Alphabétiquement     [«   »]
ἐρώτημά 1
ἔρωτι 2
ἔρωτος 8
ἐς 473
ἔς 5
ἐσαχθῆναι 1
ἐσβάλλειν 1
Fréquences     [«    »]
285 τὴν
305 τὸ
301 τοῦ
473 ἐς
851 δὲ
1086 καὶ
HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

PAUSANIAS, Le Tour de la Grèce, livre VII

ἐς


Livre, Chap.
[7, 25]   Γωβρύου τὴν ἀγγελίαν ἐπίστευσεν  ἐς   Ἀθηναίους ἀπαγγεῖλαι· δὲ ἄλλος
[7, 11]   Ὠρωπίων Ἀθηναίους· ἢν δὲ αὖθις  ἐς   Ἀθηναίους γένηται ἔγκλημα Ὠρωπίοις, τὴν
[7, 20]   πρότερον ἔτι ἐξείργαστό μοι τὰ  ἐς   Ἀθηναίους ὑπῆρκτο Ἡρώδης τοῦ
[7, 24]   καὶ ὡς ὑπὸ Ἀχαιῶν ἐκπεσόντες  ἐς   Ἀθήνας καὶ ὕστερον ἐξ Ἀθηνῶν
[7, 1]   ἔχοι τῶν πατρῴων· δὲ  ἐς   Ἀθήνας φυγὼν θυγατέρα Ἐρεχθέως ἠξιώθη
[7, 22]   ἐνενήκοντά εἰσι στάδιοι, ἑξήκοντα δὲ  ἐς   Αἴγιον ἀπὸ τοῦ Ἐρινεοῦ· ὁδὸς
[7, 22]   καὶ ἠπειρώτιδες βεβαίως· πλέοντι δὲ  ἐς   Αἴγιον ἐκ Πατρῶν ἄκρα πρῶτόν
[7, 7]   καὶ τὰ ἔργα. (ἀθροίζεσθαι δὲ  ἐς   Αἴγιόν σφισιν ἔδοξεν· αὕτη γὰρ
[7, 18]   δὲ ἀνὰ χρόνον Πατρεῖς διέβησαν  ἐς   Αἰτωλίαν Ἀχαιῶν μόνοι κατὰ φιλίαν
[7, 9]   ἔς τε Ἀθήνας κατεπέμπετο καὶ  ἐς   Αἰτωλίαν κατάγειν σφᾶς Μεσσηνίους καὶ
[7, 8]   Φίλιππον, μετέσχον δὲ καὶ στρατείας  ἐς   Αἰτωλούς, τρίτα δὲ ὁμοῦ Ῥωμαίοις
[7, 23]   ἐστιν ἀρχαῖον, καὶ Εἰλείθυια  ἐς   ἄκρους ἐκ κεφαλῆς τοὺς πόδας
[7, 20]   Ἀχαιῶν μόνοι. κεκόσμηται δὲ καὶ  ἐς   ἄλλα τὸ Ὠιδεῖον ἀξιολογώτατα τῶν
[7, 12]   Λακεδαιμονίοις καὶ Ἀχαιοῖς διάφορα ἦν  ἐς   ἀλλήλους. καὶ τοῖς ἐκ Ῥώμης
[7, 27]   γυναῖκας οἱ ἄνδρες γέλωτί τε  ἐς   ἀλλήλους χρῶνται καὶ σκώμμασιν. (ἀπωτέρω
[7, 24]   κάλλει· ἀρχομένων δὲ αὐτῷ γενείων  ἐς   ἄλλον παῖδα ἐπὶ τῷ
[7, 17]   Οἰβώτα οὐ προαχθείη ἄν τις  ἐς   ἀλογίαν. Οἰβώτᾳ γὰρ ἀνδρὶ Δυμαίῳ,
[7, 25]   ὑπὲρ τῆς ἱερωσύνης ἀφίκωνται γυναῖκες  ἐς   ἀμφισβήτησιν πλέονες, τῷ κλήρῳ
[7, 7]   τὴν Μακεδόνων ἀρχήν, ὡς ἀφίκετο  ἐς   ἄνδρας, παρὰ ἑκόντος Ἀντιγόνου λαβὼν
[7, 23]   τούτῳ τοῦ Ἀσκληπιοῦ τῷ ἱερῷ  ἐς   ἀντιλογίαν ἀφίκετο ἀνήρ μοι Σιδόνιος,
[7, 12]   ἐγένετο μειζόνων ἀρχή· Δίαιος δὲ  ἐς   ἀντιλογίαν Μεναλκίδᾳ καταστὰς ἐπὶ τῆς
[7, 15]   καὶ μύριοι. (ἐνταῦθα Δίαιος  ἐς   ἅπαν ἀφίκετο ἀνοίας, ὃς Κριτόλαον
[7, 17]   ἑκατόν, ἣν ἐνίκα Διόδωρος Σικυώνιος.  ~(ἐς   ἅπαν δὲ ἀσθενείας τότε μάλιστα
[7, 24]   ἔστιν ἀνορθουμένους οἳ ὀλίγου ἐδέησαν  ἐς   ἅπαν ἐκριφῆναι, καὶ ὁπόσα διέστη
[7, 10]   δὲ ἀνὴρ Ἀχαιὸς Καλλικράτης τηνικαῦτα  ἐς   ἅπαν ἐποίει Ῥωμαίοις ὑποχειρίους. ἀρχὴ
[7, 6]   ἦσαν ἀριθμόν, ὁπόσαι γε καὶ  ἐς   ἅπαν τὸ Ἑλληνικὸν γνώριμοι, Δύμη
[7, 4]   ἐπὶ ταῖς συμφοραῖς ἐπιφανέστερος ἐγένετο  ἐς   ἅπαντας ἀνθρώπους. ἀποκτείνας μὲν ἀδελφῆς
[7, 21]   ἐπιχώρια ὄντα ἕκαστοι τίθενται, τοσαίδε  ἐς   ἅπαντας γεγόνασιν ἐπικλήσεις αὐτῷ, Πελαγαῖος
[7, 2]   οἱ λοιποὶ τῶν Κόδρου παίδων  ἐς   ἀποικίαν ἀπεστάλησαν, ἀγαγόντες μὲν καὶ
[7, 3]   τῇ Ἁλιαρτίᾳ. (ἐκπέμψαντος δὲ σφᾶς  ἐς   ἀποικίαν τοῦ θεοῦ, περαιοῦνται ναυσὶν
[7, 1]   καλεῖσθαι. Ἄρχανδρος Ἀχαιοῦ καὶ Ἀρχιτέλης  ἐς   Ἄργος ἀφίκοντο ἐκ τῆς Φθιώτιδος,
[7, 8]   πλέον ἐπέξεισιν αὖθίς μοι τὰ  ἐς   Ἀρκάδας· Λακεδαιμόνιοι δὲ ἅτε μεγάλως
[7, 10]   ὕστερον ἐκ τῶν πόλεων  ἐς   ἃς ὑπὸ Ῥωμαίων ἐπέμφθησαν, πρόφασις
[7, 17]   σώματος μήτε τήκεσθαι. (τάδε μὲν  ἐς   Ἄττην τὰ γνωριμώτατα· ἐν δὲ
[7, 23]   ἱερεῖα ἐν κοινῷ ἀνάλωμα οὐδὲν  ἐς   αὐτὰ γίνεσθαι· τέλος δὲ ἀπαιτεῖσθαι
[7, 20]   οὐκ ἐν ὑπαίθρῳ, ἀλλὰ ἔσοδος  ἐς   αὐτὰ διὰ τῶν στοῶν ἐστι.
[7, 13]   Ἀχαιῶν ὑπηγάγετο εὔνοιαν, ἐσήγαγε δὲ  ἐς   αὐτὰ καὶ φρουράς, ὁρμητήρια ἐπὶ
[7, 3]   μὲν Ὀρχομένιοι Μινύαι σὺν Ἀθάμαντι  ἐς   αὐτὴν ἐλθόντες· λέγεται δὲ
[7, 19]   τοιαῦτα ἦν πείθομαι οὔτε τὰ  ἐς   αὐτὴν ἐπιστάμενος δοκεῖ μοί ποτε
[7, 21]   κατὰ δὲ τὸ ἐκτὸς κάθοδος  ἐς   αὐτὴν πεποίηται. μαντεῖον δὲ ἐνταῦθά
[7, 3]   τὴν γῆν Καρῶν ἀφικέσθαι φασὶν  ἐς   αὐτὴν πρώτους τοῦ Ἑλληνικοῦ Κρῆτας,
[7, 5]   πόλιν ἐνταῦθα οἰκίζειν καὶ ἄγειν  ἐς   αὐτὴν Σμυρναίους ἀναστήσαντα ἐκ τῆς
[7, 27]   εἰργασμένον. (κατὰ δὲ τὴν ὁδὸν  ἐς   αὐτὴν τὴν πόλιν ἐστὶν Ἀθηνᾶς
[7, 19]   δὲ καὶ ἄλλοι λόγοι δύο  ἐς   αὐτήν, ὡς ὅτε ἔφυγεν Αἰνείας,
[7, 12]   Δίαιος δὲ σφᾶς ἀπὸ τῶν  ἐς   αὐτὸν ἐγκλημάτων μετῆγεν ἐς πραγμάτων
[7, 21]   Κορέσου τε ἔλεος καὶ ὅσα  ἐς   αὐτὸν εἴργασται αἰδώς ἀπέσφαξέ τε
[7, 17]   οὐδὲν οἷός τε ἦν ἀπόρρητον  ἐς   αὐτὸν ἐξευρεῖν, ἀλλὰ Ἑρμησιάνακτι μὲν
[7, 23]   θάλασσαν. λόγος δὲ τῶν ἐπιχωρίων  ἐς   αὐτόν ἐστι, Σέλεμνον μειράκιον ὡραῖον
[7, 21]   Κορέσῳ μετῆν, τοσοῦτο εἶχεν ἀπεχθείας  ἐς   αὐτὸν παρθένος. (ὡς δὲ
[7, 17]   ἀλλὰ ἐπιχώριός ἐστιν ἄλλος σφίσιν  ἐς   αὐτὸν λόγος, Δία ὑπνωμένον ἀφεῖναι
[7, 27]   τῶν ἀνδρῶν, αἱ γυναῖκές τε  ἐς   αὐτοὺς καὶ ἀνὰ μέρος ἐς
[7, 9]   ἐς τὸ ἀνωφελὲς προϋπηργμένων σφίσιν  ἐς   αὐτούς, οἳ ἐπὶ τὰ Φιλίππου
[7, 10]   τὴν κολακείαν οὔτε λόγον οὐδένα  ἐς   αὐτοὺς παριείς· ἕνα δέ τινα
[7, 11]   οἱ Πλευρῶνα οἰκοῦντες, συντελείας τῆς  ἐς   Ἀχαιοὺς ἐθέλοντες ἄφεσιν εὕρασθαι· καὶ
[7, 9]   Ἀλκιβιάδα μηδὲν ἀδίκημα ἐξ αὐτῶν  ἐς   Ἀχαιοὺς εἶναι, Λακεδαιμονίοις τε ἀποστεῖλαι
[7, 7]   ἐκτὸς οἰκοῦντας τοῦ ἰσθμοῦ συντελεῖν  ἐς   Ἀχαιοὺς ἔπειθεν, ὅτι ἐς πλέον
[7, 12]   ἄλλου λόγου, πόλεις ὅσαι τελοῦσιν  ἐς   Ἀχαιοὺς μηδεμίαν ἐφ´ ἑαυτῆς καθεστηκέναι
[7, 16]   Δίαιος, οὐδέν τι γενόμενος  ἐς   Ἀχαιοὺς ὅμοιος καὶ Καλλίστρατος
[7, 9]   ἐν τῇ Σπάρτῃ, τὰ δὲ  ἐς   Ἀχαιοὺς οὐ δίκαιοι· γενομένους γὰρ
[7, 27]   καὶ ἄδυτον τῆς Ἀθηνᾶς καθήκειν  ἐς   βάθος τῆς γῆς, εἶναι δὲ
[7, 25]   οὐκ ἐπὶ πολὺ δεύτερα ἔστιν  ἐς   Βοῦραν ἀποτραπέσθαι· θαλάσσης δὲ ἐν
[7, 15]   ἦν δὲ καὶ Ἀθηναίοις τὰ  ἐς   Γαλάτας οὐδὲν ἀφανέστερα ἐκείνων τολμήματα.
[7, 17]   λόγος, Δία ὑπνωμένον ἀφεῖναι σπέρμα  ἐς   γῆν, τὴν δὲ ἀνὰ χρόνον
[7, 14]   ζημίαν, ὅτι ἐσέβαλον σὺν ὅπλοις  ἐς   γῆν τὴν Φωκίδα, δευτέραν Εὐβοεῦσιν,
[7, 24]   τιμή. ταῦτα μὲν οὕτως ἐνομίζετο·  ἐς   δὲ Αἴγιον καὶ ἐφ´ ἡμῶν
[7, 8]   φιλίᾳ τῇ πρὸς Ῥωμαίους ἔπραξαν·  ἐς   δὲ Αἰτωλοὺς ἐκ παλαιοῦ σφισιν
[7, 22]   Πανόρμου τὸ Ἀθηνᾶς καλούμενον τεῖχος.  ἐς   δὲ λιμένα Ἐρινεὸν ἐξ Ἀθηνᾶς
[7, 27]   σφισιν οὐ συνεχὴς πόλις,  ἐς   δὲ μοίρας νενεμημένη δύο ὑπὸ
[7, 27]   καὶ τῶν κυνῶν τὸ ἄρρεν.  ἐς   δὲ τὴν ἐπιοῦσαν ἀφικομένων ἐς
[7, 18]   ἐλάφων ὑπὸ τὸ ἅρμα ἐζευγμένων·  ἐς   δὲ τὴν ἐπιοῦσαν τηνικαῦτα ἤδη
[7, 6]   καὶ Μακεδόνων οἱ Ἀχαιοὶ μετέσχον,  ἐς   δὲ τὴν Θεσσαλίαν καὶ ἐπὶ
[7, 3]   ἐν τῇ ἠπείρῳ Κλαζομενὰς πόλιν·  ἐς   δὲ τὴν νῆσον διέβησαν δὴ
[7, 26]   κινναβάρεως τὸ ἄγαλμά ἐστιν ἐπηνθισμένον.  ἐς   δὲ τὸ ἐπίνειον καταβᾶσιν ἐξ
[7, 26]   τῷ κλήρῳ λαχοῦσα προτετίμηται.  ~(ἐς   δὲ τὸ ἐπίνειον τὸ Αἰγειρατῶν
[7, 19]   τὸν ταύτῃ κόλπον· ἀναβὰς δὲ  ἐς   Δελφοὺς ἐχρᾶτο ὑπὲρ τῆς νόσου.
[7, 24]   καθότι ἐς Θερμοπύλας τε καὶ  ἐς   Δελφοὺς οἱ Ἀμφικτύονες. (ἰόντι δὲ
[7, 17]   Ὀλυμπίασιν ἡμάρτανον, διδάσκονται δὲ ἀποστείλαντες  ἐς   Δελφούς· (οὕτω καὶ ἄλλα ἐς
[7, 3]   Μαντὼ τῷ Ἀπόλλωνι ἐκομίσθησαν  ἐς   Δελφούς· Τειρεσίαν δὲ κατὰ τὴν
[7, 25]   Ἑλίκην ἀποτραπήσῃ τε ἀπὸ θαλάσσης  ἐς   δεξιὰν καὶ ἥξεις ἐς πόλισμα
[7, 9]   Ἀχαιῶν τοῖς φεύγουσι τὰ βουλεύματα  ἐς   δέον χωρήσειν· γράμματά τε αὐτίκα
[7, 4]   ἀδικεῖν ὑπὸ τοῦ Μίνω καὶ  ἐς   δεσμωτήριον ὁμοῦ τῷ παιδὶ ἐμβληθεὶς
[7, 14]   ὅσους εἶχον συνειληφότες, κατατίθενται σφᾶς  ἐς   δεσμωτήριον, τοὺς ξένους δὲ ἀπ´
[7, 2]   δὲ Νειλέως τάφος ἰόντων  ἐς   Διδύμους ἐστὶν οὐ πόρρω τῶν
[7, 10]   τινα ἐξ αὐτῶν ἄνδρα οὐδαμῶς  ἐς   δικαιοσύνην πρόθυμον, τοῦτον τὸν ἄνδρα
[7, 12]   μὲν ἀπελθόντες ὑπήγοντο ὑπὸ Σπαρτιατῶν  ἐς   δικαστήριον τῷ λόγῳ καὶ ἀποθανεῖν
[7, 21]   ταῖς Πάτραις ἀριθμὸν μὲν καὶ  ἐς   δὶς τῶν ἀνδρῶν· Ἀφροδίτης δέ,
[7, 17]   ἡρώων, ὁμοῦ τῇ μεταβολῇ τῇ  ἐς   Δωριέας ἐπέλιπε τὸ ἐκ τῆς
[7, 8]   τὰ τείχη τῆς Σπάρτης καταβάλλουσιν  ἐς   ἔδαφος, οἰκοδομηθέντα μὲν καὶ πρότερον
[7, 18]   Ἀχαιοὺς τοὺς ἐκ Ῥυπῶν, καταβαλὼν  ἐς   ἔδαφος Ῥύπας· καὶ ἔδωκε μὲν
[7, 15]   ἰσθμόν, ἐπεκηρυκεύετο καὶ τότε Ἀχαιοῖς  ἐς   εἰρήνην καὶ ὁμολογίας προκαλούμενος· ἰσχυρὸς
[7, 18]   ξύλα ἱστᾶσιν ἔτι χλωρὰ καὶ  ἐς   ἑκκαίδεκα ἕκαστον πήχεις· ἐντὸς δὲ
[7, 14]   τῆς οἰκίας καὶ ἐκάλουν Ἀχαιοὺς  ἐς   ἐκκλησίαν· οἱ δὲ ὡς τὰ
[7, 16]   δὲ οὐ πολλοῖς ὕστερον ἐτράποντο  ἐς   ἔλεον Ῥωμαῖοι τῆς Ἑλλάδος, καὶ
[7, 16]   δὲ καὶ οἰκέτας, ὅσοι τῶν  ἐς   ἐλευθερίαν ἀφεθέντων καὶ μαχεσαμένων μετὰ
[7, 15]   παρῄει Δίαιος· καὶ δούλους τε  ἐς   ἐλευθερίαν ἠφίει, τὸ Μιλτιάδου καὶ
[7, 24]   (ἔστι δὲ καὶ Ὁμήρῳ πεποιημένα  ἐς   Ἑλίκην καὶ τὸν Ἑλικώνιον Ποσειδῶνα.
[7, 1]   δὲ Ἀχαιοὶ κρατήσαντες ἐπολιόρκουν καταπεφευγότας  ἐς   Ἑλίκην καὶ ὕστερον ἀφιᾶσιν ἀπελθεῖν
[7, 10]   ἄλλο ἦν, ἀναπείθουσιν Ἀντίπατρον μηδὲν  ἐς   Ἕλληνας φρονῆσαι φιλάνθρωπον, ἐκφοβήσαντες δὲ
[7, 16]   Ἕλληνες, ἡγεμὼν δὲ ἔτι καὶ  ἐς   ἐμὲ ἀπεστέλλετο· καλοῦσι δὲ οὐχ
[7, 1]   ἐς Σπάρτην, καὶ ἦν καὶ  ἐς   ἐμὲ ἔτι αὐτῷ τάφος, ἔνθα
[7, 17]   ἔσχεν ἐν παισί. διαμένει δὲ  ἐς   ἐμὲ ἔτι Ἀχαιῶν τοῖς ἀγωνίζεσθαι
[7, 18]   τὸ ἄγαλμα, δὴ καὶ  ἐς   ἐμὲ ἔτι ἐν τῇ ἀκροπόλει
[7, 16]   δίδωσι· καὶ ἦν Περγαμηνοῖς καὶ  ἐς   ἐμὲ ἔτι λάφυρα Κορίνθια. (πόλεων
[7, 5]   τὸ ἐκ τῶν τριχῶν καὶ  ἐς   ἐμὲ ἔτι οἱ ἐπιχώριοι φυλάσσουσι·
[7, 5]   τῆς χώρας, καθ´ καὶ  ἐς   ἐμὲ ἔτι πόλιν {ἣν} καλοῦσιν
[7, 17]   τριχῶν δοῦναι. ἐπίθημα δὲ καὶ  ἐς   ἐμὲ ἔτι στήλη τε ἦν
[7, 2]   τῆς σφετέρας ἔνθα δείκνυται καὶ  ἐς   ἐμὲ ἔτι τὸ μνῆμα κατὰ
[7, 17]   Οὐεσπασιανοῦ γὰρ μετὰ Νέρωνα ἄρξαντος  ἐς   ἐμφύλιον στάσιν προήχθησαν, καὶ σφᾶς
[7, 15]   ὁμοῦ καὶ οἰκετῶν, τὸ ἀθροισθὲν  ἐς   ἑξακοσίους μὲν μάλιστα ἀριθμὸν ἱππεῖς,
[7, 24]   Ἀγαμέμνονι δὲ καὶ ἄλλα ἐστὶν  ἐς   ἔπαινον καὶ ὅτι τοῖς ἐξ
[7, 5]   πέτρας χηραμῷ, τὰ δὲ καὶ  ἐς   ἐπίδειξιν πλούτου πεποιημένα. Κλαζομενίοις δὲ
[7, 21]   ὁπόσα ὀνόματα ποιηταῖς πεποιημένα ἐστὶν  ἐς   ἐπῶν κόσμον καὶ ἰδίᾳ σφίσιν
[7, 20]   τε ἐδήλωσεν ἐν ὕμνῳ τῷ  ἐς   Ἑρμῆν, γράψας ὡς Ἑρμῆς
[7, 21]   ἔργον ἀνθρώπων ὧν ἴσμεν διατεθεὶς  ἐς   ἔρωτα ἀπλαστότατα· (Καλλιρόη τε ὡς
[7, 26]   σημαίνειν ὅτι ἀνθρώποις καὶ τὰ  ἐς   ἔρωτα τύχῃ μᾶλλον ὑπὸ
[7, 23]   καὶ ἀνδράσιν εἶναι καὶ γυναιξὶν  ἐς   ἔρωτος ἴαμα, λουομένοις ἐν τῷ
[7, 23]   (καὶ ταῖς χερσὶ τῇ μὲν  ἐς   εὐθὺ ἐκτέταται, τῇ δὲ ἀνέχει
[7, 18]   καὶ ἐς Πειράς τε καὶ  ἐς   Εὐρυτειὰς ἀποχωρῆσαι. (τοῦ δὲ Πείρου
[7, 18]   τῷ λόγῳ μου καὶ ἐλεγεῖον  ἐς   Εὐρυτίωνα Κένταυρον ὑπὸ Ἑρμησιάνακτος πεποιημένον·
[7, 3]   καὶ Μακεδόσι Κολοφώνιοι τῶν ἀνοικισθέντων  ἐς   Ἔφεσον μόνοι, τοῖς δὲ ἀποθανοῦσιν
[7, 2]   γὰρ δὴ ἀπεδέδεικτο Ἰώνων τῶν  ἐς   Ἔφεσον πλευσάντων βασιλεύς Λέλεγας μὲν
[7, 27]   Γλυκείας ὀνομάζουσι. (γυμνάσιον δὲ ἀρχαῖον  ἐς   ἐφήβων μάλιστα ἀνεῖται μελέτην· οὐδὲ
[7, 3]   ὑπὸ τῷ Παρνασσῷ καλουμένης καὶ  ἐς   ἡμᾶς ἔτι Φωκίδος, οἳ Φιλογένει
[7, 18]   παρὰ τῷ Πείρῳ. ὁπόσοι δὲ  ἐς   Ἡρακλέα καὶ τὰ ἔργα αὐτοῦ
[7, 25]   δὲ ἀπὸ τοῦ Ἡρακλέους ποταμὸς  ἐς   θάλασσαν ἐκδίδωσιν ἀέναος ἐξ ὄρους
[7, 23]   λεωφόρου καὶ Σέλεμνος ποταμὸς κατιὼν  ἐς   θάλασσαν. λόγος δὲ τῶν ἐπιχωρίων
[7, 18]   δὲ αὐτῆς ποταμὸς Γλαῦκος ἐκδίδωσιν  ἐς   θάλασσαν. Πατρέων δὲ οἱ τὰ
[7, 24]   τῆς θεοῦ πέμματα ἐπιχώρια ἀφιᾶσιν  ἐς   θάλασσαν, πέμπειν δὲ τῇ ἐν
[7, 23]   διέξεισι δὲ καὶ ἕτερος Μειγανίτας,  ἐς   θάλασσαν ῥέοντες. στοὰ δὲ τῆς
[7, 18]   προελθόντι ἐκ Δύμης ποταμὸς Πεῖρος  ἐς   θάλατταν κάτεισι, καὶ Ἀχαιῶν πόλις
[7, 16]   κόσμου τὰ μὲν μάλιστα ἀνήκοντα  ἐς   θαῦμα ἀνήγετο, τὰ δὲ ἐκείνοις
[7, 7]   ἄλλα αὐτοῦ μιμούμενος καὶ τὰ  ἐς   θεραπείαν ὅσοις πατρίδας ἀρεστὰ ἦν
[7, 6]   οὔτε Λεωνίδᾳ τῆς ἐξόδου τῆς  ἐς   Θερμοπύλας εἰσὶν οἱ Ἀχαιοὶ δῆλοι
[7, 6]   μαχόμενος ὑπὲρ Ἑλλήνων. (ἡ δὲ  ἐς   Θερμοπύλας ἐπὶ τὴν Γαλατῶν στρατιὰν
[7, 24]   συνέδριον τὸ Ἀχαιῶν ἀθροίζεται, καθότι  ἐς   Θερμοπύλας τε καὶ ἐς Δελφοὺς
[7, 1]   καὶ ἐξ Ἀθηνῶν ἐπικούρους κατῆλθεν  ἐς   Θεσσαλίαν καὶ ἔσχε τὴν πατρῴαν
[7, 25]   παραινῶν ἐν Δωδώνῃ νέμειν  ἐς   ἱκέτας αἰδῶ. Ἀθηναίοις γὰρ ἐπὶ
[7, 6]   τοῖς Ἀχαιοῖς. κατὰ μὲν τὴν  ἐς   Ἴλιον ἐπιστρατείαν Ἀγαμέμνονος Λακεδαίμονα ἔτι
[7, 19]   βασιλεύσαντος ἐθέλουσιν ἅμα Ἡρακλεῖ στρατεύσαντα  ἐς   Ἴλιον λαβεῖν παρὰ τοῦ Ἡρακλέους
[7, 4]   ἐκδιδράσκει τε ἐκ Κρήτης καὶ  ἐς   Ἴνυκον Σικελῶν πόλιν ἀφικνεῖται παρὰ
[7, 1]   ὑπὸ Δωριέων ἐξεληλάσθαι· (τὰ δὲ  ἐς   Ἴωνας καὶ Ἀχαιούς, ὁπόσα ἐπράχθη
[7, 2]   ἐς τὸ ἔσχατον ὅμως τελοῦσιν  ἐς   Ἴωνας· Μυοῦντος δὲ οἱ οἰκήτορες
[7, 4]   καθ´ ἥντινα αἰτίαν Χῖοι τελοῦσιν  ἐς   Ἴωνας. ~(Σμύρναν δὲ ἐν ταῖς
[7, 3]   μετὰ πολὺ ἐκλείπουσιν, ἐπανιόντες δὲ  ἐς   Ἰωνίαν Σκύππιον τῆς Κολοφωνίας ἔκτισαν.
[7, 11]   (Σικυώνιοι μὲν οὖν οὐκ ἀφικομένοις  ἐς   καιρὸν τῆς κρίσεως Ἀθηναίοις ζημίαν
[7, 21]   μὲν Καλλιρόης παρθένου· ὁπόσον δὲ  ἐς   Καλλιρόην ἔρωτος Κορέσῳ μετῆν, τοσοῦτο
[7, 16]   δὲ τὸ πολὺ ἀπέσωσεν αὐτῶν  ἐς   Κατάνην, ἀνέστρεφεν ὀπίσω τὴν αὐτὴν
[7, 3]   Σμυρναίων ἐστὶν τάφος ἰόντι  ἐς   Κλάρον ἐν ἀριστερᾷ τῆς ὁδοῦ.
[7, 5]   ἐκ τῆς προτέρας· (ἀποστέλλουσιν οὖν  ἐς   Κλάρον θεωροὺς οἱ Σμυρναῖοι περὶ
[7, 25]   σιτίων, καὶ ἄλλοι μέν τινες  ἐς   Κλεωνὰς ἀποχωροῦσιν ἐξ αὐτῶν, τοῦ
[7, 14]   Κριτόλαος, ἀθροῖσαι δὲ Ἀχαιούς σφισιν  ἐς   κοινὸν σύλλογον οὐδαμῶς ἤθελεν, ἀλλὰ
[7, 16]   θάνατον δειλίαν. (Ἀχαιῶν δὲ οἱ  ἐς   Κόρινθον ἀποσωθέντες μετὰ τὴν μάχην
[7, 14]   ἀπηλλάσσοντο ἐς Ῥώμην· Κριτόλαος δὲ  ἐς   Κόρινθον Ἀχαιοὺς ἀθροίσας ἀνέπεισε μὲν
[7, 16]   ἐσδραμεῖν μετὰ τὴν μάχην Δίαιος  ἐς   Κόρινθον καὶ ὑποδέξασθαι τῷ τείχει
[7, 15]   περὶ τὸν Ἀλκαμένην καὶ αὐτίκα  ἐς   Κόρινθον παρὰ τὸ στρατόπεδον τὸ
[7, 4]   νόμιμα ἑκουσίως παρὰ Μίνω ἔφυγεν  ἐς   Κρήτην, καὶ αὐτῷ τε ἀγάλματα
[7, 23]   δωρεῖται καὶ τῷδε Ἀφροδίτη Σέλεμνον·  ἐς   λήθην ἄγει τὸν ποταμὸν Ἀργυρᾶς.
[7, 13]   τοῖς ἡγεμόσιν αὐτοὺς τοῖς Ἀχαιῶν  ἐς   λόγους ἐλθεῖν, ὅπλα μὲν ἐπὶ
[7, 14]   Τεγέᾳ τῇ Ἀρκάδων τοῖς ἀνδράσιν  ἐς   λόγους Κριτόλαος, ἀθροῖσαι δὲ
[7, 17]   τεχθείη· ἐπεὶ δὲ ηὔξητο, μετῴκησεν  ἐς   Λυδίαν τῷ Ἑρμησιάνακτος λόγῳ καὶ
[7, 3]   προεδήλωσέ μοι τοῦ λόγου τὰ  ἐς   Λυσίμαχον· ἐμαχέσαντο δὲ Λυσιμάχῳ καὶ
[7, 8]   δαπάναις χρημάτων μεγάλαις. τὰ δὲ  ἐς   Μακεδόνας δύναμίν τε, ἣν ἐπὶ
[7, 10]   Ἀλέξανδρος, τοὺς ἀνθεστηκότας σφίσιν Ἑλλήνων  ἐς   Μακεδονίαν ἐβιάσαντο ἀποσταλῆναι, διδόναι δὲ
[7, 8]   πρόθυμοι· καί σφισιν εἵποντο μὲν  ἐς   Μακεδονίαν καὶ ἐπὶ Φίλιππον, μετέσχον
[7, 25]   δήμου δὲ πλέον μὲν ἥμισυ  ἐς   Μακεδονίαν καταφεύγουσι παρὰ Ἀλέξανδρον,
[7, 16]   τῶν Ῥωμαίων στράτευμα, ἀποπέμψας δὲ  ἐς   Μακεδονίαν Μέτελλον καὶ ὅσον εἵπετο
[7, 13]   τὸν αὐτὸν χρόνον τοῦτον ἀφίκετο  ἐς   Μακεδονίαν στρατιά τε Ῥωμαίων καὶ
[7, 6]   ἅμα οἵ τε Ἀρκάδες συνεληλυθότες  ἐς   Μεγάλην πόλιν καὶ οἱ Μεσσήνιοι
[7, 15]   αὐτοῖς ἔταξεν Ἀλκαμένην. ἀπεστέλλοντο δὲ  ἐς   Μέγαρα φρουρά τε εἶναι Μεγαρεῦσι
[7, 3]   τὴν πόλιν, ἵνα δὴ συντέλεια  ἐς   μέγεθος τῇ Ἐφέσῳ γένοιτο· χώρα
[7, 8]   οἱ Ἀχαιοὶ καθεῖλον καὶ τὰ  ἐς   μελέτην τοῖς ἐφήβοις ἐκ τῶν
[7, 18]   Πατρεὺς Πρευγένους τοῦ Ἀγήνορος  ἐς   μὲν Ἄνθειαν καὶ ἐς Μεσάτιν
[7, 14]   κοινὸν σύλλογον οὐδαμῶς ἤθελεν, ἀλλὰ  ἐς   μὲν ἐπήκοον τῶν Ῥωμαίων ἔπεμπεν
[7, 15]   ἄπυστος οἰχήσεσθαι κατὰ τοῦ βυθοῦ.  (ἐς   μὲν οὖν τὴν Κριτολάου τελευτὴν
[7, 18]   Ἀγήνορος ἐς μὲν Ἄνθειαν καὶ  ἐς   Μεσάτιν μὴ ἐνοικίζεσθαι τοῖς Ἀχαιοῖς
[7, 15]   Λακεδαιμονίοις ὑπὲρ τῶν Ἑλλήνων τὰ  ἐς   Μήδους, ἦν δὲ καὶ Ἀθηναίοις
[7, 14]   ἐκέλευεν ἀναμένειν αὐτοὺς Ἀχαιῶν σύνοδον,  ἐς   μῆνα ἐσομένην ἕκτον· αὐτὸς δὲ
[7, 2]   καὶ σὺν αὐτῷ μοῖρα  ἐς   Μίλητον. (Μιλήσιοι δὲ αὐτοὶ τοιάδε
[7, 2]   ἐκλιπεῖν τὴν πόλιν. ἀπεχώρησαν δὲ  ἐς   Μίλητον Μυούσιοι τά τε ἄλλα
[7, 20]   ἀνὴρ δὲ Ἀθηναῖος ἐποίησεν Ἡρώδης  ἐς   μνήμην ἀποθανούσης γυναικός. ἐμοὶ δὲ
[7, 4]   ἀπαλλαγῆς πολέμου Χίοις, ἀφικέσθαι τηνικαῦτα  ἐς   μνήμην Ἕκτορι ὡς σφᾶς καὶ
[7, 19]   ἐς τὴν θυσίαν· ἀφίκοντο δὲ  ἐς   μνήμην καὶ οἱ ἐπιχώριοι τοῦ
[7, 26]   μὲν δὴ Αἰγειράταις οὐδέν ἐστιν  ἐς   μνήμην, ὁδὸς δὲ ἐκ τοῦ
[7, 25]   καὶ ἁγνοί" (ταῦτα Ἕλλησιν ἦλθεν  ἐς   μνήμην, ὅτε ἀφίκοντο ἐπὶ Ἀθήνας
[7, 7]   ἐν λόγοις τοῖς Ἀρκαδικοῖς ἀφιξόμεθα  ἐς   μνήμην· (Φίλιππος δὲ Δημητρίου
[7, 16]   τοῦ πεζοῦ δὲ ἀριθμὸς ἐγένετο  ἐς   μυριάδας δύο προσόντων καὶ τούτοις
[7, 3]   τὸν ἀδελφὸν Δαμασίχθονα ἀποκτείνας ἔφυγεν  ἐς   Νάξον, καὶ ἀπέθανε μὲν αὐτόθι
[7, 17]   ἔτι αὐξανόμενον. (χρόνῳ δὲ ὕστερον  ἐς   Νέρωνα βασιλεία περιῆλθεν
[7, 5]   δὲ ἐκ τοῦ Ἐρυθραίων λιμένος  ἐς   νῆσον τὴν Χίων πλέουσι τοῦτό
[7, 3]   τὴν Λέβεδον ἐνέμοντο οἱ Κᾶρες,  ἐς   Ἀνδραίμων σφᾶς Κόδρου
[7, 19]   δὲ εἶχε τῆς θεοῦ παρθένος,  ἐς   ἀποστέλλεσθαι παρὰ ἄνδρα ἔμελλε.
[7, 2]   πλῆθος ἐγίνοντο ἐκ τῆς λίμνης,  ἐς   τοὺς ἀνθρώπους ἠνάγκασαν ἐκλιπεῖν
[7, 1]   Ἴωνος τὸ Ἰώνων ἔσχον κράτος,  ἐς   ὑπ´ Ἀχαιῶν ἐξέπεσον καὶ
[7, 18]   τῆς Ἀρτέμιδος τὸ μήνιμα τὸ  ἐς   Οἰνέα ἀνὰ χρόνον τοῖς Καλυδωνίοις
[7, 7]   κύλικας οὐκ οἴνου, φαρμάκων δὲ  ἐς   ὄλεθρον ἀνθρώποις, δὴ
[7, 27]   ποιήσαντες οἱ Πελληνεῖς τὴν μὲν  ἐς   Ὀλυμπίαν ἀνέθεσαν, τὴν δὲ ἐν
[7, 17]   ποιήσασι καὶ τὴν εἰκόνα ἀναθεῖσιν  ἐς   Ὀλυμπίαν Σώστρατος Πελληνεὺς σταδίου νίκην
[7, 11]   δώροις ὑπελθόντες Ὠρωπίους ὑπάγονται σφᾶς  ἐς   ὁμολογίαν φρουράν τε Ἀθηναίων ἐσελθεῖν
[7, 27]   λόφου κατὰ ἄκραν τὴν κορυφὴν  ἐς   ὀξὺ ἀνεστηκότος. τοῦτο μὲν δὴ
[7, 11]   τῆς χώρας τὰ μὲν παλαιότερα  ἐς   οὐκ ἀφανῆ πόλεμον καὶ ἔργα
[7, 26]   πόλις καὶ τὸ ἐπίνειον ἔχει  ἐς   οὖν τὸ ἐπίνειον Αἰγειρατῶν δύο
[7, 12]   τοῦ Ἀχαιῶν. (ἐνταῦθα ὡς ἀφικνεῖτο  ἐς   πᾶν Μεναλκίδας κινδύνου, μεταδίδωσι
[7, 3]   Ἰώνων δὲ οὐ δεχομένων σφᾶς  ἐς   Πανιώνιον πρὶν τοῦ γένους
[7, 4]   σφᾶς καὶ Ἴωσι δέοι συνθύειν  ἐς   Πανιώνιον· τρίποδα δὲ ἆθλον λαβεῖν
[7, 18]   καὶ ἐνταῦθα ἐπιβουλευθέντα ὑπὸ Τιτάνων  ἐς   παντοῖον ἀφικέσθαι κίνδυνον, οὐκ ἐναντιούμενος
[7, 22]   δέ, Ἀχαιῶν πόλις, τελοῦσι μὲν  ἐς   Πάτρας δόντος Αὐγούστου, ὁδὸς δὲ
[7, 22]   μεσογαίῳ μὲν ᾤκισται, τελοῦσι δὲ  ἐς   Πάτρας καὶ αὐτοὶ βασιλέως δόντος·
[7, 25]   ἔσται πλέον ἑνὸς ἀνδρὸς  ἐς   πεῖραν ἀφιγμένη. πίνουσαι δὲ αἷμα
[7, 18]   ἀσθενείας φασὶ τὴν Ὤλενον καὶ  ἐς   Πειράς τε καὶ ἐς Εὐρυτειὰς
[7, 27]   ἄκρας μεταξὺ ἀνεχούσης. ἰόντων δὲ  ἐς   Πελλήνην ἄγαλμά ἐστιν Ἑρμοῦ κατὰ
[7, 26]   καὶ ἑκατόν· ταύτης δὲ ἡμίσεια  ἐς   Πελλήνην ἀπὸ τοῦ ἐπινείου. ὄνομα
[7, 3]   καὶ ἐκ Φλιοῦντος, ὅσοι Δωριέων  ἐς   Πελοπόννησον κατελθόντων ἐξέλιπον τὰς πόλεις·
[7, 10]   Ῥωμαίους οὔτε εὐνοίας μοι μέτεστιν  ἐς   Περσέα· καὶ τοῦδε ἕνεκα ἐθέλω
[7, 17]   Ἄγδιστιν. αὐξηθέντα δὲ Ἄττην ἀποστέλλουσιν  ἐς   Πεσσινοῦντα οἱ προσήκοντες συνοικήσοντα τοῦ
[7, 27]   οὐχ ὁμολογοῦντες παρέχονται καὶ ἄλλα  ἐς   πίστιν καὶ ἐλεγεῖον ἐπὶ τῷ
[7, 8]   Νάβιδος ἐν Σπάρτῃ τυραννὶς κατελέλυτο,  ἐς   πλείστην ὠμότητα ἀνδρὸς ἀφικομένου, τὰ
[7, 17]   ὑπὸ τοῦ δαίμονος. Ἄργος μέν,  ἐς   πλεῖστον ἀφικομένην δυνάμεως πόλιν ἐπὶ
[7, 12]   ὡς ἄρ´ ἦν καὶ πῦρ  ἐς   πλέον ἄλλου πυρὸς καῖον καὶ
[7, 12]   τῆς παραινέσεως ταύτης προελθόντος καὶ  ἐς   πλέον δόξης· ὃς τοὺς ἄνδρας
[7, 8]   ἐπιτηδεύειν. (ταῦτα μὲν δὴ καὶ  ἐς   πλέον ἐπέξεισιν αὖθίς μοι τὰ
[7, 7]   συντελεῖν ἐς Ἀχαιοὺς ἔπειθεν, ὅτι  ἐς   πλέον ἰσχύος προϊὸν ἑώρων ἀεὶ
[7, 21]   αὐτὸ πεφρικότα τοῦ Ἄργους καὶ  ἐς   πλέον τοῦ Δαναοῦ δείματι. (ἔστι
[7, 9]   Ἀχαιοῖς ἐχθίστους· ἐλύπησαν δὲ καὶ  ἐς   πλέον τοὺς Ἀχαιούς, ἐπειδὴ ἐς
[7, 17]   πόλιν· τὰ γὰρ ἀρχαιότερα ὀνόματα  ἐς   ποίησιν ἐπάγεσθαι τῶν ὑστέρων καθεστηκός
[7, 6]   ἐτέθη τῇ πόλει. (τὰ δὲ  ἐς   πόλεμον τοιάδε ἦν τοῖς Ἀχαιοῖς.
[7, 16]   Μομμίου οἱ Ἀχαιοὶ φιλάνθρωπον ἐδυνήθησαν,  ἐς   πολιορκίαν καὶ τριβὴν πολέμου καταστάντες·
[7, 24]   τὴν ὁρμήν, ἀνέκλινεν αὐτίκα τοῖς  ἐς   πολιορκίαν μηχανήμασιν ὁμοίως. (τὸν δὲ
[7, 25]   θαλάσσης ἐς δεξιὰν καὶ ἥξεις  ἐς   πόλισμα Κερύνειαν· ᾤκισται δὲ ὑπὲρ
[7, 12]   τῶν ἐς αὐτὸν ἐγκλημάτων μετῆγεν  ἐς   πραγμάτων ἐλπίδα μειζόνων, προφάσει χρώμενος
[7, 9]   αὖθις Ἀντιόχου στρατεύσαντες χάριτι τῇ  ἐς   Ῥωμαίους ἐγίνοντο ὕστεροι φυγάδων ἀνθρώπων
[7, 14]   ὡς ἀδικημάτων καὶ ὕβρεως ἄρχουσιν  ἐς   Ῥωμαίους. ἡμέραις δὲ ὕστερον οὐ
[7, 10]   καὶ ἐγώ, ἀδικίας δὲ οὐδὲν  ἐς   Ῥωμαίους οὔτε εὐνοίας μοι μέτεστιν
[7, 14]   διακρίνοντες ἠφίεσαν. ἀποστέλλουσι δὲ καὶ  ἐς   Ῥώμην ἄλλους τε Ἀχαιῶν τῶν
[7, 9]   Λακεδαιμονίοις τε ἀποστεῖλαι πρέσβεις ἐφιᾶσιν  ἐς   Ῥώμην, ἐναντία ἐφιέντες Ῥωμαίοις
[7, 10]   ᾤχοντο εὐθὺς ἡνίκα ἀνήγοντο  ἐς   Ῥώμην ὕστερον ἐκ τῶν
[7, 22]   ἐφ´ ἡμῶν· τὸ δὲ ἀρχαῖον  ἐς   Ῥώμην, καθὰ οἱ Τριταιεῖς λέγουσιν,
[7, 12]   δὲ καὶ ὑπὸ Ἀχαιῶν Καλλικράτης  ἐς   Ῥώμην καὶ Δίαιος τοῖς φεύγουσιν
[7, 10]   αἰτιάσασθαι, ἀνάγεσθαι πάντα τινὰ ἐκεκύρωτο  ἐς   Ῥώμην· καὶ ἐγένοντο ὑπὲρ χιλίους
[7, 12]   γὰρ Ἀχαιῶν ἐναντία ἔφασκεν αὐτὸν  ἐς   Ῥώμην καὶ ἐς τὰ μάλιστα
[7, 12]   τῇ Σπάρτῃ πόλεμον, φυγόντας δὲ  ἐς   Ῥώμην καταχθήσεσθαι σφᾶς οὐ μετὰ
[7, 14]   μὲν ἐπεὶ ἀπατώμενοι συνῆκαν, ἀπηλλάσσοντο  ἐς   Ῥώμην· Κριτόλαος δὲ ἐς Κόρινθον
[7, 9]   Ἀχαιῶν περιυβρίσθαι νομίζοντες, ἐπειδὴ ἀφίκοντο  ἐς   Ῥώμην, πολλὰ ἐπὶ τῆς βουλῆς
[7, 9]   αὐτῶν τοὺς φεύγοντας ἀναβῆναι πείθουσιν  ἐς   Ῥώμην· σὺν δέ σφισιν ἀνεληλυθότες
[7, 22]   κομισθῆναι δὲ οἱ ἐπιχώριοί φασιν  ἐς   Ῥώμην τὰ ἀγάλματα. ἐν Φαραῖς
[7, 12]   νόσῳ, οὐδὲ οἶδα εἰ ἀφικόμενος  ἐς   Ῥώμην ὠφέλησεν ἄν τι Ἀχαιοὺς
[7, 10]   Περσέως κεχειρωμένων πολέμῳ διὰ τὸ  ἐς   Σαπαίους ἀδίκημα, ἄνδρες τῆς Ῥωμαίων
[7, 2]   Θηβαῖος, ἀδελφιδοῦς Ἡρακλέους, Ἀθηναίοις  ἐς   Σαρδὼ καὶ Θεσπιεῦσιν ἡγήσατο· γενεᾷ
[7, 15]   Ῥωμαίους διαβεβηκέναι τὸν Σπερχειόν, ἀπέφευγεν  ἐς   Σκάρφειαν τὴν Λοκρῶν, οὐδὲ κατὰ
[7, 1]   ἀνειπόντος χρηστηρίου κομίζουσι τὰ ὀστᾶ  ἐς   Σπάρτην, καὶ ἦν καὶ ἐς
[7, 9]   τε ἐκβληθέντας ὑπὸ Ἀχαιῶν κατάγουσιν  ἐς   Σπάρτην καὶ ὅσων πρὸ κρίσεως
[7, 9]   γνώμην Λακεδαιμονίων τοῦ δήμου κατάγουσιν  ἐς   Σπάρτην. τότε οὖν ἀναβεβηκότες καὶ
[7, 5]   ἀέρος κράσεως παρέχεται καὶ ἄλλα  ἐς   συγγραφήν, μέν γε Ἐφεσία
[7, 26]   ἀρχαίῳ. παρείχετο δὲ Αἴγειρα  ἐς   συγγραφὴν ἱερὸν Διὸς καὶ ἄγαλμα
[7, 9]   σφισιν ἀπεκρίναντο μήτε ἐκείνοις Ἀχαιοὺς  ἐς   σύλλογον μήτε ἄλλῳ συνάξειν, ὅστις
[7, 8]   τὸν χρόνον οἱ Ἀχαιοὶ τοῦτον  ἐς   σύλλογον ὑπάγονται τὸν Ἀχαϊκὸν καὶ
[7, 15]   καὶ Ἀχαιοὶ λόγον μὲν φέροντα  ἐς   σύμβασιν προσίεντο οὐδένα, Ἡράκλειαν δὲ
[7, 16]   ὀπίσω τὴν αὐτὴν αὖθις ὁδὸν  ἐς   Συρακούσας, διαρπάζοντας δὲ ἔτι εὑρὼν
[7, 21]   ἐκείνης τολμήσαντα. ὡς δὲ οὐδὲν  ἐς   σωτηρίαν εὑρίσκετο παρθένος, δεύτερα
[7, 22]   ἐστι λευκοῦ λίθου, θέας καὶ  ἐς   τὰ ἄλλα ἄξιον καὶ οὐχ
[7, 18]   Πατρεῦσιν εἶναι, ἔδωκε δὲ καὶ  ἐς   τὰ ἄλλα γέρα σφίσιν, ὁπόσα
[7, 10]   Ἀχαιῶν παράσχοιεν, συνάραιντο δὲ καὶ  ἐς   τὰ ἄλλα· ἐκέλευσεν οὖν καταγνῶναι
[7, 21]   Αἰσυμνήτου· τὸ δὲ ἱερὸν τοῦτο  ἐς   τὰ ἐπὶ θαλάσσῃ τῆς πόλεως
[7, 22]   θυσίας οἱ ταῦροί σφισι καὶ  ἐς   τὰ ἔργα ἐπιτηδειότεροι θηλειῶν βοῶν
[7, 17]   μὲν Ἀθηνᾶς ναὸς καὶ ἄγαλμα  ἐς   τὰ μάλιστα ἀρχαῖον, ἔστι δὲ
[7, 26]   ναός. (ἔστι καὶ Ἀπόλλωνος ἱερὸν  ἐς   τὰ μάλιστα ἀρχαῖον τό τε
[7, 12]   ἔφασκεν αὐτὸν ἐς Ῥώμην καὶ  ἐς   τὰ μάλιστα γενέσθαι πρόθυμον ἐξελέσθαι
[7, 17]   Ῥωμαίων· Σαρδὼ γὰρ τὴν νῆσον  ἐς   τὰ μάλιστα εὐδαίμονα ἀντὶ Ἑλλάδος
[7, 9]   ἐπὶ τὰ οἰκεῖα. (τοῦτο Ἀχαιοὺς  ἐς   τὰ μάλιστα ἠνίασεν, ὡς οὔτε
[7, 20]   ἐστιν Αἰσυμνήτης, οἱ δὲ αὐτὸν  ἐς   τὰ μάλιστα θεραπεύοντες ἐννέα τέ
[7, 18]   δὲ ἀπὸ τούτου πῦρ ἐνιᾶσιν  ἐς   τὰ ξύλα. ἐνταῦθά που καὶ
[7, 8]   σύμμαχοί τε ὠνομάζοντο Ῥωμαίων καὶ  ἐς   τὰ πάντα ἦσαν πρόθυμοι· καί
[7, 24]   Ἀθήνας καὶ ὕστερον ἐξ Ἀθηνῶν  ἐς   τὰ παραθαλάσσια ἀφίκοντο τῆς Ἀσίας,
[7, 26]   καταβᾶσιν ἐξ Αἰγείρας καὶ αὖθις  ἐς   τὰ πρόσω βαδίζουσιν ἔστιν ἐν
[7, 21]   θαλάσσῃ, δρόμους τε ἐπιτηδειοτάτους καὶ  ἐς   τἄλλα δίαιταν ἡδεῖαν ὥρᾳ παρεχόμενον
[7, 11]   ἄνδρες Ὠρωπίους. οἱ μὲν δὴ  ἐς   τὰς Ἀθήνας ἀπέστελλον ὁμήρους τε
[7, 17]   κατέσκηψε δὲ ἐκ Μακεδονίας καὶ  ἐς   τὰς Βοιωτίας Θήβας τὸ Ἀλεξάνδρου
[7, 27]   ἐς αὐτοὺς καὶ ἀνὰ μέρος  ἐς   τὰς γυναῖκας οἱ ἄνδρες γέλωτί
[7, 24]   ἐποίησεν κίνησις, ἐπανίασιν αὖθις  ἐς   τὰς ἕδρας· ὡσαύτως δὲ καὶ
[7, 10]   νομίζοντες ἔς τε Τυρσηνίαν καὶ  ἐς   τὰς ἐκεῖ διέπεμψαν πόλεις, καὶ
[7, 23]   τῶν Ἀργείων καὶ αὐτοὺς τὰ  ἐς   τὰς θυσίας ἀναλούμενα ἀπαιτεῖν· τοὺς
[7, 18]   πολισμάτων τῶν ἄλλων τοὺς ἄνδρας  ἐς   τὰς Πάτρας, προσσυνῴκισε δέ σφισι
[7, 6]   τὴν Ἰώνων διελάγχανον καὶ ἐσῳκίζοντο  ἐς   τὰς πόλεις. αἱ δὲ δύο
[7, 14]   ἰδίᾳ δὲ τοῖς συνέδροις ἐπέστελλεν  ἐς   τὰς πόλεις ἀπολείπεσθαι σφᾶς τοῦ
[7, 6]   Πελλήνη πρὸς τῆς Σικυωνίας ἐσχάτη·  ἐς   ταύτας οἱ Ἀχαιοὶ καὶ οἱ
[7, 15]   τῆς πρὸς τῇ Οἴτῃ θαλάσσης  ἐς   ταύτης καταδῦναι τὸ τέλμα, παντάπασιν
[7, 26]   θεοῦ δὲ ἣν Συρίαν ἐπονομάζουσιν,  ἐς   ταύτης τὸ ἱερὸν ἐσίασιν ἐν
[7, 16]   χίλιοι προσπεσόντες κατὰ τὰ πλάγια  ἐς   τελέαν τοὺς Ἀχαιοὺς φυγὴν κατέστησαν.
[7, 26]   ἐπινείου δύο σταδίων καὶ δέκα  ἐς   τὴν ἄνω πόλιν. (Ὁμήρου δὲ
[7, 12]   ἐλπίδα μειζόνων, προφάσει χρώμενος τοιᾷδε  ἐς   τὴν ἀπάτην. (Λακεδαιμόνιοι περὶ ἀμφισβητησίμου
[7, 2]   τὸν πλοῦν καὶ αὐτοί σφισιν  ἐς   τὴν ἀποικίαν ἐγένοντο ἡγεμόνες· ὡς
[7, 21]   Αἰγύπτου τοῦ Βήλου. φυγεῖν δὲ  ἐς   τὴν Ἀρόην οἱ Πατρεῖς φασιν
[7, 2]   ἔτι κατὰ Ἴωνας τὰ  ἐς   τὴν Ἄρτεμιν τὴν Ἐφεσίαν ἐστίν.
[7, 13]   Ἀσίᾳ πράγματα ἐκέλευε, πρὶν  ἐς   τὴν Ἀσίαν διαβῆναι, τοῖς ἡγεμόσιν
[7, 3]   Φωκαεῦσι, πρὶν μὲν Ἴωνας  ἐς   τὴν Ἀσίαν ἐλθεῖν, οὐκ ᾠκοῦντο
[7, 6]   ναυσὶν ὅντινα δὴ τρόπον διαβεβήκεσαν  ἐς   τὴν Ἀσίαν, ἐνταῦθα εἶχεν οὕτω
[7, 3]   ἀποικίαν τοῦ θεοῦ, περαιοῦνται ναυσὶν  ἐς   τὴν Ἀσίαν, καὶ ὡς κατὰ
[7, 2]   ἡγεμόνες· ὡς δὲ ταῖς ναυσὶν  ἐς   τὴν Ἀσίαν κατῆραν, ἐπ´ ἄλλην
[7, 13]   παραίνεσιν ἀνθεστηκότα τὰ Ἀχαιῶν ἀπηλλάσσοντο  ἐς   τὴν Ἀσίαν· Λακεδαιμόνιοι δὲ ὑπὸ
[7, 6]   παίδων πρότερον ἔτι διεβεβήκει ναυσὶν  ἐς   τὴν Ἀσίαν. οὗτοί τε δὴ
[7, 3]   Δάμωνι ὁμοῦ τοῖς Ἀθηναίοις διέβησαν  ἐς   τὴν Ἀσίαν. τὴν χώραν δὲ
[7, 1]   Φειδίτια καλούμενα. (Ἴωνας δὲ ἀφικομένους  ἐς   τὴν Ἀττικὴν Ἀθηναῖοι καὶ
[7, 11]   Μεναλκίδας μὲν καὶ Καλλικράτης ἐσβάλλειν  ἐς   τὴν Ἀττικὴν ἔπειθον· ἀνθισταμένων δὲ
[7, 13]   ἐν κύκλῳ τῆς Σπάρτης πολίσματα  ἐς   τὴν Ἀχαιῶν ὑπηγάγετο εὔνοιαν, ἐσήγαγε
[7, 4]   νύμφης χιόνα ἐξ οὐρανοῦ πεσεῖν  ἐς   τὴν γῆν, καὶ ἀπὸ τούτου
[7, 19]   τῇ Ἀρόῃ θάλασσαν· ἐκβὰς δὲ  ἐς   τὴν γῆν καταλαμβάνει παῖδα καὶ
[7, 26]   ἀφίξεσθαι στρατὸς ἔμελλεν αὐτοῖς πολέμιος  ἐς   τὴν γῆν· οἱ δὲ οὐ
[7, 19]   καὶ καθ´ ἥντινα αἰτίαν ἀφίκετο  ἐς   τὴν γῆν ταύτην, δηλώσει μοι
[7, 26]   τε ὅσα νομίζουσι προκαθαριεύσαντες καὶ  ἐς   τὴν δίαιταν. οἶδα καὶ οἴκημα
[7, 12]   πρῶτα ἀναβολαῖς καὶ ἀπάταις ἐχρῆτο  ἐς   τὴν δόσιν, μετὰ δὲ οὐ
[7, 25]   Ἱκεσίου μήνιμα πάρεστι μὲν τοῖς  ἐς   τὴν Ἑλίκην, πάρεστι δὲ καὶ
[7, 15]   τε τῶν ἀνδρῶν διδαχθέντες οὓς  ἐς   τὴν Ἑλλάδα ἀπέστειλαν καὶ ἐκ
[7, 9]   καὶ ὅσοι σὺν ἐκείνῳ πρότερον  ἐς   τὴν Ἑλλάδα ἀφίκοντο. οἱ δὲ
[7, 15]   πολέμῳ φανῇ πρὶν Μόμμιον  ἐς   τὴν Ἑλλάδα ἀφῖχθαι. (ἀγγέλους οὖν
[7, 14]   ἀνθρώπων ἀδικώτατος. ~(ἀφίκοντο δὲ  ἐς   τὴν Ἑλλάδα καὶ οἱ ἀποσταλέντες
[7, 11]   ἄνδρα ἐκ τῆς βουλῆς καταπέμπουσιν  ἐς   τὴν Ἑλλάδα· ὄνομα μὲν τῷ
[7, 10]   τὰ ἐν Μακεδονίᾳ. ἥκοντας δὲ  ἐς   τὴν Ἑλλάδα ὑπήρχετο Καλλικράτης
[7, 18]   πόλις καὶ οὐχ ἧσσον  ἐς   τὴν ἑορτὴν οἱ ἰδιῶται φιλοτίμως
[7, 5]   καὶ ἄλλοις ἐτεκμαιρόμεθα εἶναι καὶ  ἐς   τὴν ἐργασίαν ὁρῶντες ἔνδον τοῦ
[7, 6]   θαλάσσης τῆς κατὰ Λέχαιον ἀποτειχίσειαν  ἐς   τὴν ἑτέραν τὴν ἐπὶ Κεγχρέαις
[7, 4]   ὅτι μὴ παρὰ Σαμίους καὶ  ἐς   τὴν Ἠλείαν, παρ´ ἄλλους γε
[7, 5]   οἱ Ἐρυθραῖοι λέγουσιν. (ὡς δὲ  ἐς   τὴν θάλασσαν ἀφίκετο σχεδία
[7, 23]   Ἀπόλλωνος. ἐφεξῆς δὲ ἄκρα τε  ἐς   τὴν θάλασσαν ἔχει, καὶ ἐπ´
[7, 2]   (οὐ μὴν πάντα γε τὰ  ἐς   τὴν θεὸν ἐπύθετο ἐμοὶ δοκεῖν
[7, 19]   δὲ καὶ παρθένων ὁπόσοι μὲν  ἐς   τὴν θεὸν οὐδὲν εἰργασμένοι Μελανίππου
[7, 19]   ἅτε δὲ οὕτω διακείμενος οὐκ  ἐς   τὴν Θεσσαλίαν τὸν πλοῦν ἐποιεῖτο,
[7, 21]   αὐτὴν φονεύεσθαι. (προεξεργασθέντων δὲ ὁπόσα  ἐς   τὴν θυσίαν ἄλλα ἐκ Δωδώνης
[7, 19]   ἔμελλεν οὐ χαλεπῶς συνήσειν τὰ  ἐς   τὴν θυσίαν· ἀφίκοντο δὲ ἐς
[7, 19]   καὶ τοῖς ἐνταῦθα ἀνθρώποις τὰ  ἐς   τὴν θυσίαν ἐπαύσθη, τό τε
[7, 18]   ἐπιοῦσαν τηνικαῦτα ἤδη δρᾶν τὰ  ἐς   τὴν θυσίαν νομίζουσι, δημοσίᾳ τε
[7, 19]   ξενικὸν ἅμα ἀγόμενος δαίμονα, τὰ  ἐς   τὴν θυσίαν τῆς Τρικλαρίας παύσει.
[7, 20]   ἄγαλμα καὶ χρυσοῦ. (ἐρχομένῳ δὲ  ἐς   τὴν κάτω πόλιν Μητρὸς Δινδυμήνης
[7, 25]   δὲ ἄλλος δῆμος ἀφίκοντο  ἐς   τὴν Κερύνειαν, καὶ δυνατωτέρα τε
[7, 10]   Καλλικράτης οὔτε ἔργον τῶν  ἐς   τὴν κολακείαν οὔτε λόγον οὐδένα
[7, 16]   ἀναπεπταμένων ὅμως τῶν πυλῶν, ἐπεῖχεν  ἐς   τὴν Κόρινθον παρελθεῖν, ὑποκαθῆσθαί τινα
[7, 19]   δὲ οὔτε Ἡρακλέα ἀγνοῆσαι τὰ  ἐς   τὴν λάρνακα εἰ δὴ τοιαῦτα
[7, 19]   ὃν οὔπω πρότερον ἑωράκεσαν καὶ  ἐς   τὴν λάρνακα ὑπενόησαν ὡς εἴη
[7, 25]   γενέσθαι. (ἐκ Κερυνείας δὲ ἐπανελθόντι  ἐς   τὴν λεωφόρον καὶ ὁδεύσαντι οὐκ
[7, 3]   Φιλίππου χερρόνησον Κλαζομενὰς ἐργάσεσθαι χώματι  ἐς   τὴν νῆσον ἐκ τῆς ἠπείρου.
[7, 4]   Ἀθάμαντα. ἀφίκοντο δὲ καὶ Κᾶρες  ἐς   τὴν νῆσον ἐπὶ τῆς Οἰνοπίωνος
[7, 4]   τῇ συγγραφῇ τοιάδε εἰρημένα, Ποσειδῶνα  ἐς   τὴν νῆσον ἔρημον οὖσαν ἀφικέσθαι
[7, 2]   Θήρας Αὐτεσίωνος Θηβαῖος ἤγαγεν  ἐς   τὴν νῆσον τὴν νῦν μὲν
[7, 18]   παρὰ Ἀκαρνάνων, τὰ μὲν πολλὰ  ἐς   τὴν Νικόπολιν κομισθῆναι, Πατρεῦσι δὲ
[7, 18]   βασιλέως ἐρημωθείσης διὰ τὸ {τὴν}  ἐς   τὴν Νικόπολιν τὴν ὑπὲρ τοῦ
[7, 20]   τοῦτο γὰρ μεγέθει τε καὶ  ἐς   τὴν πᾶσαν ὑπερῆρκε κατασκευήν, ἀνὴρ
[7, 15]   Ἀρκάδας. (ἀπιοῦσι δὲ ὀπίσω σφίσιν  ἐς   τὴν Πελοπόννησον Μέτελλος καὶ Ῥωμαῖοι
[7, 21]   ταῖς Κυανέαις ἔσω ἐνιδόντα τινὰ  ἐς   τὴν πηγὴν ὁμοίως πάντα ὁπόσα
[7, 21]   εἴργασται αἰδώς ἀπέσφαξέ τε αὑτὴν  ἐς   τὴν πηγήν, {τοῦ λιμένος}
[7, 22]   ἐκ Φαρῶν. πρὶν δὲ  ἐς   τὴν πόλιν ἐσελθεῖν, μνῆμά ἐστι
[7, 15]   ἄχρι Ἐλατείας τῆς Φωκέων καὶ  ἐς   τὴν πόλιν ὑπ´ αὐτῶν κατὰ
[7, 27]   ἐφήβων μάλιστα ἀνεῖται μελέτην· οὐδὲ  ἐς   τὴν πολιτείαν ἐγγραφῆναι πρότερον καθέστηκεν
[7, 18]   ταῦτα οἱ ἐμβαλόντες ἐπανάγουσιν αὖθις  ἐς   τὴν πυράν. τρωθῆναι δὲ οὐδένα
[7, 27]   Σύθας, ἔσχατος ποταμῶν τῶν Ἀχαϊκῶν,  ἐς   τὴν Σικυωνίαν ἐκδίδωσι θάλασσαν.
[7, 6]   πρὸς Ἀθηναίους πόλεμον καταστάντων ὕστερον,  ἐς   τὴν συμμαχίαν ἦσαν οἱ Ἀχαιοὶ
[7, 23]   Βολίνης Ἀπόλλωνα, τὴν δὲ φεύγουσαν  ἐς   τὴν ταύτῃ φασὶν ἀφεῖναι θάλασσαν
[7, 3]   οἱ Κᾶρες· ἐσήγαγε δὲ Ἴωνας  ἐς   τὴν Τέων Ἄποικος ἀπόγονος Μελάνθου
[7, 4]   ἀνὰ χρόνον δὲ καὶ Οἰνοπίωνα  ἐς   τὴν Χίον κατᾶραι ναυσὶν ἐκ
[7, 24]   καὶ ἀνέμων ἔστιν οἷς ἐνέπεσον  ἐς   τὴν χώραν ἐμβολαὶ περιτρέπουσαι τὰ
[7, 24]   ἐκ τοῦ Ποσειδῶνος, ἀλλὰ σεισμὸς  ἐς   τὴν χώραν σφίσιν αὐτίκα κατασκήψας
[7, 5]   τέ ἐστι Βιβλὶς καὶ ὅσα  ἐς   τῆς Βιβλίδος τὸν ἔρωτα ᾄδουσιν·
[7, 17]   ἐς Δελφούς· (οὕτω καὶ ἄλλα  ἐς   τιμήν σφισι τοῦ Οἰβώτα ποιήσασι
[7, 8]   καὶ δίκας τε ἐδίκαζόν σφισιν  ἐς   τὸ ἀκριβέστατον καὶ τὰ τείχη
[7, 9]   πάσχοντας δίκαια ὑπὸ Ῥωμαίων καὶ  ἐς   τὸ ἀνωφελὲς προϋπηργμένων σφίσιν ἐς
[7, 23]   ὀρθότατα Ἀσκληπιῷ πατέρα ἐπονομάζεσθαι, ὅτι  ἐς   τὸ ἁρμόζον ταῖς ὥραις ποιούμενος
[7, 8]   τῆς τυραννίδος τῆς Νάβιδος καὶ  ἐς   τὸ ἀσφαλέστατον ὀχυρωθέντα. τά τε
[7, 14]   ἀγγέλους κελεύων τοὺς συνέδρους καλεῖν  ἐς   τὸ Ἀχαϊκόν, ἰδίᾳ δὲ τοῖς
[7, 14]   Ῥωμαίων βουλὴ μήτε Λακεδαιμονίους τελεῖν  ἐς   τὸ Ἀχαϊκὸν μήτε αὐτὴν Κόρινθον,
[7, 9]   καὶ συντελείας μὲν Λακεδαιμονίους τῆς  ἐς   τὸ Ἀχαϊκὸν οὐκ ἀφιᾶσι, περὶ
[7, 15]   δὲ προσεκάθηντο πολιορκοῦντες οὐ βουλομένους  ἐς   τὸ Ἀχαϊκὸν συντελεῖν. (τότε δὲ
[7, 12]   Μεναλκίδας ἠπάτα παντελῶς τοῦ συνεδρεύειν  ἐς   τὸ Ἀχαϊκὸν ὑπὸ Ῥωμαίων αὐτοὺς
[7, 24]   τῇ Ἑλίκῃ τοῦ σεισμοῦ τὴν  ἐς   τὸ ἔδαφος ἀνακινοῦσαν, σὺν δὲ
[7, 24]   ἀρξαμένῃ τὸ πρῶτον καὶ τῇ  ἐς   τὸ ἔδαφος τροπῇ τῶν οἰκοδομημάτων
[7, 18]   πρώτην ὁρμὴν τοῦ πυρὸς βιαζόμενα  ἐς   τὸ ἐκτός, τὰ δὲ καὶ
[7, 22]   ἐπιφραξάμενος τὰ ὦτα· προελθὼν δὲ  ἐς   τὸ ἐκτὸς τὰς χεῖρας ἀπέσχεν
[7, 14]   πάντα ὑπομείναντες ἀκοῦσαι λόγον ἔθεον  ἐς   τὸ ἐκτὸς τῆς οἰκίας καὶ
[7, 20]   δὲ ἐν τῇ ἑορτῇ νυκτὶ  ἐς   τὸ ἐκτὸς φέρει τὴν λάρνακα
[7, 8]   Ῥωμαίων καὶ ἅμα εὐνοίᾳ τῇ  ἐς   τὸ Ἑλληνικόν. (Ἀχαιοὶ δὲ ἐποιοῦντο
[7, 11]   γενέσθαι δικαστής. οὗτος Γάλλος  ἐς   τὸ Ἑλληνικὸν πολλὰ μὲν εἶπε,
[7, 7]   ὑπὸ τῆς ὕβρεως καὶ τῆς  ἐς   τὸ Ἑλληνικὸν ὑπεροψίας κλεῖς τῆς
[7, 24]   καὶ ὁπόσα διέστη τοίχων συνερχόμενα  ἐς   τὸ ἐξ ἀρχῆς· δοκοὶ δέ,
[7, 25]   Κερύνεια οἰκητόρων πλήθει καὶ  ἐς   τὸ ἔπειτα ἐγένετο ἐπιφανεστέρα διὰ
[7, 19]   μὲν ἔμελλον τῷ ἱερῷ καὶ  ἐς   τὸ ἔπειτα ἴσα καὶ θαλάμῳ
[7, 13]   τοὺς Ἀχαιοὺς καὶ ἐχρῆτο καὶ  ἐς   τὸ ἔπειτα καταδρομαῖς μᾶλλον καὶ
[7, 24]   χρόαν παρὰ τὸ εἰωθὸς ἤτοι  ἐς   τὸ ἐρυθρότερον καὶ ἡσυχῇ
[7, 11]   ὑπήκοόν σφισιν οὖσαν· πενίας γὰρ  ἐς   τὸ ἔσχατον Ἀθηναῖοι τηνικαῦτα ἧκον
[7, 2]   ὑπὸ Ἱέρωνος ἀνδρὸς ἐπιχωρίου κακωθέντες  ἐς   τὸ ἔσχατον ὅμως τελοῦσιν ἐς
[7, 5]   δὲ κατὰ τὴν ὁδὸν τὴν  ἐς   τὸ Ἡραῖον τὸ Ῥαδίνης καὶ
[7, 5]   ἔσοδός τε δὴ ταῖς Θρᾴσσαις  ἐς   τὸ Ἡράκλειόν ἐστι γυναικῶν μόναις,
[7, 23]   μοι Σιδόνιος, ὃς ἐγνωκέναι τὰ  ἐς   τὸ θεῖον ἔφασκε Φοίνικας {καὶ}
[7, 25]   μεγάλοι, κατὰ δὲ τὴν ἔσοδον  ἐς   τὸ ἱερὸν γυναικῶν εἰκόνες λίθου
[7, 25]   δέ, ἀποκτείνασι καὶ τούτοις ἄνδρας  ἐς   τὸ ἱερὸν καταπεφευγότας τὸ ἐπὶ
[7, 27]   ἑορτὴν ἄγουσι, καὶ δᾷδάς τε  ἐς   τὸ ἱερὸν κομίζουσιν ἐν νυκτὶ
[7, 26]   μὲν τὰ μάλιστα, ἐσελθεῖν δὲ  ἐς   τὸ ἱερὸν οὐκ ἔστιν ἀνθρώποις.
[7, 21]   τῇ Διονύσου {τῇ} ἑορτῇ κομίζουσιν  ἐς   τὸ ἱερὸν τοῦ Αἰσυμνήτου· τὸ
[7, 27]   ἐς δὲ τὴν ἐπιοῦσαν ἀφικομένων  ἐς   τὸ ἱερὸν τῶν ἀνδρῶν, αἱ
[7, 16]   καὶ Μόμμιος, οἱ μὲν  ἐς   τὸ ἱππικὸν τῶν Ἀχαιῶν ταχθέντες
[7, 4]   κατὰ Δαίδαλον, δόξης δὲ οὐκ  ἐς   τὸ ἴσον ἀφίκετο· (Δαιδάλῳ μὲν
[7, 19]   ὑπερηρκότα. ὡς δὲ Μελάνιππος  ἐς   τὸ ἴσον τοῦ ἔρωτος ὑπηγάγετο
[7, 21]   εὐξάμενοι τῇ θεῷ καὶ θυμιάσαντες  ἐς   τὸ κάτοπτρον βλέπουσι· τὸ δέ
[7, 20]   βοῦς βουκολέεσκες" τὰ μὲν δὴ  ἐς   τὸ κρανίον τοῦ βοὸς ἐπὶ
[7, 24]   ἐρυθρότερον καὶ ἡσυχῇ ῥέπουσαν  ἐς   τὸ μελάντερον· (τῶν τε ὑδάτων
[7, 5]   ἔστι δὲ τῆς Χαλκίδος κατατείνουσα  ἐς   τὸ πέλαγος ἄκρα καὶ ἐν
[7, 24]   Δελφοὺς οἱ Ἀμφικτύονες. (ἰόντι δὲ  ἐς   τὸ πρόσω Σελινοῦς τε ποταμὸς
[7, 16]   μὲν φονεύουσι, πλείονας δὲ ἔτι  ἐς   τὸ στρατόπεδον κατεῖρξαν, καὶ ἀσπίδας
[7, 8]   τὴν Μακεδόνων ἀρχὴν καὶ τῶν  ἐς   τὸ συμμαχικὸν ταχθέντων Ἄτταλος τῆς
[7, 10]   ἐς τοσοῦτον ὥστε αὐτὸν καὶ  ἐς   τὸ συνέδριον ἐσελθεῖν τὸ Ἀχαιῶν
[7, 9]   τοὺς δὲ τὰς ἀρχὰς ἔχοντας  ἐς   τὸ συνέδριον ἠξίουν συγκαλέσαι τοὺς
[7, 13]   καὶ Ἀχαιοῖς ἐσδραμεῖν ὑπῆρξεν ἂν  ἐς   τὸ τεῖχος τῆς Σπάρτης {εἰς
[7, 20]   τὸ ξόανον κομίζων τὸ ἀρχαῖον  ἐς   τὸ τέμενος τὸ ἐν τῇ
[7, 16]   ἐλθόντα, ἀφίκετο μὲν περὶ ὄρθρον  ἐς   τὸ τῶν Ῥωμαίων στράτευμα, ἀποπέμψας
[7, 2]   χωλός· δόξαν δέ σφισιν ἀνενεγκεῖν  ἐς   τὸ χρηστήριον τὸ ἐν Δελφοῖς,
[7, 27]   τὸ γυμνάσιον, διαμεμένηκε δὲ καὶ  ἐς   τόδε ἔτι αὐτῷ Ποσειδῶνος ἱερὸν
[7, 27]   τὸν δὲ Πουλυδάμαντα δεύτερα τότε  ἐς   τὸν ἀγῶνα ἀφῖχθαι τὸν Ὀλυμπικὸν
[7, 1]   τῆς χώρας αὐτόν· (ἀφικομένῳ δὲ  ἐς   τὸν Αἰγιαλὸν καὶ οἰκήσαντι αὐτῷ
[7, 25]   ἐπ´ αὐτοὺς τῶν Ἀθηναίων καταφεύγουσιν  ἐς   τὸν Ἄρειον πάγον καὶ ἐπὶ
[7, 22]   πεζὴ σταδίους τεσσαράκοντα μάλιστα  ἐς   τὸν ἀριθμὸν ἀποδεῖ τὸν εἰρημένον.
[7, 17]   γε μὴν οὐχ οὕτω τὰ  ἐς   τὸν Ἄττην, ἀλλὰ ἐπιχώριός ἐστιν
[7, 18]   φιλοτίμως ἔχουσιν. ἐσβάλλουσι γὰρ ζῶντας  ἐς   τὸν βωμὸν ὄρνιθάς τε τοὺς
[7, 27]   ἀρχόμενος ἐκ Σιπύλου τοῦ ὄρους  ἐς   τὸν Ἕρμον κάτεισι. καθότι δὲ
[7, 16]   πλεονεξίαν, ἐοικυῖαν δὲ καὶ τὴν  ἐς   τὸν θάνατον δειλίαν. (Ἀχαιῶν δὲ
[7, 17]   φασι τοῦ καρποῦ· ἐσθεμένης δὲ  ἐς   τὸν κόλπον καρπὸς μὲν ἐκεῖνος
[7, 2]   Εὐκτήμονος Ἀθηναῖοι ναῦς τε διδόασιν  ἐς   τὸν πλοῦν καὶ αὐτοί σφισιν
[7, 6]   καὶ ἀνὰ χρόνον· Λακεδαιμονίων γὰρ  ἐς   τὸν πρὸς Ἀθηναίους πόλεμον καταστάντων
[7, 9]   ἐς πλέον τοὺς Ἀχαιούς, ἐπειδὴ  ἐς   τὸν σύλλογον αὐτῶν ἐπελθόντες σὺν
[7, 10]   ἄδικα καὶ αὐτὸν ἠξίουν οἱ  ἐς   τὸν σύλλογον ἐληλυθότες ἤδη, εἰ
[7, 10]   Ἀχαιῶν ἔπεισεν. (ὁ δὲ ὡς  ἐς   τὸν σύλλογον ἐσῆλθεν, ἔλεγεν ὡς
[7, 19]   ἀλλ´ ἐπί τε Κίρραν καὶ  ἐς   τὸν ταύτῃ κόλπον· ἀναβὰς δὲ
[7, 11]   δὲ ὡς ἕκαστος τάχους εἶχεν  ἐς   τὸν Ὠρωπὸν ἐλθόντες καὶ αὖθις
[7, 15]   τάξας ἐτόλμησεν ὑπομεῖναι Μέτελλον· ἀλλὰ  ἐς   τοσοῦτο ἀφίκετο δείματος ὡς μηδὲ
[7, 7]   νόσου συμφοραὶ τῆς λοιμώδους οὐκ  ἐς   τοσοῦτο Ἀχαιοῖς ἐφ´ ὅσον τοῖς
[7, 4]   Ἀπόλλωνος Λυκομήδην γενέσθαι. (Ἄσιος μὲν  ἐς   τοσοῦτο ἐν τοῖς ἔπεσιν ἐδήλωσε·
[7, 10]   σφίσιν ἐδόκει. ~(τότε μὲν δὴ  ἐς   τοσοῦτο ἐπράχθη· τολμημάτων δὲ τὸ
[7, 11]   ἔθετο ἐν χλευασίᾳ· (πόλεσι γὰρ  ἐς   τοσοῦτο ἡκούσαις ἀξιώματος καὶ ὑπὲρ
[7, 17]   καὶ Λυδοῖς ὄργια ἐτέλει Μητρός,  ἐς   τοσοῦτο ἥκων παρ´ αὐτῇ τιμῆς
[7, 6]   ἔτι εὐδαιμονίαν ἐκώλυον· (Θηβαίοις δὲ  ἐς   τοσοῦτο ἠρήμωσεν Ἀλέξανδρος τὴν πόλιν,
[7, 21]   ἐπιδείκνυσι. (τούτῳ μὲν τῷ ὕδατι  ἐς   τοσοῦτο μέτεστιν ἀληθείας, Κυανεῶν δὲ
[7, 4]   πρόοιτο αὐτὸν Κώκαλος· καὶ  ἐς   τοσοῦτο ὑπὸ τοῦ Κωκάλου τῶν
[7, 22]   αἱ πολλαὶ καὶ ἥκουσαι μεγέθους  ἐς   τοσοῦτο ὥστε καὶ ἑστιῶνται τῶν
[7, 10]   τὸν ἄνδρα προσεποιήσατο Καλλικράτης  ἐς   τοσοῦτον ὥστε αὐτὸν καὶ ἐς
[7, 5]   παρέχεται καί τινας καὶ λόγους  ἐς   τοῦ Οἰνοπίωνος τὰ ἔργα· Σαμίοις
[7, 11]   Ὠρωπίοις. καί τις ἐξαγγέλλει ταῦτα  ἐς   τοὺς Ἀθηναίους· οἱ δὲ ὡς
[7, 6]   οἱ Ἀχαιοὶ πρόθυμοι Πατρεῦσι, καὶ  ἐς   τοὺς Ἀθηναίους οὐχ ἧσσον εἶχον
[7, 24]   τῆς πόλεως τὸ ἔδαφος ἀφανὲς  ἐς   τοὺς ἔπειτα ἐποίησε. (τὰ μὲν
[7, 19]   ἐναντιοῦσθαι νέοις καὶ οὐχ ἥκιστα  ἐς   τοὺς ἐρῶντας τὸ ἀνάλγητον, ὅπου
[7, 1]   οἰκείας ἕνεκα εὐνοίᾳ τῇ  ἐς   τοὺς Ἴωνας συνοίκους σφᾶς ἐδέξαντο.
[7, 8]   πλείστην ὠμότητα ἀνδρὸς ἀφικομένου, τὰ  ἐς   τοὺς Λακεδαιμονίους