Alphabétiquement     [«   »]
τις 36
τίς 4
Τὸ 7
τὸ 210
τό 5
τοδὶ 1
τοιαῦτα 2
Fréquences     [«    »]
142 γὰρ
166 δὲ
151 μὲν
210 τὸ
214 τῶν
464 καὶ
HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Aristote, Métaphysique, livre I

τὸ


Livre, Chap.
[1, 3]   πρῶτον λέγειν τὸ κακὸν καὶ  τὸ   ἀγαθὸν ἀρχὰς Εμπεδοκλέα, τάχ' ἂν
[1, 3]   καλὸν ἀλλὰ καὶ ἀταξία καὶ  τὸ   αἰσχρόν, (α) καὶ πλείω τὰ
[1, 3]   τί τοῦτο συμβαίνει καὶ τί  τὸ   αἴτιον; Οὐ γὰρ δὴ τό
[1, 8]   τῆς σοφίας περὶ τῶν φανερῶν  τὸ   αἴτιον, τοῦτο μὲν εἰάκαμεν (οὐθὲν
[1, 2]   δεῖ δὲ εἰς τοὐναντίον καὶ  τὸ   ἄμεινον κατὰ τὴν παροιμίαν ἀποτελευτῆσαι,
[1, 8]   μυρία συμβαίνει τοιαῦτἀ· κατὰ δὲ  τὸ   ἀναγκαῖον καὶ τὰς δόξας τὰς
[1, 7]   ἀμιγές) καὶ θάτερον, οἷον τίθεμεν  τὸ   ἀόριστον πρὶν ὁρισθῆναι καὶ μετασχεῖν
[1, 6]   μικρὸν λέγων, οἱ δ' Ιταλικοὶ  τὸ   ἄπειρον, Εμπεδοκλῆς δὲ πῦρ καὶ
[1, 4]   τι τοιοῦτον ἕτερον, ἀλλ' αὐτὸ  τὸ   ἄπειρον καὶ αὐτὸ τὸ ἓν
[1, 4]   αὐτῶν, ὅτι τὸ πεπερασμένον καὶ  τὸ   ἄπειρον (καὶ τὸ ἓν) οὐχ
[1, 2]   ἐστὶ τἀγαθὸν ἑκάστου, ὅλως δὲ  τὸ   ἄριστον ἐν τῇ φύσει πάσῃ.
[1, 5]   ποιεῖ. Ὁμοίως δ' ἔχει καὶ  τὸ   ἄρρεν πρὸς τὸ θῆλυ· τὸ
[1, 8]   τῆς τινός; εἰ δὲ μὴ  τὸ   αὐτὸ εἶδος, ὁμώνυμα ἂν εἴη,
[1, 8]   γένος, ὡς γένος εἰδῶν· ὥστε  τὸ   αὐτὸ ἔσται παράδειγμα καὶ εἰκών.
[1, 3]   εἶδος τῆς τοιαύτης ἀρχῆς οὐ  τὸ   αὐτὸ πάντες λέγουσιν, ἀλλὰ Θαλῆς
[1, 8]   τὸ δίπουν, ἅμα δὲ καὶ  τὸ   αὐτοάνθρωπος. Ἔτι οὐ μόνον τῶν
[1, 2]   ῥᾴδια ἀνθρώπῳ γιγνώσκειν, τοῦτον σοφόν  (τὸ   γὰρ αἰσθάνεσθαι πάντων κοινόν, διὸ
[1, 8]   τούτων οὐσίαι, διὰ κενῆς λέγομεν·  τὸ   γὰρ μετέχειν, ὥσπερ καὶ πρότερον
[1, 8]   εἴδη ἀλλὰ καὶ αὐτῶν, οἷον  τὸ   γένος, ὡς γένος εἰδῶν· ὥστε
[1, 7]   στοιχείοις ἐκτοπωτέροις χρῶνται τῶν φυσιολόγων  (τὸ   δ' αἴτιον ὅτι παρέλαβον αὐτὰς
[1, 5]   ἀπείρου ὡς ἑνὸς δυάδα ποιῆσαι,  τὸ   δ' ἄπειρον ἐκ μεγάλου καὶ
[1, 5]   γὰρ ὑπὸ μιᾶς πληροῦται ὀχείας,  τὸ   δ' ἄρρεν πολλὰ πληροῖ· καίτοι
[1, 7]   οἵαν εἴπομεν, ἔστω ταῦτ' εἰρημένα·  τὸ   δ' αὐτὸ κἂν εἴ τις
[1, 2]   τὰς αἰτίας λέγοντες περὶ ἑκάστοὐ,  τὸ   δ' εἰδέναι καὶ τὸ ἐπίστασθαι
[1, 5]   ἐκ τῆς ὕλης πολλὰ ποιοῦσιν,  τὸ   δ' εἶδος ἅπαξ γεννᾷ μόνον,
[1, 1]   καὶ τὸ καθόλου μὲν γνωρίζῃ  τὸ   δ' ἐν τούτῳ καθ' ἕκαστον
[1, 5]   εἴδη μὲν ἐπὶ τῶν αἰσθητῶν  τὸ   δ' ἓν ἐν τοῖς εἴδεσι
[1, 4]   μὲν πεπερασμένον τὸ δὲ ἄπειρον,  τὸ   δ' ἓν ἐξ ἀμφοτέρων εἶναι
[1, 3]   τούτου γιγνόμενον καὶ τούτῳ ζῶν  (τὸ   δ' ἐξ οὗ γίγνεται, τοῦτ'
[1, 4]   ὅτι τἀναντία ἀρχαὶ τῶν ὄντων·  τὸ   δ' ὅσαι παρὰ τῶν ἑτέρων,
[1, 1]   ἕκαστον οὕτω πολλοῖς, ἐμπειρίας ἐστίν·  τὸ   δ' ὅτι πᾶσι τοῖς τοιοῖσδε
[1, 6]   τοῖς δ' εἴδεσι τὸ ἕν)  τὸ   δ' οὗ ἕνεκα αἱ πράξεις
[1, 3]   σπέρματα τὴν φύσιν ὑγρὰν ἔχειν,  τὸ   δ' ὕδωρ ἀρχὴν τῆς φύσεως
[1, 3]   μὲν Α τοῦ Ν σχήματι  τὸ   δὲ ΑΝ τοῦ ΝΑ τάξει
[1, 5]   ἄλλοις τῆς οὐσίας ὡσαύτως ἐκείνοις·  τὸ   δὲ ἀντὶ τοῦ ἀπείρου ὡς
[1, 4]   τούτων δὲ τὸ μὲν πεπερασμένον  τὸ   δὲ ἄπειρον, τὸ δ' ἓν
[1, 5]   γὰρ πρότεροι διαλεκτικῆς οὐ μετεῖχον)  τὸ   δὲ δυάδα ποιῆσαι τὴν ἑτέραν
[1, 5]   μὲν πόλλ' ἄττα ὅμοια εἶναι  τὸ   δὲ εἶδος αὐτὸ ἓν ἕκαστον
[1, 3]   δὲ ΑΝ τοῦ ΝΑ τάξει  τὸ   δὲ Ζ τοῦ Η θέσει.
[1, 3]   πλῆρες καὶ στερεὸν τὸ ὄν,  τὸ   δὲ κενὸν τὸ μὴ ὄν
[1, 3]   φασι, λέγοντες τὸ μὲν ὂν  τὸ   δὲ μὴ ὄν, τούτων δὲ
[1, 3]   αὐτῷ μὲν φιλία διακρίνει  τὸ   δὲ νεῖκος συγκρίνει. Ὅταν μὲν
[1, 3]   φιλίαν αἰτίαν οὖσαν τῶν ἀγαθῶν  τὸ   δὲ νεῖκος τῶν κακῶν· ὥστ'
[1, 7]   γενέσει ὕστερον τῇ φύσει πρότερον,  τὸ   δὲ πεπεμμένον καὶ συγκεκριμένον ὕστερον
[1, 6]   νοῦν ἔρωτα ποιοῦσιν ἀρχήν)  τὸ   δὲ τί ἦν εἶναι καὶ
[1, 4]   τοιονδὶ τῶν ἀριθμῶν πάθος δικαιοσύνη  τὸ   δὲ τοιονδὶ ψυχή τε καὶ
[1, 1]   μνήμαις, ἐμπειρίας δὲ μετέχει μικρόν·  τὸ   δὲ τῶν ἀνθρώπων γένος καὶ
[1, 8]   τε δοκεῖ ῥᾴδιον εἶναι,  τὸ   δεῖξαι ὅτι ἓν ἅπαντα, οὐ
[1, 3]   τί ἦν εἶναι (ἀνάγεται γὰρ  τὸ   διὰ τί εἰς τὸν λόγον
[1, 1]   ἕκαστα γνώσεις· ἀλλ' οὐ λέγουσι  τὸ   διὰ τί περὶ οὐδενός, οἷον
[1, 3]   ἔσχατον, αἴτιον δὲ καὶ ἀρχὴ  τὸ   διὰ τί πρῶτον) ἑτέραν δὲ
[1, 1]   δ' οὐκ ἴσασιν· οἱ δὲ  τὸ   διότι καὶ τὴν αἰτίαν γνωρίζουσιν.
[1, 4]   διότι πρῶτον ὑπάρχει τοῖς δυσὶ  τὸ   διπλάσιον. Ἀλλ' οὐ ταὐτὸν ἴσως
[1, 8]   τοῦ ἀνθρώπου τὸ ζῷον καὶ  τὸ   δίπουν, ἅμα δὲ καὶ τὸ
[1, 8]   τῶν πολλῶν μὲν ἀϊδίων δέ,  τὸ   δυὰς ἓν καὶ ταὐτόν,
[1, 1]   τοῦ εἰδότος καὶ μὴ εἰδότος  τὸ   δύνασθαι διδάσκειν ἐστίν, καὶ διὰ
[1, 1]   τῶν ἐμπείρων ὑπολαμβάνομεν, ὡς κατὰ  τὸ   εἰδέναι μᾶλλον ἀκολουθοῦσαν τὴν σοφίαν
[1, 2]   ἄγνοιαν ἐφιλοσόφησαν, φανερὸν ὅτι διὰ  τὸ   εἰδέναι τὸ ἐπίστασθαι ἐδίωκον καὶ
[1, 5]   ὕλης μία τράπεζα, δὲ  τὸ   εἶδος ἐπιφέρων εἷς ὢν πολλὰς
[1, 3]   ἐκείνης. Τὸ μέντοι πλῆθος καὶ  τὸ   εἶδος τῆς τοιαύτης ἀρχῆς οὐ
[1, 4]   Ἀλλ' οὐ ταὐτὸν ἴσως ἐστὶ  τὸ   εἶναι διπλασίῳ καὶ δυάδι· εἰ
[1, 8]   γὰρ ἂν ἦν) οὔτε εἰς  τὸ   εἶναι, μὴ ἐνυπάρχοντά γε τοῖς
[1, 8]   κἀκεῖ· (α) τί ἔσται  τὸ   εἶναι τι παρὰ ταῦτα, τὸ
[1, 8]   τοῦτό ἐστιν ἀρχή, πλεοναχῶς λέγεται  τὸ   ἕν· ἄλλως γὰρ ἀδύνατον. Βουλόμενοι
[1, 3]   ὑπὸ τῆς φιλίας συνίωσιν εἰς  τὸ   ἕν, ἀναγκαῖον ἐξ ἑκάστου τὰ
[1, 5]   εἶναι ἀρχάς, ὡς δ' οὐσίαν  τὸ   ἕν· ἐξ ἐκείνων γὰρ κατὰ
[1, 5]   τοῖς ἄλλοις, τοῖς δ' εἴδεσι  τὸ   ἕν) καὶ τίς ὕλη
[1, 6]   εἴδη παρέχονται, τοῖς δ' εἴδεσι  τὸ   ἕν) τὸ δ' οὗ ἕνεκα
[1, 3]   ἡττηθέντες ὑπὸ ταύτης τῆς ζητήσεως,  τὸ   ἓν ἀκίνητόν φασιν εἶναι καὶ
[1, 4]   εἰς τὸν ὅλον οὐρανὸν ἀποβλέψας  τὸ   ἓν εἶναί φησι τὸν θεόν.
[1, 8]   τὸ εἶναι τι παρὰ ταῦτα,  τὸ   ἓν ἐπὶ πολλῶν; Καὶ εἰ
[1, 8]   ὅσων ἐπιστῆμαι εἰσί, καὶ κατὰ  τὸ   ἓν ἐπὶ πολλῶν καὶ τῶν
[1, 4]   δυάδι· εἰ δὲ μή, πολλὰ  τὸ   ἓν ἔσται, κἀκείνοις συνέβαινεν.
[1, 6]   ὡς δ' αὔτως καὶ οἱ  τὸ   ἓν τὸ ὂν φάσκοντες
[1, 5]   οὐ τιθέασιν. Τὸ μὲν οὖν  τὸ   ἓν καὶ τοὺς ἀριθμοὺς παρὰ
[1, 4]   δ' ἀκολουθεῖν τοῖς φαινομένοις, καὶ  τὸ   ἓν μὲν κατὰ τὸν λόγον
[1, 4]   αὐτὸ τὸ ἄπειρον καὶ αὐτὸ  τὸ   ἓν οὐσίαν εἶναι τούτων ὧν
[1, 4]   πεπερασμένον καὶ τὸ ἄπειρον (καὶ  τὸ   ἓν) οὐχ ἑτέρας τινὰς ᾠήθησαν
[1, 6]   τοῖς αἰσθητοῖς τὰ εἴδη καὶ  τὸ   ἓν τοῖς εἴδεσιν οὔθ' ὡς
[1, 1]   ὅμως τό γε εἰδέναι καὶ  τὸ   ἐπαΐειν τῇ τέχνῃ τῆς ἐμπειρίας
[1, 8]   ταπεινοῦ. Καίτοι πῶς ἕξει  τὸ   ἐπίπεδον γραμμὴν τὸ στερεὸν
[1, 2]   ἑκάστοὐ, τὸ δ' εἰδέναι καὶ  τὸ   ἐπίστασθαι αὐτῶν ἕνεκα μάλισθ' ὑπάρχει
[1, 2]   μάλιστα ἐπιστητοῦ ἐπιστήμῃ (ὁ γὰρ  τὸ   ἐπίστασθαι δι' αὑτὸ αἱρούμενος τὴν
[1, 2]   φανερὸν ὅτι διὰ τὸ εἰδέναι  τὸ   ἐπίστασθαι ἐδίωκον καὶ οὐ χρήσεώς
[1, 8]   λέγειν ποιητικάς. Τί γάρ ἐστι  τὸ   ἐργαζόμενον πρὸς τὰς ἰδέας ἀποβλέπον;
[1, 8]   τὸ ποιεῖν πάσχειν  τὸ   εὐθύ, οὐκ ἔστι δήπου λαβεῖν,
[1, 8]   ἐνίας συλλαβάς· οἱ μὲν γὰρ  τὸ   ζα ἐκ τοῦ ς καὶ
[1, 2]   ἐπὶ τὴν αὐτὴν ἐπιστήμην πίπτει  τὸ   ζητούμενον ὄνομα· δεῖ γὰρ ταύτην
[1, 8]   καὶ εἴδη, οἷον τοῦ ἀνθρώπου  τὸ   ζῷον καὶ τὸ δίπουν, ἅμα
[1, 2]   τῶν πρώτων φιλοσοφησάντων· διὰ γὰρ  τὸ   θαυμάζειν οἱ ἄνθρωποι καὶ νῦν
[1, 2]   οἱ ποιηταὶ καὶ πέφυκε φθονεῖν  τὸ   θεῖον, (α) ἐπὶ τούτου συμβῆναι
[1, 2]   πάντας τοὺς περιττούς. Ἀλλ' οὔτε  τὸ   θεῖον φθονερὸν ἐνδέχεται εἶναι, ἀλλὰ
[1, 3]   τροφὴν ὑγρὰν οὖσαν καὶ αὐτὸ  τὸ   θερμὸν ἐκ τούτου γιγνόμενον καὶ
[1, 4]   δὲ κατὰ μὲν τὸ ὂν  τὸ   θερμὸν τάττει θάτερον δὲ κατὰ
[1, 5]   ἔχει καὶ τὸ ἄρρεν πρὸς  τὸ   θῆλυ· τὸ μὲν γὰρ ὑπὸ
[1, 1]   διαμαρτήσεται τῆς θεραπείας· θεραπευτὸν γὰρ  τὸ   καθ' ἕκαστον) ἀλλ' ὅμως τό
[1, 1]   καὶ αἱ γενέσεις πᾶσαι περὶ  τὸ   καθ' ἕκαστόν εἰσιν· οὐ γὰρ
[1, 8]   τοῦτο, εἰ μὴ γένος δώσει  τὸ   καθόλου εἶναι· τοῦτο δ' ἐν
[1, 5]   φύσεως οὐθέν, ἐν μέντοι τούτοις  τὸ   καθόλου ζητοῦντος καὶ περὶ ὁρισμῶν
[1, 1]   ἔχῃ τις τὸν λόγον, καὶ  τὸ   καθόλου μὲν γνωρίζῃ τὸ δ'
[1, 3]   καὶ λέγειν καὶ πρῶτον λέγειν  τὸ   κακὸν καὶ τὸ ἀγαθὸν ἀρχὰς
[1, 3]   τἀγαθόν ἐστι (καὶ τῶν κακῶν  τὸ   κακόν) Οὗτοι μὲν οὖν, ὥσπερ
[1, 3]   καὶ οὐ μόνον τάξις καὶ  τὸ   καλὸν ἀλλὰ καὶ ἀταξία καὶ
[1, 3]   στοιχεῖα μὲν τὸ πλῆρες καὶ  τὸ   κενὸν εἶναί φασι, λέγοντες τὸ
[1, 8]   τὰ μετέχοντα ἂν μὴ  τὸ   κινῆσον, καὶ πολλὰ γίγνεται ἕτερα,
[1, 8]   καὶ γὰρ τούτων ἕκαστος οὐ  τὸ   κοινὸν λέγει στοιχεῖον, οἷον τὸ
[1, 8]   ἴσως αἴτια δόξειεν εἶναι ὡς  τὸ   λευκὸν μεμιγμένον τῷ λευκῷ, ἀλλ'
[1, 1]   εἶναι σοφωτέρους ὄντας ἀλλὰ κατὰ  τὸ   λόγον ἔχειν αὐτοὺς καὶ τὰς
[1, 3]   τἆλλα τοῖς πάθεσιν αὐτῆς γεννῶσι,  τὸ   μανὸν καὶ τὸ πυκνὸν ἀρχὰς
[1, 8]   ὥσπερ καὶ οἱ φυσιολόγοι φασὶ  τὸ   μανὸν καὶ τὸ πυκνόν, πρώτας
[1, 5]   στοιχεῖα. Ὡς μὲν οὖν ὕλην  τὸ   μέγα καὶ τὸ μικρὸν εἶναι
[1, 5]   λέγεται, ὅτι αὕτη δυάς ἐστι,  τὸ   μέγα καὶ τὸ μικρόν, ἔτι
[1, 6]   τοῦτο τιθῶσιν (οἷον Πλάτων μὲν  τὸ   μέγα καὶ τὸ μικρὸν λέγων,
[1, 8]   τῆς ὕλης ὕλην, οἷον  τὸ   μέγα καὶ τὸ μικρόν, ὥσπερ
[1, 3]   δὲ τροπὴ θέσις· διαφέρει γὰρ  τὸ   μὲν Α τοῦ Ν σχήματι
[1, 5]   τὸ ἄρρεν πρὸς τὸ θῆλυ·  τὸ   μὲν γὰρ ὑπὸ μιᾶς πληροῦται
[1, 3]   μεταβάλλειν ἑκάτερον αὐτῶν, οὐδὲ ποιεῖ  τὸ   μὲν ξύλον κλίνην δὲ
[1, 3]   τὸ κενὸν εἶναί φασι, λέγοντες  τὸ   μὲν ὂν τὸ δὲ μὴ
[1, 2]   καὶ τῶν σοφῶν· τούτων δὲ  τὸ   μὲν πάντα ἐπίστασθαι τῷ μάλιστα
[1, 4]   καὶ τὸ περιττόν, τούτων δὲ  τὸ   μὲν πεπερασμένον τὸ δὲ ἄπειρον,
[1, 3]   δὲ μὴ ὄν, τούτων δὲ  τὸ   μὲν πλῆρες καὶ στερεὸν τὸ
[1, 4]   καὶ γῇ καὶ ὕδατι, ὅτι  τὸ   μὲν τοιονδὶ τῶν ἀριθμῶν πάθος
[1, 3]   τὸ ὄν, τὸ δὲ κενὸν  τὸ   μὴ ὄν (διὸ καὶ οὐθὲν
[1, 4]   θερμὸν τάττει θάτερον δὲ κατὰ  τὸ   μὴ ὄν. Ἐκ μὲν οὖν
[1, 4]   λέγειν· παρὰ γὰρ τὸ ὂν  τὸ   μὴ ὂν οὐθὲν ἀξιῶν εἶναι,
[1, 7]   ἄμικτα δεῖν προϋπάρχειν καὶ διὰ  τὸ   μὴ πεφυκέναι τῷ τυχόντι μίγνυσθαι
[1, 1]   τοὺς τοιούτους ἐκείνων ὑπολαμβάνεσθαι διὰ  τὸ   μὴ πρὸς χρῆσιν εἶναι τὰς
[1, 7]   συγκρίσει πρώτου, (α) τοιοῦτον δὲ  τὸ   μικρομερέστατον καὶ λεπτότατον ἂν εἴη
[1, 5]   οὖν ὕλην τὸ μέγα καὶ  τὸ   μικρὸν εἶναι ἀρχάς, ὡς δ'
[1, 5]   δυάς ἐστι, τὸ μέγα καὶ  τὸ   μικρόν, ἔτι δὲ τὴν τοῦ
[1, 6]   Πλάτων μὲν τὸ μέγα καὶ  τὸ   μικρὸν λέγων, οἱ δ' Ιταλικοὶ
[1, 8]   ὕλην, οἷον τὸ μέγα καὶ  τὸ   μικρόν, ὥσπερ καὶ οἱ φυσιολόγοι
[1, 8]   καὶ τῶν ἀποφάσεων, κατὰ δὲ  τὸ   νοεῖν τι φθαρέντος τῶν φθαρτῶν·
[1, 8]   πολλῶν καὶ ἑτέρων (καὶ γὰρ  τὸ   νόημα ἓν οὐ μόνον περὶ
[1, 8]   ἄνθρωπον τόν τε Καλλίαν καὶ  τὸ   ξύλον, μηδεμίαν κοινωνίαν ἐπιβλέψας αὐτῶν.
[1, 3]   ἑαυτό· λέγω δ' οἷον οὔτε  τὸ   ξύλον οὔτε χαλκὸς αἴτιος
[1, 3]   ἱκανῶς, οὔτ' ἐν τούτοις εὑρίσκει  τὸ   ὁμολογούμενον. Πολλαχοῦ γοῦν αὐτῷ
[1, 4]   ἐξ ἀνάγκης ἓν οἴεται εἶναι,  τὸ   ὄν, καὶ ἄλλο οὐθέν (περὶ
[1, 3]   τὸ μὲν πλῆρες καὶ στερεὸν  τὸ   ὄν, τὸ δὲ κενὸν τὸ
[1, 4]   ἔνιοι τῶν φυσιολόγων ἓν ὑποθέμενοι  τὸ   ὂν ὅμως γεννῶσιν ὡς ἐξ
[1, 3]   καὶ θέσιν· διαφέρειν γάρ φασι  τὸ   ὂν ῥυσμῷ καὶ διαθιγῇ καὶ
[1, 4]   (α) τούτων δὲ κατὰ μὲν  τὸ   ὂν τὸ θερμὸν τάττει θάτερον
[1, 4]   ἔοικέ που λέγειν· παρὰ γὰρ  τὸ   ὂν τὸ μὴ ὂν οὐθὲν
[1, 3]   ὄν (διὸ καὶ οὐθὲν μᾶλλον  τὸ   ὂν τοῦ μὴ ὄντος εἶναί
[1, 6]   καὶ οἱ τὸ ἓν  τὸ   ὂν φάσκοντες εἶναι τὴν τοιαύτην
[1, 1]   ἀλλὰ καὶ μηθὲν μέλλοντες πράττειν  τὸ   ὁρᾶν αἱρούμεθα ἀντὶ πάντων ὡς
[1, 1]   οὔ. Οἱ μὲν γὰρ ἔμπειροι  τὸ   ὅτι μὲν ἴσασι, διότι δ'
[1, 2]   θεωρητικήν· καὶ γὰρ τἀγαθὸν καὶ  τὸ   οὗ ἕνεκα ἓν τῶν αἰτίων
[1, 3]   δὲ τὴν ἀντικειμένην αἰτίαν ταύτῃ,  τὸ   οὗ ἕνεκα καὶ τἀγαθόν (τέλος
[1, 7]   ~Ὅσοι μὲν οὖν ἕν τε  τὸ   πᾶν καὶ μίαν τινὰ φύσιν
[1, 3]   μὲν οὖν ἓν φασκόντων εἶναι  τὸ   πᾶν οὐθενὶ συνέβη τὴν τοιαύτην
[1, 4]   γὰρ προστιθέασι κίνησιν, γεννῶντές γε  τὸ   πᾶν, οὗτοι δὲ ἀκίνητον εἶναί
[1, 3]   γὰρ εἰς τὰ στοιχεῖα διίστηται  τὸ   πᾶν ὑπὸ τοῦ νείκους, τότε
[1, 3]   ὑπόληψιν λαβὼν ταύτην καὶ διὰ  τὸ   πάντων τὰ σπέρματα τὴν φύσιν
[1, 4]   καὶ ἴδιόν ἐστιν αὐτῶν, ὅτι  τὸ   πεπερασμένον καὶ τὸ ἄπειρον (καὶ
[1, 4]   στοιχεῖα τό τε ἄρτιον καὶ  τὸ   περιττόν, τούτων δὲ τὸ μὲν
[1, 8]   καὶ ἐπίπεδον; Ἄλλο γὰρ γένος  τὸ   πλατὺ καὶ στενὸν καὶ βαθὺ
[1, 8]   κάτω. Ἀλλὰ μὴν οὐδὲ γένος  τὸ   πλατὺ τοῦ βαθέος· ἦν γὰρ
[1, 3]   ἑταῖρος αὐτοῦ Δημόκριτος στοιχεῖα μὲν  τὸ   πλῆρες καὶ τὸ κενὸν εἶναί
[1, 8]   ἐστὶ στοιχείων. Ἐκ τίνων γὰρ  τὸ   ποιεῖν πάσχειν τὸ
[1, 8]   ἀριθμὸς ὑπάρχει ἐν αὐτοῖς, ὅτι  τὸ   πολὺ καὶ ὀλίγον ἕτερον τούτων,
[1, 3]   λεγομένην· προϊόντων δ' οὕτως, αὐτὸ  τὸ   πρᾶγμα ὡδοποίησεν αὐτοῖς καὶ συνηνάγκασε
[1, 1]   δι' ἔθος) ὡς οὐ κατὰ  τὸ   πρακτικοὺς εἶναι σοφωτέρους ὄντας ἀλλὰ
[1, 1]   καύσῳ, τέχνης. Πρὸς μὲν οὖν  τὸ   πράττειν ἐμπειρία τέχνης οὐδὲν δοκεῖ
[1, 3]   (τῶν ποιητῶν) τιμιώτατον μὲν γὰρ  τὸ   πρεσβύτατον, ὅρκος δὲ τὸ τιμιώτατόν
[1, 8]   πρώτην ἀλλὰ τὸν ἀριθμόν, καὶ  τὸ   πρός τι τοῦ καθ' αὑτό,
[1, 7]   ἀλλήλων γίγνεται, τοῦτο δὲ πρὸς  τὸ   πρότερον εἶναι καὶ ὕστερον διαφέρει
[1, 9]   καὶ κατ' ἀρχὰς οὖσα (καὶ  τὸ   πρῶτον) ἐπεὶ καὶ Εμπεδοκλῆς ὀστοῦν
[1, 2]   οἱ ἄνθρωποι καὶ νῦν καὶ  τὸ   πρῶτον ἤρξαντο φιλοσοφεῖν, ἐξ ἀρχῆς
[1, 6]   γὰρ τοιοῦτόν τινες εἰρήκασιν εἶναι  τὸ   πρῶτον στοιχεῖον) οὗτοι μὲν οὖν
[1, 3]   αὐτῆς γεννῶσι, τὸ μανὸν καὶ  τὸ   πυκνὸν ἀρχὰς τιθέμενοι τῶν παθημάτων,
[1, 8]   φυσιολόγοι φασὶ τὸ μανὸν καὶ  τὸ   πυκνόν, πρώτας τοῦ ὑποκειμένου φάσκοντες
[1, 1]   οὐδενός, οἷον διὰ τί θερμὸν  τὸ   πῦρ, ἀλλὰ μόνον ὅτι θερμόν.
[1, 3]   πᾶν ὑπὸ τοῦ νείκους, τότε  τὸ   πῦρ εἰς ἓν συγκρίνεται καὶ
[1, 1]   ποιεῖ ποιεῖ, οἷον καίει  τὸ   πῦρ· τὰ μὲν οὖν ἄψυχα
[1, 8]   τὸ ἐπίπεδον γραμμὴν  τὸ   στερεὸν γραμμὴν καὶ ἐπίπεδον; Ἄλλο
[1, 7]   καὶ τῶν ἄλλων ἕκαστος ὁμολογεῖ  τὸ   στοιχεῖον εἶναι τὸ τῶν σωμάτων·
[1, 7]   ἀρχὴν πάντα, (β) καὶ διὰ  τὸ   συμβαίνειν ἄμικτα δεῖν προϋπάρχειν καὶ
[1, 7]   πάθη καὶ τὰ ἔργα διατηροῦσι  τὸ   συμβαῖνον, καὶ τὰς ἀρχὰς καὶ
[1, 2]   τινος ἕνεκεν. Μαρτυρεῖ δὲ αὐτὸ  τὸ   συμβεβηκός· σχεδὸν γὰρ πάντων ὑπαρχόντων
[1, 8]   τὸ κοινὸν λέγει στοιχεῖον, οἷον  τὸ   σῶμα, ἀλλὰ πῦρ καὶ γῆν,
[1, 8]   γῆν, εἴτ' ἔστι τι κοινόν,  τὸ   σῶμα, εἴτε μή. Νῦν δὲ
[1, 8]   ἦν γὰρ ἂν ἐπίπεδόν τι  τὸ   σῶμα. Ἔτι αἱ στιγμαὶ ἐκ
[1, 3]   φασιν, ὅτι οὐδὲ τοῦ κενοῦ  τὸ   σῶμἀ, αἴτια δὲ τῶν ὄντων
[1, 7]   εἶναι τῶν συνισταμένων μεγεθῶν διὰ  τὸ   τὰ πάθη ταῦτα ἀκολουθεῖν τοῖς
[1, 7]   ἂν λέγοι· εἰ δ' ἔστι  τὸ   τῇ γενέσει ὕστερον τῇ φύσει
[1, 3]   οὖν παρὰ τοὺς πρότερον πρῶτος  τὸ   τὴν αἰτίαν διελεῖν εἰσήνεγκεν, οὐ
[1, 3]   Τὸ δὲ τοῦτο ζητεῖν ἐστὶ  τὸ   τὴν ἑτέραν ἀρχὴν ζητεῖν, ὡς
[1, 7]   λέγειν, καὶ περὶ πάντων φυσιολογοῦντες,  τὸ   τῆς κινήσεως αἴτιον ἀναιροῦσιν. Ἔτι
[1, 7]   οὐσίαν μηθενὸς αἰτίαν τιθέναι μηδὲ  τὸ   τί ἐστι, καὶ πρὸς τούτοις
[1, 3]   φαμὲν εἶναι τὴν οὐσίαν καὶ  τὸ   τί ἦν εἶναι (ἀνάγεται γὰρ
[1, 6]   ἐν ἠρεμίᾳ εἶναι φασιν ἀλλὰ  τὸ   τί ἦν εἶναι ἑκάστῳ τῶν
[1, 9]   φησὶν εἶναι, τοῦτο δ' ἐστὶ  τὸ   τί ἦν εἶναι καὶ
[1, 3]   γὰρ τὸ πρεσβύτατον, ὅρκος δὲ  τὸ   τιμιώτατόν ἐστιν. (α) εἰ μὲν
[1, 3]   ἄν τις Ησίοδον πρῶτον ζητῆσαι  τὸ   τοιοῦτον, κἂν εἴ τις ἄλλος
[1, 5]   τὴν διάνοιαν, ἐκεῖνον ἀποδεξάμενος διὰ  τὸ   τοιοῦτον ὑπέλαβεν ὡς περὶ ἑτέρων
[1, 5]   παραπλησίως τοῖς Πυθαγορείοις ἔλεγε, καὶ  τὸ   τοὺς ἀριθμοὺς αἰτίους εἶναι τοῖς
[1, 5]   ποιῆσαι τὴν ἑτέραν φύσιν διὰ  τὸ   τοὺς ἀριθμοὺς ἔξω τῶν πρώτων
[1, 7]   μὴ πεφυκέναι τῷ τυχόντι μίγνυσθαι  τὸ   τυχόν, πρὸς δὲ τούτοις ὅτι
[1, 3]   τάχ' ἂν λέγοι καλῶς, εἴπερ  τὸ   τῶν ἀγαθῶν ἁπάντων αἴτιον αὐτὸ
[1, 1]   συνέστησαν, ἐκεῖ γὰρ ἀφείθη σχολάζειν  τὸ   τῶν ἱερέων ἔθνος. Εἴρηται μὲν
[1, 8]   τῶν οὐσιῶν μόνον ἐνδέχεται· ὥστε  τὸ   τῶν ὄντων ἁπάντων τὰ στοιχεῖα
[1, 8]   τοῦτό τι γένος. Ὅλως τε  τὸ   τῶν ὄντων ζητεῖν στοιχεῖα μὴ
[1, 7]   ἕκαστος ὁμολογεῖ τὸ στοιχεῖον εἶναι  τὸ   τῶν σωμάτων· οὐθεὶς γοῦν ἠξίωσε
[1, 3]   τοιαύτης καὶ ἓν φάσκοντες εἶναι  τὸ   ὑποκείμενον οὐθὲν ἐδυσχέραναν ἑαυτοῖς, ἀλλ'
[1, 3]   τὰς ἕξεις, διὰ τὸ ὑπομένειν  τὸ   ὑποκείμενον τὸν Σωκράτην αὐτόν, οὕτως
[1, 3]   ἑτέραν δὲ τὴν ὕλην καὶ  τὸ   ὑποκείμενον, τρίτην δὲ ὅθεν
[1, 3]   ἀποβάλλῃ ταύτας τὰς ἕξεις, διὰ  τὸ   ὑπομένειν τὸ ὑποκείμενον τὸν Σωκράτην
[1, 2]   ἐκ θαυμασίων) ὥστ' εἴπερ διὰ  τὸ   φεύγειν τὴν ἄγνοιαν ἐφιλοσόφησαν, φανερὸν
[1, 1]   τῶν ἀνθρώπων μὴ μόνον διὰ  τὸ   χρήσιμον εἶναί τι τῶν εὑρεθέντων




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 29/11/2007