Livre, pages
[11, 475]	ἐναλλαγὴν τοῦ ει> πρὸς τὸ	α>	ἀντὶ τοῦ κερχήσιον· διὸ καὶ
[11, 464]	οἷον ἂν καὶ σοὶ δοκῇ.	{Α.	Βούλεσθε δήπου τὸν ἐπιδέξι´, ὦ
[11, 481]	τὴν φάρυγα. {Β. Δώσω πιεῖν.	{Α.	Γλίσχρον γέ μοὐστὶ τὸ σίαλον
[11, 487]	Πῶς δ´ εἴσεταί τις τοῦτ´;	{Α.	Ἐὰν τύχῃ μόνον αὐτῆς, ἐπὶ
[11, 497]	(Ὃν) οὐδ´ ἂν ἐλέφας ἐκπίοι.	{Α.	Ἐγὼ δὲ τοῦτό γ´ ἐκπέπωκα
[11, 474]	Τὴν ναῦν σεσῶσθαί μοι λέγεις;	{Α.	Ἔγωγε μὴν κείνην ναῦν Καλλικλῆς
[11, 497]	ἐλέφαντος γὰρ διαφέρεις οὐδὲ σύ.	{Α.	Ἕτερον τριήρης· τοῦτ´ ἴσως χωρεῖ
[11, 503]	ἕν, (ἂν μὴ κεράσῃ τις.	{Α.	Ἴσχε, τὸν ᾠδὸν λάμβανε. Ἔπειτα
[11, 478]	{Β. Εἰς κόρακας, ὦ μαστιγία.	{Α.	Καὶ κόνδυ καὶ ψυκτῆρα καὶ
[11, 472]	ἐστί μοι. {ΑΙΣΧ. Εὖ οἶδα.	{Α.	Καὶ τῶν Ῥοδιακῶν. Ἥδιστα γὰρ
[11, 483]	ποτήριον, οὗ μνημονεύει Ξενοφῶν ἐν	αʹ	Κύρου Παιδείας. Κριτίας δ´ ἐν
[11, 469]	τι τοῦτο γέγονε νῦν ποτήριον;	{Α.	Κώμη μὲν οὖν τίς ἐστι
[11, 481]	Εἰ λάβω κυρισοι τὴν κυλίσκην;	{Α.	Μηδαμῶς μικράν γε. Κινεῖται γὰρ
[11, 480]	κρουνεῖ´. {Β. Ἔστι γὰρ κρουνεῖα;	{Α.	Ναί. (ΚΥΑΘΙΣ, κοτυλῶδες ἀγγεῖον. Σώφρων
[11, 472]	κρουνεῖ´. {Β. Ἔστι γὰρ κρουνεῖα;	{Α.	Ναί· λουτήρι´— ἀλλὰ τί καθ´
[11, 486]	κρουνεῖ´. {Β. Ἔστι γὰρ κρουνεῖα;	{Α.	Ναί. Λουτήρι´— ἀλλὰ τί καθ´
[11, 484]	ὀνόματα. {Β. Πρὸς τῆς Ἑστίας.	{Α.	Ὁ λαβρώνιος χρυσῶν δέ, παῖδες,
[11, 474]	κάνθαρον. {ΣΤΡ. Ποῖον; τὸ πλοῖον;	{Α.	Οὐδὲν οἶσθας, ἄθλιε. (Καὶ μετ´
[11, 466]	γ´ ἕνδεκα χρυσᾶ Διὸς σωτῆρος»	{Α.	Οὐκ ἄλλου μὲν οὖν. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
[11, 486]	ἀνδριαντοποιοῦ, ὡς Πολέμων φησὶν ἐν	αʹ	περὶ Ἀκροπόλεως. Ἀγνοεῖ δ´ ὁ
[11, 467]	δ´ ὁ τοῦ Διονυσίου ἐν	αʹ	περὶ τῶν παρὰ τοῖς ἱστορικοῖς
[11, 469]	δ´ ἐστὶ τοῦτο, πρὸς θεῶν;	~{Α.	Ῥυτὸν (δίκρουνον ἡλίκον τι τρεῖς
[11, 500]	καρχήσια, (γαυλοὺς ὁλοχρύσους— {Β. Πλοῖα;	{Α.	Τοὺς κάδους μὲν οὖν καλοῦσι
[11, 487]	τὸ μικρόν, τὸ πινακίσκιον λέγεις;	{Α.	Τοῦτ´ ἐστὶ πλάστιγξ οὗτος ὁ
[11, 497]	ἐλέφας— {Β. Ἐλέφαντας περιάγει (ῥυτόν)	{Α.	Χωροῦν δύο χόας. {Β. (Ὃν)
[11, 484]	Ἡράκλεις, (ποτήριον χρυσοῦς διακοσίους ἄγον.	{Α.	Ὢ περιβοήτου, φιλτάτη, λαβρωνίου. Δίφιλος
[11, 482]	Νὴ τὸν Δί´, ἦν γάρ.	{Α.	Ὦ τάλαιν´ ἐγὼ κακῶν. (Ἐρατοσθένης
[11, 494]	Σωσιγένους Βίωνος Ἀπολλωνίου (Δίωνος) εἰς	ἃ	ἀποβλέψας ὁ βασιλεὺς εἶπεν ὦ
[11, 466]	ποτήριον, ὅπερ Ἀμφιτρύωνι εἰκασθεὶς δίδωσιν,	(Ἃ	δ´ ὑποδεξαμένα θαήσατο χρύσεον αἶψα»
[11, 506]	πατέρων ἀρετῆς ἀναξίους εἶναι φάσκων.	(Ἃ	δὲ περὶ Ἀλκιβιάδου εἴρηκεν ἐν
[11, 466]	συνηγμένον, ὡς τὰ συσπαστὰ βαλάντια,	ἃ	καὶ αὐτὰ διὰ τὴν ὁμοιότητα
[11, 508]	ζητεῖσθαι τοὺς χρησομένους. Ἐχρῆν οὖν	ἃ	πείσει λέγων ταῦτα καὶ γράφειν
[11, 481]	περιφερεῖς, λεπτάς, μέσας, γαστροιίδας, οὐκ	ἀβούλως,	ἀλλὰ πόρρωθεν κατεσκευασμέναι αὔθ´ ὅπως
[11, 463]	Ἐλθέ, Κύπρι, χρυσίαισιν ἐν κυλίκεσσιν	ἁβρῶς	συμμεμιγμένον θαλίαισι νέκταρ οἰνοχοοῦσα» τούτοις
[11, 472]	πλέον ἢ κοτύλας χωροῦσαν ἕπτ´	Ἀγαθῆς	Τύχης. ΙΣΘΜΙΟΝ. Πάμφιλος ἐν τοῖς
[11, 466]	ἀκτῆς ἐν τῷ περὶ Ἱστορίας	Ἀγαθοκλέα	φησὶ τὸν τύραννον ἐκπώματα χρυσᾶ
[11, 505]	τὰ μὲν ἄλλα στρατηγὸν αὐτὸν	ἀγαθὸν	εἶναι καὶ φιλόπονον, παιδείας δ´
[11, 463]	~(θεῶν δὲ προμηθείην αἰὲν ἔχειν	ἀγαθόν.	(Καὶ ὁ χαρίεις δ´ Ἀνακρέων
[11, 487]	τὴν μετανιπτρίδα μεστὴν Διὸς σωτῆρος,	ἀγαθοῦ	δαίμονος. Ἔνιοι δὲ τὴν μετὰ
[11, 485]	μάλα συχνή, (ἣν ἐκπιοῦς´ ἄκρατον	Ἀγαθοῦ	Δαίμονος περίστατον βοῶσα τὴν κώμην
[11, 485]	πάνυ πυκνή, ἣν ἐκπιοῦς´ ἄκρατον	Ἀγαθοῦ	Δαίμονος τέττιξ κελαδεῖ. Καὶ ἐν
[11, 465]	τάδε· Πυθέα μνῆμα τόδ´ ἔστ´,	ἀγαθοῦ	καὶ σώφρονος ἀνδρός, Ὃς κυλίκων
[11, 486]	διδομένη κύλιξ. Ἀντιφάνης Λαμπάδι· Δαίμονος	Ἀγαθοῦ	μετάνιπτρον, ἐντραγεῖν, σπονδή, κρότος. ~(Δίφιλος
[11, 487]	φυστημινεις, ἅμα δ´ ἦν Δαίμονος	Ἀγαθοῦ	μετάνιπτρον. Νικόστρατος Ἀντερώσῃ· Μετανιπτρίδ´ αὐτῷ
[11, 464]	Χρύσιππος ἐν τῇ Εἰσαγωγικῇ περὶ	ἀγαθῶν	καὶ κακῶν Πραγματείᾳ τοῖς πλείστοις
[11, 469]	χρυσέῳ ἐν δέπαι Ἠέλιον πόμπευεν	ἀγακλυμένη	Ἐρύθεια. Καὶ Αἰσχύλος ἐν Ἡλιάσιν·
[11, 489]	ἐπ´ αὐτῶν· (Οὐρανῷ αἰὲν ἄρηρεν	ἀγάλματα	νυκτὸς ἰούσης. Περιττῶς δὲ καὶ
[11, 468]	οὕτως καλούμενον παρὰ Ἴωνι ἐν	Ἀγαμέμνονι·	Οἴσῃ δὲ δῶρον ἄξιον δραμήματος
[11, 488]	Καὶ ἐπὶ τοῦ ξίφους (τοῦ	Ἀγαμέμνονος·	Ἀμφὶ δ´ ἄρ´ ὤμοισιν βάλετο
[11, 504]	ὅταν μὲν ὁ θεὸς αὐτὰ	ἄγαν	ἀθρόως ποτίζῃ, οὐ δύναται ὀρθοῦσθαι
[11, 466]	δὲ ἄλεισον ἤτοι ἀπὸ τοῦ	ἄγαν	λεῖον εἶναι ἢ ὅτι ἁλίζεται
[11, 488]	ὑδρίαις. Ὁ δὲ Ἀπελλῆς ἐντέχνως	ἄγαν	ὑπέδειξε τὴν τῶν τεσσάρων ὤτων
[11, 477]	ἐγώ, ἀλλ´ ἢ δαπίδιον ἓν	ἀγαπητὸν	ποικίλον, ~Πέρσας ἔχον καὶ γρῦπας
[11, 499]	Ὁμήρῳ λέγεται· Ναῖον δ´ ὀρῷ	ἄγγεα	πάντα γαυλοί τε σκαφίδες τε
[11, 494]	συγκεραυνώσω σποδῶν καὶ τἄλλα πάντ´	ἀγγεῖα	τὰ περὶ τὸν πότον, κοὐδ´
[11, 483]	Ἀδαῖον καὶ Ἀντίγονον, ὅτι κεραμέοις	ἀγγείοις	ἐχρῶντο οἱ Λακεδαιμόνιοι γράφει οὕτως·
[11, 476]	ὕδωρ, κεράσαι φάσκοντες. Καὶ τὸ	ἀγγεῖον	δ´ ἐν ᾧ κιρνᾶται ὁ
[11, 473]	τῷ προειρημένῳ συγγράμματι ποτηρίου εἶδος.	Ἀγγεῖον	δ´ ἐστὶν ἐν ᾧ τοὺς
[11, 490]	τοῦτο τῆς ἑτέρας τροφῆς δεκτικὸν	ἀγγεῖον.	(Διὸ καὶ τῷ Διὶ τὴν
[11, 495]	Νυνὶ δὲ τὸ μὲν τοιοῦτον	ἀγγεῖον	καθιερωμένον τινὰ τρόπον ἐν τῇ
[11, 476]	καὶ περισκελὶς πρόσεσται ἀργυρᾶ. (ΚΕΡΝΟΣ	ἀγγεῖον	κεραμεοῦν, ἔχον ἐν αὑτῷ πολ8
[11, 478]	κέρνος περιενηνοχότες. Τοῦτο δ´ ἐστὶν	ἀγγεῖον	κεραμεοῦν ἔχον ἐν αὑτῷ πολλοὺς
[11, 475]	Κολοφώνιος ἐν ταῖς Γλώσσαις ποιμενικὸν	ἀγγεῖον	μελιτηρὸν τὴν κελέβην εἶναι. Καὶ
[11, 496]	ἀργυρέοις. Φιλητᾶς δ´ ἐν Ἀτάκτοις	ἀγγεῖον	ξύλινον, ἀφ´ οὗ τοὺς ἀγροίκους
[11, 499]	Καὶ τοῦτο δ´ ἐστὶν ὁμοίως	ἀγγεῖον	ξύλινον στρογγύλον γάλα καὶ ὀρὸν
[11, 495]	ἐν Ὑπομνήμασι τοὺς χόας. (ΠΕΛΛΑ	ἀγγεῖον	σκυφοειδές, πυθμένα ἔχον πλατύτερον, εἰς
[11, 480]	κρουνεῖα; {Α. Ναί. (ΚΥΑΘΙΣ, κοτυλῶδες	ἀγγεῖον.	Σώφρων ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ μίμῳ
[11, 482]	τὸν Λάκωνα Ἐπιστολῇ ὡς κυαθῶδες	ἀγγεῖον	τὸ κυμβίον παραδίδωσι γράφων οὕτως·
[11, 485]	ἐν ἐξηγήσει Ῥοδιακῶν Λέξεων κεραμεοῦν	ἀγγεῖόν	φησιν αὐτὸ εἶναι, ἐοικὸς ταῖς
[11, 495]	Ὁ δὲ τύπος ἦν τοῦ	ἀγγείου	πρότερον μὲν (τοῖς Παναθηναικοῖς ἐοικώς,
[11, 475]	Σαφῶς γὰρ νῦν κελέβειον ἀντὶ	ἀγγείου	τινὸς τέθεικε, προειπὼν ποτήρια δέπαστρα.
[11, 488]	κατὰ μὲν τὴν ἀπόστασιν τοῦ	ἀγγείου	φυλάττουσι τὴν διάσχισιν, κατὰ δὲ
[11, 488]	τὸ κύτος συγκεχαλκευμένον ὅλῳ τῷ	ἀγγείῳ,	ἕτερον δὲ τὸν πρόσθετον, ἀπὸ
[11, 491]	δή τοι θέρεος καὶ χείματος	ἄγγελοί	εἰσι. Καὶ Σιμμίας δ´ ἐν
[11, 498]	λέγει· (Τῷ δὲ Μάρης θοὸς	ἄγγελος	ἦλθε δι´ οἴκου, πλήσας δ´
[11, 499]	θεοῖσιν ἅδῃ πολύφανος ἑορτά, χρύσεον	ἄγγος	ἔχοισα μέγαν σκύφον, οἷά τε
[11, 459]		~(Ἄγε	δή, τίς ἀρχὴ τῶν λόγων
[11, 475]	Τούτου τοῦ ἐκπώματος Ἀνακρέων μνημονεύει·	Ἄγε	δή, φέρ´ ἡμίν, ὦ παῖ,
[11, 483]	Ἐλεγείοις ὡς ποτηρίου οὕτως· Ἀλλ´	ἄγε	σὺν κώθωνι θοῆς διὰ σέλματα
[11, 487]	τόδε δοὺς ἐπὶ τέρψιν πάντας	ἄγει.	Ἀντιφάνης Λαμπάδι· Τράπεζα φυστημινεις, ἅμα
[11, 482]	(Ἐρατοσθένης δ´ ἐν τῇ πρὸς	Ἀγήτορα	τὸν Λάκωνα Ἐπιστολῇ ὡς κυαθῶδες
[11, 466]	Ἀέξονται φρένας ἀμπελίνοις τόξοις δαμέντες.	(ΑΓΚΥΛΗ	ποτήριον πρὸς τὴν τῶν κοττάβων
[11, 466]	Καὶ ἡ κύλιξ δὲ (ἡ)	ἀγκύλη	διὰ τὸ ἐπαγκυλοῦν τὴν δεξιὰν
[11, 466]	ἀκράτου δύο χοᾶς πίνους´ ἀπ´	ἀγκύλης,	ἐπονομάζους´ ἅμα (ἵησι λάταγας τῷ
[11, 466]	ἀγκυλητὰ καὶ μεσάγκυλα ἄλλα· ἀπὸ	ἀγκύλης	ἤτοι τῆς δεξιᾶς χειρός. Καὶ
[11, 466]	Καὶ Βακχυλίδης· Εὖτε τὴν ἀπ´	ἀγκύλης	ἵησι τοῖς νεανίαις, λευκὸν ἀντείνουσα
[11, 466]	κοττάβους. Λέγονται δὲ καὶ δόρατα	ἀγκυλητὰ	καὶ μεσάγκυλα ἄλλα· ἀπὸ ἀγκύλης
[11, 466]	Ἐντεῦθεν ἐννοοῦμεν τοὺς παρ´ Αἰσχύλῳ	ἀγκυλητοὺς	κοττάβους. Λέγονται δὲ καὶ δόρατα
[11, 479]	ἀγκῶνα ἐρείσαντα καὶ τὴν δεξιὰν	ἀγκυλώσαντα	ὑγρῶς ἀφεῖναι τὴν λάταγα· οὕτω
[11, 479]	Ἔδει γὰρ εἰς τὸν ἀριστερὸν	ἀγκῶνα	ἐρείσαντα καὶ τὴν δεξιὰν ἀγκυλώσαντα
[11, 463]	ἀλλ´ ὅστις Μουσέων τε καὶ	ἀγλαὰ	δῶρ´ Ἀφροδίτης συμμίσγων ἐρατῆς μνήσεται
[11, 462]	ἄνθεος ὀσδόμενος· ἐν δὲ μέσοις	ἁγνὴν	ὀδμὴν λιβανωτὸς ἵησι· ψυχρὸν δ´
[11, 486]	φησὶν ἐν αʹ περὶ Ἀκροπόλεως.	Ἀγνοεῖ	δ´ ὁ γραμματικὸς ὅτι τὸν
[11, 461]	φρέαρ ἀργυροῦν εἶναι. Ἐν τούτοις	ἀγνοεῖν	ἔοικεν ὁ Χαμαιλέων ὅτι οὔκ
[11, 501]	ἑνδεκάτῳ περὶ Κωμῳδία τὴν λέξιν	ἀγνοεῖν	φησι Λυκόφρονα· τῶν γὰρ φιαλῶν
[11, 506]	ἐπιστολὴν ἔγραψέ τι τοιοῦτον· Ὥσπερ	ἀγνοοῦντας	τοὺς ἀνθρώπους ὅτι καὶ τὴν
[11, 493]	οὐ τέτρωται ἐν ἄλλοις δειχθήσεται.	Ἀγνοοῦσιν	δ´ ὅτι τὸ ἄλλος Ὅμηρος
[11, 463]	νιζέτω εἰς ἔδαφος. Σπένδοντες δ´	ἁγνῶς	Ἡρακλέι τ´ Ἀλκμήνῃ τε, Προκλέι
[11, 484]	{Β. Ἡράκλεις, (ποτήριον χρυσοῦς διακοσίους	ἄγον.	{Α. Ὢ περιβοήτου, φιλτάτη, λαβρωνίου.
[11, 480]	ὅταν ἐπὶ τῇ κύλικί τις	ἀγορεύῃ.	(Ἀθηναῖοι δὲ καὶ τὴν ἰατρικὴν
[11, 483]	καὶ κοίλων πώματ´ ἄφελκε κάδων,	ἄγρει	δ´ οἶνον ἐρυθρὸν ἀπὸ τρυγός·
[11, 477]	κισσύβιον, φησί, λέγεται ἐπὶ συνόδου	ἀγροικικῆς,	ἔνθα προσήκει μάλιστα τὸ ξύλινον
[11, 481]	καλεῖται κύμβη. Καὶ Ἀναξανδρίδης ἐν	Ἀγροίκοις·	Μεγάλ´ ἴσως (ποτήρια) προπινόμενα καὶ
[11, 463]	πίνειν μνημονεύει καὶ Ἀναξανδρίδης ἐν	Ἀγροίκοις	οὕτως· ~(Τίνα δὴ παρεσκευασμένοι πίνειν
[11, 496]	ἀγγεῖον ξύλινον, ἀφ´ οὗ τοὺς	ἀγροίκους	πίνειν. Μνημονεύει αὐτοῦ καὶ Ἀλέξανδρος
[11, 466]	ξύλινον ποτήριον, ᾧ χρῆσθαι τοὺς	ἀγροίκους	Φιλητᾶς φησ, (τοὺς) ἀμέλγοντας εἰς
[11, 477]	καὶ νομεῖς καὶ οἱ ἐν	ἀγρῷ·	(Πολύφημος μὲν τῷ κισσυβίῳ, θατέρῳ
[11, 498]	καὶ νομεῖς καὶ οἱ ἐν	ἀγρῷ,	ὡς ὁ Εὔμαιος Πλησάμενος δῶκε
[11, 483]	ἦν τὸ τοιοῦτον (δὲ) τῆς	ἀγωγῆς	γένος ὃ καὶ νῦν δρᾶται
[11, 468]	ἐν ᾗ ὁ ἐπὶ Πελίᾳ	ἀγὼν	ἐτέθη. Βέλτιον δὲ λέγειν, φησὶν
[11, 495]	Πινδάρου τοῖς Σκίροις φησὶν Ἀθήναζε	ἀγῶνα	ἐπιτελεῖσθαι τῶν ἐφήβων δρόμου· τρέχειν
[11, 466]	φησιν ὁ τραγικός· Πολὺν δ´	ἀγῶνα	παγξενεὶ κηρύσσεται, χαλκηλάτους λέβητας ἐκτιθεὶς
[11, 464]	ἐστεφανωμένοι ἐθεώρουν, παρὰ δὲ τὸν	ἀγῶνα	πάντα οἶνος αὐτοῖς ᾠνοχοεῖτο καὶ
[11, 479]	ἀποστήματος ἴσου καὶ τόπων ὁμοίων	ἀγωνίζοιντο	περὶ τῆς νίκης. Οὐ γὰρ
[11, 464]	Φιλόχορος οὑτωσί· Ἀθηναῖοι τοῖς Διονυσιακοῖς	ἀγῶσι	τὸ μὲν πρῶτον ἠριστηκότες καὶ
[11, 483]	δ´ ἐν τῇ τῶν πρὸς	Ἀδαῖον	καὶ Ἀντίγονον, ὅτι κεραμέοις ἀγγείοις
[11, 484]	δ´ ἐν πέμπτῳ τῶν πρὸς	Ἀδαῖον	καὶ Ἀντίγονόν φησι· (Διόνυσος τέλειος
[11, 462]	ἐν τῷ πρώτῳ τῶν πρὸς	Ἀδαῖον	καὶ Ἀντίγονόν φησιν οὕτως· Τῆς
[11, 497]	δ´ ἐν πρώτῳ τῶν πρὸς	Ἀδαῖον	Ποτήρια, φησί, παραπλήσια Σελευκίς, Ῥοδιάς,
[11, 471]	καὶ κύλικα θηρικλείαν λαβὼν ἐπανῆκεν.	Ἀδαῖος	δ´ ἐν τοῖς περὶ Διαθέσεως
[11, 469]	δέ μοί ποτε ἐν Κυψέλοις	Ἀδαῖος.	Μνημονεύει τοῦ ποτηρίου τούτου καὶ
[11, 466]	Αὔλει μοι μέλος· σὺ δ´	ᾆδε	πρὸς τήνδ´, ἐκπίομαι δ´ ἐγὼ
[11, 502]	τέτταρα χυτρίδι´ ἀκράτου τῆς τ´	ἀδελφῆς	προσλαβὼν τῆς τοῦ βασιλέως ταὔτ´,
[11, 499]	Ἱπποκράτης. Οὐδετέρως δὲ Δίφιλος ἐν	Ἀδελφοῖς	εἴρηκεν· (Ὦ τοιχωρύχον ἐκεῖνο καὶ
[11, 506]	τῷ Εὐθυδήμῳ Εὐθύδημον καὶ τὸν	ἀδελφὸν	αὐτοῦ Διονυσόδωρον προπηλακίζων καὶ καλῶν
[11, 506]	Ἑλλήνων ἐχθροὺς Πέρσας. (Καὶ τὸν	ἀδελφὸν	δὲ τοῦ Ἀλκιβιάδου Κλεινίαν μαινόμενόν
[11, 499]	ἐν κορυφαῖς ὀρέων, ὅκα θεοῖσιν	ἅδῃ	πολύφανος ἑορτά, χρύσεον ἄγγος ἔχοισα
[11, 475]	τὰ πέντε δ´ οἴνου κυάθους.	Ἄδηλον	δὲ πότερον εἶδός ἐστι ποτηρίου
[11, 465]	γὰρ ηὔξηται ἐν αὐτοῖς ἡ	ἀδικία	τε καὶ αἰσχροκέρδεια. Ὁ δὲ
[11, 463]	Ταραντίνους, Οἳ τῶν πέλας (οὐδέν´	ἀδικοῦμεν	οὐδέν. Ἆρ´ οὐκ οἶσθ´ ὅτι
[11, 465]	τούτῳ καλλωπίζονται· ἢν δ´ ἐξ	ἀδίκων	φανερῶς ᾖ μεμηχανημένα, οὐδὲν τούτῳ
[11, 509]	Κριθεὶς δὲ καὶ ἁλοὺς καὶ	ἀδοξήσας	ἐν μὲν τῇ πόλει ἐπέμενε
[11, 466]	καὶ τοῖς καλοῖς παρ´ αὐτοῖς	ἄδοξόν	ἐστιν ἐραστοῦ μὴ τυχεῖν. Καλοῦνται
[11, 509]	τῶν Ἀκαδημαικῶν τινες, ἀνοσίως καὶ	ἀδόξως	βιοῦντες. Χρημάτων γὰρ ἐξ ἀσεβείας
[11, 509]	παλαιὸς καταγεγηρακώς, ἀτίμως δὲ καὶ	ἀδόξως	διαζῶν. Τοιοῦτοι δ´ εἰσὶ καὶ
[11, 459]	διαλεχθῆναι ἔφη· Παρὰ μὲν τῷ	Ἀδράστῳ,	ἄνδρες φίλοι, καθίσαντες οἱ ἀριστεῖς
[11, 468]	Θηβαίδος φησί· Πάντα μάλ´ ὅσς´	Ἄδρηστος	ἐποιχομένους ἐκέλευσε ῥεξέμεν· ἐν μὲν
[11, 487]	πατριῶτα. Μάνην δ´ εἶχε κεραμεοῦν	ἁδρόν,	χωροῦντα κοτύλας πέντ´ ἴσως. Ἐδεξάμην.
[11, 497]	ὑποχέασθαι πλείονας· πιεῖν δ´ ἔτι	ἁδρότερον	ἢ τῶν Ῥοδιακῶν ἢ τῶν
[11, 496]	δὲ οὕτως· Πιεῖν δ´ ἔτι	ἁδρότερον	ἢ τῶν Ῥοδιακῶν ἢ τῶν
[11, 474]	κανθάρους, ὦ τάλαν, ἐκείνους τοὺς	ἁδρούς,	ταπεινὰ δὲ καὶ γλαφυρὰ πάντες
[11, 473]	Εἶθ´ ὁρῶ τὸν Ἑρμαίσκον τῶν	ἁδρῶν	τούτων τινὰ κάνθαρον καταστρέφοντα, πλησίον
[11, 505]	Παρμενίδου Ζήνων ὁ πολίτης αὐτοῦ.	Ἀδύνατον	δὲ καὶ Φαῖδρον οὐ μόνον
[11, 485]	δὲ Κρησί· Καὶ λεπαστά μ´	ἁδύοινος	εὐφρανεῖ δι´ ἡμέρας. Θεόπομπος Παμφίλῃ·
[11, 467]	οὕτως· (Μισῶ κάκιστον γραμματικὸν ἔκπωμ´	ἀεί.	Ἀτὰρ ὡς ὅμοιον οὑμὸς υἱὸς
[11, 498]	ἔχων ἑτέρῃ, ἑτέρῃ δὲ σκῆπτρον	ἀείρας	ἔστειχεν Φύλακος καὶ ἐνὶ δμώεσσιν
[11, 481]	ὀμμένομεν; δάκτυλος ἁμέρα. Κὰδ δ´	ἄειρε	κυλίχναις μεγάλαις, αιταποικιλλις. Οἶνον γὰρ
[11, 461]	Νέστωρ δ´ ὁ γέρων ἀμογητὶ	ἄειρε,	(περὶ οὗ καὶ αὐτοῦ διδάξει
[11, 493]	τοὺς μὲν λοιποὺς εἶπε μογέοντας	ἀείρειν	τὸ δέπας, τὸν δὲ Νέστορα
[11, 493]	Νέστωρ δ´ ὁ γέρων ἀμογητὶ	ἄειρεν»	ἀπὸ τοῦ μέσου ἐξελόντες τὸ
[11, 493]	Νέστωρ δ´ ὁ γέρων ἀμογητὶ	ἄειρεν,	γράφει κατὰ λέξιν· Νῦν τὸ
[11, 488]	Νέστωρ δ´ ὁ γέρων ἀμογητὶ	ἄειρεν.	Ἐν τούτοις ζητεῖται πρῶτον μὲν
[11, 493]	ἐόν, ὁ δὲ Νέστωρ ἀπονητὶ	ἄειρεν.	Νῦν οὖν οὕτω τεταγμένων ὁ
[11, 493]	Νέστωρ δ´ ὁ γέρων ἀμογητὶ	ἄειρεν»	οὐκ ἀκουστέον ἐπὶ μόνων Μαχάονος
[11, 488]	Νέστωρ δ´ ὁ γέρων ἀμογητὶ	ἄειρεν.	Ταῦτα προθέμενος ὁ Ἀσκληπιάδης ζητεῖ
[11, 493]	(Νέστωρ δ´ ὁ γέρων ἀμογητὶ	ἄειρεν,	ὡς παντὸς ἀνθρώπου μόλις ἂν
[11, 493]	πρεσβυτῶν μόνος τὸ δέπας ἀμογητὶ	ἀείρων.	Ταῦτα καὶ ὁ θαυμάσιος λυτικὸς
[11, 466]	δὲ τούτων Ἡσίοδος· Κρήνης τ´	ἀενάου	καὶ ἀπορρύτου, ἥτ´ ἀθόλωτος, τρὶς
[11, 491]	νιν ἠείδει μακάρων· ὃ δ´	ἀέξετο	πᾶσι μέλεσσι. Τὸν μὲν ἄρα
[11, 466]	δ´ αὖ πλουτέοντες Εἶτ´ ἐπάγει·	Ἀέξονται	φρένας ἀμπελίνοις τόξοις δαμέντες. (ΑΓΚΥΛΗ
[11, 500]	τῆς Ἀσίας Σταθμῶν περὶ τοῦ	ἀερομέλιτος	καλουμένου διαλεγόμενος γράφει οὕτως· Σὺν
[11, 507]	ἔχων διάθεσιν. Διόπερ Σωκράτης οὐκ	ἀηδῶς	περὶ αὐτοῦ στοχαζόμενος ἐνύπνιον ἔφησεν
[11, 461]	αὐτὸς Ὅμηρος ἐξηγήσατο, ἢ τὸ	ἄηθες	τῆς πόσεως τοῦ Κύκλωπος, ἐπεὶ
[11, 462]	ἐκ Λυδίας Κυλικρᾶνες, οἳ δ´	Ἀθαμᾶνες,	ἀφ´ ὧν οἱ τόποι διαμένουσιν·
[11, 507]	ἦμεν, τίς χάρις ταύτης τῆς	ἀθανασίας;	~Οἱ δὲ συντεθέντες ὑπ´ αὐτοῦ
[11, 475]	ἐν πέμπτῳ Θηβαίδος φησί· Κήρυκας	ἀθανάτοισι	φέρειν μέλανος οἴνοιο ἀσκὸν ἐνίπλειον
[11, 491]	νικήσας πατέρα Κρόνον εὐρύοπα Ζεὺς	ἀθάνατον	ποίησε καὶ οὐρανῷ ἐγκατένασσεν. Ὣς
[11, 507]	μὲν γὰρ ψυχὴ ἡ διαπλαττομένη	ἀθάνατος	ὑπ´ αὐτοῦ καὶ κατὰ τὴν
[11, 495]	περὶ Πινδάρου τοῖς Σκίροις φησὶν	Ἀθήναζε	ἀγῶνα ἐπιτελεῖσθαι τῶν ἐφήβων δρόμου·
[11, 505]	Γοργίας· Ἦ καλόν γε αἱ	Ἀθῆναι	(καὶ) νέον τοῦτον Ἀρχίλοχον ἐνηνόχασιν.
[11, 480]	καὶ Διωνύσοιο καρπῷ καὶ κυλίκεσσιν	Ἀθηναίαισι	κέντρον Αἱ δ´ Ἀργεῖαι δοκοῦσι
[11, 476]	κεραστῶν, ἔβρεχον δὲ κατὰ μικρόν.	Ἀθηναῖοι	δὲ καὶ ἀργυρᾶ ποιοῦντες κέρατα
[11, 480]	ἐπὶ τῇ κύλικί τις ἀγορεύῃ.	(Ἀθηναῖοι	δὲ καὶ τὴν ἰατρικὴν πυξίδα
[11, 478]	Παιδιαῖς καὶ Ἕρμιππος ἐν Θεοῖς.	Ἀθηναῖοι	δὲ μέτρον τι καλοῦσι κοτύλην.
[11, 502]	Στεφάνους τε πᾶσι κὠμφαλωτὰς χρυσίδας.	(Ἀθηναῖοι	δὲ τὰς μὲν ἀργυρᾶς φιάλας
[11, 464]	περὶ τούτων ὁ Φιλόχορος οὑτωσί·	Ἀθηναῖοι	τοῖς Διονυσιακοῖς ἀγῶσι τὸ μὲν
[11, 506]	Μένωνι καὶ τοὺς μεγίστους (παρ´	Ἀθηναίοις	γενομένους Ἀριστείδην καὶ Θεμιστοκλέα, Μένωνα
[11, 464]	(Ἡμεῖς οὖν, ὡς καὶ παρ´	Ἀθηναίοις	ἐγίνετο, ἅμα ἀκροώμενοι τῶν γελωτοποιῶν
[11, 466]	τὰ ποτήρια. Ἀντικλείδης δ´ ὁ	Ἀθηναῖος	ἐν τῷ ιϚ Νόστων. Περὶ
[11, 469]	οὕτως φησὶ καλεῖσθαι Φιλήμων ὁ	Ἀθηναῖος	ἐν τῷ περὶ Ἀττικῶν Ὀνομάτων
[11, 501]	ἀπύθμενον φιάλην. Ἀπολλόδωρος δ´ ὁ	Ἀθηναῖος	ἐν τῷ περὶ τοῦ Κρατῆρος
[11, 483]	χρόνου ὁ κωθωνισμὸς Μνησίθεος ὁ	Ἀθηναῖος	ἰατρὸς ἐν τῇ περὶ Κωθωνισμοῦ
[11, 508]	Ὑπομνήμασι. Καὶ Κάλλιππος δ´ ὁ	Ἀθηναῖος,	μαθητὴς καὶ αὐτὸς Πλάτωνος, ἑταῖρος
[11, 480]	ἐν τῇ τοῦ συσσίτου ἡμῶν	Ἀθηναίου	πατρίδι Ναυκράτει. (Εἰσὶν γὰρ φιαλώδεις
[11, 497]	ἱστοροῦντος τοῦτο καὶ Ἀπολλοδώρου τοῦ	Ἀθηναίου.	Πολέμων δ´ ἐν πρώτῳ τῶν
[11, 465]	Διονύσου τὸ γλεῦκος φέροντας τοὺς	Ἀθηναίους	ἐκ τῶν πίθων τῷ θεῷ
[11, 508]	Λακεδαιμονίους καὶ τὸν Σόλωνα τοὺς	Ἀθηναίους	καὶ τὸν Ζάλευκον τοὺς Θουρίους,
[11, 505]	Γοργίου Ὡς ἐπεδήμησε, φησί, ταῖς	Ἀθήναις	Γοργίας μετὰ τὸ ποιήσασθαι τὴν
[11, 506]	ὅτε τὸ δεύτερον ἐπεδήμησε ταῖς	Ἀθήναις,	οἱ ἔτι πρότερον τελευτήσαντες τῷ
[11, 477]	οἰκείου ξένου τοῦ παρὰ τῷ	Ἀθηναίῳ	Πόλλιδι συνεστιασθέντος αὐτῷ· Καὶ γὰρ
[11, 508]	Πλάτων πῶς; οὐκ ἄτοπον τριῶν	Ἀθηναίων	γενομένων νομοθετῶν τῶν γε δὴ
[11, 506]	λεχθέντα σιωπῶ· ὅτι δὲ τὸν	Ἀθηναίων	δῆμον εἰκαῖον εἴρηκε κριτὴν (ἔτι
[11, 506]	τε ὀρτυγοκόπον, καὶ τὸν τῶν	Ἀθηναίων	δῆμον εὐπρόσωπον μὲν εἶναι, δεῖν
[11, 469]	ἀντιδημιουργήσασθαι πρὸς τὰς Ἀθήνησι θηρικλείους,	Ἀθηναίων	μὲν αὐτὰς τοῖς πλουσίοις διὰ
[11, 509]	ἐμοὶ δοκεῖ, (ἔλεξεν· ἄνδρες τῆς	Ἀθηναίων	χθονός. Μέχρι τούτων ἡμῖν πεπεραιώσθω
[11, 462]	τὴν ἐπὶ τοῦ νεὼ τῆς	Ἀθηνᾶς	ἀόρατον ἀσπίδα· καὶ οὕτως ἀφιᾶσιν
[11, 495]	Διονύσου μέχρι τοῦ τῆς Σκιράδος	Ἀθηνᾶς	ἱεροῦ, καὶ ὁ νικήσας λαμβάνει
[11, 501]	λέξιν, διότι τὰ πλεῖστα τῶν	Ἀθήνησι	βαλανείων κυκλοειδῆ ταῖς κατασκευαῖς ὄντα
[11, 494]	ὁ Διόνυσος λέγῃ (περὶ τῶν	Ἀθήνησι	δημαγωγῶν ὡς αὐτὸν ᾔτουν ἐπὶ
[11, 469]	Λυγκεὺς Ῥοδίους ἀντιδημιουργήσασθαι πρὸς τὰς	Ἀθήνησι	θηρικλείους, Ἀθηναίων μὲν αὐτὰς τοῖς
[11, 472]	δ´ ἐν πρώτῳ περὶ τῆς	Ἀθήνησιν	Ἀκροπόλεως οὐδετέρως ὠνόμασεν εἰπών· (Τὰ
[11, 474]	πρὸς Ἀντίγονον περὶ Ζωγράφων φησίν·	Ἀθήνησιν	ἐν τῷ τοῦ Πειρίθου γάμῳ
[11, 466]	τῇ τέχνῃ εὐδοκίμησαν Κίμων καὶ	Ἀθηνοκλῆς.	Ἐχρῶντο δὲ καὶ λιθοκολλήτοις ἐκπώμασι.
[11, 466]	κοττάβους κατανήλισκον. (Ἔνδοξοι δὲ τορευταὶ	Ἀθηνοκλῆς,	Κράτης, Στρατόνικος, Μυρμηκίδης ὁ Μιλήσιος,
[11, 479]	ὥστε εἰς τὰ συμπόσια παρεισφέρειν	ἆθλα	κοτταβεῖα καλούμενα. Εἶτα κύλικες αἱ
[11, 474]	τὸ πλοῖον; {Α. Οὐδὲν οἶσθας,	ἄθλιε.	(Καὶ μετ´ ὀλίγα· {ΣΤΡ. Τὴν
[11, 502]	Ψυκτῆρά τις προὔπινεν ἄν, τοὺς	ἀθλίους	ἀπολλύων. Ἐπιγένης δ´ ἐν Ἡρωίνῃ
[11, 468]	δακτυλωτόν, ἄχραντον πυρί, Πελίου μὲν	ἆθλον,	Κάστορος δ´ ἔργον ποδῶν. Ἐπιγένης
[11, 466]	τοῦ Ἀρκάδος ποτήριον, ὃ σοφίας	ἆθλον	ὁ Βαθυκλῆς τῷ κριθέντι ἀρίστῳ
[11, 491]	Ἄτλαντος παῖδες ὠνομασμέναι πατρὸς μέγιστον	ἆθλον	οὐρανοῦ στέγῃ κλαίεσκον, ἔνθα νυκτέρων
[11, 466]	τ´ ἀενάου καὶ ἀπορρύτου, ἥτ´	ἀθόλωτος,	τρὶς ὕδατος προχέειν, τὸ δὲ
[11, 504]	δὴ καὶ ἡμεῖς, ἢν μὲν	ἀθρόον	τὸ ποτὸν ἐγχεώμεθα, ταχὺ ἡμῶν
[11, 485]	λέλαφας τοὐμόν, ὦναξ δέσποτα, οἷον	ἅθρουν	μ´ ἐξέπιες. Ἐν δὲ Γηρυτάδῃ·
[11, 504]	μὲν ὁ θεὸς αὐτὰ ἄγαν	ἀθρόως	ποτίζῃ, οὐ δύναται ὀρθοῦσθαι οὐδὲ
[11, 485]	Ἀφ´ ἧς ἔστι λάψαι, τουτέστιν	ἁθρόως	πιεῖν, κατεναντίον τῷ λεγομένῳ βομβυλιῷ.
[11, 507]	λαβὼν τὸ ποτήριον (παρεκάλει μὴ	ἀθυμεῖν	αὐτούς, ὡς ἱκανὸς αὐτὸς εἴη
[11, 507]	τελευτὴν ἐπὶ πλεῖον τῶν συνήθων	ἀθυμούντων	ἔν τινι συνουσίᾳ Πλάτων συμπαρὼν
[11, 504]	πρῶτον περισόβει ποτήριον αὐτοῖς ἀκράτου.	(αὶ	Εὐριπίδης δ´ ἐν Κρήσσαις· Τὰ
[11, 505]	ὁ Γοργίας· Ἦ καλόν γε	αἱ	Ἀθῆναι (καὶ) νέον τοῦτον Ἀρχίλοχον
[11, 494]	μετὰ τῶν βιβλίων, ἐν οἷς	αἱ	ἀναγραφαί εἰσι τῶν τὰς συντάξεις
[11, 480]	κύλικες αἵ τε Ἀργεῖαι καὶ	αἱ	Ἀττικαί. Καὶ τῶν μὲν Ἀττικῶν
[11, 465]	τροφοὶ αἱ Νύμφαι κατ´ ἀλήθειαν.	αἱ	γὰρ ἄμπελοι πλεῖστον ὑγρὸν χέουσι
[11, 504]	ἡμῶν καὶ τὰ σώματα καὶ	αἱ	γνῶμαι σφαλοῦνται, καὶ οὐδ´ ἀναπνεῖν
[11, 481]	μείζονα. Ὅτι δὲ μεγάλοις ποτηρίοις	αἱ	γυναῖκες ἐχρῶντο ὁ αὐτὸς εἴρηκε
[11, 480]	καρπῷ καὶ κυλίκεσσιν Ἀθηναίαισι κέντρον	Αἱ	δ´ Ἀργεῖαι δοκοῦσι καὶ τὸν
[11, 491]	τῷ ὀνόματι κατὰ τὴν ὁμοφωνίαν·	Αἱ	δ´ ἕπτ´ Ἄτλαντος παῖδες ὠνομασμέναι
[11, 489]	παρακειμένως ἔχοντα τὰ ὦτα, καθάπερ	αἱ	δίπρῳροι τῶν νεῶν, περὶ δὲ
[11, 484]	τοῦ σχήματος ἐπιχωριάσαντος ἐκεῖ, ὥσπερ	αἱ	Θηρίκλειαι λέγονται. Ἀριστοφάνης Δαιταλεῦσι· Συβαρίτιδάς
[11, 465]	φησὶν ὅτι Τοῦ Διονύσου τροφοὶ	αἱ	Νύμφαι κατ´ ἀλήθειαν. αἱ γὰρ
[11, 491]	μὲν ἂν λέγοιτο καθὸ τέτταρες	αἱ	πᾶσαι σχίσεις τῶν ὤτων, ἑκάτερον
[11, 490]	τοῦ ὀνόματος ἐκτροπή, καθ´ ἣν	αἱ	Πλειάδες λέγονται Πέλειαι καὶ Πελειάδες,
[11, 479]	ἆθλα κοτταβεῖα καλούμενα. Εἶτα κύλικες	αἱ	πρὸς τὸ πρᾶγμα χρήσιμαι μάλιστ´
[11, 464]	δὲ ἐν τῷ περὶ Μέθης	Αἱ	Ῥοδιακαί, φησί, προσαγορευόμεναι χυτρίδες διά
[11, 464]	Κἀν ἄλλῳ δὲ μέρει φησίν·	Αἱ	Ῥοδιακαὶ χυτρίδες γίνονται σμύρνης, σχοίνου,
[11, 479]	ἡ τοῦ ἰσχίου κοιλότης, καὶ	αἱ	τοῦ πολύποδος ἐν ταῖς πλεκτάναις
[11, 486]	τοῦ κατεσκευασμένου, ὡς καὶ Κονώνειοι	αἱ	ὑπὸ Κόνωνος ποιηθεῖσαι. Μνημονεύει (τοῦ
[11, 480]	εἶναι ἀργυραῖ. Ἐπαινοῦνται δὲ καὶ	αἱ	Χῖαι κύλικες, ὧν μνημονεύει Ἕρμιππος
[11, 480]	κεκυλίσθαι. Ἐγένοντο δ´ ἐπίσημοι κύλικες	αἵ	τε Ἀργεῖαι καὶ αἱ Ἀττικαί.
[11, 491]	ὁμωνυμεῖν ταῖς περιστεραῖς ἐν τούτοις	Αἵ	τε ποταναῖς ὁμώνυμοι πελειάσιν αἰθέρι
[11, 491]	αὕτως τρήρωσι πελειάσιν ὤπασε τιμήν,	(αἳ	δή τοι θέρεος καὶ χείματος
[11, 491]	δ´ ἐν τῇ Γοργοῖ φησιν·	Αἳ	θέρος ὠκεῖαι πρόπολοι πίλναντο Πέλειαι.
[11, 490]	ἀρότοιο δὲ δυσομενάων. ~(Καὶ Ἄρατος·	Αἳ	μὲν ὁμῶς ὀλίγαι καὶ ἀφεγγέες,
[11, 480]	ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ μίμῳ Γυναῖκες	αἳ	τὰν θεὸν φαντὶ ἐξελᾶν· ὑποκατώρυκται
[11, 466]	ἔργον Ἰλίου αἰπεινᾶς, ἃν ἕλον	Αἰακίδαι.	(Ὅτι κλεινοὶ λέγονται παρὰ Κρησὶν
[11, 466]	τὴν παιδιάν. (Ὅτι παρὰ Τιμαχίδᾳ	ΑΙΑΚΙΣ	ἡ κύλιξ καλεῖται. ΑΚΑΤΟΣ ποτήριον
[11, 493]	Ἄλογον δ´ ἐδόκει Διομήδους καὶ	Αἴαντος,	ἔτι δ´ Ἀχιλλέως παρόντων εἰσάγεσθαι
[11, 474]	Μένανδρος δὲ Ναυκλήρῳ· Ἥκει λιπὼν	Αἰγαῖον	ἁλμυρὸν βάθος (Θεόφιλος ἡμῖν, ὦ
[11, 492]	θεῇσιν οἴνῳ Πραμνείῳ, ἐπὶ δ´	αἴγειον	κνῆ τυρὸν κνήστι χαλκείῃ, ἐπὶ
[11, 503]	ὠλέναισι δέξεται. Καὶ ὁ τὸν	Αἰγίμιον	δὲ ποιήσας εἴθ´ Ἡσίοδός ἐστιν
[11, 502]	νόμον φησὶ θέσθαι Ἀργείους καὶ	Αἰγινήτας	Ἀττικὸν μηδὲν προσφέρειν πρὸς τὰς
[11, 477]	εἰς στενὸν συνῆχθαι ὡς τὰ	Αἰγύπτια	κιβώρια. (ΚΟΝΔΥ ποτήριον Ἀσιατικόν. Μένανδρος
[11, 470]	ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΣΤ' (ΗΘΑΝΙΟΝ. Ἑλλάνικος ἐν	Αἰγυπτιακοῖς	οὕτως γράφει· Αἰγυπτίων ἐν τοῖς
[11, 497]	δεῦτ´ ἴδετ´ Ἀρσινόης, ὀρχηστὴν Βησᾶν	Αἰγύπτιον·	ὃς λιγὺν ἦχον σαλπίζει κρουνοῦ
[11, 470]	Ἑλλάνικος ἐν Αἰγυπτιακοῖς οὕτως γράφει·	Αἰγυπτίων	ἐν τοῖς οἴκοις κεῖται φιάλη
[11, 478]	δ´ ἐν πρώτῳ περὶ Ἑορτῶν	Αἰγυπτίων	φησί· Τὸ δὲ κόνδυ ἐστὶ
[11, 478]	ἐν πρώτῳ Πτολεμαίδος τῆς ἐν	Αἰγύπτῳ	πόλεως γράφει οὕτως· Κυλίκων Κονωνείων
[11, 489]	φαντασίας, καὶ τὰ περὶ τὴν	ἀίδιον	τροφὴν τῷ περιέχοντι κατὰ τὴν
[11, 507]	ὡς ἡ τοῦ Πατρόκλου ψυχὴ	Ἄιδόσδε	κατῆλθεν ὃν πότμον γοόωσα, λιποῦς´
[11, 492]	φέρουσιν. Ἀλλά τε καὶ τῶν	αἰεὶ	ἀφαιρεῖται λὶς πέτρη. Ἀλλ´ ἄλλην
[11, 504]	τοὺς μίμους δὲ πεποιηκώς, οὓς	αἰεὶ	διὰ χειρὸς ἔχειν Δοῦρίς φησι
[11, 491]	Ἡσίοδον δὲ ἀναφερομένην ποιήσας Ἀστρονομίαν	αἰεὶ	Πελειάδας αὐτὰς λέγει· (Τὰς δὲ
[11, 466]	ἐν φιλότητι δάσσαιντ´, ἀμφοτέροισι δ´	αἰεὶ	πόλεμοί τε μάχαι τε (Καικίλιος
[11, 470]	καταντλεῖ, κατά τε τὴν παροιμίαν	αἰεί	ποτ´ εὖ μὲν ἀσκός, εὖ
[11, 463]	ὅλως, ἀποδημίας δὲ τυγχάνειν ἡμᾶς	αἰεὶ	τοὺς ζῶντας, ὥσπερ εἰς πανήγυρίν
[11, 487]	κυλινδομένην, μάνης δ´ οὐδὲν λατάγων	ἀίει·	τὴν δὲ τάλαιναν πλάστιγγ´ ἂν
[11, 489]	Ἄρατός φησιν ἐπ´ αὐτῶν· (Οὐρανῷ	αἰὲν	ἄρηρεν ἀγάλματα νυκτὸς ἰούσης. Περιττῶς
[11, 491]	δ´ ἐκ πέτρης μέγας αἰετὸς	αἰὲν	ἀφύσσων γαμφηλῇ φορέεσκε ποτὸν Διὶ
[11, 463]	χρηστὸν ἔνεστι, ~(θεῶν δὲ προμηθείην	αἰὲν	ἔχειν ἀγαθόν. (Καὶ ὁ χαρίεις
[11, 491]	νέκταρ δ´ ἐκ πέτρης μέγας	αἰετὸς	αἰὲν ἀφύσσων γαμφηλῇ φορέεσκε ποτὸν
[11, 491]	Αἵ τε ποταναῖς ὁμώνυμοι πελειάσιν	αἰθέρι	κεῖσθε. Καὶ ὁ τὴν εἰς
[11, 470]	χώρου ἀφ´ Ἑσπερίδων γαῖαν ἐς	Αἰθιόπων,	ἵνα δὴ θοὸν ἅρμα καὶ
[11, 465]	ἐξ οὗ βροτοὶ καλοῦσιν οἶνον	αἴθοπα.	Καὶ Ὀδυσσεὺς ὤπασεν Μελιηδέα οἶνον
[11, 465]	ἵππων φησὶν εἶναι Βακχίου φιλανθέμου	Αἴθοπα	πεπαίνοντ´ ὀρχάτους ὀπωρινούς· ἐξ οὗ
[11, 502]	ξένῳ εἰς τὴν κατάλυσιν ησονην	αἴθων	ἀνήρ. Τοῖς παισί τ´ εἶπα
[11, 465]	εἴκοσιν δὲ μέτρ´ ἐνέχευ´, ἀναμίσγων	αἷμα	Βακχίου νεορρύτοισι δακρύοισι Νυμφᾶν. (οἶδα
[11, 478]	δ´ ἀμφὶ νέκυν κοτυλήρυτον ἔρρεεν	αἷμα.	Καί· Πολλὰ μεταξὺ πέλει κοτύλης
[11, 485]	που ὁ αὐτός· Τὸ δ´	αἷμα	λέλαφας τοὐμόν, ὦναξ δέσποτα, οἷον
[11, 479]	χειρῶν κοῖλον· ὅθεν καὶ κοτυλήρυτον	αἷμα	τὸ ἀμφοτέραις ταῖς χερσὶν ἀρυσθῆναι
[11, 460]	ἐν Ἱππεῦσιν· Γαμφηλαῖσι δράκοντα κοάλεμον	αἱματοπώτην.	Κἀν τῷ αὐτῷ δὲ ἔφη·
[11, 462]	μὴ πάνυ γηραλέος. Ἀνδρῶν δ´	αἰνεῖν	τοῦτον ὃς ἐσθλὰ πιὼν ἀναφαίνῃ,
[11, 499]	κρέα· πλὴν ὅ γε πέμψας	αἰνεῖσθαι	πάντων ἄξιος Ἱπποκράτης. Οὐδετέρως δὲ
[11, 470]	καθεύδοντα περαιοῦσθαι πρὸς τὰς ἀνατολάς,	αἰνισσόμενος	τὸ κοῖλον τοῦ ποτηρίου. Λέγει
[11, 492]	σῴζειν τὸν ἀριθμὸν αὐτῶν, ποιητικῶς	αἰνιττόμενος	ὅτι τῶν Πλειάδων ἓξ ὁρωμένων
[11, 498]	κρητῆρα μέγαν χρυσοῖο φαεινὸν σκύπφους	αἰνύμενος	θαμέας ποτὸν ἡδὺν ἔπινεν. Εὐριπίδης
[11, 498]	τότε Μάντης μὲν δεσμὸν βοὸς	αἴνυτο	χερσίν, Ἴφικλος δ´ ἐπὶ νῶτ´
[11, 502]	Ἄρεος καλεῖ τὰ ποτήρια ταῦτα.	Αἰολεῖς	δὲ τὴν φιάλην ἄρακιν καλοῦσι.
[11, 495]	πελλητῆρα μὲν καλεῖν Θεσσαλοὺς καὶ	Αἰολεῖς	τὸν ἀμολγέα, πέλλαν δὲ τὸ
[11, 477]	ξύλινον ποτήριον. Κλείταρχος δέ φησιν	Αἰολεῖς	τὸν σκύφον κισσύβιον καλεῖν· Μαρσύας
[11, 475]	Σιληνὸς δὲ καὶ Κλείταρχος τοὺς	Αἰολεῖς	φασιν οὕτω καλεῖν τὸ ποτήριον.
[11, 498]	~(ΣΚΑΛΛΙΟΝ κυλίκιον μικρόν, ᾧ σπένδουσιν	Αἰολεῖς,	ὡς Φιλητᾶς φησιν ἐν Ἀτάκτοις.
[11, 466]	Μυός. Ἐμμὶ δὲ ἔργον Ἰλίου	αἰπεινᾶς,	ἃν ἕλον Αἰακίδαι. (Ὅτι κλεινοὶ
[11, 478]	ταῦτα τὴν τελετὴν ποιεῖ καὶ	αἱρεῖ	τὰ ἐκ τῆς θαλάμης καὶ
[11, 496]	Νόμοις· Ῥυσίδι σπένδων. (ΡΟΔΙΑΣ. Δίφιλος	Αἱρησιτείχει	(τὸ δὲ δρᾶμα τοῦτο (Καλλίμαχος
[11, 496]	δὲ τὸ δρᾶμα διασκευὴ τοῦ	Αἱρησιτείχους	~(Ἔσθ´ ὑποχέασθαι πλείονας· πιεῖν δ´
[11, 466]	Ἐπικράτης· Κατάβαλλε τἀκάτια, τὰ κυμβία	αἴρου	τὰ μείζω, κεὐθὺ τοῦ καρχησίου
[11, 507]	ἐστιν οὗ ποτε ἦμεν μήτ´	αἴσθησις,	εἰ καὶ τὸ σύνολον ἦμεν,
[11, 504]	πρὸς ἑαυτοὺς οἱ ἄνδρες οὗτοι,	αἰσθόμενοι	τῆς ἰδίας ἑκάτερος ἀρετῆς, καὶ
[11, 472]	τῆς μεγάλης χρεία ἐστί μοι.	{ΑΙΣΧ.	Εὖ οἶδα. {Α. Καὶ τῶν
[11, 507]	δὲ πρὸς τὸν νεώτερον Διονύσιον.	Αἰσχίνου	τε πένητος ὄντος καὶ μαθητὴν
[11, 472]	Ἥδιστα γὰρ ἐκ τῶν τοιούτων,	Αἰσχρέα,	ποτηρίων εἴωθα πίνειν. Πολέμων δ´
[11, 465]	αὐτοῖς ἡ ἀδικία τε καὶ	αἰσχροκέρδεια.	Ὁ δὲ Οἰδίπους (δι´ ἐκπώματα)
[11, 494]	αὑτοῦ πτεροῖς» κατὰ τὸν θαυμάσιον	Αἰσχύλον	ἁλίσκῃ, ἀπροσδιονύσους λύσεις πραγματευόμενος. (ΟΛΜΟΣ
[11, 491]	τῆς οὐρᾶς τοῦ ταύρου. ~(Καὶ	Αἰσχύλος	δ´ ἐκφανέστερον προσπαίζων τῷ ὀνόματι
[11, 476]	ἐδείπνουν καὶ ἔπινον κερατίνοις ποτηρίοις.	Αἰσχύλος	δ´ ἐν Περραιβίσι τοὺς Περραιβοὺς
[11, 499]	τυρὸν ἐτύρησας μέγαν ἄτρυφον ἀργειοφόνται.	Αἰσχύλος	δ´ ἐν Περραιβίσι φησί· Ποῦ
[11, 479]	κοτυληδόνες. Καὶ τὰ κύμβαλα δ´	Αἰσχύλος	ἐν Ἠδωνοῖς κοτύλας εἴρηκεν· Ὃ
[11, 469]	Ἠέλιον πόμπευεν ἀγακλυμένη Ἐρύθεια. Καὶ	Αἰσχύλος	ἐν Ἡλιάσιν· Ἔνθ´ ἐπὶ δυσμαῖς
[11, 503]	ἀνειμένους, ἐν οἷς ἔστιν ἀναψῦξαι.	Αἰσχύλος	Νεανίσκοις· Σαύρας ὑποσκίοισιν ἐν ψυκτηρίοις.
[11, 466]	πῆχυν. Ἐντεῦθεν ἐννοοῦμεν τοὺς παρ´	Αἰσχύλῳ	ἀγκυλητοὺς κοττάβους. Λέγονται δὲ καὶ
[11, 465]	φανερῶς ᾖ μεμηχανημένα, οὐδὲν τούτῳ	αἰσχύνονται.	Πολὺ γὰρ ηὔξηται ἐν αὐτοῖς
[11, 481]	Κὰδ δ´ ἄειρε κυλίχναις μεγάλαις,	αιταποικιλλις.	Οἶνον γὰρ Σεμέλας καὶ Διὸς
[11, 482]	αὐτῷ, ἤτοι φίλοινόν τινα ἢ	αἰτίαν	ἔχοντα οὐ χρηστήν, ὥς φησιν
[11, 461]	τότε μεγάλα ποτήρια, εἰ μὴ	αἰτιάσεταί	τις τὴν δύναμιν τοῦ οἴνου,
[11, 506]	ὄντα (Ἀρχελάῳ) Φιλίππῳ τῆς βασιλείας	αἴτιον	γενέσθαι. Γράφει γοῦν Καρύστιος ὁ
[11, 505]	τοῦ Θεσσαλοῦ Μένωνος, ὅτι αὐτὸς	αἴτιος	ἐγένετο (τοῖς περὶ Κλέαρχον τῆς
[11, 490]	ἦρι καὶ ἑσπέριαι, Ζεὺς δ´	αἴτιος,	εἱλίσσονται· ὅς σφισι καὶ θέρεος
[11, 481]	(Εἶθ´ ὅταν τὸν οἶνον αὐτὰς	αἰτιώμεθ´	ἐκπιεῖν, λοιδοροῦνται κὠμνύουσι μὴ ´κπιεῖν
[11, 493]	μετ´ οὐ πολὺ παραγενομένῳ καὶ	αἰτοῦντι	εἰπόντες δεδωκέναι αὐτῷ τὰς ἡσυχίας
[11, 504]	ἄλλα χαῖρε κύλικος ἑρπούσης κύκλῳ.	Αἰτοῦντος	δὲ τοῦ γραμματικοῦ Λεωνίδου μεῖζον
[11, 477]	Κολοφώνιος ἐν τῷ πρώτῳ τῶν	Αἰτωλικῶν	γράφει· Ἐν τῇ ἱεροποιίῃ τοῦ
[11, 478]	δὲ καὶ τὸν παρὰ (τοῖς	Αἰτωλοῖς	καί τισι τῶν Ἰώνων λεγόμενον
[11, 466]	μέγα οἳ κακὸν ἔμπεσε θυμῷ,	~(αἶψα	δὲ παισὶν ἑοῖσι μετ´ ἀμφοτέροισιν
[11, 466]	(Ἃ δ´ ὑποδεξαμένα θαήσατο χρύσεον	αἶψα»	(ποτήριον) Τὸν δὲ Ἥλιον ὁ
[11, 506]	καὶ ἡ Ἀλκυὼν Λέοντος τοῦ	Ἀκαδημαικοῦ,	ὥς φησι Νικίας ὁ Νικαεύς.
[11, 509]	δ´ εἰσὶ καὶ νῦν τῶν	Ἀκαδημαικῶν	τινες, ἀνοσίως καὶ ἀδόξως βιοῦντες.
[11, 509]	ἀναστὰς εὔστοχος νεανίας τῶν ἐξ	Ἀκαδημίας	τις ὑπὸ Πλάτωνα καὶ Βρυσωνοθρασυμαχειοληψικερμάτων,
[11, 502]	ὠνόμαζέ νιν, ὡς τοῦ Τελέστου	ἄκατον	τὴν φιάλην εἰρηκότος. Φερεκράτης δὲ
[11, 502]	χρυσέαν μεσόμφαλον φιάλην. Τελέστης δ´	ἄκατον	ὠνόμαζέ νιν, ὡς τοῦ Τελέστου
[11, 466]	Τιμαχίδᾳ ΑΙΑΚΙΣ ἡ κύλιξ καλεῖται.	ΑΚΑΤΟΣ	ποτήριον ἐοικὸς πλοίῳ. Ἐπικράτης· Κατάβαλλε
[11, 481]	Δημοσθένης ἐν τῷ κατὰ Μειδίου	ἀκολουθεῖν	αὐτῷ φάσκων ῥυτὰ καὶ κυμβία.
[11, 486]	Προβόλους δύο Λυκιουργίδας ἡμιεργέας, ὅτι	ἀκόντιά	ἐστι πρὸς λύκων θήραν ἐπιτήδεια
[11, 479]	καλῶς κοτταβίζειν τῶν ἐπὶ τῷ	ἀκοντίζειν	μέγα φρονούντων. (ΚΡΑΤΑΝΙΟΝ. Μήποτε τὸ
[11, 466]	μέγα ἢ ἐπὶ τῷ εὖ	ἀκοντίζειν.	Ὠνομάσθη οὖν ἀπὸ τοῦ τῆς
[11, 501]	δ´ ὁ τοῦ Διονυσίου ἀμφίθετον	ἀκούει	τὴν ἀπύθμενον φιάλην. Ἀπολλόδωρος δ´
[11, 468]	ἔργον ποδῶν. Ἐπιγένης μὲν οὖν	ἀκούει	τὸ ἄμφωτον ποτήριον, εἰς ὃ
[11, 466]	τῇ κατασκευῇ ἄλεισον θέλει τις	ἀκούειν,	ἔξω λειότητος ὄν. Πείσανδρος δέ
[11, 486]	τῷ Δημοσθένει γραπτέον Λυκιοεργέας, ἵν´	ἀκούηται	τὰ ἐν Λυκίᾳ εἰργασμένα. (ΜΕΛΗ.
[11, 492]	ἀστήρ, ἐξ οὗ καὶ γενεῆθεν	ἀκούομεν,	ἀλλὰ μάλ´ αὕτως εἴρητ´. Ἑπτὰ
[11, 500]	Δερκυλλίδαν ἔπεμψαν εἰς τὴν Ἀσίαν,	ἀκούοντες	ὅτι πάντα πράττειν εἰώθασιν οἱ
[11, 505]	ὡς καὶ τοιούτους εἰπεῖν ἢ	ἀκοῦσαι	λόγους. Τὸ δὲ πάντων σχετλιώτατον
[11, 507]	πάντας ἐθελήσαιμι ἐπελθεῖν τοὺς κακῶς	ἀκούσαντας	ὑπὸ τοῦ σοφοῦ. Ἀλλὰ μὴν
[11, 491]	ἑκατέραν τὴν σχίσιν τῶν ὤτων	ἀκουσόμεθα	μίαν πελειάδα· ἃς δοιὰς εἶπεν
[11, 494]	τοῖς Βαβυλωνίοις οὖν τοῖς Ἀριστοφάνους	ἀκουσόμεθα	ποτήριον τὸ ὀξύβαφον, ὅταν ὁ
[11, 491]	(οὐχ ὡς περὶ ἓν ἕκαστον	ἀκουστέον·	γενήσονται γὰρ οὕτως ηʹ τὸν
[11, 493]	ὁ γέρων ἀμογητὶ ἄειρεν» οὐκ	ἀκουστέον	ἐπὶ μόνων Μαχάονος καὶ Νέστορος,
[11, 492]	δύω δ´ ὑπὸ πυθμένες ἦσαν,	ἀκουστέον	οὐ πυθμένας δύο, ἀλλ´ οὐδὲ
[11, 492]	ὑποπυθμένες, ὅπως ἐπὶ τῶν πελειάδων	ἀκούωμεν,	ὅτι τέσσαρες μὲν ἦσαν ἐπὶ
[11, 462]	Μορύχου ἐν Συρακούσαις φησὶν ἐπ´	ἄκρᾳ	τῇ νήσῳ πρὸς τῷ Γῆς
[11, 473]	ἀμβροσίαν. Ἡ δ´ ἀμβροσία ὕδωρ	ἀκραιφνές,	ἔλαιον, παγκαρπία· ἅπερ ἔμβαλε. Μνημονεύει
[11, 483]	δὲ τοῦ ποτηρίου τούτου καὶ	ἀκρατοκώθωνας	καλοῦσι τοὺς πλέονα ἄκρατον σπῶντας,
[11, 485]	Λεπαστὴ μάλα συχνή, (ἣν ἐκπιοῦς´	ἄκρατον	Ἀγαθοῦ Δαίμονος περίστατον βοῶσα τὴν
[11, 485]	λεπαστὴ πάνυ πυκνή, ἣν ἐκπιοῦς´	ἄκρατον	Ἀγαθοῦ Δαίμονος τέττιξ κελαδεῖ. Καὶ
[11, 502]	Τοῦτο δὴ τὸ νῦν ἔθος	ἄκρατον»	ἐβόων, τὴν μεγάλην. Ψυκτῆρά τις
[11, 483]	οὕτως· Συμβαίνει τοὺς μὲν πολὺν	ἄκρατον	ἐν ταῖς συνουσίαις πίνοντας μεγάλα
[11, 466]	κύλικος εἰς κοῖλον κύτος· ἔπειτ´	ἄκρατον	κοὐ τεταργανωμένον ἔπινε κἀξημύστισεν. (Ἔπινον
[11, 484]	μὴ πονηρὸν οἶνον πίνειν μηδὲ	ἄκρατον	μηδὲ τραγηματίζεσθαι ἐν τοῖς κωθωνισμοῖς.
[11, 483]	καὶ ἀκρατοκώθωνας καλοῦσι τοὺς πλέονα	ἄκρατον	σπῶντας, ὡς Ὑπερείδης ἐν τῷ
[11, 504]	τὸ πρῶτον περισόβει ποτήριον αὐτοῖς	ἀκράτου.	(αὶ Εὐριπίδης δ´ ἐν Κρήσσαις·
[11, 505]	διψήσασα κακῶν οἰνοχόων τύχῃ καὶ	ἀκράτου	αὐτῆς μεθυσθῇ. (Λέγεται δὲ ὡς
[11, 466]	ἐπῇ. Ἀλλ´ ἴσον ἴσῳ μάλιστ´	ἀκράτου	δύο χοᾶς πίνους´ ἀπ´ ἀγκύλης,
[11, 471]	τινα. Καὶ ἐν Ἱππίσκῳ· Μεστὴν	ἀκράτου	θηρίκλειον ἔσπασε (κοίλην ὑπερθύουσαν (Τίμαιος
[11, 481]	Ἐπεὶ δ´ ἡ Ῥόδη (κυμβίον	ἀκράτου	κατασέσειχ´ ὑμᾶς ἄνω. Διονύσιος δ´
[11, 481]	ἴσως (ποτήρια) προπινόμενα καὶ μέστ´	ἀκράτου	κυμβία ἐκάρωσεν ὑμᾶς. {Β. Ἀνακεχαίτικεν
[11, 478]	κόσμον, ἔρωτι βιαζόμεναι μέλανος οἴνου	ἀκράτου.	(Σιληνὸς καὶ Κλείταρχος ἔτι τε
[11, 502]	Πτολεμαίου τοῦ βασιλέως τέτταρα χυτρίδι´	ἀκράτου	τῆς τ´ ἀδελφῆς προσλαβὼν τῆς
[11, 481]	γὰρ ὡς Ὀδυσσεὺς πληρώσας κυμβίον	ἀκράτου	ὤρεξε τῷ Κύκλωπι. Οὐκ ἔστι
[11, 477]	τὸ αὐτὸ καὶ κισσύβιον τὴν	ἀκριβῆ	θέσιν τῶν ὀνομάτων οὐ διαφυλάττει.
[11, 505]	μετὰ τῶν μυρίων Ἑλλήνων καὶ	ἀκριβῶς	εἰδὼς τὴν προδοσίαν τοῦ Θεσσαλοῦ
[11, 466]	παρὰ Σοφοκλεῖ (ἐν τοῖς Λαρισαίοις	Ἀκρίσιος	καὶ αὐτὸς ἐκπώματα ὅσα πλεῖστα
[11, 470]	χερσὶν ἐληλαμένη χρυσοῦ τιμήεντος, ὑπόπτερος,	ἄκρον	ἐφ´ ὕδωρ εὕδονθ´ ἁρπαλέως χώρου
[11, 491]	ἐν τῇ Ἀσωπίᾳ· Οὐδέ τοι	ἀκρόνυχοι	ψυχραὶ δύνουσι Πέλειαι. Λαμπροκλῆς δ´
[11, 476]	οὕτως ἐκ στήλης ἀνακειμένης ἐν	ἀκροπόλει	ἣ τὰ ἀναθήματα περιέχει· κέρας
[11, 508]	πατρίδι ἀργύριον ἐπὶ ἐνεχύρῳ τῇ	ἀκροπόλει	(καὶ) ἀφυστερησάσης τυραννεῖν ἐβουλεύετο, ἕως
[11, 486]	Πολέμων φησὶν ἐν αʹ περὶ	Ἀκροπόλεως.	Ἀγνοεῖ δ´ ὁ γραμματικὸς ὅτι
[11, 472]	ἐν πρώτῳ περὶ τῆς Ἀθήνησιν	Ἀκροπόλεως	οὐδετέρως ὠνόμασεν εἰπών· (Τὰ χρυσᾶ
[11, 478]	μεταξὺ πέλει κοτύλης καὶ χείλεος	ἄκρου.	Σιμάριστος δὲ τὸ λεπτὸν ποτήριον
[11, 464]	καὶ παρ´ Ἀθηναίοις ἐγίνετο, ἅμα	ἀκροώμενοι	τῶν γελωτοποιῶν τούτων καὶ μίμων,
[11, 466]	πάντες ἴσᾳ νέομεν ψευδῆ πρὸς	ἀκτάν·	ὃς μὲν ἀχρήμων, ἀφνεὸς τότε,
[11, 464]	πνεῦμα Διωνύσοιο πρὸς Ὕβριος ἔκβαλεν	ἀκτάς.	Ἐγὼ δὲ εὖ οἶδα ὅτι
[11, 492]	χλωρόν, παρὰ δ´ ἀλφίτου ἱεροῦ	ἀκτήν,	(πὰρ δὲ δέπας περικαλλές, ὃ
[11, 466]	ὁ ῥήτωρ ὁ ἀπὸ Καλῆς	ἀκτῆς	ἐν τῷ περὶ Ἱστορίας Ἀγαθοκλέα
[11, 494]	ἐν δʹ Πολιτικῶν γράφει οὕτως·	Ἀλβατάνης	δὲ στρεπτὸν καὶ ὅλμον χρυσοῦν.
[11, 466]	φιάλη παρὰ τῷ Κολοφωνίῳ Νικάνδρῳ.	(ΑΛΕΙΣΟΝ	καὶ ΔΕΠΑΣ τὸ αὐτό. Ὅμηρος
[11, 482]	ὥσπερ τὸ δέπας καὶ τὸ	ἄλεισον	ἀμφικύπελλον, οὕτω (δὲ) καὶ τοῦτο,
[11, 466]	εἶχε δῆλον· Ἦτοι ὃ καλὸν	ἄλεισον	ἀναιρήσεσθαι ἔμελλε χρύσεον ἄμφωτον. ἀμφικύπελλον
[11, 482]	ὁ ποιητής· Ἦτοι ὃ καλὸν	ἄλεισον	ἀναιρήσεσθαι ἔμελλεν χρύσεον ἄμφωτον. Ἀντίμαχος
[11, 466]	τῆς ἐπὶ Ἴλιον στρατείας ἀριστεῖον	ἄλεισον	δοῦναι. (Ὅτι ἐστὶ ποτήριον ΑΜΑΛΘΕΙΑΣ
[11, 466]	εἴη τὰ ὦτα. Τὸ δὲ	ἄλεισον	ἤτοι ἀπὸ τοῦ ἄγαν λεῖον
[11, 466]	ἄρα τὸ ποικίλον τῇ κατασκευῇ	ἄλεισον	θέλει τις ἀκούειν, ἔξω λειότητος
[11, 466]	αὐτό· Τούνεκα σοὶ δώσω χρύσειον	ἄλεισον.	Καὶ ἑξῆς τὸ αὐτὸ πάλιν·
[11, 479]	ἐν τῷ ἰσχίῳ ὀστοῦν καλεῖσθαι	ἄλεισον	καὶ κύλικα. Κοτυλίσκος δὲ καλεῖται
[11, 479]	Σιμμίας δὲ ἀποδίδωσι τὴν κοτύλην	ἄλεισον.	(ΚΟΤΤΑΒΙΣ. Ἁρμόδιος ὁ Λεπρεάτης ἐν
[11, 480]	δ´ ἐν Συνωνύμοις οὕτως γράφει·	Ἄλεισον,	ποτήριον, κύπελλον, ἄμφωτις, σκύφος, κύλιξ,
[11, 477]	τὸ τρίτον. Ὁ γὰρ λέγων	ἄλεισον	τὸ αὐτὸ καὶ κισσύβιον τὴν
[11, 477]	μὲν ἐγὼ τόδ´ ἔλεξα περιστείχοντος	ἀλείσου	τὸ τρίτον. Ὁ γὰρ λέγων
[11, 482]	Τοῦτο πότερόν ἐστιν ταὐτὸν τῷ	ἀλείσῳ	καὶ τῷ δέπαι καὶ μόνον
[11, 505]	πρὸ Πλάτωνος διαλόγους γεγραφέναι τὸν	Ἀλεξαμενόν.	Διαβάλλει δὲ ὁ Πλάτων καὶ
[11, 505]	εἶδος τῶν λόγων ὁ Τήιος	Ἀλεξαμενός,	ὡς Νικίας ὁ Νικαεὺς ἱστορεῖ
[11, 505]	λόγους καὶ μιμήσεις ἢ τοὺς	Ἀλεξαμενοῦ	τοῦ Τηίου τοὺς πρώτους γραφέντας
[11, 466]	μερῶν, ἐστενωμένον ἄνωθεν. (ΒΑΥΚΑΛΙΣ. Ἐν	Ἀλεξανδρείᾳ	καὶ αὕτη, ὡς Σώπατρος ὁ
[11, 466]	(Κατασκευάζουσι δέ, φησίν, οἱ ἐν	Ἀλεξανδρείᾳ	τὴν ὕαλον μεταρρυθμίζοντες πολλαῖς καὶ
[11, 483]	Καλλίξεινος δ´ ἐν τετάρτῳ (περὶ	Ἀλεξανδρείας	ἀναγράφων τὴν τοῦ Φιλαδέλφου πομπὴν
[11, 472]	παρίστησι Καλλίξεινος ἐν τοῖς (περὶ	Ἀλεξανδρείας	φάσκων τινὰς ἔχοντας θηρικλείους πομπεύειν,
[11, 474]	ὁ Ῥόδιος ἐν τοῖς περὶ	Ἀλεξανδρείας	φησὶν ὅτι ποτήριόν ἐστιν ἐπίμηκες,
[11, 471]	αὐτῷ ἐντετυπῶσθαι. (Πάμφιλος δ´ ὁ	Ἀλεξανδρεὺς	ἀπὸ τοῦ τὸν Διόνυσον τοὺς
[11, 482]	χρηστήν, ὥς φησιν Ἀντίοχος ὁ	Ἀλεξανδρεὺς	ἐν τῷ περὶ τῶν ἐν
[11, 466]	καὶ τρυβλία. ΒΗΣΣΑ ποτήριον παρ´	Ἀλεξανδρεῦσι	πλατύτερον ἐκ τῶν κάτω μερῶν,
[11, 466]	Παρμενίων συγκεφαλαιούμενος ἐν ταῖς πρὸς	Ἀλέξανδρον	Ἐπιστολαῖς τὰ Περσικὰ λάφυρα (Ποτηρίων,
[11, 496]	ἀγροίκους πίνειν. Μνημονεύει αὐτοῦ καὶ	Ἀλέξανδρος	ἐν τιγονι. Ξενοφῶν δ´ ἐν
[11, 466]	Περσικὴ δὲ φιάλη ἡ βατιάκη.	Ἀλεξάνδρου	δὲ τοῦ βασιλέως ἐν ταῖς
[11, 463]	φθονήσαι νοῦν ἔχων, κατὰ τοὺς	Ἀλέξιδος	Ταραντίνους, Οἳ τῶν πέλας (οὐδέν´
[11, 471]	ὡς οὐχὶ μικροῖς ἥδεται ποτηρίοις;	Ἄλεξις	δ´ ἐν Ἱππεῖ· Καὶ θηρίκλειός
[11, 502]	κοτύλη δ´ ἀνὰ χοίνικα μάττει.	(Ἄλεξις	δ´ ἐν Ἱππίσκῳ ψυκτηρίδιον καλεῖ
[11, 473]	Μανία, φέρ´ ὀξύβαφα καὶ κανθάρους.	Ἄλεξις	δ´ ἐν Κρατείᾳ ὁ δὲ
[11, 496]	ΠΕΤΑΧΝΟΝ ποτήριον ἐκπέταλον, οὗ μνημονεύει	Ἄλεξις	ἐν Δρωπίδῃ· πρόκειται δὲ τὸ
[11, 502]	τοῦ οἰναρίου ἀνατρέπει τὸν ψυκτῆρα.	Ἄλεξις	ἐν Εἰσοικιζομένῳ φησὶ Τρικότυλον ψυγέα.
[11, 470]	ἂν κύλιξ οὖσα. Καὶ μήποτε	Ἄλεξις	ἐν Ἡσιόνῃ θηρικλείῳ ποιεῖ τὸν
[11, 472]	καὶ θηρίκλειος κρατήρ, οὗ μνημονεύει	Ἄλεξις	ἐν Κύκνῳ· Φαιδρὸς δὲ κρατὴρ
[11, 498]	ἐγχέας εἰς τὸ σκύφος. Καὶ	Ἄλεξις	ἐν Λευκαδίᾳ· Οἴνου γεραιοῖς χείλεσιν
[11, 502]	Χαλκίδος τῆς Θρᾳκικῆς εὐδοκιμοῦντα. (ΧΥΤΡΙΔΕΣ.	Ἄλεξις	ἐν Ὑποβολιμαίῳ· Ἐγὼ Πτολεμαίου τοῦ
[11, 483]	στρεψαύχενος πίοιμι τὸν τράχηλον ἀνακεκλασμένη;	Ἄλεξις	Ἐρίθοις· Εἶτα τετρακότυλον ἐπεσόβει κώθωνά
[11, 481]	ὑμᾶς. {Β. Ἀνακεχαίτικεν μὲν οὖν.	Ἄλεξις	Ἱππεῖ· ~Τά τε κυμβία (ἆρ´
[11, 500]	τινὰ καλεῖται ποτήρια, ὧν μνημονεύει	(Ἄλεξις	μὲν ἐν Κονιατῇ· Κυμβία, φιάλαι,
[11, 466]	ΕΚΠΩΜΑ τὸ γράμματα ἔχον ἐγκεχαραγμένα.	Ἄλεξις·	(Τὴν ὄψιν εἴπω τοῦ ποτηρίου
[11, 502]	δέ φησι· Καὶ φιλοτησίας προὔπινεν.	Ἄλεξις·	Φιλοτησίαν σοι τήνδ´ ἐγὼ ἰδίᾳ
[11, 480]	ὑποκατώρυκται δὲ ἐν κυαθίδι τρικτὺς	ἀλεξιφαρμάκων.	(ΚΥΛΙΞ. Φερεκράτης Δουλοδιδασκάλῳ· Νυνὶ δ´
[11, 465]	Διονύσου τροφοὶ αἱ Νύμφαι κατ´	ἀλήθειαν.	αἱ γὰρ ἄμπελοι πλεῖστον ὑγρὸν
[11, 464]	ὡς ἁμαρτάνουσι μανικῶς καὶ τῆς	ἀληθείας	ἐπὶ πλεῖστον ἀπαρτωμένοις. (Ἡμεῖς οὖν,
[11, 506]	πράγμασι. Τοῦτο δ´ εἴπερ οὕτως	ἀληθείας	ἔχει, θεὸς ἂν εἰδείη. Ὁ
[11, 506]	περίβλεπτον ἀξίωμα περικείμενος κάλλους οὐκ	ἀληθινοῦ.	(Ἐν δὲ τῷ Κίμωνι οὐδὲ
[11, 500]	καθαρὸν ἐλατῆρα σὺ καθαρῶν τ´	ἀλήτων	κἀλφίτων ἀπερρόφεις. (ΦΙΑΛΗ. Ὅμηρος μὲν
[11, 501]	βαλανειομφάλους. Καὶ Θεόπομπος δ´ ἐν	Ἀλθαίᾳ	ἔφη· ~(Λαβοῦσα πλήρη χρυσέαν μεσόμφαλον
[11, 484]	δὲ καὶ ὦτα μεγάλα. Μένανδρος	Ἁλιεῖ·	Εὐποροῦμεν, οὐδὲ μετρίως· ἐκ Κυίνδων
[11, 500]	τραγέλαφοι δύο. Μένανδρος δ´ ἐν	Ἁλιεῖ	φησι· Τραγέλαφοι, λαβρώνιοι. Ἀντιφάνης Χρυσίδι·
[11, 466]	ἄγαν λεῖον εἶναι ἢ ὅτι	ἁλίζεται	ἐν αὐτῷ τὸ ὑγρόν. Ὅτι
[11, 501]	ἐστὶ πιάλη, ἡ τὸ πιεῖν	ἅλις	παρέχουσα· μείζων γὰρ τοῦ ποτηρίου.
[11, 494]	πτεροῖς» κατὰ τὸν θαυμάσιον Αἰσχύλον	ἁλίσκῃ,	ἀπροσδιονύσους λύσεις πραγματευόμενος. (ΟΛΜΟΣ ποτήριον
[11, 460]	δ´ ἀνάριθμα ποτήρια καλαιφις. Καὶ	Ἀλκαῖος·	Ἐκ δὲ ποτήριον πώνης Διννομένῃ
[11, 480]	χρὴ κρατῆρα καὶ κυλιχνίδας. Καὶ	Ἀλκαῖος	ἐν τῷ ~(Πίνωμεν· τί τὰ
[11, 478]	μόνωτα ποτήρια κότυλοι, ὧν καὶ	Ἀλκαῖος	μνημονεύει. Διόδωρος δ´ ἐν τῷ
[11, 461]	Ἀριστοτέλους μαθητής, ἐν τῷ περὶ	Ἀλκαίου	μικροῖς φησιν αὐτοὺς ἐκπώμασι κεχρῆσθαι
[11, 506]	εἶναι φάσκων. (Ἃ δὲ περὶ	Ἀλκιβιάδου	εἴρηκεν ἐν τῷ Συμποσίῳ οὐδ´
[11, 506]	Θεμιστοκλέους φείδεται κατηγορίας οὐδὲ τῆς	Ἀλκιβιάδου	καὶ Μυρωνίδου, ἀλλ´ οὐδ´ αὐτοῦ
[11, 506]	(Καὶ τὸν ἀδελφὸν δὲ τοῦ	Ἀλκιβιάδου	Κλεινίαν μαινόμενόν τε ἀποφαίνει καὶ
[11, 506]	Νικαεύς. Τὰ μὲν οὖν κατὰ	Ἀλκιβιάδου	λεχθέντα σιωπῶ· ὅτι δὲ τὸν
[11, 480]	Ἀχαιὸς δὲ ὁ Ἐρετριεὺς ἐν	Ἀλκμαίωνι	ἀντὶ τοῦ κύλικες παραγώγως κυλιχνίδας
[11, 460]	νιν ποτήρια. Καὶ ὁ τὴν	Ἀλκμαιωνίδα	δὲ ποιήσας φησίν· Νέκυς δὲ
[11, 498]	ᾧπερ ἔπινεν, οἴνου ἐνίπλειον. Καὶ	Ἀλκμὰν	δέ φησι· ~(Πολλάκι δ´ ἐν
[11, 466]	Ἡρακλέους γενέσεως ἄξιον ἡγεῖται δῶρον	Ἀλκμήνῃ	δοθῆναι ποτήριον, ὅπερ Ἀμφιτρύωνι εἰκασθεὶς
[11, 474]	εἴ γε ὁ Ζεὺς ὁμιλήσας	Ἀλκμήνῃ	ἔδωκε δῶρον αὐτὸ τῆς μίξεως,
[11, 463]	Σπένδοντες δ´ ἁγνῶς Ἡρακλέι τ´	Ἀλκμήνῃ	τε, Προκλέι Περσείδαις τ´, ἐκ
[11, 475]	δείκνυσθαι τὸ δέπας τὸ δοθὲν	Ἀλκμήνῃ	ὑπὸ Διός, ὅτε Ἀμφιτρύωνι εἰκάσθη.
[11, 506]	εἶναι λέγεται, ὡς καὶ ἡ	Ἀλκυὼν	Λέοντος τοῦ Ἀκαδημαικοῦ, ὥς φησι
[11, 469]	ἡλίκον τι τρεῖς χωρεῖν χοᾶς,	Ἄλκωνος	ἔργον. Προὔπιεν δέ μοί ποτε
[11, 483]	ἐν Ἐλεγείοις ὡς ποτηρίου οὕτως·	Ἀλλ´	ἄγε σὺν κώθωνι θοῆς διὰ
[11, 492]	τῶν αἰεὶ ἀφαιρεῖται λὶς πέτρη.	Ἀλλ´	ἄλλην ἐνίησι πατὴρ ἐναρίθμιον εἶναι,
[11, 504]	βιαζόμενοι μεθύειν ὑπὸ τοῦ οἴνου,	ἀλλ´	ἀναπειθόμενοι πρὸς τὸ παιγνιωδέστερον ἀφιξόμεθα.
[11, 486]	οὐκ ἄν τις εὕροι γινόμενον,	ἀλλ´	ἀπὸ πόλεων ἢ ἐθνῶν. (Ἀριστοφάνης
[11, 461]	Πρατίναν. Οὐ γᾶν αὐλακισμέναν ἀρῶν,	ἀλλ´	ἄσκαφον ματεύων, κυλικηγορήσων ἔρχομαι, οὐ
[11, 481]	ποτήρια πλατέα, τοίχους οὐκ ἔχοντ´,	ἀλλ´	αὐτὸ τοὔδαφος μόνον, (κοὐχὶ χωροῦντ´
[11, 497]	μέλος θείων πάτριον ἐξ ὑδάτων.	(Ἀλλ´	εἰ Κτησιβίου σοφὸν εὕρεμα τίετε
[11, 493]	ἔθηκε, δύο γὰρ οὗτοι πίνουσιν,	ἀλλ´	εἶπεν ἂν ἕτερος. (Τοῦτο γὰρ
[11, 500]	κύλικες. Εὔβουλος δ´ ἐν Κατακολλωμένῳ·	Ἀλλ´	εἰσὶ φιάλαι πέντε, τραγέλαφοι δύο.
[11, 502]	πρὸς τὰς θυσίας μηδὲ κέραμον,	ἀλλ´	ἐκ χυτρίδων ἐπιχωρίων τὸ λοιπὸν
[11, 488]	Τοῦτο δὲ οὐκ ἐπὶ πάντων,	ἀλλ´	ἐπ´ ἐνίων ποτηρίων τὸ εἶδος
[11, 491]	γὰρ οὕτως ηʹ τὸν ἀριθμόν·	ἀλλ´	ἐπείπερ ἔσχισται μὲν ἑκάτερον τῶν
[11, 466]	ὕδωρ ἐπὶ τὸν οἶνον ἐπέχεον,	ἀλλ´	ἐπὶ τὸ ὕδωρ τὸν οἶνον,
[11, 466]	χρὴ πόλλ´ ἔχειν θνητὸν ἄνθρωπον,	ἀλλ´	ἐρᾶν καὶ κατεσθίειν· σὺ δὲ
[11, 477]	οὗτος οὐδαμόθεν, εὖ οἶδ´ ἐγώ,	ἀλλ´	ἢ δαπίδιον ἓν ἀγαπητὸν ποικίλον,
[11, 481]	ἐκπιεῖν, λοιδοροῦνται κὠμνύουσι μὴ ´κπιεῖν	ἀλλ´	ἢ μίαν. Ἣ δὲ κρείττων
[11, 460]	ἔστησεν. Ἡμεῖς οὖν μὴ διατρίβωμεν,	ἀλλ´	ἤδη κατακλινώμεθα, ἵν´ ἡμῖν ὁ
[11, 466]	θάνατος οἶνον, ἂν ὕδωρ ἐπῇ.	Ἀλλ´	ἴσον ἴσῳ μάλιστ´ ἀκράτου δύο
[11, 490]	μὲν ὁμῶς ὀλίγαι καὶ ἀφεγγέες,	ἀλλ´	ὀνομασταὶ ἦρι καὶ ἑσπέριαι, Ζεὺς
[11, 493]	ὃ λαμβάνοντες ἐπὶ τοῦ Μαχάονος·	Ἀλλ´	ὃς μὲν μογέων ἀποκινήσασκε τραπέζης,
[11, 463]	νείκεα καὶ πόλεμον δακρυόεντα λέγῃ,	ἀλλ´	ὅστις Μουσέων τε καὶ ἀγλαὰ
[11, 488]	ἔξωθεν πρόσκεινται καὶ πεπαρμένοι εἰσίν,	(ἀλλ´	ὅτι ἐμπεπαρμένοις ἐοίκασιν ἔξω τε
[11, 506]	οὐ μόνον ἐπονείδιστον γένος ἔχειν,	ἀλλ´	ὅτι καὶ ἀπέκτεινε τὸν δεσπότην.
[11, 474]	(ξηροῦ λυχνοποιοῦ, Κανθάρου, πενιχροῦ πάνυ,	ἀλλ´	οὐ τυράννου, νὴ Δί´. Ὅτι
[11, 506]	οὐδὲ τῆς Ἀλκιβιάδου καὶ Μυρωνίδου,	ἀλλ´	οὐδ´ αὐτοῦ τοῦ Κίμωνος. Καὶ
[11, 492]	ἦσαν, ἀκουστέον οὐ πυθμένας δύο,	ἀλλ´	οὐδὲ κατὰ διαίρεσιν ἀναγνωστέον, ὡς
[11, 474]	εἰς τὸν κάνθαρον. Ἐπιγένης Ἡρωίνῃ·	Ἀλλ´	οὐδὲ κεραμεύουσι νῦν τοὺς κανθάρους,
[11, 466]	πρότερον κεράσειέ τις οἶνον ἐγχέας,	ἀλλ´	ὕδωρ καὶ καθύπερθε μέθυ. Ἀνακρέων·
[11, 480]	παραγώγως κυλιχνίδας εἴρηκε διὰ τούτων·	Ἀλλ´	ὡς τάχιστα μέλανα δεῦρ´ ἀμνὸν
[11, 480]	φιαλώδεις μέν, οὐ κατὰ τόρνον,	ἀλλ´	ὥσπερ δακτύλῳ πεποιημέναι, καὶ ἔχουσιν
[11, 482]	θεοῖς, οὐκ ἀργυροῦν οὐδὲ λιθοκόλλητον,	ἀλλὰ	γῆς Κωλιάδος (γῆς) Τοῦτον δ´
[11, 461]	οὖν μὴ διὰ τὸν τρόπον,	ἀλλὰ	διὰ τὴν μέθην φαίνωνται τοιοῦτοι,
[11, 500]	οὔτε χρυσὸς οὔτε πορφύρεοι τάπητες,	ἀλλὰ	θυμὸς εὐμενὴς Μοῦσά τε γλυκεῖα
[11, 473]	λεπτὸν καί τι μελιχρὸν ἔπος.	ἀλλὰ	κάδοις Χίου με κατάβρεχε καὶ
[11, 471]	μεταβεβληκὸς ἂν εἴη μικρὸν τοὔνομα.	Ἀλλά,	καθάπερ εἴρηται, οὐκ ἔστιν πιστεῦσαι
[11, 506]	μόνον ἀφ´ οὗ τὸ ἐπίγραμμα,	ἀλλὰ	καὶ Ἀρχελάου τοῦ Μακεδονίας βασιλέως,
[11, 479]	ἐφιλοτιμοῦντο βάλλειν ἐπὶ τὸν σκοπόν,	ἀλλὰ	καὶ καλῶς ἕκαστα αὐτῶν. Ἔδει
[11, 509]	ὃς οὐ μόνῳ Πλάτωνι ἐσχόλακεν,	ἀλλὰ	καὶ Ξενοκράτει. Καὶ οὗτος οὖν
[11, 506]	μόνον Ἱππίας ὁ Ἡλεῖος χλευάζεται,	ἀλλὰ	καὶ ὁ Ῥαμνούσιος Ἀντιφῶν καὶ
[11, 467]	ἐφ´ ἧς νῦν τάττεται δυνάμεως,	~(ἀλλὰ	καὶ ὅτε τὴν δίφθογγον ἔδει
[11, 504]	οὐ μόνον νεανίᾳ γαμβρῷ προπίνων»	ἀλλὰ	καὶ πᾶσι τοῖς φιλτάτοις ἔδωκε
[11, 466]	τὸν τυραννήσαντα οὐ μόνον Βαβυλωνίων	ἀλλὰ	καὶ Σελευκέων μετὰ τριακοσίων, μετὰ
[11, 509]	τοὺς ἀρίστους τῶν πολιτῶν ἐξήλασεν,	ἀλλὰ	καὶ τοῖς τούτων δούλοις τὰ
[11, 504]	περὶ Κύρου εἰρήκασι τεκμαιρομένοις ἡμῖν,	ἀλλὰ	κἀκ τῶν αὐτῶν ὑποθέσεων. Συμπόσια
[11, 507]	οὐδ´ αὐτοῦ τοῦ Πλάτωνος ἀπέσχετο,	ἀλλὰ	καλέσας αὐτὸν φορτικῶς Σάθωνα τὸν
[11, 492]	ἀναγνωστέον, ὡς ὁ Θρᾲξ Διονύσιος,	ἀλλὰ	κατὰ σύνθετον ὑποπυθμένες, ὅπως ἐπὶ
[11, 501]	μὴ δυναμένην τίθεσθαι καὶ ἐρείδεσθαι,	ἀλλὰ	κατὰ τὸ στόμα. Τινὲς δέ
[11, 482]	καὶ πῶς κύαθον μὴ κεκτημένος,	ἀλλὰ	κυμβίον μόνον, φιάλην προσεκέκτητο. Δοκεῖ
[11, 492]	ἐξ οὗ καὶ γενεῆθεν ἀκούομεν,	ἀλλὰ	μάλ´ αὕτως εἴρητ´. Ἑπτὰ δ´
[11, 461]	Ὥρα οὖν κατακλίνεσθαι. (Καὶ κατακλιθέντων	Ἀλλὰ	μήν» ὁ Πλούταρχος ἔφη, κατὰ
[11, 483]	ἐχρῶντο οἱ Λακεδαιμόνιοι γράφει οὕτως·	Ἀλλὰ	μὴν ὅτι ἀρχαικὸν ἦν τὸ
[11, 506]	γε καὶ ἐρώμενον αὐτοῦ γεγονέναι.	~Ἀλλὰ	μὴν οὐ δύνανται Πάραλος καὶ
[11, 507]	κακῶς ἀκούσαντας ὑπὸ τοῦ σοφοῦ.	Ἀλλὰ	μὴν οὐδ´ Ἀντισθένη ἐπαινῶ· καὶ
[11, 504]	που κἠκρατηρίχημες» ἀντὶ τοῦ ἐπεπώκειμεν.	Ἀλλὰ	μήν, πρὸς θεῶν» (ὁ Ποντιανὸς
[11, 461]	γέ ἐστι παρὰ τοῖς Ἕλλησιν,	ἀλλὰ	νεωστὶ εὑρέθη πεμφθὲν ἐκ τῶν
[11, 473]	εἶτ´ ἐξαίφνης που τυχὸν οἴχεται.	Ἀλλὰ	παρ´ οἶνον Σικελίδου παίζει πουλὺ
[11, 494]	τινος πρὸς αὐτήν σὺ δ´	ἀλλὰ	πῖθι» λέγει· Τοῦτο μέν σοι
[11, 504]	ἡ γραῦς ὅλως κύλικα παρῆκεν,	ἀλλὰ	πίνει τὴν κύκλῳ. Καὶ πάλιν
[11, 504]	Ὁ δ´ αὖ Σωκράτης εἶπεν·	ἀλλὰ	πίνειν μέν, ὦ ἄνδρες, καὶ
[11, 500]	τρόπῳ Λακωνικὸν οὐδ´ ἁπλοῦν ἔχων,	ἀλλὰ	πολὺ τὸ πανοῦργον καὶ τὸ
[11, 481]	λεπτάς, μέσας, γαστροιίδας, οὐκ ἀβούλως,	ἀλλὰ	πόρρωθεν κατεσκευασμέναι αὔθ´ ὅπως ἀνεκλογίστως
[11, 508]	ἐκείνου λόγων, (ὅπερ) οὐχ εὑρίσκομεν,	ἀλλὰ	συμπόσια μὲν καὶ λόγους ὑπὲρ
[11, 508]	κἀκ τῶν Βρύσωνος τοῦ Ἡρακλεώτου.	Ἀλλὰ	τὰ κατὰ τὸν ἄνθρωπον ἅπερ
[11, 490]	οἱ πολλοὶ δοξάζουσιν (ἄσεμνον γάρ)	ἀλλὰ	τὰς Πλειάδας. Οἰκεῖον γὰρ τὰς
[11, 492]	τ´ ἀμβροσίην Διὶ πατρὶ φέρουσιν.	Ἀλλά	τε καὶ τῶν αἰεὶ ἀφαιρεῖται
[11, 486]	γὰρ κρουνεῖα; {Α. Ναί. Λουτήρι´—	ἀλλὰ	τί καθ´ ἕκαστα δεῖ λέγειν;
[11, 472]	γὰρ κρουνεῖα; {Α. Ναί· λουτήρι´—	ἀλλὰ	τί καθ´ ἕκαστον δεῖ λέγειν;
[11, 482]	οὐ τὸν τραγικὸν λέγει ποιητήν,	ἀλλά	τινα ὁμώνυμον αὐτῷ, ἤτοι φίλοινόν
[11, 494]	Καὶ (Ταῦτ´ οὐχ ὑπ´ ἄλλων,	ἀλλὰ	τοῖς αὑτοῦ πτεροῖς» κατὰ τὸν
[11, 508]	μὴ ταὐτὰ ποιεῖν τοῖς εὐχομένοις,	ἀλλὰ	τοῖς τῶν ἐνδεχομένων ἀντεχομένοις. (Χωρὶς
[11, 508]	οὖσιν ἀνθρώποις γράψαι τοὺς νόμους,	ἀλλὰ	τοῖς ὑπ´ αὐτοῦ διαπλαττομένοις, ὥστε
[11, 466]	μηδὲ Θρᾳκίῳ νόμῳ ἄμυστιν οἰνοποτεῖν,	ἀλλὰ	τῷ πόματι φάρμακον ὑγείας ἐγκιρνάναι
[11, 502]	(ΨΥΓΕΥΣ ἢ ΨΥΚΤΗΡ. Πλάτων Συμποσίῳ·	(Ἀλλὰ	φέρε, παῖ, φάναι, τὸν ψυκτῆρα
[11, 501]	δημόν ~(οὐ τὸ ποτήριον λέγει,	ἀλλὰ	χαλκίον τι (καὶ) ἐκπέταλον λεβητῶδες,
[11, 466]	καὶ δόρατα ἀγκυλητὰ καὶ μεσάγκυλα	ἄλλα·	ἀπὸ ἀγκύλης ἤτοι τῆς δεξιᾶς
[11, 462]	κηρία καὶ λιβανωτὸν ἄτμητον καὶ	ἄλλα	ἄττα μετὰ τούτων ἀρώματα. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
[11, 484]	φιλτάτη, λαβρωνίου. Δίφιλος Τιθραύστῃ καὶ	ἄλλα	γένη καταλέγων ποτηρίων φησί· Πρίστις,
[11, 488]	ἄνω, καθότι καὶ τἄλλα ποτήρια,	ἄλλα	δὲ δύο κατὰ τὸ κύρτωμα
[11, 506]	λοιμῷ. Πολλὰ δ´ ἔστι καὶ	ἄλλα	λέγειν περὶ αὐτοῦ καὶ δεικνύναι
[11, 466]	Ἄλλα ποτήρια παντοδαπὰ μικρὰ κθʹ	(ἄλλα	ποτήρια μικρά) ῥυτὰ καὶ βατιάκαι
[11, 466]	Οἰνοφόρον βαρβαρικὸν ἀργυροῦν ποικίλον ἕν.	Ἄλλα	ποτήρια παντοδαπὰ μικρὰ κθʹ (ἄλλα
[11, 488]	αὐτοῦ τέσσαρ´ ἔσαν. Τὰ γὰρ	ἄλλα	ποτήριά φησιν ὁ Μυρλεανὸς Ἀσκληπιάδης
[11, 505]	δὲ περὶ Κύρου τὰ μὲν	ἄλλα	στρατηγὸν αὐτὸν ἀγαθὸν εἶναι καὶ
[11, 504]	δ´ ἐν Κρήσσαις· Τὰ δ´	ἄλλα	χαῖρε κύλικος ἑρπούσης κύκλῳ. Αἰτοῦντος
[11, 478]	τούτων γεύεται. (ΚΟΤΥΛΗ. Ἀριστοφάνης Κωκάλῳ·	Ἄλλαι	ὑποπρεσβύτεραι γρᾶες Θασίου μέλανος μεστὸν
[11, 486]	Φορμίωνι μετὰ τῶν χρημάτων καὶ	ἄλλας	φιάλας Λυκιουργεῖς δύο. Ἡρόδοτος δ´
[11, 507]	τὰς τῶν τετελευτηκότων ψυχὰς εἰς	ἄλλας	φύσεις ἢ πρὸς τὸν μετεωρότερον
[11, 475]	τό ῥά οἱ προφερέστερον ἦεν.	Ἀλλαχοῦ	δέ φησιν· Καὶ χρύσεια δέπαστρα
[11, 491]	δοιὰς εἶπεν καθὸ συμφυεῖς εἰσιν	ἀλλήλαις	καὶ συνεζευγμέναι. Τὸ γὰρ δοιοὶ
[11, 498]	δείδεκτ´ Ἀχιλῆα. Πληροῦντες γὰρ προέπινον	ἀλλήλοις	μετὰ προσαγορεύσεως. Πανύασσις τρίτῳ Ἡρακλείας
[11, 466]	τὸ ποτήριον· χρυσέοις γοῦν δεπάεσσιν	ἀλλήλους	δεξιοῦνται. Ἐλευθέριον δέ, φησί, καὶ
[11, 476]	τὸν Σεύθην, ἠσπάζοντο μὲν πρῶτον	ἀλλήλους	καὶ κατὰ τὸν Θρᾴκιον νόμον
[11, 488]	ἐπ´ ἀμφοῖν, (οὐ πολὺ ἀπ´	ἀλλήλων	διεστῶσαι διάστημα. Αὗται μέχρι τοῦ
[11, 492]	ἀφαιρεῖσθαι λέγων μίαν τῶν Πλειάδων,	ἄλλην	δὲ πρὸς τοῦ Διὸς ἐνίεσθαι
[11, 492]	αἰεὶ ἀφαιρεῖται λὶς πέτρη. Ἀλλ´	ἄλλην	ἐνίησι πατὴρ ἐναρίθμιον εἶναι, (ὑπὸ
[11, 488]	τε ὀλίγῳ προὔχουσι, μετέωροι τῆς	ἄλλης	ἐπιφανείας ὄντες. (Καὶ περὶ τῶν
[11, 467]	ῥυτά· {Β. Ποτήρι´ ἡ γραῦς,	ἄλλο	δ´ οὐδὲ ἓν βλέπει. Κλεάνθης
[11, 471]	ἢν πλῆρες δοθῇς, οὐδέν ποτ´	ἄλλο.	Δεῦρο δή, γεμίσω ς´ ἐγώ.
[11, 462]	Λιβύων τῶν Νομάδων τινὲς οὐδὲν	ἄλλο	κέκτηνται ἢ κύλικα καὶ μάχαιραν
[11, 466]	ἀμφικύπελλον δὲ λέγων αὐτὸ οὐδὲν	ἄλλο	σημαίνει ἢ ὅτι ἦν ἀμφίκυρτον.
[11, 494]	ὃ τὰς λάταγας ἐγχέουσιν οὐκ	ἄλλο	τι ἂν εἴη ἢ ἐκπέταλον
[11, 494]	ἀπελθόντα ὀξυβάφω δύο. Οὐ γὰρ	ἄλλο	τι ἡγητέον εἶναι ἢ ὅτι
[11, 478]	ἐκ κόνδυος ἀργυφέοιο (νέκταρ ἐπ´	ἀλλοδαπὴν	οἶμον ἔβαινε πόδα. ΚΟΝΩΝΕΙΟΣ. Ἴστρος
[11, 482]	χρυσέοισι κυπέλλοις υἷες Ἀχαιῶν δειδέχατ´	ἄλλοθεν	ἄλλος ἀνασταδόν ἢ διάφορος ἦν
[11, 471]	οὐκ ἔστιν πιστεῦσαι τῷ τυχόντι.	Ἄλλοι	δ´ ἱστοροῦσι θηρίκλειον ὀνομασθῆναι τὸ
[11, 477]	ποιμένων ἐργασθῆναι ἐκ κισσίνου ξύλου.	Ἄλλοι	δὲ ἐτυμολογοῦσιν αὐτὸ ἀπὸ τοῦ
[11, 466]	ποτήριον τορνευτὸν καὶ τορευτά. Ἀντιφάνης·	Ἄλλοι	δὲ καὶ δὴ βακχίου παλαιγενοῦς
[11, 468]	εἶθαρ χρυσείῃ προχόῳ. (Καὶ πάλιν·	Ἄλλοι	δὲ κρητῆρα πανάργυρον ἠδὲ δέπαστρα
[11, 466]	φησι τὸ μὴ ἔχον ὦτα.	Ἄλλοι	δὲ τὴν ἀμφὶ ἀντὶ τῆς
[11, 468]	τε τοὺς δακτύλους διείρειν ἑκατέρωθεν·	ἄλλοι	δὲ τὸ ἐν κύκλῳ τύπους
[11, 505]	(καὶ) νέον τοῦτον Ἀρχίλοχον ἐνηνόχασιν.	Ἄλλοι	δέ φασιν ὡς ἀναγνοὺς ὁ
[11, 488]	τοῦτο λέγεται ὅτι οἱ μὲν	ἄλλοι	μογοῦντες ἐβάσταζον τὸ ποτήριον, Νέστωρ
[11, 466]	ἀποικίαν εἰς Λέσβον στείλαντος σὺν	ἄλλοις	βασιλεῦσι, καὶ ὅτι χρησμὸς ἦν
[11, 493]	ὁ Μαχάων οὐ τέτρωται ἐν	ἄλλοις	δειχθήσεται. Ἀγνοοῦσιν δ´ ὅτι τὸ
[11, 483]	κεραμέων ποτηρίων· ἐν δὲ τοῖς	ἄλλοις	συμποσίοις καὶ φιδιτίοις ἐν πιθάκναις
[11, 482]	κυπέλλοις υἷες Ἀχαιῶν δειδέχατ´ ἄλλοθεν	ἄλλος	ἀνασταδόν ἢ διάφορος ἦν ὁ
[11, 462]	κύλικες· πλεκτοὺς δ´ ἀμφιτιθεῖ στεφάνους,	ἄλλος	δ´ εὐῶδες μύρον ἐν φιάλῃ
[11, 462]	κρατὴρ δ´ ἕστηκεν μεστὸς ἐυφροσύνης·	ἄλλος	δ´ οἶνος ἕτοιμος, ὃς οὔποτέ
[11, 493]	εἶτα τὸ ἐξ ἀρχῆς συνεροῦμεν	ἄλλος	μὲν γέρων μογέων ἀποκινήσασκε τραπέζης
[11, 493]	πρὸς τὴν ἀρχὴν ὑπὸ τὸ	ἄλλος	μέν, εἶτα τὸ ἐξ ἀρχῆς
[11, 493]	ὁ λυτικὸς προθεὶς τὰ ἔπη·	Ἄλλος	μὲν μογέων ἀποκινήσασκε τραπέζης (πλεῖον
[11, 493]	ῥ´ ὥπλισσε κυκεῶ. (Τὸ δὲ	~Ἄλλος	μὲν μογέων ἀποκινήσασκε τραπέζης (πλεῖον
[11, 488]	δύο δ´ ὑπὸ πυθμένες ἦσαν.	~(Ἄλλος	μὲν μογέων ἀποκινήσασκε τραπέζης πλεῖον
[11, 493]	μόριον· τὸ γὰρ πλῆρές ἐστιν	Ἄλλος	μέν τις μογέων ἀποκινήσασκε τραπέζης
[11, 493]	δειχθήσεται. Ἀγνοοῦσιν δ´ ὅτι τὸ	ἄλλος	Ὅμηρος οὐκ ἐπὶ μόνων Μαχάονος
[11, 466]	εἶχεν ἀνάθημα δέπας, Οὐδέ τις	ἄλλος	οὔτ´ ἀνδρῶν πίνεσκεν ἀπ´ αὐτοῦ
[11, 495]	τῆς πέλλης ἔπινον, ἄλλοτ´ αὐτός,	ἄλλοτ´	Ἀρήτη προὔπινεν. Φοῖνιξ δ´ ὁ
[11, 495]	Ἐκ δὲ τῆς πέλλης ἔπινον,	ἄλλοτ´	αὐτός, ἄλλοτ´ Ἀρήτη προὔπινεν. Φοῖνιξ
[11, 509]	τεθωρακισμένος, σχῆμ´ ἀξιόχρεων ἐπικαθεὶς βακτηρίᾳ,	ἀλλότριον,	οὐκ οἰκεῖον, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ,
[11, 508]	καὶ ψευδεῖς ἄν τις εὕροι·	ἀλλοτρίους	δὲ τοὺς πλείους, ὄντας (ἐκ
[11, 464]	Ὥστε καὶ τὰ λοιπὰ μὴ	ἀλλοτρίως	καλεῖσθαι τὸν τρόπον τοῦτον. Καὶ
[11, 464]	ὡσαύτως ἐπὶ τῶν ὁμοίων, οὐκ	ἀλλοτρίως	τῆς μανίας κειμένης ἐπ´ αὐτοῖς
[11, 466]	χρυσᾶ Διὸς σωτῆρος» {Α. Οὐκ	ἄλλου	μὲν οὖν. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ε' Τοιοῦτον
[11, 505]	ἐγκώμια αὐτοῦ διεξέρχεται, ὁ τοὺς	ἄλλους	ἁπαξαπλῶς κακολογήσας, ἐν μὲν τῇ
[11, 508]	καὶ τοὺς Γοργίας, (καὶ τοὺς	ἄλλους	δὲ τοὺς τοιούτους διαλόγους, ἐν
[11, 500]	καλοῦνται. Ἔχουσι μέντοι πρὸς τοὺς	ἄλλους	διαφοράν· ἔπεστι γὰρ ἐπὶ τῶν
[11, 462]	πολιτείας μετέδοσαν οἱ Ἡρακλεῶται συνοικοῦσιν,	ἀλλοφύλους	ὑπολαβόντες. Κυλικρᾶνες δὲ λέγονται, ὅτι
[11, 464]	τὸν οἶνον ἧττον μεθύσκουσιν. Κἀν	ἄλλῳ	δὲ μέρει φησίν· Αἱ Ῥοδιακαὶ
[11, 495]	ἔλαβε πελλίδα χρυσῆν. Καὶ ἐν	ἄλλῳ	δὲ μέρει φησίν· Ἐκ πελλίδος
[11, 473]	κενόν, οὐ μεθύων. Καὶ ἐν	ἄλλῳ·	Ἐξ ἠοῦς εἰς νύκτα καὶ
[11, 494]	ἐπινοίας. Καὶ (Ταῦτ´ οὐχ ὑπ´	ἄλλων,	ἀλλὰ τοῖς αὑτοῦ πτεροῖς» κατὰ
[11, 485]	καὶ μειρακίων πινόντων· ὁμοῦ δ´	ἄλλων	γρᾴδι´ ἦν μεγάλαισιν οἴ– νου
[11, 463]	μίμνει θήλεια πάρευνος, κεῖνος τῶν	ἄλλων	κυδρότερον πίεται. Ἐποιοῦντο δὲ καὶ
[11, 508]	κατὰ φύσιν καὶ περὶ πλειόνων	ἄλλων,	οὐδ´ ὣς διὰ ταῦτα θαυμαστέος
[11, 490]	προτάττειν αὐτὰς κατὰ τὴν τῶν	ἄλλων	συναρίθμησιν· Ἐν δὲ τὰ τείρεα
[11, 464]	καὶ μίμων, ἔτι δὲ τῶν	ἄλλων	τεχνιτῶν ὑποπίνωμεν. (Λέγει δὲ περὶ
[11, 474]	δὲ Ναυκλήρῳ· Ἥκει λιπὼν Αἰγαῖον	ἁλμυρὸν	βάθος (Θεόφιλος ἡμῖν, ὦ Στράτων.
[11, 493]	τὸν δὲ Νέστορα μόνον ἀμογητί.	Ἄλογον	δ´ ἐδόκει Διομήδους καὶ Αἴαντος,
[11, 509]	δι´ Ἀριδαίου. Κριθεὶς δὲ καὶ	ἁλοὺς	καὶ ἀδοξήσας ἐν μὲν τῇ
[11, 469]	ἐρεμνᾶς ποτὶ ματέρα κουριδίαν τ´	ἄλοχον	πάιδάς τε φίλους, (ὃ δ´
[11, 469]	τε φίλους, (ὃ δ´ ἐς	ἄλσος	ἔβα δάφναισι κατάσκιον ποσὶν πάις
[11, 503]	καλεῖσθαί φησι ψυκτήρια καὶ τοὺς	ἀλσώδεις	καὶ συσκίους τόπους τοὺς τοῖς
[11, 492]	τυρὸν κνήστι χαλκείῃ, ἐπὶ δ´	ἄλφιτα	λευκὰ πάλυνεν· πινέμεναι δ´ ἐκέλευεν,
[11, 492]	τῷ κράματι τυρὸν ἔχουσα καὶ	ἄλφιτον·	ἄμφω δὲ ταῦτα κυκώμενα καὶ
[11, 492]	ἠδὲ μέλι χλωρόν, παρὰ δ´	ἀλφίτου	ἱεροῦ ἀκτήν, (πὰρ δὲ δέπας
[11, 496]	καὶ μέλι καὶ τυρὸν καὶ	ἀλφίτων	καὶ ἐλαίου βραχύ. ΠΕΤΑΧΝΟΝ ποτήριον
[11, 478]	σίτου. Ἀριστοφάνης Προάγωνι· Ὃ δ´	ἀλφίτων	πριάμενος τρεῖς χοίνικας κοτύλης δεούσας
[11, 467]	δὲ ἡ Ἀργεία καὶ τὴν	ἅλω	καλεῖ δῖνον. Κυρηναῖοι δὲ τὸν
[11, 464]	ὡς καὶ παρ´ Ἀθηναίοις ἐγίνετο,	ἅμα	ἀκροώμενοι τῶν γελωτοποιῶν τούτων καὶ
[11, 487]	ἄγει. Ἀντιφάνης Λαμπάδι· Τράπεζα φυστημινεις,	ἅμα	δ´ ἦν Δαίμονος Ἀγαθοῦ μετάνιπτρον.
[11, 473]	καινὸς ὡς ξηραίνεται. (Καὶ ἔτι·	Ἅμα	δὲ λαβοῦς´ ἠφάνικε πηλίκον τινὰ
[11, 466]	χοᾶς πίνους´ ἀπ´ ἀγκύλης, ἐπονομάζους´	ἅμα	(ἵησι λάταγας τῷ Κορινθίῳ πέει.
[11, 466]	δοῦναι ἀργυροῦν, καὶ σπονδοποιησάμενον προπιεῖν	ἅμα	πᾶσιν· καὶ ἀποφέρεσθαι ἔδωκε τὰ
[11, 466]	ἄλεισον δοῦναι. (Ὅτι ἐστὶ ποτήριον	ΑΜΑΛΘΕΙΑΣ	ΚΕΡΑΣ καὶ ΕΝΙΑΥΤΟΣ καλούμενον. (ΑΜΦΩΞΙΣ
[11, 497]	δημιουργῶν ὡς καὶ τοῦ τῆς	Ἀμαλθείας	ἐστὶν ὀλβιώτερον τὸ κέρας τοῦτο.
[11, 503]	κάδος, ψυκτήρ, ὅτι βούλει, πάντ´,	Ἀμαλθείας	κέρας. Ἐν δὲ τῇ Καρίνῃ
[11, 490]	Ὠρίωνος ἄρκτον θ´, ἣν καὶ	ἅμαξαν	ἐπίκλησιν καλέουσιν. (Ἐπλανήθησαν δ´ οἱ
[11, 489]	ἅς τινες ὑπονοοῦσι περιστερὰς εἶναι,	ἁμαρτάνοντες.	Ἕτερον γὰρ εἶναί φησιν Ἀριστοτέλης
[11, 464]	μανίας κειμένης ἐπ´ αὐτοῖς ὡς	ἁμαρτάνουσι	μανικῶς καὶ τῆς ἀληθείας ἐπὶ
[11, 480]	ὀξὺ ἀνηγμένη, οἷοί εἰσιν οἱ	ἄμβικες	καλούμενοι. Τὸ γὰρ φοξὸν ἐπὶ
[11, 473]	καὶ εἰσχέαι ἀμβροσίαν. Ἡ δ´	ἀμβροσία	ὕδωρ ἀκραιφνές, ἔλαιον, παγκαρπία· ἅπερ
[11, 490]	καὶ τῷ Διὶ φέρειν τὴν	ἀμβροσίαν.	Διόπερ ἀπὸ τῶν πτηνῶν αὐτὰς
[11, 473]	τι ἂν εὕρῃς καὶ εἰσχέαι	ἀμβροσίαν.	Ἡ δ´ ἀμβροσία ὕδωρ ἀκραιφνές,
[11, 466]	Κατασπένδειν κατὰ τῆς κεφαλῆς ἀρυβάλλῳ	ἀμβροσίαν.	Οὐ πόρρω δέ ἐστι τοῦ
[11, 490]	(Διὸ καὶ τῷ Διὶ τὴν	ἀμβροσίαν	τὰς Πελειάδας φέρειν φησί· Τῇ
[11, 490]	τῇ Μνημοσύνῃ ἐπιγραφομένῃ φάσκουσα τὴν	ἀμβροσίαν	τῷ Διὶ τὰς Πλειάδας κομίζειν.
[11, 490]	φέρειν νομιστέον τῷ Διὶ τὴν	ἀμβροσίαν,	ὡς οἱ πολλοὶ δοξάζουσιν (ἄσεμνον
[11, 490]	οὐδὲ Πέλειαι τρήρωνες, ταί τ´	ἀμβροσίην	Διὶ πατρὶ φέρουσι. Οὐ γὰρ
[11, 492]	οὐδὲ πέλειαι τρήρωνες ταί τ´	ἀμβροσίην	Διὶ πατρὶ φέρουσιν. Ἀλλά τε
[11, 491]	τρήρωνες ὑπὸ ζαθέῳ τράφον ἄντρῳ	ἀμβροσίην	φορέουσαι ἀπ´ Ὠκεανοῖο ῥοάων· νέκταρ
[11, 465]	μὲν δέπας κίσσινον μελαίνας σταγόνος	ἀμβρότας	ἀφρῷ βρυάζον· εἴκοσιν δὲ μέτρ´
[11, 483]	κατάδηλον εἶναι τὸ πόμα· εἶτα	ἄμβωνας	ὁ κώθων ἔχων ὑπολείπει τὸ
[11, 466]	μεμετρημένον πρὸς ὠκύτητα χρόνου. Ὡς	Ἀμειψίας·	Αὔλει μοι μέλος· σὺ δ´
[11, 473]	καὶ ποτήριόν τι οὕτω καλεῖται	Ἀμειψίας	ἐν Ἀποκοτταβίζουσί φησι· Ἡ Μανία,
[11, 466]	τοὺς ἀγροίκους Φιλητᾶς φησ, (τοὺς)	ἀμέλγοντας	εἰς αὐτὸ καὶ οὕτως πίνοντας.
[11, 474]	αὐτὸς περανῶ τὰ πάντ´. {Β.	Ἀμέλει	κυκνοκάνθαρος· (ἐξ ἀμφοτέρων τούτων κεκεραμευμένος)
[11, 481]	τί τὰ λύχν´ ὀμμένομεν; δάκτυλος	ἁμέρα.	Κὰδ δ´ ἄειρε κυλίχναις μεγάλαις,
[11, 485]	κώθωνι, πρὶν αὐτῷ δῶκε λεπαστήν.	(Ἀμερίας	δέ φησι τὴν οἰνοχόην λεπαστὴν
[11, 489]	Ἡσίοδος· Πληιάδων Ἀτλαιγενέων ἐπιτελλομενάων ἄρχεσθ´	ἀμητοῖ´,	ἀρότοιο δὲ δυσομενάων. ~(Καὶ Ἄρατος·
[11, 489]	πρὸς ἃς σπόρος τε καὶ	ἀμητὸς	καὶ τῶν καρπῶν, ἀρχὴ γενέσεως
[11, 476]	λικνοφορήσας τούτων γεύεται, ὡς ἱστορεῖ	Ἀμμώνιος	ἐν γʹ περὶ Βωμῶν καὶ
[11, 480]	Ἀλλ´ ὡς τάχιστα μέλανα δεῦρ´	ἀμνὸν	φέρειν κοινόν τε χρὴ κρατῆρα
[11, 461]	ἴσχυεν, Νέστωρ δ´ ὁ γέρων	ἀμογητὶ	ἄειρε, (περὶ οὗ καὶ αὐτοῦ
[11, 493]	ἐόν, Νέστωρ δ´ ὁ γέρων	ἀμογητὶ	ἄειρεν» ἀπὸ τοῦ μέσου ἐξελόντες
[11, 493]	ἐόν, Νέστωρ δ´ ὁ γέρων	ἀμογητὶ	ἄειρεν, γράφει κατὰ λέξιν· Νῦν
[11, 488]	ἐόν· Νέστωρ δ´ ὁ γέρων	ἀμογητὶ	ἄειρεν. Ἐν τούτοις ζητεῖται πρῶτον
[11, 493]	ἐόν, Νέστωρ δ´ ὁ γέρων	ἀμογητὶ	ἄειρεν» οὐκ ἀκουστέον ἐπὶ μόνων
[11, 488]	ποτήριον, Νέστωρ δ´ ὁ γέρων	ἀμογητὶ	ἄειρεν. Ταῦτα προθέμενος ὁ Ἀσκληπιάδης
[11, 493]	ἐόν, (Νέστωρ δ´ ὁ γέρων	ἀμογητὶ	ἄειρεν, ὡς παντὸς ἀνθρώπου μόλις
[11, 493]	λοιπῶν πρεσβυτῶν μόνος τὸ δέπας	ἀμογητὶ	ἀείρων. Ταῦτα καὶ ὁ θαυμάσιος
[11, 493]	δέπας, τὸν δὲ Νέστορα μόνον	ἀμογητί.	Ἄλογον δ´ ἐδόκει Διομήδους καὶ
[11, 495]	καλεῖν Θεσσαλοὺς καὶ Αἰολεῖς τὸν	ἀμολγέα,	πέλλαν δὲ τὸ ποτήριον. Φιλητᾶς
[11, 469]	οὐθεις, μελανίππου προφυγὼν ἱερᾶς νυκτὸς	ἀμολγόν.	~(Μίμνερμος δὲ Ναννοῖ ἐν εὐνῇ
[11, 460]	δὲ πρῶτον οἶδα ὀνομάσαντα τὸν	Ἀμόργιον	ποιητὴν Σιμωνίδην ἐν Ἰάμβοις οὕτως·
[11, 480]	χεῖλος, (ὡς Σιμωνίδης φησὶν ὁ	Ἀμόργιος·	Αὐτὴ δὲ φοξίχειλος Ἀργείη κύλιξ,
[11, 469]	δύσιν Στησίχορος μὲν οὕτως φησίν·	Ἆμος	δ´ Ὑπεριονίδας δέπας ἐσκατέβαινε χρύσεον,
[11, 470]	πόνον ἤματα πάντα, οὐδέ ποτ´	ἄμπαυσις	γίνεται οὐδεμία ἵπποισίν τε καὶ
[11, 466]	πλουτέοντες Εἶτ´ ἐπάγει· Ἀέξονται φρένας	ἀμπελίνοις	τόξοις δαμέντες. (ΑΓΚΥΛΗ ποτήριον πρὸς
[11, 465]	Νύμφαι κατ´ ἀλήθειαν. αἱ γὰρ	ἄμπελοι	πλεῖστον ὑγρὸν χέουσι τεμνόμεναι καὶ
[11, 504]	ἀφνεᾶς ἀπὸ χειρὸς ἑλὼν ἔνδον	ἀμπέλου	καχλάζοισαν δρόσῳ δωρήσεται, οὐ μόνον
[11, 495]	δρόμου· τρέχειν δ´ αὐτοὺς ἔχοντας	ἀμπέλου	κλάδον κατάκαρπον τὸν καλούμενον ὦσχον.
[11, 477]	σκύφος πόνων ἀναψυκτῆρ´, ὃ δ´	ἀμπέλων	γάνος. Τὸ γὰρ κισσύβιον, φησί,
[11, 500]	αὐτὸν οἱ Λακεδαιμόνιοι προσηγόρευον. (ΤΑΒΑΙΤΑΣ	Ἀμύντας	ἐν τῷ πρώτῳ τῶν τῆς
[11, 477]	ὃ Θρηικίην μὲν ἀνήνατο χανδὸν	ἄμυστιν	ζωροποτεῖν, ὀλίγῳ δ´ ἥδετο κισσυβίῳ.
[11, 466]	Αὔλει σύ, καὶ σὺ τὴν	ἄμυστιν	λάμβανε. {Β. Οὐ χρὴ πόλλ´
[11, 466]	ἔπινε κἀξημύστισεν. (Ἔπινον δὲ τὴν	ἄμυστιν	μετὰ μέλους, μεμετρημένον πρὸς ὠκύτητα
[11, 466]	μὴ κωθωνιζόμενον μηδὲ Θρᾳκίῳ νόμῳ	ἄμυστιν	οἰνοποτεῖν, ἀλλὰ τῷ πόματι φάρμακον
[11, 475]	ἡμίν, ὦ παῖ, κελέβην, ὅκως	ἄμυστιν	προπίω, τὰ μὲν δέκ´ ἐγχέας
[11, 466]	εἰς αὐτὸ καὶ οὕτως πίνοντας.	ΑΜΥΣΤΙΣ.	Καλεῖται μὲν οὕτω πόσις τις,
[11, 462]	οἱ μνημοσύνη, καὶ τὸν ὃς	ἀμφ´	ἀρετῆς. Οὔτι μάχας διέπειν Τιτήνων
[11, 466]	ἔχον ὦτα. Ἄλλοι δὲ τὴν	ἀμφὶ	ἀντὶ τῆς περὶ εἶναι, ἵν´
[11, 488]	ἐπὶ τοῦ ξίφους (τοῦ Ἀγαμέμνονος·	Ἀμφὶ	δ´ ἄρ´ ὤμοισιν βάλετο ξίφος·
[11, 478]	Ζηνόδοτος τὴν κύλικα· Πάντῃ δ´	ἀμφὶ	νέκυν κοτυλήρυτον ἔρρεεν αἷμα. Καί·
[11, 501]	ἑκατέρου μέρους, ἢ τὸ μὲν	ἀμφὶ	σημαίνει τὸ περί, τοῦτο δ´
[11, 475]	Σοφοκλῆς Τυροῖ· Προσπτῆναι μέσην τράπεζαν	ἀμφὶ	σῖτα καὶ καρχήσια, (πρὸς τὴν
[11, 499]	τριλάγυνον τὴν τῶν τριῶν γενῶν	ἀμφιβολίαν	ἔχει. Ἐρατοσθένης δέ φησι λέγεσθαι
[11, 501]	ὁ Θρᾲξ τὴν στρογγύλην, τὴν	ἀμφιθέουσαν	κυκλοτερεῖ τῷ σχήματι. Ἀσκληπιάδης δ´
[11, 501]	Παρθένιος δ´ ὁ τοῦ Διονυσίου	ἀμφίθετον	ἀκούει τὴν ἀπύθμενον φιάλην. Ἀπολλόδωρος
[11, 501]	ὥστε λέγεσθαι τὴν περιττῶς πεποιημένην	ἀμφίθετον,	ἐπεὶ τὸ ποιῆσαι θεῖναι πρὸς
[11, 475]	μέλιτος πεπληθός. Καὶ πάλιν· Ἀτὰρ	ἀμφίθετον	κελέβειον ἑλόντες ἔμπλειον μέλιτος, τό
[11, 501]	δεχομένην ψυχρὸν ὕδωρ. Τὴν δ´	ἀμφίθετον	πότερα δύο βάσεις ἔχειν δεῖ
[11, 500]	(ΦΙΑΛΗ. Ὅμηρος μὲν ὅταν λέγῃ·	Ἀμφίθετον	φιάλην ἀπύρωτον ἔθηκε» καὶ Χρυσῆν
[11, 468]	παρήκουσεν Ὁμήρου λέγοντος· Πέμπτῳ δ´	ἀμφίθετον	φιάλην ἀπύρωτον ἔθηκεν. (Ἔδοξε γὰρ
[11, 501]	δυνάμενος φέρεσθαι, οὕτως καὶ τὴν	ἀμφίθετον	φιάλην. (Ἀρίσταρχος δὲ τὴν δυναμένην
[11, 501]	γὰρ τοῦ ποτηρίου. Ἡ δὲ	(ἀμφίθετος	καὶ) ἀπύρωτος ἢ ψυχρήλατος ἢ
[11, 482]	μᾶλλον εἰς τὴν κυφότητα· ἢ	ἀμφικύπελλα	οἷον ἀμφίκυρτα ἀπὸ τῶν ὤτων,
[11, 466]	ἄλεισον ἀναιρήσεσθαι ἔμελλε χρύσεον ἄμφωτον.	ἀμφικύπελλον	δὲ λέγων αὐτὸ οὐδὲν ἄλλο
[11, 482]	τὸ κύπελλον, ὥσπερ καὶ τὸ	ἀμφικύπελλον,	(ἢ ὅτι παραπλήσιον ἦν ταῖς
[11, 498]	δ´ ἐν χερσὶ τίθει δέπας	ἀμφικύπελλον.	Καὶ ἐν Ἰλιάδι· Πλησάμενος δ´
[11, 482]	τὸ δέπας καὶ τὸ ἄλεισον	ἀμφικύπελλον,	οὕτω (δὲ) καὶ τοῦτο, κυφὸν
[11, 466]	φησι φιάλην εἶναι, τὸ δ´	ἀμφικύπελλον	ὑπερφίαλον, τὸ ὑπερήφανον καὶ καλόν.
[11, 466]	ὅτι ἦν ἀμφίκυρτον. Σιληνὸς δὲ	ἀμφικύπελλόν	φησι τὸ μὴ ἔχον ὦτα.
[11, 482]	τὴν κυφότητα· ἢ ἀμφικύπελλα οἷον	ἀμφίκυρτα	ἀπὸ τῶν ὤτων, διὰ τὸ
[11, 466]	ἄλλο σημαίνει ἢ ὅτι ἦν	ἀμφίκυρτον.	Σιληνὸς δὲ ἀμφικύπελλόν φησι τὸ
[11, 475]	ἀποήφυσας ὕδωρ. Ἀνακρέων· νοχόει δ´	ἀμφίπολος	μελιχρὸν οἶνον τρικύαθον κελέβην ἔχουσα.
[11, 464]	(Χερσὶν ὄλβον ἔχω κύλικος τρύφος	ἀμφὶς	ἐαγός, ἀνδρῶν δαιτυμόνων ναυάγιον, οἷά
[11, 487]	τέσσαρ´ ἔσαν, δοιαὶ δὲ πελειάδες	ἀμφὶς	ἕκαστον χρύσειαι νεμέθοντο δύο δ´
[11, 491]	οὖν εἴπῃ· Δοιαὶ δὲ πελειάδες	ἀμφὶς	ἕκαστον χρύσειαι νεμέθοντο, δύω δ´
[11, 492]	ἐπενέγκῃ τὸ Δοιαὶ δὲ πελειάδες	ἀμφὶς	ἕκαστον χρύσειαι νεμέθοντο, δύω δ´
[11, 491]	ἄστροις δὲ πεποικιλμένας. Τὸ μέντοι	Ἀμφὶς	ἕκαστον χρύσειαι νεμέθοντο» (οὐχ ὡς
[11, 489]	γὰρ εἴπῃ· Δύο δὲ πελειάδες	ἀμφὶς	ἕκαστον χρύσειαι νεμέθοντο, πελειάδας οὐ
[11, 462]	μέσον πάντῃ πεπύκασται, μολπὴ δ´	ἀμφὶς	ἔχει δώματα καὶ θαλίη. Χρὴ
[11, 462]	ἁπάντων (καὶ κύλικες· πλεκτοὺς δ´	ἀμφιτιθεῖ	στεφάνους, ἄλλος δ´ εὐῶδες μύρον
[11, 498]	ἐν τῇ Ἡρωολογίᾳ λέγων ὧδε·	(Ἀμφιτρύων	δὲ τὴν λείην δασάμενος τοῖς
[11, 466]	δῶρον Ἀλκμήνῃ δοθῆναι ποτήριον, ὅπερ	Ἀμφιτρύωνι	εἰκασθεὶς δίδωσιν, (Ἃ δ´ ὑποδεξαμένα
[11, 475]	δοθὲν Ἀλκμήνῃ ὑπὸ Διός, ὅτε	Ἀμφιτρύωνι	εἰκάσθη. ΚΑΛΠΙΟΝ. Ποτηρίου τι γένος
[11, 499]	κεράσας. καὶ Ἄρχιππος δὲ ἐν	Ἀμφιτρύωνι	οὐδετέρως εἴρηκε. (Λάγυνον δὲ μέτρου
[11, 501]	Τινὲς δέ φασιν, ὃν τρόπον	ἀμφιφορεὺς	λέγεται ὁ ἀμφοτέρωθεν κατὰ τὰ
[11, 488]	οὖς διασχιδεῖς εἰσι ῥάβδοι ἐπ´	ἀμφοῖν,	(οὐ πολὺ ἀπ´ ἀλλήλων διεστῶσαι
[11, 488]	κατὰ τὸ κύρτωμα μέσον ἐξ	ἀμφοῖν	τοῖν μεροῖν μικρά, παρόμοια ταῖς
[11, 497]	δεήσει τήμερον πρὸς κλεψύδραν κρουνιζόμενον.	Ἀμφότερα	δ´ οἰωνίζομαι. Ἕν ἐστιν ἐλέφας—
[11, 479]	ὅθεν καὶ κοτυλήρυτον αἷμα τὸ	ἀμφοτέραις	ταῖς χερσὶν ἀρυσθῆναι δυνάμενον. Καὶ
[11, 504]	ὑποθέσεων. Συμπόσια μὲν γὰρ γεγράφασιν	ἀμφότεροι,	καὶ ἐν αὐτοῖς ὃ μὲν
[11, 466]	πατρώι´ ἐνηέι ἐν φιλότητι δάσσαιντ´,	ἀμφοτέροισι	δ´ αἰεὶ πόλεμοί τε μάχαι
[11, 466]	~(αἶψα δὲ παισὶν ἑοῖσι μετ´	ἀμφοτέροισιν	ἐπαρὰς ἀργαλέας ἠρᾶτο (θεῶν δ´
[11, 466]	μὲν οὖν ὑπὸ κύματος αὐτοὺς	ἀμφοτέρους	κρυφθέντας ἀφανεῖς γενέσθαι, χρόνῳ δ´
[11, 477]	δ´ ἐστὶ χωρεῖν· Οὐδὸς δ´	ἀμφοτέρους	ὅδε χείσεται. Καὶ ἡ τοῦ
[11, 501]	ὃν τρόπον ἀμφιφορεὺς λέγεται ὁ	ἀμφοτέρωθεν	κατὰ τὰ ὦτα δυνάμενος φέρεσθαι,
[11, 474]	πάντ´. {Β. Ἀμέλει κυκνοκάνθαρος· (ἐξ	ἀμφοτέρων	τούτων κεκεραμευμένος) Μένανδρος δὲ Ναυκλήρῳ·
[11, 501]	ἴσως δύο ὦτα ἔχον ἐξ	ἀμφοτέρων	τῶν μερῶν. Παρθένιος δ´ ὁ
[11, 501]	(Ἀρίσταρχος δὲ τὴν δυναμένην ἐξ	ἀμφοτέρων	τῶν μερῶν τίθεσθαι, κατὰ τὸν
[11, 492]	σημαντικάς, λεκτέον ὅτι τὸ δέπας	ἀμφοτέρων	τῶν τροφῶν ἐστιν δεκτικόν. Κυκεὼν
[11, 492]	κράματι τυρὸν ἔχουσα καὶ ἄλφιτον·	ἄμφω	δὲ ταῦτα κυκώμενα καὶ οὕτω
[11, 466]	ΑΜΑΛΘΕΙΑΣ ΚΕΡΑΣ καὶ ΕΝΙΑΥΤΟΣ καλούμενον.	(ΑΜΦΩΞΙΣ	ξύλινον ποτήριον, ᾧ χρῆσθαι τοὺς
[11, 480]	οὕτως γράφει· Ἄλεισον, ποτήριον, κύπελλον,	ἄμφωτις,	σκύφος, κύλιξ, κώθων, καρχήσιον, φιάλη.
[11, 466]	καλὸν ἄλεισον ἀναιρήσεσθαι ἔμελλε χρύσεον	ἄμφωτον.	ἀμφικύπελλον δὲ λέγων αὐτὸ οὐδὲν
[11, 482]	καλὸν ἄλεισον ἀναιρήσεσθαι ἔμελλεν χρύσεον	ἄμφωτον.	Ἀντίμαχος δ´ ἐν εʹ Θηβαίδος·
[11, 468]	φησι· Δακτυλωτὸν ἔκπωμα καὶ τὸ	ἄμφωτον,	εἰς ὅ ἐστιν οἷόν τε
[11, 468]	Ἐπιγένης μὲν οὖν ἀκούει τὸ	ἄμφωτον	ποτήριον, εἰς ὃ οἷόν τε
[11, 464]	σμύρνης, σχοίνου, ἀνήθου, κρόκου, βαλσάμου,	ἀμώμου,	κινναμώμου συνεψηθέντων· ἀφ´ ὧν τὸ
[11, 462]	πίονος ἀχθομένη· βωμὸς δ´ ἄνθεσιν	ἀν	τὸ μέσον πάντῃ πεπύκασται, μολπὴ
[11, 507]	ὁ μουσικὸς Λάμπρος. ~(Ἐπιλίποι δ´	ἄν	με ἡ ἡμέρα, εἰ πάντας
[11, 471]	προπίομαι. Δέξαι· πιοῦσα δ´ ὁπόσον	ἄν	σοι θυμὸς ᾖ, παράδος τὸ
[11, 463]	φήσει με κρίνειν, οὐκ ἔχοιμ´	ἄν	σοι φράσαι· ἔγνωκα γοῦν οὕτως
[11, 508]	διαλόγων αὐτοῦ ἀχρείους καὶ ψευδεῖς	ἄν	τις εὕροι· ἀλλοτρίους δὲ τοὺς
[11, 486]	σχηματισμὸν ἀπὸ κυρίων ὀνομάτων οὐκ	ἄν	τις εὕροι γινόμενον, ἀλλ´ ἀπὸ
[11, 502]	ταὔτ´, ἀπνευστί τ´ ἐκπιὼν ὡς	ἄν	τις ἥδιστ´ ἴσον ἴσῳ κεκραμένον,
[11, 500]	πίνουσι. Καὶ ἔστιν ὅμοιον ὡς	ἄν	τις μέλι πίνοι διείς, τούτου
[11, 477]	ὀνομάτων οὐ διαφυλάττει. (Εἰκάσειε δ´	ἄν	τις τὸ κισσύβιον τὸ πρῶτον
[11, 488]	ὦτα ἔχειν. Πελειάδας δὲ πῶς	ἄν	τις ὑπόθοιτο νεμομένας περὶ ἕκαστον
[11, 502]	τὴν μεγάλην. Ψυκτῆρά τις προὔπινεν	ἄν,	τοὺς ἀθλίους ἀπολλύων. Ἐπιγένης δ´
[11, 494]	(Πῶς τις αὐτόν, πῶς τις	ἂν	ἀπὸ τοῦ πότου παύσειε, τοῦ
[11, 493]	ἄειρεν, ὡς παντὸς ἀνθρώπου μόλις	ἂν	ἀποκινήσαντος ἀπὸ τῆς τραπέζης τὸ
[11, 463]	δὲ παῖς ὁ οἰνοχόος ὅσον	ἂν	ἀποπίῃ τοῦ δ´ ἐπιδέξια πίνειν
[11, 472]	κεραννύει καλῶς, ἀφρῷ ζέουσαν. Οὐδ´	ἂν	Αὐτοκλῆς οὕτως μὰ τὴν Γῆν
[11, 464]	Κτησίας Παρὰ Πέρσαις, φησίν, ὃν	ἂν	βασιλεὺς ἀτιμάσῃ, κεραμέοις χρῆται. Χοιρίλος
[11, 463]	δὲ Θετταλικὸς ἐκπώματα προπίνει ὅτῳ	ἂν	βούλωνται μεγάλα. Λακεδαιμόνιοι δὲ τὴν
[11, 470]	καὶ κύλικας θηρικλείους, ὥστε μηδένα	ἂν	διαγνῶναι πρὸς τὰς κεραμέας. Κατασκευάσαι
[11, 485]	Κραπατάλλοις· Τῶν θεατῶν δ´ ὅστις	ἂν	διψῇ, λεπαστὴν λαψάμενος μεστὴν ἐκχαρυβδίσαι.
[11, 486]	ἐξ ἡδυπνόου λεπαστῆς. ~(Ἕρμιππος Μοίραις·	Ἂν	ἐγὼ πάθω τι τήνδε τὴν
[11, 507]	πάθος πρὸς τὴν πολιτείαν, ὥσπερ	ἂν	εἰ ζωγράφος ἐβούλετο τὰ ἑαυτοῦ
[11, 485]	μεγάλαι. Ἀριστοφάνης Εἰρήνῃ Τί δῆτ´	ἂν	εἰ πίοις οἴνου κύλικα λεπαστήν;
[11, 506]	εἴπερ οὕτως ἀληθείας ἔχει, θεὸς	ἂν	εἰδείη. Ὁ δὲ καλὸς αὐτοῦ
[11, 494]	λάταγας ἐγχέουσιν οὐκ ἄλλο τι	ἂν	εἴη ἢ ἐκπέταλον ποτήριον. Μνημονεύει
[11, 471]	δὲ μὴ ποιεῖ τοῦτο, μεταβεβληκὸς	ἂν	εἴη μικρὸν τοὔνομα. Ἀλλά, καθάπερ
[11, 477]	ποτηρίου εἶδος εἶναι, (καὶ τάχ´	ἂν	εἴη τὰ λεγόμενα σκυφία διὰ
[11, 466]	δύο ὦπας εἶχε· ταῦτα δὲ	ἂν	εἴη τὰ ὦτα. Τὸ δὲ
[11, 479]	ἑκάστῳ μικρόν, καὶ ὁ προσφέρων	ἂν	εἶπεν εὐδειπνίας. (Ἡγήσανδρος δ´ ὁ
[11, 497]	δύο χόας. {Β. (Ὃν) οὐδ´	ἂν	ἐλέφας ἐκπίοι. {Α. Ἐγὼ δὲ
[11, 484]	ἔχῃς ἤδη, μὴ κοιμῶ πρὶν	ἂν	ἐμέσῃς πλέον ἢ ἔλαττον. Εἶτα
[11, 493]	γὰρ οὗτοι πίνουσιν, ἀλλ´ εἶπεν	ἂν	ἕτερος. (Τοῦτο γὰρ ἐπὶ δύο
[11, 463]	τὰς Διονυσιακὰς ταύτας λαλιὰς οὐδεὶς	ἂν	εὐλόγως φθονήσαι νοῦν ἔχων, κατὰ
[11, 473]	κροκίου, καὶ ἐσθεῖναι ὅ τι	ἂν	εὕρῃς καὶ εἰσχέαι ἀμβροσίαν. Ἡ
[11, 466]	χρυσοῦς ἐμῶν. Φιλιππίδης· Τὰ ποτήρι´	ἂν	ἴδῃς τὰ παρεσκευασμένα· ἅπαντα χρυσᾶ,
[11, 487]	ἀίει· τὴν δὲ τάλαιναν πλάστιγγ´	ἂν	ἴδοις (παρὰ τὸν στροφέα τῆς
[11, 468]	γίνεται διὰ πυρός. Λέγοι δ´	ἂν	ἴσως κατὰ μεταφορὰν ἔκπωμα τὴν
[11, 507]	τοῖς διαλόγοις αὐτοῦ κεκλεμμένων τί	ἂν	καὶ λέγοι τις; ἡ μὲν
[11, 464]	Ὅντινα τρόπον ἡμεῖς; Τοιοῦτον οἷον	ἂν	καὶ σοὶ δοκῇ. {Α. Βούλεσθε
[11, 496]	νομίζοντες τὸ μὴ ὑπερπίνειν ἧττον	ἂν	καὶ σώματα καὶ γνώμας σφάλλειν·
[11, 470]	ὦτά τε ἔχει βραχέα ὡς	ἂν	κύλιξ οὖσα. Καὶ μήποτε Ἄλεξις
[11, 483]	φάρυγος. Θεόπομπος Στρατιώτισιν· Ἐγὼ γὰρ	ἂν	κώθωνος ἐκ στρεψαύχενος πίοιμι τὸν
[11, 491]	τὴν τελευταίαν ὑπόληξιν, ἕκαστον μὲν	ἂν	λέγοιτο καθὸ τέτταρες αἱ πᾶσαι
[11, 473]	γάρ τι παρ´ οἶνον εὕροιμ´	ἂν	λεπτὸν καί τι μελιχρὸν ἔπος.
[11, 503]	τοῖς θεοῖσιν; {Β. Οὐδὲ ἕν,	(ἂν	μὴ κεράσῃ τις. {Α. Ἴσχε,
[11, 461]	τοῦ Νέστορος ποτηρίου, ὃ μόλις	ἂν	νέος βαστάσαι ἴσχυεν, Νέστωρ δ´
[11, 501]	τοῦ Ἐρατοσθένους Ἑρμοῦ (Πεπαῖχθαί τις	ἂν	οἰηθείη, φησί, τὴν λέξιν, διότι
[11, 474]	κάνθαρον. Φρύνιχος Κωμασταῖς· Εἶτα κεραμεύων	ἂν	οἴκοι σωφρόνως Χαιρέστρατος ἑκατὸν ἂν
[11, 507]	Ἀπολλοδώρῳ. Καὶ ὃς εἶπεν Ἥδιον	ἂν	παρὰ Σωκράτους τὴν τοῦ φαρμάκου
[11, 463]	ὃ δὴ (ὁρῶμεν. Ὃς δ´	ἂν	πλεῖστα γελάσῃ καὶ πίῃ καὶ
[11, 462]	ἕνεκα, ἃς καὶ περιφέρουσιν ὅπου	ἂν	πορεύωνται. Πολλοῖς δὲ καὶ ὁ
[11, 474]	κύκνος ἢ κάνθαρος; τουτὶ γὰρ	ἂν	πύθωμ´ ἔτι, αὐτὸς περανῶ τὰ
[11, 474]	ἂν οἴκοι σωφρόνως Χαιρέστρατος ἑκατὸν	ἂν	τῆς ἡμέρας ἔκλαιεν οἴνου κανθάρους.
[11, 487]	Ἐγὼ ´πιδείξω καθ´ ἕν· ὃς	ἂν	τὸν κότταβον ἀφεὶς ἐπὶ τὴν
[11, 481]	κισσύβιον παρ´ Ὁμήρῳ· οὐ γὰρ	ἂν	τρὶς πιὼν μέγιστος ὢν τὸ
[11, 461]	ὑπ´ Ὀδυσσέως κισσύβιον. Οὐ γὰρ	ἂν	τρὶς πιὼν οὕτως κατηνέχθη ὑπὸ
[11, 466]	Κρατῖνος· Πιεῖν δὲ θάνατος οἶνον,	ἂν	ὕδωρ ἐπῇ. Ἀλλ´ ἴσον ἴσῳ
[11, 481]	μέγιστος ὢν τὸ σῶμα ταχέως	ἂν	ὑπὸ τῆς μέθης κατηνέχθη. Τοῦ
[11, 499]	μάλης, καὶ τοῦτο πωλεῖν μέχρι	ἂν	ὥσπερ ἐν ἐράνῳ εἷς λοιπὸς
[11, 466]	Ἐμμὶ δὲ ἔργον Ἰλίου αἰπεινᾶς,	ἃν	ἕλον Αἰακίδαι. (Ὅτι κλεινοὶ λέγονται
[11, 465]	(ἓν δέπας ἐμπλήσας, ὕδατος δ´	ἀνὰ	εἴκοσι μέτρα χεῦ´· ὀδμὴ δ´
[11, 502]	κλέψας ἀπορῶν κεῖται, κοτύλη δ´	ἀνὰ	χοίνικα μάττει. (Ἄλεξις δ´ ἐν
[11, 476]	δ´ ἐν τῇ ζʹ τῆς	Ἀναβάσεως	διηγούμενος τὸ παρὰ τῷ Θρᾳκὶ
[11, 466]	ἴδιον ποιῆσαι πλάσμα. (ΒΙΚΟΣ. Ξενοφῶν	Ἀναβάσεως	πρώτῳ· Κῦρος ἔπεμπε βίκους οἴνου
[11, 476]	τοῦτο εὑρεῖν ἐν τοῖς Δημιοπράτοις	ἀναγεγραμμένον	οὕτως ἐκ στήλης ἀνακειμένης ἐν
[11, 509]	ὑπὸ Πλάτωνα καὶ Βρυσωνοθρασυμαχειοληψικερμάτων, πληγεὶς	ἀνάγκῃ	ληψολιγομίσθῳ τέχνῃ (συνών τις, οὐκ
[11, 483]	Οὗ δὲ ἕνεκα στρατιωτικόν, πολλάκις	ἀνάγκη	ὕδωρ πίνειν οὐ καθαρόν. Πρῶτον
[11, 505]	Ταὐτά φασι καὶ Φαίδωνα εἰπεῖν	ἀναγνόντα	τὸν περὶ Ψυχῆς. Διὸ καλῶς
[11, 505]	ἐνηνόχασιν. Ἄλλοι δέ φασιν ὡς	ἀναγνοὺς	ὁ Γοργίας τὸν Πλάτωνος διάλογον
[11, 505]	ὡς καὶ ὁ Γοργίας αὐτὸς	ἀναγνοὺς	τὸν ὁμώνυμον αὑτῷ διάλογον πρὸς
[11, 508]	μάλα ἀπρεπεῖς, οὓς καταφρονῶν τῶν	ἀναγνωσομένων	συνέθηκεν, ὥσπερ καὶ οἱ πολλοὶ
[11, 492]	δύο, ἀλλ´ οὐδὲ κατὰ διαίρεσιν	ἀναγνωστέον,	ὡς ὁ Θρᾲξ Διονύσιος, ἀλλὰ
[11, 494]	τῶν βιβλίων, ἐν οἷς αἱ	ἀναγραφαί	εἰσι τῶν τὰς συντάξεις λαμβανόντων,
[11, 483]	δ´ ἐν τετάρτῳ (περὶ Ἀλεξανδρείας	ἀναγράφων	τὴν τοῦ Φιλαδέλφου πομπὴν καὶ
[11, 466]	ἡ ἐν τοῖς πότοις διατριβή,	ἀναζωπυροῦσα	καὶ ἀνεγείρουσα μετὰ φρονήσεως τὸν
[11, 505]	Γοργίας μετὰ τὸ ποιήσασθαι τὴν	ἀνάθεσιν	τῆς ἐν Δελφοῖς ἑαυτοῦ χρυσῆς
[11, 480]	ἀποθυστάνιον χρυσοῦν, κρατὴρ χρυσοῦς, Κυρηναίων	ἀνάθημα,	βατιάκιον ἀργυροῦν. ΚΡΟΥΝΕΙΑ. Ἐπιγένης Μνηματίῳ·
[11, 466]	οὖν ὡς ἐξαίρετόν τι εἶχεν	ἀνάθημα	δέπας, Οὐδέ τις ἄλλος οὔτ´
[11, 502]	ἀνακεῖσθαί φησι χαλκοῦν φοίνικα, Ναξίων	ἀνάθημα,	καὶ καρυωτὰς φιάλας χρυσᾶς. Ἀναξανδρίδης
[11, 476]	ἀνακειμένης ἐν ἀκροπόλει ἣ τὰ	ἀναθήματα	περιέχει· κέρας ἔκπωμα ἀργυροῦν, καὶ
[11, 466]	δῆλον· Ἦτοι ὃ καλὸν ἄλεισον	ἀναιρήσεσθαι	ἔμελλε χρύσεον ἄμφωτον. ἀμφικύπελλον δὲ
[11, 482]	ποιητής· Ἦτοι ὃ καλὸν ἄλεισον	ἀναιρήσεσθαι	ἔμελλεν χρύσεον ἄμφωτον. Ἀντίμαχος δ´
[11, 465]	ἔμελπον τὸν Διόνυσον, χορεύοντες καὶ	ἀνακαλοῦντες	Εὔαν τε καὶ Διθύραμβον καὶ
[11, 476]	Δημιοπράτοις ἀναγεγραμμένον οὕτως ἐκ στήλης	ἀνακειμένης	ἐν ἀκροπόλει ἣ τὰ ἀναθήματα
[11, 466]	Ε' Τοιοῦτον εἴδομεν ποτήριον γραμματικὸν	ἀνακείμενον	ἐν Καπύῃ τῆς Καμπανίας τῇ
[11, 489]	ἐν Καπύῃ πόλει τῆς Καμπανίας	ἀνακείμενον	τῇ Ἀρτέμιδι ποτήριον, ὅπερ λέγουσιν
[11, 502]	ὑπέκειντο ἀστράγαλοι. Σῆμος δ´ἐν Δήλῳ	ἀνακεῖσθαί	φησι χαλκοῦν φοίνικα, Ναξίων ἀνάθημα,
[11, 469]	Σῆμος δ´ ἐν πέμπτῃ Δηλιάδος	ἀνακεῖσθαί	φησιν ἐν Δήλῳ χρυσῆν ἡδυποτίδα
[11, 483]	ἐκ στρεψαύχενος πίοιμι τὸν τράχηλον	ἀνακεκλασμένη;	Ἄλεξις Ἐρίθοις· Εἶτα τετρακότυλον ἐπεσόβει
[11, 481]	ἀκράτου κυμβία ἐκάρωσεν ὑμᾶς. {Β.	Ἀνακεχαίτικεν	μὲν οὖν. Ἄλεξις Ἱππεῖ· ~Τά
[11, 474]	τὸν ἐκ τῆς ὀροφῆς ἐξηρτημένον,	ἀνακεχυμένας	ἔχοντα τὰς φλόγας. Ὅτι δὲ
[11, 472]	καλεῖν. (ΚΑΔΟΣ. Σιμμίας ποτήριον, παρατιθέμενος	Ἀνακρέοντος·	Ἠρίστησα μὲν ἰτρίου λεπτοῦ μικρὸν
[11, 498]	ἑλὼν ἀπέπλεεν. Ὁμοίως εἴρηκε καὶ	Ἀνακρέων·	Ἐγὼ δ´ ἔχων σκύπφον Ἐρξίωνι
[11, 460]	ἐστὶ χιλίων ποτηρίων. Ὁ δὲ	Ἀνακρέων	ἔφη· Οἰνοπότης δὲ πεποίημαι. (Ἔστι
[11, 475]	σκαφίον. (ΚΕΛΕΒΗ. Τούτου τοῦ ἐκπώματος	Ἀνακρέων	μνημονεύει· Ἄγε δή, φέρ´ ἡμίν,
[11, 475]	ποθεν ποταμῶν κελέβῃ ἀποήφυσας ὕδωρ.	Ἀνακρέων·	νοχόει δ´ ἀμφίπολος μελιχρὸν οἶνον
[11, 466]	ἀλλ´ ὕδωρ καὶ καθύπερθε μέθυ.	Ἀνακρέων·	Φέρ´ ὕδωρ, φέρ´ οἶνον, ὦ
[11, 463]	ἀγαθόν. (Καὶ ὁ χαρίεις δ´	Ἀνακρέων	φησίν· Οὐ φιλέω ὃς κρητῆρι
[11, 498]	ἀργύρεον σκύπφον φέρε, δῶκε δ´	ἄνακτι.	Καὶ πάλιν· Καὶ τότε Μάντης
[11, 485]	μέθας καὶ τὰς ἀσωτίας πολλὰ	ἀναλισκόντων,	οὓς λαφύκτας καλοῦμεν. Κύλικες δ´
[11, 465]	βρυάζον· εἴκοσιν δὲ μέτρ´ ἐνέχευ´,	ἀναμίσγων	αἷμα Βακχίου νεορρύτοισι δακρύοισι Νυμφᾶν.
[11, 507]	πλέον ἡμῖν; ὧν γὰρ μήτ´	ἀνάμνησίς	ἐστιν οὗ ποτε ἦμεν μήτ´
[11, 497]	σύνθεμα καὶ θαλίης, Νεῖλος ὁκοῖον	ἄναξ	μύσταις φίλον ἱεραγωγοῖς εὗρε μέλος
[11, 460]	τοὐθόνιον προπέπταται. Ἔστι καὶ παρὰ	Ἀναξανδρίδῃ	ἐν Μελιλώτῳ. Εὔβουλος δ´ ἐν
[11, 502]	ἀνάθημα, καὶ καρυωτὰς φιάλας χρυσᾶς.	Ἀναξανδρίδης	δὲ φιάλας Ἄρεος καλεῖ τὰ
[11, 481]	πλοίῳ ὃ καλεῖται κύμβη. Καὶ	Ἀναξανδρίδης	ἐν Ἀγροίκοις· Μεγάλ´ ἴσως (ποτήρια)
[11, 463]	δ´ ἐπιδέξια πίνειν μνημονεύει καὶ	Ἀναξανδρίδης	ἐν Ἀγροίκοις οὕτως· ~(Τίνα δὴ
[11, 482]	τείνει. Μνημονεύει δ´ αὐτοῦ καὶ	Ἀναξανδρίδης	ἐν Νηρηίσιν· (Δὸς δὴ τὸν
[11, 466]	ποτηρίου, οὐ μόνον ἐξ ἀργύρου.	Ἀναξίλας·	Καὶ πίνειν ἐξ ἀργυρίδων χρυσῶν.
[11, 498]	δμώεσσιν ἔειπεν. Ὁμοίως δὲ καὶ	Ἀναξίμανδρος	ἐν τῇ Ἡρωολογίᾳ λέγων ὧδε·
[11, 506]	δικαίου, τῆς τῶν πατέρων ἀρετῆς	ἀναξίους	εἶναι φάσκων. (Ἃ δὲ περὶ
[11, 486]	καλεῖταί τινα ποτήρια, ὧν μνημονεύει	Ἀνάξιππος	ἐν Φρέατι λέγων οὕτως (Σὺ
[11, 484]	Εἶτα ἐὰν μὲν ἐμέσῃς ἱκανῶς,	ἀναπαύου	μικρὸν περιχεάμενος· ἐὰν δὲ μὴ
[11, 504]	μεθύειν ὑπὸ τοῦ οἴνου, ἀλλ´	ἀναπειθόμενοι	πρὸς τὸ παιγνιωδέστερον ἀφιξόμεθα. (Εἰς
[11, 507]	γενόμενον ἐπὶ τὴν κεφαλὴν (μου)	ἀναπηδήσαντα	τὸ φαλακρὸν (μου) κατασκαριφᾶν καὶ
[11, 462]	ἧς, φησί, τὴν κύλικα ναυστολοῦσιν	ἀναπλέοντες	μέχρι τοῦ γενέσθαι τὴν ἐπὶ
[11, 504]	αἱ γνῶμαι σφαλοῦνται, καὶ οὐδ´	ἀναπνεῖν	μὴ ὅτι λέγειν δυνησόμεθα· ἢν
[11, 460]	τῷ βʹ ἔφη· Πολλὰ δ´	ἀνάριθμα	ποτήρια καλαιφις. Καὶ Ἀλκαῖος· Ἐκ
[11, 482]	υἷες Ἀχαιῶν δειδέχατ´ ἄλλοθεν ἄλλος	ἀνασταδόν	ἢ διάφορος ἦν ὁ τύπος
[11, 509]	ἐποιοῦντο· λέγει δ´ οὕτως· Ἔπειτ´	ἀναστὰς	εὔστοχος νεανίας τῶν ἐξ Ἀκαδημίας
[11, 493]	Τούτων τοίνυν οὕτως κατηγορουμένων τῇ	ἀναστροφῇ	χρησάμενοι ἀπολύομεν τὸν ποιητήν. Ἀπὸ
[11, 499]	οὗτος πλησίον ὄξους. Δίφιλος ἐν	Ἀνασῳζομένοις·	Λάγυνον ἔχω κενόν, ὦ γραῦ,
[11, 477]	Καππαδοκίᾳ κόνδυ χρυσοῦν, Στρουθία. Ἵππαρχος	Ἀνασῳζομένοις·	Προσέχεις τι τούτῳ τῷ στρατιώτῃ
[11, 466]	ἦν τοὔνομα Ἔναλος, ἐκκολυμβῆσαι βουλόμενον	ἀνασῶσαι	τὴν παιδίσκην. Τότε μὲν οὖν
[11, 474]	καρχήσιον, (καὶ τάχα διὰ τὸ	ἀνατετάσθαι	οὕτως ὠνόμασται. Ἀρχαιότατον δ´ ἐστὶ
[11, 470]	Ἥλιον καθεύδοντα περαιοῦσθαι πρὸς τὰς	ἀνατολάς,	αἰνισσόμενος τὸ κοῖλον τοῦ ποτηρίου.
[11, 496]	πλημοχόας πληρώσαντες τὴν μὲν πρὸς	ἀνατολάς,	τὴν δὲ πρὸς δύσιν ἀνιστάμενοι
[11, 502]	προχέων ὁ παῖς τοῦ οἰναρίου	ἀνατρέπει	τὸν ψυκτῆρα. Ἄλεξις ἐν Εἰσοικιζομένῳ
[11, 496]	τὴν δὲ πρὸς δύσιν ἀνιστάμενοι	ἀνατρέπουσίν	τε ἐπιλέγοντες ῥῆσιν μυστικήν. Μνημονεύει
[11, 466]	ΣΕΛΕΥΚΙΣ καὶ ἀπὸ Προυσίου ΠΡΟΥΣΙΑΣ.	(ΑΝΑΦΑΙΑ	ἡ θερμοποτὶς παρὰ Κρησίν. ΑΡΥΒΑΛΛΟΣ
[11, 462]	αἰνεῖν τοῦτον ὃς ἐσθλὰ πιὼν	ἀναφαίνῃ,	ὡς οἱ μνημοσύνη, καὶ τὸν
[11, 491]	ὁ τὴν εἰς Ἡσίοδον δὲ	ἀναφερομένην	ποιήσας Ἀστρονομίαν αἰεὶ Πελειάδας αὐτὰς
[11, 502]	ὁ πεποιηκὼς τοὺς εἰς αὐτὸν	ἀναφερομένους	Πέρσας φησί· Στεφάνους τε πᾶσι
[11, 477]	γάλακτος κίσσινον φέρων σκύφος πόνων	ἀναψυκτῆρ´,	ὃ δ´ ἀμπέλων γάνος. Τὸ
[11, 503]	θεοῖς ἀνειμένους, ἐν οἷς ἔστιν	ἀναψῦξαι.	Αἰσχύλος Νεανίσκοις· Σαύρας ὑποσκίοισιν ἐν
[11, 499]	πότους, ἐν οἷς λάγυνος κατ´	ἄνδρα	κείμενος οἰνοχοεῖτο, πρὸς ἡδονὴν διδοὺς
[11, 484]	φησί· Πρίστις, τραγέλαφος, βατιάκη, λαβρώνιος.	Ἀνδραποδιον	δὴ ταῦθ´, ὁρᾷς, ἥκιστά γε,
[11, 462]	πρῶτον μὲν θεὸν ὑμνεῖν εὔφρονας	ἄνδρας	εὐφήμοις μύθοις καὶ καθαροῖσι λόγοις·
[11, 486]	οὑτωσὶ λέγων· (Ἡ διαπινομένη Καλλίστιον	ἀνδράσι,	θαῦμα κοὐ ψευδές, νῆστις τρεῖς
[11, 481]	τούτων· Εἶτ´ ἐκεραμεύσαντο τοῖς μὲν	ἀνδράσιν	ποτήρια πλατέα, τοίχους οὐκ ἔχοντ´,
[11, 506]	κατῳκίσθησαν. Ἐν δὲ τῷ περὶ	Ἀνδρείας	Μελησίαν τὸν Θουκυδίδου τοῦ ἀντιπολιτευσαμένου
[11, 499]	μέγαν σκύφον, οἷά τε ποιμένες	ἄνδρες	ἔχουσιν, χερσὶ λεόντεον ἐν γάλα
[11, 465]	δακρύοισι Νυμφᾶν. (οἶδα δέ τινας,	ἄνδρες	θιασῶται, καὶ μέγα φρονήσαντας οὐχ
[11, 504]	εἶπεν· ἀλλὰ πίνειν μέν, ὦ	ἄνδρες,	καὶ ἐμοὶ πάνυ δοκεῖ. Τῷ
[11, 504]	εἶχον ἀρχῆθεν πρὸς ἑαυτοὺς οἱ	ἄνδρες	οὗτοι, αἰσθόμενοι τῆς ἰδίας ἑκάτερος
[11, 484]	πορφυρᾶ τε στρώματα ἔνδον ἔστ´,	ἄνδρες,	ποτηρίδια τορεύματα κἀκτυπωμάτων πρόσωπα, τραγέλαφοι,
[11, 509]	οἰκεῖον, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ, (ἔλεξεν·	ἄνδρες	τῆς Ἀθηναίων χθονός. Μέχρι τούτων
[11, 459]	ἔφη· Παρὰ μὲν τῷ Ἀδράστῳ,	ἄνδρες	φίλοι, καθίσαντες οἱ ἀριστεῖς δειπνοῦσιν,
[11, 504]	μεῖζον ποτήριον καὶ εἰπόντος κρατηρίζωμεν,	ἄνδρες	φίλοι οὕτως δὲ τοὺς πότους
[11, 466]	τὴν ἰδέαν μιμούμενοι. Λύσιππον τὸν	ἀνδριαντοποιόν	φασι Κασάνδρῳ χαριζόμενον, ὅτε συνῴκισε
[11, 486]	ἐξ Ἐλευθερῶν, υἱὸς Μύρωνος τοῦ	ἀνδριαντοποιοῦ,	ὡς Πολέμων φησὶν ἐν αʹ
[11, 471]	δὲ Κυβευταῖς· Ἄρτι μὲν μάλ´	ἀνδρικὴν	τῶν θηρικλείων ὑπεραφρίζουσαν παρα, κωθωνόχειλον,
[11, 483]	Ἱππεῦσιν· Εἰς τὰς ἱππαγωγοὺς εἰσεπήδων	ἀνδρικῶς	πριάμενοι κώθωνας, οἳ δὲ σκόροδα
[11, 506]	τοῦ δήμου προαγομένους, Φανοσθένη τὸν	Ἄνδριον	κἀπολλόδωρον τὸν Κυζικηνόν, ἔτι δὲ
[11, 476]	μὲν ἐπὶ τῶν Κενταύρων λέγων·	Ἀνδροδάμαντα	δ´ ἐπεὶ Φῆρες δάεν ῥιπὰν
[11, 476]	ποτήριον σημαίνειν παρ´ Εὐριπίδῃ ἐν	Ἀνδρομέδᾳ·	~(Πᾶς δὲ ποιμένων ἔρρει λεώς,
[11, 482]	πλοῖον ἡ κύμβη Σοφοκλῆς ἐν	Ἀνδρομέδᾳ	φησίν· (Ἵπποισιν ἢ κύμβαισι ναυστολεῖς
[11, 465]	τόδ´ ἔστ´, ἀγαθοῦ καὶ σώφρονος	ἀνδρός,	Ὃς κυλίκων ἔσχεν πλῆθος ἀπειρέσιον
[11, 507]	κατῆλθεν ὃν πότμον γοόωσα, λιποῦς´	ἀνδροτῆτα	καὶ ἥβην. Εἰ δ´ οὖν
[11, 462]	ἄνευ προπόλου, μὴ πάνυ γηραλέος.	Ἀνδρῶν	δ´ αἰνεῖν τοῦτον ὃς ἐσθλὰ
[11, 464]	ἔχω κύλικος τρύφος ἀμφὶς ἐαγός,	ἀνδρῶν	δαιτυμόνων ναυάγιον, οἷά τε πολλὰ
[11, 506]	ἔχειν πολλῶν ποιητῶν καὶ σοφῶν	ἀνδρῶν	ἐκθεατριζόμενον ἔχει καὶ τὸν Καλλίου
[11, 493]	Σίσυφος ἔσκεν, ὃ κέρδιστος γένετ´	ἀνδρῶν.	Ἐλλείπει οὖν τό τις μόριον·
[11, 485]	Αὔγῃ· Πάντα γὰρ ἦν μέστ´	ἀνδρῶν	καὶ μειρακίων πινόντων· ὁμοῦ δ´
[11, 466]	δέπας, Οὐδέ τις ἄλλος οὔτ´	ἀνδρῶν	πίνεσκεν ἀπ´ αὐτοῦ οὔτε τεῳ
[11, 466]	τοῖς πότοις διατριβή, ἀναζωπυροῦσα καὶ	ἀνεγείρουσα	μετὰ φρονήσεως τὸν ἑκάστου νοῦν,
[11, 472]	(Τὰ χρυσᾶ θηρίκλεια ὑπόξυλα Νεοπτόλεμος	ἀνέθηκεν.	(Ἀπολλόδωρος δ´ ὁ Γελῷος ἐν
[11, 503]	συσκίους τόπους τοὺς τοῖς θεοῖς	ἀνειμένους,	ἐν οἷς ἔστιν ἀναψῦξαι. Αἰσχύλος
[11, 490]	γε Πελειάδων μὴ τηλόθεν Ὠαρίων´	ἀνεῖσθαι.	Σύνεγγυς γάρ ἐστιν ὁ Ὠρίων
[11, 481]	ἀλλὰ πόρρωθεν κατεσκευασμέναι αὔθ´ ὅπως	ἀνεκλογίστως	πλεῖστος οἶνος ἐκποθῇ. (Εἶθ´ ὅταν
[11, 466]	τὰ μείζω, κεὐθὺ τοῦ καρχησίου	ἄνελκε	τὴν γραῦν, τὴν νέαν δ´
[11, 467]	διὰ τὸ σκληρόστομον εἶναι καὶ	ἀνεπιτήδειον	αὐλῷ· (τὸ δὲ ῥῶ διὰ
[11, 505]	Τίμων περὶ αὐτοῦ ἔφη· Ὡς	ἀνέπλαττε	Πλάτων ὁ πεπλασμένα θαύματα εἰδώς.
[11, 507]	πρὸς τὸν μετεωρότερον καὶ καθαρώτερον	ἀνέρχεσθαι	τόπον, ἅτε κουφότητος μετεχούσας, τί
[11, 484]	σώματος κάθαρσιν καὶ τῆς ψυχῆς	ἄνεσιν.	Γίγνονται γάρ τινες ἡμῖν ἐκ
[11, 502]	δύο, τί νῦν μὴ κωμάσω	ἄνευ	λυχνούχου πρὸς τὸ τηλικοῦτο φῶς;
[11, 462]	ὁπόσον κεν ἔχων ἀφίκοιο οἴκαδ´	ἄνευ	προπόλου, μὴ πάνυ γηραλέος. Ἀνδρῶν
[11, 498]	ἐστιν ὁ σκύφος, ὡς λύχνος,	ἄνευ	τοῦ σ> προοισόμεθα, ὅτε δὲ
[11, 480]	Ἀργείη κύλιξ, ἡ εἰς ὀξὺ	ἀνηγμένη,	οἷοί εἰσιν οἱ ἄμβικες καλούμενοι.
[11, 464]	Ῥοδιακαὶ χυτρίδες γίνονται σμύρνης, σχοίνου,	ἀνήθου,	κρόκου, βαλσάμου, ἀμώμου, κινναμώμου συνεψηθέντων·
[11, 475]	δὲ τοῦ θωρακίου εἰς ὕψος	ἀνήκουσα	καὶ ὀξεῖα γιγνομένη ἐστὶν ἡ
[11, 477]	Καὶ γὰρ ὃ Θρηικίην μὲν	ἀνήνατο	χανδὸν ἄμυστιν ζωροποτεῖν, ὀλίγῳ δ´
[11, 502]	εἰς τὴν κατάλυσιν ησονην αἴθων	ἀνήρ.	Τοῖς παισί τ´ εἶπα (δύο
[11, 462]	κεραμέαν κύλικα, καθέντες εἰς αὐτὴν	ἄνθεα	καὶ κηρία καὶ λιβανωτὸν ἄτμητον
[11, 466]	οἶνον, ὦ παῖ, φέρε δ´	ἀνθεμεῦντας	ἡμῖν στεφάνους ἔνεικον, ὡς δὴ
[11, 501]	δὲ λέβητ´ ἄπυρον βοὸς ἄξιον	ἀνθεμόεντα,	τὸν δεχόμενον ἴσως ὕδωρ ψυχρόν,
[11, 462]	φησι προδώσειν, μείλιχος ἐν κεράμοις,	ἄνθεος	ὀσδόμενος· ἐν δὲ μέσοις ἁγνὴν
[11, 462]	καὶ ὅτι οἰκίας ἔχουσιν ἐξ	ἀνθερίκου	πεποιημένας μικρὰς ὅσον σκιᾶς ἕνεκα,
[11, 462]	μέλιτος πίονος ἀχθομένη· βωμὸς δ´	ἄνθεσιν	ἀν τὸ μέσον πάντῃ πεπύκασται,
[11, 460]	Ἀχαίᾳ Δημήτηρ ποτηριοφόρος κατὰ τὴν	Ἀνθέων	χῶραν, ὡς Αὐτοκράτης ἱστορεῖ ἐν
[11, 463]	χάριν μόνον ἐστὶν ὑποκόρισμα τῆς	ἀνθρωπίνης	μοίρας; ἐγὼ γάρ, εἰ μὲν
[11, 491]	ὀρνιθοφυεῖς κόρας εἴτ´ αὖ καὶ	ἀνθρωποειδεῖς,	ἄστροις δὲ πεποικιλμένας. Τὸ μέντοι
[11, 489]	τὰ περὶ τὴν ζωὴν οἱ	ἄνθρωποι·	λέγω δὲ τὰς πελειάδας. (Ὅταν
[11, 466]	γενόμενοι. (Ὁρᾷς δ´, ὅταν πίνωσιν	ἄνθρωποι,	τότε πλουτοῦσι, διαπράττουσι, νικῶσιν δίκας,
[11, 508]	ὁ Πλάτων οὐ τοῖς οὖσιν	ἀνθρώποις	γράψαι τοὺς νόμους, ἀλλὰ τοῖς
[11, 492]	Ἐπτάποροι δὴ ταί γε μετ´	ἀνθρώποις	καλέονται, ἓξ οἶαί περ ἐοῦσαι
[11, 489]	ἥμερον τροφὴν πρῶτοι διαταξάμενοι τοῖς	ἀνθρώποις,	πειθόμενοι τὸν κόσμον εἶναι σφαιροειδῆ,
[11, 481]	Σεμέλας καὶ Διὸς υἱὸς λαθικαδέα	ἀνθρώποισιν	ἔδωκ´. Ἔγχεε κέρναις ἕνα καὶ
[11, 466]	Οὐ χρὴ πόλλ´ ἔχειν θνητὸν	ἄνθρωπον,	ἀλλ´ ἐρᾶν καὶ κατεσθίειν· σὺ
[11, 508]	Ἡρακλεώτου. Ἀλλὰ τὰ κατὰ τὸν	ἄνθρωπον	ἅπερ ἐπαγγέλλεται καὶ ἡμεῖς ζητοῦμεν
[11, 470]	μὲν ἀσκός, εὖ δὲ θύλακος	ἅνθρωπός	ἐστιν. Ὅτι δὲ κύλιξ ἐστὶν
[11, 493]	γέρων ἀμογητὶ ἄειρεν, ὡς παντὸς	ἀνθρώπου	μόλις ἂν ἀποκινήσαντος ἀπὸ τῆς
[11, 504]	μὲν λύπας ὥσπερ ὁ μανδραγόρας	ἀνθρώπους	κοιμίζει, τὰς δὲ φιλοφροσύνας ὥσπερ
[11, 506]	τι τοιοῦτον· Ὥσπερ ἀγνοοῦντας τοὺς	ἀνθρώπους	ὅτι καὶ τὴν ἀρχὴν τῆς
[11, 490]	γὰρ τὰς προσημαινούσας τῷ τῶν	ἀνθρώπων	γένει τὰς ὥρας, ταύτας καὶ
[11, 495]	τῶν τότ´, ὡς λέγουσι, πολλὸν	ἀνθρώπων	(ἐὼν ἄριστος, ἔλαβε πελλίδα χρυσῆν.
[11, 466]	ὥς φησιν ὁ Πίνδαρος· Ἁνίκ´	ἀνθρώπων	καματώδεες οἴχονται μέριμναι στηθέων ἔξω,
[11, 504]	μέντοι μοι καὶ τὰ τῶν	ἀνθρώπων	σώματα τὰ αὐτὰ πάσχειν ἅπερ
[11, 482]	μοι τὸ μὲν τῆς τῶν	ἀνθρώπων	χρείας ἕνεκα, τὸ δὲ τῆς
[11, 466]	νοῦν, ὥς φησιν ὁ Πίνδαρος·	Ἁνίκ´	ἀνθρώπων καματώδεες οἴχονται μέριμναι στηθέων
[11, 466]	κυφὸν γὰρ εἶναι τὸ κυρτόν.	(Ἀνίκητος	δὲ τὸ μὲν κύπελλόν φησι
[11, 496]	ἀνατολάς, τὴν δὲ πρὸς δύσιν	ἀνιστάμενοι	ἀνατρέπουσίν τε ἐπιλέγοντες ῥῆσιν μυστικήν.
[11, 470]	τὴν νύκτα πρὸς ἑῴην, ἵν´	ἀνίσχει	(ὁ ἥλιος) Ἔπειτα πορεύεται Ἡρακλῆς
[11, 509]	καὶ νῦν τῶν Ἀκαδημαικῶν τινες,	ἀνοσίως	καὶ ἀδόξως βιοῦντες. Χρημάτων γὰρ
[11, 471]	ψηφοπεριβομβήτριαν, μέλαιναν, εὐκύκλωτον, ὀξυπύνδακα, στίλβουσαν,	ἀνταυγοῦσαν,	ἐκνενιμμένην, κισσῷ κάρα βρύουσαν, ἐπικαλούμενοι
[11, 466]	ἀγκύλης ἵησι τοῖς νεανίαις, λευκὸν	ἀντείνουσα	πῆχυν. Ἐντεῦθεν ἐννοοῦμεν τοὺς παρ´
[11, 487]	ἦν Δαίμονος Ἀγαθοῦ μετάνιπτρον. Νικόστρατος	Ἀντερώσῃ·	Μετανιπτρίδ´ αὐτῷ τῆς Ὑγιείας ἔγχεον.
[11, 508]	εὐχομένοις, ἀλλὰ τοῖς τῶν ἐνδεχομένων	ἀντεχομένοις.	(Χωρὶς τοίνυν τούτων εἴ τις
[11, 475]	εἴη. Σαφῶς γὰρ νῦν κελέβειον	ἀντὶ	ἀγγείου τινὸς τέθεικε, προειπὼν ποτήρια
[11, 500]	τῇ ὀκτωκαιδεκάτῃ λέγων οὕτως· Λακεδαιμόνιοι	ἀντὶ	Θίμβρωνος Δερκυλλίδαν ἔπεμψαν εἰς τὴν
[11, 476]	ἐν Περραιβίσι τοὺς Περραιβοὺς παρίστησιν	ἀντὶ	ποτηρίων τοῖς κέρασι χρωμένους διὰ
[11, 493]	μέλαιναν. Ἔπειτα δὲ τὸ ὃς	ἀντὶ	προτακτικοῦ τοῦ ὃ Ὅμηρος οὐδέποτε
[11, 466]	ὦτα. Ἄλλοι δὲ τὴν ἀμφὶ	ἀντὶ	τῆς περὶ εἶναι, ἵν´ ᾖ
[11, 496]	καταμένει· τοσοῦτον δὲ πίνουσιν ὥστε	ἀντὶ	τοῦ εἰσφέρειν αὐτοὶ ἐκφέρονται, ἐπειδὰν
[11, 504]	σοφὸν Πλάτωνα, λέγει που κἠκρατηρίχημες»	ἀντὶ	τοῦ ἐπεπώκειμεν. Ἀλλὰ μήν, πρὸς
[11, 475]	τοῦ ει> πρὸς τὸ α>	ἀντὶ	τοῦ κερχήσιον· διὸ καὶ Ὅμηρος
[11, 480]	δὲ ὁ Ἐρετριεὺς ἐν Ἀλκμαίωνι	ἀντὶ	τοῦ κύλικες παραγώγως κυλιχνίδας εἴρηκε
[11, 493]	ὡς οἴονταί τινες, τὸ ὃς	ἀντὶ	τοῦ ὃ λαμβάνοντες ἐπὶ τοῦ
[11, 493]	Ὅμηρος οὐδέποτε τίθησι· τοὔμπαλιν δὲ	ἀντὶ	τοῦ ὃς ὑποτακτικοῦ παραλαμβάνει τὸ
[11, 498]	Ἐρξίωνι τῷ λευκολόφῳ μεστὸν ἐξέπινον,	ἀντὶ	τοῦ προέπινον. Κυρίως γάρ ἐστι
[11, 467]	ᾖ Διονύσου. Τὸ δὲ σὰν	ἀντὶ	τοῦ σίγμα Δωρικῶς εἰρήκασιν. Οἱ
[11, 470]	δὲ δείσας παύεται. Ἥλιος δὲ	ἀντὶ	τούτου δίδωσιν αὐτῷ τὸ δέπας
[11, 459]	τῇ πόᾳ θαλλίαν τε κατακλάσας	ἀντὶ	τραπέζης παρέθηκε τῶν τυθέντων. ~Καὶ
[11, 466]	κατεσθίειν· σὺ δὲ κάρτα φείδῃ.	(ΑΝΤΙΓΟΝΙΣ	ἔκπωμα ἀπὸ τοῦ βασιλέως Ἀντιγόνου,
[11, 497]	Ποτήρια, φησί, παραπλήσια Σελευκίς, Ῥοδιάς,	Ἀντιγονίς.	~(ΣΚΑΛΛΙΟΝ κυλίκιον μικρόν, ᾧ σπένδουσιν
[11, 483]	τῇ τῶν πρὸς Ἀδαῖον καὶ	Ἀντίγονον,	ὅτι κεραμέοις ἀγγείοις ἐχρῶντο οἱ
[11, 474]	Πολέμων δ´ ἐν τοῖς πρὸς	Ἀντίγονον	περὶ Ζωγράφων φησίν· Ἀθήνησιν ἐν
[11, 484]	πέμπτῳ τῶν πρὸς Ἀδαῖον καὶ	Ἀντίγονόν	φησι· (Διόνυσος τέλειος καθήμενος ἐπὶ
[11, 462]	πρώτῳ τῶν πρὸς Ἀδαῖον καὶ	Ἀντίγονόν	φησιν οὕτως· Τῆς δ´ Ἡρακλείας
[11, 466]	(ΑΝΤΙΓΟΝΙΣ ἔκπωμα ἀπὸ τοῦ βασιλέως	Ἀντιγόνου,	ὡς ἀπὸ Σελεύκου ΣΕΛΕΥΚΙΣ καὶ
[11, 469]	φησὶν ὁ Σάμιος Λυγκεὺς Ῥοδίους	ἀντιδημιουργήσασθαι	πρὸς τὰς Ἀθήνησι θηρικλείους, Ἀθηναίων
[11, 466]	καὶ ἀποφέρεσθαι ἔδωκε τὰ ποτήρια.	Ἀντικλείδης	δ´ ὁ Ἀθηναῖος ἐν τῷ
[11, 473]	τοὺς κτησίους Δίας ἐγκαθιδρύουσιν, ὡς	Ἀντικλείδης	(φησὶν ἐν τῷ Ἐξηγητικῷ γράφων
[11, 505]	πρώτους γραφέντας τῶν Σωκρατικῶν διαλόγων,	ἄντικρυς	φάσκων ὁ πολυμαθέστατος Ἀριστοτέλης πρὸ
[11, 463]	καὶ πίῃ καὶ τῆς Ἀφροδίτης	ἀντιλάβηται	τὸν χρόνον τοῦτον ὃν ἀφεῖται,
[11, 482]	ἄλεισον ἀναιρήσεσθαι ἔμελλεν χρύσεον ἄμφωτον.	Ἀντίμαχος	δ´ ἐν εʹ Θηβαίδος· Πᾶσιν
[11, 468]	παρὰ Κλειτορίοις τὰ ποτήρια καλεῖσθαι.	Ἀντίμαχος	δ´ ὁ Κολοφώνιος ἐν πέμπτῳ
[11, 469]	κατάσκιον ποσὶν πάις Διός. Καὶ	Ἀντίμαχος	δ´ οὑτωσὶ λέγει· Τότε δὴ
[11, 475]	τὴν κελέβην εἶναι. Καὶ γὰρ	Ἀντίμαχος	ὁ Κολοφώνιος ἐν πέμπτῳ Θηβαίδος
[11, 486]	καὶ λοιβίδας τὰ σπονδεῖα ὑπὸ	Ἀντιμάχου	τοῦ Κολοφωνίου. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΑ' ΛΕΣΒΙΟΝ
[11, 482]	ἔχοντα οὐ χρηστήν, ὥς φησιν	Ἀντίοχος	ὁ Ἀλεξανδρεὺς ἐν τῷ περὶ
[11, 506]	Ἀνδρείας Μελησίαν τὸν Θουκυδίδου τοῦ	ἀντιπολιτευσαμένου	Περικλεῖ καὶ Λυσίμαχον τὸν Ἀριστείδου
[11, 507]	τοῦ σοφοῦ. Ἀλλὰ μὴν οὐδ´	Ἀντισθένη	ἐπαινῶ· καὶ γὰρ καὶ οὗτος
[11, 508]	διατριβῶν, ἐνίους δὲ κἀκ τῶν	Ἀντισθένους,	πολλοὺς δὲ κἀκ τῶν Βρύσωνος
[11, 501]	Ἡ μὲν φιάλη, φησί, κατ´	ἀντιστοιχίαν	ἐστὶ πιάλη, ἡ τὸ πιεῖν
[11, 466]	καὶ ποτήριον τορνευτὸν καὶ τορευτά.	Ἀντιφάνης·	Ἄλλοι δὲ καὶ δὴ βακχίου
[11, 487]	τίθημι καὶ βαλόντι χάλκειον κάρα.	Ἀντιφάνης	Ἀφροδίτης Γοναῖς· Ἐγὼ ´πιδείξω καθ´
[11, 485]	παρίστησιν ὁ κωμικὸς τοῦ ποτηρίου.	Ἀντιφάνης	δὲ ἐν Ἀσκληπιῷ· Τὴν δὲ
[11, 474]	καὶ γυναικεῖον κοσμάριόν ἐστιν κάνθαρος	Ἀντιφάνης	εἴρηκεν ἐν Βοιωτίᾳ. (ΚΑΡΧΗΣΙΟΝ. Καλλίξεινος
[11, 494]	κύλικος μικρᾶς κεραμέας σαφῶς παρίστησιν	Ἀντιφάνης	ἐν Μύστιδι διὰ τούτων· γραῦς
[11, 471]	αὐτῶν. (Μνημονεύει τοῦ ἐκπώματος καὶ	Ἀντιφάνης	ἐν Ὁμοίοις οὕτως· Ὡς δ´
[11, 503]	χρυσίου φωνῆς ἀπότισον, Πυργόθεμι, καταλλαγήν.	Ἀντιφάνης	Ἱππεῦσι· Πῶς οὖν διαιτώμεσθα; τὸ
[11, 486]	δεῖπνον ἐπὴν ἀπονίψωνται διδομένη κύλιξ.	Ἀντιφάνης	Λαμπάδι· Δαίμονος Ἀγαθοῦ μετάνιπτρον, ἐντραγεῖν,
[11, 487]	δοὺς ἐπὶ τέρψιν πάντας ἄγει.	Ἀντιφάνης	Λαμπάδι· Τράπεζα φυστημινεις, ἅμα δ´
[11, 503]	ἐπὶ τῷ σκολίῳ διδόμενον, ὡς	Ἀντιφάνης	παρίστησιν ἐν Διπλασίοις· Τί οὖν
[11, 500]	ἐν Ἁλιεῖ φησι· Τραγέλαφοι, λαβρώνιοι.	Ἀντιφάνης	Χρυσίδι· Σατραποπλούτῳ δ´, ὡς λέγουσι,
[11, 506]	χλευάζεται, ἀλλὰ καὶ ὁ Ῥαμνούσιος	Ἀντιφῶν	καὶ ὁ μουσικὸς Λάμπρος. ~(Ἐπιλίποι
[11, 491]	ἄρα τρήρωνες ὑπὸ ζαθέῳ τράφον	ἄντρῳ	ἀμβροσίην φορέουσαι ἀπ´ Ὠκεανοῖο ῥοάων·
[11, 466]	Κρησίν. ΑΡΥΒΑΛΛΟΣ ποτήριον κάτωθεν εὐρύτερον,	ἄνω	δὲ συνηγμένον, ὡς τὰ συσπαστὰ
[11, 481]	Ῥόδη (κυμβίον ἀκράτου κατασέσειχ´ ὑμᾶς	ἄνω.	Διονύσιος δ´ ὁ Σάμιος ἐν
[11, 488]	ὅτι εἶχεν μὲν δύο ὦτα	ἄνω,	καθότι καὶ τἄλλα ποτήρια, ἄλλα
[11, 478]	τῆς θαλάμης καὶ νέμει ὅσοι	ἄνω	τὸ κέρνος περιενηνοχότες. Τοῦτο δ´
[11, 487]	{Β. Πλάστιγγα; ποίαν; τοῦτο τοὐπικείμενον	(ἄνω	τὸ μικρόν, τὸ πινακίσκιον λέγεις;
[11, 466]	ἐκ τῶν κάτω μερῶν, ἐστενωμένον	ἄνωθεν.	(ΒΑΥΚΑΛΙΣ. Ἐν Ἀλεξανδρείᾳ καὶ αὕτη,
[11, 475]	καρχήσιον. ~(Ἔχει δὲ τοῦτο κεραίας	ἄνωθεν	νευούσας ἐφ´ ἑκάτερα τὰ μέρη,
[11, 501]	Κὰδ δὲ λέβητ´ ἄπυρον βοὸς	ἄξιον	ἀνθεμόεντα, τὸν δεχόμενον ἴσως ὕδωρ
[11, 461]	ἔστι φρατέριος, τὰ τέλη τελῶ	~(ἄξιον	δ´ ἐστὶ ζητῆσαι εἰ οἱ
[11, 460]	ἐν βʹ Ἀχαικῶν. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β'	(Ἄξιον	δὲ εἶναι νομίζω ζητῆσαι ὑμᾶς
[11, 468]	ἐν Ἀγαμέμνονι· Οἴσῃ δὲ δῶρον	ἄξιον	δραμήματος ἔκπωμα δακτυλωτόν, ἄχραντον πυρί,
[11, 506]	οὐδ´ εἰς φῶς λέγεσθαί ἐστιν	ἄξιον,	ἔν τε τῷ προτέρῳ τῶν
[11, 466]	ὁ Ζεὺς τῆς Ἡρακλέους γενέσεως	ἄξιον	ἡγεῖται δῶρον Ἀλκμήνῃ δοθῆναι ποτήριον,
[11, 494]	σχῆμά πως τῆς κύλικός ἐστιν	ἄξιόν	τε τοῦ κλέους τοῦ τῆς
[11, 499]	ὅ γε πέμψας αἰνεῖσθαι πάντων	ἄξιος	Ἱπποκράτης. Οὐδετέρως δὲ Δίφιλος ἐν
[11, 509]	τε χλανίδος εὖ τεθωρακισμένος, σχῆμ´	ἀξιόχρεων	ἐπικαθεὶς βακτηρίᾳ, ἀλλότριον, οὐκ οἰκεῖον,
[11, 506]	θεωρεῖν· ὀφθήσεται γάρ, φησί, περίβλεπτον	ἀξίωμα	περικείμενος κάλλους οὐκ ἀληθινοῦ. (Ἐν
[11, 467]	Πρὶν μὲν ἧρπε σχοινοτένειά τ´	ἀοιδὰ	καὶ τὸ σὰν κίβδηλον ἀπὸ
[11, 480]	τοῖσδε· Ὦ Θρασύβουλ´, ἐρατᾶν ὄχημ´	ἀοιδᾶν	τοῦτό τοι πέμπω μεταδόρπιον. Ἐν
[11, 463]	(πίνωμεν, παίζωμεν, ἴτω διὰ νυκτὸς	ἀοιδή,	ὀρχείσθω τις, ἑκὼν δ´ ἄρχε
[11, 462]	ἐπὶ τοῦ νεὼ τῆς Ἀθηνᾶς	ἀόρατον	ἀσπίδα· καὶ οὕτως ἀφιᾶσιν εἰς
[11, 466]	μάλιστ´ ἀκράτου δύο χοᾶς πίνους´	ἀπ´	ἀγκύλης, ἐπονομάζους´ ἅμα (ἵησι λάταγας
[11, 466]	πέει. Καὶ Βακχυλίδης· Εὖτε τὴν	ἀπ´	ἀγκύλης ἵησι τοῖς νεανίαις, λευκὸν
[11, 488]	ῥάβδοι ἐπ´ ἀμφοῖν, (οὐ πολὺ	ἀπ´	ἀλλήλων διεστῶσαι διάστημα. Αὗται μέχρι
[11, 466]	τις ἄλλος οὔτ´ ἀνδρῶν πίνεσκεν	ἀπ´	αὐτοῦ οὔτε τεῳ σπένδεσκε θεῶν,
[11, 496]	τῶν μυστηρίων ἡμέρᾳ, ἣν καὶ	ἀπ´	αὐτοῦ προσαγορεύουσι (Πλημοχόας· ἐν ᾗ
[11, 507]	λόγον, οὐχ ὁρῶ τίν´ ἐσχήκαμεν	ἀπ´	αὐτοῦ ὠφέλειαν. (Ἐὰν γὰρ καὶ
[11, 500]	Καὶ ἐπειδὰν μέλλωσι προσφέρεσθαι, ἀποκλάσαντες	ἀπ´	αὐτῶν ἐν τοῖς ξυλίνοις ποτηρίοις,
[11, 486]	σάου πάντως, ὡς καὶ πάντων	ἀπ´	ἐκείνης σοὶ τοῖχοι γλυκερῶν σῦλα
[11, 503]	συγκεχαλκευμένον, ἕτερον δὲ τὸν πρόσθετον	ἀπ´	ὀξέος ἀρχόμενον, (καταλήγοντα δὲ εἰς
[11, 491]	ζαθέῳ τράφον ἄντρῳ ἀμβροσίην φορέουσαι	ἀπ´	Ὠκεανοῖο ῥοάων· νέκταρ δ´ ἐκ
[11, 493]	παραγένηται ὁ Σωσίβιος ἐπὶ τὴν	ἀπαίτησιν	τῆς συντάξεως, λέγειν αὐτῷ ὅτι
[11, 466]	φιάλης πίνοντες ὅσον θέλουσι τάχιστ´	ἀπαλλαγήσονται,	οἱ δ´ ἐκ βομβυλιοῦ κατὰ
[11, 466]	ποτήρι´ ἂν ἴδῃς τὰ παρεσκευασμένα·	ἅπαντα	χρυσᾶ, Τρόφιμε, νὴ τὸν Οὐρανόν,
[11, 506]	δὲ καὶ δυσμενὴς ἦν πρὸς	ἅπαντας,	δῆλον καὶ ἐκ τῶν ἐν
[11, 462]	δὴ ζάπεδον καθαρὸν καὶ χεῖρες	ἁπάντων	(καὶ κύλικες· πλεκτοὺς δ´ ἀμφιτιθεῖ
[11, 459]	ἐκπώματα ὁ Οὐλπιανός, ἔτι καθημένων	ἁπάντων,	πρὶν καί τι διαλεχθῆναι ἔφη·
[11, 507]	αὐτὸς τρὶς εἰς Σικελίαν ἐκπλεύσας·	ἅπαξ	μὲν τῶν ῥυάκων χάριν, ὅτε
[11, 476]	κέρατος αὖ μοι δὸς πιεῖν	ἅπαξ	μόνον. Λυκοῦργος δ´ ὁ ῥήτωρ
[11, 505]	αὐτοῦ διεξέρχεται, ὁ τοὺς ἄλλους	ἁπαξαπλῶς	κακολογήσας, ἐν μὲν τῇ Πολιτείᾳ
[11, 464]	καὶ τῆς ἀληθείας ἐπὶ πλεῖστον	ἀπαρτωμένοις.	(Ἡμεῖς οὖν, ὡς καὶ παρ´
[11, 460]	λόγον καὶ τὰς κύλικας πλήρεις	(ἅπασι	προπίῃ. (Ποτήρια δὲ πρῶτον οἶδα
[11, 500]	περὶ τὴν Ἀσίαν βάρβαροι μετὰ	ἀπάτης	καὶ δόλου. Διόπερ Δερκυλλίδαν ἔπεμψαν
[11, 466]	κύκλῳ χορεῦον ἕλκουσι γνάθοις ὁλκῆς	ἀπαύστοις,	παντελῶς ἐστραμμένον (τἄνω κάτω δεικνύντες.
[11, 461]	ῥυτὸν ὀνομαζόμενον μόνοις τοῖς ἥρωσιν	ἀπεδίδοσαν.	Ὃ καὶ δόξει τισὶν ἔχειν
[11, 506]	Διατρέφων δ´ ἐνταῦθα δύναμιν, ὡς	ἀπέθανε	Περδίκκας, ἐξ ἑτοίμου δυνάμεως ὑπαρχούσης
[11, 489]	ἀστέρας, οὓς ἥλοις ὁ ποιητὴς	ἀπεικάζει	διὰ τὸ τοὺς ἀστέρας περιφερεῖς
[11, 493]	τῆς συντάξεως, λέγειν αὐτῷ ὅτι	ἀπείληφε.	Καὶ μετ´ οὐ πολὺ παραγενομένῳ
[11, 494]	καὶ κατιδὼν ἔφη καὶ αὐτὸς	ἀπειληφέναι	αὐτὸν οὕτως· ἦν ὀνόματα ἐγγεγραμμένα
[11, 494]	τελευταίαν τοῦ Ἀπολλωνίου, εὑρήσεις σαυτὸν	ἀπειληφότα	κατὰ τὰς σὰς ἐπινοίας. Καὶ
[11, 465]	ἀνδρός, Ὃς κυλίκων ἔσχεν πλῆθος	ἀπειρέσιον	ἀργυρέων χρυσοῦ τε καὶ ἠλέκτροιο
[11, 506]	γένος ἔχειν, ἀλλ´ ὅτι καὶ	ἀπέκτεινε	τὸν δεσπότην. Οὗτος δ´ ἐστὶ
[11, 508]	Παρμενίων αὐτὸν ἐν Ὠρεῷ λαβὼν	ἀπέκτεινεν,	ὥς φησι Καρύστιος ἐν Ἱστορικοῖς
[11, 494]	αὐτὸν ᾔτουν ἐπὶ τὴν δίκην	ἀπελθόντα	ὀξυβάφω δύο. Οὐ γὰρ ἄλλο
[11, 466]	ἀρίστῳ τῶν καλουμένων ζʹ σοφῶν	ἀπέλιπε.	Τὸ δὲ Νέστορος ποτήριον πολλοὶ
[11, 488]	ταῖς Κορινθιακαῖς ὑδρίαις. Ὁ δὲ	Ἀπελλῆς	ἐντέχνως ἄγαν ὑπέδειξε τὴν τῶν
[11, 488]	ἀτὰρ περὶ κουλεὸν ἦεν ἀργύρεον.	Ἀπελλῆς	μὲν οὖν ὁ τορευτὴς ἐπεδείκνυεν,
[11, 498]	Τηλεβόης δὲ Πτερέλεῳ· τοῦτον ἑλὼν	ἀπέπλεεν.	Ὁμοίως εἴρηκε καὶ Ἀνακρέων· Ἐγὼ
[11, 473]	ἀμβροσία ὕδωρ ἀκραιφνές, ἔλαιον, παγκαρπία·	ἅπερ	ἔμβαλε. Μνημονεύει τοῦ καδίσκου καὶ
[11, 508]	Ἀλλὰ τὰ κατὰ τὸν ἄνθρωπον	ἅπερ	ἐπαγγέλλεται καὶ ἡμεῖς ζητοῦμεν ἐκ
[11, 504]	ἀνθρώπων σώματα τὰ αὐτὰ πάσχειν	ἅπερ	καὶ τὰ τῶν ἐν γῇ
[11, 460]	στεφάνους δ´ ἐπὶ κρασὶν ἔθηκεν.	Ἅπερ	ὠνομάσθη ἀπὸ τῆς πόσεως, ὡς
[11, 500]	σὺ καθαρῶν τ´ ἀλήτων κἀλφίτων	ἀπερρόφεις.	(ΦΙΑΛΗ. Ὅμηρος μὲν ὅταν λέγῃ·
[11, 506]	διὰ Πλάτωνος ἔσχεν. Εὐφραῖον γὰρ	ἀπέστειλε	τὸν Ὠρείτην πρὸς Περδίκκαν Πλάτων,
[11, 461]	ἐκ τῶν βαρβάρων. Ἐκεῖνοι γὰρ	ἀπεστερημένοι	τῆς παιδείας ὁρμῶσιν ἐπὶ τὸν
[11, 508]	αὐτὸν καὶ αὐτὸς τυραννεῖν ἐπιχειρήσας	ἀπεσφάγη.	Εὐαίων δ´ ὁ Λαμψακηνός, ὥς
[11, 507]	κακῶς οὐδ´ αὐτοῦ τοῦ Πλάτωνος	ἀπέσχετο,	ἀλλὰ καλέσας αὐτὸν φορτικῶς Σάθωνα
[11, 492]	ὀφθαλμοῖσιν. Οὐ μέν πως ἀπόλωλεν	ἀπευθὴς	ἐκ Διὸς ἀστήρ, ἐξ οὗ
[11, 466]	πάντες οἱ ἀρχαῖοι τῷ οὖ	ἀπεχρῶντο	οὐ μόνον ἐφ´ ἧς νῦν
[11, 465]	ὅτι αὐτῷ παρέθηκαν ἔκπωμα ὃ	ἀπηγορεύκει,	λέγων οὕτως· (Αὐτὰρ ὁ διογενὴς
[11, 463]	γ´, ἐράνου τινός, πανηγυρίσας ἥδιστ´	ἀπῆλθεν	οἴκαδε. Καὶ κατὰ τὴν καλὴν
[11, 469]	{Β. Εἰς τὰς Ῥοδιακὰς ὅλος	ἀπηνέχθην	ἐγὼ καὶ τοὺς ἐφήβους, Σωσία,
[11, 502]	Ἱππίσκῳ ψυκτηρίδιον καλεῖ διὰ τούτων·	Ἀπήντων	τῷ ξένῳ εἰς τὴν κατάλυσιν
[11, 489]	ὅτι τῶν σχημάτων ὁ κύκλος	ἀπήρτισται	καὶ ἔστι τέλειος. Καὶ τὸ
[11, 503]	ᾠδὸν λάμβανε. Ἔπειτα μηδὲν τῶν	ἀπηρχαιωμένων	τούτων περάνῃς, τὸν Τελαμῶνα μηδὲ
[11, 491]	Τῆμος ἀποκρύπτουσι Πελειάδες. Οὐδὲν οὖν	ἄπιστον	καὶ Ὅμηρον τὰς Πλειάδας κατὰ
[11, 501]	τὸ εἶδος οὐκ ἀρύθμως παίζονται.	Ἀπίων	δὲ καὶ Διόδωρός φησι· (Φιάλαι
[11, 489]	καὶ ἐπὶ τὰ κράτιστα τῶν	ἀπλανῶν	ἀστέρων, οἷς δὴ τεκμαίρονται τὰ
[11, 490]	τὰς Πλειάδας τὸ ἐνδοξότατον τῶν	ἀπλανῶν	ἄστρων ὑπείληφε, δῆλον ἐκ τοῦ
[11, 500]	ἐν τῷ τρόπῳ Λακωνικὸν οὐδ´	ἁπλοῦν	ἔχων, ἀλλὰ πολὺ τὸ πανοῦργον
[11, 478]	ἔλαιον, οἶνος, γάλα, ὄιον ἔριον	ἄπλυτον.	Ὁ δὲ τοῦτο βαστάσας οἷον
[11, 466]	οὕτω πόσις τις, ἣν ἔστιν	ἀπνευστὶ	πίνειν μὴ μύσαντα. Καλοῦσι δ´
[11, 502]	προσλαβὼν τῆς τοῦ βασιλέως ταὔτ´,	ἀπνευστί	τ´ ἐκπιὼν ὡς ἄν τις
[11, 466]	δόρατα ἀγκυλητὰ καὶ μεσάγκυλα ἄλλα·	ἀπὸ	ἀγκύλης ἤτοι τῆς δεξιᾶς χειρός.
[11, 482]	καὶ τοῦτο, κυφὸν δὲ μόνον;	ἀπὸ	γὰρ τῆς κυφότητος τὸ κύπελλον,
[11, 493]	ἀναστροφῇ χρησάμενοι ἀπολύομεν τὸν ποιητήν.	Ἀπὸ	γὰρ τούτου τοῦ ἑξαμέτρου (πλεῖον
[11, 483]	κώθωνά μοι, παλαιὸν οἴκων κτῆμα.	Ἀπὸ	δὲ τοῦ ποτηρίου τούτου καὶ
[11, 466]	(Καικίλιος δὲ ὁ ῥήτωρ ὁ	ἀπὸ	Καλῆς ἀκτῆς ἐν τῷ περὶ
[11, 474]	τὰς φλόγας. Ὅτι δὲ καὶ	ἀπὸ	Κανθάρου κεραμέως ὠνομάσθη τὸ ἔκπωμα
[11, 465]	μέτρα χεῦ´· ὀδμὴ δ´ ἡδεῖα	ἀπὸ	κρητῆρος ὀδώδει. Τιμόθεος δ´ ἐν
[11, 486]	γραμματικὸς ὅτι τὸν τοιοῦτον σχηματισμὸν	ἀπὸ	κυρίων ὀνομάτων οὐκ ἄν τις
[11, 471]	ἦλθε Θηρίκλειον ὄργανον, τῆς τρυφερᾶς	ἀπὸ	Λέσβου σεμνογόνου σταγόνος πλῆρες, ἀφρίζον,
[11, 486]	(ΛΥΚΙΟΥΡΓΕΙΣ. Φιάλαι τινὲς οὕτως καλοῦνται	ἀπὸ	Λύκωνος τοῦ κατεσκευασμένου, ὡς καὶ
[11, 476]	δάεν ῥιπὰν μελιηδέος οἴνου, ἐσσυμένως	ἀπὸ	μὲν λευκὸν γάλα χερσὶ τραπεζᾶν
[11, 488]	ἀγγείῳ, ἕτερον δὲ τὸν πρόσθετον,	ἀπὸ	ὀξέος ἀρχόμενον, καταλήγοντα δ´ εἰς
[11, 486]	ἄν τις εὕροι γινόμενον, ἀλλ´	ἀπὸ	πόλεων ἢ ἐθνῶν. (Ἀριστοφάνης τε
[11, 466]	ὡς ἀπὸ Σελεύκου ΣΕΛΕΥΚΙΣ καὶ	ἀπὸ	Προυσίου ΠΡΟΥΣΙΑΣ. (ΑΝΑΦΑΙΑ ἡ θερμοποτὶς
[11, 496]	Καὶ ὅτι τὴν προσηγορίαν ἔσχεν	ἀπὸ	Προυσίου τοῦ Βιθυνίας βασιλεύσαντος καὶ
[11, 466]	ἀπὸ τοῦ βασιλέως Ἀντιγόνου, ὡς	ἀπὸ	Σελεύκου ΣΕΛΕΥΚΙΣ καὶ ἀπὸ Προυσίου
[11, 497]	ἱπποτραγέλαφοι, βατιάκια, σαννάκια. ΣΕΛΕΥΚΙΣ. Ὅτι	ἀπὸ	Σελεύκου τοῦ βασιλέως τὴν προσηγορίαν
[11, 467]	ἀοιδὰ καὶ τὸ σὰν κίβδηλον	ἀπὸ	στομάτων. Μνημονεύει δὲ τοῦ γραμματικοῦ
[11, 481]	τῷ δεκάτῳ· Λάταγες ποτέονται κυλιχνᾶν	ἀπὸ	Τηιᾶν, ὡς διαφόρων γινομένων καὶ
[11, 484]	κρατῶν. (ΛΑΒΡΩΝΙΑ ἐκπώματος Περσικοῦ εἶδος	ἀπὸ	τῆς ἐν τῷ πίνειν λαβρότητος
[11, 460]	ἐπὶ κρασὶν ἔθηκεν. Ἅπερ ὠνομάσθη	ἀπὸ	τῆς πόσεως, ὡς τὸ ἔκπωμα
[11, 497]	λεπτῶς κάτωθεν πίνουσιν, ὠνομάσθαι τε	ἀπὸ	τῆς ῥύσεως. (ΣΑΝΝΑΚΙΑ. Κράτης ἐν
[11, 499]	τινων. (Τὸ δὲ σκύφος ὠνομάσθη	ἀπὸ	τῆς σκαφίδος. Καὶ τοῦτο δ´
[11, 493]	παντὸς ἀνθρώπου μόλις ἂν ἀποκινήσαντος	ἀπὸ	τῆς τραπέζης τὸ ποτήριον, τοῦ
[11, 502]	φησιν Ἑρμῶναξ. ΧΑΛΚΙΔΙΚΑ ποτήρια, ἴσως	ἀπὸ	τῆς Χαλκίδος τῆς Θρᾳκικῆς εὐδοκιμοῦντα.
[11, 461]	ὁ Θυατειρηνός, ὀνομασθῆναι φάσκων αὐτοὺς	ἀπό	τινος Κύλικος γένος Λυδοῦ, ἑνὸς
[11, 474]	ὁ Μυρλεανὸς κεκλῆσθαί φησιν αὐτὸ	ἀπό	τινος τῶν ἐν τῇ νηὶ
[11, 466]	ὦτα. Τὸ δὲ ἄλεισον ἤτοι	ἀπὸ	τοῦ ἄγαν λεῖον εἶναι ἢ
[11, 466]	ἐστι τοῦ ἀρυστίχου ὁ ἀρύβαλλος,	ἀπὸ	τοῦ ἀρύτειν καὶ βάλλειν. Λέγουσι
[11, 466]	δὲ κάρτα φείδῃ. (ΑΝΤΙΓΟΝΙΣ ἔκπωμα	ἀπὸ	τοῦ βασιλέως Ἀντιγόνου, ὡς ἀπὸ
[11, 476]	ἀπὸ τοῦ κέρατος; οἷον κερατήρ,	ἀπὸ	τοῦ εἰς τὸ κέρας ἐγχεῖσθαι
[11, 484]	κυλίκων εἶδος οὕτως λεγόμενον ἢ	ἀπὸ	τοῦ κεράμου, ὡς τὰ Ἀττικὰ
[11, 476]	ἐν αὐτῷ τὸ ὕδωρ, ἢ	ἀπὸ	τοῦ κέρατος; οἷον κερατήρ, ἀπὸ
[11, 480]	ἐστὶ κεράμεα ποτήρια καὶ λέγεται	ἀπὸ	τοῦ κυλίεσθαι τῷ τροχῷ· ἀφ´
[11, 483]	συβώτης. Εὔμολπος δὲ ποτηρίου γένος,	ἀπὸ	τοῦ κυφὸν εἶναι. Σιμάριστος δὲ
[11, 493]	δ´ ὁ γέρων ἀμογητὶ ἄειρεν»	ἀπὸ	τοῦ μέσου ἐξελόντες τὸ γέρων
[11, 497]	λέγων φησίν· Ὁ Βελλεροφόντης ἐστὶν	ἀπὸ	τοῦ Πηγάσου τὴν πύρπνοον Χίμαιραν
[11, 494]	τις αὐτόν, πῶς τις ἂν	ἀπὸ	τοῦ πότου παύσειε, τοῦ λίαν
[11, 498]	τῷ σκύφει, τὸ σκύφει ἰδίως	ἀπὸ	τοῦ σκύφος σχηματίσας οὐδετέρως ἔφη.
[11, 476]	ᾧ κιρνᾶται ὁ οἶνος κρατὴρ	ἀπὸ	τοῦ συγκιρνᾶσθαι ἐν αὐτῷ τὸ
[11, 484]	ὡς τὰ Ἀττικὰ σκεύη, ἢ	ἀπὸ	τοῦ σχήματος ἐπιχωριάσαντος ἐκεῖ, ὥσπερ
[11, 470]	ΗΜΙΤΟΜΟΣ ἔκπωμά τι παρ´ Ἀττικοῖς	ἀπὸ	τοῦ σχήματος ὀνομασθέν, φησὶν Πάμφιλος
[11, 466]	τῷ εὖ ἀκοντίζειν. Ὠνομάσθη οὖν	ἀπὸ	τοῦ τῆς χειρὸς σχηματισμοῦ, ὃν
[11, 471]	ἐντετυπῶσθαι. (Πάμφιλος δ´ ὁ Ἀλεξανδρεὺς	ἀπὸ	τοῦ τὸν Διόνυσον τοὺς θῆρας
[11, 475]	ἢ πᾶν ποτήριον κελέβη (καλεῖται	ἀπὸ	τοῦ χέειν εἰς αὐτὸ τὴν
[11, 477]	ξύλου. Ἄλλοι δὲ ἐτυμολογοῦσιν αὐτὸ	ἀπὸ	τοῦ χεῖσθαι, τὸ δ´ ἐστὶ
[11, 460]	ποιητὴν Σιμωνίδην ἐν Ἰάμβοις οὕτως·	Ἀπὸ	τράπεζαν εἷλέ νιν ποτήρια. Καὶ
[11, 483]	κάδων, ἄγρει δ´ οἶνον ἐρυθρὸν	ἀπὸ	τρυγός· οὐδὲ γὰρ ἡμεῖς νήφειν
[11, 485]	Τοῦτο δὲ τὸ ποτήριον ὠνομάσθη	ἀπὸ	τῶν εἰς τὰς μέθας καὶ
[11, 467]	φιλόσοφος ἐν τῷ περὶ Μεταλήψεως	ἀπὸ	τῶν κατασκευασάντων (φησὶν ὀνομασθῆναι τήν
[11, 501]	παρατίθεται τὰ Λυκόφρονος οὕτως ἔχοντα·	Ἀπὸ	τῶν ὀμφαλῶν τῶν ἐν ταῖς
[11, 490]	Διὶ φέρειν τὴν ἀμβροσίαν. Διόπερ	ἀπὸ	τῶν πτηνῶν αὐτὰς χωρίζει λέγων·
[11, 482]	κυφότητα· ἢ ἀμφικύπελλα οἷον ἀμφίκυρτα	ἀπὸ	τῶν ὤτων, διὰ τὸ τοιαῦτα
[11, 504]	~(Φιάλαν ὡς εἴ τις ἀφνεᾶς	ἀπὸ	χειρὸς ἑλὼν ἔνδον ἀμπέλου καχλάζοισαν
[11, 464]	δεῖ οὖν ἡμᾶς ἐκμανῶς πίνειν	ἀποβλέποντας	εἰς τὸ πλῆθος τῶν καλῶν
[11, 504]	παιγνιωδέστερον ἀφιξόμεθα. (Εἰς ταῦτά τις	ἀποβλέπων	τὰ τοῦ καλοῦ Ξενοφῶντος ἐπιγινώσκειν
[11, 494]	Βίωνος Ἀπολλωνίου (Δίωνος) εἰς ἃ	ἀποβλέψας	ὁ βασιλεὺς εἶπεν ὦ θαυμάσιε
[11, 491]	κατὰ ποιητικὸν νόμον Πελειάδας ὠνομακέναι.	(Ἀποδεδειγμένου	οὖν τοῦ ὅτι Πλειάδες ἦσαν
[11, 507]	Καὶ γὰρ Ἀρίστιππον πρὸς Διονύσιον	ἀποδημήσαντα	ἔσκωπτεν, αὐτὸς τρὶς εἰς Σικελίαν
[11, 463]	εἶναι μανιώδη πάντα τἀνθρώπων ὅλως,	ἀποδημίας	δὲ τυγχάνειν ἡμᾶς αἰεὶ τοὺς
[11, 495]	Βυζαντίους καὶ Κυπρίους τὴν λήκυθον	ἀποδιδόναι,	Θεσσαλοὺς δὲ τὴν πρόχοον. Σέλευκος
[11, 497]	ὀνομαζόμενον ποτήριον τοῖς ἥρωσι μόνοις	ἀποδίδοσθαι.	Δωρόθεος δ´ ὁ Σιδώνιός φησιν
[11, 503]	ὡς ξενικὸν ὄνομα. Εὔφρων ἐν	Ἀποδιδούσῃ·	Ἐπὰν δὲ καλέσῃ ψυγέα τὸν
[11, 495]	Καλλίστρατος ἐν Ὑπομνήμασι Θρᾳττῶν Κρατίνου	ἀποδίδωσι	κύλικα. Κράτης δ´ ἐν δευτέρῳ
[11, 487]	οἷον κύαθος. Διόδωρος δὲ κύλικα	ἀποδίδωσι.	(ΜΑΝΗΣ ποτηρίου εἶδος. Νίκων Κιθαρῳδῷ·
[11, 494]	Ἀττικαῖς Λέξεσι τὸ ξύλινον ποτήριον	ἀποδίδωσι.	~(ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΝ. Ποσειδώνιος ὁ φιλόσοφος ἐν
[11, 479]	Μηδὲ στέψω κοτυλίσκον. Σιμμίας δὲ	ἀποδίδωσι	τὴν κοτύλην ἄλεισον. (ΚΟΤΤΑΒΙΣ. Ἁρμόδιος
[11, 508]	οἱ Λαμψακηνοὶ καὶ τὰ χρήματα	ἀποδόντες	ἐξέβαλον. ~(Τίμαιος δ´ ὁ Κυζικηνός,
[11, 460]	Πλούταρχος περὶ ὧν ἐπαγγέλλεται ποτηρίων	ἀποδοὺς	τὸν λόγον καὶ τὰς κύλικας
[11, 507]	χιτῶνα ἐν τῷ θανάτῳ αὐτῷ	ἀποδυόμεθα,	ἐν διαθήκαις, ἐν ἐκκομιδαῖς, ἐν
[11, 506]	μὲν εἶναι, δεῖν δ´ αὐτὸν	ἀποδύσαντας	θεωρεῖν· ὀφθήσεται γάρ, φησί, περίβλεπτον
[11, 475]	Εὐφορίων· Ἠέ ποθεν ποταμῶν κελέβῃ	ἀποήφυσας	ὕδωρ. Ἀνακρέων· νοχόει δ´ ἀμφίπολος
[11, 486]	τῷ πρὸς Τιμόθεον γράφει· (Δίδωσιν	ἀποθεῖναι	τῷ Φορμίωνι μετὰ τῶν χρημάτων
[11, 465]	Ἀρκὰς ἐκ Φιαλείας, (ὃς καὶ	ἀποθνῄσκων	οὐκ ὤκνησεν ὑποθέσθαι τοῖς οἰκείοις
[11, 479]	ἀργυραῖ ρλβʹ οἰνοχόαι ἀργυραῖ βʹ	ἀποθυστάνιον	ἀργυροῦν, φιάλαι γʹ ἐπίχρυσοι. ~(Ναὸς
[11, 480]	κρατάνια ἀργυρᾶ βʹ χύτρος ἀργυροῦς,	ἀποθυστάνιον	χρυσοῦν, κρατὴρ χρυσοῦς, Κυρηναίων ἀνάθημα,
[11, 466]	Περὶ Γρᾶ διηγούμενος τοῦ τὴν	ἀποικίαν	εἰς Λέσβον στείλαντος σὺν ἄλλοις
[11, 472]	ὁ Γελῷος ἐν Φιλαδέλφοις ἢ	Ἀποκαρτεροῦντί	φησιν· Ἐφεξῆς στρώματ´, ἀργυρώματα, θηρίκλειοι
[11, 494]	μᾶλλον θατέρου. (ΟΙΝΙΣΤΗΡΙΑ. Οἱ μέλλοντες	ἀποκείρειν	τὸν σκόλλυν ἔφηβοι, φησὶ Πάμφιλος,
[11, 479]	ἐν Ἀχαρνεῦσι· Κοτυλίσκιον τὸ χεῖλος	ἀποκεκρουμένον.	Κοτύλη δὲ καλεῖται καὶ ἡ
[11, 493]	ὡς παντὸς ἀνθρώπου μόλις ἂν	ἀποκινήσαντος	ἀπὸ τῆς τραπέζης τὸ ποτήριον,
[11, 493]	Μαχάονος· Ἀλλ´ ὃς μὲν μογέων	ἀποκινήσασκε	τραπέζης, ἐκ τοῦ μογέων δηλοῦσθαι
[11, 493]	(Τὸ δὲ ~Ἄλλος μὲν μογέων	ἀποκινήσασκε	τραπέζης (πλεῖον ἐόν, Νέστωρ δ´
[11, 493]	ἐστιν Ἄλλος μέν τις μογέων	ἀποκινήσασκε	τραπέζης πλεῖον ἐόν, (Νέστωρ δ´
[11, 493]	τὰ ἔπη· Ἄλλος μὲν μογέων	ἀποκινήσασκε	τραπέζης (πλεῖον ἐόν, Νέστωρ δ´
[11, 488]	πυθμένες ἦσαν. ~(Ἄλλος μὲν μογέων	ἀποκινήσασκε	τραπέζης πλεῖον ἐόν· Νέστωρ δ´
[11, 493]	συνεροῦμεν ἄλλος μὲν γέρων μογέων	ἀποκινήσασκε	τραπέζης πλεῖον ἐόν, ὁ δὲ
[11, 472]	Ἠρίστησα μὲν ἰτρίου λεπτοῦ μικρὸν	ἀποκλάς,	οἴνου δ´ ἐξέπιον κάδον. Ἐπιγένης
[11, 500]	ποιοῦντες. Καὶ ἐπειδὰν μέλλωσι προσφέρεσθαι,	ἀποκλάσαντες	ἀπ´ αὐτῶν ἐν τοῖς ξυλίνοις
[11, 494]	ἐκπώματα ᾔτουν. Καὶ τὸ τοῖς	ἀποκοτταβίζουσι	δὲ ὀξύβαφον τιθέμενον εἰς ὃ
[11, 473]	τι οὕτω καλεῖται Ἀμειψίας ἐν	Ἀποκοτταβίζουσί	φησι· Ἡ Μανία, φέρ´ ὀξύβαφα
[11, 491]	δύνουσι Πελειάδες. Καὶ πάλιν· Τῆμος	ἀποκρύπτουσι	Πελειάδες. Οὐδὲν οὖν ἄπιστον καὶ
[11, 508]	τὸν Δίωνα ἐξιδιοποιούμενον τὴν μοναρχίαν	ἀποκτείνας	αὐτὸν καὶ αὐτὸς τυραννεῖν ἐπιχειρήσας
[11, 466]	ποτῷ καὶ τούτου ποιησάμενοι τὴν	ἀπόλαυσιν	ἧττον ὀρέγοιντο τοῦ λοιποῦ. Καὶ
[11, 488]	τὴν διάσχισιν, κατὰ δὲ τὸ	ἀπολῆγον	πρὸς τὴν τοῦ χείλους ἔρεισιν
[11, 485]	λεπαστὴν καλεῖσθαι. Ἀριστοφάνης δὲ καὶ	Ἀπολλόδωρος	γένος εἶναι κύλικος. Φερεκράτης Κραπατάλλοις·
[11, 483]	ταῖς Ἀττικαῖς Φωναῖς κύλικος εἶδος.	Ἀπολλόδωρος	δ´ ἐν τῷ περὶ Ἐτυμολογιῶν
[11, 501]	ἀμφίθετον ἀκούει τὴν ἀπύθμενον φιάλην.	Ἀπολλόδωρος	δ´ ὁ Ἀθηναῖος ἐν τῷ
[11, 472]	χρυσᾶ θηρίκλεια ὑπόξυλα Νεοπτόλεμος ἀνέθηκεν.	(Ἀπολλόδωρος	δ´ ὁ Γελῷος ἐν Φιλαδέλφοις
[11, 479]	χοίνικας κοτύλης δεούσας εἴκος´ ἀπολογίζεται.	~(Ἀπολλόδωρος	δὲ ποτηρίου τι γένος ὑψηλὸν
[11, 487]	αὐτῷ τῆς Ὑγιείας ἔγχεον. (ΜΑΣΤΟΣ.	Ἀπολλόδωρος	ὁ Κυρηναῖος, ὡς Πάμφιλός φησι,
[11, 482]	κύμβαισι ναυστολεῖς χθόνα; Κύββα ποτήριον	Ἀπολλόδωρος	Παφίους. (ΚΥΠΕΛΛΟΝ. Τοῦτο πότερόν ἐστιν
[11, 497]	ἔκπωμα προείρηται, ἱστοροῦντος τοῦτο καὶ	Ἀπολλοδώρου	τοῦ Ἀθηναίου. Πολέμων δ´ ἐν
[11, 507]	ἡγεῖσθαι τῆς σχολῆς, καὶ προέπιεν	Ἀπολλοδώρῳ.	Καὶ ὃς εἶπεν Ἥδιον ἂν
[11, 464]	πίνοντι. {Β. Τὸν ἐπιδέξια λέγειν;	Ἄπολλον,	ὡσπερεὶ τεθνηκότι. (Παραιτητέον δ´ ἡμῖν
[11, 485]	δ´ ὁ Ἀριστοφάνειος ποτήριον ποιόν.	Ἀπολλοφάνης	δὲ Κρησί· Καὶ λεπαστά μ´
[11, 467]	Ἐστὶ καὶ γένος ὀρχήσεως, ὡς	Ἀπολλοφάνης	ἐν Δαλίδι παρίστησιν· Οὑτοσὶ δεῖνος
[11, 492]	ὅμως ὁ ἀριθμὸς αὐτῶν οὐκ	ἀπόλλυται,	λέγονται δὲ καὶ τῷ ἀριθμῷ
[11, 502]	τις προὔπινεν ἄν, τοὺς ἀθλίους	ἀπολλύων.	Ἐπιγένης δ´ ἐν Ἡρωίνῃ καταλέγων
[11, 494]	ἐγγεγραμμένα ταῦτα, Σωτῆρος Σωσιγένους Βίωνος	Ἀπολλωνίου	(Δίωνος) εἰς ἃ ἀποβλέψας ὁ
[11, 494]	(βι) καὶ τὴν τελευταίαν τοῦ	Ἀπολλωνίου,	εὑρήσεις σαυτὸν ἀπειληφότα κατὰ τὰς
[11, 478]	τρεῖς χοίνικας κοτύλης δεούσας εἴκος´	ἀπολογίζεται.	~(Ἀπολλόδωρος δὲ ποτηρίου τι γένος
[11, 493]	οὕτως κατηγορουμένων τῇ ἀναστροφῇ χρησάμενοι	ἀπολύομεν	τὸν ποιητήν. Ἀπὸ γὰρ τούτου
[11, 507]	ὑπ´ αὐτοῦ καὶ κατὰ τὴν	ἀπόλυσιν	χωριζομένη τοῦ σώματος παρὰ προτέρῳ
[11, 492]	ἐπόψιαι ὀφθαλμοῖσιν. Οὐ μέν πως	ἀπόλωλεν	ἀπευθὴς ἐκ Διὸς ἀστήρ, ἐξ
[11, 506]	πρὸς Περδίκκαν Πλάτων, (ὃς ἔπεισεν	ἀπομερίσαι	τινὰ χώραν Φιλίππῳ. Διατρέφων δ´
[11, 507]	ὥς φησι Διοσκουρίδης ἐν τοῖς	Ἀπομνημονεύμασιν.	Καὶ τὸ πόλιν δὲ θελῆσαι
[11, 493]	πλεῖον ἐόν, ὁ δὲ Νέστωρ	ἀπονητὶ	ἄειρεν. Νῦν οὖν οὕτω τεταγμένων
[11, 480]	(ΚΥΛΙΞ. Φερεκράτης Δουλοδιδασκάλῳ· Νυνὶ δ´	ἀπόνιζε	τὴν κύλικα δώσων πιεῖν, ἔγχει
[11, 487]	τῷ ἐπιγραφομένῳ Δείπνῳ μετὰ τὸ	ἀπονίψασθαι	τὰς χεῖρας προπίνων τινί φησι·
[11, 486]	ἡ μετὰ τὸ δεῖπνον ἐπὴν	ἀπονίψωνται	διδομένη κύλιξ. Ἀντιφάνης Λαμπάδι· Δαίμονος
[11, 463]	παῖς ὁ οἰνοχόος ὅσον ἂν	ἀποπίῃ	τοῦ δ´ ἐπιδέξια πίνειν μνημονεύει
[11, 466]	γένη παραθέμενον κεραμίων ἐξ ἑκάστου	ἀποπλασάμενον	ἴδιον ποιῆσαι πλάσμα. (ΒΙΚΟΣ. Ξενοφῶν
[11, 495]	ποτήριον μὲν οὐκ ἦν, δι´	ἀπορίαν	δὲ κύλικος ἐχρῶντο τῇ πελλίδι.
[11, 461]	Ὃ καὶ δόξει τισὶν ἔχειν	ἀπορίαν,	εἰ μή τις ἄρα φήσειε
[11, 466]	Ἡσίοδος· Κρήνης τ´ ἀενάου καὶ	ἀπορρύτου,	ἥτ´ ἀθόλωτος, τρὶς ὕδατος προχέειν,
[11, 502]	δέ τις κύαθον χαλκοῦν κλέψας	ἀπορῶν	κεῖται, κοτύλη δ´ ἀνὰ χοίνικα
[11, 482]	δ´ ὁσάκις ἐπί τι πληρώσαιεν,	ἀποσπείσαντες	τοῖς θεοῖς ἐκ τῆς φιάλης
[11, 491]	πάλιν ἐπὶ τέλει γίνεται τῆς	ἀποστάσεως	αὐτῶν. Ὅταν οὖν εἴπῃ· Δοιαὶ
[11, 488]	ἔτι μετεωριζόμεναι κατὰ μὲν τὴν	ἀπόστασιν	τοῦ ἀγγείου φυλάττουσι τὴν διάσχισιν,
[11, 479]	μέσον τοῦ κοττάβου τεθέντος (ἐξ	ἀποστήματος	ἴσου καὶ τόπων ὁμοίων ἀγωνίζοιντο
[11, 488]	ἐπηρμένη καὶ οἱονεὶ κεφαλίδας ἥλων	ἀποτελοῦσα.	Πεπάρθαι δὲ λέγεται τοὺς ἥλους
[11, 503]	εἶπον. {Β. Ὥσπερ χρυσίου φωνῆς	ἀπότισον,	Πυργόθεμι, καταλλαγήν. Ἀντιφάνης Ἱππεῦσι· Πῶς
[11, 466]	τό τ´ ὖ πάρεστι, κοὐκ	ἀπουσίαν	ἐκ τοὐπέκεινα σὰν τό τ´
[11, 506]	τοῦ Ἀλκιβιάδου Κλεινίαν μαινόμενόν τε	ἀποφαίνει	καὶ τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ ἠλιθίους
[11, 503]	ἔξω καὶ τὸ ποτήριον λαβὼν	ἀπόφερε	τἄλλα πάντα. Διονύσιος δὲ ὁ
[11, 466]	σπονδοποιησάμενον προπιεῖν ἅμα πᾶσιν· καὶ	ἀποφέρεσθαι	ἔδωκε τὰ ποτήρια. Ἀντικλείδης δ´
[11, 508]	ὑπὲρ ἔρωτος εἰρημένους καὶ μάλα	ἀπρεπεῖς,	οὓς καταφρονῶν τῶν ἀναγνωσομένων συνέθηκεν,
[11, 494]	κατὰ τὸν θαυμάσιον Αἰσχύλον ἁλίσκῃ,	ἀπροσδιονύσους	λύσεις πραγματευόμενος. (ΟΛΜΟΣ ποτήριον κερατίου
[11, 491]	ἔνθα νυκτέρων φαντασμάτων ἔχουσι μορφὰς	ἄπτεροι	Πελειάδες. Ἀπτέρους γὰρ αὐτὰς εἴρηκε
[11, 491]	φαντασμάτων ἔχουσι μορφὰς ἄπτεροι Πελειάδες.	Ἀπτέρους	γὰρ αὐτὰς εἴρηκε διὰ τὴν
[11, 501]	τοῦ Διονυσίου ἀμφίθετον ἀκούει τὴν	ἀπύθμενον	φιάλην. Ἀπολλόδωρος δ´ ὁ Ἀθηναῖος
[11, 501]	δὲ ἄπυρον· Κὰδ δὲ λέβητ´	ἄπυρον	βοὸς ἄξιον ἀνθεμόεντα, τὸν δεχόμενον
[11, 501]	τὸν μὲν ἐμπυριβήτην, τὸν δὲ	ἄπυρον·	Κὰδ δὲ λέβητ´ ἄπυρον βοὸς
[11, 468]	δὲ πυρὶ παρὰ τὸ Ὁμηρικόν·	(Ἄπυρον	κατέθηκε λέβητα, τὸ ἐπιτήδειον εἰς
[11, 500]	μὲν ὅταν λέγῃ· Ἀμφίθετον φιάλην	ἀπύρωτον	ἔθηκε» καὶ Χρυσῆν φιάλην καὶ
[11, 468]	λέγοντος· Πέμπτῳ δ´ ἀμφίθετον φιάλην	ἀπύρωτον	ἔθηκεν. (Ἔδοξε γὰρ ἔκπωμα εἶναι·
[11, 468]	τῶν πινόντων δακτύλοις. Τινὲς δὲ	ἀπύρωτον	φιάλην τὸ κέρας· οὐ γὰρ
[11, 501]	ποτηρίου. Ἡ δὲ (ἀμφίθετος καὶ)	ἀπύρωτος	ἢ ψυχρήλατος ἢ ἐπὶ πῦρ
[11, 505]	ἐγένετο (τοῖς περὶ Κλέαρχον τῆς	ἀπωλείας	τῆς ὑπὸ Τισσαφέρνου γενομένης, καὶ
[11, 491]	τρόπον τοῦτόν φησι· (Ζεὺς δ´	ἄρ´	ἐνὶ Κρήτῃ τρέφετο μέγας, οὐδ´
[11, 491]	ἀριθμόν, ὡς ἐντούτοις· Δοιοὺς δ´	ἄρ´	ὑπήλυθε θάμνους ἐξ ὁμόθεν πεφυῶτας,
[11, 488]	ξίφους (τοῦ Ἀγαμέμνονος· Ἀμφὶ δ´	ἄρ´	ὤμοισιν βάλετο ξίφος· ἐν δέ
[11, 471]	εἶδος, ὄνομά σοι τί θώμεθα;	~(ἆρ´	εἶ κάτοπτρον φύσεος; ἢν πλῆρες
[11, 482]	Ἄλεξις Ἱππεῖ· ~Τά τε κυμβία	(ἆρ´	ἦν πρόσωπ´ ἔχοντα χρυσᾶ παρθένων;
[11, 463]	τῶν πέλας (οὐδέν´ ἀδικοῦμεν οὐδέν.	Ἆρ´	οὐκ οἶσθ´ ὅτι τὸ καλούμενον
[11, 498]	ἔπινεν. Ἀρίσταρχος δέ· Πλησάμενος δ´	ἄρα	οἱ δῶκε σκύφον, ᾧπερ ἔπινεν.
[11, 498]	ὁ Βυζάντιος γράφει· Πλησάμενος δ´	ἄρα	οἱ δῶκε σκύφος, ᾧπερ ἔπινεν.
[11, 475]	Σαπφὼ ἐν τούτοις· Κῆνοι δ´	ἄρα	πάντες καρχησία τ´ ἦχον κἄλειβον·
[11, 491]	ἐνὶ Κρήτῃ τρέφετο μέγας, οὐδ´	ἄρα	τίς νιν ἠείδει μακάρων· ὃ
[11, 466]	ὑπερήφανον καὶ καλόν. Εἰ μὴ	ἄρα	τὸ ποικίλον τῇ κατασκευῇ ἄλεισον
[11, 491]	ἀέξετο πᾶσι μέλεσσι. Τὸν μὲν	ἄρα	τρήρωνες ὑπὸ ζαθέῳ τράφον ἄντρῳ
[11, 461]	ἔχειν ἀπορίαν, εἰ μή τις	ἄρα	φήσειε διὰ τὴν ὀξύτητα (τῆς
[11, 482]	μόνον ὀνόματι διαλλάσσει Τοὺς μὲν	ἄρα	χρυσέοισι κυπέλλοις υἷες Ἀχαιῶν δειδέχατ´
[11, 466]	ἔχον κύκλῳ τε γράμματ´. {Β.	Ἆρά	γ´ ἕνδεκα χρυσᾶ Διὸς σωτῆρος»
[11, 502]	ταῦτα. Αἰολεῖς δὲ τὴν φιάλην	ἄρακιν	καλοῦσι. (ΦΘΟΙΣ. Πλατεῖαι φιάλαι ὀμφαλωτοί.
[11, 471]	βρύουσαν, ἐπικαλούμενοι (εἷλκον Διὸς σωτῆρος.	Ἀραρὼς	δ´ ἢ Εὔβουλος ἐν Καμπυλίωνι·
[11, 472]	τὴν Γῆν εὐρύθμως τῇ δεξιᾷ	ἄρας	ἐνώμα. (Ἐν δὲ Προιτίσι· Καὶ
[11, 475]	πάντες καρχησία τ´ ἦχον κἄλειβον·	ἀράσαντο	δὲ πάμπαν ἐσλὰ τῷ γαμβρῷ.
[11, 490]	ἀμητοῖ´, ἀρότοιο δὲ δυσομενάων. ~(Καὶ	Ἄρατος·	Αἳ μὲν ὁμῶς ὀλίγαι καὶ
[11, 489]	ἐμπεπηγέναι τῷ οὐρανῷ, καθὼς καὶ	Ἄρατός	φησιν ἐπ´ αὐτῶν· (Οὐρανῷ αἰὲν
[11, 492]	λέγονται δὲ ἑπτά, καθότι καὶ	Ἄρατός	φησιν· Ἐπτάποροι δὴ ταί γε
[11, 466]	παισὶν ἑοῖσι μετ´ ἀμφοτέροισιν ἐπαρὰς	ἀργαλέας	ἠρᾶτο (θεῶν δ´ οὐ λάνθαν´
[11, 483]	παρά τισι τῶν Ἑλλήνων· ἐν	Ἄργει	μὲν ἐν ταῖς δημοσίαις θοίναις,
[11, 467]	καλαθίσκος οὑτοσί. Τελέσιλλα δὲ ἡ	Ἀργεία	καὶ τὴν ἅλω καλεῖ δῖνον.
[11, 480]	κυλίκεσσιν Ἀθηναίαισι κέντρον Αἱ δ´	Ἀργεῖαι	δοκοῦσι καὶ τὸν τύπον ἔχειν
[11, 480]	δ´ ἐπίσημοι κύλικες αἵ τε	Ἀργεῖαι	καὶ αἱ Ἀττικαί. Καὶ τῶν
[11, 480]	ὁ Ἀμόργιος· Αὐτὴ δὲ φοξίχειλος	Ἀργείη	κύλιξ, ἡ εἰς ὀξὺ ἀνηγμένη,
[11, 502]	τῶν Ἱστοριῶν νόμον φησὶ θέσθαι	Ἀργείους	καὶ Αἰγινήτας Ἀττικὸν μηδὲν προσφέρειν
[11, 499]	θεῖσα τυρὸν ἐτύρησας μέγαν ἄτρυφον	ἀργειοφόνται.	Αἰσχύλος δ´ ἐν Περραιβίσι φησί·
[11, 466]	ὁ κωμικὸς Πλάτων· Λύσας δὲ	ἀργὴν	στάμνον εὐώδους ποτοῦ ἵησιν εὐθὺς
[11, 481]	Ἐπ´ ἀστράβης δὲ ὀχούμενος ἐξ	Ἀργούρας	τῆς Εὐβοίας, χλανίδας δ´ ἐπ´
[11, 480]	παλαιῷ φιάλαι ἀργυραῖ λʹ κρατάνια	ἀργυρᾶ	βʹ χύτρος ἀργυροῦς, ἀποθυστάνιον χρυσοῦν,
[11, 496]	δώδεχ´, ὧν τὰ μὲν δέκ´	ἀργυρᾶ	ἦν, δύο δὲ χρυσᾶ, γρύψ,
[11, 480]	κυπαρίσσινος ἔχων κρατάνιον ἀργυροῦν, σειρὴν	ἀργυρᾶ,	καρχήσια βʹ ἀργυρᾶ, κύλιξ ἀργυρᾶ,
[11, 476]	ἔκπωμα ἀργυροῦν, καὶ περισκελὶς πρόσεσται	ἀργυρᾶ.	(ΚΕΡΝΟΣ ἀγγεῖον κεραμεοῦν, ἔχον ἐν
[11, 480]	ἀργυροῦν, σειρὴν ἀργυρᾶ, καρχήσια βʹ	ἀργυρᾶ,	κύλιξ ἀργυρᾶ, οἰνοχόη χρυσῆ, κέρατα
[11, 466]	(Μύστροι ἀργυροῖ κατάχρυσοι λβʹ Λαγυνοθήκη	ἀργυρᾶ	μία. Οἰνοφόρον βαρβαρικὸν ἀργυροῦν ποικίλον
[11, 480]	ἀργυρᾶ, καρχήσια βʹ ἀργυρᾶ, κύλιξ	ἀργυρᾶ,	οἰνοχόη χρυσῆ, κέρατα δύο. Ἐν
[11, 476]	κατὰ μικρόν. Ἀθηναῖοι δὲ καὶ	ἀργυρᾶ	ποιοῦντες κέρατα ἔπινον ἐξ αὐτῶν.
[11, 466]	Βατιάκαι ἀργυραῖ κατάχρυσοι τρεῖς. Κόνδυα	ἀργυρᾶ	ροϚ τούτων ἐπίχρυσα λγʹ Τισιγίτης
[11, 465]	ἐπὶ τῷ κεκτῆσθαι πολλὰ ἐκπώματα	ἀργυρᾶ	τε καὶ χρυσᾶ. Ὧν εἷς
[11, 480]	τίθεται τόπῳ τὰ ποτήρια, κἂν	ἀργυρᾶ	τυγχάνῃ ὄντα, καὶ τὸ κυλικηγορεῖν,
[11, 479]	ᾧ φιάλαι ἀργυραῖ ρλβʹ οἰνοχόαι	ἀργυραῖ	βʹ ἀποθυστάνιον ἀργυροῦν, φιάλαι γʹ
[11, 480]	βάπτονται εἰς τὸ δοκεῖν εἶναι	ἀργυραῖ.	Ἐπαινοῦνται δὲ καὶ αἱ Χῖαι
[11, 466]	ἐν ᾗ ταῦτα γέγραπται· Βατιάκαι	ἀργυραῖ	κατάχρυσοι τρεῖς. Κόνδυα ἀργυρᾶ ροϚ
[11, 480]	τῆς Ἥρας τῷ παλαιῷ φιάλαι	ἀργυραῖ	λʹ κρατάνια ἀργυρᾶ βʹ χύτρος
[11, 479]	Ναὸς Μεταποντίνων, ἐν ᾧ φιάλαι	ἀργυραῖ	ρλβʹ οἰνοχόαι ἀργυραῖ βʹ ἀποθυστάνιον
[11, 502]	χρυσίδας. (Ἀθηναῖοι δὲ τὰς μὲν	ἀργυρᾶς	φιάλας ἀργυρίδας λέγουσι, χρυσίδας δὲ
[11, 465]	μὲν Οἰδιπόδῃ καλὴν παρέθηκε τράπεζαν	ἀργυρέην	Κάδμοιο θεόφρονος· αὐτὰρ ἔπειτα χρύσεον
[11, 463]	οἰνοχόοι θέραπες κιρνάντων προχύταισιν ἐν	ἀργυρέοις·	ὁ δὲ χρυσὸς οἶνον ἔχων
[11, 496]	οἰνοχόοι θέραπες κιρνάντων προχύταισιν ἐν	ἀργυρέοις.	Φιλητᾶς δ´ ἐν Ἀτάκτοις ἀγγεῖον
[11, 488]	πάμφαινον· ἀτὰρ περὶ κουλεὸν ἦεν	ἀργύρεον.	Ἀπελλῆς μὲν οὖν ὁ τορευτὴς
[11, 498]	ἦλθε δι´ οἴκου, πλήσας δ´	ἀργύρεον	σκύπφον φέρε, δῶκε δ´ ἄνακτι.
[11, 489]	ἐκεῖνοι Νέστορος γεγονέναι· (ἐστὶ δὲ	ἀργύρεον,	χρυσοῖς γράμμασιν ἐντετυπωμένα ἔχον τὰ
[11, 468]	ἐν δ´ ἀσκηθὲς μέλι χεῦαν	ἀργυρέῳ	κρητῆρι, περιφραδέως κερόωντες· νώμησαν δὲ
[11, 476]	τραπεζᾶν ὤθεον, αὐτόματοι δ´ ἐξ	ἀργυρέων	κεράτων πίνοντες ἐπλάζοντο. Καὶ Ξενοφῶν
[11, 465]	Ὃς κυλίκων ἔσχεν πλῆθος ἀπειρέσιον	ἀργυρέων	χρυσοῦ τε καὶ ἠλέκτροιο φαεινοῦ,
[11, 476]	τοῖς κέρασι χρωμένους διὰ τούτων·	Ἀργυρηλάτοις	κέρασι χρυσᾶ στόμια προσβεβλημένοις. Καὶ
[11, 502]	μνημονεύει· Οὗτος σύ, ποῖ τὴν	ἀργυρίδα	τηνδὶ φέρεις; χρυσίδος δὲ Κρατῖνος
[11, 502]	δὲ τὰς μὲν ἀργυρᾶς φιάλας	ἀργυρίδας	λέγουσι, χρυσίδας δὲ τὰς χρυσᾶς.
[11, 502]	δὲ τὰς χρυσᾶς. Τῆς δὲ	ἀργυρίδος	(φιάλης) (Φερεκράτης μὲν ἐν Πέρσαις
[11, 466]	ἀργύρου. Ἀναξίλας· Καὶ πίνειν ἐξ	ἀργυρίδων	χρυσῶν. (ΒΑΤΙΑΚΙΟΝ, λαβρώνιος, τραγέλαφος, πρίστις,
[11, 508]	πρὸς Φίλωνα, δανείσας τῇ πατρίδι	ἀργύριον	ἐπὶ ἐνεχύρῳ τῇ ἀκροπόλει (καὶ)
[11, 477]	τῷ στρατιώτῃ τοῦ δε δειου	ἀργύριον	οὗτος οὐδαμόθεν, εὖ οἶδ´ ἐγώ,
[11, 466]	δὲ καὶ πόλις Ἰώνων Ἄρυστις.	ΑΡΓΥΡΙΣ	εἶδος ποτηρίου, οὐ μόνον ἐξ
[11, 509]	τινὰς κεκωμῴδηκεν ὡς καὶ ἐπ´	ἀργυρίῳ	συκοφαντοῦντας, ἐμφαίνων ὅτι καὶ πολυτελῶς
[11, 466]	μὲν (γὰρ) ἐξέστην ἰδών. Κρατῆρες	ἀργυροῖ,	κάδοι (καὶ) μείζους ἐμοῦ Ὅτι
[11, 466]	λγʹ Τισιγίτης ἀργυροῦς εἷς. (Μύστροι	ἀργυροῖ	κατάχρυσοι λβʹ Λαγυνοθήκη ἀργυρᾶ μία.
[11, 466]	εἶδος ποτηρίου, οὐ μόνον ἐξ	ἀργύρου.	Ἀναξίλας· Καὶ πίνειν ἐξ ἀργυρίδων
[11, 489]	χρυσοῦς ἥλους παρατιθεὶς τῇ τοῦ	ἀργυροῦ	ἐκπώματος φύσει, τὴν τῶν ἀστέρων
[11, 461]	φάσκοντες τὸ μέγα ποτήριον φρέαρ	ἀργυροῦν	εἶναι. Ἐν τούτοις ἀγνοεῖν ἔοικεν
[11, 474]	δὲ μηκέτ´ ἔγχει, παιδάριον, εἰς	ἀργυροῦν,	εἰς τὸ βαθὺ δ´ ἐπανάγωμεν·
[11, 466]	Καπύῃ τῆς Καμπανίας τῇ Ἀρτέμιδι,	ἀργυροῦν,	ἐκ τῶν Ὁμηρικῶν ἐπῶν κατεσκευασμένον
[11, 467]	ἐπικαλουμένην, ὅτι (δεῖνόν ποτ´ ἦρεν	ἀργυροῦν	ἐν τῷ σκότῳ. {Β. Δεῖνον
[11, 476]	τὰ ἀναθήματα περιέχει· κέρας ἔκπωμα	ἀργυροῦν,	καὶ περισκελὶς πρόσεσται ἀργυρᾶ. (ΚΕΡΝΟΣ
[11, 466]	ἑκάστῳ (τῶν τριακοσίων ἔκπωμα δοῦναι	ἀργυροῦν,	καὶ σπονδοποιησάμενον προπιεῖν ἅμα πᾶσιν·
[11, 480]	κρατὴρ χρυσοῦς, Κυρηναίων ἀνάθημα, βατιάκιον	ἀργυροῦν.	ΚΡΟΥΝΕΙΑ. Ἐπιγένης Μνηματίῳ· Κρατῆρες, κάδοι,
[11, 482]	γὰρ ἵστασαν τοῖς θεοῖς, οὐκ	ἀργυροῦν	οὐδὲ λιθοκόλλητον, ἀλλὰ γῆς Κωλιάδος
[11, 466]	Λαγυνοθήκη ἀργυρᾶ μία. Οἰνοφόρον βαρβαρικὸν	ἀργυροῦν	ποικίλον ἕν. Ἄλλα ποτήρια παντοδαπὰ
[11, 480]	ᾧ Τρίτων κυπαρίσσινος ἔχων κρατάνιον	ἀργυροῦν,	σειρὴν ἀργυρᾶ, καρχήσια βʹ ἀργυρᾶ,
[11, 469]	ῥυτὰ τέτταρα, ἡδυποτίδας τρεῖς, ἡθμὸν	ἀργυροῦν.	Σῆμος δ´ ἐν πέμπτῃ Δηλιάδος
[11, 479]	ρλβʹ οἰνοχόαι ἀργυραῖ βʹ ἀποθυστάνιον	ἀργυροῦν,	φιάλαι γʹ ἐπίχρυσοι. ~(Ναὸς Βυζαντίων,
[11, 480]	λʹ κρατάνια ἀργυρᾶ βʹ χύτρος	ἀργυροῦς,	ἀποθυστάνιον χρυσοῦν, κρατὴρ χρυσοῦς, Κυρηναίων
[11, 466]	ροϚ τούτων ἐπίχρυσα λγʹ Τισιγίτης	ἀργυροῦς	εἷς. (Μύστροι ἀργυροῖ κατάχρυσοι λβʹ
[11, 500]	μίμησιν εἰργάσαντο κεραμέους τε καὶ	ἀργυροῦς	σκύφους. Ὧν πρῶτοι μὲν ἐγένοντο
[11, 502]	ἐκνενιτρωμένα θεῖναι· κύαθος δ´ ἦν	ἀργυροῦς,	(τἀκπώματα) ἦγεν δύο δραχμάς, κυμβίον
[11, 496]	λέγων οὕτως· Κρατῆρε μὲν πρώτιστον	ἀργυρὼ	δύο, φιάλας δὲ πεντήκοντα, δέκα
[11, 488]	ἐμπείρεσθαι τοὺς χρυσοῦς ἥλους τῷ	ἀργυρῷ	ἐκπώματι κατὰ τὸν τῆς ἐμπαιστικῆς
[11, 489]	οὐσίαν. Ὁ μὲν γὰρ οὐρανὸς	ἀργύρῳ	προσέοικεν, οἱ δὲ ἀστέρες χρυσῷ
[11, 472]	ἢ Ἀποκαρτεροῦντί φησιν· Ἐφεξῆς στρώματ´,	ἀργυρώματα,	θηρίκλειοι καὶ τορευτὰ πολυτελῆ ποτήρια
[11, 500]	παῖδας, ἐπιτρόπους, ζεύγη, καμήλους, στρώματ´,	ἀργυρώματα,	φιάλας, τριήρεις, τραγελάφους, καρχήσια, (γαυλοὺς
[11, 478]	ὅ γε σπείσας ἐκ κόνδυος	ἀργυφέοιο	(νέκταρ ἐπ´ ἀλλοδαπὴν οἶμον ἔβαινε
[11, 504]	Τῷ γὰρ ὄντι ὁ οἶνος	ἄρδων	τὰς ψυχὰς τὰς μὲν λύπας
[11, 502]	φιάλας χρυσᾶς. Ἀναξανδρίδης δὲ φιάλας	Ἄρεος	καλεῖ τὰ ποτήρια ταῦτα. Αἰολεῖς
[11, 473]	ἠφάνικε πηλίκον τινὰ οἴεσθε μέγεθος	ἀρεσιαν	μέγαν πάνυ, καὶ ξηρὸν ἐπόης´
[11, 472]	μὲν ἀρτίως ὁ δεσπότης δι´	ἀρετὴν	τῶν θηρικλείων εὐκύκλωτον ἀσπίδα, ὑπεραφρίζουσαν,
[11, 506]	τοῦ δικαίου, τῆς τῶν πατέρων	ἀρετῆς	ἀναξίους εἶναι φάσκων. (Ἃ δὲ
[11, 504]	οὗτοι, αἰσθόμενοι τῆς ἰδίας ἑκάτερος	ἀρετῆς,	καὶ ἴσως καὶ περὶ πρωτείων
[11, 462]	μνημοσύνη, καὶ τὸν ὃς ἀμφ´	ἀρετῆς.	Οὔτι μάχας διέπειν Τιτήνων οὐδὲ
[11, 489]	φησιν ἐπ´ αὐτῶν· (Οὐρανῷ αἰὲν	ἄρηρεν	ἀγάλματα νυκτὸς ἰούσης. Περιττῶς δὲ
[11, 498]	δὲ παρὰ τῷ Ὁμήρῳ τῇ	(Ἀρήτῃ	δ´ ἐν χερσὶ τίθει δέπας
[11, 495]	πέλλης ἔπινον, ἄλλοτ´ αὐτός, ἄλλοτ´	Ἀρήτη	προὔπινεν. Φοῖνιξ δ´ ὁ Κολοφώνιος
[11, 466]	τριακοσίων, μετὰ τὸ τὰς τραπέζας	ἀρθῆναι	τετράμνουν ἑκάστῳ (τῶν τριακοσίων ἔκπωμα
[11, 509]	χρόνον ἐπέθετο τῇ πολιτείᾳ δι´	Ἀριδαίου.	Κριθεὶς δὲ καὶ ἁλοὺς καὶ
[11, 491]	γενήσονται γὰρ οὕτως ηʹ τὸν	ἀριθμόν·	ἀλλ´ ἐπείπερ ἔσχισται μὲν ἑκάτερον
[11, 492]	ἐνίεσθαι χάριν τοῦ σῴζειν τὸν	ἀριθμὸν	αὐτῶν, ποιητικῶς αἰνιττόμενος ὅτι τῶν
[11, 491]	δοιαὶ σημαίνει καὶ τὸ κατ´	ἀριθμὸν	εἶδος, τὸ δύο, οἷον· Δοιοὺς
[11, 466]	χρυσόκολλα καὶ πανάργυρα ἐκπώματ´, εἰς	ἀριθμὸν	ἑξήκοντα δίς. Ποσειδώνιος δ´ ἐν
[11, 491]	συμφυὲς καὶ τὸ συνεζευγμένον κατ´	ἀριθμόν,	ὡς ἐντούτοις· Δοιοὺς δ´ ἄρ´
[11, 492]	Πλειάδων ἓξ ὁρωμένων ὅμως ὁ	ἀριθμὸς	αὐτῶν οὐκ ἀπόλλυται, λέγονται δὲ
[11, 492]	ἀπόλλυται, λέγονται δὲ καὶ τῷ	ἀριθμῷ	καὶ τοῖς ὀνόμασιν ἑπτά. (Πρὸς
[11, 483]	σμικρότατα ἐς τὴν δίαιταν, ὑποδήματα	ἄριστα	Λακωνικὰ καὶ ἱμάτια φορεῖν ἥδιστα
[11, 498]	οἱ δῶκε σκύφος, ᾧπερ ἔπινεν.	Ἀρίσταρχος	δέ· Πλησάμενος δ´ ἄρα οἱ
[11, 501]	οὕτως καὶ τὴν ἀμφίθετον φιάλην.	(Ἀρίσταρχος	δὲ τὴν δυναμένην ἐξ ἀμφοτέρων
[11, 506]	τοὺς μεγίστους (παρ´ Ἀθηναίοις γενομένους	Ἀριστείδην	καὶ Θεμιστοκλέα, Μένωνα δὲ ἐπαινεῖ
[11, 506]	ἀντιπολιτευσαμένου Περικλεῖ καὶ Λυσίμαχον τὸν	Ἀριστείδου	τοῦ δικαίου, τῆς τῶν πατέρων
[11, 466]	Τελαμῶνι τῆς ἐπὶ Ἴλιον στρατείας	ἀριστεῖον	ἄλεισον δοῦναι. (Ὅτι ἐστὶ ποτήριον
[11, 459]	Ἀδράστῳ, ἄνδρες φίλοι, καθίσαντες οἱ	ἀριστεῖς	δειπνοῦσιν, ὁ δὲ Πολύιδος ἱερὰ
[11, 479]	αὐτῶν. Ἔδει γὰρ εἰς τὸν	ἀριστερὸν	ἀγκῶνα ἐρείσαντα καὶ τὴν δεξιὰν
[11, 479]	Ὑπομνήμασιν, ὧν ἀρχὴ Ἐν τῇ	ἀρίστῃ	πολιτείᾳ, φησίν· ὁ καλούμενος κότταβος
[11, 507]	ἦθος οὐδαμῶς εὐδοκιμεῖν. Καὶ γὰρ	Ἀρίστιππον	πρὸς Διονύσιον ἀποδημήσαντα ἔσκωπτεν, αὐτὸς
[11, 508]	τοὺς πλείους, ὄντας (ἐκ τῶν	Ἀριστίππου	διατριβῶν, ἐνίους δὲ κἀκ τῶν
[11, 495]	αὐτῆς Φιλόχορος ἐν δευτέρᾳ Ἀτθίδος.	(Ἀριστόδημος	δ´ ἐν τρίτῳ περὶ Πινδάρου
[11, 481]	ὦτα. Πτολεμαῖος δὲ ὁ τοῦ	Ἀριστονίκου	τὰ κυφά. Νίκανδρος δ´ ὁ
[11, 467]	Οἱ γὰρ μουσικοί, καθάπερ πολλάκις	Ἀριστόξενός	φησι, τὸ σίγμα λέγειν παρῃτοῦντο
[11, 495]	ὡς λέγουσι, πολλὸν ἀνθρώπων (ἐὼν	ἄριστος,	ἔλαβε πελλίδα χρυσῆν. Καὶ ἐν
[11, 499]	πρὸς ἡδονὴν διδοὺς ἑκάστῳ ποτήριον.	(Ἀριστοτέλης	δ´ ἐν τῇ Θετταλῶν Πολιτείᾳ
[11, 505]	ὁ Νικαεὺς ἱστορεῖ καὶ Σωτίων.	(Ἀριστοτέλης	δ´ ἐν τῷ περὶ Ποιητῶν
[11, 464]	συμφυραθείσης τῆς γῆς ὀπτᾶται. (Καὶ	Ἀριστοτέλης	δὲ ἐν τῷ περὶ Μέθης
[11, 496]	καὶ Διώξιππος ἐν Φιλαργύρῳ καὶ	Ἀριστοτέλης	ἐν τῷ περὶ Μέθης Λυγκεύς
[11, 508]	Νόμος γάρ ἐστιν, ὥς φησιν	Ἀριστοτέλης,	λόγος ὡρισμένος καθ´ ὁμολογίαν κοινὴν
[11, 489]	ἁμαρτάνοντες. Ἕτερον γὰρ εἶναί φησιν	Ἀριστοτέλης	πελειάδα καὶ ἕτερον περιστεράν. Πελειάδας
[11, 505]	διαλόγων, ἄντικρυς φάσκων ὁ πολυμαθέστατος	Ἀριστοτέλης	πρὸ Πλάτωνος διαλόγους γεγραφέναι τὸν
[11, 461]	μὲν γὰρ ὁ Μεσσήνιος, ὁ	Ἀριστοτέλους	μαθητής, ἐν τῷ περὶ Ἀλκαίου
[11, 509]	πικρῶς τυραννήσας οὐ μόνον τοὺς	ἀρίστους	τῶν πολιτῶν ἐξήλασεν, ἀλλὰ καὶ
[11, 460]	ἡ τῶν ποτηρίων σκευοθήκη παρ´	Ἀριστοφάνει	μὲν ἐν Γεωργοῖς· (Ὥσπερ κυλικείου
[11, 485]	ἐκπεταλώτερον δέ. Ἀρτεμίδωρος δ´ ὁ	Ἀριστοφάνειος	ποτήριον ποιόν. Ἀπολλοφάνης δὲ Κρησί·
[11, 470]	τοῖς χρόνοις κατὰ τὸν κωμικὸν	Ἀριστοφάνη.	Μνημονεύει δὲ τῆς κύλικος Θεόπομπος
[11, 484]	ἐκεῖ, ὥσπερ αἱ Θηρίκλειαι λέγονται.	Ἀριστοφάνης	Δαιταλεῦσι· Συβαρίτιδάς τ´ εὐωχίας, καὶ
[11, 485]	φησι τὴν οἰνοχόην λεπαστὴν καλεῖσθαι.	Ἀριστοφάνης	δὲ καὶ Ἀπολλόδωρος γένος εἶναι
[11, 485]	καλοῦμεν. Κύλικες δ´ ἦσαν μεγάλαι.	Ἀριστοφάνης	Εἰρήνῃ Τί δῆτ´ ἂν εἰ
[11, 479]	ἐν Κοριαννοῖ· Τὴν κοτυλίσκην μηδαμῶς.	Ἀριστοφάνης	ἐν Ἀχαρνεῦσι· Κοτυλίσκιον τὸ χεῖλος
[11, 478]	Τὸν κότυλον φέρει φησί, καὶ	Ἀριστοφάνης	ἐν Βαβυλωνίοις. Εὔβουλος δ´ ἐν
[11, 496]	τὸ μαρτύριον. Μνημονεύει αὐτοῦ καὶ	Ἀριστοφάνης	ἐν Δράμασι λέγων· Πάντες δ´
[11, 460]	ἐπεὶ ὑδροποτεῖν καὶ οἰνοποτεῖν λέγουσιν.	(Ἀριστοφάνης	ἐν Ἱππεῦσιν· Γαμφηλαῖσι δράκοντα κοάλεμον
[11, 502]	καὶ τὸ ἑταιρικὸν συνευωχούμενον φιλοτήσιον.	Ἀριστοφάνης·	Ἐπτάπους γοῦν ἡ σκιά ´στιν·
[11, 466]	τὴν ὁμοιότητα ἀρυβάλλους τινὲς καλοῦσιν.	Ἀριστοφάνης	Ἱππεῦσι· Κατασπένδειν κατὰ τῆς κεφαλῆς
[11, 483]	ὡς τῆς κύλικος λεγομένης κώθωνος.	Ἀριστοφάνης	Ἱππεῦσιν· Εἰς τὰς ἱππαγωγοὺς εἰσεπήδων
[11, 478]	οἷον λικνοφορήσας τούτων γεύεται. (ΚΟΤΥΛΗ.	Ἀριστοφάνης	Κωκάλῳ· Ἄλλαι ὑποπρεσβύτεραι γρᾶες Θασίου
[11, 467]	τὸ ἐγκεχαραγμένον ἔχοντας σαμφόρας καλοῦσιν.	Ἀριστοφάνης	Νεφέλαις· Οὔτ´ αὐτὸς οὔθ´ ὁ
[11, 498]	ποτοῖο. (Καὶ παρ´ Ὁμήρῳ δ´	Ἀριστοφάνης	ὁ Βυζάντιος γράφει· Πλησάμενος δ´
[11, 478]	ὕδατος καὶ δύο κοτύλας σίτου.	Ἀριστοφάνης	Προάγωνι· Ὃ δ´ ἀλφίτων πριάμενος
[11, 486]	ἀλλ´ ἀπὸ πόλεων ἢ ἐθνῶν.	(Ἀριστοφάνης	τε γὰρ ἐν Εἰρήνῃ φησί·
[11, 494]	Κἀν τοῖς Βαβυλωνίοις οὖν τοῖς	Ἀριστοφάνους	ἀκουσόμεθα ποτήριον τὸ ὀξύβαφον, ὅταν
[11, 479]	Θυατειρηνὸς παρατιθέμενος τὸ ἐκ Νεφελῶν	Ἀριστοφάνους·	Μηδὲ στέψω κοτυλίσκον. Σιμμίας δὲ
[11, 472]	καὶ τορευτὰ πολυτελῆ ποτήρια ἕτερα.	Ἀριστοφῶν	δ´ ἐν Φιλωνίδῃ· Τοιγαροῦν ἐμοὶ
[11, 466]	ἆθλον ὁ Βαθυκλῆς τῷ κριθέντι	ἀρίστῳ	τῶν καλουμένων ζʹ σοφῶν ἀπέλιπε.
[11, 466]	δὲ καὶ τὸ Βαθυκλέους τοῦ	Ἀρκάδος	ποτήριον, ὃ σοφίας ἆθλον ὁ
[11, 465]	εἷς ἐστι καὶ Πυθέας ὁ	Ἀρκὰς	ἐκ Φιαλείας, (ὃς καὶ ἀποθνῄσκων
[11, 490]	τε τό τε σθένος Ὠρίωνος	ἄρκτον	θ´, ἣν καὶ ἅμαξαν ἐπίκλησιν
[11, 470]	ἐς Αἰθιόπων, ἵνα δὴ θοὸν	ἅρμα	καὶ ἵπποι ἑστᾶς´, ὄφρ´ Ἠὼς
[11, 503]	Τελαμῶνα μηδὲ τὸν Παιῶνα μηδ´	Ἁρμόδιον.	ΩΙΟΣΚΥΦΙΑ. Περὶ τῆς ἰδέας τῶν
[11, 465]	πλείονα πασάμενος. Τοῦτο δ´ ἱστορεῖ	Ἁρμόδιος	ὁ Λεπρεάτης ἐν τῷ περὶ
[11, 479]	ἀποδίδωσι τὴν κοτύλην ἄλεισον. (ΚΟΤΤΑΒΙΣ.	Ἁρμόδιος	ὁ Λεπρεάτης ἐν τῷ περὶ
[11, 462]	ᾧ ἐστι τὸ Κάδμου καὶ	Ἁρμονίας	μνημεῖον, ὡς ἱστορεῖ Φύλαρχος ἐν
[11, 493]	καὶ ἐπὶ τούτων· Οἴσετε δ´	ἄρν´	ἕτερον λευκόν, ἑτέρην δὲ μέλαιναν.
[11, 466]	δὲ ποτήριον οὖς οὐκ ἔχον.	ΑΡΟΚΛΟΝ	ἡ φιάλη παρὰ τῷ Κολοφωνίῳ
[11, 489]	Πληιάδων Ἀτλαιγενέων ἐπιτελλομενάων ἄρχεσθ´ ἀμητοῖ´,	ἀρότοιο	δὲ δυσομενάων. ~(Καὶ Ἄρατος· Αἳ
[11, 490]	ἀρχομένοιο σημαίνειν ἐπένευσεν ἐπερχομένου τ´	ἀρότοιο.	Τὰς οὖν τῆς τῶν καρπῶν
[11, 466]	ἐρώμενοι. Σπουδὴ δὲ αὐτοῖς παῖδας	ἁρπάζειν·	καὶ τοῖς καλοῖς παρ´ αὐτοῖς
[11, 470]	ὑπόπτερος, ἄκρον ἐφ´ ὕδωρ εὕδονθ´	ἁρπαλέως	χώρου ἀφ´ Ἑσπερίδων γαῖαν ἐς
[11, 466]	μὴ τυχεῖν. Καλοῦνται δὲ οἱ	ἁρπασθέντες	παρασταθέντες. Διδόασι δὲ τῷ ἁρπασθέντι
[11, 466]	ἁρπασθέντες παρασταθέντες. Διδόασι δὲ τῷ	ἁρπασθέντι	στολὴν καὶ βοῦν καὶ ποτήριον·
[11, 502]	θηρικλείῳ, χάλκεον· ὃ δίδοσθαι τῷ	ἁρπασθέντι	ὑπὸ τοῦ ἐραστοῦ φησιν Ἑρμῶναξ.
[11, 498]	παντός, οὐκ εὖ· ὅτε γὰρ	ἀρσενικόν	ἐστιν ὁ σκύφος, ὡς λύχνος,
[11, 499]	εἶναι τὸ μέτρον τὴν λάγυνον.	Ἀρσενικῶς	δὲ εἴρηκε τὸν λάγυνον Νικόστρατος
[11, 498]	ἔπινεν. Εὐριπίδης δ´ ἐν Εὐρυσθεῖ	ἀρσενικῶς	ἔφη· Σκύφος τε μακρός. Καὶ
[11, 498]	δ´ Ἀττικοὶ τὴν εὐθεῖαν καὶ	ἀρσενικῶς	καὶ οὐδετέρως λέγουσιν. Ἡσίοδος δ´
[11, 497]	Πτολεμαίου βασιλέως φορήματα γενέσθαι τῶν	Ἀρσινόης	εἰκόνων. (Τῇ γὰρ εὐωνύμῳ χειρὶ
[11, 497]	δεῦτε, νέοι, νηῷ τῷδε παρ´	Ἀρσινόης.	Θεόφραστος δ´ ἐν τῷ περὶ
[11, 497]	τὸ ῥυτὸν εὐδίης δεῦτ´ ἴδετ´	Ἀρσινόης,	ὀρχηστὴν Βησᾶν Αἰγύπτιον· ὃς λιγὺν
[11, 466]	ἐν Καπύῃ τῆς Καμπανίας τῇ	Ἀρτέμιδι,	ἀργυροῦν, ἐκ τῶν Ὁμηρικῶν ἐπῶν
[11, 489]	πόλει τῆς Καμπανίας ἀνακείμενον τῇ	Ἀρτέμιδι	ποτήριον, ὅπερ λέγουσιν ἐκεῖνοι Νέστορος
[11, 485]	ταῖς λεγομέναις πτωματίσιν, ἐκπεταλώτερον δέ.	Ἀρτεμίδωρος	δ´ ὁ Ἀριστοφάνειος ποτήριον ποιόν.
[11, 494]	τῆς ἑορτῆς. Οὗ μὲν ἦμεν	ἄρτι	γὰρ ἐξ ὀξυβαφίων κεραμέων ἐπίνομεν·
[11, 471]	ἦν νέος. Ἐν δὲ Κυβευταῖς·	Ἄρτι	μὲν μάλ´ ἀνδρικὴν τῶν θηρικλείων
[11, 472]	ἐν Φιλωνίδῃ· Τοιγαροῦν ἐμοὶ μὲν	ἀρτίως	ὁ δεσπότης δι´ ἀρετὴν τῶν
[11, 462]	γλυκὺ καὶ καθαρόν. (Πάρκεινται δ´	ἄρτοι	ξανθοὶ γεραρή τε τράπεζα τυροῦ
[11, 489]	καὶ καλοῦσι σελήνας. Καὶ τὸν	ἄρτον	δ´ ἐκάλεσαν ὅτι τῶν σχημάτων
[11, 503]	φησιν οὕτως· Ἐστὶ δὲ ποτίβαζις	ἄρτος	κρίθινος καὶ πύρινος ὀπτὸς καὶ
[11, 483]	τὰ τῆς μάζης καὶ τῶν	ἄρτων	ἐπὶ τῆς τραπέζης καταλείμματα. ΚΥΜΒΗ.
[11, 466]	(ΑΝΑΦΑΙΑ ἡ θερμοποτὶς παρὰ Κρησίν.	ΑΡΥΒΑΛΛΟΣ	ποτήριον κάτωθεν εὐρύτερον, ἄνω δὲ
[11, 466]	δέ ἐστι τοῦ ἀρυστίχου ὁ	ἀρύβαλλος,	ἀπὸ τοῦ ἀρύτειν καὶ βάλλειν.
[11, 466]	καὶ αὐτὰ διὰ τὴν ὁμοιότητα	ἀρυβάλλους	τινὲς καλοῦσιν. Ἀριστοφάνης Ἱππεῦσι· Κατασπένδειν
[11, 466]	Ἱππεῦσι· Κατασπένδειν κατὰ τῆς κεφαλῆς	ἀρυβάλλῳ	ἀμβροσίαν. Οὐ πόρρω δέ ἐστι
[11, 501]	εἰς δὲ τὸ εἶδος οὐκ	ἀρύθμως	παίζονται. Ἀπίων δὲ καὶ Διόδωρός
[11, 501]	γυναικείαις πυέλοις, ὅθεν τοῖς σκαφίοις	ἀρύουσιν.	Τίμαρχος δ´ ἐν τετάρτῳ περὶ
[11, 479]	αἷμα τὸ ἀμφοτέραις ταῖς χερσὶν	ἀρυσθῆναι	δυνάμενον. Καὶ ἐν κοτύλῃ δέ
[11, 466]	πρὸς θεῶν ὀλουμένη, (ἣ τὰς	ἀρύστεις	ὧδ´ ἔχους´ ἐκώμασας. Ἐστὶ δὲ
[11, 466]	βάλλειν. Λέγουσι δὲ καὶ πρόχουν	ἄρυστιν.	Σοφοκλῆς· Κακῶς σὺ πρὸς θεῶν
[11, 466]	Ἐστὶ δὲ καὶ πόλις Ἰώνων	Ἄρυστις.	ΑΡΓΥΡΙΣ εἶδος ποτηρίου, οὐ μόνον
[11, 466]	Οὐ πόρρω δέ ἐστι τοῦ	ἀρυστίχου	ὁ ἀρύβαλλος, ἀπὸ τοῦ ἀρύτειν
[11, 495]	ἐς τὴν χρείαν πῖπτον μετεσχημάτισται,	(ἀρυταίνῃ	μάλιστα ἐοικός, ὃ δὴ καλοῦμεν
[11, 466]	ἀρυστίχου ὁ ἀρύβαλλος, ἀπὸ τοῦ	ἀρύτειν	καὶ βάλλειν. Λέγουσι δὲ καὶ
[11, 477]	κισσοῦ σπονδοποιέονται πετάλοισιν, ὅθεν τὰ	ἀρχαῖα	ἐκπώματα κισσύβια φωνέεται. Κισσύβιον μετὰ
[11, 501]	τῶν φιαλῶν Ἰωνική ἐστι καὶ	ἀρχαία.	Ἔτι γοῦν καὶ νῦν οὕτως
[11, 483]	γράφει οὕτως· Ἀλλὰ μὴν ὅτι	ἀρχαικὸν	ἦν τὸ τοιοῦτον (δὲ) τῆς
[11, 503]	Τὸν ψυγέα, φησίν, ἐκάλουν οἱ	ἀρχαῖοι	δῖνον. Νίκανδρος δ´ ὁ Θυατειρηνὸς
[11, 466]	(Ὅτι διὰ σπουδῆς εἶχον οἱ	ἀρχαῖοι	ἐγκόλαπτον ἱστορίαν ἔχειν ἐν ἐκπώμασιν.
[11, 461]	δ´ ἐστὶ ζητῆσαι εἰ οἱ	ἀρχαῖοι	μεγάλοις ἔπινον ποτηρίοις. Δικαίαρχος μὲν
[11, 479]	κρανίον ἔκπωμα οὕτως ὠνόμαζον οἱ	ἀρχαῖοι.	Πολέμων γοῦν ἢ ὅστις ἐστὶν
[11, 466]	ὖ στοιχεῖον, ἐπεὶ πάντες οἱ	ἀρχαῖοι	τῷ οὖ ἀπεχρῶντο οὐ μόνον
[11, 475]	καρχήσια. Ἔθος γὰρ ἦν τοῖς	ἀρχαίοις	ἐπὶ τῶν τραπεζῶν κεκραμένα τιθέναι
[11, 474]	διὰ τὸ ἀνατετάσθαι οὕτως ὠνόμασται.	Ἀρχαιότατον	δ´ ἐστὶ ποτήριον τὸ καρχήσιον,
[11, 476]	δὲ πολλοὶ παράγουσι πίνοντας τοὺς	ἀρχαίους	κέρασι. Πίνδαρος μὲν ἐπὶ τῶν
[11, 501]	τὸ ποιῆσαι θεῖναι πρὸς τῶν	ἀρχαίων	ἐλέγετο. (Δύναται δὲ καὶ ἡ
[11, 477]	τι ποτηρίου, ἴσως, φησίν, κατ´	ἀρχὰς	ἐκ κισσίνου κατασκευασθὲν ξύλου. (Νίκανδρος
[11, 463]	ἀοιδή, ὀρχείσθω τις, ἑκὼν δ´	ἄρχε	φιλοφροσύνης. Ὅντινα δ´ εὐειδὴς μίμνει
[11, 502]	κελεύειν ἐγχεῖν. Παραμηκύνειν ἐγχειροῦντος τοῦ	Ἀρχεβούλου,	εὐκαιρότατα προχέων ὁ παῖς τοῦ
[11, 467]	ἐγᾦδα· δείνῳ περὶ κάτω τετραμμένῳ.	Ἀρχέδικος	δ´ ἐν Διαμαρτάνοντι παράγων οἰκέτην
[11, 506]	οὗ τὸ ἐπίγραμμα, ἀλλὰ καὶ	Ἀρχελάου	τοῦ Μακεδονίας βασιλέως, (ὃν οὐ
[11, 506]	ὃν Σπεύσιππός φησι φίλτατον ὄντα	(Ἀρχελάῳ)	Φιλίππῳ τῆς βασιλείας αἴτιον γενέσθαι.
[11, 489]	καὶ Ἡσίοδος· Πληιάδων Ἀτλαιγενέων ἐπιτελλομενάων	ἄρχεσθ´	ἀμητοῖ´, ἀρότοιο δὲ δυσομενάων. ~(Καὶ
[11, 469]	δ´ ὁ νεώτερός φησι· Παρ´	Ἀρχεφῶντος	ἡδυποτίδας δώδεκα. (ΗΡΑΚΛΕΙΟΝ. Πείσανδρος ἐν
[11, 489]	καὶ ἀμητὸς καὶ τῶν καρπῶν,	ἀρχὴ	γενέσεως καὶ συναιρέσεως, καθά φησι
[11, 479]	ὁ Δελφὸς ἐν Ὑπομνήμασιν, ὧν	ἀρχὴ	Ἐν τῇ ἀρίστῃ πολιτείᾳ, φησίν·
[11, 459]	~(Ἄγε δή, τίς	ἀρχὴ	τῶν λόγων γενήσεται; Κατὰ τὸν
[11, 504]	ζηλοτυπίαν, ἢ τάχα φιλονίκως εἶχον	ἀρχῆθεν	πρὸς ἑαυτοὺς οἱ ἄνδρες οὗτοι,
[11, 478]	ἐστὶ μὲν Περσικόν, τὴν δὲ	ἀρχὴν	ἣν Ἕρμιππος ἀστρολογικὸς ὡς ὁ
[11, 508]	ἢ φιλοσοφεῖν. Ὅθεν Φιλίππου τὴν	ἀρχὴν	παραλαβόντος Παρμενίων αὐτὸν ἐν Ὠρεῷ
[11, 506]	τοὺς ἀνθρώπους ὅτι καὶ τὴν	ἀρχὴν	τῆς βασιλείας Φίλιππος διὰ Πλάτωνος
[11, 493]	τοῦ πρώτου στίχου πρὸς τὴν	ἀρχὴν	ὑπὸ τὸ ἄλλος μέν, εἶτα
[11, 493]	ἄλλος μέν, εἶτα τὸ ἐξ	ἀρχῆς	συνεροῦμεν ἄλλος μὲν γέρων μογέων
[11, 487]	ἐντραγεῖν, σπονδή, κρότος. ~(Δίφιλος Σαπφοῖ·	Ἀρχίλοχε,	δέξαι τήνδε τὴν μετανιπτρίδα μεστὴν
[11, 505]	αἱ Ἀθῆναι (καὶ) νέον τοῦτον	Ἀρχίλοχον	ἐνηνόχασιν. Ἄλλοι δέ φασιν ὡς
[11, 483]	ἐν πιθάκναις (Μνημονεύει αὐτοῦ καὶ	Ἀρχίλοχος	ἐν Ἐλεγείοις ὡς ποτηρίου οὕτως·
[11, 499]	πίσσης κωνίτιδος, ἥμισυ δ´ οἴνου,	Ἀρχῖν´,	ἀτρεκέως ἥδε λάγυνος ἔχει. Λεπτοτέρης
[11, 499]	οἱ παρέθηκε Φόλος κεράσας. καὶ	Ἄρχιππος	δὲ ἐν Ἀμφιτρύωνι οὐδετέρως εἴρηκε.
[11, 463]	Προκλέι Περσείδαις τ´, ἐκ Διὸς	ἀρχόμενοι,	(πίνωμεν, παίζωμεν, ἴτω διὰ νυκτὸς
[11, 490]	σφισι καὶ θέρεος καὶ χείματος	ἀρχομένοιο	σημαίνειν ἐπένευσεν ἐπερχομένου τ´ ἀρότοιο.
[11, 488]	δὲ τὸν πρόσθετον, ἀπὸ ὀξέος	ἀρχόμενον,	καταλήγοντα δ´ εἰς πλατύτερον, ἐφ´
[11, 503]	δὲ τὸν πρόσθετον ἀπ´ ὀξέος	ἀρχόμενον,	(καταλήγοντα δὲ εἰς πλατύτερον, ἐφ´
[11, 462]	καὶ ἄλλα ἄττα μετὰ τούτων	ἀρώματα.	ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΙΙ. (Ὁρῶν οὖν ὑμῶν
[11, 464]	τῆς Κόπτου καταγόμενα· μετὰ γὰρ	ἀρωμάτων	συμφυραθείσης τῆς γῆς ὀπτᾶται. (Καὶ
[11, 461]	ποιητὴν Πρατίναν. Οὐ γᾶν αὐλακισμέναν	ἀρῶν,	ἀλλ´ ἄσκαφον ματεύων, κυλικηγορήσων ἔρχομαι,
[11, 489]	πελειάδας οὐ σημαίνει τὰς ὄρνιθας,	ἅς	τινες ὑπονοοῦσι περιστερὰς εἶναι, ἁμαρτάνοντες.
[11, 491]	τῶν ὤτων ἀκουσόμεθα μίαν πελειάδα·	ἃς	δοιὰς εἶπεν καθὸ συμφυεῖς εἰσιν
[11, 462]	πεποιημένας μικρὰς ὅσον σκιᾶς ἕνεκα,	ἃς	καὶ περιφέρουσιν ὅπου ἂν πορεύωνται.
[11, 489]	καλεῖ νῦν τὰς Πλειάδας, πρὸς	ἃς	σπόρος τε καὶ ἀμητὸς καὶ
[11, 509]	ἀδόξως βιοῦντες. Χρημάτων γὰρ ἐξ	ἀσεβείας	καὶ παρὰ φύσιν κυριεύσαντες διὰ
[11, 505]	τὸν τρόπον, ὡς χαλεπός, ὡς	ἀσελγής,	διηγησαμένου· ὁ καλὸς Πλάτων μονονουχὶ
[11, 509]	τῆς εὐμορφίας τῶν καθ´ ἡμᾶς	ἀσελγῶν	πλείονα πρόνοιαν ἐποιοῦντο· λέγει δ´
[11, 490]	ἀμβροσίαν, ὡς οἱ πολλοὶ δοξάζουσιν	(ἄσεμνον	γάρ) ἀλλὰ τὰς Πλειάδας. Οἰκεῖον
[11, 490]	ἐπίθετον πελειάδων, ἐπεὶ διὰ τὴν	ἀσθένειαν	εὐλαβὴς ἡ ὄρνις αὕτη· τρεῖν
[11, 485]	Ἀσκληπιῷ· Τὴν δὲ γραῦν τὴν	ἀσθενοῦσαν	πάνυ πάλαι, τὴν βρυτικήν, ῥίζιον
[11, 466]	ταῖς πρὸς τοὺς ἐν τῇ	Ἀσίᾳ	σατράπας φέρεταί τις ἐπιστολὴ ἐν
[11, 500]	Θίμβρωνος Δερκυλλίδαν ἔπεμψαν εἰς τὴν	Ἀσίαν,	ἀκούοντες ὅτι πάντα πράττειν εἰώθασιν
[11, 500]	πράττειν εἰώθασιν οἱ περὶ τὴν	Ἀσίαν	βάρβαροι μετὰ ἀπάτης καὶ δόλου.
[11, 500]	ἐν τῷ πρώτῳ τῶν τῆς	Ἀσίας	Σταθμῶν περὶ τοῦ ἀερομέλιτος καλουμένου
[11, 477]	τὰ Αἰγύπτια κιβώρια. (ΚΟΝΔΥ ποτήριον	Ἀσιατικόν.	Μένανδρος Κόλακι· Κοτύλας χωροῦν δέκα
[11, 464]	τῆς καθ´ ἑαυτὸν ἡλικίας οὐκ	ἀσίτους	εἶναι τοὺς θεωροῦντας. ~(Φανόδημος δὲ
[11, 461]	Οὐ γᾶν αὐλακισμέναν ἀρῶν, ἀλλ´	ἄσκαφον	ματεύων, κυλικηγορήσων ἔρχομαι, οὐ τῶν
[11, 509]	ληψολιγομίσθῳ τέχνῃ (συνών τις, οὐκ	ἄσκεπτα	δυνάμενος λέγειν, εὖ μὲν μαχαίρᾳ
[11, 468]	φησι· Καὶ χρύσεια δέπαστρα καὶ	ἀσκηθέος	κελέβειον ἔμπλειον μέλιτος, τό ῥά
[11, 475]	φησιν· Καὶ χρύσεια δέπαστρα καὶ	ἀσκηθέος	κελέβειον ἔμπλειον μέλιτος, τό ῥά
[11, 468]	ἐν μὲν ὕδωρ, ἐν δ´	ἀσκηθὲς	μέλι χεῦαν ἀργυρέῳ κρητῆρι, περιφραδέως
[11, 477]	μετὰ χερσὶν ἔχων μέλανος οἴνοιο.	Ἀσκληπιάδης	δ´ ὁ Μυρλεανὸς ἐν τῷ
[11, 498]	οἱ δῶκε σκύφον, ᾧπερ ἔπινεν.	Ἀσκληπιάδης	δ´ ὁ Μυρλεανὸς ἐν τῷ
[11, 501]	τὴν ἀμφιθέουσαν κυκλοτερεῖ τῷ σχήματι.	Ἀσκληπιάδης	δ´ ὁ Μυρλεανὸς Ἡ μὲν
[11, 474]	ἱστορεῖ καὶ Ἡρόδωρος ὁ Ἡρακλεώτης.	Ἀσκληπιάδης	δ´ ὁ Μυρλεανὸς κεκλῆσθαί φησιν
[11, 501]	παραπλήσιος ἠθμῷ. Ὁ δὲ Μυρλεανὸς	Ἀσκληπιάδης	ἐν τοῖς περὶ Κρατίνου βαλανειόμφαλοι,
[11, 488]	ἄλλα ποτήριά φησιν ὁ Μυρλεανὸς	Ἀσκληπιάδης	ἐν τῷ περὶ τῆς Νεστορίδος
[11, 488]	ἀμογητὶ ἄειρεν. Ταῦτα προθέμενος ὁ	Ἀσκληπιάδης	ζητεῖ περὶ τῶν ἥλων, πῶς
[11, 466]	Τηλεμάχῳ καλὸν δέπας. Φησὶν οὖν	Ἀσκληπιάδης	ὁ Μυρλεανός· Δοκεῖ μοι φιαλῶδες
[11, 503]	Περὶ τῆς ἰδέας τῶν ποτηρίων	Ἀσκληπιάδης	ὁ Μυρλεανὸς ἐν τῷ περὶ
[11, 487]	τηνδὶ μετανιπτρίδα τῆς Ὑγιείας. Φιλέταιρος	Ἀσκληπιῷ·	Ἐνέσεισε μεστὴν ἴσον ἴσῳ μετανιπτρίδα
[11, 485]	τοῦ ποτηρίου. Ἀντιφάνης δὲ ἐν	Ἀσκληπιῷ·	Τὴν δὲ γραῦν τὴν ἀσθενοῦσαν
[11, 475]	Κήρυκας ἀθανάτοισι φέρειν μέλανος οἴνοιο	ἀσκὸν	ἐνίπλειον κελέβειόν θ´ ὅττι φέριστον
[11, 470]	παροιμίαν αἰεί ποτ´ εὖ μὲν	ἀσκός,	εὖ δὲ θύλακος ἅνθρωπός ἐστιν.
[11, 471]	καλεῖς σύ, φίλτατε; {ΣΠΙ. Ἵν´	ἀσπάσωμαι·	δεῦρο παρ´ ἐμέ, Θεολύτη, παρὰ
[11, 462]	τοῦ νεὼ τῆς Ἀθηνᾶς ἀόρατον	ἀσπίδα·	καὶ οὕτως ἀφιᾶσιν εἰς τὴν
[11, 472]	δι´ ἀρετὴν τῶν θηρικλείων εὐκύκλωτον	ἀσπίδα,	ὑπεραφρίζουσαν, τρυφῶσαν, ἴσον ἴσῳ κεκραμένην,
[11, 477]	καὶ κισσυβίῳ τῶν μὲν ἐν	ἄστει	καὶ μετρίων οὐδεὶς ἐχρῆτο, συβῶται
[11, 498]	τῷ κισσυβίῳ τῶν μὲν ἐν	ἄστει	καὶ μετρίων οὐδεὶς ἐχρῆτο, συβῶται
[11, 489]	θεοῖς καθαγιζομένους, (φθόεις κυκλοτερεῖς καὶ	ἀστέρας	ἔχοντας, οὓς καὶ καλοῦσι σελήνας.
[11, 489]	ἰδιαίτερόν ἐστιν. Ἔχει γὰρ καὶ	ἀστέρας,	οὓς ἥλοις ὁ ποιητὴς ἀπεικάζει
[11, 489]	ποιητὴς ἀπεικάζει διὰ τὸ τοὺς	ἀστέρας	περιφερεῖς εἶναι τοῖς ἥλοις ὁμοίως
[11, 489]	οὐρανὸς ἀργύρῳ προσέοικεν, οἱ δὲ	ἀστέρες	χρυσῷ διὰ τὸ πυρῶδες. (Ὑποθέμενος
[11, 489]	ἀργυροῦ ἐκπώματος φύσει, τὴν τῶν	ἀστέρων	καὶ τοῦ οὐρανοῦ ἐκτυπῶν κατὰ
[11, 489]	ἐπὶ τὰ κράτιστα τῶν ἀπλανῶν	ἀστέρων,	οἷς δὴ τεκμαίρονται τὰ περὶ
[11, 495]	λέγων οὕτως· Θαλῆς γάρ, ὅστις	ἀστέρων	ὀνήιστος καὶ τῶν τότ´, ὡς
[11, 492]	πως ἀπόλωλεν ἀπευθὴς ἐκ Διὸς	ἀστήρ,	ἐξ οὗ καὶ γενεῆθεν ἀκούομεν,
[11, 481]	πάλιν ἐν τῷ αὐτῷ· Ἐπ´	ἀστράβης	δὲ ὀχούμενος ἐξ Ἀργούρας τῆς
[11, 502]	ἧς τῷ πυθμένι χρυσοῖ ὑπέκειντο	ἀστράγαλοι.	Σῆμος δ´ἐν Δήλῳ ἀνακεῖσθαί φησι
[11, 477]	τὸ χήτιον τὸ χωροῦν τοὺς	ἀστραγάλους.	Διονύσιος δ´ ὁ Σάμιος ἐν
[11, 490]	γάρ ἐστιν ὁ Ὠρίων τῇ	ἀστροθεσίᾳ	τῶν Πλειάδων· διὸ καὶ ὁ
[11, 491]	κόρας εἴτ´ αὖ καὶ ἀνθρωποειδεῖς,	ἄστροις	δὲ πεποικιλμένας. Τὸ μέντοι Ἀμφὶς
[11, 492]	Τὸ ὁρώμενον οὖν ἐν τοῖς	ἄστροις	καὶ ἐν τῇ φαινομένῃ κατασκευῇ
[11, 478]	τὴν δὲ ἀρχὴν ἣν Ἕρμιππος	ἀστρολογικὸς	ὡς ὁ κόσμος ἐξ οὗ
[11, 491]	εἰς Ἡσίοδον δὲ ἀναφερομένην ποιήσας	Ἀστρονομίαν	αἰεὶ Πελειάδας αὐτὰς λέγει· (Τὰς
[11, 490]	Πλειάδας τὸ ἐνδοξότατον τῶν ἀπλανῶν	ἄστρων	ὑπείληφε, δῆλον ἐκ τοῦ προτάττειν
[11, 496]	τινα ἐκαλεῖτο. Μνημονεύει δ´ αὐτῶν	Ἀστυδάμας	ἐν Ἑρμῇ λέγων οὕτως· Κρατῆρε
[11, 472]	ἐγὼ κενὸν τρίψας, ποήσας λαμπρόν,	ἀσφαλῆ	βάσιν στήσας, συνάψας καρπίμοις κισσοῦ
[11, 491]	Πέλειαι. Ποσείδιππός τ´ ἐν τῇ	Ἀσωπίᾳ·	Οὐδέ τοι ἀκρόνυχοι ψυχραὶ δύνουσι
[11, 485]	εἰς τὰς μέθας καὶ τὰς	ἀσωτίας	πολλὰ ἀναλισκόντων, οὓς λαφύκτας καλοῦμεν.
[11, 496]	ἐν ἀργυρέοις. Φιλητᾶς δ´ ἐν	Ἀτάκτοις	ἀγγεῖον ξύλινον, ἀφ´ οὗ τοὺς
[11, 467]	ὀνομάζουσιν, ὡς Φιλητᾶς φησιν ἐν	Ἀτάκτοις.	~(ΔΕΠΑΣΤΡΟΝ. Σιληνὸς καὶ Κλείταρχος ἐν
[11, 467]	γίνεται ὅμοια. (ΓΥΑΛΑΣ. Φιλητᾶς ἐν	Ἀτάκτοις	Μεγαρέας οὕτω φησὶ καλεῖν τὰ
[11, 498]	Αἰολεῖς, ὡς Φιλητᾶς φησιν ἐν	Ἀτάκτοις.	(ΣΚΥΦΟΣ. Τούτου τινὲς τὴν γενικὴν
[11, 495]	τὸ ποτήριον. Φιλητᾶς δ´ ἐν	Ἀτάκτοις	τὴν κύλικα Βοιωτούς. (ΠΕΝΤΑΠΛΟΑ. Μνημονεύει
[11, 475]	κεῖτο μέλιτος πεπληθός. Καὶ πάλιν·	Ἀτὰρ	ἀμφίθετον κελέβειον ἑλόντες ἔμπλειον μέλιτος,
[11, 488]	δέ οἱ ἧλοι χρύσειοι πάμφαινον·	ἀτὰρ	περὶ κουλεὸν ἦεν ἀργύρεον. Ἀπελλῆς
[11, 467]	(Μισῶ κάκιστον γραμματικὸν ἔκπωμ´ ἀεί.	Ἀτὰρ	ὡς ὅμοιον οὑμὸς υἱὸς ᾤχετο
[11, 507]	μετεωρότερον καὶ καθαρώτερον ἀνέρχεσθαι τόπον,	ἅτε	κουφότητος μετεχούσας, τί πλέον ἡμῖν;
[11, 495]	Μνημονεύει αὐτῆς Φιλόχορος ἐν δευτέρᾳ	Ἀτθίδος.	(Ἀριστόδημος δ´ ἐν τρίτῳ περὶ
[11, 464]	Πέρσαις, φησίν, ὃν ἂν βασιλεὺς	ἀτιμάσῃ,	κεραμέοις χρῆται. Χοιρίλος δ´ ὁ
[11, 509]	τῇ πόλει ἐπέμενε παλαιὸς καταγεγηρακώς,	ἀτίμως	δὲ καὶ ἀδόξως διαζῶν. Τοιοῦτοι
[11, 489]	καθά φησι καὶ Ἡσίοδος· Πληιάδων	Ἀτλαιγενέων	ἐπιτελλομενάων ἄρχεσθ´ ἀμητοῖ´, ἀρότοιο δὲ
[11, 490]	Σαφῶς γὰρ τὰς Πλειάδας οὔσας	Ἄτλαντος	θυγατέρας Πελειάδας καλεῖ, καθάπερ καὶ
[11, 491]	τὴν ὁμοφωνίαν· Αἱ δ´ ἕπτ´	Ἄτλαντος	παῖδες ὠνομασμέναι πατρὸς μέγιστον ἆθλον
[11, 490]	Μαίας εὐπλοκάμοιο παῖς, ἔτικτε δ´	Ἄτλας	ἑπτὰ ἰοπλοκάμων φιλᾶν θυγατρῶν τάν
[11, 462]	ἄνθεα καὶ κηρία καὶ λιβανωτὸν	ἄτμητον	καὶ ἄλλα ἄττα μετὰ τούτων
[11, 509]	ἔχων τριχώματα, εὖ δ´ ὑποκαθιεὶς	ἄτομα	πώγωνος βάθη, εὖ δ´ ἐν
[11, 508]	Ὁ δὲ Πλάτων πῶς; οὐκ	ἄτοπον	τριῶν Ἀθηναίων γενομένων νομοθετῶν τῶν
[11, 499]	κωνίτιδος, ἥμισυ δ´ οἴνου, Ἀρχῖν´,	ἀτρεκέως	ἥδε λάγυνος ἔχει. Λεπτοτέρης δ´
[11, 499]	γάλα θεῖσα τυρὸν ἐτύρησας μέγαν	ἄτρυφον	ἀργειοφόνται. Αἰσχύλος δ´ ἐν Περραιβίσι
[11, 482]	δράματ´ ἐκμαθεῖν δέοι καὶ Δημοφῶντος,	ἅττ´	ἐποίησεν εἰς Κότυν, ῥήσεις τε
[11, 462]	καὶ λιβανωτὸν ἄτμητον καὶ ἄλλα	ἄττα	μετὰ τούτων ἀρώματα. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΙΙ.
[11, 484]	ἀπὸ τοῦ κεράμου, ὡς τὰ	Ἀττικὰ	σκεύη, ἢ ἀπὸ τοῦ σχήματος
[11, 480]	αἵ τε Ἀργεῖαι καὶ αἱ	Ἀττικαί.	Καὶ τῶν μὲν Ἀττικῶν μνημονεύει
[11, 494]	διδόασι πιεῖν. ΟΛΛΙΞ. Πάμφιλος ἐν	Ἀττικαῖς	Λέξεσι τὸ ξύλινον ποτήριον ἀποδίδωσι.
[11, 483]	καταλείμματα. ΚΥΜΒΗ. Φιλήμων ἐν ταῖς	Ἀττικαῖς	Φωναῖς κύλικος εἶδος. Ἀπολλόδωρος δ´
[11, 499]	κοτύλης. (Χωρεῖν δ´ αὐτὸ κοτύλας	Ἀττικὰς	δώδεκα. Καὶ ἐν Πάτραις δέ
[11, 480]	τύπον ἔχειν διάφορον πρὸς τὰς	Ἀττικάς.	Φοξαὶ γοῦν ἦσαν τὸ χεῖλος,
[11, 495]	κύλικα. Κράτης δ´ ἐν δευτέρῳ	Ἀττικῆς	Διαλέκτου γράφει οὕτως· Οἱ χόες
[11, 497]	ῥύσεως. (ΣΑΝΝΑΚΙΑ. Κράτης ἐν πέμπτῳ	Ἀττικῆς	Διαλέκτου ἔκπωμά φησιν εἶναι οὕτως
[11, 460]	πόσεως, ὡς τὸ ἔκπωμα οἱ	Ἀττικοί,	ἐπεὶ ὑδροποτεῖν καὶ οἰνοποτεῖν λέγουσιν.
[11, 495]	ὃν τὸν οἶνον κιρνᾶσιν οἱ	Ἀττικοί.	Κοίλοις ἐν προάροις φησὶ Πάμφιλος.
[11, 498]	ὡς τεῖχος τείχους. Οἱ δ´	Ἀττικοὶ	τὴν εὐθεῖαν καὶ ἀρσενικῶς καὶ
[11, 470]	χάλκεον. ΗΜΙΤΟΜΟΣ ἔκπωμά τι παρ´	Ἀττικοῖς	ἀπὸ τοῦ σχήματος ὀνομασθέν, φησὶν
[11, 468]	φιάλην. Φιλήμων δ´ ἐν τοῖς	Ἀττικοῖς	Ὀνόμασιν ἢ Γλώτταις προθεὶς καλπίς
[11, 502]	φησὶ θέσθαι Ἀργείους καὶ Αἰγινήτας	Ἀττικὸν	μηδὲν προσφέρειν πρὸς τὰς θυσίας
[11, 463]	μεγάλων κυλίκων ἐπιδέξια, ὁ δ´	Ἀττικὸς	ἐκ μικρῶν ἐπιδέξια, ὁ δὲ
[11, 503]	ψυκτηρίαν τινὲς ὀνομάζουσιν. Τοὺς δ´	Ἀττικοὺς	καὶ κωμῳδεῖν τὸν ψυγέα ὡς
[11, 480]	αἱ Ἀττικαί. Καὶ τῶν μὲν	Ἀττικῶν	μνημονεύει Πίνδαρος ἐν τοῖσδε· Ὦ
[11, 469]	ὁ Ἀθηναῖος ἐν τῷ περὶ	Ἀττικῶν	Ὀνομάτων ἢ Γλωσσῶν. Στέφανος δ´
[11, 491]	βούλεταί τις ὀρνιθοφυεῖς κόρας εἴτ´	αὖ	καὶ ἀνθρωποειδεῖς, ἄστροις δὲ πεποικιλμένας.
[11, 496]	τὸ μὲν μὴ εἰσφέρεσθαι ἔτι	αὖ	καταμένει· τοσοῦτον δὲ πίνουσιν ὥστε
[11, 476]	δίδου, ἐκ δὲ τοῦ κέρατος	αὖ	μοι δὸς πιεῖν ἅπαξ μόνον.
[11, 466]	ἀχρήμων, ἀφνεὸς τότε, τοὶ δ´	αὖ	πλουτέοντες Εἶτ´ ἐπάγει· Ἀέξονται φρένας
[11, 491]	εἰς δύο σχίσεις, τούτων δ´	αὖ	συνάφεια κατὰ τὴν τελευταίαν ὑπόληξιν,
[11, 504]	τῷ Συμποσίῳ φησίν· Ὁ δ´	αὖ	Σωκράτης εἶπεν· ἀλλὰ πίνειν μέν,
[11, 501]	σημαίνει τὸ περί, τοῦτο δ´	αὖ	τὸ περιττόν; ὥστε λέγεσθαι τὴν
[11, 485]	λεπαστῇ, τοῦτ´ ἐποίησεν ἐκπιεῖν. Φιλύλλιος	Αὔγῃ·	Πάντα γὰρ ἦν μέστ´ ἀνδρῶν
[11, 481]	οὐκ ἀβούλως, ἀλλὰ πόρρωθεν κατεσκευασμέναι	αὔθ´	ὅπως ἀνεκλογίστως πλεῖστος οἶνος ἐκποθῇ.
[11, 461]	Φλιάσιον ποιητὴν Πρατίναν. Οὐ γᾶν	αὐλακισμέναν	ἀρῶν, ἀλλ´ ἄσκαφον ματεύων, κυλικηγορήσων
[11, 466]	πρὸς ὠκύτητα χρόνου. Ὡς Ἀμειψίας·	Αὔλει	μοι μέλος· σὺ δ´ ᾆδε
[11, 466]	τήνδ´, ἐκπίομαι δ´ ἐγὼ τέως.	Αὔλει	σύ, καὶ σὺ τὴν ἄμυστιν
[11, 504]	ἐν αὐτοῖς ὃ μὲν τὰς	αὐλητρίδας	ἐκβάλλει, ὃ δὲ εἰσάγει· (καὶ
[11, 467]	τὸ σκληρόστομον εἶναι καὶ ἀνεπιτήδειον	αὐλῷ·	(τὸ δὲ ῥῶ διὰ τὸ
[11, 465]	τοῦ Διονύσου, ὅτι τὸν οἶνον	αὐξάνει	τὸ ὕδωρ κιρνάμενον. Ἡσθέντες οὖν
[11, 466]	δίκας, εὐδαιμονοῦσιν, ὠφελοῦσι τοὺς φίλους.	Αὔξει	γὰρ καὶ τρέφει μεγαλύνει τε
[11, 504]	πίνῃ, καὶ μάλα ὀρθά τε	αὔξεται	καὶ θάλλοντα ἀφικνεῖται εἰς τὴν
[11, 474]	Λεπτὴ δὲ κυρτοῖς ἐγγελῶσα κύμασιν	αὔρα,	κόρη Σκείρωνος, ἡσύχῳ ποδὶ (προσῆγε
[11, 504]	ἐκεῖνα, ὅταν μὲν ὁ θεὸς	αὐτὰ	ἄγαν ἀθρόως ποτίζῃ, οὐ δύναται
[11, 466]	τὰ συσπαστὰ βαλάντια, ἃ καὶ	αὐτὰ	διὰ τὴν ὁμοιότητα ἀρυβάλλους τινὲς
[11, 501]	εἰσιν. Καὶ Δίδυμος δὲ τὰ	αὐτὰ	εἰπὼν παρατίθεται τὰ Λυκόφρονος οὕτως
[11, 504]	τὰ τῶν ἀνθρώπων σώματα τὰ	αὐτὰ	πάσχειν ἅπερ καὶ τὰ τῶν
[11, 474]	δὲ καὶ γλαφυρὰ πάντες ὡσπερεὶ	αὐτὰ	τὰ ποτήρι´, οὐ τὸν οἶνον
[11, 475]	τῆς βάσεως καὶ τῆς κορυφῆς·	αὗται	δὲ προὔχουσι μικρὸν ἐπ´ εὐθείας
[11, 488]	πολὺ ἀπ´ ἀλλήλων διεστῶσαι διάστημα.	Αὗται	μέχρι τοῦ χείλους διήκουσαι τοῦ
[11, 490]	Πλειάδων τιθέμενον· μυθεύονται γὰρ καὶ	αὗται	τὸν Ὠρίωνα φεύγειν, διωκομένης τῆς
[11, 481]	ἐμφερῆ γευστηρίοις· σφίσι δέ γ´	αὐταῖσιν	βαθείας κύλικας ὥσπερ ὁλκάδας οἰναγωγούς,
[11, 492]	ἐπιπροίηλε τράπεζαν καλὴν κυανόπεζαν ἐύξοον,	αὐτὰρ	ἐπ´ αὐτῆς χάλκειον κάνεον· ἐπὶ
[11, 465]	παρέθηκε τράπεζαν ἀργυρέην Κάδμοιο θεόφρονος·	αὐτὰρ	ἔπειτα χρύσεον ἔμπλησεν καλὸν δέπας
[11, 465]	ἔκπωμα ὃ ἀπηγορεύκει, λέγων οὕτως·	(Αὐτὰρ	ὁ διογενὴς ἥρως ξανθὸς Πολυνείκης
[11, 465]	ἔμπλησεν καλὸν δέπας ἡδέος οἴνου.	Αὐτὰρ	ὅ γ´ ὡς φράσθη παρακείμενα
[11, 478]	Παγκράτης δ´ ἐν πρώτῳ Βοκχορηίδος·	Αὐτὰρ	ὅ γε σπείσας ἐκ κόνδυος
[11, 481]	ἐκποθῇ. (Εἶθ´ ὅταν τὸν οἶνον	αὐτὰς	αἰτιώμεθ´ ἐκπιεῖν, λοιδοροῦνται κὠμνύουσι μὴ
[11, 491]	δ´ ὁ διθυραμβοποιὸς καὶ ῥητῶς	αὐτὰς	εἶπεν ὁμωνυμεῖν ταῖς περιστεραῖς ἐν
[11, 491]	μορφὰς ἄπτεροι Πελειάδες. Ἀπτέρους γὰρ	αὐτὰς	εἴρηκε διὰ τὴν πρὸς τὰς
[11, 490]	ὑπείληφε, δῆλον ἐκ τοῦ προτάττειν	αὐτὰς	κατὰ τὴν τῶν ἄλλων συναρίθμησιν·
[11, 491]	ἀναφερομένην ποιήσας Ἀστρονομίαν αἰεὶ Πελειάδας	αὐτὰς	λέγει· (Τὰς δὲ βροτοὶ καλέουσι
[11, 469]	τὰς Ἀθήνησι θηρικλείους, Ἀθηναίων μὲν	αὐτὰς	τοῖς πλουσίοις διὰ τὰ βάρη
[11, 490]	ἀμβροσίαν. Διόπερ ἀπὸ τῶν πτηνῶν	αὐτὰς	χωρίζει λέγων· (Τῇ μέν τ´
[11, 480]	(ὡς Σιμωνίδης φησὶν ὁ Ἀμόργιος·	Αὐτὴ	δὲ φοξίχειλος Ἀργείη κύλιξ, ἡ
[11, 495]	πελλίδος πίνοντες· οὐ γὰρ ἦν	αὐτῇ	(κύλιξ, ὁ παῖς γὰρ ἐμπεσὼν
[11, 491]	ὁμωνυμίαν. Ἡ δὲ Μοιρὼ καὶ	αὐτὴ	τὸν τρόπον τοῦτόν φησι· (Ζεὺς
[11, 508]	Πολιτείας· εἰ καὶ πασῶν εἴη	αὕτη	βελτίων, μὴ πείθοι δ´ ἡμᾶς,
[11, 470]	ἐν Γλώσσαις. (ΘΗΡΙΚΛΕΙΟΣ. Ἡ κύλιξ	αὕτη	ἐγκάθηται περὶ τὰς λαγόνας ἱκανῶς
[11, 490]	τὴν ἀσθένειαν εὐλαβὴς ἡ ὄρνις	αὕτη·	τρεῖν δ´ ἐστὶ τὸ εὐλαβεῖσθαι.
[11, 466]	ἄνωθεν. (ΒΑΥΚΑΛΙΣ. Ἐν Ἀλεξανδρείᾳ καὶ	αὕτη,	ὡς Σώπατρος ὁ παρῳδός· Βαυκαλὶς
[11, 462]	θάλασσαν κεραμέαν κύλικα, καθέντες εἰς	αὐτὴν	ἄνθεα καὶ κηρία καὶ λιβανωτὸν
[11, 494]	βραχύ. (Εἰπόντος οὖν τινος πρὸς	αὐτήν	σὺ δ´ ἀλλὰ πῖθι» λέγει·
[11, 487]	τοῦτ´; {Α. Ἐὰν τύχῃ μόνον	αὐτῆς,	ἐπὶ τὸν μάνην πεσεῖται καὶ
[11, 470]	τερμίνθου φησί· Τορνεύεσθαι δὲ ἐξ	αὐτῆς	καὶ κύλικας θηρικλείους, ὥστε μηδένα
[11, 482]	Ἦσαν δὲ καὶ οὗτοι τῆς	αὐτῆς	κεραμείας. Ὅταν δ´ Ἔφιππος ἐν
[11, 505]	κακῶν οἰνοχόων τύχῃ καὶ ἀκράτου	αὐτῆς	μεθυσθῇ. (Λέγεται δὲ ὡς καὶ
[11, 490]	Κράτης δ´ ὁ κριτικὸς σφετερισάμενος	αὐτῆς	τὴν δόξαν ὡς ἴδιον ἐκφέρει
[11, 466]	θάλασσαν παρθένου καὶ φασὶν ἐρασθέντα	αὐτῆς	τῶν ἡγεμόνων τινά, (ᾧ ἦν
[11, 495]	τὴν κύλικα Βοιωτούς. (ΠΕΝΤΑΠΛΟΑ. Μνημονεύει	αὐτῆς	Φιλόχορος ἐν δευτέρᾳ Ἀτθίδος. (Ἀριστόδημος
[11, 492]	καλὴν κυανόπεζαν ἐύξοον, αὐτὰρ ἐπ´	αὐτῆς	χάλκειον κάνεον· ἐπὶ δὲ κρόμυον
[11, 474]	δ´ ὁ Μυρλεανὸς κεκλῆσθαί φησιν	αὐτὸ	ἀπό τινος τῶν ἐν τῇ
[11, 477]	κισσίνου ξύλου. Ἄλλοι δὲ ἐτυμολογοῦσιν	αὐτὸ	ἀπὸ τοῦ χεῖσθαι, τὸ δ´
[11, 484]	(Δίδυμος δ´ ὅμοιον εἶναί φησιν	αὐτὸ	βομβυλιῷ ἢ βατιακίῳ. (ΛΑΚΑΙΝΑΙ κυλίκων
[11, 485]	Ῥοδιακῶν Λέξεων κεραμεοῦν ἀγγεῖόν φησιν	αὐτὸ	εἶναι, ἐοικὸς ταῖς λεγομέναις πτωματίσιν,
[11, 477]	Ὁ γὰρ λέγων ἄλεισον τὸ	αὐτὸ	καὶ κισσύβιον τὴν ἀκριβῆ θέσιν
[11, 466]	Φιλητᾶς φησ, (τοὺς) ἀμέλγοντας εἰς	αὐτὸ	καὶ οὕτως πίνοντας. ΑΜΥΣΤΙΣ. Καλεῖται
[11, 499]	χοὸς καὶ κοτύλης. (Χωρεῖν δ´	αὐτὸ	κοτύλας Ἀττικὰς δώδεκα. Καὶ ἐν
[11, 478]	φησὶ τὸ ἔκπωμα, εἶναι δ´	αὐτὸ	λουτηρίῳ ἐοικὸς βαθεῖ. Ἔχει δὲ
[11, 481]	ἕκτῳ περὶ τοῦ Κύκλου) τὸ	αὐτὸ	οἴεται εἶναι κισσύβιον καὶ κυμβίον.
[11, 475]	ὥς φησι Πάμφιλος. Εἶναι δ´	αὐτὸ	οἷόν ἐστι τὸ σκαφίον. (ΚΕΛΕΒΗ.
[11, 476]	ὦχροι, φακοί. Ὁ δὲ βαστάσας	αὐτὸ	οἷον λικνοφορήσας τούτων γεύεται, ὡς
[11, 466]	Νικάνδρῳ. (ΑΛΕΙΣΟΝ καὶ ΔΕΠΑΣ τὸ	αὐτό.	Ὅμηρος ἐν Ὀδυσσείᾳ περὶ Πεισιστράτου·
[11, 466]	χρύσεον ἄμφωτον. ἀμφικύπελλον δὲ λέγων	αὐτὸ	οὐδὲν ἄλλο σημαίνει ἢ ὅτι
[11, 466]	χρύσειον ἄλεισον. Καὶ ἑξῆς τὸ	αὐτὸ	πάλιν· Δῶκε δὲ Τηλεμάχῳ καλὸν
[11, 469]	μέν φησιν Ἡλίου, λαβεῖν δ´	αὐτὸ	παρ´ Ὠκεανοῦ τὸν Ἡρακλέα. Μήποτε
[11, 493]	τὸ ποτήριον, τοῦ δὲ Νέστορος	αὐτὸ	ῥᾳδίως βαστάζοντος δίχα πόνου καὶ
[11, 464]	καὶ τοὺς φιλόρνιθας ὀρνιθομανεῖς, τὸ	αὐτὸ	σημαινόντων τῶν ὀνομάτων τούτων. Ὥστε
[11, 475]	(καλεῖται ἀπὸ τοῦ χέειν εἰς	αὐτὸ	τὴν λοιβὴν ἤτοι λείβειν· τοῦτο
[11, 474]	Ζεὺς ὁμιλήσας Ἀλκμήνῃ ἔδωκε δῶρον	αὐτὸ	τῆς μίξεως, ὡς Φερεκύδης ἐν
[11, 481]	πλατέα, τοίχους οὐκ ἔχοντ´, ἀλλ´	αὐτὸ	τοὔδαφος μόνον, (κοὐχὶ χωροῦντ´ οὐδὲ
[11, 466]	χρυσείῳ δέπαι. Εἶτα παρακατιὼν τὸ	αὐτό·	Τούνεκα σοὶ δώσω χρύσειον ἄλεισον.
[11, 471]	ἐν τοῖς περὶ Διαθέσεως τὸ	αὐτὸ	ὑπολαμβάνει θηρίκλειον εἶναι καὶ καρχήσιον.
[11, 494]	γνήσιον, (τὸ δ´ ὄξος οἶνον	αὑτὸ	μᾶλλον θατέρου. (ΟΙΝΙΣΤΗΡΙΑ. Οἱ μέλλοντες
[11, 467]	εἶ γράφουσιν καὶ ὅταν καθ´	αὑτὸ	μόνον ἐκφωνῆται καὶ ὅταν συζευγνυμένου
[11, 502]	ἐκ χυτρίδων ἐπιχωρίων τὸ λοιπὸν	αὐτόθι	εἶναι πίνειν. Καὶ Μελέαγρος δ´
[11, 462]	Εὐβοέων. ~(Κυλικρῆνας ἐξεπόρθησε λῃζομένους καὶ	αὐτόθι	πόλιν ἐδείματο Ἡράκλειαν τὴν Τρηχινίαν
[11, 496]	πίνουσιν ὥστε ἀντὶ τοῦ εἰσφέρειν	αὐτοὶ	ἐκφέρονται, ἐπειδὰν μηκέτι δύνωνται ὀρθούμενοι
[11, 482]	γράφων οὕτως· Θαυμάζουσι δὲ οἱ	αὐτοὶ	καὶ πῶς κύαθον μὴ κεκτημένος,
[11, 466]	ἁρπάζειν· καὶ τοῖς καλοῖς παρ´	αὐτοῖς	ἄδοξόν ἐστιν ἐραστοῦ μὴ τυχεῖν.
[11, 504]	(πάλι) τὸ πρῶτον περισόβει ποτήριον	αὐτοῖς	ἀκράτου. (αὶ Εὐριπίδης δ´ ἐν
[11, 466]	οὕτω θαυμασίου ὡς τὸν παρ´	αὐτοῖς	αὐτῷ παραβαλλόμενον οὐδὲν διάφορον εἶναι
[11, 476]	Φιλιππικῶν, τῶν βοῶν τῶν παρ´	αὐτοῖς	γινομένων μεγάλα κέρατα φυόντων, ὡς
[11, 466]	βασιλεῦσι, καὶ ὅτι χρησμὸς ἦν	αὐτοῖς	δηλώσας καθεῖναι διαπλέοντας τῷ Ποσειδῶνι
[11, 465]	αἰσχύνονται. Πολὺ γὰρ ηὔξηται ἐν	αὐτοῖς	ἡ ἀδικία τε καὶ αἰσχροκέρδεια.
[11, 506]	ἔτι τε ἐριστὰς (ὀνομάζων) ὀνειδίζει	αὐτοῖς	καὶ τὴν ἐκ Χίου τῆς
[11, 496]	αὐτῷ περὶ Περσῶν) Ἦν δὲ	αὐτοῖς	νόμιμον μὴ προχοίδας εἰσφέρεσθαι εἰς
[11, 500]	ἔπεστι γὰρ ἐπὶ τῶν ὤτων	αὐτοῖς	ὁ λεγόμενος Ἡράκλειος δεσμός. Μνημονεύει
[11, 504]	γὰρ γεγράφασιν ἀμφότεροι, καὶ ἐν	αὐτοῖς	ὃ μὲν τὰς αὐλητρίδας ἐκβάλλει,
[11, 478]	κοτυλίσκους κεκολλημένους· ἔνεισι δ´ ἐν	αὐτοῖς	ὅρμινοι, μήκωνες λευκοί, πυροί, κριθαί,
[11, 466]	Κρησὶν οἱ ἐρώμενοι. Σπουδὴ δὲ	αὐτοῖς	παῖδας ἁρπάζειν· καὶ τοῖς καλοῖς
[11, 508]	χρήσιμοι, πεῖσαί τινας τῶν Ἑλλήνων	αὐτοῖς	χρήσασθαι. Νόμος γάρ ἐστιν, ὥς
[11, 464]	δὲ τὸν ἀγῶνα πάντα οἶνος	αὐτοῖς	ᾠνοχοεῖτο καὶ τραγήματα παρεφέρετο, καὶ
[11, 464]	ἀλλοτρίως τῆς μανίας κειμένης ἐπ´	αὐτοῖς	ὡς ἁμαρτάνουσι μανικῶς καὶ τῆς
[11, 460]	ἐπὶ τείνας εὐρείης στιβάδος παρέθηκ´	αὐτοῖσι	θάλειαν δαῖτα ποτήριά τε, στεφάνους
[11, 478]	δ´ ἱερεὺς Εὐήγορος ἐν μέσοις	αὐτοῖσιν	ἑστὼς τὴν καλὴν σκευὴν ἔχων
[11, 472]	καλῶς, ἀφρῷ ζέουσαν. Οὐδ´ ἂν	Αὐτοκλῆς	οὕτως μὰ τὴν Γῆν εὐρύθμως
[11, 460]	κατὰ τὴν Ἀνθέων χῶραν, ὡς	Αὐτοκράτης	ἱστορεῖ ἐν βʹ Ἀχαικῶν. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
[11, 460]	παρέθηκε τῶν τυθέντων. ~Καὶ τῷ	Αὐτολύκῳ	ἐλθόντι (Ἰθάκης ἐς πίονα δῆμον»
[11, 476]	λευκὸν γάλα χερσὶ τραπεζᾶν ὤθεον,	αὐτόματοι	δ´ ἐξ ἀργυρέων κεράτων πίνοντες
[11, 505]	Κύρου τὰ μὲν ἄλλα στρατηγὸν	αὐτὸν	ἀγαθὸν εἶναι καὶ φιλόπονον, παιδείας
[11, 502]	ἢ ὁ πεποιηκὼς τοὺς εἰς	αὐτὸν	ἀναφερομένους Πέρσας φησί· Στεφάνους τε
[11, 506]	εὐπρόσωπον μὲν εἶναι, δεῖν δ´	αὐτὸν	ἀποδύσαντας θεωρεῖν· ὀφθήσεται γάρ, φησί,
[11, 475]	(Λακεδαιμονίοις φησὶν ἔτι καὶ εἰς	αὐτὸν	δείκνυσθαι τὸ δέπας τὸ δοθὲν
[11, 470]	δὲ τοξεύειν αὐτὸν μέλλει, καὶ	αὐτὸν	δείσας Ὠκεανὸς παύσασθαι κελεύει. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
[11, 506]	τε τῷ προτέρῳ τῶν εἰς	αὐτὸν	διαλόγων· ὁ γὰρ δεύτερος ὑπό
[11, 470]	δευτέρῳ Ὥρων ἐπὶ λέβητός φησιν	αὐτὸν	διαπλεῦσαι, (τοῦτο πρώτου εἰπόντος τοῦ
[11, 508]	τὸν Ζάλευκον τοὺς Θουρίους, καὶ	αὐτόν,	εἴπερ ἦσαν χρήσιμοι, πεῖσαί τινας
[11, 466]	(καὶ) κύματος ἐπιφερομένου μεγάλου συγκολυμβήσαντα	αὐτὸν	ἐκβῆναι (ἔχοντα κύπελλον χρυσοῦ οὕτω
[11, 502]	Τοῦτον οὖν ἐμπλησάμενον πρῶτον μὲν	αὐτὸν	ἐκπιεῖν, ἔπειτα τῷ Σωκράτει κελεύειν
[11, 469]	οἱ ποιηταὶ καὶ συγγραφεῖς πλεῖν	αὐτὸν	ἐν ποτηρίῳ ἐμυθολόγησαν. Πανύασις δ´
[11, 508]	Φιλίππου τὴν ἀρχὴν παραλαβόντος Παρμενίων	αὐτὸν	ἐν Ὠρεῷ λαβὼν ἀπέκτεινεν, ὥς
[11, 468]	ἱστορεῖ Ἐξ ὧν πιθανὸν καὶ	αὐτὸν	ἐσχηκέναι. Πλησίον δὲ τῆς Μολοσσίας
[11, 470]	τὸ δέπας τὸ χρύσεον, ὃ	αὐτὸν	ἐφόρει σὺν ταῖς ἵπποις, ἐπὴν
[11, 505]	εἰπόντος τοῦ Πλάτωνος, ὅτε εἶδεν	αὐτόν,	(Ἥκει ἡμῖν ὁ καλός τε
[11, 494]	(περὶ τῶν Ἀθήνησι δημαγωγῶν ὡς	αὐτὸν	ᾔτουν ἐπὶ τὴν δίκην ἀπελθόντα
[11, 508]	Δίωνα ἐξιδιοποιούμενον τὴν μοναρχίαν ἀποκτείνας	αὐτὸν	καὶ αὐτὸς τυραννεῖν ἐπιχειρήσας ἀπεσφάγη.
[11, 509]	κωμῳδιοποιὸς ἐν Ναυάγῳ (Πλάτωνά τε	αὐτὸν	καὶ τῶν γνωρίμων τινὰς κεκωμῴδηκεν
[11, 503]	μεθύσκεται, ἐν τοῖς ἑξῆς ποιεῖ	αὐτὸν	λέγοντα· (Ἔσται πότος σφοδρότερος. Οὐκοῦν,
[11, 470]	δέπας φανταζόμενος. Ὃ δὲ τοξεύειν	αὐτὸν	μέλλει, καὶ αὐτὸν δείσας Ὠκεανὸς
[11, 504]	ἐπιγινώσκειν δυνήσεται ἣν εἶχε πρὸς	αὐτὸν	ὁ λαμπρότατος Πλάτων ζηλοτυπίαν, ἢ
[11, 477]	κυμβίον ἔφη γράφων οὕτως· Καὶ	αὐτὸν	Ὀδυσσεὺς ὁρῶν ταῦτα ποιοῦντα πληρώσας
[11, 500]	τὸ θηριῶδες. Διὸ καὶ Σκύφον	αὐτὸν	οἱ Λακεδαιμόνιοι προσηγόρευον. (ΤΑΒΑΙΤΑΣ Ἀμύντας
[11, 508]	τυραννεῖν ἐβουλεύετο, ἕως συνδραμόντες ἐπ´	αὐτὸν	οἱ Λαμψακηνοὶ καὶ τὰ χρήματα
[11, 494]	κατιδὼν ἔφη καὶ αὐτὸς ἀπειληφέναι	αὐτὸν	οὕτως· ἦν ὀνόματα ἐγγεγραμμένα ταῦτα,
[11, 502]	φάναι, τὸν ψυκτῆρα ἐκεῖνον, ἰδόντα	αὐτὸν	πλέον ἢ ὀκτὼ κοτύλας χωροῦντα.
[11, 494]	ἐν Πυτίνῃ οὕτως· (Πῶς τις	αὐτόν,	πῶς τις ἂν ἀπὸ τοῦ
[11, 470]	Ὁ δ´ Ἡρακλῆς ἕλκεται ἐπ´	αὐτὸν	τὸ τόξον ὡς βαλῶν, καὶ
[11, 507]	τοῦ Πλάτωνος ἀπέσχετο, ἀλλὰ καλέσας	αὐτὸν	φορτικῶς Σάθωνα τὸν ταύτην ἔχοντα
[11, 494]	ὑπώμνυτο ὁ μὲν οἶνος ὄξος	αὑτὸν	εἶναι γνήσιον, (τὸ δ´ ὄξος
[11, 468]	τι, ὡς Δαμόξενός φησιν ἐν	Αὑτὸν	πενθοῦντι· Εἰ δ´ οὐχ ἱκανόν
[11, 505]	προδοσίαν τοῦ Θεσσαλοῦ Μένωνος, ὅτι	αὐτὸς	αἴτιος ἐγένετο (τοῖς περὶ Κλέαρχον
[11, 495]	δὲ τῆς πέλλης ἔπινον, ἄλλοτ´	αὐτός,	ἄλλοτ´ Ἀρήτη προὔπινεν. Φοῖνιξ δ´
[11, 505]	δὲ ὡς καὶ ὁ Γοργίας	αὐτὸς	ἀναγνοὺς τὸν ὁμώνυμον αὑτῷ διάλογον
[11, 494]	βασιλεὺς) καὶ κατιδὼν ἔφη καὶ	αὐτὸς	ἀπειληφέναι αὐτὸν οὕτως· ἦν ὀνόματα
[11, 472]	ἕκαστον δεῖ λέγειν; ὄψει γὰρ	αὐτός.	{Β. Βασιλέως υἱὸν λέγεις Καρῶν
[11, 503]	κεκραμένος ἐν ᾠῷ χρυσῷ, οὗ	αὐτὸς	βασιλεὺς πίνει. (Τοσαῦτα εἰπὼν ὁ
[11, 466]	κειμηλίοις καὶ δέπας δίδωσι περικαλλές.	Αὐτός	γε μὴν ὁ Ζεὺς τῆς
[11, 466]	παρθένος παρὰ ταῖς Νηρῇσι διέτριβεν,	αὐτὸς	δὲ τὰς τοῦ (Ποσειδῶνος ἔβοσκεν
[11, 505]	ἐκβάλλων καὶ τὴν μιμητικὴν ποίησιν,	αὐτὸς	δὲ τοὺςδιαλόγους μιμητικῶς γράψας, ὧν
[11, 509]	δ´ ὁ Κυζικηνός, ὡς ὁ	αὐτὸς	Δημοχάρης φησίν, χρήματα καὶ σῖτον
[11, 507]	μὴ ἀθυμεῖν αὐτούς, ὡς ἱκανὸς	αὐτὸς	εἴη ἡγεῖσθαι τῆς σχολῆς, καὶ
[11, 485]	Κωμῳδίας παραθέμενος τὰ Φερεκράτους καὶ	αὐτὸς	εἶναί (φησι γένος κύλικος τὴν
[11, 481]	ποτηρίοις αἱ γυναῖκες ἐχρῶντο ὁ	αὐτὸς	εἴρηκε Φερεκράτης ἐν Τυραννίδι διὰ
[11, 466]	(ἐν τοῖς Λαρισαίοις Ἀκρίσιος καὶ	αὐτὸς	ἐκπώματα ὅσα πλεῖστα εἶχεν, ὥς
[11, 505]	γράψας, ὧν τῆς ἰδέας οὐδ´	αὐτὸς	εὑρετής ἐστιν. Πρὸ γὰρ αὐτοῦ
[11, 508]	Πλάτωνος καὶ προσκαταγελᾶν; ὁ δ´	αὐτὸς	λόγος καὶ περὶ τῆς Πολιτείας·
[11, 486]	ἕκαστα δεῖ λέγειν; ὄψει γὰρ	αὐτός.	(ΛΥΚΙΟΥΡΓΕΙΣ. Φιάλαι τινὲς οὕτως καλοῦνται
[11, 461]	τὴν δύναμιν τοῦ οἴνου, ἣν	αὐτὸς	Ὅμηρος ἐξηγήσατο, ἢ τὸ ἄηθες
[11, 467]	σαμφόρας καλοῦσιν. Ἀριστοφάνης Νεφέλαις· Οὔτ´	αὐτὸς	οὔθ´ ὁ ζύγιος οὔθ´ ὁ
[11, 474]	τουτὶ γὰρ ἂν πύθωμ´ ἔτι,	αὐτὸς	περανῶ τὰ πάντ´. {Β. Ἀμέλει
[11, 466]	ὁ τραγικὸς ἐν Ὀμφάλῃ καὶ	αὐτὸς	περὶ γραμματικοῦ ποτηρίου ποιεῖ τοὺς
[11, 508]	δ´ ὁ Ἀθηναῖος, μαθητὴς καὶ	αὐτὸς	Πλάτωνος, ἑταῖρος Δίωνος (καὶ συμμαθητὴς
[11, 485]	βομβυλιῷ. Φησὶν γάρ που ὁ	αὐτός·	Τὸ δ´ αἷμα λέλαφας τοὐμόν,
[11, 462]	ΙΙΙ. (Ὁρῶν οὖν ὑμῶν καὶ	αὐτὸς	τὸ συμπόσιον κατὰ τὸν Κολοφώνιον
[11, 507]	Ἀρίστιππον πρὸς Διονύσιον ἀποδημήσαντα ἔσκωπτεν,	αὐτὸς	τρὶς εἰς Σικελίαν ἐκπλεύσας· ἅπαξ
[11, 508]	τὴν μοναρχίαν ἀποκτείνας αὐτὸν καὶ	αὐτὸς	τυραννεῖν ἐπιχειρήσας ἀπεσφάγη. Εὐαίων δ´
[11, 505]	τοῦ Παρμενίδου Ζήνων ὁ πολίτης	αὐτοῦ.	Ἀδύνατον δὲ καὶ Φαῖδρον οὐ
[11, 508]	Τοὺς πολλούς, φησί, τῶν διαλόγων	αὐτοῦ	ἀχρείους καὶ ψευδεῖς ἄν τις
[11, 505]	ἦ πού γε καὶ ἐρώμενον	αὐτοῦ	γεγονέναι. ~Ἀλλὰ μὴν οὐ δύνανται
[11, 508]	τοὺς νόμους, ἀλλὰ τοῖς ὑπ´	αὐτοῦ	διαπλαττομένοις, ὥστε καὶ ζητεῖσθαι τοὺς
[11, 461]	ἀμογητὶ ἄειρε, (περὶ οὗ καὶ	αὐτοῦ	διδάξει τι ἡμᾶς ὁ Πλούταρχος.
[11, 505]	ἔστ´ ἔτυμος λόγος οὗτος» ἐγκώμια	αὐτοῦ	διεξέρχεται, ὁ τοὺς ἄλλους ἁπαξαπλῶς
[11, 506]	Εὐθυδήμῳ Εὐθύδημον καὶ τὸν ἀδελφὸν	αὐτοῦ	Διονυσόδωρον προπηλακίζων καὶ καλῶν ὀψιμαθεῖς
[11, 508]	διατρίβων ἐν Μακεδονίᾳ οὐχ ἧττον	αὐτοῦ	(ἐβασίλευε) φαῦλος ὢν καὶ διάβολος
[11, 476]	δὲ Ξενοφῶν σὺν τοῖς μετ´	αὐτοῦ	εἰσῆλθε πρὸς τὸν Σεύθην, ἠσπάζοντο
[11, 473]	κείμενον στρωματέα τε καὶ γύλιον	αὐτοῦ.	(Εὔβουλος δ´ ἐν Παμφίλῳ πολλάκις
[11, 505]	Διὸ καλῶς ὁ Τίμων περὶ	αὐτοῦ	ἔφη· Ὡς ἀνέπλαττε Πλάτων ὁ
[11, 506]	τε ἀποφαίνει καὶ τοὺς υἱοὺς	αὐτοῦ	ἠλιθίους Μειδίαν τε ὀρτυγοκόπον, καὶ
[11, 497]	ὀλβιώτερον τὸ κέρας τοῦτο. Μνημονεύει	αὐτοῦ	Θεοκλῆς ἐν Ἰθυφάλλοις οὕτως· Ἐθύσαμεν
[11, 496]	οὗ τοὺς ἀγροίκους πίνειν. Μνημονεύει	αὐτοῦ	καὶ Ἀλέξανδρος ἐν τιγονι. Ξενοφῶν
[11, 482]	εἰς ἑκάτερα τείνει. Μνημονεύει δ´	αὐτοῦ	καὶ Ἀναξανδρίδης ἐν Νηρηίσιν· (Δὸς
[11, 496]	πρόκειται δὲ τὸ μαρτύριον. Μνημονεύει	αὐτοῦ	καὶ Ἀριστοφάνης ἐν Δράμασι λέγων·
[11, 483]	καὶ φιδιτίοις ἐν πιθάκναις (Μνημονεύει	αὐτοῦ	καὶ Ἀρχίλοχος ἐν Ἐλεγείοις ὡς
[11, 506]	ἔστι καὶ ἄλλα λέγειν περὶ	αὐτοῦ	καὶ δεικνύναι ὡς ἔπλαττε τοὺς
[11, 478]	καὶ οὖς ἐνιαχῇ. Μνημονεύει δὲ	αὐτοῦ	καὶ Ἴων ὁ Χῖος Κότυλον
[11, 507]	ψυχὴ ἡ διαπλαττομένη ἀθάνατος ὑπ´	αὐτοῦ	καὶ κατὰ τὴν ἀπόλυσιν χωριζομένη
[11, 508]	εἴ τις διεξίοι τοὺς Τιμαίους	αὐτοῦ	καὶ τοὺς Γοργίας, (καὶ τοὺς
[11, 507]	δὲ τῶν ἐν τοῖς διαλόγοις	αὐτοῦ	κεκλεμμένων τί ἂν καὶ λέγοι
[11, 478]	ἓν οὖς ἔχειν. Μνημονεύει δ´	αὐτοῦ	Κράτης ἐν Παιδιαῖς καὶ Ἕρμιππος
[11, 470]	ἐν τῷ πελάγει, Ὠκεανὸς πειρώμενος	αὐτοῦ	κυμαίνει τὸ δέπας φανταζόμενος. Ὃ
[11, 508]	ἀθανασίας; ~Οἱ δὲ συντεθέντες ὑπ´	αὐτοῦ	Νόμοι (καὶ τούτων ἔτι πρότερον
[11, 466]	ἄλλος οὔτ´ ἀνδρῶν πίνεσκεν ἀπ´	αὐτοῦ	οὔτε τεῳ σπένδεσκε θεῶν, ὅτε
[11, 496]	μυστηρίων ἡμέρᾳ, ἣν καὶ ἀπ´	αὐτοῦ	προσαγορεύουσι (Πλημοχόας· ἐν ᾗ δύο
[11, 506]	ἂν εἰδείη. Ὁ δὲ καλὸς	αὐτοῦ	Πρωταγόρας πρὸς τῷ καταδρομὴν ἔχειν
[11, 484]	ἐπὶ πέτρας· ἐξ εὐωνύμων δ´	αὐτοῦ	Σάτυρος φαλακρός, ἐν τῇ δεξιᾷ
[11, 506]	Κίμωνος. Καὶ ὁ Κρίτων δ´	αὐτοῦ	Σοφοκλέους περιέχει καταδρομήν, ὁ δὲ
[11, 507]	Διόπερ Σωκράτης οὐκ ἀηδῶς περὶ	αὐτοῦ	στοχαζόμενος ἐνύπνιον ἔφησεν ἑωρακέναι πλειόνων
[11, 466]	καὶ κεραμεύουσι· πλεῖστοι γὰρ περὶ	αὐτοῦ	συνεγράψαντο. Καὶ θεοφιλὲς δὲ τὸ
[11, 493]	ὁ Φιλάδελφος βασιλεύς. Λαμβάνοντος γὰρ	αὐτοῦ	σύνταξιν βασιλικήν, μεταπεμψάμενος τοὺς ταμίας
[11, 487]	χρυσείοις ἥλοισι πεπαρμένον· οὔατα δ´	αὐτοῦ	τέσσαρ´ ἔσαν, δοιαὶ δὲ πελειάδες
[11, 488]	ἔπειτα τί τὸ οὔατα δ´	αὐτοῦ	τέσσαρ´ ἔσαν. Τὰ γὰρ ἄλλα
[11, 506]	Ἀλκιβιάδου καὶ Μυρωνίδου, ἀλλ´ οὐδ´	αὐτοῦ	τοῦ Κίμωνος. Καὶ ὁ Κρίτων
[11, 507]	οὗτος πολλοὺς εἰπὼν κακῶς οὐδ´	αὐτοῦ	τοῦ Πλάτωνος ἀπέσχετο, ἀλλὰ καλέσας
[11, 508]	γε δὴ γνωριζομένων, Δράκοντος καὶ	αὐτοῦ	τοῦ Πλάτωνος καὶ Σόλωνος, τῶν
[11, 505]	αὐτὸς εὑρετής ἐστιν. Πρὸ γὰρ	αὐτοῦ	τοῦθ´ εὗρε τὸ εἶδος τῶν
[11, 494]	λίαν πότου; ἐγᾦδα. Συντρίψω γὰρ	αὐτοῦ	τοὺς χόας καὶ τοὺς καδίσκους
[11, 508]	καὶ οἱ πολλοὶ τῶν μαθητῶν	αὐτοῦ	τυραννικοί τινες καὶ διάβολοι γενόμενοι.
[11, 465]	ὤκνησεν ὑποθέσθαι τοῖς οἰκείοις ἐπιγράψαι	αὐτοῦ	τῷ μνήματι τάδε· Πυθέα μνῆμα
[11, 507]	οὐχ ὁρῶ τίν´ ἐσχήκαμεν ἀπ´	αὐτοῦ	ὠφέλειαν. (Ἐὰν γὰρ καὶ συγχωρήσῃ
[11, 494]	οὐχ ὑπ´ ἄλλων, ἀλλὰ τοῖς	αὑτοῦ	πτεροῖς» κατὰ τὸν θαυμάσιον Αἰσχύλον
[11, 466]	Τότε μὲν οὖν ὑπὸ κύματος	αὐτοὺς	ἀμφοτέρους κρυφθέντας ἀφανεῖς γενέσθαι, χρόνῳ
[11, 461]	Νίκανδρος ὁ Θυατειρηνός, ὀνομασθῆναι φάσκων	αὐτοὺς	ἀπό τινος Κύλικος γένος Λυδοῦ,
[11, 488]	περὶ τῶν ἥλων, πῶς πεπαρμένους	αὐτοὺς	δεῖ δέχεσθαι. Οἳ μὲν οὖν
[11, 479]	νενικηκότων οἱ νενικημένοι καὶ βαστάζουσιν	αὐτούς.	Διόδωρος δ´ ἐν Ἰταλικαῖς Γλώσσαις
[11, 461]	τῷ περὶ Ἀλκαίου μικροῖς φησιν	αὐτοὺς	ἐκπώμασι κεχρῆσθαι καὶ ὑδαρέστερον πεπωκέναι.
[11, 500]	λόγον πρὸς τοὺς Διοσκόρους, καλῶν	αὐτοὺς	ἐπὶ ξένια· (Οὐ βοῶν πάρεστι
[11, 495]	τῶν ἐφήβων δρόμου· τρέχειν δ´	αὐτοὺς	ἔχοντας ἀμπέλου κλάδον κατάκαρπον τὸν
[11, 494]	τοὺς ταμίας. ~(Πτολεμαῖος δὲ μεταπεμψάμενος	αὐτοὺς	καὶ ἥκειν κελεύσας μετὰ τῶν
[11, 461]	τὴν μέθην φαίνωνται τοιοῦτοι, δημιουργοῦσιν	αὐτοὺς	πίνοντας ἐκπώμασι μεγάλοις. Καί μοι
[11, 465]	πίθων τῷ θεῷ κιρνάναι, εἶτ´	αὐτοὺς	προσφέρεσθαι· ὅθεν καὶ Λιμναῖον κληθῆναι
[11, 507]	τὸ ποτήριον (παρεκάλει μὴ ἀθυμεῖν	αὐτούς,	ὡς ἱκανὸς αὐτὸς εἴη ἡγεῖσθαι
[11, 507]	φιλοδοξίας χιτῶνα ἐν τῷ θανάτῳ	αὐτῷ	ἀποδυόμεθα, ἐν διαθήκαις, ἐν ἐκκομιδαῖς,
[11, 502]	οὑτωσὶ γράφει· Κἀν τοσούτῳ πρόποσιν	αὐτῷ	βαρεῖαν διέδωκε, χυτρίδια βαθέα δώδεκα.
[11, 492]	ἐστιν δεκτικόν. Κυκεὼν γὰρ ἐν	αὐτῷ	γίνεται· (τοῦτο δ´ ἐστὶ πόσις
[11, 460]	δράκοντα κοάλεμον αἱματοπώτην. Κἀν τῷ	αὐτῷ	δὲ ἔφη· Πολλῷ γ´ ὁ
[11, 485]	λεπτὸν Ῥαδάμανθυν Λύσανδρον κώθωνι, πρὶν	αὐτῷ	δῶκε λεπαστήν. (Ἀμερίας δέ φησι
[11, 508]	(καὶ συμμαθητὴς γενόμενος καὶ συναποδημήσας	αὐτῷ	εἰς Συρακούσας, ὁρῶν ἤδη τὸν
[11, 496]	ὥς φησι Πάμφιλος. Χρῶνται δὲ	αὐτῷ	ἐν Ἐλευσῖνι τῇ τελευταίᾳ τῶν
[11, 471]	ποτήριον διὰ τὸ δορὰς θηρίων	αὐτῷ	ἐντετυπῶσθαι. (Πάμφιλος δ´ ὁ Ἀλεξανδρεὺς
[11, 481]	κυμβία. καὶ πάλιν ἐν τῷ	αὐτῷ·	Ἐπ´ ἀστράβης δὲ ὀχούμενος ἐξ
[11, 470]	γίνεται οὐδεμία ἵπποισίν τε καὶ	αὐτῷ,	ἐπὴν ῥοδοδάκτυλος Ἠὼς ὠκεανὸν προλιποῦς´
[11, 482]	λέγει ποιητήν, ἀλλά τινα ὁμώνυμον	αὐτῷ,	ἤτοι φίλοινόν τινα ἢ αἰτίαν
[11, 475]	μέρη, καὶ ἐπίκειται τὸ λεγόμενον	αὐτῷ	θωράκιον, τετράγωνον πάντῃ πλὴν τῆς
[11, 477]	παρὰ τῷ Ἀθηναίῳ Πόλλιδι συνεστιασθέντος	αὐτῷ·	Καὶ γὰρ ὃ Θρηικίην μὲν
[11, 481]	ἔστι δὲ μικρὸν τὸ διδόμενον	αὐτῷ	κισσύβιον παρ´ Ὁμήρῳ· οὐ γὰρ
[11, 466]	τὸ δέπας· σπένδουσι γὰρ ἐν	αὐτῷ.	(Λέγει γοῦν Ὅμηρος δέπας, δι´
[11, 493]	τὴν ἀπαίτησιν τῆς συντάξεως, λέγειν	αὐτῷ	ὅτι ἀπείληφε. Καὶ μετ´ οὐ
[11, 466]	θαυμασίου ὡς τὸν παρ´ αὐτοῖς	αὐτῷ	παραβαλλόμενον οὐδὲν διάφορον εἶναι χαλκοῦ.
[11, 465]	κυκλικὴν Θηβαίδα πεποιηκώς φησιν, ὅτι	αὐτῷ	παρέθηκαν ἔκπωμα ὃ ἀπηγορεύκει, λέγων
[11, 496]	ὧδε (ὁ δὲ λόγος ἐστὶν	αὐτῷ	περὶ Περσῶν) Ἦν δὲ αὐτοῖς
[11, 482]	Νηρηίσιν· (Δὸς δὴ τὸν χόα	αὐτῷ	σύ, Κῶμε, καὶ τὸ κυμβίον
[11, 503]	μὲν τὸν κατὰ τὸ κύτος	αὐτῷ	συγκεχαλκευμένον, ἕτερον δὲ τὸν πρόσθετον
[11, 489]	τὴν Νεστορίδα κατασκευάσαι τῶν μαθητῶν	αὐτῷ	συνενεγκάντων τἀργύριον· (ὅπερ Προμαθίδας ὁ
[11, 493]	παραγενομένῳ καὶ αἰτοῦντι εἰπόντες δεδωκέναι	αὐτῷ	τὰς ἡσυχίας εἶχον, ὃ δὲ
[11, 487]	Ἀγαθοῦ μετάνιπτρον. Νικόστρατος Ἀντερώσῃ· Μετανιπτρίδ´	αὐτῷ	τῆς Ὑγιείας ἔγχεον. (ΜΑΣΤΟΣ. Ἀπολλόδωρος
[11, 470]	Ἥλιος δὲ ἀντὶ τούτου δίδωσιν	αὐτῷ	τὸ δέπας τὸ χρύσεον, ὃ
[11, 466]	εἶναι ἢ ὅτι ἁλίζεται ἐν	αὐτῷ	τὸ ὑγρόν. Ὅτι δὲ δύο
[11, 476]	κρατὴρ ἀπὸ τοῦ συγκιρνᾶσθαι ἐν	αὐτῷ	τὸ ὕδωρ, ἢ ἀπὸ τοῦ
[11, 481]	ἐν τῷ κατὰ Μειδίου ἀκολουθεῖν	αὐτῷ	φάσκων ῥυτὰ καὶ κυμβία. καὶ
[11, 505]	Γοργίας αὐτὸς ἀναγνοὺς τὸν ὁμώνυμον	αὑτῷ	διάλογον πρὸς τοὺς συνήθεις ἔφη
[11, 463]	μεγάλα. Λακεδαιμόνιοι δὲ τὴν παρ´	αὑτῷ	ἕκαστος πίνει, ὁ δὲ παῖς
[11, 498]	τὸν σκύπφον ἔχων ὃν εἵλετο	αὑτῷ.	Καὶ πάλιν· Τὸν δὲ σκύπφον
[11, 483]	ὑπολείπει τὸ οὐ καθαρὸν ἐν	αὑτῷ.	(Καὶ Πολέμων δ´ ἐν τῇ
[11, 476]	(ΚΕΡΝΟΣ ἀγγεῖον κεραμεοῦν, ἔχον ἐν	αὑτῷ	πολ8 λοὺς κοτυλίσκους κεκολλημένους, ἐν
[11, 478]	ἐστὶν ἀγγεῖον κεραμεοῦν ἔχον ἐν	αὑτῷ	πολλοὺς κοτυλίσκους κεκολλημένους· ἔνεισι δ´
[11, 496]	ποτήριά τινα ἐκαλεῖτο. Μνημονεύει δ´	αὐτῶν	Ἀστυδάμας ἐν Ἑρμῇ λέγων οὕτως·
[11, 479]	σκοπόν, ἀλλὰ καὶ καλῶς ἕκαστα	αὐτῶν.	Ἔδει γὰρ εἰς τὸν ἀριστερὸν
[11, 478]	καλοῦσι κοτύλην. Θουκυδίδης· Ἐδίδοσαν μὲν	αὐτῶν	ἑκάστῳ ἐπὶ ὀκτὼ μῆνας κοτύλην
[11, 500]	ἐπειδὰν μέλλωσι προσφέρεσθαι, ἀποκλάσαντες ἀπ´	αὐτῶν	ἐν τοῖς ξυλίνοις ποτηρίοις, οὓς
[11, 476]	ἀργυρᾶ ποιοῦντες κέρατα ἔπινον ἐξ	αὐτῶν.	Ἔστι γοῦν τοῦτο εὑρεῖν ἐν
[11, 496]	Ῥοδιακῶν ἢ τῶν ῥυτῶν. Μνημονεύει	αὐτῶν	καὶ Διώξιππος ἐν Φιλαργύρῳ καὶ
[11, 469]	καλλωπισμοῦ τούτου μεταδιδόντων. (Μνημονεύει δ´	αὐτῶν	καὶ Ἐπιγένης ἐν Ἡρωίνῃ διὰ
[11, 496]	τε ἐπιλέγοντες ῥῆσιν μυστικήν. Μνημονεύει	αὐτῶν	καὶ ὁ τὸν Πειρίθουν γράψας,
[11, 461]	τῶν Ἡρακλεῖ συστρατευσαμένων. Μνημονεύει δ´	αὐτῶν	καὶ Σκυθῖνος ὁ Τήιος ἐν
[11, 501]	φησίν, λέγονται, ὅτι οἱ ὀμφαλοὶ	αὐτῶν	καὶ τῶν βαλανείων οἱ θόλοι
[11, 471]	σπένδοντα ταῖς κύλιξι ταύταις κατ´	αὐτῶν.	(Μνημονεύει τοῦ ἐκπώματος καὶ Ἀντιφάνης
[11, 491]	ἐπὶ τέλει γίνεται τῆς ἀποστάσεως	αὐτῶν.	Ὅταν οὖν εἴπῃ· Δοιαὶ δὲ
[11, 492]	ἓξ ὁρωμένων ὅμως ὁ ἀριθμὸς	αὐτῶν	οὐκ ἀπόλλυται, λέγονται δὲ καὶ
[11, 489]	καθὼς καὶ Ἄρατός φησιν ἐπ´	αὐτῶν·	(Οὐρανῷ αἰὲν ἄρηρεν ἀγάλματα νυκτὸς
[11, 490]	Ὠρίωνα φεύγειν, διωκομένης τῆς μητρὸς	αὐτῶν	Πληιόνης ὑπὸ τοῦ Ὠρίωνος. (Ἡ
[11, 492]	χάριν τοῦ σῴζειν τὸν ἀριθμὸν	αὐτῶν,	ποιητικῶς αἰνιττόμενος ὅτι τῶν Πλειάδων
[11, 476]	τέτταρας χόας, ἐκπώματα (ποιεῖν ἐξ	αὐτῶν,	τὰ χείλη περιαργυροῦντας καὶ χρυσοῦντας·
[11, 504]	τεκμαιρομένοις ἡμῖν, ἀλλὰ κἀκ τῶν	αὐτῶν	ὑποθέσεων. Συμπόσια μὲν γὰρ γεγράφασιν
[11, 492]	καὶ γενεῆθεν ἀκούομεν, ἀλλὰ μάλ´	αὕτως	εἴρητ´. Ἑπτὰ δ´ ἐκεῖναι ἐπιρρήδην
[11, 491]	καὶ οὐρανῷ ἐγκατένασσεν. Ὣς δ´	αὕτως	τρήρωσι πελειάσιν ὤπασε τιμήν, (αἳ
[11, 470]	ἐφ´ ὕδωρ εὕδονθ´ ἁρπαλέως χώρου	ἀφ´	Ἑσπερίδων γαῖαν ἐς Αἰθιόπων, ἵνα
[11, 484]	θερμὸν ὁ οἶνος· τὸ δὲ	ἀφ´	ἡμῶν διηθούμενον οὖρόν ἐστιν δριμύ.
[11, 506]	ἐκ Χίου τῆς πατρίδος φυγήν,	ἀφ´	ἧς ἐν Θουρίοις κατῳκίσθησαν. Ἐν
[11, 485]	εἰ πίοις οἴνου κύλικα λεπαστήν;	Ἀφ´	ἧς ἔστι λάψαι, τουτέστιν ἁθρόως
[11, 503]	ὑπὸ πάντων κροταλισθεὶς ᾔτησε φιάλην,	ἀφ´	ἧς σπείσας ταῖς Μούσαις καὶ
[11, 462]	τοῦ τείχους ἐσχάραν τινὰ εἶναι,	ἀφ´	ἧς, φησί, τὴν κύλικα ναυστολοῦσιν
[11, 470]	ταύτην Θηρικλῆς ὁ Κορίνθιος κεραμεύς,	ἀφ´	οὗ καὶ τοὔνομα ἔχει, γεγονὼς
[11, 475]	ἐπὶ τοῦ ὑγροῦ συνήθως ἔταττον,	ἀφ´	οὗ λέγεται καὶ ὁ λέβης.
[11, 506]	ὁ δὲ Γοργίας οὐ μόνον	ἀφ´	οὗ τὸ ἐπίγραμμα, ἀλλὰ καὶ
[11, 476]	τοῖς κέρασι τῶν βοῶν πίνειν·	ἀφ´	οὗ τὸν Διόνυσον κερατοφυῆ πλάττεσθαι
[11, 496]	δ´ ἐν Ἀτάκτοις ἀγγεῖον ξύλινον,	ἀφ´	οὗ τοὺς ἀγροίκους πίνειν. Μνημονεύει
[11, 466]	δ´ οὕτω καὶ τὰ ποτήρια,	ἀφ´	ὧν ἔστι πιεῖν εὐμαρῶς. Καὶ
[11, 480]	δ´ ἐν τῇ Ναυκράτει κεραμεῖς	ἀφ´	ὧν καὶ ἡ πλησίον τῶν
[11, 480]	ἀπὸ τοῦ κυλίεσθαι τῷ τροχῷ·	ἀφ´	ὧν καλεῖται τό τε κυλικεῖον,
[11, 462]	Λυδίας Κυλικρᾶνες, οἳ δ´ Ἀθαμᾶνες,	ἀφ´	ὧν οἱ τόποι διαμένουσιν· οἷς
[11, 464]	κρόκου, βαλσάμου, ἀμώμου, κινναμώμου συνεψηθέντων·	ἀφ´	ὧν τὸ γινόμενον τῷ οἴνῳ
[11, 492]	πλαγκτῶν πετρῶν καὶ τῆς λειότητος	ἀφαιρεῖσθαι	λέγων μίαν τῶν Πλειάδων, ἄλλην
[11, 492]	Ἀλλά τε καὶ τῶν αἰεὶ	ἀφαιρεῖται	λὶς πέτρη. Ἀλλ´ ἄλλην ἐνίησι
[11, 466]	ὑπὸ κύματος αὐτοὺς ἀμφοτέρους κρυφθέντας	ἀφανεῖς	γενέσθαι, χρόνῳ δ´ ὕστερον ἤδη
[11, 490]	Αἳ μὲν ὁμῶς ὀλίγαι καὶ	ἀφεγγέες,	ἀλλ´ ὀνομασταὶ ἦρι καὶ ἑσπέριαι,
[11, 466]	ἐν Μηθύμνῃ τινὲς περὶ τῆς	ἀφεθείσης	εἰς τὴν θάλασσαν παρθένου καὶ
[11, 463]	ζῶντας, ὥσπερ εἰς πανήγυρίν τινα	ἀφειμένους	ἐκ τοῦ θανάτου καὶ τοῦ
[11, 479]	καὶ τὴν δεξιὰν ἀγκυλώσαντα ὑγρῶς	ἀφεῖναι	τὴν λάταγα· οὕτω γὰρ ἐκάλουν
[11, 487]	ἕν· ὃς ἂν τὸν κότταβον	ἀφεὶς	ἐπὶ τὴν πλάστιγγα ποιήσῃ πεσεῖν—
[11, 463]	ἀντιλάβηται τὸν χρόνον τοῦτον ὃν	ἀφεῖται,	κἂν τύχῃ γ´, ἐράνου τινός,
[11, 494]	σε, τῆς συμμετρίας καὶ τῆς	ἀφελείας	οὕνεκα. Κἀν τοῖς Βαβυλωνίοις οὖν
[11, 494]	εἶπεν ὦ θαυμάσιε λυτικέ, ἐὰν	ἀφέλῃς	τοῦ Σωτῆρος τὸ σω> καὶ
[11, 483]	νηὸς φοίτα καὶ κοίλων πώματ´	ἄφελκε	κάδων, ἄγρει δ´ οἶνον ἐρυθρὸν
[11, 472]	οἶμαι, χρηστότητος οὕνεκα. Εἶτ´ ἐλευθέραν	ἀφῆκε	βαπτίσας ἐρρωμένως. Θεόφιλος δ´ ἐν
[11, 462]	Ἀθηνᾶς ἀόρατον ἀσπίδα· καὶ οὕτως	ἀφιᾶσιν	εἰς τὴν θάλασσαν κεραμέαν κύλικα,
[11, 504]	ὀρθά τε αὔξεται καὶ θάλλοντα	ἀφικνεῖται	εἰς τὴν καρπογονίαν. Οὕτω δὴ
[11, 469]	χρύσεον, ὄφρα δι´ Ὠκεανοῖο περάσας	ἀφίκοιθ´	ἱερᾶς ποτὶ βένθεα νυκτὸς ἐρεμνᾶς
[11, 462]	ὕβρις πίνειν ὁπόσον κεν ἔχων	ἀφίκοιο	οἴκαδ´ ἄνευ προπόλου, μὴ πάνυ
[11, 462]	τῶν οἰκητόρων μεθ´ Ἡρακλέους τινὲς	ἀφικόμενοι	ἐκ Λυδίας Κυλικρᾶνες, οἳ δ´
[11, 461]	Εἰς τὸ Κυλικράνων βαδίζων σπληνόπεδον	ἀφικόμην·	εἶδον οὖν τὴν Ἡράκλειαν καὶ
[11, 504]	ἀλλ´ ἀναπειθόμενοι πρὸς τὸ παιγνιωδέστερον	ἀφιξόμεθα.	(Εἰς ταῦτά τις ἀποβλέπων τὰ
[11, 472]	{Β. Βασιλέως υἱὸν λέγεις Καρῶν	ἀφῖχθαι	δηλαδὴ Πιξώδαρον. Ἡδύλος Ἐπιγράμμασι· ~(Πίνωμεν·
[11, 504]	δέ· ~(Φιάλαν ὡς εἴ τις	ἀφνεᾶς	ἀπὸ χειρὸς ἑλὼν ἔνδον ἀμπέλου
[11, 466]	πρὸς ἀκτάν· ὃς μὲν ἀχρήμων,	ἀφνεὸς	τότε, τοὶ δ´ αὖ πλουτέοντες
[11, 489]	κατὰ τὴν ἰδέαν τοῦ σχήματος	ἀφομοιοῦν	εἶναι δίκαιον ἐνόμιζον. Διὸ τὴν
[11, 471]	ἀπὸ Λέσβου σεμνογόνου σταγόνος πλῆρες,	ἀφρίζον,	ἕκαστος δεξιτερᾷ δ´ ἔλαβεν. Καὶ
[11, 472]	ἕστηκε λευκοῦ νέκταρος παλαιγενοῦς πλήρης,	ἀφρίζων·	ὃν λαβὼν ἐγὼ κενὸν τρίψας,
[11, 464]	μέθας ἵστησιν (ὥστε καὶ τῶν	ἀφροδισίων	παραλύειν τὰ πνεύματα πέττον. (Οὐ
[11, 463]	γελάσῃ καὶ πίῃ καὶ τῆς	Ἀφροδίτης	ἀντιλάβηται τὸν χρόνον τοῦτον ὃν
[11, 487]	καὶ βαλόντι χάλκειον κάρα. Ἀντιφάνης	Ἀφροδίτης	Γοναῖς· Ἐγὼ ´πιδείξω καθ´ ἕν·
[11, 463]	Μουσέων τε καὶ ἀγλαὰ δῶρ´	Ἀφροδίτης	συμμίσγων ἐρατῆς μνήσεται εὐφροσύνης. Καὶ
[11, 465]	δέπας κίσσινον μελαίνας σταγόνος ἀμβρότας	ἀφρῷ	βρυάζον· εἴκοσιν δὲ μέτρ´ ἐνέχευ´,
[11, 472]	θηρικλείων, πῶς δοκεῖς, κεραννύει καλῶς,	ἀφρῷ	ζέουσαν. Οὐδ´ ἂν Αὐτοκλῆς οὕτως
[11, 466]	δὲ καὶ δὴ βακχίου παλαιγενοῦς	ἀφρῷ	σκιὰ καὶ χρυσοκόλλητον δέπας μεστὸν
[11, 495]	Εὐρυτίδαις φησίν· Ἐκ ζαθέων πιθακνῶν	ἀφύσσοντες	ὄλπαις οἶνον ὑπερφίαλον κελαρύζετε. Νυνὶ
[11, 491]	ἐκ πέτρης μέγας αἰετὸς αἰὲν	ἀφύσσων	γαμφηλῇ φορέεσκε ποτὸν Διὶ μητιόεντι.
[11, 508]	ἐπὶ ἐνεχύρῳ τῇ ἀκροπόλει (καὶ)	ἀφυστερησάσης	τυραννεῖν ἐβουλεύετο, ἕως συνδραμόντες ἐπ´
[11, 460]	παρίσδων. Τιμᾶται δὲ καὶ ἐν	Ἀχαίᾳ	Δημήτηρ ποτηριοφόρος κατὰ τὴν Ἀνθέων
[11, 460]	ὡς Αὐτοκράτης ἱστορεῖ ἐν βʹ	Ἀχαικῶν.	ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β' (Ἄξιον δὲ εἶναι
[11, 498]	ἔφη· Σκύφος τε μακρός. Καὶ	Ἀχαιὸς	δ´ ἐν Ὀμφάλῃ· (Ὁ δὲ
[11, 466]	γράμμασιν, ὡς τὸ Νέστορος ὄν.	Ἀχαιὸς	δ´ ὁ τραγικὸς ἐν Ὀμφάλῃ
[11, 480]	σκύφος, κύλιξ, κώθων, καρχήσιον, φιάλη.	Ἀχαιὸς	δὲ ὁ Ἐρετριεὺς ἐν Ἀλκμαίωνι
[11, 482]	μὲν ἄρα χρυσέοισι κυπέλλοις υἷες	Ἀχαιῶν	δειδέχατ´ ἄλλοθεν ἄλλος ἀνασταδόν ἢ
[11, 468]	νώμησαν δὲ δέπαστρα θοῶς βασιλεῦσιν	Ἀχαιῶν	ἐνσχερὼ ἑστηῶσι, καὶ ἐς λοιβὴν
[11, 485]	Ὥς ποτ´ ἐκήλησεν Καλλίστρατος υἷας	Ἀχαιῶν,	κέρμα φίλον διαδούς, ὅτε συμμαχίαν
[11, 493]	θαυμάσιος λυτικὸς Σωσίβιος, ὃν οὐκ	ἀχαρίτως	διέπαιξε διὰ τὰς πολυθρυλήτους ταύτας
[11, 479]	Τὴν κοτυλίσκην μηδαμῶς. Ἀριστοφάνης ἐν	Ἀχαρνεῦσι·	Κοτυλίσκιον τὸ χεῖλος ἀποκεκρουμένον. Κοτύλη
[11, 462]	τράπεζα τυροῦ καὶ μέλιτος πίονος	ἀχθομένη·	βωμὸς δ´ ἄνθεσιν ἀν τὸ
[11, 498]	Πλησάμενος δ´ οἴνοιο δέπας δείδεκτ´	Ἀχιλῆα.	Πληροῦντες γὰρ προέπινον ἀλλήλοις μετὰ
[11, 474]	τὸ ἔκπωμα Φιλέταιρός φησιν ἐν	Ἀχιλλεῖ·	Πηλεύς· ὁ Πηλεὺς δ´ ἐστὶν
[11, 466]	δι´ οὗ Διὶ μόνῳ σπένδεσκεν	Ἀχιλλεύς.	Καλεῖται δὲ δέπας ἤτοι ὅτι
[11, 466]	πάλαι τὸ τῶν ἐκπωμάτων κτῆμα.	Ἀχιλλεὺς	οὖν ὡς ἐξαίρετόν τι εἶχεν
[11, 493]	Διομήδους καὶ Αἴαντος, ἔτι δ´	Ἀχιλλέως	παρόντων εἰσάγεσθαι τὸν Νέστορα γενναιότερον,
[11, 488]	λόγον, ὡς καὶ ἐπὶ τοῦ	Ἀχιλλέως	σκήπτρου· Ὣς φάτο χωόμενος, ποτὶ
[11, 468]	Σιδώνια ποτήρια, ἢ τὸ λεῖον.	Ἄχραντον	δὲ πυρὶ παρὰ τὸ Ὁμηρικόν·
[11, 468]	δῶρον ἄξιον δραμήματος ἔκπωμα δακτυλωτόν,	ἄχραντον	πυρί, Πελίου μὲν ἆθλον, Κάστορος
[11, 508]	πολλούς, φησί, τῶν διαλόγων αὐτοῦ	ἀχρείους	καὶ ψευδεῖς ἄν τις εὕροι·
[11, 466]	ψευδῆ πρὸς ἀκτάν· ὃς μὲν	ἀχρήμων,	ἀφνεὸς τότε, τοὶ δ´ αὖ
[11, 487]	φησί, τὴν κοτταβικὴν ἐν τοῖς	ἀχύροισι	κυλινδομένην, μάνης δ´ οὐδὲν λατάγων
[11, 466]	κάλως ἔκλυε καὶ χάλα πόδα.	(ΑΩΤΟΝ	παρὰ Κυπρίοις τὸ ἔκπωμα, ὡς
[11, 475]	Στέψον τὰν κελέβαν φοινικέῳ οἰὸς	ἀώτῳ·	(καὶ Εὐφορίων· Ἠέ ποθεν ποταμῶν