HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Athénée de Naucratis, les Deipnosophistes (ou Le Banquet des sages), livre XI

Liste des contextes (ordre alphabétique)

β = 150 formes différentes pour 227 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Livre, pages

[11, 474]   ἔτι, αὐτὸς περανῶ τὰ πάντ´. {Β. Ἀμέλει κυκνοκάνθαρος· (ἐξ ἀμφοτέρων τούτων

[11, 481]   μέστ´ ἀκράτου κυμβία ἐκάρωσεν ὑμᾶς. {Β. Ἀνακεχαίτικεν μὲν οὖν. Ἄλεξις Ἱππεῖ·

[11, 460]   ἱστορεῖ ἐν βʹ Ἀχαικῶν. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β' (Ἄξιον δὲ εἶναι νομίζω ζητῆσαι

[11, 479]   φιάλαι ἀργυραῖ ρλβʹ οἰνοχόαι ἀργυραῖ βʹ ἀποθυστάνιον ἀργυροῦν, φιάλαι γʹ ἐπίχρυσοι.

[11, 466]   σφόδρα, ἔχον κύκλῳ τε γράμματ´. {Β. Ἆρά γ´ ἕνδεκα χρυσᾶ Διὸς

[11, 480]   κρατάνιον ἀργυροῦν, σειρὴν ἀργυρᾶ, καρχήσια βʹ ἀργυρᾶ, κύλιξ ἀργυρᾶ, οἰνοχόη χρυσῆ,

[11, 460]   χῶραν, ὡς Αὐτοκράτης ἱστορεῖ ἐν βʹ Ἀχαικῶν. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β' (Ἄξιον δὲ

[11, 472]   δεῖ λέγειν; ὄψει γὰρ αὐτός. {Β. Βασιλέως υἱὸν λέγεις Καρῶν ἀφῖχθαι

[11, 467]   ἦρεν ἀργυροῦν ἐν τῷ σκότῳ. {Β. Δεῖνον καὶ δεινόν, ὦ θεοί.

[11, 481]   ἔρχομαι, ξηρὰν ἔχουσα τὴν φάρυγα. {Β. Δώσω πιεῖν. {Α. Γλίσχρον γέ

[11, 481]   τὸ σίαλον νὴ τὼ θεώ. {Β. Εἰ λάβω κυρισοι τὴν κυλίσκην;

[11, 478]   γρῦπας ἐξώλεις τινὰς (τῶν Περσικῶν {Β. Εἰς κόρακας, ὦ μαστιγία. {Α.

[11, 469]   τίς ἐστι περὶ τὴν Θουρίαν. {Β. Εἰς τὰς Ῥοδιακὰς ὅλος ἀπηνέχθην

[11, 497]   δ´ οἰωνίζομαι. Ἕν ἐστιν ἐλέφας— {Β. Ἐλέφαντας περιάγει (ῥυτόν) {Α. Χωροῦν

[11, 472]   φησίν· Κρατῆρες, κάδοι, (ὁλκεῖα, κρουνεῖ´. {Β. Ἔστι γὰρ κρουνεῖα; {Α. Ναί·

[11, 480]   Μνηματίῳ· Κρατῆρες, κάδοι, ὁλκεῖα, κρουνεῖ´. {Β. Ἔστι γὰρ κρουνεῖα; {Α. Ναί.

[11, 486]   φησί· Κρατῆρες, κάδοι, (ὁλκεῖα, κρουνεῖ´. {Β. Ἔστι γὰρ κρουνεῖα; {Α. Ναί.

[11, 460]   Καὶ Σαπφὼ δ´ ἐν τῷ βʹ ἔφη· Πολλὰ δ´ ἀνάριθμα ποτήρια

[11, 484]   λαβρώνιος δ´ ἔσθ´ οὗτος ὄρνις; {Β. Ἡράκλεις, (ποτήριον χρυσοῦς διακοσίους ἄγον.

[11, 475]   τίν´ εἶχεν; τοῦτό μοι φράσον. {Β. Θύρσον, κροκωτόν, ποικίλον, καρχήσιον. Σοφοκλῆς

[11, 469]   προέπιεν ὁ βασιλεὺς κώμην τινά. {Β. Καινόν τι τοῦτο γέγονε νῦν

[11, 482]   ἦν πρόσωπ´ ἔχοντα χρυσᾶ παρθένων; {Β. Νὴ τὸν Δί´, ἦν γάρ.

[11, 497]   (ῥυτόν) {Α. Χωροῦν δύο χόας. {Β. (Ὃν) οὐδ´ ἂν ἐλέφας ἐκπίοι.

[11, 464]   πίνειν τρόπον ἐστὲ νυνί, λέγεθ´. {Β. Ὅντινα τρόπον ἡμεῖς; Τοιοῦτον οἷον

[11, 466]   καὶ σὺ τὴν ἄμυστιν λάμβανε. {Β. Οὐ χρὴ πόλλ´ ἔχειν θνητὸν

[11, 503]   Τί οὖν ἐνέσται τοῖς θεοῖσιν; {Β. Οὐδὲ ἕν, (ἂν μὴ κεράσῃ

[11, 497]   δὲ τοῦτό γ´ ἐκπέπωκα πολλάκις. {Β. Οὐδὲν ἐλέφαντος γὰρ διαφέρεις οὐδὲ

[11, 483]   γράφει καὶ τάδε· Κώθωνες διμέτρητοι βʹ (Περὶ δὲ τοῦ κωθωνίζεσθαι καὶ

[11, 487]   ἐπὶ τὴν πλάστιγγα ποιήσῃ πεσεῖν— {Β. Πλάστιγγα; ποίαν; τοῦτο τοὐπικείμενον (ἄνω

[11, 500]   τριήρεις, τραγελάφους, καρχήσια, (γαυλοὺς ὁλοχρύσους— {Β. Πλοῖα; {Α. Τοὺς κάδους μὲν

[11, 467]   υἱὸς ᾤχετο ἔχων φιάλιον τῷδε. {Β. Πολλὰ γίνεται ὅμοια. (ΓΥΑΛΑΣ. Φιλητᾶς

[11, 467]   χωρῶν μετρητήν, κυμβίον, σκύφοι, ῥυτά· {Β. Ποτήρι´ ἡ γραῦς, ἄλλο δ´

[11, 487]   καὶ ψόφος ἔσται πάνυ πολύς. {Β. Πρὸς θεῶν, τῷ κοττάβῳ πρόσεστι

[11, 484]   ἥκιστά γε, ἐκπωμάτων δ´ ὀνόματα. {Β. Πρὸς τῆς Ἑστίας. {Α. Ὁ

[11, 487]   πλάστιγξ οὗτος ὁ κρατῶν γίνεται. {Β. Πῶς δ´ εἴσεταί τις τοῦτ´;

[11, 468]   ἐλέφανθ´ ἥκει φέρων ὁ παῖς. {Β. Τί δ´ ἐστὶ τοῦτο, πρὸς

[11, 464]   πάτερ, λέγειν ἐπὶ τῷ πίνοντι. {Β. Τὸν ἐπιδέξια λέγειν; Ἄπολλον, ὡσπερεὶ

[11, 499]   κατεσταμνισμένων ἡμῖν λαγύνων πηλίκοι τινές; {Β. Τρίχους. Καὶ πάλιν· Τὸν μεστὸν

[11, 480]   φιάλαι ἀργυραῖ λʹ κρατάνια ἀργυρᾶ βʹ χύτρος ἀργυροῦς, ἀποθυστάνιον χρυσοῦν, κρατὴρ

[11, 503]   δεῖ ποιεῖν; σὺ γὰρ εἶπον. {Β. Ὥσπερ χρυσίου φωνῆς ἀπότισον, Πυργόθεμι,

[11, 466]   νβʹ Ποτηρίων λιθοκολλήτων σταθμὸς τάλαντα Βαβυλώνια νϚ μναῖ λδʹ (Ἔθος δ´

[11, 466]   (Ποτηρίων, φησί, χρυσῶν σταθμὸς τάλαντα Βαβυλώνια ογʹ μναῖ νβʹ Ποτηρίων λιθοκολλήτων

[11, 478]   φέρει φησί, καὶ Ἀριστοφάνης ἐν Βαβυλωνίοις. Εὔβουλος δ´ ἐν Ὀδυσσεῖ ἢ

[11, 494]   τῆς ἀφελείας οὕνεκα. Κἀν τοῖς Βαβυλωνίοις οὖν τοῖς Ἀριστοφάνους ἀκουσόμεθα ποτήριον

[11, 466]   τῶν Ἱστοριῶν Λυσίμαχόν φησι τὸν Βαβυλώνιον, καλέσαντα ἐπὶ δεῖπνον Ἵμερον τὸν

[11, 466]   Ἵμερον τὸν τυραννήσαντα οὐ μόνον Βαβυλωνίων ἀλλὰ καὶ Σελευκέων μετὰ τριακοσίων,

[11, 499]   καὶ τῶν δυναμένων λαγύνιον· ἔχον βαδίζειν εἰς τὰ γεύμαθ´ ὑπὸ μάλης,

[11, 461]   Ἰάμβοις φησίν· Εἰς τὸ Κυλικράνων βαδίζων σπληνόπεδον ἀφικόμην· εἶδον οὖν τὴν

[11, 502]   πρόποσιν αὐτῷ βαρεῖαν διέδωκε, χυτρίδια βαθέα δώδεκα. (ΨΥΓΕΥΣ ἢ ΨΥΚΤΗΡ. Πλάτων

[11, 478]   εἶναι δ´ αὐτὸ λουτηρίῳ ἐοικὸς βαθεῖ. Ἔχει δὲ καὶ οὖς ἐνιαχῇ.

[11, 478]   ὦτα, παραπλήσιον δ´ ὑπάρχειν λουτηρίῳ βαθεῖ, ποτηρίου δὲ εἶδος εἶναι. Δύνασθαι

[11, 481]   γευστηρίοις· σφίσι δέ γ´ αὐταῖσιν βαθείας κύλικας ὥσπερ ὁλκάδας οἰναγωγούς, περιφερεῖς,

[11, 481]   Σιμάριστος. Δωρόθεος δέ· Γένος ποτηρίων βαθέων τὰ κυμβία καὶ ὀρθῶν, πυθμένα

[11, 509]   εὖ δ´ ὑποκαθιεὶς ἄτομα πώγωνος βάθη, εὖ δ´ ἐν πεδίλῳ πόδα

[11, 471]   ποτε ἔτευξε κοίλης λαγόνος εὐρύνας βάθος; ἦ που κατειδὼς τὴν γυναικείαν

[11, 474]   Ναυκλήρῳ· Ἥκει λιπὼν Αἰγαῖον ἁλμυρὸν βάθος (Θεόφιλος ἡμῖν, ὦ Στράτων. Ὡς

[11, 485]   ἐνέχει τε σφόδρα κυανοβενθῆ, τὸ βάθος παρίστησιν ὁ κωμικὸς τοῦ ποτηρίου.

[11, 474]   παιδάριον, εἰς ἀργυροῦν, εἰς τὸ βαθὺ δ´ ἐπανάγωμεν· εἰς τὸν κάνθαρον,

[11, 466]   ὁρμῶντα. Οἴδαμεν δὲ καὶ τὸ Βαθυκλέους τοῦ Ἀρκάδος ποτήριον, ὃ σοφίας

[11, 466]   ποτήριον, ὃ σοφίας ἆθλον ὁ Βαθυκλῆς τῷ κριθέντι ἀρίστῳ τῶν καλουμένων

[11, 470]   ἐγκάθηται περὶ τὰς λαγόνας ἱκανῶς βαθυνομένη ὦτά τε ἔχει βραχέα ὡς

[11, 460]   δὲ ἔφη· Πολλῷ γ´ ὁ Βάκις διεχρῆτο τῷ ποτηρίῳ. Καὶ Φερεκράτης

[11, 509]   εὖ τεθωρακισμένος, σχῆμ´ ἀξιόχρεων ἐπικαθεὶς βακτηρίᾳ, ἀλλότριον, οὐκ οἰκεῖον, ὡς ἐμοὶ

[11, 465]   Εὔαν τε καὶ Διθύραμβον καὶ Βακχευτὰν καὶ Βρόμιον. (Καὶ Θεόφραστος δ´

[11, 487]   τινί φησι· (Σὺ δὲ τάνδε Βακχία εὔδροσον πλήρη μετανιπτρίδα δέξαι. Πραύ

[11, 498]   μέγα σκύφος. Καὶ Ἐπιγένης ἐν Βακχίδι· Τὸ σκύφος ἔχαιρον δεχόμενος. Φαίδιμός

[11, 465]   δὲ μέτρ´ ἐνέχευ´, ἀναμίσγων αἷμα Βακχίου νεορρύτοισι δακρύοισι Νυμφᾶν. (οἶδα δέ

[11, 466]   Ἀντιφάνης· Ἄλλοι δὲ καὶ δὴ βακχίου παλαιγενοῦς ἀφρῷ σκιὰ καὶ χρυσοκόλλητον

[11, 465]   τοῦ Ἡλίου ἵππων φησὶν εἶναι Βακχίου φιλανθέμου Αἴθοπα πεπαίνοντ´ ὀρχάτους ὀπωρινούς·

[11, 500]   Μνημονεύει δὲ τῶν Βοιωτίων σκύφων Βακχυλίδης ἐν τούτοις ποιούμενος τὸν λόγον

[11, 466]   λάταγας τῷ Κορινθίῳ πέει. Καὶ Βακχυλίδης· Εὖτε τὴν ἀπ´ ἀγκύλης ἵησι

[11, 501]   Ἀσκληπιάδης ἐν τοῖς περὶ Κρατίνου βαλανειόμφαλοι, φησίν, λέγονται, ὅτι οἱ ὀμφαλοὶ

[11, 501]   ἐν Δραπέτισιν· Δέχεσθε φιάλας τάσδε βαλανειομφάλους, Ἐρατοσθένης ἐν τῷ ἑνδεκάτῳ περὶ

[11, 501]   Κρατῖνος μνημονεύει· Δέχεσθε φιάλας τάσδε βαλανειομφάλους. Καὶ Θεόπομπος δ´ ἐν Ἀλθαίᾳ

[11, 501]   μεσομφάλους. Οὕτω δ´ εἴρηκε τὰς βαλανειομφάλους, ὧν Κρατῖνος μνημονεύει· Δέχεσθε φιάλας

[11, 481]   Θ' (Φερεκράτης Κοριαννοῖ· Ἐκ τοῦ βαλανείου γὰρ δίεφθος ἔρχομαι, ξηρὰν ἔχουσα

[11, 501]   διότι τὰ πλεῖστα τῶν Ἀθήνησι βαλανείων κυκλοειδῆ ταῖς κατασκευαῖς ὄντα τοὺς

[11, 501]   οἱ ὀμφαλοὶ αὐτῶν καὶ τῶν βαλανείων οἱ θόλοι ὅμοιοί εἰσιν. Καὶ

[11, 501]   φιαλῶν οἱ ὀμφαλοὶ καὶ τῶν βαλανείων οἱ θόλοι παρόμοιοι· εἰς δὲ

[11, 466]   δὲ συνηγμένον, ὡς τὰ συσπαστὰ βαλάντια, ἃ καὶ αὐτὰ διὰ τὴν

[11, 502]   ἐ- Ἐκαλεῖτο δέ τις καὶ βαλανωτὴ φιάλη, ἧς τῷ πυθμένι χρυσοῖ

[11, 488]   φάτο χωόμενος, ποτὶ δὲ σκῆπτρον βάλε γαίῃ χρυσείοις ἥλοισι πεπαρμένον. Ἐμφαίνεται

[11, 488]   Ἀγαμέμνονος· Ἀμφὶ δ´ ἄρ´ ὤμοισιν βάλετο ξίφος· ἐν δέ οἱ ἧλοι

[11, 479]   νίκης. Οὐ γὰρ μόνον ἐφιλοτιμοῦντο βάλλειν ἐπὶ τὸν σκοπόν, ἀλλὰ καὶ

[11, 466]   ἀρύβαλλος, ἀπὸ τοῦ ἀρύτειν καὶ βάλλειν. Λέγουσι δὲ καὶ πρόχουν ἄρυστιν.

[11, 487]   τῷ καλλικοτταβοῦντι νικητήρια τίθημι καὶ βαλόντι χάλκειον κάρα. Ἀντιφάνης Ἀφροδίτης Γοναῖς·

[11, 464]   γίνονται σμύρνης, σχοίνου, ἀνήθου, κρόκου, βαλσάμου, ἀμώμου, κινναμώμου συνεψηθέντων· ἀφ´ ὧν

[11, 470]   ἐπ´ αὐτὸν τὸ τόξον ὡς βαλῶν, καὶ ὁ Ἥλιος παύσασθαι κελεύει,

[11, 472]   χρηστότητος οὕνεκα. Εἶτ´ ἐλευθέραν ἀφῆκε βαπτίσας ἐρρωμένως. Θεόφιλος δ´ ἐν Βοιωτίᾳ·

[11, 480]   κεραμείων πύλη Κεραμικὴ καλεῖται) καὶ βάπτονται εἰς τὸ δοκεῖν εἶναι ἀργυραῖ.

[11, 482]   φιάλης ᾠνοχόουν ἐφεξῆς, τὸν νεοκρᾶτα βάπτοντες τῷ κυμβίῳ, καθὰ καὶ νῦν

[11, 466]   λβʹ Λαγυνοθήκη ἀργυρᾶ μία. Οἰνοφόρον βαρβαρικὸν ἀργυροῦν ποικίλον ἕν. Ἄλλα ποτήρια

[11, 461]   πολλὰ ἐγαλακτοπότει. Ἢ τάχα καὶ βαρβαρικὸν ἦν τὸ ἔκπωμα, εἴπερ μέγα

[11, 500]   εἰώθασιν οἱ περὶ τὴν Ἀσίαν βάρβαροι μετὰ ἀπάτης καὶ δόλου. Διόπερ

[11, 461]   νεωστὶ εὑρέθη πεμφθὲν ἐκ τῶν βαρβάρων. Ἐκεῖνοι γὰρ ἀπεστερημένοι τῆς παιδείας

[11, 502]   γράφει· Κἀν τοσούτῳ πρόποσιν αὐτῷ βαρεῖαν διέδωκε, χυτρίδια βαθέα δώδεκα. (ΨΥΓΕΥΣ

[11, 469]   αὐτὰς τοῖς πλουσίοις διὰ τὰ βάρη χαλκευσαμένων τὸν ῥυθμὸν τοῦτον, Ῥοδίων

[11, 493]   (καὶ) κατὰ τὸ κύτος καὶ βαρὺ τὴν ὁλκήν, ὅπερ φιλοπότης ὢν

[11, 501]   Τὴν δ´ ἀμφίθετον πότερα δύο βάσεις ἔχειν δεῖ νομίζειν ἐξ ἑκατέρου

[11, 475]   θωράκιον, τετράγωνον πάντῃ πλὴν τῆς βάσεως καὶ τῆς κορυφῆς· αὗται δὲ

[11, 497]   τὸ δίκερας ὡς τὸν φίλτατον βασιλέα πάρειμι. Διονύσιος δ´ ὁ Σινωπεὺς

[11, 476]   κατὰ Δημάδου Φίλιππόν φησι τὸν βασιλέα προπίνειν κέρατι τούτοις οἷς ἐφιλοφρονεῖτο.

[11, 508]   μὲν γὰρ παρὰ (Περδίκκᾳ τῷ βασιλεῖ διατρίβων ἐν Μακεδονίᾳ οὐχ ἧττον

[11, 493]   ἡσυχίας εἶχον, ὃ δὲ τῷ βασιλεῖ προσελθὼν κατεμέμφετο τοὺς ταμίας. ~(Πτολεμαῖος

[11, 506]   φίλτατον ὄντα (Ἀρχελάῳ) Φιλίππῳ τῆς βασιλείας αἴτιον γενέσθαι. Γράφει γοῦν Καρύστιος

[11, 506]   ὅτι καὶ τὴν ἀρχὴν τῆς βασιλείας Φίλιππος διὰ Πλάτωνος ἔσχεν. Εὐφραῖον

[11, 476]   οἷς ἐφιλοφρονεῖτο. Τοὺς δὲ Παιόνων βασιλεῖς φησι Θεόπομπος ἐν δευτέρᾳ Φιλιππικῶν,

[11, 464]   Παρὰ Πέρσαις, φησίν, ὃν ἂν βασιλεὺς ἀτιμάσῃ, κεραμέοις χρῆται. Χοιρίλος δ´

[11, 494]   (Δίωνος) εἰς ἃ ἀποβλέψας ὁ βασιλεὺς εἶπεν ὦ θαυμάσιε λυτικέ, ἐὰν

[11, 467]   Ἡρακλέους οὕτως· ὅταν εἰσίῃ ὁ βασιλεὺς εἰς τὴν πόλιν, ὑπαντᾶν οἴνου

[11, 494]   λαβὼν ταύτας εἰς χεῖρας (ὁ βασιλεὺς) καὶ κατιδὼν ἔφη καὶ αὐτὸς

[11, 469]   Φιλολάκωνί φησι· (Τούτῳ προέπιεν ὁ βασιλεὺς κώμην τινά. {Β. Καινόν τι

[11, 493]   τοιαύτας λύσεις (Πτολεμαῖος ὁ Φιλάδελφος βασιλεύς. Λαμβάνοντος γὰρ αὐτοῦ σύνταξιν βασιλικήν,

[11, 503]   ἐν ᾠῷ χρυσῷ, οὗ αὐτὸς βασιλεὺς πίνει. (Τοσαῦτα εἰπὼν ὁ Πλούταρχος

[11, 463]   ὁ Χῖός φησιν· (Χαιρέτω ἡμέτερος βασιλεύς, σωτήρ τε πατήρ τε· ἡμῖν

[11, 496]   ἔσχεν ἀπὸ Προυσίου τοῦ Βιθυνίας βασιλεύσαντος καὶ ἐπὶ τρυφῇ καὶ μαλακίᾳ

[11, 466]   εἰς Λέσβον στείλαντος σὺν ἄλλοις βασιλεῦσι, καὶ ὅτι χρησμὸς ἦν αὐτοῖς

[11, 468]   κερόωντες· νώμησαν δὲ δέπαστρα θοῶς βασιλεῦσιν Ἀχαιῶν ἐνσχερὼ ἑστηῶσι, καὶ ἐς

[11, 466]   φείδῃ. (ΑΝΤΙΓΟΝΙΣ ἔκπωμα ἀπὸ τοῦ βασιλέως Ἀντιγόνου, ὡς ἀπὸ Σελεύκου ΣΕΛΕΥΚΙΣ

[11, 466]   ἡ βατιάκη. Ἀλεξάνδρου δὲ τοῦ βασιλέως ἐν ταῖς Ἐπιστολαῖς ταῖς πρὸς

[11, 506]   ἀλλὰ καὶ Ἀρχελάου τοῦ Μακεδονίας βασιλέως, (ὃν οὐ μόνον ἐπονείδιστον γένος

[11, 502]   τ´ ἀδελφῆς προσλαβὼν τῆς τοῦ βασιλέως ταὔτ´, ἀπνευστί τ´ ἐκπιὼν ὡς

[11, 502]   ἐν Ὑποβολιμαίῳ· Ἐγὼ Πτολεμαίου τοῦ βασιλέως τέτταρα χυτρίδι´ ἀκράτου τῆς τ´

[11, 497]   ΣΕΛΕΥΚΙΣ. Ὅτι ἀπὸ Σελεύκου τοῦ βασιλέως τὴν προσηγορίαν ἔσχεν τὸ ἔκπωμα

[11, 472]   λέγειν; ὄψει γὰρ αὐτός. {Β. Βασιλέως υἱὸν λέγεις Καρῶν ἀφῖχθαι δηλαδὴ

[11, 497]   ὑπὸ πρώτου τοῦ Φιλαδέλφου Πτολεμαίου βασιλέως φορήματα γενέσθαι τῶν Ἀρσινόης εἰκόνων.

[11, 508]   ψυχρῶς συνέταξε τὴν ἑταιρίαν τοῦ βασιλέως ὥστε οὐκ ἐξῆν τοῦ συσσιτίου

[11, 493]   βασιλεύς. Λαμβάνοντος γὰρ αὐτοῦ σύνταξιν βασιλικήν, μεταπεμψάμενος τοὺς ταμίας ἐκέλευσεν, ἐὰν

[11, 472]   κενὸν τρίψας, ποήσας λαμπρόν, ἀσφαλῆ βάσιν στήσας, συνάψας καρπίμοις κισσοῦ κλάδοις

[11, 493]   ἐκ τῆς συνεχοῦς συνηθείας ῥᾳδίως βαστάζειν ἔσθενε. (Σωσίβιος δ´ ὁ λυτικὸς

[11, 493]   τοῦ δὲ Νέστορος αὐτὸ ῥᾳδίως βαστάζοντος δίχα πόνου καὶ κακοπαθείας. Τὸ

[11, 479]   τῶν νενικηκότων οἱ νενικημένοι καὶ βαστάζουσιν αὐτούς. Διόδωρος δ´ ἐν Ἰταλικαῖς

[11, 461]   ποτηρίου, ὃ μόλις ἂν νέος βαστάσαι ἴσχυεν, Νέστωρ δ´ ὁ γέρων

[11, 476]   λάθυροι, ὦχροι, φακοί. Ὁ δὲ βαστάσας αὐτὸ οἷον λικνοφορήσας τούτων γεύεται,

[11, 478]   ἔριον ἄπλυτον. Ὁ δὲ τοῦτο βαστάσας οἷον λικνοφορήσας τούτων γεύεται. (ΚΟΤΥΛΗ.

[11, 466]   ἐπιστολὴ ἐν ᾗ ταῦτα γέγραπται· Βατιάκαι ἀργυραῖ κατάχρυσοι τρεῖς. Κόνδυα ἀργυρᾶ

[11, 466]   (ἄλλα ποτήρια μικρά) ῥυτὰ καὶ βατιάκαι Λυκιουργεῖς ἐπίχρυσοι καὶ θυμιατήρια καὶ

[11, 466]   ὀνόματα. Περσικὴ δὲ φιάλη ἡ βατιάκη. Ἀλεξάνδρου δὲ τοῦ βασιλέως ἐν

[11, 484]   καταλέγων ποτηρίων φησί· Πρίστις, τραγέλαφος, βατιάκη, λαβρώνιος. Ἀνδραποδιον δὴ ταῦθ´, ὁρᾷς,

[11, 497]   προσπαίξας φησί· (ω( Σαννάκρα) ἱπποτραγέλαφοι, βατιάκια, σαννάκια. ΣΕΛΕΥΚΙΣ. Ὅτι ἀπὸ Σελεύκου

[11, 480]   χρυσοῦν, κρατὴρ χρυσοῦς, Κυρηναίων ἀνάθημα, βατιάκιον ἀργυροῦν. ΚΡΟΥΝΕΙΑ. Ἐπιγένης Μνηματίῳ· Κρατῆρες,

[11, 466]   Καὶ πίνειν ἐξ ἀργυρίδων χρυσῶν. (ΒΑΤΙΑΚΙΟΝ, λαβρώνιος, τραγέλαφος, πρίστις, ποτηρίων ὀνόματα.

[11, 496]   προείρηται ἐν τῷ περὶ τοῦ βατιακίου λόγῳ. (ΠΡΟΧΥΤΗΣ εἶδος ἐκπώματος, (ὡς

[11, 484]   εἶναί φησιν αὐτὸ βομβυλιῷ ἢ βατιακίῳ. (ΛΑΚΑΙΝΑΙ κυλίκων εἶδος οὕτως λεγόμενον

[11, 497]   (Φιλήμων δ´ ἐν τῇ Χήρᾳ βατιακῶν μνησθεὶς καὶ τῇ γελοιότητι τοῦ

[11, 466]   τῶν κάτω μερῶν, ἐστενωμένον ἄνωθεν. (ΒΑΥΚΑΛΙΣ. Ἐν Ἀλεξανδρείᾳ καὶ αὕτη, ὡς

[11, 466]   αὕτη, ὡς Σώπατρος ὁ παρῳδός· Βαυκαλὶς ἡ τετράκυκλος. Καὶ πάλιν Νᾶμα

[11, 497]   τοῦ τρίτου λέγων φησίν· Ὁ Βελλεροφόντης ἐστὶν ἀπὸ τοῦ Πηγάσου τὴν

[11, 468]   ὁ ἐπὶ Πελίᾳ ἀγὼν ἐτέθη. Βέλτιον δὲ λέγειν, φησὶν ὁ Δίδυμος

[11, 508]   παρ´ ἑτέρων ταῦτα λαβεῖν ἢ βέλτιον λεχθέντα ἢ μὴ χεῖρον. Καὶ

[11, 508]   εἰ καὶ πασῶν εἴη αὕτη βελτίων, μὴ πείθοι δ´ ἡμᾶς, τί

[11, 496]   ἔνδον πεταχνοῦνται. (ΠΛΗΜΟΧΟΗ σκεῦος κεραμεοῦν βεμβικῶδες ἑδραῖον ἡσυχῇ, ὃ κοτυλίσκον ἔνιοι

[11, 469]   Ὠκεανοῖο περάσας ἀφίκοιθ´ ἱερᾶς ποτὶ βένθεα νυκτὸς ἐρεμνᾶς ποτὶ ματέρα κουριδίαν

[11, 497]   εὐδίης δεῦτ´ ἴδετ´ Ἀρσινόης, ὀρχηστὴν Βησᾶν Αἰγύπτιον· ὃς λιγὺν ἦχον σαλπίζει

[11, 466]   ἐπίχρυσοι καὶ θυμιατήρια καὶ τρυβλία. ΒΗΣΣΑ ποτήριον παρ´ Ἀλεξανδρεῦσι πλατύτερον ἐκ

[11, 494]   τοῦ Βίωνος τὴν πρώτην συλλαβὴν (βι) καὶ τὴν τελευταίαν τοῦ Ἀπολλωνίου,

[11, 478]   σφέτερον δέμας οὐδένα κόσμον, ἔρωτι βιαζόμεναι μέλανος οἴνου ἀκράτου. (Σιληνὸς καὶ

[11, 504]   Γοργιείοις ῥήμασιν εἴπω, (οὕτως οὐ βιαζόμενοι μεθύειν ὑπὸ τοῦ οἴνου, ἀλλ´

[11, 494]   καὶ ἥκειν κελεύσας μετὰ τῶν βιβλίων, ἐν οἷς αἱ ἀναγραφαί εἰσι

[11, 496]   προσηγορίαν ἔσχεν ἀπὸ Προυσίου τοῦ Βιθυνίας βασιλεύσαντος καὶ ἐπὶ τρυφῇ καὶ

[11, 466]   ἑκάστου ἀποπλασάμενον ἴδιον ποιῆσαι πλάσμα. (ΒΙΚΟΣ. Ξενοφῶν Ἀναβάσεως πρώτῳ· Κῦρος ἔπεμπε

[11, 466]   Ξενοφῶν Ἀναβάσεως πρώτῳ· Κῦρος ἔπεμπε βίκους οἴνου ἡμιδεεῖς. Ἐστὶ δὲ φιαλῶδες

[11, 506]   ἐκθεατριζόμενον ἔχει καὶ τὸν Καλλίου βίον μᾶλλον τῶν Εὐπόλιδος Κολάκων. Ἐν

[11, 509]   Ἀκαδημαικῶν τινες, ἀνοσίως καὶ ἀδόξως βιοῦντες. Χρημάτων γὰρ ἐξ ἀσεβείας καὶ

[11, 494]   ὀνόματα ἐγγεγραμμένα ταῦτα, Σωτῆρος Σωσιγένους Βίωνος Ἀπολλωνίου (Δίωνος) εἰς ἃ ἀποβλέψας

[11, 494]   Σωσιγένους τὸ σι> καὶ τοῦ Βίωνος τὴν πρώτην συλλαβὴν (βι) καὶ

[11, 487]   τὸ ποτήριον οὕτως καλεῖν. (ΜΑΘΑΛΙΔΑΣ Βλαῖσος ἐν Σατούρνῳ φησίν· Ἑπτὰ μαθαλίδας

[11, 483]   ἐν ταῖς συνουσίαις πίνοντας μεγάλα βλάπτεσθαι καὶ τὸ σῶμα καὶ τὴν

[11, 506]   Ὑπομνήμασιν οὕτως· Σπεύσιππος πυνθανόμενος Φίλιππον βλασφημεῖν περὶ Πλάτωνος εἰς ἐπιστολὴν ἔγραψέ

[11, 467]   γραῦς, ἄλλο δ´ οὐδὲ ἓν βλέπει. Κλεάνθης δ´ ὁ φιλόσοφος ἐν

[11, 466]   Ἡρακλέα περαιωθῆναι ἐπὶ τὰς Γηρυόνου βόας ὁρμῶντα. Οἴδαμεν δὲ καὶ τὸ

[11, 468]   Περὶ δὲ τὴν Μολοσσίδα οἱ βόες ὑπερφυῆ ἱστοροῦνται κέρατα ἔχειν· περὶ

[11, 474]   ἐστιν κάνθαρος Ἀντιφάνης εἴρηκεν ἐν Βοιωτίᾳ. (ΚΑΡΧΗΣΙΟΝ. Καλλίξεινος ὁ Ῥόδιος ἐν

[11, 472]   βαπτίσας ἐρρωμένως. Θεόφιλος δ´ ἐν Βοιωτίᾳ· Τετρακότυλον δὲ κύλικα κεραμέαν τινὰ

[11, 500]   ἐγένοντο καὶ κλέος ἔλαβον οἱ Βοιώτιοι λεγόμενοι, χρησαμένου κατὰ τὰς στρατείας

[11, 500]   εὐμενὴς Μοῦσά τε γλυκεῖα καὶ Βοιωτίοισιν ἐν σκύφοισιν οἶνος ἡδύς. Διήνεγκαν

[11, 486]   Ἦν δὲ οὗτος τὸ γένος Βοιώτιος ἐξ Ἐλευθερῶν, υἱὸς Μύρωνος τοῦ

[11, 500]   ἡδύς. Διήνεγκαν δὲ μετὰ τοὺς Βοιωτίους οἱ Ῥοδιακοὶ λεγόμενοι Δαμοκράτους δημιουργήσαντος.

[11, 500]   Ἡράκλειος δεσμός. Μνημονεύει δὲ τῶν Βοιωτίων σκύφων Βακχυλίδης ἐν τούτοις ποιούμενος

[11, 495]   τὴν πρόχοον. Σέλευκος δὲ πελίχναν Βοιωτοὺς μὲν τὴν κύλικα, Εὐφρόνιος δὲ

[11, 495]   δ´ ἐν Ἀτάκτοις τὴν κύλικα Βοιωτούς. (ΠΕΝΤΑΠΛΟΑ. Μνημονεύει αὐτῆς Φιλόχορος ἐν

[11, 478]   σπένδεσθαι. Παγκράτης δ´ ἐν πρώτῳ Βοκχορηίδος· Αὐτὰρ ὅ γε σπείσας ἐκ

[11, 466]   ποτήριον κατὰ τὸν Παριανὸν Πολυδεύκην. ΒΟΜΒΥΛΙΟΣ, θηρίκλειον Ῥοδιακόν, οὗ περὶ τῆς

[11, 466]   τάχιστ´ ἀπαλλαγήσονται, οἱ δ´ ἐκ βομβυλιοῦ κατὰ μικρὸν στάζοντος Ἐστὶ δὲ

[11, 484]   δ´ ὅμοιον εἶναί φησιν αὐτὸ βομβυλιῷ ἢ βατιακίῳ. (ΛΑΚΑΙΝΑΙ κυλίκων εἶδος

[11, 485]   ἁθρόως πιεῖν, κατεναντίον τῷ λεγομένῳ βομβυλιῷ. Φησὶν γάρ που ὁ αὐτός·

[11, 498]   Καὶ τότε Μάντης μὲν δεσμὸν βοὸς αἴνυτο χερσίν, Ἴφικλος δ´ ἐπὶ

[11, 501]   ἄπυρον· Κὰδ δὲ λέβητ´ ἄπυρον βοὸς ἄξιον ἀνθεμόεντα, τὸν δεχόμενον ἴσως

[11, 495]   τἠτέρῃ σπένδει, τρέμων οἷόνπερ ἐν βορηίῳ νωδός. Κλείταρχος δὲ ἐν ταῖς

[11, 503]   καλὸς πῖλος κάδος, ψυκτήρ, ὅτι βούλει, πάντ´, Ἀμαλθείας κέρας. Ἐν δὲ

[11, 464]   ἂν καὶ σοὶ δοκῇ. {Α. Βούλεσθε δήπου τὸν ἐπιδέξι´, ὦ πάτερ,

[11, 491]   τῶν ὤτων δύο ὑποθετέον εἴτε βούλεταί τις ὀρνιθοφυεῖς κόρας εἴτ´ αὖ

[11, 482]   Εἰ δέ ποτε πλεῖον πιεῖν βουληθεῖεν, προσπαρετίθεσαν τοὺς καλουμένους κοτύλους, κάλλιστα

[11, 471]   οὕτως· Ὡς δ´ ἐδείπνησαν (συνάψαι βούλομαι γὰρ τἀν μέσῳ) καὶ Διὸς

[11, 466]   ὅτι δίδοται πᾶσι τοῖς σπένδειν βουλομένοις εἴτε καὶ τοῖς πίνειν, ἢ

[11, 466]   (ᾧ ἦν τοὔνομα Ἔναλος, ἐκκολυμβῆσαι βουλόμενον ἀνασῶσαι τὴν παιδίσκην. Τότε μὲν

[11, 466]   συνῴκισε τὴν Κασάνδρειαν, φιλοδοξοῦντι καὶ βουλομένῳ ἴδιόν τινα εὑρέσθαι κέραμον διὰ

[11, 463]   Θετταλικὸς ἐκπώματα προπίνει ὅτῳ ἂν βούλωνται μεγάλα. Λακεδαιμόνιοι δὲ τὴν παρ´

[11, 466]   δὲ τῷ ἁρπασθέντι στολὴν καὶ βοῦν καὶ ποτήριον· ἣν καὶ πρεσβύτεροι

[11, 500]   καλῶν αὐτοὺς ἐπὶ ξένια· (Οὐ βοῶν πάρεστι σώματ´ οὔτε χρυσὸς οὔτε

[11, 476]   πρώτους λέγεται τοῖς κέρασι τῶν βοῶν πίνειν· ἀφ´ οὗ τὸν Διόνυσον

[11, 476]   Θεόπομπος ἐν δευτέρᾳ Φιλιππικῶν, τῶν βοῶν τῶν παρ´ αὐτοῖς γινομένων μεγάλα

[11, 485]   ἐκπιοῦς´ ἄκρατον Ἀγαθοῦ Δαίμονος περίστατον βοῶσα τὴν κώμην ποεῖ. Νίκανδρος δ´

[11, 470]   ἱκανῶς βαθυνομένη ὦτά τε ἔχει βραχέα ὡς ἂν κύλιξ οὖσα. Καὶ

[11, 467]   διὰ τοῦ οὖ μόνου ὡς βραχέος ἐγκεχαραγμένου ἐδήλωσαν ὅτι συνυπακούεσθαι δεῖ

[11, 494]   καὶ ἐξευτελίζουσα τὸ ὀξύβαφον ὡς βραχύ. (Εἰπόντος οὖν τινος πρὸς αὐτήν

[11, 496]   Ἐπιστολαῖς. (ΡΥΤΟΝ ἔχει τὸ υ> βραχὺ καὶ ὀξύνεται. Δημοσθένης ἐν τῷ

[11, 496]   τυρὸν καὶ ἀλφίτων καὶ ἐλαίου βραχύ. ΠΕΤΑΧΝΟΝ ποτήριον ἐκπέταλον, οὗ μνημονεύει

[11, 483]   τις ἐγχείτω λαβὼν πυριγενῆ κυκλοτερῆ βραχύωτον παχύστομον κώθωνα παῖδα φάρυγος. Θεόπομπος

[11, 467]   ᾧ προσέοικεν, ὦ Κρέων, τὸ βρέγμα σου; ἐγᾦδα· δείνῳ περὶ κάτω

[11, 466]   Ἐστὶ δὲ καὶ ζῷόν τι. ΒΡΟΜΙΑΔΕΣ, ἔκπωμα ὅμοιον τοῖς μακροτέροις τῶν

[11, 465]   καὶ Διθύραμβον καὶ Βακχευτὰν καὶ Βρόμιον. (Καὶ Θεόφραστος δ´ ἐν τῷ

[11, 487]   μετανιπτρίδα δέξαι. Πραύ τί τοι Βρόμιος γάνος τόδε δοὺς ἐπὶ τέρψιν

[11, 478]   λάθυροι, ὦχροι, φακοί, κύαμοι, ζειαί, βρόμος, παλάθιον, μέλι, ἔλαιον, οἶνος, γάλα,

[11, 491]   Πελειάδας αὐτὰς λέγει· (Τὰς δὲ βροτοὶ καλέουσι Πελειάδας. Καὶ πάλιν· Χειμέριαι

[11, 465]   πεπαίνοντ´ ὀρχάτους ὀπωρινούς· ἐξ οὗ βροτοὶ καλοῦσιν οἶνον αἴθοπα. Καὶ Ὀδυσσεὺς

[11, 465]   κίσσινον μελαίνας σταγόνος ἀμβρότας ἀφρῷ βρυάζον· εἴκοσιν δὲ μέτρ´ ἐνέχευ´, ἀναμίσγων

[11, 471]   στίλβουσαν, ἀνταυγοῦσαν, ἐκνενιμμένην, κισσῷ κάρα βρύουσαν, ἐπικαλούμενοι (εἷλκον Διὸς σωτῆρος. Ἀραρὼς

[11, 509]   Ἀκαδημίας τις ὑπὸ Πλάτωνα καὶ Βρυσωνοθρασυμαχειοληψικερμάτων, πληγεὶς ἀνάγκῃ ληψολιγομίσθῳ τέχνῃ (συνών

[11, 508]   Ἀντισθένους, πολλοὺς δὲ κἀκ τῶν Βρύσωνος τοῦ Ἡρακλεώτου. Ἀλλὰ τὰ κατὰ

[11, 485]   τὴν ἀσθενοῦσαν πάνυ πάλαι, τὴν βρυτικήν, ῥίζιον τρίψας τι μικρὸν δελεάσας

[11, 490]   ποιητῶν. Πρώτη δὲ Μοιρὼ ἡ Βυζαντία καλῶς ἐδέξατο τὸν νοῦν τῶν

[11, 498]   παρ´ Ὁμήρῳ δ´ Ἀριστοφάνης ὁ Βυζάντιος γράφει· Πλησάμενος δ´ ἄρα οἱ

[11, 495]   Κλείταρχος Κορινθίους μέν φησι καὶ Βυζαντίους καὶ Κυπρίους τὴν λήκυθον ἀποδιδόναι,

[11, 480]   ἀργυροῦν, φιάλαι γʹ ἐπίχρυσοι. ~(Ναὸς Βυζαντίων, ἐν ᾧ Τρίτων κυπαρίσσινος ἔχων

[11, 462]   τυροῦ καὶ μέλιτος πίονος ἀχθομένη· βωμὸς δ´ ἄνθεσιν ἀν τὸ μέσον

[11, 476]   ἱστορεῖ Ἀμμώνιος ἐν γʹ περὶ Βωμῶν καὶ Θυσιῶν. (ΚΙΣΣΥΒΙΟΝ τὸ μόνωτον

Livre, pages
[11, 474]	ἔτι, αὐτὸς περανῶ τὰ πάντ´.	{Β.	Ἀμέλει κυκνοκάνθαρος· (ἐξ ἀμφοτέρων τούτων
[11, 481]	μέστ´ ἀκράτου κυμβία ἐκάρωσεν ὑμᾶς.	{Β.	Ἀνακεχαίτικεν μὲν οὖν. Ἄλεξις Ἱππεῖ·
[11, 460]	ἱστορεῖ ἐν βʹ Ἀχαικῶν. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	Β'	(Ἄξιον δὲ εἶναι νομίζω ζητῆσαι
[11, 479]	φιάλαι ἀργυραῖ ρλβʹ οἰνοχόαι ἀργυραῖ	βʹ	ἀποθυστάνιον ἀργυροῦν, φιάλαι γʹ ἐπίχρυσοι.
[11, 466]	σφόδρα, ἔχον κύκλῳ τε γράμματ´.	{Β.	Ἆρά γ´ ἕνδεκα χρυσᾶ Διὸς
[11, 480]	κρατάνιον ἀργυροῦν, σειρὴν ἀργυρᾶ, καρχήσια	βʹ	ἀργυρᾶ, κύλιξ ἀργυρᾶ, οἰνοχόη χρυσῆ,
[11, 460]	χῶραν, ὡς Αὐτοκράτης ἱστορεῖ ἐν	βʹ	Ἀχαικῶν. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β' (Ἄξιον δὲ
[11, 472]	δεῖ λέγειν; ὄψει γὰρ αὐτός.	{Β.	Βασιλέως υἱὸν λέγεις Καρῶν ἀφῖχθαι
[11, 467]	ἦρεν ἀργυροῦν ἐν τῷ σκότῳ.	{Β.	Δεῖνον καὶ δεινόν, ὦ θεοί.
[11, 481]	ἔρχομαι, ξηρὰν ἔχουσα τὴν φάρυγα.	{Β.	Δώσω πιεῖν. {Α. Γλίσχρον γέ
[11, 481]	τὸ σίαλον νὴ τὼ θεώ.	{Β.	Εἰ λάβω κυρισοι τὴν κυλίσκην;
[11, 478]	γρῦπας ἐξώλεις τινὰς (τῶν Περσικῶν	{Β.	Εἰς κόρακας, ὦ μαστιγία. {Α.
[11, 469]	τίς ἐστι περὶ τὴν Θουρίαν.	{Β.	Εἰς τὰς Ῥοδιακὰς ὅλος ἀπηνέχθην
[11, 497]	δ´ οἰωνίζομαι. Ἕν ἐστιν ἐλέφας—	{Β.	Ἐλέφαντας περιάγει (ῥυτόν) {Α. Χωροῦν
[11, 472]	φησίν· Κρατῆρες, κάδοι, (ὁλκεῖα, κρουνεῖ´.	{Β.	Ἔστι γὰρ κρουνεῖα; {Α. Ναί·
[11, 480]	Μνηματίῳ· Κρατῆρες, κάδοι, ὁλκεῖα, κρουνεῖ´.	{Β.	Ἔστι γὰρ κρουνεῖα; {Α. Ναί.
[11, 486]	φησί· Κρατῆρες, κάδοι, (ὁλκεῖα, κρουνεῖ´.	{Β.	Ἔστι γὰρ κρουνεῖα; {Α. Ναί.
[11, 460]	Καὶ Σαπφὼ δ´ ἐν τῷ	βʹ	ἔφη· Πολλὰ δ´ ἀνάριθμα ποτήρια
[11, 484]	λαβρώνιος δ´ ἔσθ´ οὗτος ὄρνις;	{Β.	Ἡράκλεις, (ποτήριον χρυσοῦς διακοσίους ἄγον.
[11, 475]	τίν´ εἶχεν; τοῦτό μοι φράσον.	{Β.	Θύρσον, κροκωτόν, ποικίλον, καρχήσιον. Σοφοκλῆς
[11, 469]	προέπιεν ὁ βασιλεὺς κώμην τινά.	{Β.	Καινόν τι τοῦτο γέγονε νῦν
[11, 482]	ἦν πρόσωπ´ ἔχοντα χρυσᾶ παρθένων;	{Β.	Νὴ τὸν Δί´, ἦν γάρ.
[11, 497]	(ῥυτόν) {Α. Χωροῦν δύο χόας.	{Β.	(Ὃν) οὐδ´ ἂν ἐλέφας ἐκπίοι.
[11, 464]	πίνειν τρόπον ἐστὲ νυνί, λέγεθ´.	{Β.	Ὅντινα τρόπον ἡμεῖς; Τοιοῦτον οἷον
[11, 466]	καὶ σὺ τὴν ἄμυστιν λάμβανε.	{Β.	Οὐ χρὴ πόλλ´ ἔχειν θνητὸν
[11, 503]	Τί οὖν ἐνέσται τοῖς θεοῖσιν;	{Β.	Οὐδὲ ἕν, (ἂν μὴ κεράσῃ
[11, 497]	δὲ τοῦτό γ´ ἐκπέπωκα πολλάκις.	{Β.	Οὐδὲν ἐλέφαντος γὰρ διαφέρεις οὐδὲ
[11, 483]	γράφει καὶ τάδε· Κώθωνες διμέτρητοι	βʹ	(Περὶ δὲ τοῦ κωθωνίζεσθαι καὶ
[11, 487]	ἐπὶ τὴν πλάστιγγα ποιήσῃ πεσεῖν—	{Β.	Πλάστιγγα; ποίαν; τοῦτο τοὐπικείμενον (ἄνω
[11, 500]	τριήρεις, τραγελάφους, καρχήσια, (γαυλοὺς ὁλοχρύσους—	{Β.	Πλοῖα; {Α. Τοὺς κάδους μὲν
[11, 467]	υἱὸς ᾤχετο ἔχων φιάλιον τῷδε.	{Β.	Πολλὰ γίνεται ὅμοια. (ΓΥΑΛΑΣ. Φιλητᾶς
[11, 467]	χωρῶν μετρητήν, κυμβίον, σκύφοι, ῥυτά·	{Β.	Ποτήρι´ ἡ γραῦς, ἄλλο δ´
[11, 487]	καὶ ψόφος ἔσται πάνυ πολύς.	{Β.	Πρὸς θεῶν, τῷ κοττάβῳ πρόσεστι
[11, 484]	ἥκιστά γε, ἐκπωμάτων δ´ ὀνόματα.	{Β.	Πρὸς τῆς Ἑστίας. {Α. Ὁ
[11, 487]	πλάστιγξ οὗτος ὁ κρατῶν γίνεται.	{Β.	Πῶς δ´ εἴσεταί τις τοῦτ´;
[11, 468]	ἐλέφανθ´ ἥκει φέρων ὁ παῖς.	{Β.	Τί δ´ ἐστὶ τοῦτο, πρὸς
[11, 464]	πάτερ, λέγειν ἐπὶ τῷ πίνοντι.	{Β.	Τὸν ἐπιδέξια λέγειν; Ἄπολλον, ὡσπερεὶ
[11, 499]	κατεσταμνισμένων ἡμῖν λαγύνων πηλίκοι τινές;	{Β.	Τρίχους. Καὶ πάλιν· Τὸν μεστὸν
[11, 480]	φιάλαι ἀργυραῖ λʹ κρατάνια ἀργυρᾶ	βʹ	χύτρος ἀργυροῦς, ἀποθυστάνιον χρυσοῦν, κρατὴρ
[11, 503]	δεῖ ποιεῖν; σὺ γὰρ εἶπον.	{Β.	Ὥσπερ χρυσίου φωνῆς ἀπότισον, Πυργόθεμι,
[11, 466]	νβʹ Ποτηρίων λιθοκολλήτων σταθμὸς τάλαντα	Βαβυλώνια	νϚ μναῖ λδʹ (Ἔθος δ´
[11, 466]	(Ποτηρίων, φησί, χρυσῶν σταθμὸς τάλαντα	Βαβυλώνια	ογʹ μναῖ νβʹ Ποτηρίων λιθοκολλήτων
[11, 478]	φέρει φησί, καὶ Ἀριστοφάνης ἐν	Βαβυλωνίοις.	Εὔβουλος δ´ ἐν Ὀδυσσεῖ ἢ
[11, 494]	τῆς ἀφελείας οὕνεκα. Κἀν τοῖς	Βαβυλωνίοις	οὖν τοῖς Ἀριστοφάνους ἀκουσόμεθα ποτήριον
[11, 466]	τῶν Ἱστοριῶν Λυσίμαχόν φησι τὸν	Βαβυλώνιον,	καλέσαντα ἐπὶ δεῖπνον Ἵμερον τὸν
[11, 466]	Ἵμερον τὸν τυραννήσαντα οὐ μόνον	Βαβυλωνίων	ἀλλὰ καὶ Σελευκέων μετὰ τριακοσίων,
[11, 499]	καὶ τῶν δυναμένων λαγύνιον· ἔχον	βαδίζειν	εἰς τὰ γεύμαθ´ ὑπὸ μάλης,
[11, 461]	Ἰάμβοις φησίν· Εἰς τὸ Κυλικράνων	βαδίζων	σπληνόπεδον ἀφικόμην· εἶδον οὖν τὴν
[11, 502]	πρόποσιν αὐτῷ βαρεῖαν διέδωκε, χυτρίδια	βαθέα	δώδεκα. (ΨΥΓΕΥΣ ἢ ΨΥΚΤΗΡ. Πλάτων
[11, 478]	εἶναι δ´ αὐτὸ λουτηρίῳ ἐοικὸς	βαθεῖ.	Ἔχει δὲ καὶ οὖς ἐνιαχῇ.
[11, 478]	ὦτα, παραπλήσιον δ´ ὑπάρχειν λουτηρίῳ	βαθεῖ,	ποτηρίου δὲ εἶδος εἶναι. Δύνασθαι
[11, 481]	γευστηρίοις· σφίσι δέ γ´ αὐταῖσιν	βαθείας	κύλικας ὥσπερ ὁλκάδας οἰναγωγούς, περιφερεῖς,
[11, 481]	Σιμάριστος. Δωρόθεος δέ· Γένος ποτηρίων	βαθέων	τὰ κυμβία καὶ ὀρθῶν, πυθμένα
[11, 509]	εὖ δ´ ὑποκαθιεὶς ἄτομα πώγωνος	βάθη,	εὖ δ´ ἐν πεδίλῳ πόδα
[11, 471]	ποτε ἔτευξε κοίλης λαγόνος εὐρύνας	βάθος;	ἦ που κατειδὼς τὴν γυναικείαν
[11, 474]	Ναυκλήρῳ· Ἥκει λιπὼν Αἰγαῖον ἁλμυρὸν	βάθος	(Θεόφιλος ἡμῖν, ὦ Στράτων. Ὡς
[11, 485]	ἐνέχει τε σφόδρα κυανοβενθῆ, τὸ	βάθος	παρίστησιν ὁ κωμικὸς τοῦ ποτηρίου.
[11, 474]	παιδάριον, εἰς ἀργυροῦν, εἰς τὸ	βαθὺ	δ´ ἐπανάγωμεν· εἰς τὸν κάνθαρον,
[11, 466]	ὁρμῶντα. Οἴδαμεν δὲ καὶ τὸ	Βαθυκλέους	τοῦ Ἀρκάδος ποτήριον, ὃ σοφίας
[11, 466]	ποτήριον, ὃ σοφίας ἆθλον ὁ	Βαθυκλῆς	τῷ κριθέντι ἀρίστῳ τῶν καλουμένων
[11, 470]	ἐγκάθηται περὶ τὰς λαγόνας ἱκανῶς	βαθυνομένη	ὦτά τε ἔχει βραχέα ὡς
[11, 460]	δὲ ἔφη· Πολλῷ γ´ ὁ	Βάκις	διεχρῆτο τῷ ποτηρίῳ. Καὶ Φερεκράτης
[11, 509]	εὖ τεθωρακισμένος, σχῆμ´ ἀξιόχρεων ἐπικαθεὶς	βακτηρίᾳ,	ἀλλότριον, οὐκ οἰκεῖον, ὡς ἐμοὶ
[11, 465]	Εὔαν τε καὶ Διθύραμβον καὶ	Βακχευτὰν	καὶ Βρόμιον. (Καὶ Θεόφραστος δ´
[11, 487]	τινί φησι· (Σὺ δὲ τάνδε	Βακχία	εὔδροσον πλήρη μετανιπτρίδα δέξαι. Πραύ
[11, 498]	μέγα σκύφος. Καὶ Ἐπιγένης ἐν	Βακχίδι·	Τὸ σκύφος ἔχαιρον δεχόμενος. Φαίδιμός
[11, 465]	δὲ μέτρ´ ἐνέχευ´, ἀναμίσγων αἷμα	Βακχίου	νεορρύτοισι δακρύοισι Νυμφᾶν. (οἶδα δέ
[11, 466]	Ἀντιφάνης· Ἄλλοι δὲ καὶ δὴ	βακχίου	παλαιγενοῦς ἀφρῷ σκιὰ καὶ χρυσοκόλλητον
[11, 465]	τοῦ Ἡλίου ἵππων φησὶν εἶναι	Βακχίου	φιλανθέμου Αἴθοπα πεπαίνοντ´ ὀρχάτους ὀπωρινούς·
[11, 500]	Μνημονεύει δὲ τῶν Βοιωτίων σκύφων	Βακχυλίδης	ἐν τούτοις ποιούμενος τὸν λόγον
[11, 466]	λάταγας τῷ Κορινθίῳ πέει. Καὶ	Βακχυλίδης·	Εὖτε τὴν ἀπ´ ἀγκύλης ἵησι
[11, 501]	Ἀσκληπιάδης ἐν τοῖς περὶ Κρατίνου	βαλανειόμφαλοι,	φησίν, λέγονται, ὅτι οἱ ὀμφαλοὶ
[11, 501]	ἐν Δραπέτισιν· Δέχεσθε φιάλας τάσδε	βαλανειομφάλους,	Ἐρατοσθένης ἐν τῷ ἑνδεκάτῳ περὶ
[11, 501]	Κρατῖνος μνημονεύει· Δέχεσθε φιάλας τάσδε	βαλανειομφάλους.	Καὶ Θεόπομπος δ´ ἐν Ἀλθαίᾳ
[11, 501]	μεσομφάλους. Οὕτω δ´ εἴρηκε τὰς	βαλανειομφάλους,	ὧν Κρατῖνος μνημονεύει· Δέχεσθε φιάλας
[11, 481]	Θ' (Φερεκράτης Κοριαννοῖ· Ἐκ τοῦ	βαλανείου	γὰρ δίεφθος ἔρχομαι, ξηρὰν ἔχουσα
[11, 501]	διότι τὰ πλεῖστα τῶν Ἀθήνησι	βαλανείων	κυκλοειδῆ ταῖς κατασκευαῖς ὄντα τοὺς
[11, 501]	οἱ ὀμφαλοὶ αὐτῶν καὶ τῶν	βαλανείων	οἱ θόλοι ὅμοιοί εἰσιν. Καὶ
[11, 501]	φιαλῶν οἱ ὀμφαλοὶ καὶ τῶν	βαλανείων	οἱ θόλοι παρόμοιοι· εἰς δὲ
[11, 466]	δὲ συνηγμένον, ὡς τὰ συσπαστὰ	βαλάντια,	ἃ καὶ αὐτὰ διὰ τὴν
[11, 502]	ἐ- Ἐκαλεῖτο δέ τις καὶ	βαλανωτὴ	φιάλη, ἧς τῷ πυθμένι χρυσοῖ
[11, 488]	φάτο χωόμενος, ποτὶ δὲ σκῆπτρον	βάλε	γαίῃ χρυσείοις ἥλοισι πεπαρμένον. Ἐμφαίνεται
[11, 488]	Ἀγαμέμνονος· Ἀμφὶ δ´ ἄρ´ ὤμοισιν	βάλετο	ξίφος· ἐν δέ οἱ ἧλοι
[11, 479]	νίκης. Οὐ γὰρ μόνον ἐφιλοτιμοῦντο	βάλλειν	ἐπὶ τὸν σκοπόν, ἀλλὰ καὶ
[11, 466]	ἀρύβαλλος, ἀπὸ τοῦ ἀρύτειν καὶ	βάλλειν.	Λέγουσι δὲ καὶ πρόχουν ἄρυστιν.
[11, 487]	τῷ καλλικοτταβοῦντι νικητήρια τίθημι καὶ	βαλόντι	χάλκειον κάρα. Ἀντιφάνης Ἀφροδίτης Γοναῖς·
[11, 464]	γίνονται σμύρνης, σχοίνου, ἀνήθου, κρόκου,	βαλσάμου,	ἀμώμου, κινναμώμου συνεψηθέντων· ἀφ´ ὧν
[11, 470]	ἐπ´ αὐτὸν τὸ τόξον ὡς	βαλῶν,	καὶ ὁ Ἥλιος παύσασθαι κελεύει,
[11, 472]	χρηστότητος οὕνεκα. Εἶτ´ ἐλευθέραν ἀφῆκε	βαπτίσας	ἐρρωμένως. Θεόφιλος δ´ ἐν Βοιωτίᾳ·
[11, 480]	κεραμείων πύλη Κεραμικὴ καλεῖται) καὶ	βάπτονται	εἰς τὸ δοκεῖν εἶναι ἀργυραῖ.
[11, 482]	φιάλης ᾠνοχόουν ἐφεξῆς, τὸν νεοκρᾶτα	βάπτοντες	τῷ κυμβίῳ, καθὰ καὶ νῦν
[11, 466]	λβʹ Λαγυνοθήκη ἀργυρᾶ μία. Οἰνοφόρον	βαρβαρικὸν	ἀργυροῦν ποικίλον ἕν. Ἄλλα ποτήρια
[11, 461]	πολλὰ ἐγαλακτοπότει. Ἢ τάχα καὶ	βαρβαρικὸν	ἦν τὸ ἔκπωμα, εἴπερ μέγα
[11, 500]	εἰώθασιν οἱ περὶ τὴν Ἀσίαν	βάρβαροι	μετὰ ἀπάτης καὶ δόλου. Διόπερ
[11, 461]	νεωστὶ εὑρέθη πεμφθὲν ἐκ τῶν	βαρβάρων.	Ἐκεῖνοι γὰρ ἀπεστερημένοι τῆς παιδείας
[11, 502]	γράφει· Κἀν τοσούτῳ πρόποσιν αὐτῷ	βαρεῖαν	διέδωκε, χυτρίδια βαθέα δώδεκα. (ΨΥΓΕΥΣ
[11, 469]	αὐτὰς τοῖς πλουσίοις διὰ τὰ	βάρη	χαλκευσαμένων τὸν ῥυθμὸν τοῦτον, Ῥοδίων
[11, 493]	(καὶ) κατὰ τὸ κύτος καὶ	βαρὺ	τὴν ὁλκήν, ὅπερ φιλοπότης ὢν
[11, 501]	Τὴν δ´ ἀμφίθετον πότερα δύο	βάσεις	ἔχειν δεῖ νομίζειν ἐξ ἑκατέρου
[11, 475]	θωράκιον, τετράγωνον πάντῃ πλὴν τῆς	βάσεως	καὶ τῆς κορυφῆς· αὗται δὲ
[11, 497]	τὸ δίκερας ὡς τὸν φίλτατον	βασιλέα	πάρειμι. Διονύσιος δ´ ὁ Σινωπεὺς
[11, 476]	κατὰ Δημάδου Φίλιππόν φησι τὸν	βασιλέα	προπίνειν κέρατι τούτοις οἷς ἐφιλοφρονεῖτο.
[11, 508]	μὲν γὰρ παρὰ (Περδίκκᾳ τῷ	βασιλεῖ	διατρίβων ἐν Μακεδονίᾳ οὐχ ἧττον
[11, 493]	ἡσυχίας εἶχον, ὃ δὲ τῷ	βασιλεῖ	προσελθὼν κατεμέμφετο τοὺς ταμίας. ~(Πτολεμαῖος
[11, 506]	φίλτατον ὄντα (Ἀρχελάῳ) Φιλίππῳ τῆς	βασιλείας	αἴτιον γενέσθαι. Γράφει γοῦν Καρύστιος
[11, 506]	ὅτι καὶ τὴν ἀρχὴν τῆς	βασιλείας	Φίλιππος διὰ Πλάτωνος ἔσχεν. Εὐφραῖον
[11, 476]	οἷς ἐφιλοφρονεῖτο. Τοὺς δὲ Παιόνων	βασιλεῖς	φησι Θεόπομπος ἐν δευτέρᾳ Φιλιππικῶν,
[11, 464]	Παρὰ Πέρσαις, φησίν, ὃν ἂν	βασιλεὺς	ἀτιμάσῃ, κεραμέοις χρῆται. Χοιρίλος δ´
[11, 494]	(Δίωνος) εἰς ἃ ἀποβλέψας ὁ	βασιλεὺς	εἶπεν ὦ θαυμάσιε λυτικέ, ἐὰν
[11, 467]	Ἡρακλέους οὕτως· ὅταν εἰσίῃ ὁ	βασιλεὺς	εἰς τὴν πόλιν, ὑπαντᾶν οἴνου
[11, 494]	λαβὼν ταύτας εἰς χεῖρας (ὁ	βασιλεὺς)	καὶ κατιδὼν ἔφη καὶ αὐτὸς
[11, 469]	Φιλολάκωνί φησι· (Τούτῳ προέπιεν ὁ	βασιλεὺς	κώμην τινά. {Β. Καινόν τι
[11, 493]	τοιαύτας λύσεις (Πτολεμαῖος ὁ Φιλάδελφος	βασιλεύς.	Λαμβάνοντος γὰρ αὐτοῦ σύνταξιν βασιλικήν,
[11, 503]	ἐν ᾠῷ χρυσῷ, οὗ αὐτὸς	βασιλεὺς	πίνει. (Τοσαῦτα εἰπὼν ὁ Πλούταρχος
[11, 463]	ὁ Χῖός φησιν· (Χαιρέτω ἡμέτερος	βασιλεύς,	σωτήρ τε πατήρ τε· ἡμῖν
[11, 496]	ἔσχεν ἀπὸ Προυσίου τοῦ Βιθυνίας	βασιλεύσαντος	καὶ ἐπὶ τρυφῇ καὶ μαλακίᾳ
[11, 466]	εἰς Λέσβον στείλαντος σὺν ἄλλοις	βασιλεῦσι,	καὶ ὅτι χρησμὸς ἦν αὐτοῖς
[11, 468]	κερόωντες· νώμησαν δὲ δέπαστρα θοῶς	βασιλεῦσιν	Ἀχαιῶν ἐνσχερὼ ἑστηῶσι, καὶ ἐς
[11, 466]	φείδῃ. (ΑΝΤΙΓΟΝΙΣ ἔκπωμα ἀπὸ τοῦ	βασιλέως	Ἀντιγόνου, ὡς ἀπὸ Σελεύκου ΣΕΛΕΥΚΙΣ
[11, 466]	ἡ βατιάκη. Ἀλεξάνδρου δὲ τοῦ	βασιλέως	ἐν ταῖς Ἐπιστολαῖς ταῖς πρὸς
[11, 506]	ἀλλὰ καὶ Ἀρχελάου τοῦ Μακεδονίας	βασιλέως,	(ὃν οὐ μόνον ἐπονείδιστον γένος
[11, 502]	τ´ ἀδελφῆς προσλαβὼν τῆς τοῦ	βασιλέως	ταὔτ´, ἀπνευστί τ´ ἐκπιὼν ὡς
[11, 502]	ἐν Ὑποβολιμαίῳ· Ἐγὼ Πτολεμαίου τοῦ	βασιλέως	τέτταρα χυτρίδι´ ἀκράτου τῆς τ´
[11, 497]	ΣΕΛΕΥΚΙΣ. Ὅτι ἀπὸ Σελεύκου τοῦ	βασιλέως	τὴν προσηγορίαν ἔσχεν τὸ ἔκπωμα
[11, 472]	λέγειν; ὄψει γὰρ αὐτός. {Β.	Βασιλέως	υἱὸν λέγεις Καρῶν ἀφῖχθαι δηλαδὴ
[11, 497]	ὑπὸ πρώτου τοῦ Φιλαδέλφου Πτολεμαίου	βασιλέως	φορήματα γενέσθαι τῶν Ἀρσινόης εἰκόνων.
[11, 508]	ψυχρῶς συνέταξε τὴν ἑταιρίαν τοῦ	βασιλέως	ὥστε οὐκ ἐξῆν τοῦ συσσιτίου
[11, 493]	βασιλεύς. Λαμβάνοντος γὰρ αὐτοῦ σύνταξιν	βασιλικήν,	μεταπεμψάμενος τοὺς ταμίας ἐκέλευσεν, ἐὰν
[11, 472]	κενὸν τρίψας, ποήσας λαμπρόν, ἀσφαλῆ	βάσιν	στήσας, συνάψας καρπίμοις κισσοῦ κλάδοις
[11, 493]	ἐκ τῆς συνεχοῦς συνηθείας ῥᾳδίως	βαστάζειν	ἔσθενε. (Σωσίβιος δ´ ὁ λυτικὸς
[11, 493]	τοῦ δὲ Νέστορος αὐτὸ ῥᾳδίως	βαστάζοντος	δίχα πόνου καὶ κακοπαθείας. Τὸ
[11, 479]	τῶν νενικηκότων οἱ νενικημένοι καὶ	βαστάζουσιν	αὐτούς. Διόδωρος δ´ ἐν Ἰταλικαῖς
[11, 461]	ποτηρίου, ὃ μόλις ἂν νέος	βαστάσαι	ἴσχυεν, Νέστωρ δ´ ὁ γέρων
[11, 476]	λάθυροι, ὦχροι, φακοί. Ὁ δὲ	βαστάσας	αὐτὸ οἷον λικνοφορήσας τούτων γεύεται,
[11, 478]	ἔριον ἄπλυτον. Ὁ δὲ τοῦτο	βαστάσας	οἷον λικνοφορήσας τούτων γεύεται. (ΚΟΤΥΛΗ.
[11, 466]	ἐπιστολὴ ἐν ᾗ ταῦτα γέγραπται·	Βατιάκαι	ἀργυραῖ κατάχρυσοι τρεῖς. Κόνδυα ἀργυρᾶ
[11, 466]	(ἄλλα ποτήρια μικρά) ῥυτὰ καὶ	βατιάκαι	Λυκιουργεῖς ἐπίχρυσοι καὶ θυμιατήρια καὶ
[11, 466]	ὀνόματα. Περσικὴ δὲ φιάλη ἡ	βατιάκη.	Ἀλεξάνδρου δὲ τοῦ βασιλέως ἐν
[11, 484]	καταλέγων ποτηρίων φησί· Πρίστις, τραγέλαφος,	βατιάκη,	λαβρώνιος. Ἀνδραποδιον δὴ ταῦθ´, ὁρᾷς,
[11, 497]	προσπαίξας φησί· (ω( Σαννάκρα) ἱπποτραγέλαφοι,	βατιάκια,	σαννάκια. ΣΕΛΕΥΚΙΣ. Ὅτι ἀπὸ Σελεύκου
[11, 480]	χρυσοῦν, κρατὴρ χρυσοῦς, Κυρηναίων ἀνάθημα,	βατιάκιον	ἀργυροῦν. ΚΡΟΥΝΕΙΑ. Ἐπιγένης Μνηματίῳ· Κρατῆρες,
[11, 466]	Καὶ πίνειν ἐξ ἀργυρίδων χρυσῶν.	(ΒΑΤΙΑΚΙΟΝ,	λαβρώνιος, τραγέλαφος, πρίστις, ποτηρίων ὀνόματα.
[11, 496]	προείρηται ἐν τῷ περὶ τοῦ	βατιακίου	λόγῳ. (ΠΡΟΧΥΤΗΣ εἶδος ἐκπώματος, (ὡς
[11, 484]	εἶναί φησιν αὐτὸ βομβυλιῷ ἢ	βατιακίῳ.	(ΛΑΚΑΙΝΑΙ κυλίκων εἶδος οὕτως λεγόμενον
[11, 497]	(Φιλήμων δ´ ἐν τῇ Χήρᾳ	βατιακῶν	μνησθεὶς καὶ τῇ γελοιότητι τοῦ
[11, 466]	τῶν κάτω μερῶν, ἐστενωμένον ἄνωθεν.	(ΒΑΥΚΑΛΙΣ.	Ἐν Ἀλεξανδρείᾳ καὶ αὕτη, ὡς
[11, 466]	αὕτη, ὡς Σώπατρος ὁ παρῳδός·	Βαυκαλὶς	ἡ τετράκυκλος. Καὶ πάλιν Νᾶμα
[11, 497]	τοῦ τρίτου λέγων φησίν· Ὁ	Βελλεροφόντης	ἐστὶν ἀπὸ τοῦ Πηγάσου τὴν
[11, 468]	ὁ ἐπὶ Πελίᾳ ἀγὼν ἐτέθη.	Βέλτιον	δὲ λέγειν, φησὶν ὁ Δίδυμος
[11, 508]	παρ´ ἑτέρων ταῦτα λαβεῖν ἢ	βέλτιον	λεχθέντα ἢ μὴ χεῖρον. Καὶ
[11, 508]	εἰ καὶ πασῶν εἴη αὕτη	βελτίων,	μὴ πείθοι δ´ ἡμᾶς, τί
[11, 496]	ἔνδον πεταχνοῦνται. (ΠΛΗΜΟΧΟΗ σκεῦος κεραμεοῦν	βεμβικῶδες	ἑδραῖον ἡσυχῇ, ὃ κοτυλίσκον ἔνιοι
[11, 469]	Ὠκεανοῖο περάσας ἀφίκοιθ´ ἱερᾶς ποτὶ	βένθεα	νυκτὸς ἐρεμνᾶς ποτὶ ματέρα κουριδίαν
[11, 497]	εὐδίης δεῦτ´ ἴδετ´ Ἀρσινόης, ὀρχηστὴν	Βησᾶν	Αἰγύπτιον· ὃς λιγὺν ἦχον σαλπίζει
[11, 466]	ἐπίχρυσοι καὶ θυμιατήρια καὶ τρυβλία.	ΒΗΣΣΑ	ποτήριον παρ´ Ἀλεξανδρεῦσι πλατύτερον ἐκ
[11, 494]	τοῦ Βίωνος τὴν πρώτην συλλαβὴν	(βι)	καὶ τὴν τελευταίαν τοῦ Ἀπολλωνίου,
[11, 478]	σφέτερον δέμας οὐδένα κόσμον, ἔρωτι	βιαζόμεναι	μέλανος οἴνου ἀκράτου. (Σιληνὸς καὶ
[11, 504]	Γοργιείοις ῥήμασιν εἴπω, (οὕτως οὐ	βιαζόμενοι	μεθύειν ὑπὸ τοῦ οἴνου, ἀλλ´
[11, 494]	καὶ ἥκειν κελεύσας μετὰ τῶν	βιβλίων,	ἐν οἷς αἱ ἀναγραφαί εἰσι
[11, 496]	προσηγορίαν ἔσχεν ἀπὸ Προυσίου τοῦ	Βιθυνίας	βασιλεύσαντος καὶ ἐπὶ τρυφῇ καὶ
[11, 466]	ἑκάστου ἀποπλασάμενον ἴδιον ποιῆσαι πλάσμα.	(ΒΙΚΟΣ.	Ξενοφῶν Ἀναβάσεως πρώτῳ· Κῦρος ἔπεμπε
[11, 466]	Ξενοφῶν Ἀναβάσεως πρώτῳ· Κῦρος ἔπεμπε	βίκους	οἴνου ἡμιδεεῖς. Ἐστὶ δὲ φιαλῶδες
[11, 506]	ἐκθεατριζόμενον ἔχει καὶ τὸν Καλλίου	βίον	μᾶλλον τῶν Εὐπόλιδος Κολάκων. Ἐν
[11, 509]	Ἀκαδημαικῶν τινες, ἀνοσίως καὶ ἀδόξως	βιοῦντες.	Χρημάτων γὰρ ἐξ ἀσεβείας καὶ
[11, 494]	ὀνόματα ἐγγεγραμμένα ταῦτα, Σωτῆρος Σωσιγένους	Βίωνος	Ἀπολλωνίου (Δίωνος) εἰς ἃ ἀποβλέψας
[11, 494]	Σωσιγένους τὸ σι> καὶ τοῦ	Βίωνος	τὴν πρώτην συλλαβὴν (βι) καὶ
[11, 487]	τὸ ποτήριον οὕτως καλεῖν. (ΜΑΘΑΛΙΔΑΣ	Βλαῖσος	ἐν Σατούρνῳ φησίν· Ἑπτὰ μαθαλίδας
[11, 483]	ἐν ταῖς συνουσίαις πίνοντας μεγάλα	βλάπτεσθαι	καὶ τὸ σῶμα καὶ τὴν
[11, 506]	Ὑπομνήμασιν οὕτως· Σπεύσιππος πυνθανόμενος Φίλιππον	βλασφημεῖν	περὶ Πλάτωνος εἰς ἐπιστολὴν ἔγραψέ
[11, 467]	γραῦς, ἄλλο δ´ οὐδὲ ἓν	βλέπει.	Κλεάνθης δ´ ὁ φιλόσοφος ἐν
[11, 466]	Ἡρακλέα περαιωθῆναι ἐπὶ τὰς Γηρυόνου	βόας	ὁρμῶντα. Οἴδαμεν δὲ καὶ τὸ
[11, 468]	Περὶ δὲ τὴν Μολοσσίδα οἱ	βόες	ὑπερφυῆ ἱστοροῦνται κέρατα ἔχειν· περὶ
[11, 474]	ἐστιν κάνθαρος Ἀντιφάνης εἴρηκεν ἐν	Βοιωτίᾳ.	(ΚΑΡΧΗΣΙΟΝ. Καλλίξεινος ὁ Ῥόδιος ἐν
[11, 472]	βαπτίσας ἐρρωμένως. Θεόφιλος δ´ ἐν	Βοιωτίᾳ·	Τετρακότυλον δὲ κύλικα κεραμέαν τινὰ
[11, 500]	ἐγένοντο καὶ κλέος ἔλαβον οἱ	Βοιώτιοι	λεγόμενοι, χρησαμένου κατὰ τὰς στρατείας
[11, 500]	εὐμενὴς Μοῦσά τε γλυκεῖα καὶ	Βοιωτίοισιν	ἐν σκύφοισιν οἶνος ἡδύς. Διήνεγκαν
[11, 486]	Ἦν δὲ οὗτος τὸ γένος	Βοιώτιος	ἐξ Ἐλευθερῶν, υἱὸς Μύρωνος τοῦ
[11, 500]	ἡδύς. Διήνεγκαν δὲ μετὰ τοὺς	Βοιωτίους	οἱ Ῥοδιακοὶ λεγόμενοι Δαμοκράτους δημιουργήσαντος.
[11, 500]	Ἡράκλειος δεσμός. Μνημονεύει δὲ τῶν	Βοιωτίων	σκύφων Βακχυλίδης ἐν τούτοις ποιούμενος
[11, 495]	τὴν πρόχοον. Σέλευκος δὲ πελίχναν	Βοιωτοὺς	μὲν τὴν κύλικα, Εὐφρόνιος δὲ
[11, 495]	δ´ ἐν Ἀτάκτοις τὴν κύλικα	Βοιωτούς.	(ΠΕΝΤΑΠΛΟΑ. Μνημονεύει αὐτῆς Φιλόχορος ἐν
[11, 478]	σπένδεσθαι. Παγκράτης δ´ ἐν πρώτῳ	Βοκχορηίδος·	Αὐτὰρ ὅ γε σπείσας ἐκ
[11, 466]	ποτήριον κατὰ τὸν Παριανὸν Πολυδεύκην.	ΒΟΜΒΥΛΙΟΣ,	θηρίκλειον Ῥοδιακόν, οὗ περὶ τῆς
[11, 466]	τάχιστ´ ἀπαλλαγήσονται, οἱ δ´ ἐκ	βομβυλιοῦ	κατὰ μικρὸν στάζοντος Ἐστὶ δὲ
[11, 484]	δ´ ὅμοιον εἶναί φησιν αὐτὸ	βομβυλιῷ	ἢ βατιακίῳ. (ΛΑΚΑΙΝΑΙ κυλίκων εἶδος
[11, 485]	ἁθρόως πιεῖν, κατεναντίον τῷ λεγομένῳ	βομβυλιῷ.	Φησὶν γάρ που ὁ αὐτός·
[11, 498]	Καὶ τότε Μάντης μὲν δεσμὸν	βοὸς	αἴνυτο χερσίν, Ἴφικλος δ´ ἐπὶ
[11, 501]	ἄπυρον· Κὰδ δὲ λέβητ´ ἄπυρον	βοὸς	ἄξιον ἀνθεμόεντα, τὸν δεχόμενον ἴσως
[11, 495]	τἠτέρῃ σπένδει, τρέμων οἷόνπερ ἐν	βορηίῳ	νωδός. Κλείταρχος δὲ ἐν ταῖς
[11, 503]	καλὸς πῖλος κάδος, ψυκτήρ, ὅτι	βούλει,	πάντ´, Ἀμαλθείας κέρας. Ἐν δὲ
[11, 464]	ἂν καὶ σοὶ δοκῇ. {Α.	Βούλεσθε	δήπου τὸν ἐπιδέξι´, ὦ πάτερ,
[11, 491]	τῶν ὤτων δύο ὑποθετέον εἴτε	βούλεταί	τις ὀρνιθοφυεῖς κόρας εἴτ´ αὖ
[11, 482]	Εἰ δέ ποτε πλεῖον πιεῖν	βουληθεῖεν,	προσπαρετίθεσαν τοὺς καλουμένους κοτύλους, κάλλιστα
[11, 471]	οὕτως· Ὡς δ´ ἐδείπνησαν (συνάψαι	βούλομαι	γὰρ τἀν μέσῳ) καὶ Διὸς
[11, 466]	ὅτι δίδοται πᾶσι τοῖς σπένδειν	βουλομένοις	εἴτε καὶ τοῖς πίνειν, ἢ
[11, 466]	(ᾧ ἦν τοὔνομα Ἔναλος, ἐκκολυμβῆσαι	βουλόμενον	ἀνασῶσαι τὴν παιδίσκην. Τότε μὲν
[11, 466]	συνῴκισε τὴν Κασάνδρειαν, φιλοδοξοῦντι καὶ	βουλομένῳ	ἴδιόν τινα εὑρέσθαι κέραμον διὰ
[11, 463]	Θετταλικὸς ἐκπώματα προπίνει ὅτῳ ἂν	βούλωνται	μεγάλα. Λακεδαιμόνιοι δὲ τὴν παρ´
[11, 466]	δὲ τῷ ἁρπασθέντι στολὴν καὶ	βοῦν	καὶ ποτήριον· ἣν καὶ πρεσβύτεροι
[11, 500]	καλῶν αὐτοὺς ἐπὶ ξένια· (Οὐ	βοῶν	πάρεστι σώματ´ οὔτε χρυσὸς οὔτε
[11, 476]	πρώτους λέγεται τοῖς κέρασι τῶν	βοῶν	πίνειν· ἀφ´ οὗ τὸν Διόνυσον
[11, 476]	Θεόπομπος ἐν δευτέρᾳ Φιλιππικῶν, τῶν	βοῶν	τῶν παρ´ αὐτοῖς γινομένων μεγάλα
[11, 485]	ἐκπιοῦς´ ἄκρατον Ἀγαθοῦ Δαίμονος περίστατον	βοῶσα	τὴν κώμην ποεῖ. Νίκανδρος δ´
[11, 470]	ἱκανῶς βαθυνομένη ὦτά τε ἔχει	βραχέα	ὡς ἂν κύλιξ οὖσα. Καὶ
[11, 467]	διὰ τοῦ οὖ μόνου ὡς	βραχέος	ἐγκεχαραγμένου ἐδήλωσαν ὅτι συνυπακούεσθαι δεῖ
[11, 494]	καὶ ἐξευτελίζουσα τὸ ὀξύβαφον ὡς	βραχύ.	(Εἰπόντος οὖν τινος πρὸς αὐτήν
[11, 496]	Ἐπιστολαῖς. (ΡΥΤΟΝ ἔχει τὸ υ>	βραχὺ	καὶ ὀξύνεται. Δημοσθένης ἐν τῷ
[11, 496]	τυρὸν καὶ ἀλφίτων καὶ ἐλαίου	βραχύ.	ΠΕΤΑΧΝΟΝ ποτήριον ἐκπέταλον, οὗ μνημονεύει
[11, 483]	τις ἐγχείτω λαβὼν πυριγενῆ κυκλοτερῆ	βραχύωτον	παχύστομον κώθωνα παῖδα φάρυγος. Θεόπομπος
[11, 467]	ᾧ προσέοικεν, ὦ Κρέων, τὸ	βρέγμα	σου; ἐγᾦδα· δείνῳ περὶ κάτω
[11, 466]	Ἐστὶ δὲ καὶ ζῷόν τι.	ΒΡΟΜΙΑΔΕΣ,	ἔκπωμα ὅμοιον τοῖς μακροτέροις τῶν
[11, 465]	καὶ Διθύραμβον καὶ Βακχευτὰν καὶ	Βρόμιον.	(Καὶ Θεόφραστος δ´ ἐν τῷ
[11, 487]	μετανιπτρίδα δέξαι. Πραύ τί τοι	Βρόμιος	γάνος τόδε δοὺς ἐπὶ τέρψιν
[11, 478]	λάθυροι, ὦχροι, φακοί, κύαμοι, ζειαί,	βρόμος,	παλάθιον, μέλι, ἔλαιον, οἶνος, γάλα,
[11, 491]	Πελειάδας αὐτὰς λέγει· (Τὰς δὲ	βροτοὶ	καλέουσι Πελειάδας. Καὶ πάλιν· Χειμέριαι
[11, 465]	πεπαίνοντ´ ὀρχάτους ὀπωρινούς· ἐξ οὗ	βροτοὶ	καλοῦσιν οἶνον αἴθοπα. Καὶ Ὀδυσσεὺς
[11, 465]	κίσσινον μελαίνας σταγόνος ἀμβρότας ἀφρῷ	βρυάζον·	εἴκοσιν δὲ μέτρ´ ἐνέχευ´, ἀναμίσγων
[11, 471]	στίλβουσαν, ἀνταυγοῦσαν, ἐκνενιμμένην, κισσῷ κάρα	βρύουσαν,	ἐπικαλούμενοι (εἷλκον Διὸς σωτῆρος. Ἀραρὼς
[11, 509]	Ἀκαδημίας τις ὑπὸ Πλάτωνα καὶ	Βρυσωνοθρασυμαχειοληψικερμάτων,	πληγεὶς ἀνάγκῃ ληψολιγομίσθῳ τέχνῃ (συνών
[11, 508]	Ἀντισθένους, πολλοὺς δὲ κἀκ τῶν	Βρύσωνος	τοῦ Ἡρακλεώτου. Ἀλλὰ τὰ κατὰ
[11, 485]	τὴν ἀσθενοῦσαν πάνυ πάλαι, τὴν	βρυτικήν,	ῥίζιον τρίψας τι μικρὸν δελεάσας
[11, 490]	ποιητῶν. Πρώτη δὲ Μοιρὼ ἡ	Βυζαντία	καλῶς ἐδέξατο τὸν νοῦν τῶν
[11, 498]	παρ´ Ὁμήρῳ δ´ Ἀριστοφάνης ὁ	Βυζάντιος	γράφει· Πλησάμενος δ´ ἄρα οἱ
[11, 495]	Κλείταρχος Κορινθίους μέν φησι καὶ	Βυζαντίους	καὶ Κυπρίους τὴν λήκυθον ἀποδιδόναι,
[11, 480]	ἀργυροῦν, φιάλαι γʹ ἐπίχρυσοι. ~(Ναὸς	Βυζαντίων,	ἐν ᾧ Τρίτων κυπαρίσσινος ἔχων
[11, 462]	τυροῦ καὶ μέλιτος πίονος ἀχθομένη·	βωμὸς	δ´ ἄνθεσιν ἀν τὸ μέσον
[11, 476]	ἱστορεῖ Ἀμμώνιος ἐν γʹ περὶ	Βωμῶν	καὶ Θυσιῶν. (ΚΙΣΣΥΒΙΟΝ τὸ μόνωτον

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 10/01/2008