλιν.

[11, 462]   ἀσπίδα· καὶ οὕτως ἀφιᾶσιν εἰς τὴν θάλασσαν κεραμέαν κύλικα, καθέντες εἰς

[11, 466]   τινὲς περὶ τῆς ἀφεθείσης εἰς τὴν θάλασσαν παρθένου καὶ φασὶν ἐρασθέντα

[11, 464]   ἠριστηκότες καὶ πεπωκότες ἐβάδιζον ἐπὶ τὴν θέαν καὶ ἐστεφανωμένοι ἐθεώρουν, παρὰ

[11, 502]   καὶ τοῦ ψυγέως οὕτως μνημονεύει· Τὴν θηρίκλειον δεῦρο καὶ τὰ Ῥοδιακὰ

[11, 472]   κισσοῦ κλάδοις (ἔστεψα. θηλυκῶς δὲ τὴν θηρίκλειον εἶπε Μένανδρος ἐν Θεοφορουμένῃ·

[11, 472]   Μένανδρος ἐν Θεοφορουμένῃ· Μέσως μεθύων τὴν θηρίκλειον ἔσπασε. Καὶ ἐν Μηναγύρτῃ·

[11, 469]   μὲν οὖν τίς ἐστι περὶ τὴν Θουρίαν. {Β. Εἰς τὰς Ῥοδιακὰς

[11, 480]   τις ἀγορεύῃ. (Ἀθηναῖοι δὲ καὶ τὴν ἰατρικὴν πυξίδα καλοῦσι κυλιχνίδα διὰ

[11, 466]   παντὸς τοῦ πανταχόθεν κατακομιζομένου κεράμου τὴν ἰδέαν μιμούμενοι. Λύσιππον τὸν ἀνδριαντοποιόν

[11, 489]   καὶ τοῦ οὐρανοῦ ἐκτυπῶν κατὰ τὴν ἰδέαν τῆς χρόας οὐσίαν. Ὁ

[11, 488]   καὶ εἴ τι φιαλῶδές ἐστι τὴν ἰδέαν· τινὰ δὲ δύο, ὥσπερ

[11, 489]   ἀίδιον τροφὴν τῷ περιέχοντι κατὰ τὴν ἰδέαν τοῦ σχήματος ἀφομοιοῦν εἶναι

[11, 463]   ἥδιστ´ ἀπῆλθεν οἴκαδε. Καὶ κατὰ τὴν καλὴν οὖν Σαπφώ· Ἐλθέ, Κύπρι,

[11, 478]   Εὐήγορος ἐν μέσοις αὐτοῖσιν ἑστὼς τὴν καλὴν σκευὴν ἔχων οἶνον ἐξέσπενδε

[11, 504]   αὔξεται καὶ θάλλοντα ἀφικνεῖται εἰς τὴν καρπογονίαν. Οὕτω δὴ καὶ ἡμεῖς,

[11, 466]   φασι Κασάνδρῳ χαριζόμενον, ὅτε συνῴκισε τὴν Κασάνδρειαν, φιλοδοξοῦντι καὶ βουλομένῳ ἴδιόν

[11, 489]   (ὅπερ Προμαθίδας ὁ Ἡρακλεώτης ἐξηγούμενος τὴν κατὰ τὸν Διονύσιον διάταξίν φησιν

[11, 501]   τῷ περὶ τοῦ Κρατῆρος ῥησειδίῳ τὴν κατὰ τὸν πυθμένα μὴ δυναμένην

[11, 502]   τούτων· Ἀπήντων τῷ ξένῳ εἰς τὴν κατάλυσιν ησονην αἴθων ἀνήρ. Τοῖς

[11, 475]   ταῖς Γλώσσαις ποιμενικὸν ἀγγεῖον μελιτηρὸν τὴν κελέβην εἶναι. Καὶ γὰρ Ἀντίμαχος

[11, 475]   δὲ τὸ (ποτήριον) θερμοποτίδα καλούμενον τὴν κελέβην εἶναι. Νίκανδρος δ´ ὁ

[11, 475]   τὸ εἰς τὸν Ἔρωτα μέλος τὴν κελέβην φησὶ τίθεσθαι ἐπὶ τοῦ

[11, 507]   τὸν Πλάτωνα κορώνην γενόμενον ἐπὶ τὴν κεφαλὴν (μου) ἀναπηδήσαντα τὸ φαλακρὸν

[11, 487]   Μοίραις Ῥάβδον δ´ ὄψει, φησί, τὴν κοτταβικὴν ἐν τοῖς ἀχύροισι κυλινδομένην,

[11, 479]   στέψω κοτυλίσκον. Σιμμίας δὲ ἀποδίδωσι τὴν κοτύλην ἄλεισον. (ΚΟΤΤΑΒΙΣ. Ἁρμόδιος ὁ

[11, 479]   καὶ Ἡράκλειτος, ὥς φησι Πάμφιλος, τὴν κοτύλην καλεῖσθαι καὶ ἡμίναν, παρατιθέμενος

[11, 480]   ἐν ταῖς Γλώσσαις Κυπρίους φησὶ τὴν κοτύλην κύλικα καλεῖν. Ἑρμῶναξ δ´

[11, 479]   δ´ εἴρηκε Φερεκράτης ἐν Κοριαννοῖ· Τὴν κοτυλίσκην μηδαμῶς. Ἀριστοφάνης ἐν Ἀχαρνεῦσι·

[11, 466]   Θεόφραστος· Ἐπεὶ καὶ τὰ περὶ τὴν κρᾶσιν (ἐναντίως εἶχε τὸ παλαιὸν

[11, 482]   τῆς τῶν θεῶν τιμῆς εἰς τὴν κτῆσιν παρειληφέναι. Κυάθῳ μὲν οὖν

[11, 465]   τοῖς υἱοῖς κατηράσατο, ὡς ὁ τὴν κυκλικὴν Θηβαίδα πεποιηκώς φησιν, ὅτι

[11, 504]   ὅλως κύλικα παρῆκεν, ἀλλὰ πίνει τὴν κύκλῳ. Καὶ πάλιν ἐκ Θεοφορουμένης·

[11, 495]   ποτήριον. Φιλητᾶς δ´ ἐν Ἀτάκτοις τὴν κύλικα Βοιωτούς. (ΠΕΝΤΑΠΛΟΑ. Μνημονεύει αὐτῆς

[11, 471]   εἰκοστῇ τῶν Ἱστοριῶν θηρικλείαν καλεῖ τὴν κύλικα γράφων οὕτως· Πολύξενός τις

[11, 480]   Φερεκράτης Δουλοδιδασκάλῳ· Νυνὶ δ´ ἀπόνιζε τὴν κύλικα δώσων πιεῖν, ἔγχει τ´

[11, 495]   Σέλευκος δὲ πελίχναν Βοιωτοὺς μὲν τὴν κύλικα, Εὐφρόνιος δὲ ἐν Ὑπομνήμασι

[11, 485]   Κολοφώνιός φησιν Δόλοπας οὕτω καλεῖν τὴν κύλικα. Λυκόφρων δ´ ἐν τῷ

[11, 462]   τινὰ εἶναι, ἀφ´ ἧς, φησί, τὴν κύλικα ναυστολοῦσιν ἀναπλέοντες μέχρι τοῦ

[11, 478]   καὶ Κλείταρχος ἔτι τε Ζηνόδοτος τὴν κύλικα· Πάντῃ δ´ ἀμφὶ νέκυν

[11, 470]   τὰς κεραμέας. Κατασκευάσαι δὲ λέγεται τὴν κύλικα ταύτην Θηρικλῆς ὁ Κορίνθιος

[11, 481]   θεώ. {Β. Εἰ λάβω κυρισοι τὴν κυλίσκην; {Α. Μηδαμῶς μικράν γε.

[11, 482]   ταῖς πέλλαις, συνηγμένον μᾶλλον εἰς τὴν κυφότητα· ἢ ἀμφικύπελλα οἷον ἀμφίκυρτα

[11, 485]   ἄκρατον Ἀγαθοῦ Δαίμονος περίστατον βοῶσα τὴν κώμην ποεῖ. Νίκανδρος δ´ ὁ

[11, 499]   φασι τοῦτ´ εἶναι τὸ μέτρον τὴν λάγυνον. Ἀρσενικῶς δὲ εἴρηκε τὸν

[11, 499]   θηλυκῶς λέγεσθαί φησιν ὑπὸ Θετταλῶν τὴν λάγυνον. Καὶ Ῥιανὸς ὁ ἐποποιὸς

[11, 479]   τὴν δεξιὰν ἀγκυλώσαντα ὑγρῶς ἀφεῖναι τὴν λάταγα· οὕτω γὰρ ἐκάλουν τὸ

[11, 495]   καὶ ὁ νικήσας λαμβάνει κύλικα τὴν λεγομένην πενταπλόαν καὶ κωμάζει μετὰ

[11, 498]   Ἡρωολογίᾳ λέγων ὧδε· (Ἀμφιτρύων δὲ τὴν λείην δασάμενος τοῖς συμμάχοις καὶ

[11, 501]   ἐν τῷ ἑνδεκάτῳ περὶ Κωμῳδία τὴν λέξιν ἀγνοεῖν φησι Λυκόφρονα· τῶν

[11, 501]   (Πεπαῖχθαί τις ἂν οἰηθείη, φησί, τὴν λέξιν, διότι τὰ πλεῖστα τῶν

[11, 495]   τοῖς Ἰάμβοις ἐπὶ φιάλης τίθησι τὴν λέξιν λέγων οὕτως· Θαλῆς γάρ,

[11, 486]   Ἂν ἐγὼ πάθω τι τήνδε τὴν λεπαστὴν ἐκπιών, τῷ Διονύσῳ πάντα

[11, 485]   αὐτὸς εἶναί (φησι γένος κύλικος τὴν λεπαστήν. Μόσχος δ´ ἐν ἐξηγήσει

[11, 495]   φησι καὶ Βυζαντίους καὶ Κυπρίους τὴν λήκυθον ἀποδιδόναι, Θεσσαλοὺς δὲ τὴν

[11, 474]   πτέρνα καλεῖται, ᾗ ἐμπίπτει εἰς τὴν ληνόν, τὸ δ´ οἷον εἰς

[11, 475]   ἀπὸ τοῦ χέειν εἰς αὐτὸ τὴν λοιβὴν ἤτοι λείβειν· τοῦτο δὲ

[11, 502]   τὸ νῦν ἔθος ἄκρατον» ἐβόων, τὴν μεγάλην. Ψυκτῆρά τις προὔπινεν ἄν,

[11, 461]   χρώμενοι καὶ τῷ πλουτεῖν προτιμῶσι τὴν μέθην ταύτην, οὐδὲν θαυμαστόν. Οὐκ

[11, 461]   διὰ τὸν τρόπον, ἀλλὰ διὰ τὴν μέθην φαίνωνται τοιοῦτοι, δημιουργοῦσιν αὐτοὺς

[11, 481]   Εἰς τὴν ἐμὴν νῦν ἔγχεον τὴν μείζονα. Ὅτι δὲ μεγάλοις ποτηρίοις

[11, 486]   Φρέατι λέγων οὕτως (Σὺ δὲ τὴν μέλην, Συρίσκε, ταυτηνὶ λαβὼν ἔνεγκον

[11, 464]   τοῖς πλείστοις προσάπτειν. Καλεῖσθαι γοῦν τὴν μὲν γυναικομανίαν, τὴν δ´ ὀρτυγομανίαν.

[11, 474]   τοῦ Πειρίθου γάμῳ πεποίηκεν (Ἵππυς τὴν μὲν οἰνοχόην καὶ τὸ κύπελλον

[11, 496]   ἐν ᾗ δύο πλημοχόας πληρώσαντες τὴν μὲν πρὸς ἀνατολάς, τὴν δὲ

[11, 487]   σωτῆρος, ἀγαθοῦ δαίμονος. Ἔνιοι δὲ τὴν μετὰ τὸ νίψασθαι πόσιν, ὡς

[11, 487]   ~(Δίφιλος Σαπφοῖ· Ἀρχίλοχε, δέξαι τήνδε τὴν μετανιπτρίδα μεστὴν Διὸς σωτῆρος, ἀγαθοῦ

[11, 505]   τῇ Πολιτείᾳ Ὅμηρον ἐκβάλλων καὶ τὴν μιμητικὴν ποίησιν, αὐτὸς δὲ τοὺςδιαλόγους

[11, 468]   δὲ τὸ κέρας. Περὶ δὲ τὴν Μολοσσίδα οἱ βόες ὑπερφυῆ ἱστοροῦνται

[11, 508]   ὁρῶν ἤδη τὸν Δίωνα ἐξιδιοποιούμενον τὴν μοναρχίαν ἀποκτείνας αὐτὸν καὶ αὐτὸς

[11, 474]   ἄθλιε. (Καὶ μετ´ ὀλίγα· {ΣΤΡ. Τὴν ναῦν σεσῶσθαί μοι λέγεις; {Α.

[11, 466]   τοῦ καρχησίου ἄνελκε τὴν γραῦν, τὴν νέαν δ´ ἐπουρίσας πλήρωσον, εὐτρεπῆ

[11, 489]   ὁ Θρᾲξ ἐν Ῥόδῳ λέγεται τὴν Νεστορίδα κατασκευάσαι τῶν μαθητῶν αὐτῷ

[11, 470]   ἐπὴν δύνῃ, διὰ τοῦ Ὠκεανοῦ τὴν νύκτα πρὸς ἑῴην, ἵν´ ἀνίσχει

[11, 485]   δῶκε λεπαστήν. (Ἀμερίας δέ φησι τὴν οἰνοχόην λεπαστὴν καλεῖσθαι. Ἀριστοφάνης δὲ

[11, 462]   Τῆς δ´ Ἡρακλείας τῆς ὑπὸ τὴν Οἴτην καὶ Τραχῖνος τῶν οἰκητόρων

[11, 493]   κατὰ τὸ κύτος καὶ βαρὺ τὴν ὁλκήν, ὅπερ φιλοπότης ὢν ὁ

[11, 466]   βαλάντια, ἃ καὶ αὐτὰ διὰ τὴν ὁμοιότητα ἀρυβάλλους τινὲς καλοῦσιν. Ἀριστοφάνης

[11, 491]   ἐκφανέστερον προσπαίζων τῷ ὀνόματι κατὰ τὴν ὁμοφωνίαν· Αἱ δ´ ἕπτ´ Ἄτλαντος

[11, 461]   μή τις ἄρα φήσειε διὰ τὴν ὀξύτητα (τῆς ἐπιφανείας τῶν δαιμόνων

[11, 466]   τὸ γράμματα ἔχον ἐγκεχαραγμένα. Ἄλεξις· (Τὴν ὄψιν εἴπω τοῦ ποτηρίου γέ

[11, 466]   δὲ ἐπιτηδείους κατεσκεύαζον εἰς ταύτην τὴν παιδιάν. (Ὅτι παρὰ Τιμαχίδᾳ ΑΙΑΚΙΣ

[11, 466]   τοὔνομα Ἔναλος, ἐκκολυμβῆσαι βουλόμενον ἀνασῶσαι τὴν παιδίσκην. Τότε μὲν οὖν ὑπὸ

[11, 463]   ἂν βούλωνται μεγάλα. Λακεδαιμόνιοι δὲ τὴν παρ´ αὑτῷ ἕκαστος πίνει, ὁ

[11, 470]   πυκνὰς ἕλκει, καταντλεῖ, κατά τε τὴν παροιμίαν αἰεί ποτ´ εὖ μὲν

[11, 501]   αὖ τὸ περιττόν; ὥστε λέγεσθαι τὴν περιττῶς πεποιημένην ἀμφίθετον, ἐπεὶ τὸ

[11, 499]   ἔχει. Ἐρατοσθένης δέ φησι λέγεσθαι τὴν πέτασον καὶ τὴν στάμνον ὑπό

[11, 487]   ἂν τὸν κότταβον ἀφεὶς ἐπὶ τὴν πλάστιγγα ποιήσῃ πεσεῖν— {Β. Πλάστιγγα;

[11, 467]   ὅταν εἰσίῃ ὁ βασιλεὺς εἰς τὴν πόλιν, ὑπαντᾶν οἴνου πλήρη γυάλαν

[11, 507]   λέγει· (Πέπονθά τι πάθος πρὸς τὴν πολιτείαν, ὥσπερ ἂν εἰ ζωγράφος

[11, 471]   ἐκ Ταυρομενίου μεθεστηκότων ταχθεὶς ἐπὶ τὴν πρεσβείαν ἕτερά τε δῶρα παρὰ

[11, 505]   μυρίων Ἑλλήνων καὶ ἀκριβῶς εἰδὼς τὴν προδοσίαν τοῦ Θεσσαλοῦ Μένωνος, ὅτι

[11, 491]   Ἀπτέρους γὰρ αὐτὰς εἴρηκε διὰ τὴν πρὸς τὰς ὄρνεις ὁμωνυμίαν. Ἡ

[11, 496]   ἔξορθόν ἐστι προείρηται. Καὶ ὅτι τὴν προσηγορίαν ἔσχεν ἀπὸ Προυσίου τοῦ

[11, 497]   Ὅτι ἀπὸ Σελεύκου τοῦ βασιλέως τὴν προσηγορίαν ἔσχεν τὸ ἔκπωμα προείρηται,

[11, 490]   τοῦ ποιητικοῦ σχηματισμοῦ τοῦ κατὰ τὴν πρόσθεσιν τοῦ γράμματος· ἔπειτα δ´

[11, 495]   τὴν λήκυθον ἀποδιδόναι, Θεσσαλοὺς δὲ τὴν πρόχοον. Σέλευκος δὲ πελίχναν Βοιωτοὺς

[11, 494]   τὸ σι> καὶ τοῦ Βίωνος τὴν πρώτην συλλαβὴν (βι) καὶ τὴν

[11, 484]   χρῆσαι τῷ λουτρῷ καὶ εἰς τὴν πύελον κατακλίθητι σφόδρα εἰς θερμὸν

[11, 497]   Βελλεροφόντης ἐστὶν ἀπὸ τοῦ Πηγάσου τὴν πύρπνοον Χίμαιραν εἰσηκοντικώς. Εἶεν, δέχου

[11, 499]   φησι λέγεσθαι τὴν πέτασον καὶ τὴν στάμνον ὑπό τινων. (Τὸ δὲ

[11, 501]   στόμα. Διονύσιος δ´ ὁ Θρᾲξ τὴν στρογγύλην, τὴν ἀμφιθέουσαν κυκλοτερεῖ τῷ

[11, 491]   ὑπὸ πυθμένες ἦσαν, (καθ´ ἑκατέραν τὴν σχίσιν τῶν ὤτων ἀκουσόμεθα μίαν

[11, 507]   λέγων γράφει καὶ ταῦτα· Μετὰ τὴν Σωκράτους τελευτὴν ἐπὶ πλεῖον τῶν

[11, 467]   ἀπὸ τῶν κατασκευασάντων (φησὶν ὀνομασθῆναι τήν τε Θηρίκλειον κύλικα καὶ τὴν

[11, 478]   Κῳδίου φησί· (Μετὰ δὲ ταῦτα τὴν τελετὴν ποιεῖ καὶ αἱρεῖ τὰ

[11, 467]   οὖν οἱ Σάτυροι τοῦ Διονύσου τὴν τελευταίαν συλλαβὴν διὰ τοῦ οὖ

[11, 494]   τὴν πρώτην συλλαβὴν (βι) καὶ τὴν τελευταίαν τοῦ Ἀπολλωνίου, εὑρήσεις σαυτὸν

[11, 491]   τούτων δ´ αὖ συνάφεια κατὰ τὴν τελευταίαν ὑπόληξιν, ἕκαστον μὲν ἂν

[11, 485]   φίλως. ~(ΛΕΠΑΣΤΗ. Οἳ μὲν ὀξύνουσι τὴν τελευταίαν, ὡς καλή, (οἳ δὲ

[11, 507]   τοῦτον περιέσπασεν. Καὶ Φαίδωνι δὲ τὴν τῆς δουλείας ἐφιστὰς δίκην ἐφωράθη·

[11, 470]   διαπλεῦσαι, (τοῦτο πρώτου εἰπόντος τοῦ τὴν Τιτανομαχίαν ποιήσαντος. Φερεκύδης δ´ ἐν

[11, 502]   χορὸς ὁ φιλοτήσιος. Διὰ δὲ τὴν τοιαύτην πρόποσιν ἐκαλεῖτο καὶ κύλιξ

[11, 463]   Παραμυθεῖται γὰρ ὁ οἶνος καὶ τὴν τοῦ γήρως δυσθυμίαν φησὶ Θεόφραστος

[11, 469]   πρώτῳ Ἡρακλείας παρὰ Νηρέως φησὶ τὴν τοῦ Ἡλίου φιάλην κομίσασθαι τὸν

[11, 495]   ποτε ὄλπας ἐκάλουν, χρώμενοι πρὸς τὴν τοῦ οἴνου ἔγχυσιν, καθάπερ Ἴων

[11, 507]   κύλικα εἰλήφειν ἢ παρὰ σοῦ τὴν τοῦ οἴνου πρόποσιν. Ἐδόκει γὰρ

[11, 507]   εἶπεν Ἥδιον ἂν παρὰ Σωκράτους τὴν τοῦ φαρμάκου κύλικα εἰλήφειν ἢ

[11, 483]   ἐν τετάρτῳ (περὶ Ἀλεξανδρείας ἀναγράφων τὴν τοῦ Φιλαδέλφου πομπὴν καὶ καταλέγων

[11, 488]   κατὰ δὲ τὸ ἀπολῆγον πρὸς τὴν τοῦ χείλους ἔρεισιν πάλιν συμφυεῖς

[11, 489]   ἀφομοιοῦν εἶναι δίκαιον ἐνόμιζον. Διὸ τὴν τράπεζαν κυκλοειδῆ κατεσκευάσαντο καὶ τοὺς

[11, 475]   ἀμφὶ σῖτα καὶ καρχήσια, (πρὸς τὴν τράπεζαν φάσκων προσεληλυθέναι τοὺς δράκοντας

[11, 462]   καὶ αὐτόθι πόλιν ἐδείματο Ἡράκλειαν τὴν Τρηχινίαν καλεομένην. Πολέμων δ´ ἐν

[11, 473]   καινὸν καπηλεῖον μέγα) ἐνταῦθ´ ἐπετήρουν τὴν τροφὸν τῆς παρθένου, κεράσαι κελεύσας

[11, 490]   ἐκ τοῦ προτάττειν αὐτὰς κατὰ τὴν τῶν ἄλλων συναρίθμησιν· Ἐν δὲ

[11, 489]   τῇ τοῦ ἀργυροῦ ἐκπώματος φύσει, τὴν τῶν ἀστέρων καὶ τοῦ οὐρανοῦ

[11, 488]   ἡμῖν ἔν τισι Κορινθιακοῖς ἔργοις τὴν τῶν ἥλων θέσιν. Ἐξοχὴ δ´

[11, 466]   τόξοις δαμέντες. (ΑΓΚΥΛΗ ποτήριον πρὸς τὴν τῶν κοττάβων παιδιὰν χρήσιμον. Κρατῖνος·

[11, 488]   δὲ Ἀπελλῆς ἐντέχνως ἄγαν ὑπέδειξε τὴν τῶν τεσσάρων ὤτων σχέσιν ἔχουσαν

[11, 499]   Γηρυονηίδι Στησιχόρου Ἔμμετρον ὡς τριλάγυνον τὴν τῶν τριῶν γενῶν ἀμφιβολίαν ἔχει.

[11, 466]   δέ, φησίν, οἱ ἐν Ἀλεξανδρείᾳ τὴν ὕαλον μεταρρυθμίζοντες πολλαῖς καὶ ποικίλαις

[11, 489]   τὸ ποτήριον οὖν τὸ δεχόμενον τὴν ὑγρὰν τροφὴν κυκλοτερὲς ἐποίησαν κατὰ

[11, 503]   τὸ τευτλίον δὲ σεῦτλα, φακέαν τὴν φακῆν, (τί δεῖ ποιεῖν; σὺ

[11, 481]   γὰρ δίεφθος ἔρχομαι, ξηρὰν ἔχουσα τὴν φάρυγα. {Β. Δώσω πιεῖν. {Α.

[11, 502]   τὰ ποτήρια ταῦτα. Αἰολεῖς δὲ τὴν φιάλην ἄρακιν καλοῦσι. (ΦΘΟΙΣ. Πλατεῖαι

[11, 501]   ἴσως ὕδωρ ψυχρόν, ὥστε καὶ τὴν φιάλην εἶναι χαλκίῳ προσεοικυῖαν ἐκπετάλῳ,

[11, 502]   νιν, ὡς τοῦ Τελέστου ἄκατον τὴν φιάλην εἰρηκότος. Φερεκράτης δὲ ἢ

[11, 468]   ὑποδοχάς. Δακτυλωτὸν δ´ οἷον κύκλῳ τὴν φιάλην κοιλότητας ἔχουσαν ἔνδοθεν οἷον

[11, 468]   ἂν ἴσως κατὰ μεταφορὰν ἔκπωμα τὴν φιάλην. Φιλήμων δ´ ἐν τοῖς

[11, 495]   παρατίθεται μόνον, τὸ δ´ ἐς τὴν χρείαν πῖπτον μετεσχημάτισται, (ἀρυταίνῃ μάλιστα

[11, 470]   εὐνῇ φησι χρυσῇ κατεσκευασμένῃ πρὸς τὴν χρείαν ταύτην (ὑπὸ Ἡφαίστου τὸν

[11, 466]   γὰρ καὶ τρέφει μεγαλύνει τε τὴν ψυχὴν ἡ ἐν τοῖς πότοις

[11, 483]   βλάπτεσθαι καὶ τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχήν. ~(Τὸ μέντοι κωθωνίζεσθαι διά

[11, 502]   φιλοτησίας προὔπινεν. Ἄλεξις· Φιλοτησίαν σοι τήνδ´ ἐγὼ ἰδίᾳ τε καὶ κοινῇ

[11, 466]   μέλος· σὺ δ´ ᾆδε πρὸς τήνδ´, ἐκπίομαι δ´ ἐγὼ τέως. Αὔλει

[11, 476]   Οἶσθά νυν ὅ μοι ποίησον; τήνδε νῦν μή μοι δίδου, ἐκ

[11, 471]   Ναί, τοιοῦτό τι· φιλοτησίαν δὲ τήνδε σοι προπίομαι. Δέξαι· πιοῦσα δ´

[11, 486]   Μοίραις· Ἂν ἐγὼ πάθω τι τήνδε τὴν λεπαστὴν ἐκπιών, τῷ Διονύσῳ

[11, 487]   κρότος. ~(Δίφιλος Σαπφοῖ· Ἀρχίλοχε, δέξαι τήνδε τὴν μετανιπτρίδα μεστὴν Διὸς σωτῆρος,

[11, 487]   δ´ ἐν Κύκλωψι· Καὶ δέξαι τηνδὶ μετανιπτρίδα τῆς Ὑγιείας. Φιλέταιρος Ἀσκληπιῷ·

[11, 502]   Οὗτος σύ, ποῖ τὴν ἀργυρίδα τηνδὶ φέρεις; χρυσίδος δὲ Κρατῖνος ἐν

[11, 483]   ἀρχαικὸν ἦν τὸ τοιοῦτον (δὲ) τῆς ἀγωγῆς γένος ὃ καὶ νῦν

[11, 507]   σύνολον ἦμεν, τίς χάρις ταύτης τῆς ἀθανασίας; ~Οἱ δὲ συντεθέντες ὑπ´

[11, 509]   ὡς ἐμοὶ δοκεῖ, (ἔλεξεν· ἄνδρες τῆς Ἀθηναίων χθονός. Μέχρι τούτων ἡμῖν

[11, 462]   γενέσθαι τὴν ἐπὶ τοῦ νεὼ τῆς Ἀθηνᾶς ἀόρατον ἀσπίδα· καὶ οὕτως

[11, 472]   Πολέμων δ´ ἐν πρώτῳ περὶ τῆς Ἀθήνησιν Ἀκροπόλεως οὐδετέρως ὠνόμασεν εἰπών·

[11, 464]   αὐτοῖς ὡς ἁμαρτάνουσι μανικῶς καὶ τῆς ἀληθείας ἐπὶ πλεῖστον ἀπαρτωμένοις. (Ἡμεῖς

[11, 506]   τῆς Θεμιστοκλέους φείδεται κατηγορίας οὐδὲ τῆς Ἀλκιβιάδου καὶ Μυρωνίδου, ἀλλ´ οὐδ´

[11, 488]   ἔξω τε ὀλίγῳ προὔχουσι, μετέωροι τῆς ἄλλης ἐπιφανείας ὄντες. (Καὶ περὶ

[11, 497]   τῶν δημιουργῶν ὡς καὶ τοῦ τῆς Ἀμαλθείας ἐστὶν ὀλβιώτερον τὸ κέρας

[11, 476]   Ξενοφῶν δ´ ἐν τῇ ζʹ τῆς Ἀναβάσεως διηγούμενος τὸ παρὰ τῷ

[11, 463]   διατριβῆς χάριν μόνον ἐστὶν ὑποκόρισμα τῆς ἀνθρωπίνης μοίρας; ἐγὼ γάρ, εἰ

[11, 491]   συμφυῆ πάλιν ἐπὶ τέλει γίνεται τῆς ἀποστάσεως αὐτῶν. Ὅταν οὖν εἴπῃ·

[11, 505]   αἴτιος ἐγένετο (τοῖς περὶ Κλέαρχον τῆς ἀπωλείας τῆς ὑπὸ Τισσαφέρνου γενομένης,

[11, 500]   Ἀμύντας ἐν τῷ πρώτῳ τῶν τῆς Ἀσίας Σταθμῶν περὶ τοῦ ἀερομέλιτος

[11, 482]   ἐκπωμάτων. Ἦσαν δὲ καὶ οὗτοι τῆς αὐτῆς κεραμείας. Ὅταν δ´ Ἔφιππος

[11, 466]   τῶν ἐν Μηθύμνῃ τινὲς περὶ τῆς ἀφεθείσης εἰς τὴν θάλασσαν παρθένου

[11, 494]   ἐποίησέ σε, τῆς συμμετρίας καὶ τῆς ἀφελείας οὕνεκα. Κἀν τοῖς Βαβυλωνίοις

[11, 463]   πλεῖστα γελάσῃ καὶ πίῃ καὶ τῆς Ἀφροδίτης ἀντιλάβηται τὸν χρόνον τοῦτον

[11, 475]   αὐτῷ θωράκιον, τετράγωνον πάντῃ πλὴν τῆς βάσεως καὶ τῆς κορυφῆς· αὗται

[11, 506]   φησι φίλτατον ὄντα (Ἀρχελάῳ) Φιλίππῳ τῆς βασιλείας αἴτιον γενέσθαι. Γράφει γοῦν

[11, 506]   ἀνθρώπους ὅτι καὶ τὴν ἀρχὴν τῆς βασιλείας Φίλιππος διὰ Πλάτωνος ἔσχεν.

[11, 464]   καταγόμενα· μετὰ γὰρ ἀρωμάτων συμφυραθείσης τῆς γῆς ὀπτᾶται. (Καὶ Ἀριστοτέλης δὲ

[11, 462]   Ἀδαῖον καὶ Ἀντίγονόν φησιν οὕτως· Τῆς δ´ Ἡρακλείας τῆς ὑπὸ τὴν

[11, 502]   λέγουσι, χρυσίδας δὲ τὰς χρυσᾶς. Τῆς δὲ ἀργυρίδος (φιάλης) (Φερεκράτης μὲν

[11, 466]   μεσάγκυλα ἄλλα· ἀπὸ ἀγκύλης ἤτοι τῆς δεξιᾶς χειρός. Καὶ ἡ κύλιξ

[11, 507]   περιέσπασεν. Καὶ Φαίδωνι δὲ τὴν τῆς δουλείας ἐφιστὰς δίκην ἐφωράθη· καὶ

[11, 507]   σε, ὦ Πλάτων, πολλὰ κατὰ τῆς ἐμῆς ψεύσεσθαι κεφαλῆς. Ἦν δὲ

[11, 488]   τῷ ἀργυρῷ ἐκπώματι κατὰ τὸν τῆς ἐμπαιστικῆς τέχνης λόγον, ὡς καὶ

[11, 478]   ὁ Καλλιμάχειος ἐν πρώτῳ Πτολεμαίδος τῆς ἐν Αἰγύπτῳ πόλεως γράφει οὕτως·

[11, 505]   μετὰ τὸ ποιήσασθαι τὴν ἀνάθεσιν τῆς ἐν Δελφοῖς ἑαυτοῦ χρυσῆς εἰκόνος,

[11, 484]   (ΛΑΒΡΩΝΙΑ ἐκπώματος Περσικοῦ εἶδος ἀπὸ τῆς ἐν τῷ πίνειν λαβρότητος ὠνομασμένον.

[11, 494]   ἄξιόν τε τοῦ κλέους τοῦ τῆς ἑορτῆς. Οὗ μὲν ἦμεν ἄρτι

[11, 466]   Πείσανδρος δέ φησιν Ἡρακλέα Τελαμῶνι τῆς ἐπὶ Ἴλιον στρατείας ἀριστεῖον ἄλεισον

[11, 461]   ἄρα φήσειε διὰ τὴν ὀξύτητα (τῆς ἐπιφανείας τῶν δαιμόνων καταδειχθῆναι τοῦτο.

[11, 484]   ἐκπωμάτων δ´ ὀνόματα. {Β. Πρὸς τῆς Ἑστίας. {Α. Ὁ λαβρώνιος χρυσῶν

[11, 490]   ποιητὴς ποτηρίῳ· καὶ γὰρ τοῦτο τῆς ἑτέρας τροφῆς δεκτικὸν ἀγγεῖον. (Διὸ

[11, 481]   ἀστράβης δὲ ὀχούμενος ἐξ Ἀργούρας τῆς Εὐβοίας, χλανίδας δ´ ἐπ´ ὄχου

[11, 509]   καὶ πολυτελῶς ἠσκοῦντο καὶ ὅτι τῆς εὐμορφίας τῶν καθ´ ἡμᾶς ἀσελγῶν

[11, 504]   παράγει τῷ ψυκτῆρι πίνοντα μέχρι τῆς ἕω. Κἀν τῷ περὶ Ψυχῆς

[11, 474]   οἴκοι σωφρόνως Χαιρέστρατος ἑκατὸν ἂν τῆς ἡμέρας ἔκλαιεν οἴνου κανθάρους. Νικόστρατος

[11, 466]   Αὐτός γε μὴν ὁ Ζεὺς τῆς Ἡρακλέους γενέσεως ἄξιον ἡγεῖται δῶρον

[11, 480]   δύο. Ἐν δὲ τῷ ναῷ τῆς Ἥρας τῷ παλαιῷ φιάλαι ἀργυραῖ

[11, 478]   ποιεῖ καὶ αἱρεῖ τὰ ἐκ τῆς θαλάμης καὶ νέμει ὅσοι ἄνω

[11, 506]   (Ἐν δὲ τῷ Κίμωνι οὐδὲ τῆς Θεμιστοκλέους φείδεται κατηγορίας οὐδὲ τῆς

[11, 472]   τρικότυλον. Καὶ Διώξιππος ἐν Φιλαργύρῳ· Τῆς θηρικλείου τῆς μεγάλης χρεία ἐστί

[11, 502]   ποτήρια, ἴσως ἀπὸ τῆς Χαλκίδος τῆς Θρᾳκικῆς εὐδοκιμοῦντα. (ΧΥΤΡΙΔΕΣ. Ἄλεξις ἐν

[11, 505]   δὲ τοὺςδιαλόγους μιμητικῶς γράψας, ὧν τῆς ἰδέας οὐδ´ αὐτὸς εὑρετής ἐστιν.

[11, 466]   ΒΟΜΒΥΛΙΟΣ, θηρίκλειον Ῥοδιακόν, οὗ περὶ τῆς ἰδέας Σωκράτης φησίν· Οἱ μὲν

[11, 487]   τοῖσι κορήμασιν οὖσαν. (ΝΕΣΤΟΡΙΣ. Περὶ τῆς ἰδέας τοῦ Νέστορος ποτηρίου φησὶν

[11, 503]   Παιῶνα μηδ´ Ἁρμόδιον. ΩΙΟΣΚΥΦΙΑ. Περὶ τῆς ἰδέας τῶν ποτηρίων Ἀσκληπιάδης ὁ

[11, 504]   ἑαυτοὺς οἱ ἄνδρες οὗτοι, αἰσθόμενοι τῆς ἰδίας ἑκάτερος ἀρετῆς, καὶ ἴσως

[11, 464]   Φερεκράτη τὸν κωμικόν ὅτι μέχρι τῆς καθ´ ἑαυτὸν ἡλικίας οὐκ ἀσίτους

[11, 509]   γάμου κοινωνίαν, ταῦτ´ ὠφεληθεὶς ἐκ τῆς καλῆς Πολιτείας καὶ τῶν παρανόμων

[11, 489]   ἔστιν ἰδεῖν ἐν Καπύῃ πόλει τῆς Καμπανίας ἀνακείμενον τῇ Ἀρτέμιδι ποτήριον,

[11, 466]   ποτήριον γραμματικὸν ἀνακείμενον ἐν Καπύῃ τῆς Καμπανίας τῇ Ἀρτέμιδι, ἀργυροῦν, ἐκ

[11, 468]   ἱστοροῦνται κέρατα ἔχειν· περὶ ὧν τῆς κατασκευῆς Θεόπομπος ἱστορεῖ Ἐξ ὧν

[11, 488]   ἐπ´ ἐνίων ποτηρίων τὸ εἶδος τῆς κατασκευῆς θεωρεῖται, μάλιστα δὲ τῶν

[11, 466]   καλοῦσιν. Ἀριστοφάνης Ἱππεῦσι· Κατασπένδειν κατὰ τῆς κεφαλῆς ἀρυβάλλῳ ἀμβροσίαν. Οὐ πόρρω

[11, 487]   ἂν ἴδοις (παρὰ τὸν στροφέα τῆς κηπαίας ἐν τοῖσι κορήμασιν οὖσαν.

[11, 461]   ἔκπωμα, εἴπερ μέγα ἦν, ἐκ τῆς Κικόνων εἰλημμένον λείας. Τί οὖν

[11, 464]   καὶ τὰ παρ´ ἡμῖν ἐκ τῆς Κόπτου καταγόμενα· μετὰ γὰρ ἀρωμάτων

[11, 475]   πάντῃ πλὴν τῆς βάσεως καὶ τῆς κορυφῆς· αὗται δὲ προὔχουσι μικρὸν

[11, 494]   ὦ θεοί, τὸ σχῆμά πως τῆς κύλικός ἐστιν ἄξιόν τε τοῦ

[11, 470]   τὸν κωμικὸν Ἀριστοφάνη. Μνημονεύει δὲ τῆς κύλικος Θεόπομπος μὲν ἐν Νεμέᾳ

[11, 483]   ἐν φυλακῇ τῇδε δυνησόμεθα, ὡς τῆς κύλικος λεγομένης κώθωνος. Ἀριστοφάνης Ἱππεῦσιν·

[11, 479]   γὰρ ἐκάλουν τὸ πῖπτον ἐκ τῆς κύλικος ὑγρόν· ὥστε ἔνιοι μεῖζον

[11, 482]   κυφὸν δὲ μόνον; ἀπὸ γὰρ τῆς κυφότητος τὸ κύπελλον, ὥσπερ καὶ

[11, 492]   ὀξύτητος τῶν πλαγκτῶν πετρῶν καὶ τῆς λειότητος ἀφαιρεῖσθαι λέγων μίαν τῶν

[11, 483]   δὲ Συρακοσίους κύπελλα καλεῖν τὰ τῆς μάζης καὶ τῶν ἄρτων ἐπὶ

[11, 464]   ἐπὶ τῶν ὁμοίων, οὐκ ἀλλοτρίως τῆς μανίας κειμένης ἐπ´ αὐτοῖς ὡς

[11, 472]   Διώξιππος ἐν Φιλαργύρῳ· Τῆς θηρικλείου τῆς μεγάλης χρεία ἐστί μοι. {ΑΙΣΧ.

[11, 481]   τὸ σῶμα ταχέως ἂν ὑπὸ τῆς μέθης κατηνέχθη. Τοῦ κυμβίου μνημονεύει

[11, 466]   γενέσθαι, χρόνῳ δ´ ὕστερον ἤδη τῆς Μηθύμνης οἰκουμένης παραγενέσθαι τὸν Ἔναλον

[11, 490]   αὗται τὸν Ὠρίωνα φεύγειν, διωκομένης τῆς μητρὸς αὐτῶν Πληιόνης ὑπὸ τοῦ

[11, 490]   ταύτας μῦθος, ὅτι φεύγουσι μετὰ τῆς μητρὸς τῆς Πληιόνης τὸν Ὠρίωνα.

[11, 474]   ὁμιλήσας Ἀλκμήνῃ ἔδωκε δῶρον αὐτὸ τῆς μίξεως, ὡς Φερεκύδης ἐν τῇ

[11, 468]   καὶ αὐτὸν ἐσχηκέναι. Πλησίον δὲ τῆς Μολοσσίας ἡ Ἰωλκός, ἐν ᾗ

[11, 488]   Μυρλεανὸς Ἀσκληπιάδης ἐν τῷ περὶ τῆς Νεστορίδος δύο ὦτα ἔχειν. Πελειάδας

[11, 477]   ὁ Μυρλεανὸς ἐν τῷ περὶ τῆς Νεστορίδος Σκύφει, φησί, καὶ κισσυβίῳ

[11, 503]   ὁ Μυρλεανὸς ἐν τῷ περὶ τῆς Νεστορίδος φησὶν ὅτι δύο πυθμένας

[11, 498]   ὁ Μυρλεανὸς ἐν τῷ περὶ τῆς Νεστορίδος φησὶν ὅτι τῷ σκύφει

[11, 479]   καὶ τόπων ὁμοίων ἀγωνίζοιντο περὶ τῆς νίκης. Οὐ γὰρ μόνον ἐφιλοτιμοῦντο

[11, 473]   (καὶ γὰρ ἔτυχεν ὂν καταντικρὺ τῆς οἰκίας καινὸν καπηλεῖον μέγα) ἐνταῦθ´

[11, 502]   ἥδιστ´ ἴσον ἴσῳ κεκραμένον, (καὶ τῆς Ὁμονοίας δύο, τί νῦν μὴ

[11, 492]   ἐνίησι πατὴρ ἐναρίθμιον εἶναι, (ὑπὸ τῆς ὀξύτητος τῶν πλαγκτῶν πετρῶν καὶ

[11, 474]   τὸν λύχνον ὁμοίως τὸν ἐκ τῆς ὀροφῆς ἐξηρτημένον, ἀνακεχυμένας ἔχοντα τὰς

[11, 490]   τοῦ υ> ἐπειδὴ κεῖνται ἐπὶ τῆς οὐρᾶς τοῦ ταύρου. ~(Καὶ Αἰσχύλος

[11, 484]   μὲν πόρων οἰκειότατος ὁ διὰ τῆς οὐρήσεως, τῶν δὲ καθάρσεων ἡ

[11, 461]   τῶν βαρβάρων. Ἐκεῖνοι γὰρ ἀπεστερημένοι τῆς παιδείας ὁρμῶσιν ἐπὶ τὸν πολὺν

[11, 473]   μέγα) ἐνταῦθ´ ἐπετήρουν τὴν τροφὸν τῆς παρθένου, κεράσαι κελεύσας τὸν κάπηλόν

[11, 509]   καὶ Ξενοκράτει. Καὶ οὗτος οὖν τῆς πατρίδος πικρῶς τυραννήσας οὐ μόνον

[11, 506]   αὐτοῖς καὶ τὴν ἐκ Χίου τῆς πατρίδος φυγήν, ἀφ´ ἧς ἐν

[11, 495]   πελλίδι. Καὶ πάλιν· Ἐκ δὲ τῆς πέλλης ἔπινον, ἄλλοτ´ αὐτός, ἄλλοτ´

[11, 466]   Ἄλλοι δὲ τὴν ἀμφὶ ἀντὶ τῆς περὶ εἶναι, ἵν´ ᾖ περίποτον,

[11, 508]   ὁ Χῖος ἐν τῷ κατὰ τῆς Πλάτωνος διατριβῆς Τοὺς πολλούς, φησί,

[11, 490]   ὅτι φεύγουσι μετὰ τῆς μητρὸς τῆς Πληιόνης τὸν Ὠρίωνα. Ὀρείας δὲ

[11, 466]   ἐξάγεσθαι τὸν Μενδαῖον οἶνον ἐκ τῆς πόλεως, φιλοτιμηθῆναι καὶ πολλὰ καὶ

[11, 508]   δ´ αὐτὸς λόγος καὶ περὶ τῆς Πολιτείας· εἰ καὶ πασῶν εἴη

[11, 462]   οἱ τόποι διαμένουσιν· οἷς οὐδὲ τῆς πολιτείας μετέδοσαν οἱ Ἡρακλεῶται συνοικοῦσιν,

[11, 461]   Ὅμηρος ἐξηγήσατο, ἢ τὸ ἄηθες τῆς πόσεως τοῦ Κύκλωπος, ἐπεὶ τὰ

[11, 460]   κρασὶν ἔθηκεν. Ἅπερ ὠνομάσθη ἀπὸ τῆς πόσεως, ὡς τὸ ἔκπωμα οἱ

[11, 507]   Δελφὸς ἐν τοῖς Ὑπομνήμασι περὶ τῆς πρὸς πάντας τοῦ Πλάτωνος κακοηθείας

[11, 497]   κάτωθεν πίνουσιν, ὠνομάσθαι τε ἀπὸ τῆς ῥύσεως. (ΣΑΝΝΑΚΙΑ. Κράτης ἐν πέμπτῳ

[11, 489]   ἔκ τε τοῦ ἡλίου καὶ τῆς σελήνης τοῦ σχήματος ἐναργεῖς τὰς

[11, 499]   (Τὸ δὲ σκύφος ὠνομάσθη ἀπὸ τῆς σκαφίδος. Καὶ τοῦτο δ´ ἐστὶν

[11, 495]   ἱεροῦ τοῦ Διονύσου μέχρι τοῦ τῆς Σκιράδος Ἀθηνᾶς ἱεροῦ, καὶ ὁ

[11, 494]   δημιουργῷ δοῖεν, ὃς ἐποίησέ σε, τῆς συμμετρίας καὶ τῆς ἀφελείας οὕνεκα.

[11, 493]   φιλοπότης ὢν ὁ Νέστωρ ἐκ τῆς συνεχοῦς συνηθείας ῥᾳδίως βαστάζειν ἔσθενε.

[11, 493]   ὁ Σωσίβιος ἐπὶ τὴν ἀπαίτησιν τῆς συντάξεως, λέγειν αὐτῷ ὅτι ἀπείληφε.

[11, 507]   ὡς ἱκανὸς αὐτὸς εἴη ἡγεῖσθαι τῆς σχολῆς, καὶ προέπιεν Ἀπολλοδώρῳ. Καὶ

[11, 502]   τοῦ βασιλέως τέτταρα χυτρίδι´ ἀκράτου τῆς τ´ ἀδελφῆς προσλαβὼν τῆς τοῦ

[11, 470]   Φυτῶν Ἱστορίᾳ. Διηγούμενος γὰρ περὶ τῆς τερμίνθου φησί· Τορνεύεσθαι δὲ ἐξ

[11, 502]   ἀκράτου τῆς τ´ ἀδελφῆς προσλαβὼν τῆς τοῦ βασιλέως ταὔτ´, ἀπνευστί τ´

[11, 483]   μάζης καὶ τῶν ἄρτων ἐπὶ τῆς τραπέζης καταλείμματα. ΚΥΜΒΗ. Φιλήμων ἐν

[11, 493]   ἀνθρώπου μόλις ἂν ἀποκινήσαντος ἀπὸ τῆς τραπέζης τὸ ποτήριον, τοῦ δὲ

[11, 471]   Διὸς σωτῆρος ἦλθε Θηρίκλειον ὄργανον, τῆς τρυφερᾶς ἀπὸ Λέσβου σεμνογόνου σταγόνος

[11, 482]   Δοκεῖ δή μοι τὸ μὲν τῆς τῶν ἀνθρώπων χρείας ἕνεκα, τὸ

[11, 482]   ἀνθρώπων χρείας ἕνεκα, τὸ δὲ τῆς τῶν θεῶν τιμῆς εἰς τὴν

[11, 490]   ἐπερχομένου τ´ ἀρότοιο. Τὰς οὖν τῆς τῶν καρπῶν γενέσεως καὶ τελειώσεως

[11, 506]   Λυσίμαχον τὸν Ἀριστείδου τοῦ δικαίου, τῆς τῶν πατέρων ἀρετῆς ἀναξίους εἶναι

[11, 487]   μετάνιπτρον. Νικόστρατος Ἀντερώσῃ· Μετανιπτρίδ´ αὐτῷ τῆς Ὑγιείας ἔγχεον. (ΜΑΣΤΟΣ. Ἀπολλόδωρος ὁ

[11, 487]   ἴσον ἴσῳ μετανιπτρίδα μεγάλην, ἐπειπὼν τῆς Ὑγιείας τοὔνομα. Φιλόξενος δ´ ὁ

[11, 487]   Κύκλωψι· Καὶ δέξαι τηνδὶ μετανιπτρίδα τῆς Ὑγιείας. Φιλέταιρος Ἀσκληπιῷ· Ἐνέσεισε μεστὴν

[11, 462]   φησιν οὕτως· Τῆς δ´ Ἡρακλείας τῆς ὑπὸ τὴν Οἴτην καὶ Τραχῖνος

[11, 505]   (τοῖς περὶ Κλέαρχον τῆς ἀπωλείας τῆς ὑπὸ Τισσαφέρνου γενομένης, καὶ οἷός

[11, 482]   πληρώσαιεν, ἀποσπείσαντες τοῖς θεοῖς ἐκ τῆς φιάλης ᾠνοχόουν ἐφεξῆς, τὸν νεοκρᾶτα

[11, 507]   φιλόδοξος, ὅστις ἔφησεν· Ἔσχατον τὸν τῆς φιλοδοξίας χιτῶνα ἐν τῷ θανάτῳ

[11, 461]   τῷ περὶ Μέθης, εἴ γε τῆς φωνῆς μνημονεύω, φησίν· Εἰ δὲ

[11, 502]   Ἑρμῶναξ. ΧΑΛΚΙΔΙΚΑ ποτήρια, ἴσως ἀπὸ τῆς Χαλκίδος τῆς Θρᾳκικῆς εὐδοκιμοῦντα. (ΧΥΤΡΙΔΕΣ.

[11, 466]   ἀκοντίζειν. Ὠνομάσθη οὖν ἀπὸ τοῦ τῆς χειρὸς σχηματισμοῦ, ὃν ποιούμενοι εὐρύθμως

[11, 489]   οὐρανοῦ ἐκτυπῶν κατὰ τὴν ἰδέαν τῆς χρόας οὐσίαν. Ὁ μὲν γὰρ

[11, 484]   καὶ τοῦ σώματος κάθαρσιν καὶ τῆς ψυχῆς ἄνεσιν. Γίγνονται γάρ τινες

[11, 495]   δὲ τάργανον κατηγυίης χωλοῖσι δακτύλοισι τἠτέρῃ σπένδει, τρέμων οἷόνπερ ἐν βορηίῳ

[11, 494]   τὰς λάταγας ἐγχέουσιν οὐκ ἄλλο τι ἂν εἴη ἢ ἐκπέταλον ποτήριον.

[11, 473]   τοῦ κροκίου, καὶ ἐσθεῖναι ὅ τι ἂν εὕρῃς καὶ εἰσχέαι ἀμβροσίαν.

[11, 507]   ἐν τοῖς διαλόγοις αὐτοῦ κεκλεμμένων τί ἂν καὶ λέγοι τις; ἡ

[11, 466]   στάζοντος Ἐστὶ δὲ καὶ ζῷόν τι. ΒΡΟΜΙΑΔΕΣ, ἔκπωμα ὅμοιον τοῖς μακροτέροις

[11, 475]   ὅτε Ἀμφιτρύωνι εἰκάσθη. ΚΑΛΠΙΟΝ. Ποτηρίου τι γένος Ἐρυθραίου, ὥς φησι Πάμφιλος.

[11, 479]   εἴκος´ ἀπολογίζεται. ~(Ἀπολλόδωρος δὲ ποτηρίου τι γένος ὑψηλὸν καὶ ἔγκοιλον. Πᾶν

[11, 468]   ἥκει φέρων ὁ παῖς. {Β. Τί δ´ ἐστὶ τοῦτο, πρὸς θεῶν;

[11, 503]   δὲ σεῦτλα, φακέαν τὴν φακῆν, (τί δεῖ ποιεῖν; σὺ γὰρ εἶπον.

[11, 467]   ἐν Δαλίδι παρίστησιν· Οὑτοσὶ δεῖνος τι δεινος καὶ καλαθίσκος οὑτοσί. Τελέσιλλα

[11, 485]   δ´ ἦσαν μεγάλαι. Ἀριστοφάνης Εἰρήνῃ Τί δῆτ´ ἂν εἰ πίοις οἴνου

[11, 459]   ἔτι καθημένων ἁπάντων, πρὶν καί τι διαλεχθῆναι ἔφη· Παρὰ μὲν τῷ

[11, 466]   κτῆμα. Ἀχιλλεὺς οὖν ὡς ἐξαίρετόν τι εἶχεν ἀνάθημα δέπας, Οὐδέ τις

[11, 494]   ὀξυβάφω δύο. Οὐ γὰρ ἄλλο τι ἡγητέον εἶναι ἢ ὅτι ἐκπώματα

[11, 461]   (περὶ οὗ καὶ αὐτοῦ διδάξει τι ἡμᾶς ὁ Πλούταρχος. Ὥρα οὖν

[11, 470]   τέκνον, γενναῖον εἶδος, ὄνομά σοι τί θώμεθα; ~(ἆρ´ εἶ κάτοπτρον φύσεος;

[11, 486]   κρουνεῖα; {Α. Ναί. Λουτήρι´— ἀλλὰ τί καθ´ ἕκαστα δεῖ λέγειν; ὄψει

[11, 472]   κρουνεῖα; {Α. Ναί· λουτήρι´— ἀλλὰ τί καθ´ ἕκαστον δεῖ λέγειν; ὄψει

[11, 501]   τὸ ποτήριον λέγει, ἀλλὰ χαλκίον τι (καὶ) ἐκπέταλον λεβητῶδες, ἴσως δύο

[11, 489]   εἶναι τοὺς δύο πυθμένας. Ὁποῖόν τι καὶ νῦν ἔστιν ἰδεῖν ἐν

[11, 478]   ἐν Θεοῖς. Ἀθηναῖοι δὲ μέτρον τι καλοῦσι κοτύλην. Θουκυδίδης· Ἐδίδοσαν μὲν

[11, 462]   διέπειν Τιτήνων οὐδὲ Γιγάντων οὐδέ τι Κενταύρων, πλάσματα τῶν προτέρων, ἢ

[11, 471]   ἐγώ. Γραῦ Θεολύτη, γραῦ. {ΘΕΟΛ. Τί με καλεῖς σύ, φίλτατε; {ΣΠΙ.

[11, 473]   οἶνον εὕροιμ´ ἂν λεπτὸν καί τι μελιχρὸν ἔπος. ἀλλὰ κάδοις Χίου

[11, 485]   πάλαι, τὴν βρυτικήν, ῥίζιον τρίψας τι μικρὸν δελεάσας τε γεννικῇ τὸ

[11, 473]   Ἡδύλος Ἐπιγράμμασι· ~(Πίνωμεν· καὶ γάρ τι νέον, καὶ γάρ τι παρ´

[11, 502]   κεκραμένον, (καὶ τῆς Ὁμονοίας δύο, τί νῦν μὴ κωμάσω ἄνευ λυχνούχου

[11, 503]   ὡς Ἀντιφάνης παρίστησιν ἐν Διπλασίοις· Τί οὖν ἐνέσται τοῖς θεοῖσιν; {Β.

[11, 461]   ἐκ τῆς Κικόνων εἰλημμένον λείας. Τί οὖν ἔχομεν λέγειν περὶ τοῦ

[11, 473]   κοινόν, ὅτι δὲ καὶ ποτήριόν τι οὕτω καλεῖται Ἀμειψίας ἐν Ἀποκοτταβίζουσί

[11, 507]   ἐν τῷ Τιμαίῳ λέγει· (Πέπονθά τι πάθος πρὸς τὴν πολιτείαν, ὥσπερ

[11, 470]   καὶ ἠθάνιον χάλκεον. ΗΜΙΤΟΜΟΣ ἔκπωμά τι παρ´ Ἀττικοῖς ἀπὸ τοῦ σχήματος

[11, 473]   γάρ τι νέον, καὶ γάρ τι παρ´ οἶνον εὕροιμ´ ἂν λεπτὸν

[11, 508]   τούτων ἔτι πρότερον ἡ Πολιτεία τί πεποιήκασιν; καίτοι γε ἔδει καθάπερ

[11, 508]   βελτίων, μὴ πείθοι δ´ ἡμᾶς, τί πλέον; ἔοικεν οὖν ὁ Πλάτων

[11, 507]   ἀνέρχεσθαι τόπον, ἅτε κουφότητος μετεχούσας, τί πλέον ἡμῖν; ὧν γὰρ μήτ´

[11, 482]   (γῆς) Τοῦτον δ´ ὁσάκις ἐπί τι πληρώσαιεν, ἀποσπείσαντες τοῖς θεοῖς ἐκ

[11, 488]   Ἐν τούτοις ζητεῖται πρῶτον μὲν τί ποτ´ ἐστὶ τὸ χρυσείοις ἥλοισι

[11, 477]   ξύλινον ποτήριον. Εὔμολπος δὲ γένος τι ποτηρίου, ἴσως, φησίν, κατ´ ἀρχὰς

[11, 481]   Καὶ Ἀλκαῖος ἐν τῷ ~(Πίνωμεν· τί τὰ λύχν´ ὀμμένομεν; δάκτυλος ἁμέρα.

[11, 486]   ~(Ἕρμιππος Μοίραις· Ἂν ἐγὼ πάθω τι τήνδε τὴν λεπαστὴν ἐκπιών, τῷ

[11, 488]   τὸ χρυσείοις ἥλοισι πεπαρμένον, ἔπειτα τί τὸ οὔατα δ´ αὐτοῦ τέσσαρ´

[11, 487]   εὔδροσον πλήρη μετανιπτρίδα δέξαι. Πραύ τί τοι Βρόμιος γάνος τόδε δοὺς

[11, 506]   περὶ Πλάτωνος εἰς ἐπιστολὴν ἔγραψέ τι τοιοῦτον· Ὥσπερ ἀγνοοῦντας τοὺς ἀνθρώπους

[11, 469]   βασιλεὺς κώμην τινά. {Β. Καινόν τι τοῦτο γέγονε νῦν ποτήριον; {Α.

[11, 477]   χρυσοῦν, Στρουθία. Ἵππαρχος Ἀνασῳζομένοις· Προσέχεις τι τούτῳ τῷ στρατιώτῃ τοῦ δε

[11, 469]   θεῶν; ~{Α. Ῥυτὸν (δίκρουνον ἡλίκον τι τρεῖς χωρεῖν χοᾶς, Ἄλκωνος ἔργον.

[11, 488]   καὶ τὰς φιάλας καὶ εἴ τι φιαλῶδές ἐστι τὴν ἰδέαν· τινὰ

[11, 471]   πειρᾷς με. {ΣΠΙ. Ναί, τοιοῦτό τι· φιλοτησίαν δὲ τήνδε σοι προπίομαι.

[11, 468]   τινάς. (ΕΛΕΦΑΣ. Οὕτως ἐκαλεῖτο ποτήριόν τι, ὡς Δαμόξενός φησιν ἐν Αὑτὸν

[11, 496]   Μνημονεύει αὐτοῦ καὶ Ἀλέξανδρος ἐν τιγονι. Ξενοφῶν δ´ ἐν ὀγδόῳ Παιδείας

[11, 497]   (Ἀλλ´ εἰ Κτησιβίου σοφὸν εὕρεμα τίετε τοῦτο, δεῦτε, νέοι, νηῷ τῷδε

[11, 501]   γοῦν καὶ νῦν οὕτως Μασσαλιῆται τιθέασι τὰς φιάλας ἐπὶ πρόσωπον. (Κρατίνου

[11, 498]   τῇ (Ἀρήτῃ δ´ ἐν χερσὶ τίθει δέπας ἀμφικύπελλον. Καὶ ἐν Ἰλιάδι·

[11, 509]   εὖ δ´ ἐν πεδίλῳ πόδα τιθεὶς ὑπὸ ξυρὸν κνήμης ἱμάντων ἰσομέτροις

[11, 501]   τὸν πυθμένα καὶ τὸ στόμα τιθεμένη· ἡ δὲ τοιαύτη θέσις τῶν

[11, 494]   τὸ τοῖς ἀποκοτταβίζουσι δὲ ὀξύβαφον τιθέμενον εἰς ὃ τὰς λάταγας ἐγχέουσιν

[11, 490]   ἐπίθετον καὶ ἐπὶ τῶν Πλειάδων τιθέμενον· μυθεύονται γὰρ καὶ αὗται τὸν

[11, 475]   ἀρχαίοις ἐπὶ τῶν τραπεζῶν κεκραμένα τιθέναι ποτήρια, καθὰ καὶ Ὅμηρος ποιεῖ.

[11, 475]   Ἔρωτα μέλος τὴν κελέβην φησὶ τίθεσθαι ἐπὶ τοῦ ὀρθοῦ ποτηρίου οἷον

[11, 501]   κατὰ τὸν πυθμένα μὴ δυναμένην τίθεσθαι καὶ ἐρείδεσθαι, ἀλλὰ κατὰ τὸ

[11, 501]   δυναμένην ἐξ ἀμφοτέρων τῶν μερῶν τίθεσθαι, κατὰ τὸν πυθμένα καὶ κατὰ

[11, 480]   τό τε κυλικεῖον, ἐν ᾧ τίθεται τόπῳ τὰ ποτήρια, κἂν ἀργυρᾶ

[11, 487]   φιλημάτων ψόφος· τῷ καλλικοτταβοῦντι νικητήρια τίθημι καὶ βαλόντι χάλκειον κάρα. Ἀντιφάνης

[11, 465]   ὀνομασθῆναι τὰς (πηγὰς) Νύμφας καὶ τιθήνας τοῦ Διονύσου, ὅτι τὸν οἶνον

[11, 495]   ἐν τοῖς Ἰάμβοις ἐπὶ φιάλης τίθησι τὴν λέξιν λέγων οὕτως· Θαλῆς

[11, 493]   προτακτικοῦ τοῦ ὃ Ὅμηρος οὐδέποτε τίθησι· τοὔμπαλιν δὲ ἀντὶ τοῦ ὃς

[11, 484]   Ὢ περιβοήτου, φιλτάτη, λαβρωνίου. Δίφιλος Τιθραύστῃ καὶ ἄλλα γένη καταλέγων ποτηρίων

[11, 471]   ἀκράτου θηρίκλειον ἔσπασε (κοίλην ὑπερθύουσαν (Τίμαιος δ´ ἐν τῇ ὀγδόῃ καὶ

[11, 509]   καὶ τὰ χρήματα ἀποδόντες ἐξέβαλον. ~(Τίμαιος δ´ ὁ Κυζικηνός, ὡς ὁ

[11, 508]   τούτων εἴ τις διεξίοι τοὺς Τιμαίους αὐτοῦ καὶ τοὺς Γοργίας, (καὶ

[11, 507]   τοῦτο ἐξ ὧν ἐν τῷ Τιμαίῳ λέγει· (Πέπονθά τι πάθος πρὸς

[11, 501]   πυέλοις, ὅθεν τοῖς σκαφίοις ἀρύουσιν. Τίμαρχος δ´ ἐν τετάρτῳ περὶ τοῦ

[11, 460]   δὲ ποτήριον πώνης Διννομένῃ παρίσδων. Τιμᾶται δὲ καὶ ἐν Ἀχαίᾳ Δημήτηρ

[11, 466]   ταύτην τὴν παιδιάν. (Ὅτι παρὰ Τιμαχίδᾳ ΑΙΑΚΙΣ ἡ κύλιξ καλεῖται. ΑΚΑΤΟΣ

[11, 465]   ὡς φράσθη παρακείμενα πατρὸς ἑοῖο τιμήεντα γέρα, μέγα οἳ κακὸν ἔμπεσε

[11, 470]   ποικίλη Ἡφαίστου χερσὶν ἐληλαμένη χρυσοῦ τιμήεντος, ὑπόπτερος, ἄκρον ἐφ´ ὕδωρ εὕδονθ´

[11, 491]   δ´ αὕτως τρήρωσι πελειάσιν ὤπασε τιμήν, (αἳ δή τοι θέρεος καὶ

[11, 482]   τὸ δὲ τῆς τῶν θεῶν τιμῆς εἰς τὴν κτῆσιν παρειληφέναι. Κυάθῳ

[11, 466]   διάφορον εἶναι χαλκοῦ. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Δ' (Τιμιώτατον δ´ ἦν πάλαι τὸ τῶν

[11, 486]   δύο. (Ἐν δὲ τῷ πρὸς Τιμόθεον γράφει· (Δίδωσιν ἀποθεῖναι τῷ Φορμίωνι

[11, 486]   τοῦ στεφάνου κἀν τῷ) πρὸς Τιμόθεον ὑπὲρ χρέως λέγων οὕτως· Φιάλας

[11, 465]   δ´ ἡδεῖα ἀπὸ κρητῆρος ὀδώδει. Τιμόθεος δ´ ἐν Κύκλωπι· Ἔγχευε δ´

[11, 509]   καὶ ἥδε ἡ συναγωγή, φίλτατε Τιμόκρατες. Ἑξῆς δὲ ἐροῦμεν περὶ τῶν

[11, 459]   Κατὰ τὸν κωμῳδιοποιὸν Κηφισόδωρον, ἑταῖρε Τιμόκρατες. Συναχθέντων γὰρ ἡμῶν καθ´ ὥραν

[11, 505]   περὶ Ψυχῆς. Διὸ καλῶς ὁ Τίμων περὶ αὐτοῦ ἔφη· Ὡς ἀνέπλαττε

[11, 475]   ἐν Διονυσαλεξάνδρῳ· Στολὴν δὲ δὴ τίν´ εἶχεν; τοῦτό μοι φράσον. {Β.

[11, 507]   εἶναι τὸν λόγον, οὐχ ὁρῶ τίν´ ἐσχήκαμεν ἀπ´ αὐτοῦ ὠφέλειαν. (Ἐὰν

[11, 467]   περὶ ἑταιρίδων διαλεγόμενόν φησι· Νικοστράτην τιν´ ἤγαγον πρῴην σφόδρα γρυπήν, Σκοτοδίνην

[11, 463]   τοὺς ζῶντας, ὥσπερ εἰς πανήγυρίν τινα ἀφειμένους ἐκ τοῦ θανάτου καὶ

[11, 469]   (Τούτῳ προέπιεν ὁ βασιλεὺς κώμην τινά. {Β. Καινόν τι τοῦτο γέγονε

[11, 488]   τι φιαλῶδές ἐστι τὴν ἰδέαν· τινὰ δὲ δύο, ὥσπερ τὰ ᾠοσκύφια

[11, 464]   καὶ Ἀναξανδρίδης ἐν Ἀγροίκοις οὕτως· ~(Τίνα δὴ παρεσκευασμένοι πίνειν τρόπον ἐστὲ

[11, 477]   καὶ ἐπιδεικνυμένου τοῦ Πρυτάνιδος κιβώριά τινα δοκοῦντα πεποιῆσθαι πολυτελῶς, τοῦ κώθωνος

[11, 462]   ἱερῷ (ἐκτὸς τοῦ τείχους ἐσχάραν τινὰ εἶναι, ἀφ´ ἧς, φησί, τὴν

[11, 496]   Προυσίου Συμπτωμάτων. (ΡΕΟΝΤΑ. Οὕτως ποτήριά τινα ἐκαλεῖτο. Μνημονεύει δ´ αὐτῶν Ἀστυδάμας

[11, 466]   Κασάνδρειαν, φιλοδοξοῦντι καὶ βουλομένῳ ἴδιόν τινα εὑρέσθαι κέραμον διὰ τὸ πολὺν

[11, 482]   τινα ὁμώνυμον αὐτῷ, ἤτοι φίλοινόν τινα ἢ αἰτίαν ἔχοντα οὐ χρηστήν,

[11, 471]   ἔχουσα χρυσοῦν· οὐ γὰρ ἐπίτηκτόν τινα. Καὶ ἐν Ἱππίσκῳ· Μεστὴν ἀκράτου

[11, 484]   τινων ἡμερῶν δοκεῖ μοι ποιεῖν τινα καὶ τοῦ σώματος κάθαρσιν καὶ

[11, 500]   καὶ πολὺ ἥδιον. ΤΡΑΓΕΛΑΦΟΣ. Οὕτω τινὰ καλεῖται ποτήρια, ὧν μνημονεύει (Ἄλεξις

[11, 473]   τὸν Ἑρμαίσκον τῶν ἁδρῶν τούτων τινὰ κάνθαρον καταστρέφοντα, πλησίον δὲ κείμενον

[11, 488]   διαλύουσιν οὕτως τινές. Τῶν ποτηρίων τινὰ μὲν ἕνα πυθμένα ἔχειν τὸν

[11, 466]   (τἄνω κάτω δεικνύντες. Φησὶ πρός τινα Νικόμαχος· Ὦ χαῖρε χρυσόκλυστα καὶ

[11, 473]   Ἅμα δὲ λαβοῦς´ ἠφάνικε πηλίκον τινὰ οἴεσθε μέγεθος ἀρεσιαν μέγαν πάνυ,

[11, 482]   τὸν τραγικὸν λέγει ποιητήν, ἀλλά τινα ὁμώνυμον αὐτῷ, ἤτοι φίλοινόν τινα

[11, 467]   δ´ ἐν Διαμαρτάνοντι παράγων οἰκέτην τινὰ περὶ ἑταιρίδων διαλεγόμενόν φησι· Νικοστράτην

[11, 497]   ὁ Σινωπεὺς ἐν Σῳζούσῃ καταλέγων τινὰ ποτήρια καὶ τοῦ ῥυτοῦ ἐμνήσθη,

[11, 486]   Λυκίᾳ εἰργασμένα. (ΜΕΛΗ. Οὕτω καλεῖταί τινα ποτήρια, ὧν μνημονεύει Ἀνάξιππος ἐν

[11, 489]   ὦτα τὰς περιστεράς· ὡσπερεὶ δέ τινα ῥοπάλια δύο ὑποκεῖσθαι τῷ ποτηρίῳ

[11, 467]   ὑπαντᾶν οἴνου πλήρη γυάλαν ἔχοντά τινα, τὸν δὲ λαβόντα σπένδειν. (ΔΕΙΝΟΣ.

[11, 495]   τὸ μὲν τοιοῦτον ἀγγεῖον καθιερωμένον τινὰ τρόπον ἐν τῇ ἑορτῇ παρατίθεται

[11, 472]   Βοιωτίᾳ· Τετρακότυλον δὲ κύλικα κεραμέαν τινὰ τῶν θηρικλείων, πῶς δοκεῖς, κεραννύει

[11, 506]   Περδίκκαν Πλάτων, (ὃς ἔπεισεν ἀπομερίσαι τινὰ χώραν Φιλίππῳ. Διατρέφων δ´ ἐνταῦθα

[11, 466]   φασὶν ἐρασθέντα αὐτῆς τῶν ἡγεμόνων τινά, (ᾧ ἦν τοὔνομα Ἔναλος, ἐκκολυμβῆσαι

[11, 465]   νεορρύτοισι δακρύοισι Νυμφᾶν. (οἶδα δέ τινας, ἄνδρες θιασῶται, καὶ μέγα φρονήσαντας

[11, 468]   τὸ ἔχον κύκλῳ δακτυλοειδεῖς τύπους τινάς. (ΕΛΕΦΑΣ. Οὕτως ἐκαλεῖτο ποτήριόν τι,

[11, 472]   ἐν τοῖς (περὶ Ἀλεξανδρείας φάσκων τινὰς ἔχοντας θηρικλείους πομπεύειν, τοὺς δὲ

[11, 509]   τε αὐτὸν καὶ τῶν γνωρίμων τινὰς κεκωμῴδηκεν ὡς καὶ ἐπ´ ἀργυρίῳ

[11, 496]   δ´ ἐν ὀγδόῳ Παιδείας προχοίδας τινὰς λέγει (κύλικας) γράφων ὧδε (ὁ

[11, 508]   αὐτόν, εἴπερ ἦσαν χρήσιμοι, πεῖσαί τινας τῶν Ἑλλήνων αὐτοῖς χρήσασθαι. Νόμος

[11, 478]   ~Πέρσας ἔχον καὶ γρῦπας ἐξώλεις τινὰς (τῶν Περσικῶν {Β. Εἰς κόρακας,

[11, 509]   εἰσὶ καὶ νῦν τῶν Ἀκαδημαικῶν τινες, ἀνοσίως καὶ ἀδόξως βιοῦντες. Χρημάτων

[11, 462]   Τραχῖνος τῶν οἰκητόρων μεθ´ Ἡρακλέους τινὲς ἀφικόμενοι ἐκ Λυδίας Κυλικρᾶνες, οἳ

[11, 499]   (Τῶν κατεσταμνισμένων ἡμῖν λαγύνων πηλίκοι τινές; {Β. Τρίχους. Καὶ πάλιν· Τὸν

[11, 468]   περιείληπται τοῖς τῶν πινόντων δακτύλοις. Τινὲς δὲ ἀπύρωτον φιάλην τὸ κέρας·

[11, 464]   μὲν γυναικομανίαν, τὴν δ´ ὀρτυγομανίαν. Τινὲς δὲ καὶ δοξομανεῖς καλοῦσι τοὺς

[11, 468]   ἢ τὸ πρὸς ψυχροποσίαν εὔθετον. Τινὲς δὲ τὸ κέρας. Περὶ δὲ

[11, 501]   ἐρείδεσθαι, ἀλλὰ κατὰ τὸ στόμα. Τινὲς δέ φασιν, ὃν τρόπον ἀμφιφορεὺς

[11, 484]   τῆς ψυχῆς ἄνεσιν. Γίγνονται γάρ τινες ἡμῖν ἐκ τῶν καθ´ ἡμέραν

[11, 508]   πολλοὶ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ τυραννικοί τινες καὶ διάβολοι γενόμενοι. (Εὐφραῖος μὲν

[11, 466]   αὐτὰ διὰ τὴν ὁμοιότητα ἀρυβάλλους τινὲς καλοῦσιν. Ἀριστοφάνης Ἱππεῦσι· Κατασπένδειν κατὰ

[11, 503]   ἡμεῖς, φησί, ψυγέα καλοῦμεν, ψυκτηρίαν τινὲς ὀνομάζουσιν. Τοὺς δ´ Ἀττικοὺς καὶ

[11, 462]   λέγοντα (ὅτι Λιβύων τῶν Νομάδων τινὲς οὐδὲν ἄλλο κέκτηνται ἢ κύλικα

[11, 486]   ὄψει γὰρ αὐτός. (ΛΥΚΙΟΥΡΓΕΙΣ. Φιάλαι τινὲς οὕτως καλοῦνται ἀπὸ Λύκωνος τοῦ

[11, 466]   δὲ (περὶ) τῶν ἐν Μηθύμνῃ τινὲς περὶ τῆς ἀφεθείσης εἰς τὴν

[11, 498]   φησιν ἐν Ἀτάκτοις. (ΣΚΥΦΟΣ. Τούτου τινὲς τὴν γενικὴν σὺν τῷ σ>

[11, 493]   Μαχάονος καὶ Νέστορος, ὡς οἴονταί τινες, τὸ ὃς ἀντὶ τοῦ ὃ

[11, 488]   ὑπὸ πυθμένες ἦσαν, διαλύουσιν οὕτως τινές. Τῶν ποτηρίων τινὰ μὲν ἕνα

[11, 489]   οὐ σημαίνει τὰς ὄρνιθας, ἅς τινες ὑπονοοῦσι περιστερὰς εἶναι, ἁμαρτάνοντες. Ἕτερον

[11, 507]   πλεῖον τῶν συνήθων ἀθυμούντων ἔν τινι συνουσίᾳ Πλάτων συμπαρὼν λαβὼν τὸ

[11, 487]   τὸ ἀπονίψασθαι τὰς χεῖρας προπίνων τινί φησι· (Σὺ δὲ τάνδε Βακχία

[11, 473]   Κρατείᾳ ὁ δὲ λόγος περί τινος ἐν καπηλείῳ πίνοντος Εἶθ´ ὁρῶ

[11, 461]   Θυατειρηνός, ὀνομασθῆναι φάσκων αὐτοὺς ἀπό τινος Κύλικος γένος Λυδοῦ, ἑνὸς τῶν

[11, 463]   ἀφεῖται, κἂν τύχῃ γ´, ἐράνου τινός, πανηγυρίσας ἥδιστ´ ἀπῆλθεν οἴκαδε. Καὶ

[11, 494]   ὀξύβαφον ὡς βραχύ. (Εἰπόντος οὖν τινος πρὸς αὐτήν σὺ δ´ ἀλλὰ

[11, 475]   γὰρ νῦν κελέβειον ἀντὶ ἀγγείου τινὸς τέθεικε, προειπὼν ποτήρια δέπαστρα. Θεόκριτος

[11, 474]   Μυρλεανὸς κεκλῆσθαί φησιν αὐτὸ ἀπό τινος τῶν ἐν τῇ νηὶ κατασκευασμάτων.

[11, 484]   ψυχήν. ~(Τὸ μέντοι κωθωνίζεσθαι διά τινων ἡμερῶν δοκεῖ μοι ποιεῖν τινα

[11, 500]   γένει· διὸ καὶ Ἡρακλεωτικοὶ πρός τινων καλοῦνται. Ἔχουσι μέντοι πρὸς τοὺς

[11, 506]   διαλόγων· ὁ γὰρ δεύτερος ὑπό τινων Ξενοφῶντος εἶναι λέγεται, ὡς καὶ

[11, 495]   τῶν Ἱστοριῶν ὡς οὕτω (καλουμένων τινῶν ποτηρίων μέμνηται γράφων οὕτως· Ἦσαν

[11, 499]   πέτασον καὶ τὴν στάμνον ὑπό τινων. (Τὸ δὲ σκύφος ὠνομάσθη ἀπὸ

[11, 503]   Οὐδὲ ἕν, (ἂν μὴ κεράσῃ τις. {Α. Ἴσχε, τὸν ᾠδὸν λάμβανε.

[11, 480]   κυλικηγορεῖν, ὅταν ἐπὶ τῇ κύλικί τις ἀγορεύῃ. (Ἀθηναῖοι δὲ καὶ τὴν

[11, 466]   ποικίλον τῇ κατασκευῇ ἄλεισον θέλει τις ἀκούειν, ἔξω λειότητος ὄν. Πείσανδρος

[11, 466]   τι εἶχεν ἀνάθημα δέπας, Οὐδέ τις ἄλλος οὔτ´ ἀνδρῶν πίνεσκεν ἀπ´

[11, 494]   οὕτως· (Πῶς τις αὐτόν, πῶς τις ἂν ἀπὸ τοῦ πότου παύσειε,

[11, 501]   περὶ τοῦ Ἐρατοσθένους Ἑρμοῦ (Πεπαῖχθαί τις ἂν οἰηθείη, φησί, τὴν λέξιν,

[11, 504]   τὸ παιγνιωδέστερον ἀφιξόμεθα. (Εἰς ταῦτά τις ἀποβλέπων τὰ τοῦ καλοῦ Ξενοφῶντος

[11, 461]   τισὶν ἔχειν ἀπορίαν, εἰ μή τις ἄρα φήσειε διὰ τὴν ὀξύτητα

[11, 459]   ~(Ἄγε δή, τίς ἀρχὴ τῶν λόγων γενήσεται; Κατὰ

[11, 494]   μὲν ἐν Πυτίνῃ οὕτως· (Πῶς τις αὐτόν, πῶς τις ἂν ἀπὸ

[11, 504]   Ἐπειπὼν δέ· ~(Φιάλαν ὡς εἴ τις ἀφνεᾶς ἀπὸ χειρὸς ἑλὼν ἔνδον

[11, 499]   Εἰ μὴ σκύφος οἷον σκύθος τις διὰ τὸ τοὺς Σκύθας περαιτέρω

[11, 508]   ἀντεχομένοις. (Χωρὶς τοίνυν τούτων εἴ τις διεξίοι τοὺς Τιμαίους αὐτοῦ καὶ

[11, 483]   κρόμμυα. (Ἡνίοχος Γοργόσι· Πιεῖν πιεῖν τις ἐγχείτω λαβὼν πυριγενῆ κυκλοτερῆ βραχύωτον

[11, 507]   δ´ οὖν καὶ Πλάτωνος φήσειέν τις εἶναι τὸν λόγον, οὐχ ὁρῶ

[11, 463]   ἴτω διὰ νυκτὸς ἀοιδή, ὀρχείσθω τις, ἑκὼν δ´ ἄρχε φιλοφροσύνης. Ὅντινα

[11, 508]   τοῦ συσσιτίου μετασχεῖν, εἰ μή τις ἐπίσταιτο γεωμετρεῖν ἢ φιλοσοφεῖν. Ὅθεν

[11, 466]   ἐν τῇ Ἀσίᾳ σατράπας φέρεταί τις ἐπιστολὴ ἐν ᾗ ταῦτα γέγραπται·

[11, 469]   ποτήριον; {Α. Κώμη μὲν οὖν τίς ἐστι περὶ τὴν Θουρίαν. {Β.

[11, 487]   εἶδος. Νίκων Κιθαρῳδῷ· Καὶ πάνυ τις εὐκαίρως προπίνω, φησί, σοί, πατριῶτα.

[11, 508]   αὐτοῦ ἀχρείους καὶ ψευδεῖς ἄν τις εὕροι· ἀλλοτρίους δὲ τοὺς πλείους,

[11, 486]   ἀπὸ κυρίων ὀνομάτων οὐκ ἄν τις εὕροι γινόμενον, ἀλλ´ ἀπὸ πόλεων

[11, 463]   ἐγὼ γάρ, εἰ μὲν εὖ τις ἢ κακῶς φήσει με κρίνειν,

[11, 507]   κεκλεμμένων τί ἂν καὶ λέγοι τις; ἡ μὲν γὰρ ψυχὴ ἡ

[11, 502]   ἀπνευστί τ´ ἐκπιὼν ὡς ἄν τις ἥδιστ´ ἴσον ἴσῳ κεκραμένον, (καὶ

[11, 505]   ὑπὸ Τισσαφέρνου γενομένης, καὶ οἷός τις ἦν τὸν τρόπον, ὡς χαλεπός,

[11, 466]   ΑΜΥΣΤΙΣ. Καλεῖται μὲν οὕτω πόσις τις, ἣν ἔστιν ἀπνευστὶ πίνειν μὴ

[11, 502]   Καρσί, παισί, φθειρσί. ΦΙΛΟΤΗΣΙΑ κύλιξ τις, ἣν κατὰ φιλίαν προὔπινον, ὥς

[11, 502]   ὅ γε ἐ- Ἐκαλεῖτο δέ τις καὶ βαλανωτὴ φιάλη, ἧς τῷ

[11, 472]   τοῖς ἑξῆς λεχθήσεται. Καλεῖται δέ τις καὶ θηρίκλειος κρατήρ, οὗ μνημονεύει

[11, 508]   ταῦτα θαυμαστέος ἐστίν. Ἔχει γάρ τις καὶ παρ´ ἑτέρων ταῦτα λαβεῖν

[11, 502]   δέ τις ψυκτῆρ´, ὃ δέ τις κύαθον χαλκοῦν κλέψας ἀπορῶν κεῖται,

[11, 471]   δ´ ἐν Ἱππεῖ· Καὶ θηρίκλειός τις κύλιξ, στέφανον κύκλῳ ἔχουσα χρυσοῦν·

[11, 507]   ὠφέλειαν. (Ἐὰν γὰρ καὶ συγχωρήσῃ τις μεθίστασθαι τὰς τῶν τετελευτηκότων ψυχὰς

[11, 500]   Καὶ ἔστιν ὅμοιον ὡς ἄν τις μέλι πίνοι διείς, τούτου δὲ

[11, 493]   γὰρ πλῆρές ἐστιν Ἄλλος μέν τις μογέων ἀποκινήσασκε τραπέζης πλεῖον ἐόν,

[11, 493]   γένετ´ ἀνδρῶν. Ἐλλείπει οὖν τό τις μόριον· τὸ γὰρ πλῆρές ἐστιν

[11, 491]   Κρήτῃ τρέφετο μέγας, οὐδ´ ἄρα τίς νιν ἠείδει μακάρων· ὃ δ´

[11, 466]   κεν ἐν κύλικι πρότερον κεράσειέ τις οἶνον ἐγχέας, ἀλλ´ ὕδωρ καὶ

[11, 491]   ὤτων δύο ὑποθετέον εἴτε βούλεταί τις ὀρνιθοφυεῖς κόρας εἴτ´ αὖ καὶ

[11, 507]   θελῆσαι κτίσαι καὶ τὸ νομοθετῆσαι τίς οὐ φήσει πάθος εἶναι φιλοδοξίας;

[11, 509]   πληγεὶς ἀνάγκῃ ληψολιγομίσθῳ τέχνῃ (συνών τις, οὐκ ἄσκεπτα δυνάμενος λέγειν, εὖ

[11, 503]   πότος σφοδρότερος. Οὐκοῦν, εἰ φράσαι τις, οὐκ ἔτι ἔξεστι κυαθίζειν γάρ

[11, 479]   δυνάμενον. Καὶ ἐν κοτύλῃ δέ τις παιδιὰ καλεῖται, ἐν ᾗ κοιλάναντες

[11, 502]   ἄκρατον» ἐβόων, τὴν μεγάλην. Ψυκτῆρά τις προὔπινεν ἄν, τοὺς ἀθλίους ἀπολλύων.

[11, 471]   ἐν Καμπυλίωνι· Ὦ γαῖα κεραμί, τίς σε Θηρικλῆς ποτε ἔτευξε κοίλης

[11, 482]   καὶ τὸ κυμβίον φέρων· Εὐριπίδης τις σήμερον γενήσεται. Καὶ Ἔφιππος ἐν

[11, 461]   μεγάλα ποτήρια, εἰ μὴ αἰτιάσεταί τις τὴν δύναμιν τοῦ οἴνου, ἣν

[11, 477]   οὐ διαφυλάττει. (Εἰκάσειε δ´ ἄν τις τὸ κισσύβιον τὸ πρῶτον ὑπὸ

[11, 487]   γίνεται. {Β. Πῶς δ´ εἴσεταί τις τοῦτ´; {Α. Ἐὰν τύχῃ μόνον

[11, 471]   τὴν κύλικα γράφων οὕτως· Πολύξενός τις τῶν ἐκ Ταυρομενίου μεθεστηκότων ταχθεὶς

[11, 509]   εὔστοχος νεανίας τῶν ἐξ Ἀκαδημίας τις ὑπὸ Πλάτωνα καὶ Βρυσωνοθρασυμαχειοληψικερμάτων, πληγεὶς

[11, 488]   ἔχειν. Πελειάδας δὲ πῶς ἄν τις ὑπόθοιτο νεμομένας περὶ ἕκαστον τῶν

[11, 507]   εἰ καὶ τὸ σύνολον ἦμεν, τίς χάρις ταύτης τῆς ἀθανασίας; ~Οἱ

[11, 502]   κυμβία. Στράττις Ψυχασταῖς· Ὃ δέ τις ψυκτῆρ´, ὃ δέ τις κύαθον

[11, 487]   τῷ κοττάβῳ πρόσεστι καὶ Μάνης τις ὥσπερ οἰκέτης; Ἕρμιππος Μοίραις Ῥάβδον

[11, 488]   τορευτὴς ἐπεδείκνυεν, φησίν, ἡμῖν ἔν τισι Κορινθιακοῖς ἔργοις τὴν τῶν ἥλων

[11, 478]   καλεῖσθαι. Διόδωρος δὲ τὸν παρά τισι κότυλον κοτύλην ὠνομακέναι τὸν ποιητήν

[11, 483]   ὃ καὶ νῦν δρᾶται παρά τισι τῶν Ἑλλήνων· ἐν Ἄργει μὲν

[11, 478]   τὸν παρὰ (τοῖς Αἰτωλοῖς καί τισι τῶν Ἰώνων λεγόμενον κότυλον, ὃν

[11, 466]   ἀργυρᾶ ροϚ τούτων ἐπίχρυσα λγʹ Τισιγίτης ἀργυροῦς εἷς. (Μύστροι ἀργυροῖ κατάχρυσοι

[11, 461]   ἥρωσιν ἀπεδίδοσαν. Ὃ καὶ δόξει τισὶν ἔχειν ἀπορίαν, εἰ μή τις

[11, 505]   Κλέαρχον τῆς ἀπωλείας τῆς ὑπὸ Τισσαφέρνου γενομένης, καὶ οἷός τις ἦν

[11, 470]   (τοῦτο πρώτου εἰπόντος τοῦ τὴν Τιτανομαχίαν ποιήσαντος. Φερεκύδης δ´ ἐν τῇ

[11, 462]   ἀμφ´ ἀρετῆς. Οὔτι μάχας διέπειν Τιτήνων οὐδὲ Γιγάντων οὐδέ τι Κενταύρων,

[11, 475]   κατὰ ἐναλλαγὴν τοῦ ει> πρὸς τὸ α> ἀντὶ τοῦ κερχήσιον· διὸ

[11, 476]   τὸ ὕδωρ, κεράσαι φάσκοντες. Καὶ τὸ ἀγγεῖον δ´ ἐν ᾧ κιρνᾶται

[11, 461]   ἣν αὐτὸς Ὅμηρος ἐξηγήσατο, ἢ τὸ ἄηθες τῆς πόσεως τοῦ Κύκλωπος,

[11, 482]   οὐχ ὥσπερ τὸ δέπας καὶ τὸ ἄλεισον ἀμφικύπελλον, οὕτω (δὲ) καὶ

[11, 493]   στίχου πρὸς τὴν ἀρχὴν ὑπὸ τὸ ἄλλος μέν, εἶτα τὸ ἐξ

[11, 493]   ἄλλοις δειχθήσεται. Ἀγνοοῦσιν δ´ ὅτι τὸ ἄλλος Ὅμηρος οὐκ ἐπὶ μόνων

[11, 482]   κυφότητος τὸ κύπελλον, ὥσπερ καὶ τὸ ἀμφικύπελλον, (ἢ ὅτι παραπλήσιον ἦν

[11, 479]   κοῖλον· ὅθεν καὶ κοτυλήρυτον αἷμα τὸ ἀμφοτέραις ταῖς χερσὶν ἀρυσθῆναι δυνάμενον.

[11, 468]   καλπίς φησι· Δακτυλωτὸν ἔκπωμα καὶ τὸ ἄμφωτον, εἰς ὅ ἐστιν οἷόν

[11, 468]   ποδῶν. Ἐπιγένης μὲν οὖν ἀκούει τὸ ἄμφωτον ποτήριον, εἰς ὃ οἷόν

[11, 474]   τὸ καρχήσιον, (καὶ τάχα διὰ τὸ ἀνατετάσθαι οὕτως ὠνόμασται. Ἀρχαιότατον δ´

[11, 488]   φυλάττουσι τὴν διάσχισιν, κατὰ δὲ τὸ ἀπολῆγον πρὸς τὴν τοῦ χείλους

[11, 487]   ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ Δείπνῳ μετὰ τὸ ἀπονίψασθαι τὰς χεῖρας προπίνων τινί

[11, 477]   τρίτον. Ὁ γὰρ λέγων ἄλεισον τὸ αὐτὸ καὶ κισσύβιον τὴν ἀκριβῆ

[11, 481]   ἐν ἕκτῳ περὶ τοῦ Κύκλου) τὸ αὐτὸ οἴεται εἶναι κισσύβιον καὶ

[11, 466]   Κολοφωνίῳ Νικάνδρῳ. (ΑΛΕΙΣΟΝ καὶ ΔΕΠΑΣ τὸ αὐτό. Ὅμηρος ἐν Ὀδυσσείᾳ περὶ

[11, 466]   δώσω χρύσειον ἄλεισον. Καὶ ἑξῆς τὸ αὐτὸ πάλιν· Δῶκε δὲ Τηλεμάχῳ

[11, 464]   γυναικομανεῖς καὶ τοὺς φιλόρνιθας ὀρνιθομανεῖς, τὸ αὐτὸ σημαινόντων τῶν ὀνομάτων τούτων.

[11, 466]   ἔχευε χρυσείῳ δέπαι. Εἶτα παρακατιὼν τὸ αὐτό· Τούνεκα σοὶ δώσω χρύσειον

[11, 471]   δ´ ἐν τοῖς περὶ Διαθέσεως τὸ αὐτὸ ὑπολαμβάνει θηρίκλειον εἶναι καὶ

[11, 485]   παῖς ἐνέχει τε σφόδρα κυανοβενθῆ, τὸ βάθος παρίστησιν ὁ κωμικὸς τοῦ

[11, 474]   ἔγχει, παιδάριον, εἰς ἀργυροῦν, εἰς τὸ βαθὺ δ´ ἐπανάγωμεν· εἰς τὸν

[11, 466]   βόας ὁρμῶντα. Οἴδαμεν δὲ καὶ τὸ Βαθυκλέους τοῦ Ἀρκάδος ποτήριον, ὃ

[11, 467]   Οἶσθ´ ᾧ προσέοικεν, ὦ Κρέων, τὸ βρέγμα σου; ἐγᾦδα· δείνῳ περὶ

[11, 495]   ἔχον πλατύτερον, εἰς ὃ ἤμελγον τὸ γάλα. Ὅμηρος· Ὡς ὅτε μυῖαι

[11, 491]   συμφυεῖς εἰσιν ἀλλήλαις καὶ συνεζευγμέναι. Τὸ γὰρ δοιοὶ καὶ δοιαὶ σημαίνει

[11, 482]   τῇ μέσῃ κωμῳδίᾳ κωμῳδουμένων Ποιητῶν. Τὸ γὰρ ἐπάγεσθαι κατὰ τὰς ἑστιάσεις

[11, 477]   ἀναψυκτῆρ´, ὃ δ´ ἀμπέλων γάνος. Τὸ γὰρ κισσύβιον, φησί, λέγεται ἐπὶ

[11, 493]   Ἐλλείπει οὖν τό τις μόριον· τὸ γὰρ πλῆρές ἐστιν Ἄλλος μέν

[11, 493]   βαστάζοντος δίχα πόνου καὶ κακοπαθείας. Τὸ γὰρ ποτήριον ὑφίσταται μέγα (καὶ)

[11, 461]   πλὴν τῶν ἐπὶ τοῖς ἡρωικοῖς. Τὸ γὰρ ῥυτὸν ὀνομαζόμενον μόνοις τοῖς

[11, 480]   οἷοί εἰσιν οἱ ἄμβικες καλούμενοι. Τὸ γὰρ φοξὸν ἐπὶ τούτου τάττουσι,

[11, 486]   φησὶ κατεσκευασμένας. Ἦν δὲ οὗτος τὸ γένος Βοιώτιος ἐξ Ἐλευθερῶν, υἱὸς

[11, 493]   ἄειρεν» ἀπὸ τοῦ μέσου ἐξελόντες τὸ γέρων τάξομεν τοῦ πρώτου στίχου

[11, 464]   ἀμώμου, κινναμώμου συνεψηθέντων· ἀφ´ ὧν τὸ γινόμενον τῷ οἴνῳ παραχυθὲν οὕτω

[11, 465]   κληθῆναι τὸν Διόνυσον, ὅτι μιχθὲν τὸ γλεῦκος τῷ ὕδατι τότε πρῶτον

[11, 465]   φησι τοῦ ἐν Λίμναις Διονύσου τὸ γλεῦκος φέροντας τοὺς Ἀθηναίους ἐκ

[11, 466]   με τοῦ θεοῦ καλεῖ πάλαι τὸ γράμμα φαίνων, δέλτ´, ἰῶτα καὶ

[11, 466]   μακροτέροις τῶν σκύφων. (ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΝ ΕΚΠΩΜΑ τὸ γράμματα ἔχον ἐγκεχαραγμένα. Ἄλεξις· (Τὴν

[11, 485]   Φησὶν γάρ που ὁ αὐτός· Τὸ δ´ αἷμα λέλαφας τοὐμόν, ὦναξ

[11, 466]   μὲν κύπελλόν φησι φιάλην εἶναι, τὸ δ´ ἀμφικύπελλον ὑπερφίαλον, τὸ ὑπερήφανον

[11, 499]   ᾖ κάπηλος ἠδικημένος ὑπ´ οἰνοπώλου. Τὸ δ´ ἐν Γηρυονηίδι Στησιχόρου Ἔμμετρον

[11, 488]   μάλιστα δὲ τῶν λεγομένων Σελευκίδων. (Τὸ δ´ ἐπὶ τῶν δυεῖν πυθμένων

[11, 495]   ἐν τῇ ἑορτῇ παρατίθεται μόνον, τὸ δ´ ἐς τὴν χρείαν πῖπτον

[11, 477]   ἐτυμολογοῦσιν αὐτὸ ἀπὸ τοῦ χεῖσθαι, τὸ δ´ ἐστὶ χωρεῖν· Οὐδὸς δ´

[11, 496]   ἦν, δύο δὲ χρυσᾶ, γρύψ, τὸ δ´ ἕτερον Πήγασος. ΡΥΣΙΣ φιάλη

[11, 474]   ᾗ ἐμπίπτει εἰς τὴν ληνόν, τὸ δ´ οἷον εἰς μέσον τράχηλος,

[11, 494]   οἶνος ὄξος αὑτὸν εἶναι γνήσιον, (τὸ δ´ ὄξος οἶνον αὑτὸ μᾶλλον

[11, 466]   δὲ ἂν εἴη τὰ ὦτα. Τὸ δὲ ἄλεισον ἤτοι ἀπὸ τοῦ

[11, 492]   ἐκέλευεν, ἐπεί ῥ´ ὥπλισσε κυκεῶ. (Τὸ δὲ ~Ἄλλος μὲν μογέων ἀποκινήσασκε

[11, 484]   γὰρ καὶ θερμὸν ὁ οἶνος· τὸ δὲ ἀφ´ ἡμῶν διηθούμενον οὖρόν

[11, 483]   δὲ τὸ δίωτον ποτήριον Κυπρίους, τὸ δὲ δίωτον καὶ τετράωτον Κρῆτας.

[11, 496]   Ῥυσίδι σπένδων. (ΡΟΔΙΑΣ. Δίφιλος Αἱρησιτείχει (τὸ δὲ δρᾶμα τοῦτο (Καλλίμαχος ἐπιγράφει

[11, 478]   πρώτῳ περὶ Ἑορτῶν Αἰγυπτίων φησί· Τὸ δὲ κόνδυ ἐστὶ μὲν Περσικόν,

[11, 466]   τῶν καλουμένων ζʹ σοφῶν ἀπέλιπε. Τὸ δὲ Νέστορος ποτήριον πολλοὶ καὶ

[11, 505]   τοιούτους εἰπεῖν ἢ ἀκοῦσαι λόγους. Τὸ δὲ πάντων σχετλιώτατον καὶ τὸ

[11, 486]   τε γὰρ ἐν Εἰρήνῃ φησί· Τὸ δὲ πλοῖον ἔσται Ναξιουργὴς κάνθαρος.

[11, 474]   δ´ οἷον εἰς μέσον τράχηλος, τὸ δὲ πρὸς τῷ τέλει καρχήσιον.

[11, 467]   σκληρόστομον εἶναι καὶ ἀνεπιτήδειον αὐλῷ· (τὸ δὲ ῥῶ διὰ τὸ εὔκολον

[11, 467]   τὸ ὖ, ἵν´ ᾖ Διονύσου. Τὸ δὲ σὰν ἀντὶ τοῦ σίγμα

[11, 499]   καὶ τὴν στάμνον ὑπό τινων. (Τὸ δὲ σκύφος ὠνομάσθη ἀπὸ τῆς

[11, 466]   ἥτ´ ἀθόλωτος, τρὶς ὕδατος προχέειν, τὸ δὲ τέτρατον ἱέμεν οἴνου. Θεόφραστος·

[11, 482]   τῆς τῶν ἀνθρώπων χρείας ἕνεκα, τὸ δὲ τῆς τῶν θεῶν τιμῆς

[11, 489]   ἐποίησαν κατὰ μίμημα τοῦ κόσμου. Τὸ δὲ τοῦ Νέστορος καὶ ἰδιαίτερόν

[11, 486]   καὶ κατάχεον. ΜΕΤΑΝΙΠΤΡΟΝ ἡ μετὰ τὸ δεῖπνον ἐπὴν ἀπονίψωνται διδομένη κύλιξ.

[11, 502]   ἡ σκιά ´στιν· ἡ ´πὶ τὸ δεῖπνον ὡς ἤδη καλεῖ μ´

[11, 493]   τῶν μὲν λοιπῶν πρεσβυτῶν μόνος τὸ δέπας ἀμογητὶ ἀείρων. Ταῦτα καὶ

[11, 492]   τροφῶν οὔσας σημαντικάς, λεκτέον ὅτι τὸ δέπας ἀμφοτέρων τῶν τροφῶν ἐστιν

[11, 469]   (ΗΡΑΚΛΕΙΟΝ. Πείσανδρος ἐν δευτέρῳ Ἡρακλείας τὸ δέπας ἐν ᾧ διέπλευσεν (ὁ

[11, 482]   ὁ τύπος καὶ οὐχ ὥσπερ τὸ δέπας καὶ τὸ ἄλεισον ἀμφικύπελλον,

[11, 466]   Μυρλεανός· Δοκεῖ μοι φιαλῶδες εἶναι τὸ δέπας· σπένδουσι γὰρ ἐν αὐτῷ.

[11, 475]   ἔτι καὶ εἰς αὐτὸν δείκνυσθαι τὸ δέπας τὸ δοθὲν Ἀλκμήνῃ ὑπὸ

[11, 470]   δὲ ἀντὶ τούτου δίδωσιν αὐτῷ τὸ δέπας τὸ χρύσεον, ὃ αὐτὸν

[11, 493]   μὲν λοιποὺς εἶπε μογέοντας ἀείρειν τὸ δέπας, τὸν δὲ Νέστορα μόνον

[11, 492]   πυθμένι οἷον ὑποπυθμένιοι· (ὥστε διακρατεῖσθαι τὸ δέπας ὑπὸ δυεῖν Πελειάδων ὑποκειμένων

[11, 470]   πελάγει, Ὠκεανὸς πειρώμενος αὐτοῦ κυμαίνει τὸ δέπας φανταζόμενος. Ὃ δὲ τοξεύειν

[11, 506]   τῷ λοιμῷ) Πρωταγόρᾳ διαλέγεσθαι, ὅτε τὸ δεύτερον ἐπεδήμησε ταῖς Ἀθήναις, οἱ

[11, 489]   τέλειος. Καὶ τὸ ποτήριον οὖν τὸ δεχόμενον τὴν ὑγρὰν τροφὴν κυκλοτερὲς

[11, 481]   Κύκλωπι. Οὐκ ἔστι δὲ μικρὸν τὸ διδόμενον αὐτῷ κισσύβιον παρ´ Ὁμήρῳ·

[11, 497]   οἱ τεχνῖται· μεθ´ ὧν πιὼν τὸ δίκερας ὡς τὸν φίλτατον βασιλέα

[11, 483]   τοῦ κυφὸν εἶναι. Σιμάριστος δὲ τὸ δίωτον ποτήριον Κυπρίους, τὸ δὲ

[11, 475]   εἰς αὐτὸν δείκνυσθαι τὸ δέπας τὸ δοθὲν Ἀλκμήνῃ ὑπὸ Διός, ὅτε

[11, 492]   τέσσαρες πελειάδες. (Ἔπειθ´ ὅταν ἐπενέγκῃ τὸ Δοιαὶ δὲ πελειάδες ἀμφὶς ἕκαστον

[11, 480]   Κεραμικὴ καλεῖται) καὶ βάπτονται εἰς τὸ δοκεῖν εἶναι ἀργυραῖ. Ἐπαινοῦνται δὲ

[11, 471]   θηρίκλειον ὀνομασθῆναι τὸ ποτήριον διὰ τὸ δορὰς θηρίων αὐτῷ ἐντετυπῶσθαι. (Πάμφιλος

[11, 496]   Εὐνούχῳ ἢ Στρατιώτῃ ἐστὶ δὲ τὸ δρᾶμα διασκευὴ τοῦ Αἱρησιτείχους ~(Ἔσθ´

[11, 488]   δυεῖν πυθμένων ζητούμενον, πῶς λέγεται τὸ δύο δ´ ὑπὸ πυθμένες ἦσαν,

[11, 491]   καὶ τὸ κατ´ ἀριθμὸν εἶδος, τὸ δύο, οἷον· Δοιοὺς δὲ τρίποδας,

[11, 467]   παραλαμβάνουσι. Καὶ τοὺς ἵππους τοὺς τὸ ἐγκεχαραγμένον ἔχοντας σαμφόρας καλοῦσιν. Ἀριστοφάνης

[11, 467]   μόνου γράφουσι. Παραπλησίως δὲ καὶ τὸ εἶ γράφουσιν καὶ ὅταν καθ´

[11, 501]   οἱ θόλοι παρόμοιοι· εἰς δὲ τὸ εἶδος οὐκ ἀρύθμως παίζονται. Ἀπίων

[11, 488]   πάντων, ἀλλ´ ἐπ´ ἐνίων ποτηρίων τὸ εἶδος τῆς κατασκευῆς θεωρεῖται, μάλιστα

[11, 505]   Πρὸ γὰρ αὐτοῦ τοῦθ´ εὗρε τὸ εἶδος τῶν λόγων ὁ Τήιος

[11, 505]   Τὸ δὲ πάντων σχετλιώτατον καὶ τὸ εἰπεῖν οὐδεμιᾶς κατεπειγούσης χρείας ὅτι

[11, 475]   δ´ ὁ Λεπτὸς ἐξηγούμενος Θεοδωρίδα τὸ εἰς τὸν Ἔρωτα μέλος τὴν

[11, 479]   Νίκανδρός φησιν ὁ Θυατειρηνὸς παρατιθέμενος τὸ ἐκ Νεφελῶν Ἀριστοφάνους· Μηδὲ στέψω

[11, 489]   ὥστε ὑπὸ δυοῖν πυθμένοιν φέρεσθαι τὸ ἔκπωμα. Διονύσιος δὲ ὁ Θρᾲξ

[11, 478]   Σικυωνίοις καὶ Ταραντίνοις ἐπιπολάζειν φησὶ τὸ ἔκπωμα, εἶναι δ´ αὐτὸ λουτηρίῳ

[11, 461]   Ἢ τάχα καὶ βαρβαρικὸν ἦν τὸ ἔκπωμα, εἴπερ μέγα ἦν, ἐκ

[11, 460]   ὠνομάσθη ἀπὸ τῆς πόσεως, ὡς τὸ ἔκπωμα οἱ Ἀττικοί, ἐπεὶ ὑδροποτεῖν

[11, 497]   τοῦ βασιλέως τὴν προσηγορίαν ἔσχεν τὸ ἔκπωμα προείρηται, ἱστοροῦντος τοῦτο καὶ

[11, 474]   καὶ ἀπὸ Κανθάρου κεραμέως ὠνομάσθη τὸ ἔκπωμα Φιλέταιρός φησιν ἐν Ἀχιλλεῖ·

[11, 466]   χάλα πόδα. (ΑΩΤΟΝ παρὰ Κυπρίοις τὸ ἔκπωμα, ὡς Πάμφιλος. Φιλητᾶς δὲ

[11, 486]   καὶ Νίκανδρος ὁ Θυατειρηνός ᾧ τὸ ἔλαιον ἐπισπένδουσι τοῖς ἱεροῖς, σπονδεῖον

[11, 468]   δακτύλους διείρειν ἑκατέρωθεν· ἄλλοι δὲ τὸ ἐν κύκλῳ τύπους ἔχον οἷον

[11, 479]   κοτύλαις ὀτοβεῖ. (Μαρσύας δέ φησι τὸ ἐν τῷ ἰσχίῳ ὀστοῦν καλεῖσθαι

[11, 490]   Πέλειαι. Ὅτι δὲ τὰς Πλειάδας τὸ ἐνδοξότατον τῶν ἀπλανῶν ἄστρων ὑπείληφε,

[11, 493]   ὑπὸ τὸ ἄλλος μέν, εἶτα τὸ ἐξ ἀρχῆς συνεροῦμεν ἄλλος μὲν

[11, 466]   κύλιξ δὲ (ἡ) ἀγκύλη διὰ τὸ ἐπαγκυλοῦν τὴν δεξιὰν χεῖρα ἐν

[11, 487]   (Πάμφιλος. Καλεῖται δὲ μάνης καὶ τὸ ἐπὶ τοῦ κοττάβου ἐφεστηκός, ἐφ´

[11, 503]   φησὶ Τρύφων ἐν τοῖς Ὀνοματικοῖς, τὸ ἐπὶ τῷ σκολίῳ διδόμενον, ὡς

[11, 506]   Γοργίας οὐ μόνον ἀφ´ οὗ τὸ ἐπίγραμμα, ἀλλὰ καὶ Ἀρχελάου τοῦ

[11, 490]   τὸ εὐλαβεῖσθαι. Πιθανὸν δ´ ἐστὶ τὸ ἐπίθετον καὶ ἐπὶ τῶν Πλειάδων

[11, 468]   τὸ Ὁμηρικόν· (Ἄπυρον κατέθηκε λέβητα, τὸ ἐπιτήδειον εἰς ψυχρῶν ὑδάτων ὑποδοχὴν

[11, 479]   Τοσαύτη δὲ ἐγένετο σπουδὴ περὶ τὸ ἐπιτήδευμα ὥστε εἰς τὰ συμπόσια

[11, 502]   κύλικα προπίομαι. Ἐκαλεῖτο δὲ καὶ τὸ ἑταιρικὸν συνευωχούμενον φιλοτήσιον. Ἀριστοφάνης· Ἐπτάπους

[11, 498]   Κυρίως γάρ ἐστι τοῦτο προπίνειν, τὸ ἑτέρῳ πρὸ ἑαυτοῦ δοῦναι πιεῖν.

[11, 467]   αὐλῷ· (τὸ δὲ ῥῶ διὰ τὸ εὔκολον πολλάκις παραλαμβάνουσι. Καὶ τοὺς

[11, 490]   ὄρνις αὕτη· τρεῖν δ´ ἐστὶ τὸ εὐλαβεῖσθαι. Πιθανὸν δ´ ἐστὶ τὸ

[11, 466]   τὸ ῥῆμα δὲ ἐξημύστισε φασί, τὸ ἐφ´ ἓν πνεῦμα πιεῖν, ὡς

[11, 468]   τύπους ἔχον οἷον δακτύλους, ἢ τὸ ἔχον ἐξοχὰς οἷα τὰ Σιδώνια

[11, 468]   δακτύλους ἑκατέρωθεν διείρειν. Οἳ δὲ τὸ ἔχον κύκλῳ δακτυλοειδεῖς τύπους τινάς.

[11, 477]   ὄφεως κατάδυσις χειή, ἡ καταδεχομένη τὸ ζῷον. Καὶ κήθιον τὸ χήτιον

[11, 507]   Πλάτων φθονερὸς εἶναι καὶ κατὰ τὸ ἦθος οὐδαμῶς εὐδοκιμεῖν. Καὶ γὰρ

[11, 464]   τὰς μέθας παρεισφέρονται καὶ διὰ τὸ θερμαινομένας τὸν οἶνον ἧττον ποιεῖν

[11, 500]   ἀλλὰ πολὺ τὸ πανοῦργον καὶ τὸ θηριῶδες. Διὸ καὶ Σκύφον αὐτὸν

[11, 462]   καλούμενος Κύλικες, παρ´ ᾧ ἐστι τὸ Κάδμου καὶ Ἁρμονίας μνημεῖον, ὡς

[11, 507]   δουλείας ἐφιστὰς δίκην ἐφωράθη· καὶ τὸ καθόλου πᾶσι τοῖς Σωκράτους μαθηταῖς

[11, 463]   οὐδέν. Ἆρ´ οὐκ οἶσθ´ ὅτι τὸ καλούμενον ζῆν τοῦτο διατριβῆς χάριν

[11, 469]   περὶ τοῦ ῥυτοῦ λόγῳ. (ΕΦΗΒΟΣ. Τὸ καλούμενον ποτήριον ἐμβασικοίταν οὕτως φησὶ

[11, 475]   καὶ Ὅμηρος ποιεῖ. Ὠνομάσθη δὲ τὸ καρχήσιον διὰ τὸ τραχύσματα ἔχειν

[11, 474]   ὠνόμασται. Ἀρχαιότατον δ´ ἐστὶ ποτήριον τὸ καρχήσιον, εἴ γε ὁ Ζεὺς

[11, 472]   δὲ καρχήσια. Ὁποῖον δ´ ἐστὶ τὸ καρχήσιον ἐν τοῖς ἑξῆς λεχθήσεται.

[11, 474]   δὲ ἱκανῶς ἐπίμηκες (τὸ) ποτήριον τὸ καρχήσιον, (καὶ τάχα διὰ τὸ

[11, 491]   δοιοὶ καὶ δοιαὶ σημαίνει καὶ τὸ κατ´ ἀριθμὸν εἶδος, τὸ δύο,

[11, 477]   εἴη τὰ λεγόμενα σκυφία διὰ τὸ κάτωθεν εἰς στενὸν συνῆχθαι ὡς

[11, 473]   Κλείταρχος δ´ ἐν ταῖς Γλώσσαις τὸ κεράμιόν φησιν Ἴωνας κάδον καλεῖν.

[11, 476]   οἷον κερατήρ, ἀπὸ τοῦ εἰς τὸ κέρας ἐγχεῖσθαι τὸ πόμα. (Διαμένει

[11, 468]   δακτύλοις. Τινὲς δὲ ἀπύρωτον φιάλην τὸ κέρας· οὐ γὰρ γίνεται διὰ

[11, 468]   πρὸς ψυχροποσίαν εὔθετον. Τινὲς δὲ τὸ κέρας. Περὶ δὲ τὴν Μολοσσίδα

[11, 497]   τοῦ τῆς Ἀμαλθείας ἐστὶν ὀλβιώτερον τὸ κέρας τοῦτο. Μνημονεύει αὐτοῦ Θεοκλῆς

[11, 478]   θαλάμης καὶ νέμει ὅσοι ἄνω τὸ κέρνος περιενηνοχότες. Τοῦτο δ´ ἐστὶν

[11, 476]   ὁ Παριανὸς ἐν τρίτῳ Γλωσσῶν τὸ κίσσινον ποτήριον σημαίνειν παρ´ Εὐριπίδῃ

[11, 477]   διαφυλάττει. (Εἰκάσειε δ´ ἄν τις τὸ κισσύβιον τὸ πρῶτον ὑπὸ ποιμένων

[11, 479]   ὑψηλὸν καὶ ἔγκοιλον. Πᾶν δὲ τὸ κοῖλον κοτύλην, φησίν, ἐκάλουν οἱ

[11, 470]   περαιοῦσθαι πρὸς τὰς ἀνατολάς, αἰνισσόμενος τὸ κοῖλον τοῦ ποτηρίου. Λέγει δ´

[11, 494]   πιεῖν χωρὶς μέτρω ὀξύβαφον εἰς τὸ κοινόν· εἶθ´ ὑπώμνυτο ὁ μὲν

[11, 466]   ὃν ποιούμενοι εὐρύθμως ἐρρίπτουν εἰς τὸ κοττάβιον. (Καὶ οἴκους δὲ ἐπιτηδείους

[11, 504]   παιδὶ περισοβεῖν (ἐν κύκλῳ) κελεύσας, τὸ κύκλῳ πίνειν τοῦτ´ εἶναι λέγων,

[11, 460]   καὶ δημότας εὑρὼν μόλις εἰς τὸ κυλικεῖον ἐνεγράφην· Ζεὺς ἔστι μοι

[11, 460]   τῶν ποτηρίων, ὧν πλῆρές ἐστι τὸ κυλικεῖον τοδί εἴρηται γὰρ οὕτως

[11, 480]   κἂν ἀργυρᾶ τυγχάνῃ ὄντα, καὶ τὸ κυλικηγορεῖν, ὅταν ἐπὶ τῇ κύλικί

[11, 461]   ἐν τοῖς Ἰάμβοις φησίν· Εἰς τὸ Κυλικράνων βαδίζων σπληνόπεδον ἀφικόμην· εἶδον

[11, 482]   Λάκωνα Ἐπιστολῇ ὡς κυαθῶδες ἀγγεῖον τὸ κυμβίον παραδίδωσι γράφων οὕτως· Θαυμάζουσι

[11, 482]   χόα αὐτῷ σύ, Κῶμε, καὶ τὸ κυμβίον φέρων· Εὐριπίδης τις σήμερον

[11, 474]   (Ἵππυς τὴν μὲν οἰνοχόην καὶ τὸ κύπελλον λίθινα, χρυσῷ τὰ χείλη

[11, 482]   μόνον; ἀπὸ γὰρ τῆς κυφότητος τὸ κύπελλον, ὥσπερ καὶ τὸ ἀμφικύπελλον,

[11, 466]   τὰ ὠτάρια· κυφὸν γὰρ εἶναι τὸ κυρτόν. (Ἀνίκητος δὲ τὸ μὲν

[11, 488]   ποτήρια, ἄλλα δὲ δύο κατὰ τὸ κύρτωμα μέσον ἐξ ἀμφοῖν τοῖν

[11, 503]   ἔχει, ἕνα μὲν τὸν κατὰ τὸ κύτος αὐτῷ συγκεχαλκευμένον, ἕτερον δὲ

[11, 493]   ποτήριον ὑφίσταται μέγα (καὶ) κατὰ τὸ κύτος καὶ βαρὺ τὴν ὁλκήν,

[11, 488]   γὰρ εἶναι πυθμένα τὸν κατὰ τὸ κύτος συγκεχαλκευμένον ὅλῳ τῷ ἀγγείῳ,

[11, 475]   ἑκάτερα τὰ μέρη, καὶ ἐπίκειται τὸ λεγόμενον αὐτῷ θωράκιον, τετράγωνον πάντῃ

[11, 468]   οἷα τὰ Σιδώνια ποτήρια, ἢ τὸ λεῖον. Ἄχραντον δὲ πυρὶ παρὰ

[11, 478]   καὶ χείλεος ἄκρου. Σιμάριστος δὲ τὸ λεπτὸν ποτήριον οὕτως καλεῖσθαι. Διόδωρος

[11, 502]   κέραμον, ἀλλ´ ἐκ χυτρίδων ἐπιχωρίων τὸ λοιπὸν αὐτόθι εἶναι πίνειν. Καὶ

[11, 496]   Ἄλεξις ἐν Δρωπίδῃ· πρόκειται δὲ τὸ μαρτύριον. Μνημονεύει αὐτοῦ καὶ Ἀριστοφάνης

[11, 469]   καὶ Ἐπίνικος ἐν Ὑποβαλλομέναις, οὗ τὸ μαρτύριον παρέξομαι ἐν τῷ περὶ

[11, 500]   ἐν Ὑποβαλλομέναις δεδήλωκε. Προείρηται δὲ τὸ μαρτύριον. ΥΣΤΙΑΚΟΝ ποτήριον ποιὸν Ῥίνθων

[11, 461]   λέγειν οὐ κακῶς οἱ φάσκοντες τὸ μέγα ποτήριον φρέαρ ἀργυροῦν εἶναι.

[11, 485]   τι μικρὸν δελεάσας τε γεννικῇ τὸ μέγεθος κοίλῃ λεπαστῇ, τοῦτ´ ἐποίησεν

[11, 469]   ἔχαιρε ποτηρίοις ὁ ἥρως, διὰ τὸ μέγεθος παίζοντες οἱ ποιηταὶ καὶ

[11, 500]   ἐν τῷ περὶ Μέθης καὶ τὸ μεθύσαι σκυθίσαι φησί· (συγγενὲς γὰρ

[11, 501]   νομίζειν ἐξ ἑκατέρου μέρους, ἢ τὸ μὲν ἀμφὶ σημαίνει τὸ περί,

[11, 493]   ἄειρεν, γράφει κατὰ λέξιν· Νῦν τὸ μὲν ἐπιτιμώμενόν ἐστι τῷ ποιητῇ

[11, 503]   Ἀντιφάνης Ἱππεῦσι· Πῶς οὖν διαιτώμεσθα; τὸ μὲν ἐφίππιον στρῶμ´ ἐστὶν ἡμῖν,

[11, 474]   νηὶ κατασκευασμάτων. Τοῦ γὰρ ἱστοῦ τὸ μὲν κατωτάτω πτέρνα καλεῖται, ᾗ

[11, 466]   εἶναι τὸ κυρτόν. (Ἀνίκητος δὲ τὸ μὲν κύπελλόν φησι φιάλην εἶναι,

[11, 496]   καὶ γνώμας σφάλλειν· νῦν δὲ τὸ μὲν μὴ εἰσφέρεσθαι ἔτι αὖ

[11, 464]   οὑτωσί· Ἀθηναῖοι τοῖς Διονυσιακοῖς ἀγῶσι τὸ μὲν πρῶτον ἠριστηκότες καὶ πεπωκότες

[11, 482]   φιάλην προσεκέκτητο. Δοκεῖ δή μοι τὸ μὲν τῆς τῶν ἀνθρώπων χρείας

[11, 495]   οἶνον ὑπερφίαλον κελαρύζετε. Νυνὶ δὲ τὸ μὲν τοιοῦτον ἀγγεῖον καθιερωμένον τινὰ

[11, 491]   καὶ ἀνθρωποειδεῖς, ἄστροις δὲ πεποικιλμένας. Τὸ μέντοι Ἀμφὶς ἕκαστον χρύσειαι νεμέθοντο»

[11, 484]   τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχήν. ~(Τὸ μέντοι κωθωνίζεσθαι διά τινων ἡμερῶν

[11, 462]   ἀχθομένη· βωμὸς δ´ ἄνθεσιν ἀν τὸ μέσον πάντῃ πεπύκασται, μολπὴ δ´

[11, 479]   κατεσκευάζοντο κυκλοτερεῖς, ἵνα πάντες εἰς τὸ μέσον τοῦ κοττάβου τεθέντος (ἐξ

[11, 499]   Πάτραις δέ φασι τοῦτ´ εἶναι τὸ μέτρον τὴν λάγυνον. Ἀρσενικῶς δὲ

[11, 466]   ἀμφίκυρτον. Σιληνὸς δὲ ἀμφικύπελλόν φησι τὸ μὴ ἔχον ὦτα. Ἄλλοι δὲ

[11, 483]   οὐ καθαρόν. Πρῶτον μὲν οὖν τὸ μὴ λίαν κατάδηλον εἶναι τὸ

[11, 496]   τὰ συμπόσια, (δῆλον ὅτι νομίζοντες τὸ μὴ ὑπερπίνειν ἧττον ἂν καὶ

[11, 487]   Πλάστιγγα; ποίαν; τοῦτο τοὐπικείμενον (ἄνω τὸ μικρόν, τὸ πινακίσκιον λέγεις; {Α.

[11, 486]   Συρίσκε, ταυτηνὶ λαβὼν ἔνεγκον ἐπὶ τὸ μνῆμ´ ἐκείνῃ, μανθάνεις; καὶ κατάχεον.

[11, 476]   περὶ Βωμῶν καὶ Θυσιῶν. (ΚΙΣΣΥΒΙΟΝ τὸ μόνωτον ποτήριον Φιλήμων. Νεοπτόλεμος δ´

[11, 466]   τὰ ἔπη χρυσοῖς γράμμασιν, ὡς τὸ Νέστορος ὄν. Ἀχαιὸς δ´ ὁ

[11, 487]   δαίμονος. Ἔνιοι δὲ τὴν μετὰ τὸ νίψασθαι πόσιν, ὡς Σέλευκος ἐν

[11, 507]   πόλιν δὲ θελῆσαι κτίσαι καὶ τὸ νομοθετῆσαι τίς οὐ φήσει πάθος

[11, 502]   δράματι Χαλκεῖά φησιν· Τοῦτο δὴ τὸ νῦν ἔθος ἄκρατον» ἐβόων, τὴν

[11, 479]   ἀκοντίζειν μέγα φρονούντων. (ΚΡΑΤΑΝΙΟΝ. Μήποτε τὸ νῦν καλούμενον κρανίον ἔκπωμα οὕτως

[11, 494]   ΟΛΛΙΞ. Πάμφιλος ἐν Ἀττικαῖς Λέξεσι τὸ ξύλινον ποτήριον ἀποδίδωσι. ~(ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΝ. Ποσειδώνιος

[11, 477]   καλεῖν· Μαρσύας δὲ κύπελλον καὶ τὸ ξύλινον ποτήριον. Εὔμολπος δὲ γένος

[11, 477]   συνόδου ἀγροικικῆς, ἔνθα προσήκει μάλιστα τὸ ξύλινον ποτήριον. Κλείταρχος δέ φησιν

[11, 468]   λεῖον. Ἄχραντον δὲ πυρὶ παρὰ τὸ Ὁμηρικόν· (Ἄπυρον κατέθηκε λέβητα, τὸ

[11, 477]   ἐν τοῖς περὶ τοῦ Κύκλου (τὸ Ὁμηρικὸν κισσύβιον κυμβίον ἔφη γράφων

[11, 494]   μὲν κοινὴ συνήθεια οὕτως καλεῖ τὸ ὄξους δεκτικὸν σκεῦος· ἐστὶ δὲ

[11, 494]   ἔτι κεκτήσεται. Ὅτι δέ ἐστι τὸ ὀξύβαφον εἶδος κύλικος μικρᾶς κεραμέας

[11, 494]   οὖν τοῖς Ἀριστοφάνους ἀκουσόμεθα ποτήριον τὸ ὀξύβαφον, ὅταν ὁ Διόνυσος λέγῃ

[11, 494]   ἐπαινοῦσα κύλικα μεγάλην καὶ ἐξευτελίζουσα τὸ ὀξύβαφον ὡς βραχύ. (Εἰπόντος οὖν

[11, 492]   οἶαί περ ἐοῦσαι ἐπόψιαι ὀφθαλμοῖσιν) Τὸ ὁρώμενον οὖν ἐν τοῖς ἄστροις

[11, 493]   ἑτέρην δὲ μέλαιναν. Ἔπειτα δὲ τὸ ὃς ἀντὶ προτακτικοῦ τοῦ ὃ

[11, 493]   καὶ Νέστορος, ὡς οἴονταί τινες, τὸ ὃς ἀντὶ τοῦ ὃ λαμβάνοντες

[11, 483]   ἄμβωνας ὁ κώθων ἔχων ὑπολείπει τὸ οὐ καθαρὸν ἐν αὑτῷ. (Καὶ

[11, 488]   χρυσείοις ἥλοισι πεπαρμένον, ἔπειτα τί τὸ οὔατα δ´ αὐτοῦ τέσσαρ´ ἔσαν.

[11, 488]   τῷ πυθμένι προσκυρεῖ, καθ´ ἑκάτερον τὸ οὖς διασχιδεῖς εἰσι ῥάβδοι ἐπ´

[11, 504]   τοῦ οἴνου, ἀλλ´ ἀναπειθόμενοι πρὸς τὸ παιγνιωδέστερον ἀφιξόμεθα. (Εἰς ταῦτά τις

[11, 466]   περὶ τὴν κρᾶσιν (ἐναντίως εἶχε τὸ παλαιὸν τῷ νῦν παρ´ Ἕλλησιν

[11, 500]   οὐδ´ ἁπλοῦν ἔχων, ἀλλὰ πολὺ τὸ πανοῦργον καὶ τὸ θηριῶδες. Διὸ

[11, 466]   περὶ εἶναι, ἵν´ ᾖ περίποτον, τὸ πανταχόθεν πίνειν ἐπιτήδειον. Παρθένιος δὲ

[11, 461]   Χαμαιλέων ὅτι οὔκ ἐστι μικρὸν τὸ παρ´ Ὁμήρῳ (διδόμενον τῷ Κύκλωπι

[11, 476]   τῇ ζʹ τῆς Ἀναβάσεως διηγούμενος τὸ παρὰ τῷ Θρᾳκὶ Σεύθῃ συμπόσιον

[11, 499]   χρυσότευκτα κἀργυρᾶ σκυφώματα; Στησίχορος δὲ τὸ παρὰ Φόλῳ τῷ Κενταύρῳ ποτήριον

[11, 505]   παιδείας δ´ ὀρθῆς οὐδὲ ἧφθαι τὸ παράπαν, οἰκονομίᾳ δ´ οὐδ´ ᾑτινιοῦν

[11, 466]   καθεῖναι διαπλέοντας τῷ Ποσειδῶνι εἰς τὸ πέλαγος παρθένον, γράφει καὶ ταῦτα·

[11, 501]   ἢ τὸ μὲν ἀμφὶ σημαίνει τὸ περί, τοῦτο δ´ αὖ τὸ

[11, 466]   πίνειν ἐπιτήδειον. Παρθένιος δὲ διὰ τὸ περικεκυρτῶσθαι τὰ ὠτάρια· κυφὸν γὰρ

[11, 471]   ἄν σοι θυμὸς ᾖ, παράδος τὸ περιόν. (Κλεάνθης δ´ ἐν τῷ

[11, 501]   τὸ περί, τοῦτο δ´ αὖ τὸ περιττόν; ὥστε λέγεσθαι τὴν περιττῶς

[11, 501]   κατ´ ἀντιστοιχίαν ἐστὶ πιάλη, ἡ τὸ πιεῖν ἅλις παρέχουσα· μείζων γὰρ

[11, 487]   τοῦτο τοὐπικείμενον (ἄνω τὸ μικρόν, τὸ πινακίσκιον λέγεις; {Α. Τοῦτ´ ἐστὶ

[11, 479]   τὴν λάταγα· οὕτω γὰρ ἐκάλουν τὸ πῖπτον ἐκ τῆς κύλικος ὑγρόν·

[11, 466]   ἧττον ὀρέγοιντο τοῦ λοιποῦ. Καὶ τὸ πλεῖστον δὲ εἰς τοὺς κοττάβους

[11, 464]   ἡμᾶς ἐκμανῶς πίνειν ἀποβλέποντας εἰς τὸ πλῆθος τῶν καλῶν τούτων καὶ

[11, 474]   τε χρυσοῦν κάνθαρον. {ΣΤΡ. Ποῖον; τὸ πλοῖον; {Α. Οὐδὲν οἶσθας, ἄθλιε.

[11, 501]   τὴν περιττῶς πεποιημένην ἀμφίθετον, ἐπεὶ τὸ ποιῆσαι θεῖναι πρὸς τῶν ἀρχαίων

[11, 505]   φησί, ταῖς Ἀθήναις Γοργίας μετὰ τὸ ποιήσασθαι τὴν ἀνάθεσιν τῆς ἐν

[11, 466]   καὶ καλόν. Εἰ μὴ ἄρα τὸ ποικίλον τῇ κατασκευῇ ἄλεισον θέλει

[11, 507]   Διοσκουρίδης ἐν τοῖς Ἀπομνημονεύμασιν. Καὶ τὸ πόλιν δὲ θελῆσαι κτίσαι καὶ

[11, 466]   ἴδιόν τινα εὑρέσθαι κέραμον διὰ τὸ πολὺν ἐξάγεσθαι τὸν Μενδαῖον οἶνον

[11, 476]   τοῦ εἰς τὸ κέρας ἐγχεῖσθαι τὸ πόμα. (Διαμένει δὲ ἔτι καὶ

[11, 483]   τὸ μὴ λίαν κατάδηλον εἶναι τὸ πόμα· εἶτα ἄμβωνας ὁ κώθων

[11, 471]   Ἄλλοι δ´ ἱστοροῦσι θηρίκλειον ὀνομασθῆναι τὸ ποτήριον διὰ τὸ δορὰς θηρίων

[11, 475]   καλεῖν τὸ ποτήριον. Πάμφιλος δὲ τὸ (ποτήριον) θερμοποτίδα καλούμενον τὴν κελέβην

[11, 481]   Δίδυμος ὁ γραμματικὸς ἐπίμηκες εἶναι τὸ ποτήριον καὶ στενὸν τῷ σχήματι,

[11, 488]   εἰς πλατύτερον, ἐφ´ οὗ ἵσταται τὸ ποτήριον. ~(Καὶ τὸ τοῦ Νέστορος

[11, 483]   ἐν τῷ περὶ Ἐτυμολογιῶν Παφίους τὸ ποτήριον καλεῖν κύββα. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ι'

[11, 503]   τὸν δὲ κάδον ἔξω καὶ τὸ ποτήριον λαβὼν ἀπόφερε τἄλλα πάντα.

[11, 501]   φιάλην καὶ δίπλακα δημόν ~(οὐ τὸ ποτήριον λέγει, ἀλλὰ χαλκίον τι

[11, 488]   οἱ μὲν ἄλλοι μογοῦντες ἐβάσταζον τὸ ποτήριον, Νέστωρ δ´ ὁ γέρων

[11, 489]   ἀπήρτισται καὶ ἔστι τέλειος. Καὶ τὸ ποτήριον οὖν τὸ δεχόμενον τὴν

[11, 472]   ἐν τοῖς περὶ Ὀνομάτων Κυπρίους τὸ ποτήριον οὕτως καλεῖν. (ΚΑΔΟΣ. Σιμμίας

[11, 487]   Κυρηναῖος, ὡς Πάμφιλός φησι, Παφίους τὸ ποτήριον οὕτως καλεῖν. (ΜΑΘΑΛΙΔΑΣ Βλαῖσος

[11, 475]   τοὺς Αἰολεῖς φασιν οὕτω καλεῖν τὸ ποτήριον. Πάμφιλος δὲ τὸ (ποτήριον)

[11, 507]   τινι συνουσίᾳ Πλάτων συμπαρὼν λαβὼν τὸ ποτήριον (παρεκάλει μὴ ἀθυμεῖν αὐτούς,

[11, 474]   καθήκοντα. Ἐστὶ δὲ ἱκανῶς ἐπίμηκες (τὸ) ποτήριον τὸ καρχήσιον, (καὶ τάχα

[11, 493]   ἂν ἀποκινήσαντος ἀπὸ τῆς τραπέζης τὸ ποτήριον, τοῦ δὲ Νέστορος αὐτὸ

[11, 496]   δύνωνται ὀρθούμενοι ἐξιέναι. ΠΡΟΥΣΙΑΣ. Ὅτι τὸ ποτήριον τοῦτο ἔξορθόν ἐστι προείρηται.

[11, 503]   ὄρχαμε λαῶν. (ΩΙΔΟΣ. Οὕτως ἐκαλεῖτο τὸ ποτήριον, φησὶ Τρύφων ἐν τοῖς

[11, 495]   Αἰολεῖς τὸν ἀμολγέα, πέλλαν δὲ τὸ ποτήριον. Φιλητᾶς δ´ ἐν Ἀτάκτοις

[11, 466]   αὐτοῦ συνεγράψαντο. Καὶ θεοφιλὲς δὲ τὸ ποτήριον· χρυσέοις γοῦν δεπάεσσιν ἀλλήλους

[11, 503]   εἰς πλατύτερον, ἐφ´ οὗ ἵσταται τὸ ποτήριον. ΩΙΟΝ. Δίνων ἐν γʹ

[11, 485]   παροξύνουσιν, ὡς μεγάλη. Τοῦτο δὲ τὸ ποτήριον ὠνομάσθη ἀπὸ τῶν εἰς

[11, 504]   καὶ ἡμεῖς, ἢν μὲν ἀθρόον τὸ ποτὸν ἐγχεώμεθα, ταχὺ ἡμῶν καὶ

[11, 485]   Ἐν δὲ Γηρυτάδῃ· ἦν δὲ (Τὸ πρᾶγμ´ ἑορτή. Περιέφερεν δ´ ἐν

[11, 479]   καλούμενα. Εἶτα κύλικες αἱ πρὸς τὸ πρᾶγμα χρήσιμαι μάλιστ´ εἶναι δοκοῦσαι

[11, 468]   εἰς ψυχρῶν ὑδάτων ὑποδοχὴν ἢ τὸ πρὸς ψυχροποσίαν εὔθετον. Τινὲς δὲ

[11, 493]   ἀντὶ τοῦ ὃς ὑποτακτικοῦ παραλαμβάνει τὸ προτακτικὸν ὅ, οἷον· Ἔνθα δὲ

[11, 504]   ἐκ Θεοφορουμένης· Καὶ ταχὺ (πάλι) τὸ πρῶτον περισόβει ποτήριον αὐτοῖς ἀκράτου.

[11, 477]   δ´ ἄν τις τὸ κισσύβιον τὸ πρῶτον ὑπὸ ποιμένων ἐργασθῆναι ἐκ

[11, 489]   οἱ δὲ ἀστέρες χρυσῷ διὰ τὸ πυρῶδες. (Ὑποθέμενος οὖν κατηστερισμένον τὸ

[11, 499]   ἔμμετρον ὡς τριλάγυνον πί´ ἐπισχόμενος, τό ῥά οἱ παρέθηκε Φόλος κεράσας.

[11, 468]   καὶ ἀσκηθέος κελέβειον ἔμπλειον μέλιτος, τό ῥά οἱ προφερέστερον εἴη. (ΔΑΚΤΥΛΩΤΟΝ

[11, 475]   καὶ ἀσκηθέος κελέβειον ἔμπλειον μέλιτος, τό ῥά οἱ προφερέστερον εἴη. Σαφῶς

[11, 475]   ἀμφίθετον κελέβειον ἑλόντες ἔμπλειον μέλιτος, τό ῥά οἱ προφερέστερον ἦεν. Ἀλλαχοῦ

[11, 466]   ὧν ἔστι πιεῖν εὐμαρῶς. Καὶ τὸ ῥῆμα δὲ ἐξημύστισε φασί, τὸ

[11, 460]   Οἰνοπότης δὲ πεποίημαι. (Ἔστι δὲ τὸ ῥῆμα καὶ παρὰ τῷ ποιητῇ·

[11, 497]   καὶ τοῦτο φιλοζεφύρου κατὰ νηὸν τὸ ῥυτὸν εὐδίης δεῦτ´ ἴδετ´ Ἀρσινόης,

[11, 497]   δέχου καὶ τοῦτο. Ἐκαλεῖτο δὲ τὸ ῥυτὸν πρότερον κέρας. Δοκεῖ δὲ

[11, 497]   δ´ ἐν τῷ περὶ Μέθης τὸ ῥυτόν φησιν ὀνομαζόμενον ποτήριον τοῖς

[11, 467]   ἧρπε σχοινοτένειά τ´ ἀοιδὰ καὶ τὸ σὰν κίβδηλον ἀπὸ στομάτων. Μνημονεύει

[11, 494]   τὸ σω> καὶ τοῦ Σωσιγένους τὸ σι> καὶ τοῦ Βίωνος τὴν

[11, 481]   πιεῖν. {Α. Γλίσχρον γέ μοὐστὶ τὸ σίαλον νὴ τὼ θεώ. {Β.

[11, 467]   μουσικοί, καθάπερ πολλάκις Ἀριστόξενός φησι, τὸ σίγμα λέγειν παρῃτοῦντο διὰ τὸ

[11, 475]   Εἶναι δ´ αὐτὸ οἷόν ἐστι τὸ σκαφίον. (ΚΕΛΕΒΗ. Τούτου τοῦ ἐκπώματος

[11, 467]   τὸ σίγμα λέγειν παρῃτοῦντο διὰ τὸ σκληρόστομον εἶναι καὶ ἀνεπιτήδειον αὐλῷ·

[11, 498]   οὐκ ἔνι ἐν τῷ σκύφει, τὸ σκύφει ἰδίως ἀπὸ τοῦ σκύφος

[11, 498]   σκύφος. Καὶ Ἐπιγένης ἐν Βακχίδι· Τὸ σκύφος ἔχαιρον δεχόμενος. Φαίδιμός τε

[11, 498]   ἐν Κύκλωπι· Φέρ´ ἐγχέας εἰς τὸ σκύφος. Καὶ Ἄλεξις ἐν Λευκαδίᾳ·

[11, 498]   σ> προοισόμεθα, ὅτε δὲ οὐδέτερον τὸ σκύφος, σὺν τῷ σ> κλινοῦμεν

[11, 501]   κατὰ τὸν πυθμένα καὶ κατὰ τὸ στόμα. Διονύσιος δ´ ὁ Θρᾲξ

[11, 501]   ἡ ἐπὶ τὸν πυθμένα καὶ τὸ στόμα τιθεμένη· ἡ δὲ τοιαύτη

[11, 501]   τίθεσθαι καὶ ἐρείδεσθαι, ἀλλὰ κατὰ τὸ στόμα. Τινὲς δέ φασιν, ὃν

[11, 462]   (Ὁρῶν οὖν ὑμῶν καὶ αὐτὸς τὸ συμπόσιον κατὰ τὸν Κολοφώνιον Ξενοφάνη

[11, 491]   Δοιὼ θεράποντε» Σημαίνει δὲ καὶ τὸ συμφυὲς καὶ τὸ συνεζευγμένον κατ´

[11, 491]   δὲ καὶ τὸ συμφυὲς καὶ τὸ συνεζευγμένον κατ´ ἀριθμόν, ὡς ἐντούτοις·

[11, 507]   ἦμεν μήτ´ αἴσθησις, εἰ καὶ τὸ σύνολον ἦμεν, τίς χάρις ταύτης

[11, 494]   Καὶ γὰρ ἐπαγωγόν, ὦ θεοί, τὸ σχῆμά πως τῆς κύλικός ἐστιν

[11, 494]   λυτικέ, ἐὰν ἀφέλῃς τοῦ Σωτῆρος τὸ σω> καὶ τοῦ Σωσιγένους τὸ

[11, 483]   συνουσίαις πίνοντας μεγάλα βλάπτεσθαι καὶ τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχήν. ~(Τὸ

[11, 481]   ἂν τρὶς πιὼν μέγιστος ὢν τὸ σῶμα ταχέως ἂν ὑπὸ τῆς

[11, 484]   κωθωνισμῶν πρέπει μάλιστα. Κατανίζεται γὰρ τὸ σῶμα τοῖς οἴνοις· ὑγρὸν γὰρ

[11, 466]   κοὐκ ἀπουσίαν ἐκ τοὐπέκεινα σὰν τό τ´ οὖ κηρύσσετον. Ἐν τούτοις

[11, 466]   ἰῶτα καὶ τρίτον οὖ, νῦ τό τ´ ὖ πάρεστι, κοὐκ ἀπουσίαν

[11, 466]   καὶ Σελευκέων μετὰ τριακοσίων, μετὰ τὸ τὰς τραπέζας ἀρθῆναι τετράμνουν ἑκάστῳ

[11, 480]   τῷ τροχῷ· ἀφ´ ὧν καλεῖται τό τε κυλικεῖον, ἐν ᾧ τίθεται

[11, 490]   ἐστεφάνωται, Πληιάδας θ´ Ὑάδας τε τό τε σθένος Ὠρίωνος ἄρκτον θ´,

[11, 503]   δὲ καλέσῃ ψυγέα τὸν ψυκτηρίαν, τὸ τευτλίον δὲ σεῦτλα, φακέαν τὴν

[11, 502]   μὴ κωμάσω ἄνευ λυχνούχου πρὸς τὸ τηλικοῦτο φῶς; Ἡρόδοτος δ´ ἐν

[11, 493]   κέρδιστος γένετ´ ἀνδρῶν. Ἐλλείπει οὖν τό τις μόριον· τὸ γὰρ πλῆρές

[11, 482]   ἀμφίκυρτα ἀπὸ τῶν ὤτων, διὰ τὸ τοιαῦτα εἶναι τῇ κατασκευῇ. Φησὶ

[11, 483]   Ἀλλὰ μὴν ὅτι ἀρχαικὸν ἦν τὸ τοιοῦτον (δὲ) τῆς ἀγωγῆς γένος

[11, 494]   ἢ ὅτι ἐκπώματα ᾔτουν. Καὶ τὸ τοῖς ἀποκοτταβίζουσι δὲ ὀξύβαφον τιθέμενον

[11, 470]   δ´ Ἡρακλῆς ἕλκεται ἐπ´ αὐτὸν τὸ τόξον ὡς βαλῶν, καὶ ὁ

[11, 489]   οὗ ἵσταται τὸ ποτήριον. ~(Καὶ τὸ τοῦ Νέστορος οὖν δέπας φασὶν

[11, 489]   τὸ πυρῶδες. (Ὑποθέμενος οὖν κατηστερισμένον τὸ τοῦ Νέστορος ποτήριον μεταβαίνει καὶ

[11, 489]   ἥλοις ὁ ποιητὴς ἀπεικάζει διὰ τὸ τοὺς ἀστέρας περιφερεῖς εἶναι τοῖς

[11, 499]   σκύφος οἷον σκύθος τις διὰ τὸ τοὺς Σκύθας περαιτέρω τοῦ δέοντος

[11, 475]   Ὠνομάσθη δὲ τὸ καρχήσιον διὰ τὸ τραχύσματα ἔχειν κεγχροειδῆ, καὶ εἴρηται

[11, 490]   τοῦ γράμματος· ἔπειτα δ´ ὅτι τὸ τρήρωνες μόνον ἐδέξαντο εἶναι ἐπίθετον

[11, 477]   ἐγὼ τόδ´ ἔλεξα περιστείχοντος ἀλείσου τὸ τρίτον. Ὁ γὰρ λέγων ἄλεισον

[11, 480]   ἰατρικὴν πυξίδα καλοῦσι κυλιχνίδα διὰ τὸ τῷ τόρνῳ κεκυλίσθαι. Ἐγένοντο δ´

[11, 466]   Δ' (Τιμιώτατον δ´ ἦν πάλαι τὸ τῶν ἐκπωμάτων κτῆμα. Ἀχιλλεὺς οὖν

[11, 479]   ἐκάλουν οἱ παλαιοί, ὡς καὶ τὸ τῶν χειρῶν κοῖλον· ὅθεν καὶ

[11, 496]   ἐν ταῖς Ἐπιστολαῖς. (ΡΥΤΟΝ ἔχει τὸ υ> βραχὺ καὶ ὀξύνεται. Δημοσθένης

[11, 467]   ἐδήλωσαν ὅτι συνυπακούεσθαι δεῖ καὶ τὸ ὖ, ἵν´ ᾖ Διονύσου. Τὸ

[11, 466]   οὖ κηρύσσετον. Ἐν τούτοις λείπει τὸ ὖ στοιχεῖον, ἐπεὶ πάντες οἱ

[11, 466]   ἢ ὅτι ἁλίζεται ἐν αὐτῷ τὸ ὑγρόν. Ὅτι δὲ δύο ὦτα

[11, 466]   παρ´ Ἕλλησιν ὑπάρχοντι. Οὐ γὰρ τὸ ὕδωρ ἐπὶ τὸν οἶνον ἐπέχεον,

[11, 476]   ἀπὸ τοῦ συγκιρνᾶσθαι ἐν αὐτῷ τὸ ὕδωρ, ἢ ἀπὸ τοῦ κέρατος;

[11, 476]   λέγεσθαι, ὅταν συμμίσγωσι τῷ οἴνῳ τὸ ὕδωρ, κεράσαι φάσκοντες. Καὶ τὸ

[11, 465]   Διονύσου, ὅτι τὸν οἶνον αὐξάνει τὸ ὕδωρ κιρνάμενον. Ἡσθέντες οὖν τῇ

[11, 466]   τὸν οἶνον ἐπέχεον, ἀλλ´ ἐπὶ τὸ ὕδωρ τὸν οἶνον, ὅπως ἐν

[11, 466]   εἶναι, τὸ δ´ ἀμφικύπελλον ὑπερφίαλον, τὸ ὑπερήφανον καὶ καλόν. Εἰ μὴ

[11, 500]   σκυθίσαι φησί· (συγγενὲς γὰρ εἶναι τὸ φ> τῷ θ> Ὕστερον δὲ

[11, 507]   ἐπὶ τὴν κεφαλὴν (μου) ἀναπηδήσαντα τὸ φαλακρὸν (μου) κατασκαριφᾶν καὶ κρώζειν

[11, 502]   γὰρ ἦγον οἴκοθεν) τἀκπώματ´ εἰς τὸ φανερὸν ἐκνενιτρωμένα θεῖναι· κύαθος δ´

[11, 463]   σκότους εἰς τὴν διατριβὴν εἰς τὸ φῶς τε τοῦθ´, ὃ δὴ

[11, 479]   μηδαμῶς. Ἀριστοφάνης ἐν Ἀχαρνεῦσι· Κοτυλίσκιον τὸ χεῖλος ἀποκεκρουμένον. Κοτύλη δὲ καλεῖται

[11, 480]   τὰς Ἀττικάς. Φοξαὶ γοῦν ἦσαν τὸ χεῖλος, (ὡς Σιμωνίδης φησὶν ὁ

[11, 477]   καταδεχομένη τὸ ζῷον. Καὶ κήθιον τὸ χήτιον τὸ χωροῦν τοὺς ἀστραγάλους.

[11, 488]   πρῶτον μὲν τί ποτ´ ἐστὶ τὸ χρυσείοις ἥλοισι πεπαρμένον, ἔπειτα τί

[11, 470]   τούτου δίδωσιν αὐτῷ τὸ δέπας τὸ χρύσεον, ὃ αὐτὸν ἐφόρει σὺν

[11, 481]   κυφά. Νίκανδρος δ´ ὁ Θυατειρηνὸς τὸ χωρὶς ὠτίων ποτήριον ὠνομακέναι Θεόπομπον

[11, 477]   ζῷον. Καὶ κήθιον τὸ χήτιον τὸ χωροῦν τοὺς ἀστραγάλους. Διονύσιος δ´

[11, 477]   ἥδετο κισσυβίῳ. Τῷ μὲν ἐγὼ τόδ´ ἔλεξα περιστείχοντος ἀλείσου τὸ τρίτον.

[11, 465]   τῷ μνήματι τάδε· Πυθέα μνῆμα τόδ´ ἔστ´, ἀγαθοῦ καὶ σώφρονος ἀνδρός,

[11, 466]   Ἰλίου ἐντετορευμένην πόρθησιν, ἔχοντα ἐπίγραμμα τόδε· γραμμαὶ Παρρασίοιο, τέχνα Μυός. Ἐμμὶ

[11, 487]   Πραύ τί τοι Βρόμιος γάνος τόδε δοὺς ἐπὶ τέρψιν πάντας ἄγει.

[11, 486]   νῆστις τρεῖς χόας ἐξέπιεν· ἧς τόδε σοί, Παφίη, ζωραῖς μύρρῃσι θυωθὲν

[11, 460]   ὧν πλῆρές ἐστι τὸ κυλικεῖον τοδί εἴρηται γὰρ οὕτως ἡ τῶν

[11, 491]   τ´ ἐν τῇ Ἀσωπίᾳ· Οὐδέ τοι ἀκρόνυχοι ψυχραὶ δύνουσι Πέλειαι. Λαμπροκλῆς

[11, 487]   πλήρη μετανιπτρίδα δέξαι. Πραύ τί τοι Βρόμιος γάνος τόδε δοὺς ἐπὶ

[11, 466]   ὃς μὲν ἀχρήμων, ἀφνεὸς τότε, τοὶ δ´ αὖ πλουτέοντες Εἶτ´ ἐπάγει·

[11, 491]   πελειάσιν ὤπασε τιμήν, (αἳ δή τοι θέρεος καὶ χείματος ἄγγελοί εἰσι.

[11, 480]   Θρασύβουλ´, ἐρατᾶν ὄχημ´ ἀοιδᾶν τοῦτό τοι πέμπω μεταδόρπιον. Ἐν ξυνῷ κεν

[11, 482]   ἀπὸ τῶν ὤτων, διὰ τὸ τοιαῦτα εἶναι τῇ κατασκευῇ. Φησὶ γὰρ

[11, 505]   διαλόγῳ τῷ Πρωταγόρᾳ πολλούς, ὁ τοιαῦτα ἐν τῇ Πολιτείᾳ εἰπών· Ὅὅταν,

[11, 471]   Τὰ τοίνυν εὑρήματα καὶ ὅσα τοιαῦτα ἔτι καὶ τὰ λοιπά ἐστιν,

[11, 493]   τὰς πολυθρυλήτους ταύτας καὶ (τὰς) τοιαύτας λύσεις (Πτολεμαῖος ὁ Φιλάδελφος βασιλεύς.

[11, 501]   τὸ στόμα τιθεμένη· ἡ δὲ τοιαύτη θέσις τῶν φιαλῶν Ἰωνική ἐστι

[11, 502]   ὁ φιλοτήσιος. Διὰ δὲ τὴν τοιαύτην πρόποσιν ἐκαλεῖτο καὶ κύλιξ φιλοτησία,

[11, 481]   χολή, ἐξ οὗπερ ἔπιον ἐκ τοιαύτης φάρμακον. Εἰς τὴν ἐμὴν νῦν

[11, 472]   ἕτερα. Ἀριστοφῶν δ´ ἐν Φιλωνίδῃ· Τοιγαροῦν ἐμοὶ μὲν ἀρτίως ὁ δεσπότης

[11, 488]   τὸ κύρτωμα μέσον ἐξ ἀμφοῖν τοῖν μεροῖν μικρά, παρόμοια ταῖς Κορινθιακαῖς

[11, 471]   περὶ Μεταλήψεως συγγράμματί φησι· Τὰ τοίνυν εὑρήματα καὶ ὅσα τοιαῦτα ἔτι

[11, 493]   γενναιότερον, τῇ ἡλικίᾳ προβεβηκότα. Τούτων τοίνυν οὕτως κατηγορουμένων τῇ ἀναστροφῇ χρησάμενοι

[11, 508]   τοῖς τῶν ἐνδεχομένων ἀντεχομένοις. (Χωρὶς τοίνυν τούτων εἴ τις διεξίοι τοὺς

[11, 471]   τάλας, πειρᾷς με. {ΣΠΙ. Ναί, τοιοῦτό τι· φιλοτησίαν δὲ τήνδε σοι

[11, 509]   ἀτίμως δὲ καὶ ἀδόξως διαζῶν. Τοιοῦτοι δ´ εἰσὶ καὶ νῦν τῶν

[11, 461]   ἀλλὰ διὰ τὴν μέθην φαίνωνται τοιοῦτοι, δημιουργοῦσιν αὐτοὺς πίνοντας ἐκπώμασι μεγάλοις.

[11, 495]   κελαρύζετε. Νυνὶ δὲ τὸ μὲν τοιοῦτον ἀγγεῖον καθιερωμένον τινὰ τρόπον ἐν

[11, 483]   μὴν ὅτι ἀρχαικὸν ἦν τὸ τοιοῦτον (δὲ) τῆς ἀγωγῆς γένος ὃ

[11, 489]   Νέστορος οὖν δέπας φασὶν εἶναι τοιοῦτον. Δύναται δὲ καὶ δύο πυθμένας

[11, 466]   ἄλλου μὲν οὖν. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ε' Τοιοῦτον εἴδομεν ποτήριον γραμματικὸν ἀνακείμενον ἐν

[11, 464]   λέγεθ´. {Β. Ὅντινα τρόπον ἡμεῖς; Τοιοῦτον οἷον ἂν καὶ σοὶ δοκῇ.

[11, 486]   δ´ ὁ γραμματικὸς ὅτι τὸν τοιοῦτον σχηματισμὸν ἀπὸ κυρίων ὀνομάτων οὐκ

[11, 497]   εἰκόνων. (Τῇ γὰρ εὐωνύμῳ χειρὶ τοιοῦτον φέρει δημιούργημα πάντων τῶν ὡραίων

[11, 506]   Πλάτωνος εἰς ἐπιστολὴν ἔγραψέ τι τοιοῦτον· Ὥσπερ ἀγνοοῦντας τοὺς ἀνθρώπους ὅτι

[11, 508]   (καὶ τοὺς ἄλλους δὲ τοὺς τοιούτους διαλόγους, ἐν οἷς καὶ περὶ

[11, 505]   ἡλικία συγχωρεῖ, οὐχ ὡς καὶ τοιούτους εἰπεῖν ἢ ἀκοῦσαι λόγους. Τὸ

[11, 472]   Ῥοδιακῶν. Ἥδιστα γὰρ ἐκ τῶν τοιούτων, Αἰσχρέα, ποτηρίων εἴωθα πίνειν. Πολέμων

[11, 464]   γὰρ καὶ σχοίνου καὶ τῶν τοιούτων ἑτέρων εἰς ὕδωρ ἐμβληθέντων ἕψονται

[11, 478]   Δύνασθαι δὲ καὶ τὸν παρὰ (τοῖς Αἰτωλοῖς καί τισι τῶν Ἰώνων

[11, 483]   ἐκ κεραμέων ποτηρίων· ἐν δὲ τοῖς ἄλλοις συμποσίοις καὶ φιδιτίοις ἐν

[11, 489]   τὴν ἥμερον τροφὴν πρῶτοι διαταξάμενοι τοῖς ἀνθρώποις, πειθόμενοι τὸν κόσμον εἶναι

[11, 494]   ὅτι ἐκπώματα ᾔτουν. Καὶ τὸ τοῖς ἀποκοτταβίζουσι δὲ ὀξύβαφον τιθέμενον εἰς

[11, 507]   τάφοις» ὥς φησι Διοσκουρίδης ἐν τοῖς Ἀπομνημονεύμασιν. Καὶ τὸ πόλιν δὲ

[11, 494]   οὕνεκα. Κἀν τοῖς Βαβυλωνίοις οὖν τοῖς Ἀριστοφάνους ἀκουσόμεθα ποτήριον τὸ ὀξύβαφον,

[11, 475]   τὰ καρχήσια. Ἔθος γὰρ ἦν τοῖς ἀρχαίοις ἐπὶ τῶν τραπεζῶν κεκραμένα

[11, 492]   ὀφθαλμοῖσιν) Τὸ ὁρώμενον οὖν ἐν τοῖς ἄστροις καὶ ἐν τῇ φαινομένῃ

[11, 468]   τὴν φιάλην. Φιλήμων δ´ ἐν τοῖς Ἀττικοῖς Ὀνόμασιν ἢ Γλώτταις προθεὶς

[11, 494]   (Ταῦτ´ οὐχ ὑπ´ ἄλλων, ἀλλὰ τοῖς αὑτοῦ πτεροῖς» κατὰ τὸν θαυμάσιον

[11, 487]   ὄψει, φησί, τὴν κοτταβικὴν ἐν τοῖς ἀχύροισι κυλινδομένην, μάνης δ´ οὐδὲν

[11, 494]   καὶ τῆς ἀφελείας οὕνεκα. Κἀν τοῖς Βαβυλωνίοις οὖν τοῖς Ἀριστοφάνους ἀκουσόμεθα

[11, 483]   ἔν τε τοῖς ἐπινικίοις καὶ τοῖς γάμοις τῶν παρθένων, πίνουσιν ἐκ

[11, 460]   τῶν γονάτων καὶ οὐχὶ παρὰ τοῖς γόνασιν ἔστησεν. Ἡμεῖς οὖν μὴ

[11, 476]   Ἔστι γοῦν τοῦτο εὑρεῖν ἐν τοῖς Δημιοπράτοις ἀναγεγραμμένον οὕτως ἐκ στήλης

[11, 507]   διαγράφω. (Περὶ δὲ τῶν ἐν τοῖς διαλόγοις αὐτοῦ κεκλεμμένων τί ἂν

[11, 464]   τούτων ὁ Φιλόχορος οὑτωσί· Ἀθηναῖοι τοῖς Διονυσιακοῖς ἀγῶσι τὸ μὲν πρῶτον

[11, 461]   μεγάλα τῶν ἐκπωμάτων ἐπιχώρια γέγονε τοῖς δυνάσταις. Οὐ γὰρ παλαιὸν οὐδὲ

[11, 461]   οὐδὲ τοῦτό γέ ἐστι παρὰ τοῖς Ἕλλησιν, ἀλλὰ νεωστὶ εὑρέθη πεμφθὲν

[11, 499]   μέτρου λέγουσιν εἶναι ὄνομα παρὰ τοῖς Ἕλλησιν, ὡς χοὸς καὶ κοτύλης.

[11, 499]   γαυλοί τε σκαφίδες τε τετυγμένα, τοῖς ἐνάμελγεν. Εἰ μὴ σκύφος οἷον

[11, 468]   ἐν μεγάροισιν ἐμοῖσι κείαται. Κἀν τοῖς ἑξῆς δέ φησι· Καὶ χρύσεια

[11, 472]   δ´ ἐστὶ τὸ καρχήσιον ἐν τοῖς ἑξῆς λεχθήσεται. Καλεῖται δέ τις

[11, 503]   ψυκτῆρά τ´ οἴνου μεθύσκεται, ἐν τοῖς ἑξῆς ποιεῖ αὐτὸν λέγοντα· (Ἔσται

[11, 483]   κατὰ τὰς ἑορτάς, ἔν τε τοῖς ἐπινικίοις καὶ τοῖς γάμοις τῶν

[11, 466]   Πρίαμος δὲ τὸν υἱὸν λυτρούμενος τοῖς ἐπισημοτάτοις κειμηλίοις καὶ δέπας δίδωσι

[11, 463]   συμμεμιγμένον θαλίαισι νέκταρ οἰνοχοοῦσα» τούτοις τοῖς ἑταίροις ἐμοῖς τε καὶ σοῖς.

[11, 466]   τὸν τύραννον ἐκπώματα χρυσᾶ ἐπιδεικνύντα τοῖς ἑταίροις φάσκειν, ἐξ ὧν ἐκεράμευσε

[11, 508]   γράφειν καὶ μὴ ταὐτὰ ποιεῖν τοῖς εὐχομένοις, ἀλλὰ τοῖς τῶν ἐνδεχομένων

[11, 489]   τὸ τοὺς ἀστέρας περιφερεῖς εἶναι τοῖς ἥλοις ὁμοίως καὶ ὥσπερ ἐμπεπηγέναι

[11, 461]   εὐμέγεθες εἰργασμένον πλὴν τῶν ἐπὶ τοῖς ἡρωικοῖς. Τὸ γὰρ ῥυτὸν ὀνομαζόμενον

[11, 497]   τὸ ῥυτόν φησιν ὀνομαζόμενον ποτήριον τοῖς ἥρωσι μόνοις ἀποδίδοσθαι. Δωρόθεος δ´

[11, 461]   Τὸ γὰρ ῥυτὸν ὀνομαζόμενον μόνοις τοῖς ἥρωσιν ἀπεδίδοσαν. Ὃ καὶ δόξει

[11, 503]   ἀλσώδεις καὶ συσκίους τόπους τοὺς τοῖς θεοῖς ἀνειμένους, ἐν οἷς ἔστιν

[11, 482]   ὁσάκις ἐπί τι πληρώσαιεν, ἀποσπείσαντες τοῖς θεοῖς ἐκ τῆς φιάλης ᾠνοχόουν

[11, 489]   κατεσκευάσαντο καὶ τοὺς τρίποδας τοὺς τοῖς θεοῖς καθαγιζομένους, (φθόεις κυκλοτερεῖς καὶ

[11, 482]   οὐδὲ κοτύλῃ. (Κρατῆρα γὰρ ἵστασαν τοῖς θεοῖς, οὐκ ἀργυροῦν οὐδὲ λιθοκόλλητον,

[11, 503]   ἐν Διπλασίοις· Τί οὖν ἐνέσται τοῖς θεοῖσιν; {Β. Οὐδὲ ἕν, (ἂν

[11, 495]   Φοῖνιξ δ´ ὁ Κολοφώνιος ἐν τοῖς Ἰάμβοις ἐπὶ φιάλης τίθησι τὴν

[11, 461]   χλευάζων Ἕρμιππος ὁ κωμῳδιοποιὸς ἐν τοῖς Ἰάμβοις φησίν· Εἰς τὸ Κυλικράνων

[11, 486]   Θυατειρηνός ᾧ τὸ ἔλαιον ἐπισπένδουσι τοῖς ἱεροῖς, σπονδεῖον δὲ ᾧ τὸν

[11, 467]   ἐν αʹ περὶ τῶν παρὰ τοῖς ἱστορικοῖς Λέξεων ζητουμένων φησί· Γυάλας

[11, 506]   γοῦν Καρύστιος ὁ Περγαμηνὸς ἐν τοῖς Ἱστορικοῖς Ὑπομνήμασιν οὕτως· Σπεύσιππος πυνθανόμενος

[11, 466]   δὲ αὐτοῖς παῖδας ἁρπάζειν· καὶ τοῖς καλοῖς παρ´ αὐτοῖς ἄδοξόν ἐστιν

[11, 476]   θηρικλείου. ~(ΚΕΡΑΣ. Τοὺς πρώτους λέγεται τοῖς κέρασι τῶν βοῶν πίνειν· ἀφ´

[11, 476]   τοὺς Περραιβοὺς παρίστησιν ἀντὶ ποτηρίων τοῖς κέρασι χρωμένους διὰ τούτων· Ἀργυρηλάτοις

[11, 476]   καὶ ταυρόμορφος ἵδρυται. Ὅτι δὲ τοῖς κέρασιν ἔπινον δῆλον ἐκ τοῦ

[11, 488]   θέσιν. Ἐξοχὴ δ´ ἦν ὀλίγη τοῖς κολαπτῆρσιν ἐπηρμένη καὶ οἱονεὶ κεφαλίδας

[11, 509]   ταῦτα πιστευθεὶς εἶναι χρηστὸς παρὰ τοῖς Κυζικηνοῖς, μικρὸν ἐπισχὼν χρόνον ἐπέθετο

[11, 484]   μηδὲ ἄκρατον μηδὲ τραγηματίζεσθαι ἐν τοῖς κωθωνισμοῖς. Ὅταν δ´ ἱκανῶς ἔχῃς

[11, 466]   Ὁ δὲ παρὰ Σοφοκλεῖ (ἐν τοῖς Λαρισαίοις Ἀκρίσιος καὶ αὐτὸς ἐκπώματα

[11, 508]   οἷς καὶ περὶ τῶν ἐν τοῖς μαθήμασι διεξέρχεται καὶ περὶ τῶν

[11, 466]   ζῷόν τι. ΒΡΟΜΙΑΔΕΣ, ἔκπωμα ὅμοιον τοῖς μακροτέροις τῶν σκύφων. (ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΝ ΕΚΠΩΜΑ

[11, 481]   Τυραννίδι διὰ τούτων· Εἶτ´ ἐκεραμεύσαντο τοῖς μὲν ἀνδράσιν ποτήρια πλατέα, τοίχους

[11, 476]   οὕτως· (Ἐπεὶ δὲ Ξενοφῶν σὺν τοῖς μετ´ αὐτοῦ εἰσῆλθε πρὸς τὸν

[11, 466]   Εὖτε τὴν ἀπ´ ἀγκύλης ἵησι τοῖς νεανίαις, λευκὸν ἀντείνουσα πῆχυν. Ἐντεῦθεν

[11, 508]   Πλάτωνος καὶ Σόλωνος, τῶν μὲν τοῖς νόμοις ἐμμένειν τοὺς πολίτας, (τῶν

[11, 500]   προσφέρεσθαι, ἀποκλάσαντες ἀπ´ αὐτῶν ἐν τοῖς ξυλίνοις ποτηρίοις, οὓς καλοῦσι ταβαίτας,

[11, 465]   καὶ ἀποθνῄσκων οὐκ ὤκνησεν ὑποθέσθαι τοῖς οἰκείοις ἐπιγράψαι αὐτοῦ τῷ μνήματι

[11, 470]   Αἰγυπτιακοῖς οὕτως γράφει· Αἰγυπτίων ἐν τοῖς οἴκοις κεῖται φιάλη χαλκῆ καὶ

[11, 484]   μάλιστα. Κατανίζεται γὰρ τὸ σῶμα τοῖς οἴνοις· ὑγρὸν γὰρ καὶ θερμὸν

[11, 492]   δὲ καὶ τῷ ἀριθμῷ καὶ τοῖς ὀνόμασιν ἑπτά. (Πρὸς δὲ τοὺς

[11, 503]   τὸ ποτήριον, φησὶ Τρύφων ἐν τοῖς Ὀνοματικοῖς, τὸ ἐπὶ τῷ σκολίῳ

[11, 462]   τῶν προτέρων, ἢ στάσιας σφεδανάς, τοῖς οὐδὲν χρηστὸν ἔνεστι, ~(θεῶν δὲ

[11, 508]   ἔοικεν οὖν ὁ Πλάτων οὐ τοῖς οὖσιν ἀνθρώποις γράψαι τοὺς νόμους,

[11, 502]   ἐν Νόμοις· Χρυσίδι σπένδων γέγραφε τοῖς ὄφεσι πιεῖν διδούς· καὶ Ἕρμιππος

[11, 502]   τὴν κατάλυσιν ησονην αἴθων ἀνήρ. Τοῖς παισί τ´ εἶπα (δύο γὰρ

[11, 466]   ἐν τῇ προέσει. Ἦν γὰρ τοῖς παλαιοῖς πεφροντισμένον καλῶς καὶ εὐσχημόνως

[11, 495]   ἦν τοῦ ἀγγείου πρότερον μὲν (τοῖς Παναθηναικοῖς ἐοικώς, ἡνίκα ἐκαλεῖτο πελίκη,

[11, 469]   τὴν ἐλαφρότητα τῶν ποτηρίων καὶ τοῖς πένησι τοῦ καλλωπισμοῦ τούτου μεταδιδόντων.

[11, 472]   διαφέρει σαφῶς παρίστησι Καλλίξεινος ἐν τοῖς (περὶ Ἀλεξανδρείας φάσκων τινὰς ἔχοντας

[11, 474]   (ΚΑΡΧΗΣΙΟΝ. Καλλίξεινος ὁ Ῥόδιος ἐν τοῖς περὶ Ἀλεξανδρείας φησὶν ὅτι ποτήριόν

[11, 471]   λαβὼν ἐπανῆκεν. Ἀδαῖος δ´ ἐν τοῖς περὶ Διαθέσεως τὸ αὐτὸ ὑπολαμβάνει

[11, 505]   Μένωνος, ὅτι αὐτὸς αἴτιος ἐγένετο (τοῖς περὶ Κλέαρχον τῆς ἀπωλείας τῆς

[11, 501]   Ὁ δὲ Μυρλεανὸς Ἀσκληπιάδης ἐν τοῖς περὶ Κρατίνου βαλανειόμφαλοι, φησίν, λέγονται,

[11, 472]   Ἀγαθῆς Τύχης. ΙΣΘΜΙΟΝ. Πάμφιλος ἐν τοῖς περὶ Ὀνομάτων Κυπρίους τὸ ποτήριον

[11, 461]   περιέργους καὶ παντοίας. Ἐν δὲ τοῖς περὶ τὴν Ἑλλάδα τόποις οὔτ´

[11, 477]   Διονύσιος δ´ ὁ Σάμιος ἐν τοῖς περὶ τοῦ Κύκλου (τὸ Ὁμηρικὸν

[11, 466]   τοῖς σπένδειν βουλομένοις εἴτε καὶ τοῖς πίνειν, ἢ ὅτι δύο ὦπας

[11, 464]   περὶ ἀγαθῶν καὶ κακῶν Πραγματείᾳ τοῖς πλείστοις προσάπτειν. Καλεῖσθαι γοῦν τὴν

[11, 469]   Ἀθήνησι θηρικλείους, Ἀθηναίων μὲν αὐτὰς τοῖς πλουσίοις διὰ τὰ βάρη χαλκευσαμένων

[11, 509]   φησίν, χρήματα καὶ σῖτον ἐπιδοὺς τοῖς πολίταις καὶ διὰ ταῦτα πιστευθεὶς

[11, 466]   τε τὴν ψυχὴν ἡ ἐν τοῖς πότοις διατριβή, ἀναζωπυροῦσα καὶ ἀνεγείρουσα

[11, 506]   ἐξ ἑτοίμου δυνάμεως ὑπαρχούσης ἐπέπεσε τοῖς πράγμασι. Τοῦτο δ´ εἴπερ οὕτως

[11, 467]   ὅταν συζευγνυμένου τοῦ ἰῶτα. Κἀν τοῖς προκειμένοις οὖν οἱ Σάτυροι τοῦ

[11, 474]   ἐκυβέρνα Θούριος. Πολέμων δ´ ἐν τοῖς πρὸς Ἀντίγονον περὶ Ζωγράφων φησίν·

[11, 501]   ἐν ταῖς γυναικείαις πυέλοις, ὅθεν τοῖς σκαφίοις ἀρύουσιν. Τίμαρχος δ´ ἐν

[11, 495]   δ´ ἐν τρίτῳ περὶ Πινδάρου τοῖς Σκίροις φησὶν Ἀθήναζε ἀγῶνα ἐπιτελεῖσθαι

[11, 466]   δέπας ἤτοι ὅτι δίδοται πᾶσι τοῖς σπένδειν βουλομένοις εἴτε καὶ τοῖς

[11, 498]   (Ἀμφιτρύων δὲ τὴν λείην δασάμενος τοῖς συμμάχοις καὶ τὸν σκύπφον ἔχων

[11, 494]   ὃ καλοῦσιν οἰνιστηρίαν, καὶ σπείσαντες τοῖς συνελθοῦσι διδόασι πιεῖν. ΟΛΛΙΞ. Πάμφιλος

[11, 507]   ἐφωράθη· καὶ τὸ καθόλου πᾶσι τοῖς Σωκράτους μαθηταῖς ἐπεφύκει μητρυιᾶς ἔχων

[11, 509]   τῶν πολιτῶν ἐξήλασεν, ἀλλὰ καὶ τοῖς τούτων δούλοις τὰ χρήματα τῶν

[11, 508]   ταὐτὰ ποιεῖν τοῖς εὐχομένοις, ἀλλὰ τοῖς τῶν ἐνδεχομένων ἀντεχομένοις. (Χωρὶς τοίνυν

[11, 468]   οἷον δακτύλων, ἢ ἐπεὶ περιείληπται τοῖς τῶν πινόντων δακτύλοις. Τινὲς δὲ

[11, 465]   Ὁ δὲ Οἰδίπους (δι´ ἐκπώματα) τοῖς υἱοῖς κατηράσατο, ὡς ὁ τὴν

[11, 508]   ἀνθρώποις γράψαι τοὺς νόμους, ἀλλὰ τοῖς ὑπ´ αὐτοῦ διαπλαττομένοις, ὥστε καὶ

[11, 466]   μελισσῶν ἡδὺ μὲν ὄρθρου καταβαυκαλίσαι τοῖς ὑπὸ πολλῆς κραιπαλοβόσκου δίψης κατόχοις.

[11, 507]   (Ἡγήσανδρος δὲ ὁ Δελφὸς ἐν τοῖς Ὑπομνήμασι περὶ τῆς πρὸς πάντας

[11, 482]   νῦν παρ´ ὑμῖν ποιοῦσιν ἐν τοῖς φιδιτίοις. Εἰ δέ ποτε πλεῖον

[11, 504]   γαμβρῷ προπίνων» ἀλλὰ καὶ πᾶσι τοῖς φιλτάτοις ἔδωκε τῷ παιδὶ περισοβεῖν

[11, 500]   καλουμένου διαλεγόμενος γράφει οὕτως· Σὺν τοῖς φύλλοις δρέποντες συντιθέασιν εἰς παλάθης

[11, 464]   ᾠνοχοεῖτο καὶ τραγήματα παρεφέρετο, καὶ τοῖς χοροῖς εἰσιοῦσιν ἐνέχεον πίνειν καὶ

[11, 470]   οὗ καὶ τοὔνομα ἔχει, γεγονὼς τοῖς χρόνοις κατὰ τὸν κωμικὸν Ἀριστοφάνη.

[11, 475]   Χάρων δ´ ὁ Λαμψακηνὸς ἐν τοῖς Ὥροις παρὰ (Λακεδαιμονίοις φησὶν ἔτι

[11, 480]   μὲν Ἀττικῶν μνημονεύει Πίνδαρος ἐν τοῖσδε· Ὦ Θρασύβουλ´, ἐρατᾶν ὄχημ´ ἀοιδᾶν

[11, 492]   οὕτω πινόμενα λέγει ὁ ποιητής· Τοῖσι δὲ τεῦχε κυκεῶ ἐυπλόκαμος Ἑκαμήδη

[11, 487]   τὸν στροφέα τῆς κηπαίας ἐν τοῖσι κορήμασιν οὖσαν. (ΝΕΣΤΟΡΙΣ. Περὶ τῆς

[11, 486]   καὶ πάντων ἀπ´ ἐκείνης σοὶ τοῖχοι γλυκερῶν σῦλα φέρωσι πόθων. ΛΟΥΤΗΡΙΟΝ.

[11, 481]   τοῖς μὲν ἀνδράσιν ποτήρια πλατέα, τοίχους οὐκ ἔχοντ´, ἀλλ´ αὐτὸ τοὔδαφος

[11, 499]   Δίφιλος ἐν Ἀδελφοῖς εἴρηκεν· (Ὦ τοιχωρύχον ἐκεῖνο καὶ τῶν δυναμένων λαγύνιον·

[11, 464]   καὶ ἐστεφανωμένοι ἐθεώρουν, παρὰ δὲ τὸν ἀγῶνα πάντα οἶνος αὐτοῖς ᾠνοχοεῖτο

[11, 506]   δὲ τῷ Εὐθυδήμῳ Εὐθύδημον καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ Διονυσόδωρον προπηλακίζων καὶ

[11, 506]   πάντων Ἑλλήνων ἐχθροὺς Πέρσας. (Καὶ τὸν ἀδελφὸν δὲ τοῦ Ἀλκιβιάδου Κλεινίαν

[11, 506]   Ἀλκιβιάδου λεχθέντα σιωπῶ· ὅτι δὲ τὸν Ἀθηναίων δῆμον εἰκαῖον εἴρηκε κριτὴν

[11, 503]   φίλαισιν ὠλέναισι δέξεται. Καὶ ὁ τὸν Αἰγίμιον δὲ ποιήσας εἴθ´ Ἡσίοδός

[11, 505]   Ἀριστοτέλης πρὸ Πλάτωνος διαλόγους γεγραφέναι τὸν Ἀλεξαμενόν. Διαβάλλει δὲ ὁ Πλάτων

[11, 495]   μὲν καλεῖν Θεσσαλοὺς καὶ Αἰολεῖς τὸν ἀμολγέα, πέλλαν δὲ τὸ ποτήριον.

[11, 460]   (Ποτήρια δὲ πρῶτον οἶδα ὀνομάσαντα τὸν Ἀμόργιον ποιητὴν Σιμωνίδην ἐν Ἰάμβοις

[11, 466]   κεράμου τὴν ἰδέαν μιμούμενοι. Λύσιππον τὸν ἀνδριαντοποιόν φασι Κασάνδρῳ χαριζόμενον, ὅτε

[11, 506]   ὑπὸ τοῦ δήμου προαγομένους, Φανοσθένη τὸν Ἄνδριον κἀπολλόδωρον τὸν Κυζικηνόν, ἔτι

[11, 508]   τοῦ Ἡρακλεώτου. Ἀλλὰ τὰ κατὰ τὸν ἄνθρωπον ἅπερ ἐπαγγέλλεται καὶ ἡμεῖς

[11, 491]   ἀκουστέον· γενήσονται γὰρ οὕτως ηʹ τὸν ἀριθμόν· ἀλλ´ ἐπείπερ ἔσχισται μὲν

[11, 492]   Διὸς ἐνίεσθαι χάριν τοῦ σῴζειν τὸν ἀριθμὸν αὐτῶν, ποιητικῶς αἰνιττόμενος ὅτι

[11, 506]   τοῦ ἀντιπολιτευσαμένου Περικλεῖ καὶ Λυσίμαχον τὸν Ἀριστείδου τοῦ δικαίου, τῆς τῶν

[11, 479]   ἕκαστα αὐτῶν. Ἔδει γὰρ εἰς τὸν ἀριστερὸν ἀγκῶνα ἐρείσαντα καὶ τὴν

[11, 489]   οὓς καὶ καλοῦσι σελήνας. Καὶ τὸν ἄρτον δ´ ἐκάλεσαν ὅτι τῶν

[11, 466]   ιϚ τῶν Ἱστοριῶν Λυσίμαχόν φησι τὸν Βαβυλώνιον, καλέσαντα ἐπὶ δεῖπνον Ἵμερον

[11, 476]   τῷ κατὰ Δημάδου Φίλιππόν φησι τὸν βασιλέα προπίνειν κέρατι τούτοις οἷς

[11, 501]   ὁ ποιητὴς τὸν μὲν ἐμπυριβήτην, τὸν δὲ ἄπυρον· Κὰδ δὲ λέβητ´

[11, 466]   ὑποδεξαμένα θαήσατο χρύσεον αἶψα» (ποτήριον) Τὸν δὲ Ἥλιον ὁ Στησίχορος ποτηρίῳ

[11, 503]   οὐκ ἔτι ἔξεστι κυαθίζειν γάρ τὸν δὲ κάδον ἔξω καὶ τὸ

[11, 489]   ἔξαρσιν ἔχοντα τοῦ ὕψους σύμμετρον, τὸν δὲ κατ´ ἐλάττω κύκλον συνεχόμενον

[11, 467]   οἴνου πλήρη γυάλαν ἔχοντά τινα, τὸν δὲ λαβόντα σπένδειν. (ΔΕΙΝΟΣ. (Ὅτι

[11, 493]   εἶπε μογέοντας ἀείρειν τὸ δέπας, τὸν δὲ Νέστορα μόνον ἀμογητί. Ἄλογον

[11, 498]   ὃν εἵλετο αὑτῷ. Καὶ πάλιν· Τὸν δὲ σκύπφον Τηλεβόῃ δίδωσι Ποσειδῶν

[11, 467]   δ´ εἰπὼν ἐκπώματος εἶναι γένος τὸν δεῖνον παρατίθεται Στράττιδος ἐκ Μηδείας·

[11, 506]   ἔχειν, ἀλλ´ ὅτι καὶ ἀπέκτεινε τὸν δεσπότην. Οὗτος δ´ ἐστὶ Πλάτων,

[11, 501]   λέβητ´ ἄπυρον βοὸς ἄξιον ἀνθεμόεντα, τὸν δεχόμενον ἴσως ὕδωρ ψυχρόν, ὥστε

[11, 482]   ἔχοντα χρυσᾶ παρθένων; {Β. Νὴ τὸν Δί´, ἦν γάρ. {Α. Ὦ

[11, 489]   ὁ Ἡρακλεώτης ἐξηγούμενος τὴν κατὰ τὸν Διονύσιον διάταξίν φησιν σκύφον εἶναι

[11, 476]   τῶν βοῶν πίνειν· ἀφ´ οὗ τὸν Διόνυσον κερατοφυῆ πλάττεσθαι ἔτι τε

[11, 465]   προσφέρεσθαι· ὅθεν καὶ Λιμναῖον κληθῆναι τὸν Διόνυσον, ὅτι μιχθὲν τὸ γλεῦκος

[11, 471]   δ´ ὁ Ἀλεξανδρεὺς ἀπὸ τοῦ τὸν Διόνυσον τοὺς θῆρας κλονεῖν σπένδοντα

[11, 465]   τῇ κράσει ἐν ᾠδαῖς ἔμελπον τὸν Διόνυσον, χορεύοντες καὶ ἀνακαλοῦντες Εὔαν

[11, 508]   αὐτῷ εἰς Συρακούσας, ὁρῶν ἤδη τὸν Δίωνα ἐξιδιοποιούμενον τὴν μοναρχίαν ἀποκτείνας

[11, 474]   κανθάρους, καὶ τὸν λύχνον ὁμοίως τὸν ἐκ τῆς ὀροφῆς ἐξηρτημένον, ἀνακεχυμένας

[11, 466]   ἀναζωπυροῦσα καὶ ἀνεγείρουσα μετὰ φρονήσεως τὸν ἑκάστου νοῦν, ὥς φησιν ὁ

[11, 468]   Εἰ δ´ οὐχ ἱκανόν σοι, τὸν ἐλέφανθ´ ἥκει φέρων ὁ παῖς.

[11, 466]   ἤδη τῆς Μηθύμνης οἰκουμένης παραγενέσθαι τὸν Ἔναλον καὶ διηγεῖσθαι τὸν τρόπον,

[11, 479]   ἢ ὅστις ἐστὶν ὁ ποιήσας τὸν ἐπιγραφόμενον Ἑλλαδικὸν περὶ τοῦ ἐν

[11, 464]   σοὶ δοκῇ. {Α. Βούλεσθε δήπου τὸν ἐπιδέξι´, ὦ πάτερ, λέγειν ἐπὶ

[11, 464]   λέγειν ἐπὶ τῷ πίνοντι. {Β. Τὸν ἐπιδέξια λέγειν; Ἄπολλον, ὡσπερεὶ τεθνηκότι.

[11, 473]   ἐν καπηλείῳ πίνοντος Εἶθ´ ὁρῶ τὸν Ἑρμαίσκον τῶν ἁδρῶν τούτων τινὰ

[11, 475]   Λεπτὸς ἐξηγούμενος Θεοδωρίδα τὸ εἰς τὸν Ἔρωτα μέλος τὴν κελέβην φησὶ

[11, 508]   τὸν Σόλωνα τοὺς Ἀθηναίους καὶ τὸν Ζάλευκον τοὺς Θουρίους, καὶ αὐτόν,

[11, 504]   δεόντως ἐκ μεγάλων πίνετε ποτηρίων, τὸν ἥδιστον καὶ χαριέστατον Ξενοφῶντα πρὸ

[11, 480]   δώσων πιεῖν, ἔγχει τ´ ἐπιθεὶς τὸν ἡθμόν. Ταῦτα δ´ ἐστὶ κεράμεα

[11, 470]   τὴν χρείαν ταύτην (ὑπὸ Ἡφαίστου τὸν Ἥλιον καθεύδοντα περαιοῦσθαι πρὸς τὰς

[11, 469]   τὴν τοῦ Ἡλίου φιάλην κομίσασθαι τὸν Ἡρακλέα καὶ διαπλεῦσαι εἰς Ἐρύθειαν.

[11, 469]   λαβεῖν δ´ αὐτὸ παρ´ Ὠκεανοῦ τὸν Ἡρακλέα. Μήποτε δὲ ἐπεὶ μεγάλοις

[11, 466]   φησι τὸν ὠκεανόν, ᾧ καὶ τὸν Ἡρακλέα περαιωθῆναι ἐπὶ τὰς Γηρυόνου

[11, 470]   Ἄλεξις ἐν Ἡσιόνῃ θηρικλείῳ ποιεῖ τὸν Ἡρακλέα πίνοντα, ὅταν οὑτωσὶ λέγῃ·

[11, 494]   ἀλλὰ τοῖς αὑτοῦ πτεροῖς» κατὰ τὸν θαυμάσιον Αἰσχύλον ἁλίσκῃ, ἀπροσδιονύσους λύσεις

[11, 506]   δὲ τῷ περὶ Ἀνδρείας Μελησίαν τὸν Θουκυδίδου τοῦ ἀντιπολιτευσαμένου Περικλεῖ καὶ

[11, 476]   μὲν πρῶτον ἀλλήλους καὶ κατὰ τὸν Θρᾴκιον νόμον κέρατα οἴνου προὔτεινον.

[11, 491]   γαμφηλῇ φορέεσκε ποτὸν Διὶ μητιόεντι. Τὸν καὶ νικήσας πατέρα Κρόνον εὐρύοπα

[11, 506]   σοφῶν ἀνδρῶν ἐκθεατριζόμενον ἔχει καὶ τὸν Καλλίου βίον μᾶλλον τῶν Εὐπόλιδος

[11, 474]   μὴν κείνην ναῦν Καλλικλῆς ἐποίησε τὸν καλούμενον, Εὐφράνωρ δ´ ἐκυβέρνα Θούριος.

[11, 495]   αὐτοὺς ἔχοντας ἀμπέλου κλάδον κατάκαρπον τὸν καλούμενον ὦσχον. Τρέχουσι δ´ ἐκ

[11, 474]   (παιδάριον, ἔγχει, νὴ Δί´ εἰς τὸν κάνθαρον. Ἐπιγένης Ἡρωίνῃ· Ἀλλ´ οὐδὲ

[11, 473]   πάνυ, καὶ ξηρὸν ἐπόης´ εὐθέως τὸν κάνθαρον. Ξέναρχος δ´ ἐν Πριάπῳ

[11, 474]   τὸ βαθὺ δ´ ἐπανάγωμεν· εἰς τὸν κάνθαρον, (παιδάριον, ἔγχει, νὴ Δί´

[11, 474]   ποδὶ (προσῆγε πρᾴως καὶ καλῶς τὸν κάνθαρον. Φρύνιχος Κωμασταῖς· Εἶτα κεραμεύων

[11, 473]   τροφὸν τῆς παρθένου, κεράσαι κελεύσας τὸν κάπηλόν μοι χόα ὀβολοῦ παραθεῖναί

[11, 503]   δύο πυθμένας ἔχει, ἕνα μὲν τὸν κατὰ τὸ κύτος αὐτῷ συγκεχαλκευμένον,

[11, 488]   ἕνα μὲν γὰρ εἶναι πυθμένα τὸν κατὰ τὸ κύτος συγκεχαλκευμένον ὅλῳ

[11, 471]   οὐδὲν σκεῦος οὐδεπώποτε· (καθαρώτερον γὰρ τὸν κέραμον εἰργαζόμην ἢ Θηρικλῆς τὰς

[11, 506]   κἀπολλόδωρον τὸν Κυζικηνόν, ἔτι δὲ τὸν Κλαζομένιον Ἡρακλείδην. Ἐν δὲ τῷ

[11, 462]   καὶ αὐτὸς τὸ συμπόσιον κατὰ τὸν Κολοφώνιον Ξενοφάνη πλῆρες ὂν πάσης

[11, 466]   δ´ ἐπουρίσας πλήρωσον, εὐτρεπῆ τε τὸν κοντὸν ποοῦ καὶ τοὺς κάλως

[11, 489]   πρῶτοι διαταξάμενοι τοῖς ἀνθρώποις, πειθόμενοι τὸν κόσμον εἶναι σφαιροειδῆ, λαμβάνοντες ἔκ

[11, 487]   ´πιδείξω καθ´ ἕν· ὃς ἂν τὸν κότταβον ἀφεὶς ἐπὶ τὴν πλάστιγγα

[11, 478]   Καὶ Πλάτων ἐν Διὶ κακουμένῳ Τὸν κότυλον φέρει φησί, καὶ Ἀριστοφάνης

[11, 506]   προαγομένους, Φανοσθένη τὸν Ἄνδριον κἀπολλόδωρον τὸν Κυζικηνόν, ἔτι δὲ τὸν Κλαζομένιον

[11, 470]   ἔχει, γεγονὼς τοῖς χρόνοις κατὰ τὸν κωμικὸν Ἀριστοφάνη. Μνημονεύει δὲ τῆς

[11, 464]   μαρτυρεῖν δὲ τούτοις καὶ Φερεκράτη τὸν κωμικόν ὅτι μέχρι τῆς καθ´

[11, 459]   ἀρχὴ τῶν λόγων γενήσεται; Κατὰ τὸν κωμῳδιοποιὸν Κηφισόδωρον, ἑταῖρε Τιμόκρατες. Συναχθέντων

[11, 499]   τὴν λάγυνον. Ἀρσενικῶς δὲ εἴρηκε τὸν λάγυνον Νικόστρατος μὲν ἐν Ἑκάτῃ·

[11, 482]   δ´ ἐν τῇ πρὸς Ἀγήτορα τὸν Λάκωνα Ἐπιστολῇ ὡς κυαθῶδες ἀγγεῖον

[11, 490]   τὴν δόξαν ὡς ἴδιον ἐκφέρει τὸν λόγον. Καὶ Σιμωνίδης δὲ τὰς

[11, 460]   περὶ ὧν ἐπαγγέλλεται ποτηρίων ἀποδοὺς τὸν λόγον καὶ τὰς κύλικας πλήρεις

[11, 466]   τῷ πόματι φάρμακον ὑγείας ἐγκιρνάναι τὸν λόγον. (Ὅτι διὰ σπουδῆς εἶχον

[11, 507]   καὶ Πλάτωνος φήσειέν τις εἶναι τὸν λόγον, οὐχ ὁρῶ τίν´ ἐσχήκαμεν

[11, 500]   σκύφων Βακχυλίδης ἐν τούτοις ποιούμενος τὸν λόγον πρὸς τοὺς Διοσκόρους, καλῶν

[11, 508]   πεποιήκασιν; καίτοι γε ἔδει καθάπερ τὸν Λυκοῦργον τοὺς Λακεδαιμονίους καὶ τὸν

[11, 474]   ἐκπώματα δὲ κεραμέους κανθάρους, καὶ τὸν λύχνον ὁμοίως τὸν ἐκ τῆς

[11, 487]   Ἐὰν τύχῃ μόνον αὐτῆς, ἐπὶ τὸν μάνην πεσεῖται καὶ ψόφος ἔσται

[11, 491]   ὃ δ´ ἀέξετο πᾶσι μέλεσσι. Τὸν μὲν ἄρα τρήρωνες ὑπὸ ζαθέῳ

[11, 470]   Ἠὼς ὠκεανὸν προλιποῦς´ οὐρανὸν εἰσαναβῇ· (τὸν μὲν γὰρ διὰ κῦμα φέρει

[11, 501]   (καὶ λέβητα καλεῖ ὁ ποιητὴς τὸν μὲν ἐμπυριβήτην, τὸν δὲ ἄπυρον·

[11, 489]   δὲ καὶ δύο πυθμένας ὑποτίθεσθαι, τὸν μὲν οἷον τοῦ ποτηρίου φέροντα

[11, 466]   κέραμον διὰ τὸ πολὺν ἐξάγεσθαι τὸν Μενδαῖον οἶνον ἐκ τῆς πόλεως,

[11, 499]   τινές; {Β. Τρίχους. Καὶ πάλιν· Τὸν μεστὸν ἡμῖν φέρε λάγυνον. Καὶ

[11, 507]   εἰς ἄλλας φύσεις ἢ πρὸς τὸν μετεωρότερον καὶ καθαρώτερον ἀνέρχεσθαι τόπον,

[11, 482]   ἐκ τῆς φιάλης ᾠνοχόουν ἐφεξῆς, τὸν νεοκρᾶτα βάπτοντες τῷ κυμβίῳ, καθὰ

[11, 471]   δεῦρο παρ´ ἐμέ, Θεολύτη, παρὰ τὸν νέον ξύνδουλον. Οὑτωσὶ καλῶς. {ΘΕΟΛ.

[11, 493]   ἔτι δ´ Ἀχιλλέως παρόντων εἰσάγεσθαι τὸν Νέστορα γενναιότερον, τῇ ἡλικίᾳ προβεβηκότα.

[11, 507]   (συγγενόμενος ἐκινδύνευσεν, δὶς δὲ πρὸς τὸν νεώτερον Διονύσιον. Αἰσχίνου τε πένητος

[11, 490]   Μοιρὼ ἡ Βυζαντία καλῶς ἐδέξατο τὸν νοῦν τῶν Ὁμήρου ποιημάτων ἐν

[11, 460]   οὕτως γὰρ ἐδείπνουν οἱ τότε τὸν Ὀδυσσέα, φησὶν ὁ ποιητής, (παῖδα

[11, 465]   καὶ τιθήνας τοῦ Διονύσου, ὅτι τὸν οἶνον αὐξάνει τὸ ὕδωρ κιρνάμενον.

[11, 481]   πλεῖστος οἶνος ἐκποθῇ. (Εἶθ´ ὅταν τὸν οἶνον αὐτὰς αἰτιώμεθ´ ἐκπιεῖν, λοιδοροῦνται

[11, 466]   Οὐ γὰρ τὸ ὕδωρ ἐπὶ τὸν οἶνον ἐπέχεον, ἀλλ´ ἐπὶ τὸ

[11, 464]   ἐμβληθέντων ἕψονται καὶ παραχεόντων εἰς τὸν οἶνον ἧττον μεθύσκουσιν. Κἀν ἄλλῳ

[11, 464]   παρεισφέρονται καὶ διὰ τὸ θερμαινομένας τὸν οἶνον ἧττον ποιεῖν μεθύσκειν. Σμύρνης

[11, 486]   τοῖς ἱεροῖς, σπονδεῖον δὲ ᾧ τὸν οἶνον, καλεῖσθαι λέγων καὶ λοιβίδας

[11, 495]   ΠΡΟΑΡΟΝ κρατὴρ ξύλινος, εἰς ὃν τὸν οἶνον κιρνᾶσιν οἱ Ἀττικοί. Κοίλοις

[11, 466]   ποτηρίῳ ὕδωρ ἐμβάλλεσθαι, μεθ´ ὃ τὸν οἶνον. Ξενοφάνης· Οὐδέ κεν ἐν

[11, 461]   μᾶλλον εὐχερῆ καταφεύγουσιν εἰκότως ἐπὶ τὸν οἶνον. (Ὅθεν δὴ καὶ τὰ

[11, 466]   ἐπέχεον, ἀλλ´ ἐπὶ τὸ ὕδωρ τὸν οἶνον, ὅπως ἐν τῷ πίνειν

[11, 474]   ὡσπερεὶ αὐτὰ τὰ ποτήρι´, οὐ τὸν οἶνον πιόμενοι. (Σωσικράτης Φιλαδέλφοις· Λεπτὴ

[11, 489]   μὲν οἷον τοῦ ποτηρίου φέροντα τὸν ὅλον ὄγκον (καὶ) κατὰ μείζονα

[11, 505]   καὶ ὁ Γοργίας αὐτὸς ἀναγνοὺς τὸν ὁμώνυμον αὑτῷ διάλογον πρὸς τοὺς

[11, 462]   ἀναφαίνῃ, ὡς οἱ μνημοσύνη, καὶ τὸν ὃς ἀμφ´ ἀρετῆς. Οὔτι μάχας

[11, 466]   παρεσκευασμένα· ἅπαντα χρυσᾶ, Τρόφιμε, νὴ τὸν Οὐρανόν, ὑπερήφανα. Ἐγὼ μὲν (γὰρ)

[11, 503]   τούτων περάνῃς, τὸν Τελαμῶνα μηδὲ τὸν Παιῶνα μηδ´ Ἁρμόδιον. ΩΙΟΣΚΥΦΙΑ. Περὶ

[11, 466]   κύπελλον χρυσοῦ οὕτω θαυμασίου ὡς τὸν παρ´ αὐτοῖς αὐτῷ παραβαλλόμενον οὐδὲν

[11, 478]   ποτήριον οὕτως καλεῖσθαι. Διόδωρος δὲ τὸν παρά τισι κότυλον κοτύλην ὠνομακέναι

[11, 478]   εἶδος εἶναι. Δύνασθαι δὲ καὶ τὸν παρὰ (τοῖς Αἰτωλοῖς καί τισι

[11, 466]   Ἐστὶ δὲ φιαλῶδες ποτήριον κατὰ τὸν Παριανὸν Πολυδεύκην. ΒΟΜΒΥΛΙΟΣ, θηρίκλειον Ῥοδιακόν,

[11, 496]   μυστικήν. Μνημονεύει αὐτῶν καὶ ὁ τὸν Πειρίθουν γράψας, εἴτε Κριτίας ἐστὶν

[11, 505]   φασι καὶ Φαίδωνα εἰπεῖν ἀναγνόντα τὸν περὶ Ψυχῆς. Διὸ καλῶς ὁ

[11, 459]   ἱερὰ θύων ἐν ὁδῷ παραπορευόμενον τὸν Πετεὼ κατέσχεν καὶ κατακλίνας ἐν

[11, 507]   πλειόνων παρόντων. Δοκεῖν γὰρ ἔφη τὸν Πλάτωνα κορώνην γενόμενον ἐπὶ τὴν

[11, 505]   φασιν ὡς ἀναγνοὺς ὁ Γοργίας τὸν Πλάτωνος διάλογον πρὸς τοὺς παρόντας

[11, 467]   ἅλω καλεῖ δῖνον. Κυρηναῖοι δὲ τὸν ποδονιπτῆρα δεῖνον ὀνομάζουσιν, ὡς Φιλητᾶς

[11, 493]   κατηγορουμένων τῇ ἀναστροφῇ χρησάμενοι ἀπολύομεν τὸν ποιητήν. Ἀπὸ γὰρ τούτου τοῦ

[11, 492]   ἐπὶ τοῦ Διὸς σημαίνειν πείθονται τὸν ποιητὴν ὅταν λέγῃ· Τῇ μέν

[11, 477]   Ἡγήσανδρος ὁ Δελφὸς Εὐφορίωνά φησι τὸν ποιητὴν παρὰ Πρυτάνιδι δειπνοῦντα καὶ

[11, 478]   παρά τισι κότυλον κοτύλην ὠνομακέναι τὸν ποιητήν Πύρνον καὶ κοτύλην. Ὃν

[11, 461]   ἀπεστερημένοι τῆς παιδείας ὁρμῶσιν ἐπὶ τὸν πολὺν οἶνον καὶ πορίζονται τροφὰς

[11, 494]   τἄλλα πάντ´ ἀγγεῖα τὰ περὶ τὸν πότον, κοὐδ´ ὀξύβαφον οἰνηρὸν ἔτι

[11, 503]   κύτος αὐτῷ συγκεχαλκευμένον, ἕτερον δὲ τὸν πρόσθετον ἀπ´ ὀξέος ἀρχόμενον, (καταλήγοντα

[11, 488]   ὅλῳ τῷ ἀγγείῳ, ἕτερον δὲ τὸν πρόσθετον, ἀπὸ ὀξέος ἀρχόμενον, καταλήγοντα

[11, 501]   ἀμφοτέρων τῶν μερῶν τίθεσθαι, κατὰ τὸν πυθμένα καὶ κατὰ τὸ στόμα.

[11, 501]   (Δύναται δὲ καὶ ἡ ἐπὶ τὸν πυθμένα καὶ τὸ στόμα τιθεμένη·

[11, 501]   τοῦ Κρατῆρος ῥησειδίῳ τὴν κατὰ τὸν πυθμένα μὴ δυναμένην τίθεσθαι καὶ

[11, 460]   νέον γεγαῶτα κιχήσατο θυγατέρος ἧς, τόν ῥά οἱ Εὐρύκλεια φίλοις ἐπὶ

[11, 469]   πλουσίοις διὰ τὰ βάρη χαλκευσαμένων τὸν ῥυθμὸν τοῦτον, Ῥοδίων δὲ διὰ

[11, 476]   τοῖς μετ´ αὐτοῦ εἰσῆλθε πρὸς τὸν Σεύθην, ἠσπάζοντο μὲν πρῶτον ἀλλήλους

[11, 494]   θατέρου. (ΟΙΝΙΣΤΗΡΙΑ. Οἱ μέλλοντες ἀποκείρειν τὸν σκόλλυν ἔφηβοι, φησὶ Πάμφιλος, εἰσφέρουσι

[11, 479]   γὰρ μόνον ἐφιλοτιμοῦντο βάλλειν ἐπὶ τὸν σκοπόν, ἀλλὰ καὶ καλῶς ἕκαστα

[11, 498]   λείην δασάμενος τοῖς συμμάχοις καὶ τὸν σκύπφον ἔχων ὃν εἵλετο αὑτῷ.

[11, 477]   ποτήριον. Κλείταρχος δέ φησιν Αἰολεῖς τὸν σκύφον κισσύβιον καλεῖν· Μαρσύας δὲ

[11, 508]   τὸν Λυκοῦργον τοὺς Λακεδαιμονίους καὶ τὸν Σόλωνα τοὺς Ἀθηναίους καὶ τὸν

[11, 504]   διὰ χειρὸς ἔχειν Δοῦρίς φησι τὸν σοφὸν Πλάτωνα, λέγει που κἠκρατηρίχημες»

[11, 487]   τάλαιναν πλάστιγγ´ ἂν ἴδοις (παρὰ τὸν στροφέα τῆς κηπαίας ἐν τοῖσι

[11, 504]   πίνειν μεγάλοις ποτηρίοις, ὃ δὲ τὸν Σωκράτην παράγει τῷ ψυκτῆρι πίνοντα

[11, 507]   ἀλλὰ καλέσας αὐτὸν φορτικῶς Σάθωνα τὸν ταύτην ἔχοντα τὴν ἐπιγραφὴν διάλογον

[11, 478]   λέγων. (Ἕρμιππος δὲ ἐν Θεοῖς· Τόν τε κότυλον πρῶτον ἤνεγκ´ ἐνέχυρον

[11, 474]   καὶ σεσωσμένον πρῶτος λέγω σοι τόν τε χρυσοῦν κάνθαρον. {ΣΤΡ. Ποῖον;

[11, 503]   μηδὲν τῶν ἀπηρχαιωμένων τούτων περάνῃς, τὸν Τελαμῶνα μηδὲ τὸν Παιῶνα μηδ´

[11, 488]   ἥλους τῷ ἀργυρῷ ἐκπώματι κατὰ τὸν τῆς ἐμπαιστικῆς τέχνης λόγον, ὡς

[11, 507]   καὶ φιλόδοξος, ὅστις ἔφησεν· Ἔσχατον τὸν τῆς φιλοδοξίας χιτῶνα ἐν τῷ

[11, 486]   Ἀγνοεῖ δ´ ὁ γραμματικὸς ὅτι τὸν τοιοῦτον σχηματισμὸν ἀπὸ κυρίων ὀνομάτων

[11, 505]   γὰρ καὶ ἐλθεῖν εἰς λόγους τὸν τοῦ Πλάτωνος Σωκράτην μόλις ἡ

[11, 506]   καὶ Θεμιστοκλέα, Μένωνα δὲ ἐπαινεῖ τὸν τοὺς Ἕλληνας προδόντα. Ἐν δὲ

[11, 482]   (οὐ κυμβίοισι πεπολέμηκ´ Εὐριπίδης, οὐ τὸν τραγικὸν λέγει ποιητήν, ἀλλά τινα

[11, 483]   ἂν κώθωνος ἐκ στρεψαύχενος πίοιμι τὸν τράχηλον ἀνακεκλασμένη; Ἄλεξις Ἐρίθοις· Εἶτα

[11, 461]   ἡμέραν. Ὅπως οὖν μὴ διὰ τὸν τρόπον, ἀλλὰ διὰ τὴν μέθην

[11, 466]   παραγενέσθαι τὸν Ἔναλον καὶ διηγεῖσθαι τὸν τρόπον, καὶ ὅτι ἡ μὲν

[11, 464]   τὰ λοιπὰ μὴ ἀλλοτρίως καλεῖσθαι τὸν τρόπον τοῦτον. Καὶ γὰρ ὁ

[11, 488]   πάλιν συμφυεῖς εἰσιν. Καὶ γίνεται τὸν τρόπον τοῦτον τέτταρα ὦτα. Τοῦτο

[11, 491]   Ἡ δὲ Μοιρὼ καὶ αὐτὴ τὸν τρόπον τοῦτόν φησι· (Ζεὺς δ´

[11, 505]   γενομένης, καὶ οἷός τις ἦν τὸν τρόπον, ὡς χαλεπός, ὡς ἀσελγής,

[11, 480]   Αἱ δ´ Ἀργεῖαι δοκοῦσι καὶ τὸν τύπον ἔχειν διάφορον πρὸς τὰς

[11, 466]   Βαβυλώνιον, καλέσαντα ἐπὶ δεῖπνον Ἵμερον τὸν τυραννήσαντα οὐ μόνον Βαβυλωνίων ἀλλὰ

[11, 466]   τῷ περὶ Ἱστορίας Ἀγαθοκλέα φησὶ τὸν τύραννον ἐκπώματα χρυσᾶ ἐπιδεικνύντα τοῖς

[11, 506]   ἠλιθίους Μειδίαν τε ὀρτυγοκόπον, καὶ τὸν τῶν Ἀθηναίων δῆμον εὐπρόσωπον μὲν

[11, 461]   οὕτως· Ἡρακλῆς λαβὼν Εὔρυτον καὶ τὸν υἱὸν ἔκτεινε φόρους πρήσσοντας παρ´

[11, 474]   ὦ Στράτων. Ὡς ἐς καλὸν τὸν υἱὸν εὐτυχοῦντα καὶ σεσωσμένον πρῶτος

[11, 466]   Διί. Καὶ ὁ Πρίαμος δὲ τὸν υἱὸν λυτρούμενος τοῖς ἐπισημοτάτοις κειμηλίοις

[11, 497]   ὧν πιὼν τὸ δίκερας ὡς τὸν φίλτατον βασιλέα πάρειμι. Διονύσιος δ´

[11, 461]   μήν» ὁ Πλούταρχος ἔφη, κατὰ τὸν Φλιάσιον ποιητὴν Πρατίναν. Οὐ γᾶν

[11, 488]   τινὰ μὲν ἕνα πυθμένα ἔχειν τὸν φυσικὸν καὶ συγκεχαλκευμένον τῷ ὅλῳ

[11, 489]   ὅσον συννεύειν συμβέβηκεν εἰς ὀξὺ τὸν φυσικὸν τοῦ ποτηρίου πυθμένα, ὥστε

[11, 505]   δὲ ὁ Πλάτων καὶ Θρασύμαχον τὸν Χαλκηδόνιον σοφιστὴν ὅμοιον εἶναι λέγων

[11, 482]   Ἀναξανδρίδης ἐν Νηρηίσιν· (Δὸς δὴ τὸν χόα αὐτῷ σύ, Κῶμε, καὶ

[11, 463]   πίῃ καὶ τῆς Ἀφροδίτης ἀντιλάβηται τὸν χρόνον τοῦτον ὃν ἀφεῖται, κἂν

[11, 503]   Τρύφωνος ἐν τῷ περὶ Ὀνομάτων Τὸν ψυγέα, φησίν, ἐκάλουν οἱ ἀρχαῖοι

[11, 503]   Τοὺς δ´ Ἀττικοὺς καὶ κωμῳδεῖν τὸν ψυγέα ὡς ξενικὸν ὄνομα. Εὔφρων

[11, 502]   ὁ παῖς τοῦ οἰναρίου ἀνατρέπει τὸν ψυκτῆρα. Ἄλεξις ἐν Εἰσοικιζομένῳ φησὶ

[11, 502]   Συμποσίῳ· (Ἀλλὰ φέρε, παῖ, φάναι, τὸν ψυκτῆρα ἐκεῖνον, ἰδόντα αὐτὸν πλέον

[11, 503]   Ἀποδιδούσῃ· Ἐπὰν δὲ καλέσῃ ψυγέα τὸν ψυκτηρίαν, τὸ τευτλίον δὲ σεῦτλα,

[11, 503]   μὴ κεράσῃ τις. {Α. Ἴσχε, τὸν ᾠδὸν λάμβανε. Ἔπειτα μηδὲν τῶν

[11, 469]   ἐν ᾧ διέπλευσεν (ὁ Ἡρακλῆς τὸν Ὠκεανὸν εἶναι μέν φησιν Ἡλίου,

[11, 466]   ὁ Στησίχορος ποτηρίῳ διαπλεῖν φησι τὸν ὠκεανόν, ᾧ καὶ τὸν Ἡρακλέα

[11, 506]   Πλάτωνος ἔσχεν. Εὐφραῖον γὰρ ἀπέστειλε τὸν Ὠρείτην πρὸς Περδίκκαν Πλάτων, (ὃς

[11, 490]   μετὰ τῆς μητρὸς τῆς Πληιόνης τὸν Ὠρίωνα. Ὀρείας δὲ λέγει τὰς

[11, 490]   τιθέμενον· μυθεύονται γὰρ καὶ αὗται τὸν Ὠρίωνα φεύγειν, διωκομένης τῆς μητρὸς

[11, 470]   τὸ δέπας φανταζόμενος. Ὃ δὲ τοξεύειν αὐτὸν μέλλει, καὶ αὐτὸν δείσας

[11, 466]   Εἶτ´ ἐπάγει· Ἀέξονται φρένας ἀμπελίνοις τόξοις δαμέντες. (ΑΓΚΥΛΗ ποτήριον πρὸς τὴν

[11, 470]   Ἡρακλῆς ἕλκεται ἐπ´ αὐτὸν τὸ τόξον ὡς βαλῶν, καὶ ὁ Ἥλιος

[11, 462]   δ´ Ἀθαμᾶνες, ἀφ´ ὧν οἱ τόποι διαμένουσιν· οἷς οὐδὲ τῆς πολιτείας

[11, 461]   δὲ τοῖς περὶ τὴν Ἑλλάδα τόποις οὔτ´ ἐν γραφαῖς οὔτ´ ἐπὶ

[11, 507]   τὸν μετεωρότερον καὶ καθαρώτερον ἀνέρχεσθαι τόπον, ἅτε κουφότητος μετεχούσας, τί πλέον

[11, 462]   δὲ καὶ ὁ ἐν Ἰλλυριοῖς τόπος διαβόητός ἐστιν ὁ καλούμενος Κύλικες,

[11, 503]   καὶ τοὺς ἀλσώδεις καὶ συσκίους τόπους τοὺς τοῖς θεοῖς ἀνειμένους, ἐν

[11, 480]   τε κυλικεῖον, ἐν ᾧ τίθεται τόπῳ τὰ ποτήρια, κἂν ἀργυρᾶ τυγχάνῃ

[11, 479]   τεθέντος (ἐξ ἀποστήματος ἴσου καὶ τόπων ὁμοίων ἀγωνίζοιντο περὶ τῆς νίκης.

[11, 484]   στρώματα ἔνδον ἔστ´, ἄνδρες, ποτηρίδια τορεύματα κἀκτυπωμάτων πρόσωπα, τραγέλαφοι, λαβρώνια. Ἐν

[11, 466]   φησι καὶ ποτήριον τορνευτὸν καὶ τορευτά. Ἀντιφάνης· Ἄλλοι δὲ καὶ δὴ

[11, 472]   Ἐφεξῆς στρώματ´, ἀργυρώματα, θηρίκλειοι καὶ τορευτὰ πολυτελῆ ποτήρια ἕτερα. Ἀριστοφῶν δ´

[11, 466]   τοὺς κοττάβους κατανήλισκον. (Ἔνδοξοι δὲ τορευταὶ Ἀθηνοκλῆς, Κράτης, Στρατόνικος, Μυρμηκίδης ὁ

[11, 488]   ἀργύρεον. Ἀπελλῆς μὲν οὖν ὁ τορευτὴς ἐπεδείκνυεν, φησίν, ἡμῖν ἔν τισι

[11, 470]   γὰρ περὶ τῆς τερμίνθου φησί· Τορνεύεσθαι δὲ ἐξ αὐτῆς καὶ κύλικας

[11, 466]   δέ πού φησι καὶ ποτήριον τορνευτὸν καὶ τορευτά. Ἀντιφάνης· Ἄλλοι δὲ

[11, 480]   γὰρ φιαλώδεις μέν, οὐ κατὰ τόρνον, ἀλλ´ ὥσπερ δακτύλῳ πεποιημέναι, καὶ

[11, 480]   καλοῦσι κυλιχνίδα διὰ τὸ τῷ τόρνῳ κεκυλίσθαι. Ἐγένοντο δ´ ἐπίσημοι κύλικες

[11, 503]   χρυσῷ, οὗ αὐτὸς βασιλεὺς πίνει. (Τοσαῦτα εἰπὼν ὁ Πλούταρχος καὶ ὑπὸ

[11, 492]   πάσας γενέσθαι Πλειάδας, ἐπείπερ ὁρῶνται τοσαῦται, λέγονται δὲ ἑπτά, καθότι καὶ

[11, 479]   ὥς φησιν Δικαίαρχος, πρῶτον εἰσαγαγόντων. Τοσαύτη δὲ ἐγένετο σπουδὴ περὶ τὸ

[11, 504]   διαπνεῖσθαι· ὅταν δὲ ὅσῳ ἥδεται τοσοῦτο πίνῃ, καὶ μάλα ὀρθά τε

[11, 496]   μὴ εἰσφέρεσθαι ἔτι αὖ καταμένει· τοσοῦτον δὲ πίνουσιν ὥστε ἀντὶ τοῦ

[11, 502]   τῷ Συμποσίῳ οὑτωσὶ γράφει· Κἀν τοσούτῳ πρόποσιν αὐτῷ βαρεῖαν διέδωκε, χυτρίδια

[11, 495]   ὅστις ἀστέρων ὀνήιστος καὶ τῶν τότ´, ὡς λέγουσι, πολλὸν ἀνθρώπων (ἐὼν

[11, 469]   Καὶ Ἀντίμαχος δ´ οὑτωσὶ λέγει· Τότε δὴ χρυσέῳ ἐν δέπαι Ἠέλιον

[11, 498]   δ´ ἄνακτι. Καὶ πάλιν· Καὶ τότε Μάντης μὲν δεσμὸν βοὸς αἴνυτο

[11, 461]   τηλικοῦτος ὤν. Ἦν οὖν καὶ τότε μεγάλα ποτήρια, εἰ μὴ αἰτιάσεταί

[11, 466]   ἐκκολυμβῆσαι βουλόμενον ἀνασῶσαι τὴν παιδίσκην. Τότε μὲν οὖν ὑπὸ κύματος αὐτοὺς

[11, 482]   Κυάθῳ μὲν οὖν οὐδὲν ἐχρῶντο τότε οὐδὲ κοτύλῃ. (Κρατῆρα γὰρ ἵστασαν

[11, 466]   (Ὁρᾷς δ´, ὅταν πίνωσιν ἄνθρωποι, τότε πλουτοῦσι, διαπράττουσι, νικῶσιν δίκας, εὐδαιμονοῦσιν,

[11, 465]   μιχθὲν τὸ γλεῦκος τῷ ὕδατι τότε πρῶτον ἐπόθη κεκραμένον. Διόπερ ὀνομασθῆναι

[11, 466]   ἀκτάν· ὃς μὲν ἀχρήμων, ἀφνεὸς τότε, τοὶ δ´ αὖ πλουτέοντες Εἶτ´

[11, 460]   δηλονότι οὕτως γὰρ ἐδείπνουν οἱ τότε τὸν Ὀδυσσέα, φησὶν ὁ ποιητής,

[11, 488]   ῥοπάλων. Καὶ ἐπὶ τοῦ ξίφους (τοῦ Ἀγαμέμνονος· Ἀμφὶ δ´ ἄρ´ ὤμοισιν

[11, 466]   Τὸ δὲ ἄλεισον ἤτοι ἀπὸ τοῦ ἄγαν λεῖον εἶναι ἢ ὅτι

[11, 495]   ὠνομάζοντο. Ὁ δὲ τύπος ἦν τοῦ ἀγγείου πρότερον μὲν (τοῖς Παναθηναικοῖς

[11, 488]   μετεωριζόμεναι κατὰ μὲν τὴν ἀπόστασιν τοῦ ἀγγείου φυλάττουσι τὴν διάσχισιν, κατὰ

[11, 500]   τῶν τῆς Ἀσίας Σταθμῶν περὶ τοῦ ἀερομέλιτος καλουμένου διαλεγόμενος γράφει οὕτως·

[11, 497]   προείρηται, ἱστοροῦντος τοῦτο καὶ Ἀπολλοδώρου τοῦ Ἀθηναίου. Πολέμων δ´ ἐν πρώτῳ

[11, 496]   ἐστὶ δὲ τὸ δρᾶμα διασκευὴ τοῦ Αἱρησιτείχους ~(Ἔσθ´ ὑποχέασθαι πλείονας· πιεῖν

[11, 506]   ὡς καὶ ἡ Ἀλκυὼν Λέοντος τοῦ Ἀκαδημαικοῦ, ὥς φησι Νικίας ὁ

[11, 506]   Πέρσας. (Καὶ τὸν ἀδελφὸν δὲ τοῦ Ἀλκιβιάδου Κλεινίαν μαινόμενόν τε ἀποφαίνει

[11, 486]   Βοιώτιος ἐξ Ἐλευθερῶν, υἱὸς Μύρωνος τοῦ ἀνδριαντοποιοῦ, ὡς Πολέμων φησὶν ἐν

[11, 506]   περὶ Ἀνδρείας Μελησίαν τὸν Θουκυδίδου τοῦ ἀντιπολιτευσαμένου Περικλεῖ καὶ Λυσίμαχον τὸν

[11, 494]   συλλαβὴν (βι) καὶ τὴν τελευταίαν τοῦ Ἀπολλωνίου, εὑρήσεις σαυτὸν ἀπειληφότα κατὰ

[11, 489]   τοὺς χρυσοῦς ἥλους παρατιθεὶς τῇ τοῦ ἀργυροῦ ἐκπώματος φύσει, τὴν τῶν

[11, 481]   μηδὲ ὦτα. Πτολεμαῖος δὲ ὁ τοῦ Ἀριστονίκου τὰ κυφά. Νίκανδρος δ´

[11, 466]   Οἴδαμεν δὲ καὶ τὸ Βαθυκλέους τοῦ Ἀρκάδος ποτήριον, ὃ σοφίας ἆθλον

[11, 466]   ἀμβροσίαν. Οὐ πόρρω δέ ἐστι τοῦ ἀρυστίχου ὁ ἀρύβαλλος, ἀπὸ τοῦ

[11, 466]   τοῦ ἀρυστίχου ὁ ἀρύβαλλος, ἀπὸ τοῦ ἀρύτειν καὶ βάλλειν. Λέγουσι δὲ

[11, 502]   Σωκράτει κελεύειν ἐγχεῖν. Παραμηκύνειν ἐγχειροῦντος τοῦ Ἀρχεβούλου, εὐκαιρότατα προχέων ὁ παῖς

[11, 488]   τέχνης λόγον, ὡς καὶ ἐπὶ τοῦ Ἀχιλλέως σκήπτρου· Ὣς φάτο χωόμενος,

[11, 481]   ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Θ' (Φερεκράτης Κοριαννοῖ· Ἐκ τοῦ βαλανείου γὰρ δίεφθος ἔρχομαι, ξηρὰν

[11, 466]   κάρτα φείδῃ. (ΑΝΤΙΓΟΝΙΣ ἔκπωμα ἀπὸ τοῦ βασιλέως Ἀντιγόνου, ὡς ἀπὸ Σελεύκου

[11, 466]   φιάλη ἡ βατιάκη. Ἀλεξάνδρου δὲ τοῦ βασιλέως ἐν ταῖς Ἐπιστολαῖς ταῖς

[11, 502]   τῆς τ´ ἀδελφῆς προσλαβὼν τῆς τοῦ βασιλέως ταὔτ´, ἀπνευστί τ´ ἐκπιὼν

[11, 502]   Ἄλεξις ἐν Ὑποβολιμαίῳ· Ἐγὼ Πτολεμαίου τοῦ βασιλέως τέτταρα χυτρίδι´ ἀκράτου τῆς

[11, 497]   σαννάκια. ΣΕΛΕΥΚΙΣ. Ὅτι ἀπὸ Σελεύκου τοῦ βασιλέως τὴν προσηγορίαν ἔσχεν τὸ

[11, 508]   οὕτω ψυχρῶς συνέταξε τὴν ἑταιρίαν τοῦ βασιλέως ὥστε οὐκ ἐξῆν τοῦ

[11, 496]   εἶδος προείρηται ἐν τῷ περὶ τοῦ βατιακίου λόγῳ. (ΠΡΟΧΥΤΗΣ εἶδος ἐκπώματος,

[11, 496]   τὴν προσηγορίαν ἔσχεν ἀπὸ Προυσίου τοῦ Βιθυνίας βασιλεύσαντος καὶ ἐπὶ τρυφῇ

[11, 494]   τοῦ Σωσιγένους τὸ σι> καὶ τοῦ Βίωνος τὴν πρώτην συλλαβὴν (βι)

[11, 474]   τῶν ἐν τῇ νηὶ κατασκευασμάτων. Τοῦ γὰρ ἱστοῦ τὸ μὲν κατωτάτω

[11, 462]   τὴν κύλικα ναυστολοῦσιν ἀναπλέοντες μέχρι τοῦ γενέσθαι τὴν ἐπὶ τοῦ νεὼ

[11, 463]   γὰρ ὁ οἶνος καὶ τὴν τοῦ γήρως δυσθυμίαν φησὶ Θεόφραστος ἐν

[11, 467]   κίβδηλον ἀπὸ στομάτων. Μνημονεύει δὲ τοῦ γραμματικοῦ ἐκπώματος ὡς οὕτως καλουμένου

[11, 504]   κύλικος ἑρπούσης κύκλῳ. Αἰτοῦντος δὲ τοῦ γραμματικοῦ Λεωνίδου μεῖζον ποτήριον καὶ

[11, 490]   σχηματισμοῦ τοῦ κατὰ τὴν πρόσθεσιν τοῦ γράμματος· ἔπειτα δ´ ὅτι τὸ

[11, 463]   ὁ οἰνοχόος ὅσον ἂν ἀποπίῃ τοῦ δ´ ἐπιδέξια πίνειν μνημονεύει καὶ

[11, 477]   Προσέχεις τι τούτῳ τῷ στρατιώτῃ τοῦ δε δειου ἀργύριον οὗτος οὐδαμόθεν,

[11, 493]   ἀπὸ τῆς τραπέζης τὸ ποτήριον, τοῦ δὲ Νέστορος αὐτὸ ῥᾳδίως βαστάζοντος

[11, 473]   λευκῷ καὶ ἐκ τοῦ ὤμου τοῦ δεξιοῦ καὶ ἐκ τοῦ μετώπου

[11, 499]   διὰ τὸ τοὺς Σκύθας περαιτέρω τοῦ δέοντος μεθύσκεσθαι. ~Ἱερώνυμος δ´ ὁ

[11, 506]   ποιητάς, ἔπειτα καὶ τοὺς ὑπὸ τοῦ δήμου προαγομένους, Φανοσθένη τὸν Ἄνδριον

[11, 477]   Αἰτωλικῶν γράφει· Ἐν τῇ ἱεροποιίῃ τοῦ Διδυμαίου Διὸς κισσοῦ σπονδοποιέονται πετάλοισιν,

[11, 506]   Περικλεῖ καὶ Λυσίμαχον τὸν Ἀριστείδου τοῦ δικαίου, τῆς τῶν πατέρων ἀρετῆς

[11, 501]   τῶν μερῶν. Παρθένιος δ´ ὁ τοῦ Διονυσίου ἀμφίθετον ἀκούει τὴν ἀπύθμενον

[11, 467]   ποτήρια, γυάλας. Παρθένιος δ´ ὁ τοῦ Διονυσίου ἐν αʹ περὶ τῶν

[11, 479]   Κοτυλίσκος δὲ καλεῖται ὁ ἱερὸς τοῦ Διονύσου κρατηρίσκος, καὶ οἷς χρῶνται

[11, 495]   Τρέχουσι δ´ ἐκ τοῦ ἱεροῦ τοῦ Διονύσου μέχρι τοῦ τῆς Σκιράδος

[11, 465]   τὰς (πηγὰς) Νύμφας καὶ τιθήνας τοῦ Διονύσου, ὅτι τὸν οἶνον αὐξάνει

[11, 467]   τοῖς προκειμένοις οὖν οἱ Σάτυροι τοῦ Διονύσου τὴν τελευταίαν συλλαβὴν διὰ

[11, 465]   τῷ περὶ Μέθης φησὶν ὅτι Τοῦ Διονύσου τροφοὶ αἱ Νύμφαι κατ´

[11, 492]   τῶν Πλειάδων, ἄλλην δὲ πρὸς τοῦ Διὸς ἐνίεσθαι χάριν τοῦ σῴζειν

[11, 492]   ἐτόρευσεν. Τοῦτο μέντοι καὶ ἐπὶ τοῦ Διὸς σημαίνειν πείθονται τὸν ποιητὴν

[11, 478]   Πολέμων δ´ ἐν τῷ περὶ τοῦ Δίου Κῳδίου φησί· (Μετὰ δὲ

[11, 468]   φησὶν ὁ Δίδυμος ἐν τῷ τοῦ δράματος ἐξηγητικῷ, ὅτι παρήκουσεν Ὁμήρου

[11, 475]   κεγχροειδῆ, καὶ εἴρηται κατὰ ἐναλλαγὴν τοῦ ει> πρὸς τὸ α> ἀντὶ

[11, 476]   τοῦ κέρατος; οἷον κερατήρ, ἀπὸ τοῦ εἰς τὸ κέρας ἐγχεῖσθαι τὸ

[11, 496]   τοσοῦτον δὲ πίνουσιν ὥστε ἀντὶ τοῦ εἰσφέρειν αὐτοὶ ἐκφέρονται, ἐπειδὰν μηκέτι

[11, 475]   ἐστι τὸ σκαφίον. (ΚΕΛΕΒΗ. Τούτου τοῦ ἐκπώματος Ἀνακρέων μνημονεύει· Ἄγε δή,

[11, 471]   κύλιξι ταύταις κατ´ αὐτῶν. (Μνημονεύει τοῦ ἐκπώματος καὶ Ἀντιφάνης ἐν Ὁμοίοις

[11, 465]   δὲ πρὸς τῷ ἱερῷ φησι τοῦ ἐν Λίμναις Διονύσου τὸ γλεῦκος

[11, 479]   ποιήσας τὸν ἐπιγραφόμενον Ἑλλαδικὸν περὶ τοῦ ἐν Ὀλυμπίᾳ λέγων Μεταποντίνων ναοῦ

[11, 493]   τὸν ποιητήν. Ἀπὸ γὰρ τούτου τοῦ ἑξαμέτρου (πλεῖον ἐόν, Νέστωρ δ´

[11, 504]   Πλάτωνα, λέγει που κἠκρατηρίχημες» ἀντὶ τοῦ ἐπεπώκειμεν. Ἀλλὰ μήν, πρὸς θεῶν»

[11, 502]   ὃ δίδοσθαι τῷ ἁρπασθέντι ὑπὸ τοῦ ἐραστοῦ φησιν Ἑρμῶναξ. ΧΑΛΚΙΔΙΚΑ ποτήρια,

[11, 501]   Τίμαρχος δ´ ἐν τετάρτῳ περὶ τοῦ Ἐρατοσθένους Ἑρμοῦ (Πεπαῖχθαί τις ἂν

[11, 465]   Διόπερ καὶ Εὐριπίδης ἕνα τῶν τοῦ Ἡλίου ἵππων φησὶν εἶναι Βακχίου

[11, 489]   εἶναι σφαιροειδῆ, λαμβάνοντες ἔκ τε τοῦ ἡλίου καὶ τῆς σελήνης τοῦ

[11, 469]   Ἡρακλείας παρὰ Νηρέως φησὶ τὴν τοῦ Ἡλίου φιάλην κομίσασθαι τὸν Ἡρακλέα

[11, 467]   ὡς Μαρσύας γράφει ὁ ἱερεὺς τοῦ Ἡρακλέους οὕτως· ὅταν εἰσίῃ ὁ

[11, 499]   τῷ σκυφοειδές· λέγει δ´ ἐπὶ τοῦ Ἡρακλέους· (Σκύφιον δὲ λαβὼν δέπας

[11, 508]   πολλοὺς δὲ κἀκ τῶν Βρύσωνος τοῦ Ἡρακλεώτου. Ἀλλὰ τὰ κατὰ τὸν

[11, 463]   εἰς πανήγυρίν τινα ἀφειμένους ἐκ τοῦ θανάτου καὶ τοῦ σκότους εἰς

[11, 466]   λέγοντας· (Ὁ δὲ σκύφος με τοῦ θεοῦ καλεῖ πάλαι τὸ γράμμα

[11, 498]   Ὀμφάλῃ· (Ὁ δὲ σκύφος με τοῦ θεοῦ καλεῖ. Σιμωνίδης δὲ Οὐατόεντα

[11, 480]   τούτου τάττουσι, καθότι Ὅμηρος ἐπὶ τοῦ Θερσίτου· Φοξὸς ἔην κεφαλήν. Καὶ

[11, 505]   καὶ ἀκριβῶς εἰδὼς τὴν προδοσίαν τοῦ Θεσσαλοῦ Μένωνος, ὅτι αὐτὸς αἴτιος

[11, 475]   ἐπ´ εὐθείας ἐξωτέρω. Ἐπὶ δὲ τοῦ θωρακίου εἰς ὕψος ἀνήκουσα καὶ

[11, 495]   καλούμενον ὦσχον. Τρέχουσι δ´ ἐκ τοῦ ἱεροῦ τοῦ Διονύσου μέχρι τοῦ

[11, 479]   Κοτύλη δὲ καλεῖται καὶ ἡ τοῦ ἰσχίου κοιλότης, καὶ αἱ τοῦ

[11, 467]   μόνον ἐκφωνῆται καὶ ὅταν συζευγνυμένου τοῦ ἰῶτα. Κἀν τοῖς προκειμένοις οὖν

[11, 473]   ἔλαιον, παγκαρπία· ἅπερ ἔμβαλε. Μνημονεύει τοῦ καδίσκου καὶ Στράττις ὁ κωμικὸς

[11, 476]   τοῖς κέρασιν ἔπινον δῆλον ἐκ τοῦ καὶ μέχρι νῦν λέγεσθαι, ὅταν

[11, 469]   τῶν ποτηρίων καὶ τοῖς πένησι τοῦ καλλωπισμοῦ τούτου μεταδιδόντων. (Μνημονεύει δ´

[11, 504]   (Εἰς ταῦτά τις ἀποβλέπων τὰ τοῦ καλοῦ Ξενοφῶντος ἐπιγινώσκειν δυνήσεται ἣν

[11, 466]   κυμβία αἴρου τὰ μείζω, κεὐθὺ τοῦ καρχησίου ἄνελκε τὴν γραῦν, τὴν

[11, 490]   μὲν ἐκ τοῦ ποιητικοῦ σχηματισμοῦ τοῦ κατὰ τὴν πρόσθεσιν τοῦ γράμματος·

[11, 460]   εἶναι νομίζω ζητῆσαι ὑμᾶς πρὸ τοῦ καταλόγου τῶν ποτηρίων, ὧν πλῆρές

[11, 497]   (Ἡδύλος δ´ ἐν Ἐπιγράμμασι περὶ τοῦ κατασκευασθέντος ὑπὸ Κτησιβίου τοῦ μηχανοποιοῦ

[11, 486]   τινὲς οὕτως καλοῦνται ἀπὸ Λύκωνος τοῦ κατεσκευασμένου, ὡς καὶ Κονώνειοι αἱ

[11, 484]   εἶδος οὕτως λεγόμενον ἢ ἀπὸ τοῦ κεράμου, ὡς τὰ Ἀττικὰ σκεύη,

[11, 498]   προσαγορεύσεως. Πανύασσις τρίτῳ Ἡρακλείας φησίν· Τοῦ κεράσας κρητῆρα μέγαν χρυσοῖο φαεινὸν

[11, 476]   μή μοι δίδου, ἐκ δὲ τοῦ κέρατος αὖ μοι δὸς πιεῖν

[11, 476]   αὐτῷ τὸ ὕδωρ, ἢ ἀπὸ τοῦ κέρατος; οἷον κερατήρ, ἀπὸ τοῦ

[11, 475]   ει> πρὸς τὸ α> ἀντὶ τοῦ κερχήσιον· διὸ καὶ Ὅμηρος τοὺς

[11, 506]   καὶ Μυρωνίδου, ἀλλ´ οὐδ´ αὐτοῦ τοῦ Κίμωνος. Καὶ ὁ Κρίτων δ´

[11, 494]   τῆς κύλικός ἐστιν ἄξιόν τε τοῦ κλέους τοῦ τῆς ἑορτῆς. Οὗ

[11, 486]   λοιβίδας τὰ σπονδεῖα ὑπὸ Ἀντιμάχου τοῦ Κολοφωνίου. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΑ' ΛΕΣΒΙΟΝ ὅτι

[11, 489]   τροφὴν κυκλοτερὲς ἐποίησαν κατὰ μίμημα τοῦ κόσμου. Τὸ δὲ τοῦ Νέστορος

[11, 487]   δὲ μάνης καὶ τὸ ἐπὶ τοῦ κοττάβου ἐφεστηκός, ἐφ´ οὗ τὰς

[11, 479]   ἵνα πάντες εἰς τὸ μέσον τοῦ κοττάβου τεθέντος (ἐξ ἀποστήματος ἴσου

[11, 501]   ὁ Ἀθηναῖος ἐν τῷ περὶ τοῦ Κρατῆρος ῥησειδίῳ τὴν κατὰ τὸν

[11, 473]   δεξιοῦ καὶ ἐκ τοῦ μετώπου τοῦ κροκίου, καὶ ἐσθεῖναι ὅ τι

[11, 481]   ὁ Σάμιος ἐν ἕκτῳ περὶ τοῦ Κύκλου) τὸ αὐτὸ οἴεται εἶναι

[11, 477]   ὁ Σάμιος ἐν τοῖς περὶ τοῦ Κύκλου (τὸ Ὁμηρικὸν κισσύβιον κυμβίον

[11, 461]   ἢ τὸ ἄηθες τῆς πόσεως τοῦ Κύκλωπος, ἐπεὶ τὰ πολλὰ ἐγαλακτοπότει.

[11, 480]   κεράμεα ποτήρια καὶ λέγεται ἀπὸ τοῦ κυλίεσθαι τῷ τροχῷ· ἀφ´ ὧν

[11, 480]   ὁ Ἐρετριεὺς ἐν Ἀλκμαίωνι ἀντὶ τοῦ κύλικες παραγώγως κυλιχνίδας εἴρηκε διὰ

[11, 481]   ἂν ὑπὸ τῆς μέθης κατηνέχθη. Τοῦ κυμβίου μνημονεύει καὶ Δημοσθένης ἐν

[11, 504]   τοῦ Ξενοφῶντος μέμνηται. Καὶ περὶ τοῦ Κύρου οὖν ὃ μὲν λέγει

[11, 483]   Εὔμολπος δὲ ποτηρίου γένος, ἀπὸ τοῦ κυφὸν εἶναι. Σιμάριστος δὲ τὸ

[11, 483]   Κώθωνες διμέτρητοι βʹ (Περὶ δὲ τοῦ κωθωνίζεσθαι καὶ ὅτι χρήσιμός ἐστι

[11, 477]   κιβώριά τινα δοκοῦντα πεποιῆσθαι πολυτελῶς, τοῦ κώθωνος εὖ μάλα προβεβηκότος, λαβὼν

[11, 494]   ἂν ἀπὸ τοῦ πότου παύσειε, τοῦ λίαν πότου; ἐγᾦδα. Συντρίψω γὰρ

[11, 466]   ποιησάμενοι τὴν ἀπόλαυσιν ἧττον ὀρέγοιντο τοῦ λοιποῦ. Καὶ τὸ πλεῖστον δὲ

[11, 486]   αἱ ὑπὸ Κόνωνος ποιηθεῖσαι. Μνημονεύει (τοῦ Λύκωνος) Δημοσθένης ἐν τῷ (περὶ

[11, 506]   τὸ ἐπίγραμμα, ἀλλὰ καὶ Ἀρχελάου τοῦ Μακεδονίας βασιλέως, (ὃν οὐ μόνον

[11, 493]   ἀντὶ τοῦ ὃ λαμβάνοντες ἐπὶ τοῦ Μαχάονος· Ἀλλ´ ὃς μὲν μογέων

[11, 493]   ὁ γέρων ἀμογητὶ ἄειρεν» ἀπὸ τοῦ μέσου ἐξελόντες τὸ γέρων τάξομεν

[11, 473]   ὤμου τοῦ δεξιοῦ καὶ ἐκ τοῦ μετώπου τοῦ κροκίου, καὶ ἐσθεῖναι

[11, 497]   περὶ τοῦ κατασκευασθέντος ὑπὸ Κτησιβίου τοῦ μηχανοποιοῦ ῥυτοῦ μνημονεύων φησί· Ζωροπόται,

[11, 493]   μὲν μογέων ἀποκινήσασκε τραπέζης, ἐκ τοῦ μογέων δηλοῦσθαι νομίζοντες, ἐπειδὴ τέτρωται.

[11, 462]   Πολέμων δ´ ἐν τῷ περὶ τοῦ Μορύχου ἐν Συρακούσαις φησὶν ἐπ´

[11, 489]   μίμημα τοῦ κόσμου. Τὸ δὲ τοῦ Νέστορος καὶ ἰδιαίτερόν ἐστιν. Ἔχει

[11, 489]   ἵσταται τὸ ποτήριον. ~(Καὶ τὸ τοῦ Νέστορος οὖν δέπας φασὶν εἶναι

[11, 489]   πυρῶδες. (Ὑποθέμενος οὖν κατηστερισμένον τὸ τοῦ Νέστορος ποτήριον μεταβαίνει καὶ ἐπὶ

[11, 461]   Τί οὖν ἔχομεν λέγειν περὶ τοῦ Νέστορος ποτηρίου, ὃ μόλις ἂν

[11, 487]   οὖσαν. (ΝΕΣΤΟΡΙΣ. Περὶ τῆς ἰδέας τοῦ Νέστορος ποτηρίου φησὶν ὁ ποιητής·

[11, 462]   μέχρι τοῦ γενέσθαι τὴν ἐπὶ τοῦ νεὼ τῆς Ἀθηνᾶς ἀόρατον ἀσπίδα·

[11, 471]   πρεσβείαν ἕτερά τε δῶρα παρὰ τοῦ Νικοδήμου καὶ κύλικα θηρικλείαν λαβὼν

[11, 504]   τῶν παρατυχόντων οὐδὲ κατὰ μικρὸν τοῦ Ξενοφῶντος μέμνηται. Καὶ περὶ τοῦ

[11, 488]   ἐπὶ τῶν ῥοπάλων. Καὶ ἐπὶ τοῦ ξίφους (τοῦ Ἀγαμέμνονος· Ἀμφὶ δ´

[11, 493]   οἴονταί τινες, τὸ ὃς ἀντὶ τοῦ ὃ λαμβάνοντες ἐπὶ τοῦ Μαχάονος·

[11, 493]   δὲ τὸ ὃς ἀντὶ προτακτικοῦ τοῦ ὃ Ὅμηρος οὐδέποτε τίθησι· τοὔμπαλιν

[11, 477]   συγχρήσει τῶν ὀνομάτων, λέγων ἐπὶ τοῦ οἰκείου ξένου τοῦ παρὰ τῷ

[11, 502]   Ἀρχεβούλου, εὐκαιρότατα προχέων ὁ παῖς τοῦ οἰναρίου ἀνατρέπει τὸν ψυκτῆρα. Ἄλεξις

[11, 504]   (οὕτως οὐ βιαζόμενοι μεθύειν ὑπὸ τοῦ οἴνου, ἀλλ´ ἀναπειθόμενοι πρὸς τὸ

[11, 495]   ὄλπας ἐκάλουν, χρώμενοι πρὸς τὴν τοῦ οἴνου ἔγχυσιν, καθάπερ Ἴων ὁ

[11, 461]   μὴ αἰτιάσεταί τις τὴν δύναμιν τοῦ οἴνου, ἣν αὐτὸς Ὅμηρος ἐξηγήσατο,

[11, 477]   Ὀδυσσεὺς ὁρῶν ταῦτα ποιοῦντα πληρώσας τοῦ οἴνου κυμβίον δίδωσι πιεῖν. (ΚΙΒΩΡΙΟΝ.

[11, 507]   εἰλήφειν ἢ παρὰ σοῦ τὴν τοῦ οἴνου πρόποσιν. Ἐδόκει γὰρ Πλάτων

[11, 490]   ὑπὸ τοῦ Ὠρίωνος. (Ἡ δὲ τοῦ ὀνόματος ἐκτροπή, καθ´ ἣν αἱ

[11, 497]   βατιακῶν μνησθεὶς καὶ τῇ γελοιότητι τοῦ ὀνόματος προσπαίξας φησί· (ω( Σαννάκρα)

[11, 473]   δ´ ἐν Παμφίλῳ πολλάκις μεμνημένος τοῦ ὀνόματός φησιν· Ἐγὼ δὲ (καὶ

[11, 494]   ἢ ἐκπέταλον ποτήριον. Μνημονεύει δὲ τοῦ ὀξυβάφου ὡς ποτηρίου καὶ Εὔβουλος

[11, 475]   τὴν κελέβην φησὶ τίθεσθαι ἐπὶ τοῦ ὀρθοῦ ποτηρίου οἷον Προυσιάδος καὶ

[11, 493]   οὐδέποτε τίθησι· τοὔμπαλιν δὲ ἀντὶ τοῦ ὃς ὑποτακτικοῦ παραλαμβάνει τὸ προτακτικὸν

[11, 491]   νόμον Πελειάδας ὠνομακέναι. (Ἀποδεδειγμένου οὖν τοῦ ὅτι Πλειάδες ἦσαν ἐντετορευμέναι τῷ

[11, 467]   τὴν δίφθογγον ἔδει σημαίνειν διὰ τοῦ οὖ μόνου γράφουσι. Παραπλησίως δὲ

[11, 467]   Διονύσου τὴν τελευταίαν συλλαβὴν διὰ τοῦ οὖ μόνου ὡς βραχέος ἐγκεχαραγμένου

[11, 489]   φύσει, τὴν τῶν ἀστέρων καὶ τοῦ οὐρανοῦ ἐκτυπῶν κατὰ τὴν ἰδέαν

[11, 477]   ἀμφοτέρους ὅδε χείσεται. Καὶ ἡ τοῦ ὄφεως κατάδυσις χειή, ἡ καταδεχομένη

[11, 466]   καὶ ποικίλαις ἰδέαις ποτηρίων, παντὸς τοῦ πανταχόθεν κατακομιζομένου κεράμου τὴν ἰδέαν

[11, 477]   λέγων ἐπὶ τοῦ οἰκείου ξένου τοῦ παρὰ τῷ Ἀθηναίῳ Πόλλιδι συνεστιασθέντος

[11, 505]   κατεπειγούσης χρείας ὅτι παιδικὰ γεγόνοι τοῦ Παρμενίδου Ζήνων ὁ πολίτης αὐτοῦ.

[11, 507]   Οὗτος γὰρ εἶπεν ὡς ἡ τοῦ Πατρόκλου ψυχὴ Ἄιδόσδε κατῆλθεν ὃν

[11, 474]   Ζωγράφων φησίν· Ἀθήνησιν ἐν τῷ τοῦ Πειρίθου γάμῳ πεποίηκεν (Ἵππυς τὴν

[11, 497]   φησίν· Ὁ Βελλεροφόντης ἐστὶν ἀπὸ τοῦ Πηγάσου τὴν πύρπνοον Χίμαιραν εἰσηκοντικώς.

[11, 507]   πολλοὺς εἰπὼν κακῶς οὐδ´ αὐτοῦ τοῦ Πλάτωνος ἀπέσχετο, ἀλλὰ καλέσας αὐτὸν

[11, 508]   ἐμμένειν τοὺς πολίτας, (τῶν δὲ τοῦ Πλάτωνος καὶ προσκαταγελᾶν; ὁ δ´

[11, 508]   δὴ γνωριζομένων, Δράκοντος καὶ αὐτοῦ τοῦ Πλάτωνος καὶ Σόλωνος, τῶν μὲν

[11, 507]   Ὑπομνήμασι περὶ τῆς πρὸς πάντας τοῦ Πλάτωνος κακοηθείας λέγων γράφει καὶ

[11, 505]   Δελφοῖς ἑαυτοῦ χρυσῆς εἰκόνος, εἰπόντος τοῦ Πλάτωνος, ὅτε εἶδεν αὐτόν, (Ἥκει

[11, 505]   καὶ ἐλθεῖν εἰς λόγους τὸν τοῦ Πλάτωνος Σωκράτην μόλις ἡ ἡλικία

[11, 490]   ὄρνεις εἶναι πρῶτον μὲν ἐκ τοῦ ποιητικοῦ σχηματισμοῦ τοῦ κατὰ τὴν

[11, 488]   δὲ λέγεται τοὺς ἥλους ὑπὸ τοῦ ποιητοῦ οὐχ ὅτι ἔξωθεν πρόσκεινται

[11, 479]   τοῦ ἰσχίου κοιλότης, καὶ αἱ τοῦ πολύποδος ἐν ταῖς πλεκτάναις ἐπιφύσεις

[11, 466]   Νηρῇσι διέτριβεν, αὐτὸς δὲ τὰς τοῦ (Ποσειδῶνος ἔβοσκεν ἵππους· καί ποτε

[11, 485]   τὸ βάθος παρίστησιν ὁ κωμικὸς τοῦ ποτηρίου. Ἀντιφάνης δὲ ἐν Ἀσκληπιῷ·

[11, 466]   ἐγκεχαραγμένα. Ἄλεξις· (Τὴν ὄψιν εἴπω τοῦ ποτηρίου γέ σοι πρώτιστον. Ἦν

[11, 501]   πιεῖν ἅλις παρέχουσα· μείζων γὰρ τοῦ ποτηρίου. Ἡ δὲ (ἀμφίθετος καὶ)

[11, 488]   καὶ λέγει δύο πυθμένας εἶναι τοῦ ποτηρίου; (ἰδίως δὲ καὶ τοῦτο

[11, 488]   Αὗται μέχρι τοῦ χείλους διήκουσαι τοῦ ποτηρίου καὶ μικρὸν ἔτι μετεωριζόμεναι

[11, 470]   τὰς ἀνατολάς, αἰνισσόμενος τὸ κοῖλον τοῦ ποτηρίου. Λέγει δ´ οὕτως· Ἠέλιος

[11, 489]   ὁ Μυρλεανός, τάδε λέγω περὶ τοῦ ποτηρίου. Οἱ παλαιοὶ καὶ τὰ

[11, 489]   συμβέβηκεν εἰς ὀξὺ τὸν φυσικὸν τοῦ ποτηρίου πυθμένα, ὥστε ὑπὸ δυοῖν

[11, 483]   παλαιὸν οἴκων κτῆμα. Ἀπὸ δὲ τοῦ ποτηρίου τούτου καὶ ἀκρατοκώθωνας καλοῦσι

[11, 469]   ποτε ἐν Κυψέλοις Ἀδαῖος. Μνημονεύει τοῦ ποτηρίου τούτου καὶ Ἐπίνικος ἐν

[11, 489]   πυθμένας ὑποτίθεσθαι, τὸν μὲν οἷον τοῦ ποτηρίου φέροντα τὸν ὅλον ὄγκον

[11, 494]   αὐτόν, πῶς τις ἂν ἀπὸ τοῦ πότου παύσειε, τοῦ λίαν πότου;

[11, 498]   τῷ λευκολόφῳ μεστὸν ἐξέπινον, ἀντὶ τοῦ προέπινον. Κυρίως γάρ ἐστι τοῦτο

[11, 490]   ἀπλανῶν ἄστρων ὑπείληφε, δῆλον ἐκ τοῦ προτάττειν αὐτὰς κατὰ τὴν τῶν

[11, 477]   παρὰ Πρυτάνιδι δειπνοῦντα καὶ ἐπιδεικνυμένου τοῦ Πρυτάνιδος κιβώριά τινα δοκοῦντα πεποιῆσθαι

[11, 493]   μέσου ἐξελόντες τὸ γέρων τάξομεν τοῦ πρώτου στίχου πρὸς τὴν ἀρχὴν

[11, 474]   μέσον ἐπιεικῶς, ὦτα ἔχον μέχρι τοῦ πυθμένος καθήκοντα. Ἐστὶ δὲ ἱκανῶς

[11, 497]   Σῳζούσῃ καταλέγων τινὰ ποτήρια καὶ τοῦ ῥυτοῦ ἐμνήσθη, ὡς προεῖπον· (Ἡδύλος

[11, 469]   μαρτύριον παρέξομαι ἐν τῷ περὶ τοῦ ῥυτοῦ λόγῳ. (ΕΦΗΒΟΣ. Τὸ καλούμενον

[11, 498]   ὁ σκύφος, ὡς λύχνος, ἄνευ τοῦ σ> προοισόμεθα, ὅτε δὲ οὐδέτερον

[11, 467]   Διονύσου. Τὸ δὲ σὰν ἀντὶ τοῦ σίγμα Δωρικῶς εἰρήκασιν. Οἱ γὰρ

[11, 463]   ἀφειμένους ἐκ τοῦ θανάτου καὶ τοῦ σκότους εἰς τὴν διατριβὴν εἰς

[11, 498]   σκύφει, τὸ σκύφει ἰδίως ἀπὸ τοῦ σκύφος σχηματίσας οὐδετέρως ἔφη. Ὁμοίως

[11, 507]   ἐπελθεῖν τοὺς κακῶς ἀκούσαντας ὑπὸ τοῦ σοφοῦ. Ἀλλὰ μὴν οὐδ´ Ἀντισθένη

[11, 490]   προσημαντικὰς Πλειάδας οἰκείως ἐνετόρευσε τῷ τοῦ σοφωτάτου Νέστορος ὁ ποιητὴς ποτηρίῳ·

[11, 486]   Λύκωνος) Δημοσθένης ἐν τῷ (περὶ τοῦ στεφάνου κἀν τῷ) πρὸς Τιμόθεον

[11, 476]   κιρνᾶται ὁ οἶνος κρατὴρ ἀπὸ τοῦ συγκιρνᾶσθαι ἐν αὐτῷ τὸ ὕδωρ,

[11, 508]   τοῦ βασιλέως ὥστε οὐκ ἐξῆν τοῦ συσσιτίου μετασχεῖν, εἰ μή τις

[11, 480]   κύλικες γίνονται καὶ ἐν τῇ τοῦ συσσίτου ἡμῶν Ἀθηναίου πατρίδι Ναυκράτει.

[11, 489]   τῷ περιέχοντι κατὰ τὴν ἰδέαν τοῦ σχήματος ἀφομοιοῦν εἶναι δίκαιον ἐνόμιζον.

[11, 489]   τοῦ ἡλίου καὶ τῆς σελήνης τοῦ σχήματος ἐναργεῖς τὰς φαντασίας, καὶ

[11, 484]   τὰ Ἀττικὰ σκεύη, ἢ ἀπὸ τοῦ σχήματος ἐπιχωριάσαντος ἐκεῖ, ὥσπερ αἱ

[11, 470]   ἔκπωμά τι παρ´ Ἀττικοῖς ἀπὸ τοῦ σχήματος ὀνομασθέν, φησὶν Πάμφιλος ἐν

[11, 492]   πρὸς τοῦ Διὸς ἐνίεσθαι χάριν τοῦ σῴζειν τὸν ἀριθμὸν αὐτῶν, ποιητικῶς

[11, 484]   δοκεῖ μοι ποιεῖν τινα καὶ τοῦ σώματος κάθαρσιν καὶ τῆς ψυχῆς

[11, 507]   καὶ κατὰ τὴν ἀπόλυσιν χωριζομένη τοῦ σώματος παρὰ προτέρῳ εἴρηται Ὁμήρῳ.

[11, 494]   τοῦ Σωτῆρος τὸ σω> καὶ τοῦ Σωσιγένους τὸ σι> καὶ τοῦ

[11, 494]   ὦ θαυμάσιε λυτικέ, ἐὰν ἀφέλῃς τοῦ Σωτῆρος τὸ σω> καὶ τοῦ

[11, 490]   ἐπειδὴ κεῖνται ἐπὶ τῆς οὐρᾶς τοῦ ταύρου. ~(Καὶ Αἰσχύλος δ´ ἐκφανέστερον

[11, 462]   τῷ Γῆς Ὀλυμπίας ἱερῷ (ἐκτὸς τοῦ τείχους ἐσχάραν τινὰ εἶναι, ἀφ´

[11, 502]   δ´ ἄκατον ὠνόμαζέ νιν, ὡς τοῦ Τελέστου ἄκατον τὴν φιάλην εἰρηκότος.

[11, 505]   καὶ μιμήσεις ἢ τοὺς Ἀλεξαμενοῦ τοῦ Τηίου τοὺς πρώτους γραφέντας τῶν

[11, 466]   ιϚ Νόστων. Περὶ Γρᾶ διηγούμενος τοῦ τὴν ἀποικίαν εἰς Λέσβον στείλαντος

[11, 470]   αὐτὸν διαπλεῦσαι, (τοῦτο πρώτου εἰπόντος τοῦ τὴν Τιτανομαχίαν ποιήσαντος. Φερεκύδης δ´

[11, 497]   ἐμφαινόντων τῶν δημιουργῶν ὡς καὶ τοῦ τῆς Ἀμαλθείας ἐστὶν ὀλβιώτερον τὸ

[11, 494]   ἐστιν ἄξιόν τε τοῦ κλέους τοῦ τῆς ἑορτῆς. Οὗ μὲν ἦμεν

[11, 495]   τοῦ ἱεροῦ τοῦ Διονύσου μέχρι τοῦ τῆς Σκιράδος Ἀθηνᾶς ἱεροῦ, καὶ

[11, 466]   εὖ ἀκοντίζειν. Ὠνομάσθη οὖν ἀπὸ τοῦ τῆς χειρὸς σχηματισμοῦ, ὃν ποιούμενοι

[11, 471]   (Πάμφιλος δ´ ὁ Ἀλεξανδρεὺς ἀπὸ τοῦ τὸν Διόνυσον τοὺς θῆρας κλονεῖν

[11, 497]   ἴσως χωρεῖ χόα. Περὶ δὲ τοῦ τρίτου λέγων φησίν· Ὁ Βελλεροφόντης

[11, 503]   τἄλλα πάντα. Διονύσιος δὲ ὁ τοῦ Τρύφωνος ἐν τῷ περὶ Ὀνομάτων

[11, 490]   ἴσῳ τῷ οὐρείας κατὰ παράλειψιν τοῦ υ> ἐπειδὴ κεῖνται ἐπὶ τῆς

[11, 475]   ἤτοι λείβειν· τοῦτο δὲ ἐπὶ τοῦ ὑγροῦ συνήθως ἔταττον, ἀφ´ οὗ

[11, 489]   μείζονα κυκλοειδῆ περιγραφὴν ἔξαρσιν ἔχοντα τοῦ ὕψους σύμμετρον, τὸν δὲ κατ´

[11, 507]   Ἥδιον ἂν παρὰ Σωκράτους τὴν τοῦ φαρμάκου κύλικα εἰλήφειν ἢ παρὰ

[11, 483]   τετάρτῳ (περὶ Ἀλεξανδρείας ἀναγράφων τὴν τοῦ Φιλαδέλφου πομπὴν καὶ καταλέγων πολλὰ

[11, 497]   Δοκεῖ δὲ σκευοποιηθῆναι ὑπὸ πρώτου τοῦ Φιλαδέλφου Πτολεμαίου βασιλέως φορήματα γενέσθαι

[11, 475]   πᾶν ποτήριον κελέβη (καλεῖται ἀπὸ τοῦ χέειν εἰς αὐτὸ τὴν λοιβὴν

[11, 488]   ἀλλήλων διεστῶσαι διάστημα. Αὗται μέχρι τοῦ χείλους διήκουσαι τοῦ ποτηρίου καὶ

[11, 488]   δὲ τὸ ἀπολῆγον πρὸς τὴν τοῦ χείλους ἔρεισιν πάλιν συμφυεῖς εἰσιν.

[11, 477]   Ἄλλοι δὲ ἐτυμολογοῦσιν αὐτὸ ἀπὸ τοῦ χεῖσθαι, τὸ δ´ ἐστὶ χωρεῖν·

[11, 502]   Ἡρωίνῃ καταλέγων πολλὰ ποτήρια καὶ τοῦ ψυγέως οὕτως μνημονεύει· Τὴν θηρίκλειον

[11, 470]   τρίτῃ τῶν Ἱστοριῶν προειπὼν περὶ τοῦ Ὠκεανοῦ ἐπιφέρει· Ὁ δ´ Ἡρακλῆς

[11, 470]   ταῖς ἵπποις, ἐπὴν δύνῃ, διὰ τοῦ Ὠκεανοῦ τὴν νύκτα πρὸς ἑῴην,

[11, 473]   ὦτα ἐρίῳ λευκῷ καὶ ἐκ τοῦ ὤμου τοῦ δεξιοῦ καὶ ἐκ

[11, 490]   τῆς μητρὸς αὐτῶν Πληιόνης ὑπὸ τοῦ Ὠρίωνος. (Ἡ δὲ τοῦ ὀνόματος

[11, 481]   τοίχους οὐκ ἔχοντ´, ἀλλ´ αὐτὸ τοὔδαφος μόνον, (κοὐχὶ χωροῦντ´ οὐδὲ κόγχην,

[11, 505]   εὑρετής ἐστιν. Πρὸ γὰρ αὐτοῦ τοῦθ´ εὗρε τὸ εἶδος τῶν λόγων

[11, 463]   διατριβὴν εἰς τὸ φῶς τε τοῦθ´, ὃ δὴ (ὁρῶμεν. Ὃς δ´

[11, 460]   μὲν ἐν Γεωργοῖς· (Ὥσπερ κυλικείου τοὐθόνιον προπέπταται. Ἔστι καὶ παρὰ Ἀναξανδρίδῃ

[11, 485]   αὐτός· Τὸ δ´ αἷμα λέλαφας τοὐμόν, ὦναξ δέσποτα, οἷον ἅθρουν μ´

[11, 493]   τοῦ ὃ Ὅμηρος οὐδέποτε τίθησι· τοὔμπαλιν δὲ ἀντὶ τοῦ ὃς ὑποτακτικοῦ

[11, 466]   δέπαι. Εἶτα παρακατιὼν τὸ αὐτό· Τούνεκα σοὶ δώσω χρύσειον ἄλεισον. Καὶ

[11, 471]   τοῦτο, μεταβεβληκὸς ἂν εἴη μικρὸν τοὔνομα. Ἀλλά, καθάπερ εἴρηται, οὐκ ἔστιν

[11, 466]   τῶν ἡγεμόνων τινά, (ᾧ ἦν τοὔνομα Ἔναλος, ἐκκολυμβῆσαι βουλόμενον ἀνασῶσαι τὴν

[11, 470]   Κορίνθιος κεραμεύς, ἀφ´ οὗ καὶ τοὔνομα ἔχει, γεγονὼς τοῖς χρόνοις κατὰ

[11, 487]   μετανιπτρίδα μεγάλην, ἐπειπὼν τῆς Ὑγιείας τοὔνομα. Φιλόξενος δ´ ὁ διθυραμβοποιὸς ἐν

[11, 466]   ὖ πάρεστι, κοὐκ ἀπουσίαν ἐκ τοὐπέκεινα σὰν τό τ´ οὖ κηρύσσετον.

[11, 487]   πεσεῖν— {Β. Πλάστιγγα; ποίαν; τοῦτο τοὐπικείμενον (ἄνω τὸ μικρόν, τὸ πινακίσκιον

[11, 496]   Ἀτάκτοις ἀγγεῖον ξύλινον, ἀφ´ οὗ τοὺς ἀγροίκους πίνειν. Μνημονεύει αὐτοῦ καὶ

[11, 466]   (ΑΜΦΩΞΙΣ ξύλινον ποτήριον, ᾧ χρῆσθαι τοὺς ἀγροίκους Φιλητᾶς φησ, (τοὺς) ἀμέλγοντας

[11, 474]   τοὺς κανθάρους, ὦ τάλαν, ἐκείνους τοὺς ἁδρούς, ταπεινὰ δὲ καὶ γλαφυρὰ

[11, 465]   Λίμναις Διονύσου τὸ γλεῦκος φέροντας τοὺς Ἀθηναίους ἐκ τῶν πίθων τῷ

[11, 508]   τοὺς Λακεδαιμονίους καὶ τὸν Σόλωνα τοὺς Ἀθηναίους καὶ τὸν Ζάλευκον τοὺς

[11, 502]   μεγάλην. Ψυκτῆρά τις προὔπινεν ἄν, τοὺς ἀθλίους ἀπολλύων. Ἐπιγένης δ´ ἐν

[11, 475]   λέβης. Σιληνὸς δὲ καὶ Κλείταρχος τοὺς Αἰολεῖς φασιν οὕτω καλεῖν τὸ

[11, 505]   εἶναι λόγους καὶ μιμήσεις ἢ τοὺς Ἀλεξαμενοῦ τοῦ Τηίου τοὺς πρώτους

[11, 463]   εὐλόγως φθονήσαι νοῦν ἔχων, κατὰ τοὺς Ἀλέξιδος Ταραντίνους, Οἳ τῶν πέλας

[11, 505]   οὗτος» ἐγκώμια αὐτοῦ διεξέρχεται, ὁ τοὺς ἄλλους ἁπαξαπλῶς κακολογήσας, ἐν μὲν

[11, 508]   αὐτοῦ καὶ τοὺς Γοργίας, (καὶ τοὺς ἄλλους δὲ τοὺς τοιούτους διαλόγους,

[11, 500]   τινων καλοῦνται. Ἔχουσι μέντοι πρὸς τοὺς ἄλλους διαφοράν· ἔπεστι γὰρ ἐπὶ

[11, 503]   Θυατειρηνὸς καλεῖσθαί φησι ψυκτήρια καὶ τοὺς ἀλσώδεις καὶ συσκίους τόπους τοὺς

[11, 466]   χρῆσθαι τοὺς ἀγροίκους Φιλητᾶς φησ, (τοὺς) ἀμέλγοντας εἰς αὐτὸ καὶ οὕτως

[11, 506]   ἔγραψέ τι τοιοῦτον· Ὥσπερ ἀγνοοῦντας τοὺς ἀνθρώπους ὅτι καὶ τὴν ἀρχὴν

[11, 509]   πατρίδος πικρῶς τυραννήσας οὐ μόνον τοὺς ἀρίστους τῶν πολιτῶν ἐξήλασεν, ἀλλὰ

[11, 476]   ποιητῶν δὲ πολλοὶ παράγουσι πίνοντας τοὺς ἀρχαίους κέρασι. Πίνδαρος μὲν ἐπὶ

[11, 489]   ὁ ποιητὴς ἀπεικάζει διὰ τὸ τοὺς ἀστέρας περιφερεῖς εἶναι τοῖς ἥλοις

[11, 477]   κήθιον τὸ χήτιον τὸ χωροῦν τοὺς ἀστραγάλους. Διονύσιος δ´ ὁ Σάμιος

[11, 500]   οἶνος ἡδύς. Διήνεγκαν δὲ μετὰ τοὺς Βοιωτίους οἱ Ῥοδιακοὶ λεγόμενοι Δαμοκράτους

[11, 508]   διεξίοι τοὺς Τιμαίους αὐτοῦ καὶ τοὺς Γοργίας, (καὶ τοὺς ἄλλους δὲ

[11, 503]   ψυγέα καλοῦμεν, ψυκτηρίαν τινὲς ὀνομάζουσιν. Τοὺς δ´ Ἀττικοὺς καὶ κωμῳδεῖν τὸν

[11, 468]   ποτήριον, εἰς ὃ οἷόν τε τοὺς δακτύλους διείρειν ἑκατέρωθεν· ἄλλοι δὲ

[11, 468]   εἰς ὅ ἐστιν οἷόν τε τοὺς δακτύλους ἑκατέρωθεν διείρειν. Οἳ δὲ

[11, 472]   φάσκων τινὰς ἔχοντας θηρικλείους πομπεύειν, τοὺς δὲ καρχήσια. Ὁποῖον δ´ ἐστὶ

[11, 476]   προπίνειν κέρατι τούτοις οἷς ἐφιλοφρονεῖτο. Τοὺς δὲ Παιόνων βασιλεῖς φησι Θεόπομπος

[11, 506]   αὐτοῦ καὶ δεικνύναι ὡς ἔπλαττε τοὺς διαλόγους. (Ὅτι δὲ καὶ δυσμενὴς

[11, 500]   τούτοις ποιούμενος τὸν λόγον πρὸς τοὺς Διοσκόρους, καλῶν αὐτοὺς ἐπὶ ξένια·

[11, 475]   (πρὸς τὴν τράπεζαν φάσκων προσεληλυθέναι τοὺς δράκοντας καὶ γενέσθαι περὶ τὰ

[11, 489]   διὰ μήκους· ταῦτα δ´ εἶναι τοὺς δύο πυθμένας. Ὁποῖόν τι καὶ

[11, 469]   ἐγὼ καὶ τοὺς ἐφήβους, Σωσία, τοὺς δυσχερεῖς. (ΗΔΥΠΟΤΙΔΕΣ. Ταύτας φησὶν ὁ

[11, 502]   Φερεκράτης δὲ ἢ ὁ πεποιηκὼς τοὺς εἰς αὐτὸν ἀναφερομένους Πέρσας φησί·

[11, 506]   Θεμιστοκλέα, Μένωνα δὲ ἐπαινεῖ τὸν τοὺς Ἕλληνας προδόντα. Ἐν δὲ τῷ

[11, 466]   ἐν ταῖς Ἐπιστολαῖς ταῖς πρὸς τοὺς ἐν τῇ Ἀσίᾳ σατράπας φέρεταί

[11, 501]   βαλανείων κυκλοειδῆ ταῖς κατασκευαῖς ὄντα τοὺς ἐξαγωγοὺς ἔχει κατὰ μέσον, ἐφ´

[11, 471]   Ἰφικρατίς· ταῦτα γὰρ πρότερον συνιστορεῖν τοὺς εὑρόντας. Φαίνεται δ´ ἔτι καὶ

[11, 469]   Ῥοδιακὰς ὅλος ἀπηνέχθην ἐγὼ καὶ τοὺς ἐφήβους, Σωσία, τοὺς δυσχερεῖς. (ΗΔΥΠΟΤΙΔΕΣ.

[11, 463]   ἀποδημίας δὲ τυγχάνειν ἡμᾶς αἰεὶ τοὺς ζῶντας, ὥσπερ εἰς πανήγυρίν τινα

[11, 488]   ἥλων ἀποτελοῦσα. Πεπάρθαι δὲ λέγεται τοὺς ἥλους ὑπὸ τοῦ ποιητοῦ οὐχ

[11, 461]   τοῦτο. Χαλεποὺς γὰρ καὶ πλήκτας τοὺς ἥρωας νομίζουσι καὶ μᾶλλον νύκτωρ

[11, 464]   ἑαυτὸν ἡλικίας οὐκ ἀσίτους εἶναι τοὺς θεωροῦντας. ~(Φανόδημος δὲ πρὸς τῷ

[11, 471]   Ἀλεξανδρεὺς ἀπὸ τοῦ τὸν Διόνυσον τοὺς θῆρας κλονεῖν σπένδοντα ταῖς κύλιξι

[11, 508]   τοὺς Ἀθηναίους καὶ τὸν Ζάλευκον τοὺς Θουρίους, καὶ αὐτόν, εἴπερ ἦσαν

[11, 467]   τὸ εὔκολον πολλάκις παραλαμβάνουσι. Καὶ τοὺς ἵππους τοὺς τὸ ἐγκεχαραγμένον ἔχοντας

[11, 494]   γὰρ αὐτοῦ τοὺς χόας καὶ τοὺς καδίσκους συγκεραυνώσω σποδῶν καὶ τἄλλα

[11, 500]   (γαυλοὺς ὁλοχρύσους— {Β. Πλοῖα; {Α. Τοὺς κάδους μὲν οὖν καλοῦσι γαυλοὺς

[11, 507]   ἡμέρα, εἰ πάντας ἐθελήσαιμι ἐπελθεῖν τοὺς κακῶς ἀκούσαντας ὑπὸ τοῦ σοφοῦ.

[11, 482]   ποτε πλεῖον πιεῖν βουληθεῖεν, προσπαρετίθεσαν τοὺς καλουμένους κοτύλους, κάλλιστα καὶ εὐποτώτατα

[11, 505]   οὕτως γράφει· Οὐκοῦν οὐδὲ ἐμμέτρους τοὺς καλουμένους Σώφρονος μίμους μὴ φῶμεν

[11, 466]   τε τὸν κοντὸν ποοῦ καὶ τοὺς κάλως ἔκλυε καὶ χάλα πόδα.

[11, 474]   Ἡρωίνῃ· Ἀλλ´ οὐδὲ κεραμεύουσι νῦν τοὺς κανθάρους, ὦ τάλαν, ἐκείνους τοὺς

[11, 466]   Καὶ τὸ πλεῖστον δὲ εἰς τοὺς κοττάβους κατανήλισκον. (Ἔνδοξοι δὲ τορευταὶ

[11, 473]   Ἀγγεῖον δ´ ἐστὶν ἐν ᾧ τοὺς κτησίους Δίας ἐγκαθιδρύουσιν, ὡς Ἀντικλείδης

[11, 508]   γε ἔδει καθάπερ τὸν Λυκοῦργον τοὺς Λακεδαιμονίους καὶ τὸν Σόλωνα τοὺς

[11, 492]   τοῖς ὀνόμασιν ἑπτά. (Πρὸς δὲ τοὺς λέγοντας οὐκ οἰκείως τῷ ποτηρίῳ

[11, 506]   Ἐν δὲ τῷ Μένωνι καὶ τοὺς μεγίστους (παρ´ Ἀθηναίοις γενομένους Ἀριστείδην

[11, 482]   δέπαι καὶ μόνον ὀνόματι διαλλάσσει Τοὺς μὲν ἄρα χρυσέοισι κυπέλλοις υἷες

[11, 493]   ἐπιτιμώμενόν ἐστι τῷ ποιητῇ ὅτι τοὺς μὲν λοιποὺς εἶπε μογέοντας ἀείρειν

[11, 483]   Κωθωνισμοῦ ἐπιστολῇ φησιν οὕτως· Συμβαίνει τοὺς μὲν πολὺν ἄκρατον ἐν ταῖς

[11, 504]   καὶ παιῶνας ἐτράποντο. Καὶ ὁ τοὺς μίμους δὲ πεποιηκώς, οὓς αἰεὶ

[11, 508]   οὐ τοῖς οὖσιν ἀνθρώποις γράψαι τοὺς νόμους, ἀλλὰ τοῖς ὑπ´ αὐτοῦ

[11, 502]   καὶ τὰ Ῥοδιακὰ κόμισον λαβὼν τοὺς παῖδας. Εἶτ´ οἴσεις μόνος ψυκτῆρα,

[11, 505]   ἐκ νέου στρατεύεσθαι, παραδούς τε τοὺς παῖδας ταῖς γυναιξὶ τρέφειν Πάλιν

[11, 506]   Λακεδαιμονίους δὲ ἐπαινῶν ἐπαινεῖ καὶ τοὺς πάντων Ἑλλήνων ἐχθροὺς Πέρσας. (Καὶ

[11, 466]   λευκὸν ἀντείνουσα πῆχυν. Ἐντεῦθεν ἐννοοῦμεν τοὺς παρ´ Αἰσχύλῳ ἀγκυλητοὺς κοττάβους. Λέγονται

[11, 499]   πολλάκις οἶδά σε παραγινόμενον εἰς τοὺς παρ´ ἐμοὶ πότους, ἐν οἷς

[11, 505]   Γοργίας τὸν Πλάτωνος διάλογον πρὸς τοὺς παρόντας εἶπεν ὅτι οὐδὲν τούτων

[11, 476]   ποτηρίοις. Αἰσχύλος δ´ ἐν Περραιβίσι τοὺς Περραιβοὺς παρίστησιν ἀντὶ ποτηρίων τοῖς

[11, 508]   ἄν τις εὕροι· ἀλλοτρίους δὲ τοὺς πλείους, ὄντας (ἐκ τῶν Ἀριστίππου

[11, 483]   ποτηρίου τούτου καὶ ἀκρατοκώθωνας καλοῦσι τοὺς πλέονα ἄκρατον σπῶντας, ὡς Ὑπερείδης

[11, 506]   ᾧ πρῶτον μὲν κακολογεῖ πάντας τοὺς ποιητάς, ἔπειτα καὶ τοὺς ὑπὸ

[11, 507]   καὶ ἐνεργὰ ἰδεῖν, οὕτω κἀγὼ τοὺς πολίτας οὓς διαγράφω. (Περὶ δὲ

[11, 508]   τῶν μὲν τοῖς νόμοις ἐμμένειν τοὺς πολίτας, (τῶν δὲ τοῦ Πλάτωνος

[11, 508]   τῷ κατὰ τῆς Πλάτωνος διατριβῆς Τοὺς πολλούς, φησί, τῶν διαλόγων αὐτοῦ

[11, 464]   τέχνας ἐκπωμάτων. Τὴν δὲ μανίαν τοὺς πολλούς φησιν ὁ Χρύσιπ