Alphabétiquement     [«   »]
ΤΑ 2
Τὰ 4
Τά 1
τὰ 151
τάδε 2
ταῖς 21
τἀκείνου 1
Fréquences     [«    »]
117 ἐν
108 μὲν
121 τὸν
151 τὰ
153 τοῦ
154
162 τε
HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Eusèbe de Césarée, Préparation évangélique, livre X

τὰ


Livre, Chap.
[10, 10]   ἑξῆς δειχθήσεται. Ταῦτα γὰρ οἱ  τὰ〉   Ἀθηναίων ἱστοροῦντες, Ἑλλάνικός τε καὶ
[10, 10]   Ἁβραάμ. Πτολεμαῖος δὲ Μενδήσιος  τὰ   Αἰγυπτίων ἀνέκαθεν ἱστορῶν ἅπασι τούτοις
[10, 12]   ἄλλαιν δυοῖν νεώτερα τὰ Φθιωτικὰ  τὰ   ἀπὸ Δευκαλίωνος. Εἰς δὲ τὸν
[10, 12]   τῶν Ἑλληνικῶν μνημονεύεσθαι τὰ Ἀργολικά,  τὰ   ἀπὸ Ἰνάχου λέγω, Διονύσιος
[10, 12]   μὲν γενεαῖς νεώτερα τὰ Ἀττικά,  τὰ   ἀπὸ Κέκροπος τοῦ διφυοῦς‘ δὴ
[10, 12]   Τατιανός· ἐννέα δὲ τὰ Ἀρκαδικὰ  τὰ   ἀπὸ Πελασγοῦ· λέγεται δὲ καὶ
[10, 6]   μοι εὖ ἔχειν ἐπισυνάψαι καὶ  τὰ   ἀπὸ τῆς Ἰωσήπου τοῦ Ἑβραίου
[10, 9]   ξδʹ τοσαῦτα δ´ ἂν εὕροις  τὰ   ἀπὸ τοῦ ὑστάτου ἔτους τῆς
[10, 12]   Παλαίτερα δὲ τῶν Ἑλληνικῶν μνημονεύεσθαι  τὰ   Ἀργολικά, τὰ ἀπὸ Ἰνάχου λέγω,
[10, 11]   Ἀρισταίου τοῦ Προκοννησίου καὶ τοῦ  τὰ   Ἀριμάσπια συγγράψαντος Ἀσβόλου τε τοῦ
[10, 12]   λέξιν Τατιανός· ἐννέα δὲ  τὰ   Ἀρκαδικὰ τὰ ἀπὸ Πελασγοῦ· λέγεται
[10, 7]   τοὺς Ἕλληνας ὡς μόνους ἐπισταμένους  τὰ   ἀρχαῖα καὶ τὴν ἀλήθειαν περὶ
[10, 12]   λόγους, τῶν τῇδε τῇ πόλει  τὰ   ἀρχαιότατα λέγειν ἐπιχειρεῖν, περὶ Φορωνέως
[10, 12]   τετρακόσια καὶ πρόσω. Εἰ δὲ  τὰ   Ἀσσυρίων πολλοῖς ἔτεσι πρεσβύτερα τῶν
[10, 12]   δωδεκάτῃ Θαργηλιῶνος καί τινες τῶν  τὰ   Ἀττικὰ συγγραψαμένων ὀγδόῃ φθίνοντος, βασιλεύοντος
[10, 12]   δὲ τεσσαράκοντα μὲν γενεαῖς νεώτερα  τὰ   Ἀττικά, τὰ ἀπὸ Κέκροπος τοῦ
[10, 7]   γράφοιεν· οἱ δ´ εἰ μὴ  τὰ   αὐτὰ γράψειαν ἑτέροις, οὕτως ἐνόμιζον
[10, 7]   εἰ περὶ τῶν αὐτῶν ἅπαντες  τὰ   αὐτὰ καὶ λέγοιεν καὶ γράφοιεν·
[10, 4]   πρὸς ἀγαθῶν λόγων εὕρεσιν αὐτοῖς  τὰ   ἄχρηστα χρηστήρια συνεβάλλετο, ἀλλ´ οὐδ´
[10, 9]   οἱ πάντες, τὰ Ἑλληνικὰ καὶ  τὰ   βάρβαρα τά τε παρ´ αὐτοῖς
[10, 3]   Καὶ τί ὑμῖν λέγω ὡς  τὰ   Βαρβαρικὰ νόμιμα Ἑλλανίκου ἐκ τῶν
[10, 4]   ἄλλων τεχνῶν τε καὶ ἐπιστημῶν  τὰ   βιωφελέστατα. Συνομολογοῦσί γε τοι Ἕλληνες
[10, 6]   Ἐπί τε Σεμιράμεως βασιλέως Ἀσσυρίων  τὰ   βύσσινα ἱμάτια εὑρῆσθαι ἱστοροῦσι. Καὶ
[10, 5]   Φοῖνιξ ἦν, ὅθεν καὶ Φοινικήια  τὰ   γράμματά τινες τῶν παλαιῶν ἐπικεκλήκασιν.
[10, 4]   ἐκ Φοινίκης Κάδμος Ἀγήνορος,  τὰ   δ´ ἐξ Αἰγύπτου περὶ θεῶν
[10, 4]   καὶ ἀληθῶν εὕρεσιν λυσιτελεῖν δεδυνημένα,  τὰ   δὲ ὀθνεῖα λοιπὸν καὶ βάρβαρα,
[10, 2]   πῶς ἔτι ἄπιστα αὐτοῖς καταφαίνεται  τὰ   διὰ Μωσέως καὶ τῶν ἄλλων
[10, 8]   δέ φασι μετενεγκεῖν ἐξ Αἰγύπτου  τὰ   Διονύσῳ νομιζόμενα τελεῖσθαι παρὰ τοῖς
[10, 2]   Ἤδη δὲ οὐ μόνον ὑφαιρούμενοι  τὰ   δόγματα παρὰ τῶν βαρβάρων διελέγχονται,
[10, 5]   Ἰώθ, ἑρμηνεύεται ἀρχή‘ ὁμοῦ  τὰ   δύο καλὴ ἀρχή‘ ἐπὶ τούτοις
[10, 10]   Ἑλληνικαῖς τὰς Ἑβραϊκάς, ἐξιστορῶν μὲν  τὰ   Ἑβραίων, ἐφαπτόμενος δὲ τῶν Ἑλληνικῶν,
[10, 14]   ὅμοια τοῖς αὐτῶν φιλοσόφοις ἀγαπήσαντες  τὰ   Ἑβραίων λόγια τιμᾶν διανενοήμεθα.
[10, 8]   τῶν ἐθνῶν περιειργασμένους Ἕλληνας καὶ  τὰ   Ἑβραίων μὴ ἀγνοῆσαι, ἀρχῆθεν ἐπὶ
[10, 3]   ἐλέγχου, ἀρκεῖν ἀπὸ μυρίων ἡγοῦμαι  τὰ   εἰρημένα. Ἔτι δὲ εἰς προπαρασκευὴν
[10, 11]   Ἡρακλεῖ γέγονεν, ἄλλως τε καὶ  τὰ   εἰς αὐτὸν ἐπεισφερόμενά φασιν ὑπὸ
[10, 9]   συνεχρήσαντο· ὁμοῦ δὲ οἱ πάντες,  τὰ   Ἑλληνικὰ καὶ τὰ βάρβαρα τά
[10, 8]   τὰ τῶν νέων, Ἑβραίους τε  τὰ   Ἑλλήνων καὶ βαρβάρους τὰ φιλοσόφων,
[10, 9]   δέοντα ἔτη υʹ ἐν οἷς  τὰ   ἐν Ἕλλησι θαυμάσια μυθολογεῖται,
[10, 3]   αὑτὸ παραγίνεται τοῖς ἀνθρώποις, καὶ  τὰ   ἑξῆς. Καίτοι ὑπερφρονεῖ τὸν Ἰσοκράτην
[10, 2]   διὰ τῶν ὑποτεταγμένων δυνάμεων καὶ  τὰ   ἑξῆς. Τούτοις μυρία συνάψας
[10, 2]   διαφόροις τοῖς χρόνοις καταχρώμενος, ἐπὶ  τὰ   ἑξῆς τρέψομαι. Ταῦθ´ ὡς ἐν
[10, 3]   Πραγμάτων δ´ ὑφαίρεσιν πεποίηται, μεταθεὶς  τὰ   ἐπ´ ἄλλων ἄλλοις, ἵνα καὶ
[10, 6]   βιωφελοῦς φύσεως, παρ´ ὧν Ἕλληνες  τὰ   ἐπιτηδεύματα ὠφέληνται. Ταῦτα ῥήμασιν αὐτοῖς
[10, 2]   ἐφωράθησαν, ὡς δειχθήσονται, αὐτοτελῶς δὲ  τὰ   ἑτέρων ὑφελόμενοι ὡς ἴδια ἐξήνεγκαν,
[10, 4]   αὐτοὺς ἡκούσης θεολογίας αὐτά τε  τὰ   θαυμαστὰ καὶ παρὰ πᾶσι βοώμενα
[10, 1]   θεολόγων προφητῶν ἀνδρῶν παραδεδομένα, ἀλλὰ  τὰ   καί τισιν, εἰ καὶ μὴ
[10, 1]   καὶ πάντα χαλεπά φασιν εἶναι  τὰ   καλά, οὐ μὴν ἀλλὰ πρωτείοις
[10, 4]   εὖ μοι δοκεῖ ποιῶν καὶ  τὰ   κάλλιστα ἐμπορεύεσθαι εἰς φιλοσοφίαν παρὰ
[10, 8]   κατὰ τὸν Ἱερὸν λόγον καὶ  τὰ   κατὰ γεωμετρίαν θεωρήματα καὶ τὰ
[10, 9]   δὲ πολὺ τῶν Τρωϊκῶν νεώτερα  τὰ   κατὰ Ὅμηρον καὶ Ἡσίοδον καὶ
[10, 10]   βασιλείας καὶ αἰχμαλωσίας τέλους καὶ  τὰ〉   κατὰ τὰς Ὀλυμπιάδας οὕτως εἰς
[10, 8]   ἑαυτῶν κατατάξαι νομοθεσίας Πυθαγόραν τε  τὰ   κατὰ τὸν Ἱερὸν λόγον καὶ
[10, 12]   τὸ ὑπόμνημα καὶ ἡμᾶς ἐπιδραμεῖν  τὰ   κατὰ τὸν τόπον εἰρημένα. Ἀπίων
[10, 5]   ΕΛΛΗΝΕΣ ΩΦΕΛΗΝΤΑΙ. Πρῶτος τοιγαροῦν  τὰ   κοινὰ γράμματα, αὐτὰ δὴ τὰ
[10, 2]   ἀχάριστοι ἐλεγχθεῖεν παρὰ Σωκράτους εἰληφέναι  τὰ   κυριώτατα τῶν δογμάτων· ὀλίγοις δὲ
[10, 10]   ἔτη ασλζʹ Μωσέως γὰρ ἔτη  τὰ   λοιπὰ μʹ Ἰησοῦ τοῦ μετ´
[10, 1]   ἐσκευωρῆσθαι αὐτοῖς, ὅτε μὴ μόνον  τὰ   λοιπὰ τῶν μαθημάτων Αἰγυπτίους καὶ
[10, 1]   ζηλωταὶ κατέστησαν. Ὡς μὲν οὖν  τὰ   λοιπὰ τῶν μαθημάτων ἄλλοθεν ἄλλος
[10, 13]   Δύο τοίνυν Μάνεθως ἡμῖν  τὰ   μέγιστα μεμαρτύρηκεν ἐκ τῶν παρὰ
[10, 13]   τῶν Ἰλιακῶν ἔτεσι χιλίοις. Ἀλλὰ  τὰ   μὲν ἀπὸ τῆς Αἰγυπτιακῆς ἱστορίας
[10, 4]   τῶν παλαιῶν Ἑλλήνων φύντας. Οἷς  τὰ   μὲν ἐκ Φοινίκης Κάδμος
[10, 2]   ἂν τῶν ἡμετέρων ἀφέξονται. Καὶ  τὰ   μὲν κατὰ φιλοσοφίαν σιωπήσομαι δόγματα,
[10, 4]   προσηκόντων παρὰ τοῖς προπάτορσιν εὑροῦσα,  τὰ   μὲν σεμνὰ καὶ παλαιὰ τῆς
[10, 12]   πρώτου λεχθέντος καὶ Νιόβης καὶ  τὰ   μετὰ τὸν κατακλυσμόν. Κατὰ δὲ
[10, 1]   πρὸς ἡμῶν ἂν εἴη, εἰ  τὰ   μὴ μόνοις Ἑβραίοις ἄνωθεν ἐξ
[10, 4]   ἀνθρώπων πλείστην γῆν ἐπεπλανησάμην, ἱστορέων  τὰ   μήκιστα, καὶ ἀέρας τε καὶ
[10, 14]   προκειμένου σύστασιν; Προὔκειτο δὲ ἡμῖν  τὰ   Μωσέως καὶ τῶν προφητῶν παλαίτερα
[10, 10]   Βηρωσσὸς Βαβυλώνιος. Μετὰ δὲ  τὰ   οʹ τῆς αἰχμαλωσίας ἔτη Κῦρος
[10, 2]   παραστήσωμεν τοὺς Ἕλληνας. Οἱ γὰρ  τὰ   οἰκεῖα οὕτως ἄντικρυς παρ´ ἀλλήλων
[10, 3]   τοῦ γεγεννηκότος. δ´ Ἀντίμαχος  τὰ   Ὁμήρου κλέπτων παραδιορθοῖ. Ὁμήρου γὰρ
[10, 2]   Τί δ´ ἂν εἴποις, εἰ  τὰ   ὅμοια καὶ παρ´ αὐτῶν μάθοις
[10, 14]   συκοφάντας, εἰ δὴ καὶ αὐτοὶ  τὰ   ὅμοια τοῖς αὐτῶν φιλοσόφοις ἀγαπήσαντες
[10, 11]   ἴδιον νομισθῶσι, δεύτερον δ´ ὅπως  τὰ   ὅσα μὴ συνίεσαν, διά τινος
[10, 8]   καὶ τὸ σύνολον τὴν περὶ  τὰ   πάθη τῶν θεῶν ἱστορίαν. Τὸν
[10, 5]   ἐστιν αὕτη‘ ὁμοῦ δὲ  τὰ   πάντα ἀπαρτίζει τοιαύτην τινὰ διάνοιαν·
[10, 9]   μετὰ Μωσέα διέλαμπον προφῆται· ὥστε  τὰ   πάντα ἀπὸ Μωσέως ἐπὶ τὴν
[10, 5]   ἴδια Ἑλλήνων ὁμολογεῖται. Ἔστι δὲ  τὰ   πάντα παρ´ Ἑβραίοις στοιχεῖα δύο
[10, 4]   γοῦν ὀφθεῖεν αὐτοὶ πολὺ πρότερον  τὰ   πάντα παρὰ βαρβάρων ἐσκευωρημένοι, μηδὲν
[10, 4]   πρῶτα δίελθε, δι´ ὧν Ἕλληνες  τὰ   πάντα σεσυληκέναι βαρβάρους, οὐ μόνα
[10, 1]   φθάσας λόγος ἀπέδειξεν, ὁπηνίκα  τὰ   πάντα τοὺς Ἕλληνας, γῆν πολλὴν
[10, 10]   Κάστωρ καὶ Θαλλὸς καὶ ὁ〉  τὰ   πάντων Διόδωρος τὰς Βιβλιοθήκας
[10, 1]   χρὴ δὲ θαυμάζειν, εἰ καὶ  τὰ   παρ´ Ἑβραίοις δόγματα δυνατὸν εἶναί
[10, 4]   πεποιημένοι. Ἀλλὰ γὰρ δηλούμενος  τὰ   παρ´ ἑκάστοις σοφὰ πολυπραγμονῶν ἐπῆλθε
[10, 9]   δὲ τῶν Κέκροπος ἱστορεῖται χρόνων  τὰ   παρ´ Ἕλλησι θαυμαζόμενα. Γίνεται γὰρ
[10, 2]   διελέγχονται, ἀλλὰ καὶ προσέτι ἀπομιμούμενοι  τὰ   παρ´ ἡμῖν ἄνωθεν ἐκ τῆς
[10, 11]   οὐ μόνον τῆς Ἑλλήνων παιδείας  τὰ   παρ´ ἡμῖν, ἔτι δὲ καὶ
[10, 8]   μηκέτ´ ἀμφιβάλλοις τίνας ἦν εἰκὸς  τὰ   παρὰ τίνων ἀναλέξασθαι, πότερα τοὺς
[10, 9]   θατέρᾳ τε τὴν ἑτέραν συγκρούσαντες,  τὰ   παρὰ τοῖς πᾶσιν ὑπὸ τοὺς
[10, 2]   καὶ πρώτους γε τοὺς ποιητὰς  τὰ   παρὰ τῶν ὁμοίων κεκλοφέναι διὰ
[10, 7]   περὶ τῶν Ἀργολικῶν οἱ  τὰ   περὶ Ἄργος ἱστοροῦντες ἀλλήλοις ἠκολουθήκασι.
[10, 11]   στάσεώς τε καὶ τῶν εἰπόντων  τὰ   περὶ αὐτὸν ἀσυμφωνίας τοῖς ἐπ´
[10, 3]   θήρας τῶν κροκοδείλων; ὡς  τὰ   περὶ βασάνων εἰρημένα παρ´ Ἰσαίῳ
[10, 11]   εἰς τὴν Φοινίκην ἄφιξις καὶ  τὰ   περὶ Εἴραμον, ὅστις Σολομῶνι τῷ
[10, 1]   ὑποστήσασθαι θεολογίαν ἐφωράσαμεν, ὡς δὲ  τὰ   περὶ εὐσεβείας ἑνὸς τοῦ ἐπὶ
[10, 11]   ἐν τῷ πρὸς τοὺς ἀποφηναμένους  τὰ   περὶ θεοῦ δειχθήσεται· τὸ δὲ
[10, 10]   ἆθλοι Ἡράκλειοι, Ἀργοναῦται, Κένταυροι, Μινώταυρος,  τὰ   περὶ Ἴλιον, Ἡρακλειδῶν κάθοδος, Ἰώνων
[10, 9]   ῥήμασιν αὐτοῖς τάδε· Ἱστορεῖ δὴ  τὰ   περὶ Ἰουδαίων ἀληθέστατα, ὅτι καὶ
[10, 8]   τελεῖσθαι παρὰ τοῖς Ἕλλησι καὶ  τὰ   περὶ Κρόνου μυθολογούμενα καὶ τὰ
[10, 7]   παρὰ τοῖς ἄλλοις Ἕλλησιν ἠμελήθη  τὰ   περὶ τὰς ἀναγραφάς, ἀλλ´ οὐδὲ
[10, 7]   τὰς κτίσεις τῶν πόλεων καὶ  τὰ   περὶ τὰς ἐπινοίας τῶν τεχνῶν
[10, 3]   Τρίποδι περὶ Πυθαγόρου τοῦ φιλοσόφου  τὰ   περὶ τὰς προρρήσεις ἱστορηκότος εἰπόντος
[10, 8]   πολλοῖς εἰδωλοποιίας ἀναπεπλασμένας παρεισαγαγεῖν, μιμησάμενον  τὰ   περὶ τὰς ταφὰς τὰς κατ´
[10, 7]   τὰς ἐπινοίας τῶν τεχνῶν καὶ  τὰ   περὶ τὰς τῶν νόμων ἀναγραφάς·
[10, 8]   μυστικῶν τελετῶν τὰ πλεῖστα καὶ  τὰ   περὶ τὴν ἑαυτοῦ πλάνην ὀργιαζόμενα
[10, 8]   τὰ περὶ Κρόνου μυθολογούμενα καὶ  τὰ   περὶ τῆς Τιτανομαχίας καὶ τὸ
[10, 6]   τε ἐξεῦρε καὶ μέταλλα χρυσοῦ  τὰ   περὶ τὸ Πάγγαιον ὄρος ἐπενόησεν.
[10, 8]   τὰ κατὰ γεωμετρίαν θεωρήματα καὶ  τὰ   περὶ τοὺς ἀριθμούς, ἔτι δὲ
[10, 3]   αἰτιώμενος κλέπτης ἁλῶ, τοὺς πραγματευσαμένους  τὰ   περὶ τούτων μηνύσω. Λυσιμάχου μέν
[10, 11]   ἐν τρισὶ βιβλίοις κατατάξας καὶ  τὰ   περὶ τῶν βασιλέων ἐκτιθέμενος ἀφηγεῖταί
[10, 12]   Μωσῆς. Λέων δὲ  τὰ   περὶ τῶν κατ´ Αἴγυπτον θεῶν
[10, 11]   περὶ τὴν πεντηκοστὴν Ὀλυμπιάδα καὶ  τὰ   περὶ τῶν μετ´ αὐτὸν σχεδὸν
[10, 10]   γὰρ μετὰ Ὤγυγον Ἀκταῖον  τὰ   πλασσόμενα τῶν ὀνομάτων οὐδὲ γενέσθαι
[10, 8]   μὲν γὰρ τῶν μυστικῶν τελετῶν  τὰ   πλεῖστα καὶ τὰ περὶ τὴν
[10, 8]   τὰ τῶν πρεσβυτέρων καὶ τοὺς  τὰ   πλεῖστα τῶν ἐθνῶν περιειργασμένους Ἕλληνας
[10, 14]   αἰτίου. Ἦν γὰρ ἀρχήν" φησί,  τὰ   πράγματα ὁμοῦ πεφυρμένα· Νοῦς δὲ
[10, 9]   Πορφύριος. Δεῖ δὴ συλλογίσασθαι  τὰ   προκείμενα ὧδέ πως· εἴπερ
[10, 14]   τῆς κατὰ Πλάτωνα, ὃς ἀκουστὴς  τὰ   πρῶτα γενόμενος Σωκράτους κἄπειτα τοῖς
[10, 5]   τὰ κοινὰ γράμματα, αὐτὰ δὴ  τὰ   πρῶτα τῆς γραμματικῆς στοιχεῖα, Ἕλλησιν
[10, 1]   μουσικήν, ἀστρονομίαν, ἰατρικὴν αὐτά τε  τὰ   πρῶτα τῆς γραμματικῆς στοιχεῖα μυρίας
[10, 3]   ἀπαντήσεσιν· ἐσπούδασα γὰρ αὐταῖς λέξεσι  τὰ   ῥηθέντα μνημονεύειν. Καὶ ταῦτ´ εἰπὼν
[10, 3]   τε πρῶτα αὐτῶν μαθήματα καὶ  τὰ   σεμνὰ τῆς λογικῆς ἐπιστήμης ἀπὸ
[10, 11]   αὐτοῖς ἀναγραφή. Κάδμος γὰρ  τὰ   στοιχεῖα τοῖς προειρημένοις παραδοὺς μετὰ
[10, 14]   οἵ τε μετ´ αὐτὸν δειχθεῖεν  τὰ   σύμφωνα Ἑβραίοις πεφιλοσοφηκότες, ὥρα σκοπεῖν
[10, 9]   τόποις καὶ τοῖς ὀνόμασιν αὐτῶν  τὰ   συμφωνότατα, Σαγχουνιάθων Βηρύτιος, εἰληφὼς
[10, 10]   οἱ τὰς Ἀτθίδας, οἵ τε  τὰ   Σύρια Κάστωρ καὶ Θαλλὸς καὶ
[10, 4]   ἐθνῶν. Οὐ γὰρ οὖν μόνα  τὰ   τῆς ἀληθοῦς θεολογίας λείποντα κατεμάνθανε
[10, 11]   ἁλώσεως ἀποπληροῖ γενεὰς εἴκοσι. Καὶ  τὰ   τῆς ἀποδείξεως τοῦτον ἔχει τὸν
[10, 9]   τοῦ ἐν Ἱεροσολύμοις νεώ, καθὼς  τὰ   τῆς Ἑβραίων ἱστορίας παρίστησι, κἀντεῦθεν
[10, 14]   καὶ τῶν μετ´ αὐτὸν προφητῶν  τὰ   τῆς Ἑλλήνων γεγονέναι φιλοσοφίας καὶ
[10, 4]   ἄνευ λόγου σώφρονος δεύτερα θέμενοι  τὰ   τῆς Ἑλλήνων φιλοσοφίας τὴν παρ´
[10, 11]   χρόνων ἀναγραφή, παρὰ τούτοις οὐδὲ  τὰ   τῆς ἱστορίας ἀληθεύειν δύναται. Καὶ
[10, 12]   παρατίθεται Πτολεμαῖον τὸν Μενδήσιον. Καὶ  τὰ   τῆς λέξεως αὐτοῦ ὧδε ἔχει·
[10, 3]   ἐκ τῆς Περιηγήσεως, βραχέα παραποιήσας,  τὰ   τοῦ Φοίνικος ὀρνέου καὶ περὶ
[10, 12]   πραγματεία, καλῶς ἂν ἔχοι καὶ  τὰ   τούτων συνιδεῖν. Χρήσομαι δὲ ἀντὶ
[10, 4]   δὲ Λίνον κἄπειτα Μουσαῖον ἀμφὶ  τὰ   Τρωϊκὰ γενομένους μικρῷ πρόσθεν
[10, 11]   καθόδου φασὶν αὐτὸν ἠκμακέναι, μετὰ  τὰ   Τρωϊκὰ ἐνδοτέρω τῶν ὀγδοήκοντα ἐτῶν·
[10, 9]   φιλοσόφους ὠνομάσθησαν, ἐγγύς που μετὰ  τὰ   Τρωϊκὰ ἔτεσιν ψʹ Προτερεῖν ἄρα
[10, 9]   Καὶ Μωσῆς ἄρα ἔσται τοσούτοις  τὰ   Τρωϊκὰ προάγων κατὰ τὸν φιλόσοφον.
[10, 8]   τίνων ἀναλέξασθαι, πότερα τοὺς πρεσβυτέρους  τὰ   τῶν νέων, Ἑβραίους τε τὰ
[10, 8]   καὶ μᾶλλον εἰκός) τοὺς νέους  τὰ   τῶν πρεσβυτέρων καὶ τοὺς τὰ
[10, 3]   τῷ λόγῳ παρέχω. Σπάνια δὲ  τὰ   τῶν πρὸ τοῦ Πλάτωνος γεγονότων
[10, 11]   γῇ, παιδευθεὶς δὲ πρῶτον μὲν  τὰ   ὑμέτερα, δεύτερον δὲ ἅτινα νῦν
[10, 9]   αὐτοῦ τοῖς χρόνοις εἰληφέναι λέγεται  τὰ   ὑπομνήματα· οἱ δὲ καὶ αὐτοὶ
[10, 9]   συμφωνότατα, Σαγχουνιάθων Βηρύτιος, εἰληφὼς  τὰ   ὑπομνήματα παρὰ Ἱερομβάλου τοῦ ἱερέως
[10, 14]   Γέγονε δὲ Πλάτων ἀμφὶ  τὰ   ὕστατα τῆς Περσῶν βασιλείας, μικρῷ
[10, 12]   Τούτων δὲ ἄλλαιν δυοῖν νεώτερα  τὰ   Φθιωτικὰ τὰ ἀπὸ Δευκαλίωνος. Εἰς
[10, 4]   πάντα σεσυληκέναι βαρβάρους, οὐ μόνα  τὰ   φιλόσοφα μαθήματα, ἀλλὰ καὶ τὰς
[10, 8]   τε τὰ Ἑλλήνων καὶ βαρβάρους  τὰ   φιλοσόφων, ὧν οὐδὲ τῆς γλώσσης
[10, 13]   τῆς Φοινίκων, μάρτυσι χρησάμενος τοῖς  τὰ   Φοινικικὰ συγγραψαμένοις, παρίστησι τὸν ἐν
[10, 11]   δύο. Μετὰ δὲ τοὺς Χαλδαίους  τὰ   Φοινίκων οὕτως ἔχει· γεγόνασι παρ´
[10, 9]   Ἑλληνικοῖς, οἱ δὲ καὶ τοῖς  τὰ   Φοινίκων τά τε Χαλδαίων καὶ




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 27/08/2008